Pokazywanie postów oznaczonych etykietą autorytety. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą autorytety. Pokaż wszystkie posty

sobota, 3 października 2020

O sikaniu, czytaniu i przeżywaniu

 

        Jeszcze w czasach gdy brałem aktywny udział w targach książki, pamiętam jak pewnego razu w Arkadach Kubickiego podszedł do stoiska czytelnik, wziął do ręki moją książkę o muzyce, przejrzał i zapytał mnie jakie ja mam kompetencje by zajmować się tym tematem. Ponieważ z tego pytania zrozumiałem, że chodzi mu o muzyczne wykształcenie, odpowiedziałem, że moje kompetencje są zbliżone do tych jakie prezentują Wojciech Mann, Piotr Kaczkowski, Marek Sierocki, czy Marek Niedźwiecki, tyle że wzmocnione przez coś co się nazywa wrażliwością oraz osłuchaniem. Czy moje wyjaśnienie owemu panu się spodobało, czy nie, tego nie wiem, bo on zaledwie pokiwał głową i się oddalił, natomiast owa przygoda pozostaje w mojej pamięci i powiem szczerze że z każdą chwilą coraz częściej każe mi się zastanawiać nad pewnym bardzo powszechnym zjawiskiem – o którym tu swoją drogą już kilka razy było – a mianowicie potęgą autorytetu.

         A problem polega na tym, że wbrew temu co wydawało się wspomnianemu czytelnikowi, jemu tak naprawdę wcale nie chodziło o to, jakie ja mam kompetencje, by pisać o muzyce, ale kto mnie w tej kwestii skutecznie autoryzuje. Kompetencje bowiem, gdy chodzi o coś tak niedookreślonego jak literatura, muzyka, film, czy sztuki plastyczne, tak naprawdę nie mają i nigdy nie miały żadnego znaczenia. Trzymając się już może tylko muzyki, i dla uproszczenia tylko tej współczesnej, proszę zwrócić uwagę, że tak naprawdę owych pereł jest tam naprawdę niewiele. Nawet gdy chodzi o artystów wybitnych, oni też mieli swoje lepsze i gorsze chwile. Artystów którzy przez swój cały okres twórczości nie mieli chwili spadku formy, można policzyć na palcach jednej ręki. Nawet Beatlesi, nawet The Smiths, nawet Dylan od czasu do czasu wypuścili coś, co mógł wypuścić dosłownie każdy.

       No ale dobrze, nawet jeśli któryś z nich potrafił stworzyć tę jedną przysłowiową perłę, to chwała mu. Niech mu to świat pamięta, jak się pamięta to jedno zasadzone drzewo, jeden postawiony dom i jednego poczętego syna. Zdecydowana większość to wyłącznie efekt owej wspomnianej przeze mnie autoryzacji. I teraz, skoro rozmawiamy o tym co komu wolno i kogo należy słuchać, chciałbym powiedzieć, że jedyne co możemy zrobić, to zaopatrzyć się w swoją własną wrażliwość i wiarę w siebie, i owszem, słuchać wszystkich, ale ze stałą świadomością, że ostateczną decyzję podejmujemy sami za siebie i nikomu nic do tego. Najgorszą rzeczą jaką możemy zrobić to zdać się na niesławny, publikowany kiedyś, o ile dobrze pamiętam, przez „Newsweeka” tak zwany „poradnik inteligentna”, gdzie ludzie jak najbardziej autoryzowani przez inne autorytety tłumaczyły nam, co mamy myśleć jeśli zależy nam na tym, by pozostać w Kręgu.

      To o czym piszę, jak mówię, chodzi mi po głowie od lat i z bólem serca stwierdzam, że przez cały ten czas nie potrafiłem znaleźć odpowiedniego przykładu, który by mógł skutecznie zilustrować ową prawdę. I oto, proszę sobie wyobrazić, że w tych dniach pewną karierę w Internecie zrobił obraz artystki o nazwisku Agata Bogacka, jednak powodem owej kariery nie był jej talent, lecz fakt że jedna z jej prac, przedstawiająca sikającą kobietę, poszła za 118 tys. zł. Ja oczywiście biorę pod uwagę, że ta suma, zdecydowanie wygórowana, została wyłożona z cudzych pieniędzy, a chodziło nie o to, by się owym obrazkiem zachwycać, tylko w ten sposób wypromować pewien typ wrażliwości, a co za tym idzie, zrobić więcej miejsca dla pewnego typu ideologii. Jestem jednak pewien, że są wśród nas ludzie, którzy są szczerze przekonani, że obraz Bogackiej jest naprawdę piękny, a kto wie, czy też nie stanowi prawdziwego dzieła sztuki, i którzy gdyby tylko mieli odpowiednie możliwości finansowe, to by sobie to kupili choćby i za 20 tysięcy. Dlaczego? Bo tak to właśnie działa. I to działa na wszelkich możliwych płaszczyznach, o których mówimy że są nie do końca wymierne. Nikt z nas nie kupi spodni, gdzie jedna nogawka jest dłuższa od drugiej, butów z odłażącą podeszwą, czy domu z przeciekającym dachem – choć kto wie, na co ludzie są gotowi w dzisiejszych czasach – natomiast we wszystkich innych dziedzinach, wystarczy tylko zapoznać się z opinią mądrzejszych.

       No ale popatrzmy może na wspomniany obrazek. Kobieta oddaje mocz:



        Jak mówię, za to coś ktoś wyłożył 118 tys. zł., a ja już się tylko mogę domyślać, że jeśli w kolejnej pracy Bogackiej ta pani będzie już robiła kupę, to 20 tys. może stać się faktem.

        No i ktoś mnie w tym momencie, śladem tamtego czytelnika, zapyta, jakie ja mam kompetencje, żeby oceniać Bogacką. Czy ja może sam potrafię ładnie rysować, czy może ukończyłem odpowiednie studia, czy wreszcie obracam się w środowisku artystów i od nich czerpię odpowiednią wiedzę. Otóż nie. Mam wprawdzie jednego kumpla artystę wybitnego, ale przede wszystkim o tym, że on jest wybitny nie dowiedziałem się z „Newsweeka”, a poza tym moja wiedza wynika z, jak mówię, czegoś czego nie dostanę od nikogo, a mianowicie z prostej wrażliwości. Proszę na przykład spojrzeć na to i powiedzieć mi, czy gdybyście mieli do wydania 118 tys. zł., to czy wydalibyście je na Bogacką, czy na to. A jeśli już się zdecydujecie, to namiary podam Wam w jednej chwili. Mam blisko, wystarczy że Was skontaktuję z moją synową. Jedyne co ją łączy z Bogacką to to, że też zawsze lubiła rysować.

                 



czwartek, 3 września 2020

Po ile kilogram autorytetu?


       Na fali tournee jakie w ciągu paru ostatnich dni odbył po ogólnopolskich mediach Michał Szutowicz, zwany inaczej „niebinarną kobietą”, trafiłem na listę nazwisk – z tego co czytam, nazwisk zaledwie tych bardziej znanych – które znalazły się pod listem skierowanym do Ursuli von der Leyen w sprawie zwolnienia Szutowicza z aresztu i powiem szczerze, że jestem pod wrażeniem. A zatem w sytuacji zatem, gdy większość komentatorów, którzy dotychczas żyli w przekonaniu, że co by o nim nie mówić, to ów Szutowicz musi mieć coś w sobie, co pozwoliło mu zrobić aż taką karierę, zachwyca się poziomem zidiocenia, jaki ten chłopaczek zademonstrował podczas kolejnych swoich występów, ja bym chciał tu dziś przedstawić ową listę i zachęcić wszystkich do refleksji. Bo nie mam najmniejszych wątpliwości, że nie wolno nam ani przez chwilę tracić świadomości, jak to się robi nie tylko w Chicago.  


Agnieszka Holland, Agnieszka Graff, Olga Tokarczuk, ks. Alfred Marek Wierzbicki, Ewa Jassem, Jacek Jassem, Stanisław Wojciechowicz, ks. Adam Boniecki, Maja Komorowska, ks. Michał Jabłoński, Halina Bortnowska, Sylwia Poleska-Peryt, Paula Sawicka, Michael Schudrich, Jacek Taylor, Naja Marie Aidt, Jan Komasa, Dorota Masłowska, Paweł Pawlikowski, Pedro Almodóvar, Jakuta Alikavazovic, Margaret Atwood, Paul Auster, John Banville, Sebastian Barry, Judith Butler, Sophie Calle, John Maxwell Coetzee, Isabel Coixet, Stephen Daldry, Jean-Baptiste Del Amo, Lucas Dhont, Marion Doring, Cynthia Enloe, Anne Enright, Ildiko Enyedi, Richard Flanagan, Barbara Frey, Timothy Garton Ash, Luca Guadagnino, Miron Hackenbeck, Ed Harris, Aleksander Hemon, Isabelle Huppert, Siri Hustvedt, Aki Kaurismäki, Padraic Kenney, Ivan Krastev, Jan Kubik, Sidi Larbi Cherkaoui, Yorgos Lanthimos, Andrzej Leder, Jacek Leociak, Jonathan Littell, Mike Leigh, Deborah Levi, Edouard Louis, Sergei Loznitsa, Valeria Luiselli, Hisham Matar, Ulrich Matthes, Ian McEwan, Lina Meruane, Teona Mitevska, Chantal Mouffe, James Norton, Claus Offe, Richard Powers, Axel Ranisch, Keith Ridgway, Philippe Sands, Volker Schlöndorff, Marci Shore, Stellan Skarsgaard, Leila Slimani, Timothy Snyder, Johanna ter Steege, Dariusz Stola, Małgorzata Szczęśniak, Małgorzata Szumowska, Colm Toibin, Alia Trabucco Zerán, Fien Troch, Jan Vandenhouwe, Krzysztof Warlikowski, Beau Willimon, Adam Zagajewski, Slavoj Žižek.

       Mocne, prawda? Bardzo ponure, czyż nie? Jest jednak w tym wszystkim promyk nadziei. Otóż wygląda na to, że jest jeszcze cała kupa popularnych aktorów, których numeru telefonu Agnieszka Holland nie posiada.



środa, 12 lutego 2020

Face value, czyli gdy słowo nie oddaje sprawiedliwości


      

       Dzisiejszy tekst zdecydowałem się zacząć od zdjęcia, by najlepiej jak tylko potrafię pokazać, kto tym razem będzie jego swego rodzaju bohaterem. Oto, proszę sobie wyobrazić, że dziś przed nam staje dr hab. Arkadiusz Stempin „kierownik Katedry Integracji Europejskiej im. Konrada Adenauera, historyk, politolog, watykanista, komentator polityczny portalu TOK FM i telewizji POLSAT NEWS oraz SUPERSTACJA”. Ktoś się zapyta, skąd ja wpadłem na tego freaka, który bardziej przypomina zwycięzcę look-alike contest zorganizowanego w rocznicę śmierci wybitnej polskiej aktorki, śp. Krystyny Feldman, niż poważnego naukowca, a moja odpowiedź będzie taka jak zawsze: to wszystko dzięki pomocy Czytelników, którzy stoją zawsze na straży i zawsze o mnie pamiętają.
      A zatem, od jednego z nich otrzymałem informację o istnieniu tego wybitnego intelektualisty, wraz z towarzyszącym jej linkiem do wywiadu jakiego udzielił ów portalowi onet.pl na temat kondycji Kościoła Katolickiego w Polsce, wysłuchałem uważnie owej rozmowy –  zwracając przy okazji uwagę na redaktor prowadzącą, niejaką Odetę Moro, gdy chodzi o prezencję, osobę wprawdzie od Stempina znacznie bardziej w standardzie, ale za to jeszcze głupszą – i pomyślałem, że może przyjdzie taki moment, że uda mi się coś kiedyś na jego – a kto wie, czy również nie na jej – temat napisać. I oto, kiedy wydawało się, że nic już z tego nie wyjdzie, do Hollywood zawitała nasza trupa aktorska, prowadzona przez dziennikarkę telewizji TVN Kingę Rusin i pojawił się temat jak złoto, w postaci niezgłębionej dotychczas do końca przez nikogo zagadki, jak to się dzieje, że Polska, wydawałoby się, że kraj skazany na wielkość, upadła tak nisko we wszystkich możliwych rankingach, poczynając od piłki nożnej, przez muzykę i film, aż na literaturze kończąc, by o nauce nawet nie wspominać, wszystko to co nasz naród z tak wielkim zaangażowaniem usiłuje odbudowywać, jest systematycznie przez jego elity kompromitowane i bezlitośnie niszczone.
        Mieliśmy wczoraj okazję poszydzić z Kingi Rusin i w międzyczasie wyciągnąć z tego co się właśnie stało parę cennych wniosków, kiedy nagle w mojej świadomości pojawił się na nowo ów Stempin i w jednym momencie uświadomiłem sobie, że podczas gdy my się zajmujemy Kingą Rusin, czy reżyserem Komasą i jego branżą, cała Polska jest tak naprawdę opanowana przez towarzystwo znacznie jeszcze gorsze, którego czas nadejdzie dopiero wtedy, gdy więksi cwaniacy zrobią nieopatrznie jakiś błąd i otworzą ów kurek z autentycznym intelektualnym i cywilizacyjnym ściekiem. Czemu tak? Rzecz w tym, że pojawia się ni stąd ni zowąd taki Stempin – przypominam że kierownik Katedry Integracji Europejskiej im. Konrada Adenauera, a poza tym watykanista –  zaczyna nam opowiadać, jakie możliwości ma dziś Kościół w Polsce, by dorównać pozycji zajmowanej przez lokalne Kościoły w Europie i nie skończyć na śmietniku historii, a my nagle sobie uświadamiamy, że jeśli Kinga Rusin jest przedstawiana przez światowe media jako „rosyjska telewizyjna dziennikarka”, to nie jest przyczyna, ale skutek. Przez te wszystkie lata, najpierw PRL-u, a następnie tak zwanej „trzeciejerpe” robiliśmy wszystko co w naszej mocy, by w charakterze reprezentacji narodowej obstawić ludzi takich jak Stempin właśnie. I to oni w pewnym momencie zjednoczyli siły, wzięli się za nas na całego i w wyniku wewnętrznych rozstrzygnięć zbudowali hierarchię, gdzie prezesem Sądu Najwyższego jest Małgorzata Gersdorf, pierwszą pisarką Olga Tokarczuk, głównym wodzirejem Zenek Martyniuk, a jednym z podstawowych kandydatów na urząd Prezydenta RP Małgorzata Kidawa-Błońska.
       Przyszedł pewnie wreszcie już czas, by powiedzieć, co takiego ów wspomniany i tak dużo za często Stempin tej idiotce naopowiadał, że postanowiłem go umieścić na swojej liście. Proszę sobie wyobrazić, że brakuje mi sił, by wchodzić dziś tu w to aż tak głęboko, a zdjęcie, które otworzyło te dzisiejsze refleksje powinno, jak sądzę, wystarczyć jako inspiracja do wszelkich intelektualnych rozważań. Zapewniam przy tym, że wszystko co sobie możemy o profesoru Stempinu i jego mądrościach pomyśleć, i tak nie jest w stanie oddać mu sprawiedliwości. Mimo to, zachęcam do próbowania. Powinno być wesoło.


czwartek, 6 czerwca 2019

Wizyta w fabryce autorytetów


     Pamiętam jak dość już dawno temu opublikowałem tu tekst o tak zwanych autorytetach, ze szczególnym naciskiem na sposób w jakim owe autorytety są wynoszone na sztandary, a potem nagle upadają, względnie odwrotnie, po wielu latach kompletnego upadku, ni stąd ni zowąd pojawiają się na sztandarach. Mówiąc bardzo krótko, myśl moja była taka, że decyzja o tym, kto zostanie autorytetem, a kto nim być przestanie, podejmowana jest czysto arbitralnie, głównie przez rządzących popularną kulturą właścicieli mediów, a wszechwładza nad społeczeństwami jaką oni dysponują jest tak jednoznaczna, że nie ma praktycznie takiej mocy, która mogłaby owe decyzję w jakikolwiek zakwestionować, a co dopiero sabotować. Wystarczy niemal chwila, by wszystko co zostało ustalone w owych gremiach zostało bez żadnej dyskusji wprowadzone w życie i zaakceptowane przez odpowiednią część społeczeństwa – podkreślić tu należy, że społeczeństwa każdego.
     Przypomniały mi się tamte refleksje w sytuacji może nie do końca powtarzającej tamten schemat, ale, owszem, dość analogicznej. Otóż, jak może wiemy, najpierw któreś z mediów – dziś jest mi trudno ustalić, które dokładnie – podało informację, że jeden z głównych autorytetów w ogólnoświatowej kampanii w walce z pedofilią w Kościele Katolickim, prezes jednej z powołanych na tę okoliczność fundacji, pod nie byle jaką nazwą „Nie lękajcie się”, Marek Lisiński, skutecznie wyłudził od jednej z rzekomych ofiar któregoś z księży, 30 tys. zł.
     Każdy z nas w tym momencie z pewnością wiedział, że samo to, że Lisiński coś wyłudził, kogoś okłamał, czy nawet zwyczajnie wyciągnął mu z kieszeni wiszącego w przedpokoju płaszcza, nie ma żadnego znaczenia, jeśli owo medium, które tę informacje podało jest w swojej demaskacji samotne. Sprawa stanie się własnością publiczną dopiero wtedy, gdy za nią weźmie się medialny mainstream i zrobi z niej temat. A to się stanie dopiero wtedy, gdy ów temat zostanie odpowiednio autoryzowany. Ale nie wystarczy też, że to tu to tam, ktoś o sprawie wspomni, a choćby i kilkakrotnie. Dopiero decyzja podjęta na najwyższym szczeblu otworzy drogę do odpowiednich działań i wtedy już po chwili sprawą wszyscy będziemy się mogli właściwie zainteresować, a kto wie, czy też nie i przejąć.
 Tak też się stało z Lisińskim. Nie umilkły jeszcze echa oryginalnej informacji o tych 30 tysiącach, jak „Gazeta Wyborcza”, dotychczasowy promotor Lisińskiego, napisała duży tekst, w którym nie tylko potwierdziła fakt wspomnianego oszustwa, ale dołożyła kolejną sensacyjną informację, że Lisiński sobie całą historię o molestowaniu przez księdza wymyślił, ponieważ sam go najpierw okradł, a potem postanowił go publicznie zniszczyć, by mieć w przyszłości święty spokój. Dziś z Lisińskiego zostały już tylko strzępy, natomiast mnie zastanawia, co dalej. Czy na tym zezwłoku sprawa się zakończy, czy może oni pójdą za ciosem? Otóż nie. Sprawa się zakończy z tego względu, że prawdopodobnie – Diabeł jeden wie, z jakich przyczyn – Lisiński był tu jedynym celem. Na to by ktokolwiek zaczął grzebać w pozostałych przypadkach "pedofilii w Kościele", jak choćby pokazanym tu przeze mnie szaleństwie Basi z Gdańska, które doprowadziło do zdeptania pamięci księdza Henryka Jankowskiego, nie ma szans z tej prostej przyczyny, że podtrzymywanie tej histerii jest czymś, na czym obu stronom tej bijatyki bardzo zależy. „Gazeta Wyborcza”, telewizja TVN24, „Polityka”, czy „Newsweek” bardzo walczą o to, by utrzymując ten temat na wokandzie walić w pamięć po Janie Pawle II, natomiast Tomaszowi Terlikowskiemu, Grzegorzowi Górnemu, oraz w ogóle środowiskom związanym z tak zwaną „patriotyczna prawicą” chodzi wyłącznie o to, by w ten sposób zakwestionować duchowe przywództwo papieża Franciszka. A zatem mowy nie może być o tym na przykład, by któryś z nich zechciał publicznie wspomnieć naukę Jezusa o Skale, której bramy piekielne nie przemogą. Jak bowiem nie przemogą, skoro wszyscy widzimy, co się dzieje?
  I tak właśnie wygląda cały ten brudny geszeft. Powtarzam – widoczny po obu stronach sceny. Wystarczy jednak jedno hasło, czy to do ataku, czy do odwrotu, by atak lub odwrót nastąpiły. Dopóki jednak System – dziś znów po latach używam tego pojęcia, tyle że w znacznie szerszym kontekście – nie uzna, że w jego interesie jest coś na scenie poprzesuwać, nic się nie stanie. I wcale nie chodzi tylko o ten cały przekręt z kościelną pedofilią. Możemy choćby wrócić do wspomnianych na początku autorytetów. Czy ktokolwiek z nas wątpi w to, że gdyby wspomniany System znalazł w tym swój interes, kwestia pedofilii w Kościele natychmiast zostałaby zastąpiona pedofilią wśród celebrytów, polityków, lekarzy, czy nauczyciel, a taki choćby Lech Wałęsa nie znalazłby się w tym samym miejscu, w którym dziś jest prezes Lisiński? Tak naprawdę z setek innych powodów, z których akurat pedofilia byłaby nic nieznaczącym drobiazgiem. Wystarczyłaby jedna chwila, przy każdej naprawdę okazji, których każdego dnia mamy dużo za dużo, by owa chwila była jednoczesnym jego końcem.
  Widocznie jednak wszystkim im bardzo zależy, by go najwyżej od czasu do czasu prztyknąć w nos. I tyle. I tak to się właśnie kręci.  



Zachęcam do kupowania moich książek, czy to przez księgarnię pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, czy bezpośrednio tu, przez kontakt mailowy: k.osiejuk@gmail.com.
 

poniedziałek, 5 marca 2018

Czy Francis Fukuyama jest prawdziwym autorem przeboju Johna Lennona "Imagine"?

      Kto wie, ten wie, kto nie wie, ten się zaraz dowie, ale jeszcze jednym efektem prowadzenia tego bloga, o którym ostatnio zapomniałem wspomnieć, jest to, że niektórym ze spotkanych tu kolegów i koleżanek zacząłem parę lat temu udzielać przez Skype’a lekcji angielskiego i powiem zupełnie szczerze, że sukces tego przedsięwzięcia przerósł moje wszelkie oczekiwania. Jak te lekcje wyglądają? Najczęściej tak jak w ogóle większość prowadzonych przez mnie lekcji, a więc głównie czytamy sobie przeróżne teksty i opierając się na tym, co tam znajdziemy, wyjaśniamy sobie różne kwestie, i tak to się powoli toczy.
       Spyta ktoś, co to za teksty, a ja odpowiem, że naprawdę przeróżne. Czasem są to opowiadania Roalda Dahla, czasem felietony Boba Greene’a, ale też pamiętam jak z pewnym dzieckiem czytaliśmy „Kubusia Puchatka”, a z kolei ze znanym nam skądinąd kolegą Kozikiem, Chandlera. I jak mówię, jakoś to nam wspólnie leci. Ostatnio jednak zdarzyło się coś, czego bym się w życiu nie spodziewał, ale pojawiła się propozycja, by wspólnie z innym jeszcze kumplem przeczytać rozmowę zatytułowaną „Mini-Trumpowie zalewają Europę”, jakiej niemieckiej gazecie  „Handelsblatt” udzielił nie kto inny jak sam Francis Fukuyama. Wbrew pozorom, piszę „sam Francis Fukuyama” wcale nie dlatego, że ja się myślą owego Fukuyamy choć przez krótką chwilę interesowałem, ani nawet przez to, że uważam Fukuyamę za postać w jakikolwiek sposób ważną czy poważną, ale dlatego, że, niezależnie od moich tu opinii, mam świadomość, że jego teoria „końca historii” znalazła na tyle istotne miejsce w publicznej świadomości, że on już pewnie do śmierci będzie to tu to tam funkcjonował jako autorytet.
       Większość Czytelników z pewnością znacznie lepiej ode mnie orientuje się, o co Fukuyamie chodziło, kiedy po upadku muru berlińskiego wyskoczył z tym swoim „końcem historii”, na wszelki wypadek krótko bardzo przypomnę, że myśl była taka, że skoro upadł komunizm, to tym samym skończyła się polityka tak jak ją powszechnie rozumieliśmy i świat będzie od tego momentu organizowany w oparciu o jedną, wspólną dla wszystkich, ideologię, tak zwaną „demokrację liberalną”. My oczywiście dziś z Fukuyamy możemy swobodnie szydzić, jednak kiedy on wydał tę swoją książkę, nikomu nie było do śmiechu, a i nawet dziś, jak widzimy, są tacy, co zwracaja się do niego o opinie, jak choćby redaktorzy z poważnych europejskich pism branżowych.
      Już sam początek artykułu w „Handelsblattcie” robi wrażenie. Proszę posłuchać: „Rok 2017 przyniósł populistom i autokratom serię zwycięstw na całym świecie. O opinię na ten temat zwróciliśmy się do amerykańskiego politologa i ekonomisty Francisa Fukuyamy, który kiedyś twierdził, że to już koniec”, a dalej jest już tylko lepiej: „Autorytaryzm wydaje się rozprzestrzeniać na całym świecie, dyktatorzy konsolidują swoją władzę, czego przykładem jest Putin w Moskwie, Erdogan w Ankarze, oraz fala antydemokratycznych przemian zalewająca Wschodnią Europę. Jak widzimy, rok 2017 to wyparcie społeczeństw otwartych przez społeczeństwa zamknięte, zastąpienie władzy obywatela przez władzę nad obywatelem. Któż lepiej dokona analizy tego co się stało, niż Francis Fukuyama, człowiek, który ukuł frazę ‘koniec historii’?” Oczywiście. Ponieważ nikt lepiej od Fukuyamy nam tego nie przeanalizuje, to w tym momencie na scenę wchodzi ów mędrzec i zamiast przeprosić wszystkich za swój tragiczny brak kompetencji i się zamknąć, gada, gada i gada. O czym? Wbrew pozorom, ani za bardzo o Trumpie, ani o Erdoganie, ani nawet o Putinie, ale głównie o Polsce i Wegrzech, które psują tak pięknie opracowany plan, no i o kanclerz Merkel, dla której on wprawdzie nie potrafi znaleźć odpowiednio wzruszających słów uznania, natomiast jeśli ma do niej jakiekolwiek pretensje, to tylko tę jedną, że ona nie potrafi tej cholernej Europy wziąć mocniej za pysk i zaprowadzić tam porządny niemiecki „ordnung”.
      Ciekawe przy tym jest to, że Fukuyama przyznaje, że „system globalizacji, w formie, w jakiej został stworzony, tak naprawdę został zaprojektowany przez wielkie koncerny i banki, tak by realizować ich interesy” i że to być może się ludziom nie do końca spodobało, jednak już chwilę później, i tak już do samego końca, jakby go ktoś nakręcił, powtarza zdanie, że Merkel powinna się jednak ostro wziąć za Kaczyńskiego i Orbana, bo inaczej historia się jednak nie skończy i będzie źle. I w tym właśnie momencie osiąga poziom, który my znamy bardzo dobrze choćby z propozycji, jakie nam się wciska od niemal już 30 lat, zaczynając na projekcie jednej wielkiej partii „Solidarność”, a kończąc na dzisiejszych analizach, jakich możemy wysłuchiwać choćby w stacji TVN24.
      Nie ma tu ani miejsca, ani też potrzeby, by przytaczać kolejne przykłady tej nędzy w wykonaniu Fukuyamy, ale proszę mi uwierzyć, że to jest naprawdę poziom intelektualny jaki znamy z wystepów całej serii politologów, ekonomistów, socjologów ściąganych regularnie przez telewizję TVN24 czy to z Uniwersytetu Warszawskiego, czy z jakichś mądrych think tanków, by nam tłumaczyli zagadki naszego rzekomo wspólnego świata. Powiem więcej. Gdyby przeprowadzić specjalną prowokację i przedstawić myśli Fukuyamy, w taki sposób, że bylibyśmy przekonani, że oto słuchamy Aleksandra Kwaśniewskiego, lub Róży Thun, nikt z nas by nawet nie mrugnął. Siedzi ten przemądry profesor, wyedukowany na Harvardzie, a dziś uczący innych mądrali na Uniwersytecie Stanforda, rozwalony na kanapie i bredzi dokładnie tak samo, jak którykolwiek z nich przy jakiejkolwiek dosłownie okazji.
      Ja oczywiście od dawna podejrzewałem, że, bez względu na to z kim mamy do czynienia, reprezentującego jaką dziedzinę życia i na jakim eksperckim poziomie, ostateczny efekt jest zawsze ten sam: okazuje się niezmiennie, że przed sobą widzimy dokładnie tego samego durnia z dokładnie tą samą kartką papieru zapisaną dokładnie tymi samymi literkami.
      Szydziliśmy tu jakiś czas temu z koncepcji filozoficznej Johna Lennona na przykładzie jego słynnego przeboju „Imagine”. Czytam jeszcze raz rozmowę, jaką ci Niemcy przeprowadzili z Francisem Fukuyamą i cały czas chodzi mi po głowie myśl, by go zapytać: „And no religion, too?” A potem już tylko patrzeć, jak go zalewa krew.

Zachęcam wszystkich do odwiedzania naszej księgarni pod adresem www.basnjaniedzwiedz.pl i do kupowania naszych książek. Jednoczesnie przypominam, że być może najlepszą z nich, „Marki, dolary, banany i biustonosz marki Triumph”, której nakład niebezpiecznie się kończy, można zamawiac bezpośrednio u mnie, pod adresem toyah@toyah.pl. Dedykacja w cenie.

    

czwartek, 1 lutego 2018

Dla mojego serdecznego kumpla, magazyniera Wacka, z wesołym Szalom

      Antypolska histeria – a słowa “histeria” używam tu wyłącznie z wrodzonej dobroci serca, by nie węszyć zwykłej, cynicznej prowokacji – trwa już kilka dobrych dni i to co mnie przez ten czas zadziwiało niemal najbardziej, to to, że z niezrozumiałych dla mnie powodów milczą tak zwane „autorytety”. Każdy kto choćby pobieżnie śledzi naszą scenę publiczną, zdążył z pewnością zaobserwować, że każdemu tego rodzaju wybuchowi towarzyszy nieodmiennie reakcja w postaci listu otwartego podpisanego przez osoby o powszechnie znanych nazwiskach – pisarzy, aktorów, piosenkarzy, dziennikarzy, profesorów uniwersytetów. Nastawiałem więc przez jakiś czas ucha, w pewnym momencie nawet już traciłem nadzieję, że tradycji stanie się zadość, jednak w końcu się doczekałem. Oto media opublikowały otwarty apel do polskich władz o „uciszenie emocji” i „wycofanie się” z zapisów nowelizacji ustawy o IPN-ie. „Nie tędy droga do odzyskania zbiorowej godności”, czytamy w apelu. „I nie wszystko stracone. Ustawodawca może jeszcze się cofnąć, o co gorąco apelujemy”.
       I tu muszę przyznać się do pewnej nieuczciwości. Poza tymi paroma zdaniami i jeszcze jednym fragmentem, o którym za chwilę, ja owego apelu nie czytałem, z tego wstydliwego powodu, że mi się nie chciało. Nie znam nawet pełnej listy osób, które się pod tym podpisały, wiem natomiast, że, wśród wielu innych, są tam, w kolejności alfabetycznej: Anne Applebaum, Barbara Engelking, Jan Tomasz Gross, Jan Hartman, Agnieszka Holland, Krystyna Janda, Aleksander Kwaśniewski, Andrzej Rzepliński, Radosław Sikorski, Aleksander Smolar, Kazimiera Szczuka, Paweł Śpiewak, Róża Thun, Olga Tokarczuk, Grzegorz Turnau, oraz – last but not least – Jacek Żakowski (to ten od „W pustyni i w puszczy”).
      I oto, proszę sobie wyobrazić, owa wesoła gromadka w swoim apelu napisała coś takiego:
      „Dlaczego dyskusja o faktach historycznych ma toczyć się w asyście prokuratury i sądu? Dlaczego ofiary i świadkowie Zagłady mają ważyć słowa, by nie podpaść organom ścigania i czy będzie odtąd czynem karalnym świadectwo ocalałego Żyda, który 'bał się Polaków?' Dlaczego mamy spierać się nie na argumenty, lecz na paragrafy? Czy byłby to, zważmy, zakaz symetryczny do zakazu kłamstwa oświęcimskiego? I skąd taryfa ulgowa dla wybranych zawodów - dlaczego za 'antypolskie' opinie nie będą ścigani jedynie uczeni i artyści? A dziennikarze? A nauczyciele? Gdzie ma leżeć granica między tolerowaną nauką i sztuką a karalną publicystyką i kto ustalałby 'fakty', którym nie wolno się sprzeciwić?"
      Otóż pragnę oświadczyć, że tu akurat w całości popieram stanowisko naszych autorytetów. Podobnie jak oni, uważam, że w tym akurat fragmencie ów rządowy projekt jest wyjątkowo nieudany i że rażącą niesprawiedliwością jest to, by, wedle zapisów znowelizowanej ustawy, ktokolwiek był traktowany w sposób szczególny, a zwłaszcza artyści i naukowcy. Oni również, jeśli tylko im przyjdzie do głowy oskarżać Polskę, czy Polski Naród o współudział w Zagładzie, czy to w formie kolorowego obrazka, wierszyka, teatrzyku, czy naukowej pogadanki, powinni w jednej chwili zostać wzięci za mordę i postawieni przed sądem. Podobnie jak dziennikarze, nauczyciele, politycy i każda inna osoba, włącznie z jakimś zaprutym menelem na Dworcu Centralnym w Warszawie.  
       A zatem przyłączam się do powyższego apelu i sugeruję, by jak najszybciej wprowadzić odpowiednie zmiany do procedowanej właśnie nowelizacji i wycofać z niego w całości paragraf 3 artykułu 55a, w taki sposób, by w momencie, gdy Aleksander Kwaśniewski, wygłaszając swoje opinie w telewizji TVN24, Agnieszka Holland, realizując swój kolejny film, Róża Thun, udzielając wywiadu którejś z niemiecki stacji telewizyjnych, Grzegorz Turnau, pisząc swoją nową piosenkę, czy Olga Tokarczuk, pracując nad swoją najnowszą powieścią, a Paweł Śpiewak, prowadząc swoje naukowe badania na temat polskiego antysemityzmu, bardzo uważali na to, co piszą, bo nie znają dnia ani godziny. A jeśli im tak bardzo zależy, by pozostać intelektualistami reprezentującymi niezależną, i, jak najbardziej, bezkompromisową myśl, skupili się nad rozwiązaniem kwestii, która od wieków dręczy już naprawdę cały świat, a mianowicie, jak to jest, że gdziekolwiek pojawi się jakiś Żyd, wszyscy dookoła zaczynają robić znaczące miny. I czy przypadkiem nie jest tak, że to, iż Żydzi musieli w pewnym momencie przejśc przez piekło Holocaustu nie jest przypadkiem ich osobistą zasługą.

Powyższy tekst został napisany na zamówienie i z inspiracji mojego kolegi Wacka Grzybowskiego z Opola. Nie zmienia to jednak faktu, że tak jak dotychczas zachęcam do kupowania moich książek. Gdyby ktoś jeszcze nie wiedział, są one do kupienia w ksiegarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Polecam serdecznie. 



sobota, 20 lutego 2016

Pedagogika wstydu, czyli wszyscy jesteśmy Bolkami

Jak już pisałem wczoraj, minione dni przyłapują mnie nieco częściej, niż dotychczas, sterczącego przed telewizorem. Trochę jest to związane z tym, że kupiliśmy sobie niedawno nowy telewizor z androidem, dzięki czemu możemy sobie w kółko oglądać filmy na Netflixie, no ale przede wszystkim jednak z odnalezieniem w domu pani Kiszczakowej tak zwanych „bolkowych” kwitów, no i histerią, jakie owo wydarzenie spowodowało w kręgach do wspomnianej pani Kiszczakowej i jej zmarłego niedawno męża w ten czy inny sposób zbliżonych. A zatem gapię się w ten telewizor od paru dni i powiem zupełnie uczciwie, że najwyraźniej całkowicie szczery obłęd, z jakim część komentatorów, nie zważając absolutnie na stan rzeczy, jaki nam się właśnie ostatecznie objawił, uparło się bronić legendy Lecha Wałęsy, wprawia mnie w coraz większe oszołomienie.
I wbrew temu, co by się mogło komuś wydawać, wcale nie chodzi mi najbardziej o to, że fakt współpracy Wałęsy ze Służbą Bezpieczeństwa stał się oczywistą oczywistością i ja się denerwuję, kiedy niektórzy temu zaprzeczają. Nie chodzi też o to, że w tym akurat wypadku nie mówimy o jakiejś tam chwilowej słabości, ale o systematycznym, wieloletnim i bardzo gorliwie wypełnianym zobowiązaniu do donoszenia na kolegów, a wokół zebrała się grupa dziwnych ludzi, którzy mówią, że to nie było nic takiego. Nie chodzi mi nawet też o to, że podczas gdy znalazły się niepodważalne dowody na to, że Wałęsa za swoje donosy brał pieniądze, on twierdzi, że nie brał, a niektórzy mu wierzą, lub udają że wierzą. Pies ich wszystkich z ich zidioceniem drapał. To co mnie zadziwia najbardziej, to to, że oni wszyscy uparli się trzymać stronę Wałęsy, głosić jego nieskończone bohaterstwo i bronić go przed atakami polskiej dziczy, podczas gdy on w sposób zupełnie oczywisty jest obłąkany i to w sposób wyjątkowo irytujący. Przychodzi Wałęsa i głosi, że w ciągu minionych 500 lat na świecie nie było od niego większego człowieka, a oni kiwają ze zrozumieniem głowami; przychodzi Wałęsa i ogłasza, że to on sam jeden „obalył komune”, a oni zaczynają bić brawo; przychodzi Wałęsa i zaczyna coś bełkotać bez ładu i składu o tym, że to nie on był Bolkiem, tylko on na prośbę prawdziwego Bolka odbierał pieniądze od esbeków, a dziś nie może powiedzieć, kto to był, bo obiecał milczenie, a oni drapią się z zakłopotaniem po czołach i zastanawiają, o co to Lechowi może tym razem chodzić. I wszystko to jedynie utrzymuje ich w przekonaniu, że ten Wałęsa to jednak gość i że to naprawdę wstyd, że cała Polska jeszcze tego nie zechciała uznać. A zatem to jest to, co w tym wszystkim mnie tak naprawdę interesuje.
Oglądałem więc wczoraj telewizję i nagle doznałem prawdziwej iluminacji. Oto w stacji TVN24 pojawili się kolejno Jan Lityński i Seweryn Blumsztajn i zupełnie niezależnie od siebie powiedzieli coś, co pozwoliło mi pojąć, na czym to wszystko polega. I nie mam tu tylko na myśli obecnie dyskutowanego przypadku Wałęsy, ale w ogóle to, z czym mamy nieustannie od wielu już lat do czynienia w Polsce, gdy chodzi o kreowanie fikcyjnych autorytetów, a nastepnie ich tak histeryczną obronę. Słuchałem najpierw Lityńskiego, a potem Blumsztajna i oni właściwie zupełnie otwartym tekstem powiedzieli mi, jak to naprawdę jest. Otóż oni doskonale wiedzą, że Wałęsa to kapuś, agent i dureń, tyle że my Polacy, w ich najgłębszym przekonaniu, przede wszystkim na nic lepszego nie zasługujemy, a oprócz tego, niczego lepszego już nigdy nie dostaniemy. A zatem, kiedy oni widzą, jak niektórzy z nas bezczelnie podnoszą głowy, a jednocześnie słyszą nasze pretensje, to zwyczajnie dostają cholery. Dali nam Geremka, Kuronia, Bartoszewskiego, Szymborską, księdza Tischnera, żeby nas godnie reprezentowali w tym wielkim, z przyczyn jak najbardziej naturalnych niedostępnym dla nas świecie, a myśmy wciąż żądali czegoś więcej. Dali nam skorumpowany rząd Donalda Tuska i umysłowo ociężałego prezydenta Komorowskiego, gwarantując, że w ten sposób wprawdzie na cuda nie będziemy mogli liczyć, ale nasza skromność z pewnością zostanie doceniona. A my wciąż wydajemy jakieś pomruki, od których cholery można dostać. No i dziś wreszcie przekazali nam do rąk autorytet nie byle jaki, bo to i noblista i przywódca Solidarności i najbardziej znany Polak na świecie, a my i tak narzekamy. I cóż takiego nam się tu nie podoba? Że to kapuś i idiota? A wy byście kogo chcieli? Messiego? Wam się chyba od tego Sienkiewicza w głowie poprzewracało. Czy wy wiecie, co świat będzie sobie o was myślał, kiedy wypuścicie z rąk taki skarb, jak Wałęsę?
Wspomniałem Messiego nie bez powodu. Otóż mamy znajomego, który kiedy dowiedział się, że Bayern Monachium chce kupić Lewandowskiego wręcz stawał na głowie, żeby każdemu z nas wbić do głowy, że Lewandowski w Bayernie nie ma co szukać, że będzie tam jedynie grzał ławkę, a jeśli oni go kupują, to tylko po to, by osłabić Borussię. Co Lewandowski może szukać wśród takich mistrzów? – pytał nasz znajomy. Przecież Bayern to najwyższa klasa światowa, on tam im może najwyżej podawać piłki. Zrozumcie wreszcie, że są miejsca, gdzie my Polacy nie powinniśmy się pchać. Naprawdę, trochę szacunku dla mistrzów.
I proszę mi wierzyć, że ja tego ani nie zmyśliłem, ani nie ubarwiłem. Jeśli już, to raczej pozbawiłem kolorów autentyczności. Natomiast chciałbym zwrócić uwagę na to, że tak naprawdę, tego typu postawa nie jest wcale aż tak bardzo oryginalna. Czymże bowiem innym jest owo nieustanne zwracanie nam uwagi, i to zarówno przez systemową propagandę, jaki i przez zwykłych znajomych, na to, jak zachowanie zarówno prezydenta Dudy, jak i przedstawicieli polskiego rządu w relacjach z zagranicą może nas w ich oczach wyłącznie pogrążyć. To nieustanne zastanawianie się, jak kolejni ministrowie polskiego rządu wypadli to tu to tam. Przecież tu mamy dokładnie to samo: Ty wiesz, co oni sobie teraz o nas będą myśleć? Tyle lat staraliśmy zasłużyć sobie na szacunek w Europie i w ciągu paru dni wszystko straciliśmy. Przepraszam bardzo, ale jaka jest różnica między tamtym chowaniem Lewandowskiego gdzieś za kuchnią, a owym drżeniem ze strachu na myśl o tym, co sobie o nas pomyślą w Paryżu, czy w Berlinie?
Słuchałem sobie wczoraj Blumsztajna i Lityńskiego i nagle zrozumiałem, że to jest własnie plan, który oni realizują wobec nas od samego początku. Plan sprowadzający się do tego, by wzbudzić w nas takie kompleksy, doprowadzić nas do stanu takiego upodlenia, byśmy z jednej strony wymagali od siebie wyłącznie odpowiednio czystej pokory, a z drugiej, byśmy autentycznie nienawidzili jakiegokolwiek przejawu dumy z powodu bycia Polakiem. To był bardzo precyzyjnie napisany plan i ja nie mam dziś co do tego najmniejszych wątpliwości. A dziś, kiedy oni na nas wrzeszczą, jak wiele tracimy odrzucając ten jedyny jeszcze żyjący autorytet, na jaki sobie zasłużyliśmy, oni muszą mieć bardzo mocne poczucie, że toną. Przyprowadzili nam Lecha Wałęsę, człowieka, który w wyborach prezydenckich w roku 2000 otrzymał 1 (słownie jeden) procent głosów, przegrywając nawet nie z Kwaśniewskim, ale z Olechowskim, Lepperem, a nawet Kalinowskim z PSL-u, półprzytomnego durnia, i mówią nam „Macie, żryjcie, to jest wasz autorytet”. A my im mamy dać satysfakcję dwojakiego rodzaju: z jednej strony mamy się za Wałęsę wstydzić i chować przed światem po kątach, a z drugiej traktować go jak relikwię, bo przecież na nic lepszego sobie nie zasłużyliśmy.
Otóż nic z tego. Niedoczekanie wasze. Już ów rok 2000 pokazał wam, że wszystkich zawsze za nos wodzić się nie da. Nawet jeśli do tej roboty zaprzęgniecie nie tylko Lityńskiego i Blumsztajna, ale ich wszystkich. My będziemy zajadać się krewetkami w indyjskim sosie i popijać pierwszej klasy singlem.

Przypominam, że w księgarni na stronie www.coryllus.pl są do kupienia moje książki. Tam jest dużo, dużo więcej.

wtorek, 29 grudnia 2015

Panika w parku autorytetów

Ze względu na wystąpienie prof. Jadwigi Staniszkis, postanowiłem zabrać głos, moim zdaniem potrzebny i ważny. Jednak już wkrótce uświadomiłem sobie, że wszystko, co miałem do powiedzenia na temat tej dziwnej kobiety, powiedziałem już wiele lat temu i to co powiedziałem wówczas, jest jak najbardziej aktualne dziś. A zatem nie ma sensu się powtarzać. W tej sytuacji, zapraszam do ponownej lektury. Mamy rok maj roku 2009.

Zdarzyło mi się tu kiedyś napisać tekst poświęcony autorytetom. Przede wszystkim autorytetom, obserwowanym z punktu widzenia procesów, dzięki którym powstają, upadają, a w międzyczasie turlają się po tej szczególnej planszy, popychani przez swoich stwórców. Bezpośrednim powodem przedstawienia przeze mnie tamtych refleksji było zdarzenie z pozoru zupełnie drobne i bez jakiegokolwiek większego znaczenia. Któregoś sobotniego poranka mianowicie przechodziłem obok kiosku Ruchu i za szybą zobaczyłem DVD zatytułowane Rozmowy z mistrzem, a stanowiące zapis wywiadów z Leszkiem Kołakowskim. No i powstał tamten tekst, w którym spróbowałem pozastanawiać się, jak to się dzieje, że te wszystkie autorytety, ci wszyscy nauczyciele, ci nasi mistrzowie, tak łatwo pozwalają sobą manipulować, a przede wszystkim skąd wciąż jest na nich tak wielkie społeczne zapotrzebowanie.
Niedawno mieliśmy okazję gościć u nas w domu pewną Francuzkę. Standard. Wykształcona intelektualistka, raczej lewicująca, choć bez tego szczególnego napięcia, którego można by się było obawiać. Zapytałem ją, czy ona widzi we Francji osoby, których publiczna pozycja ustawia ich w roli właśnie autorytetów. Ona najpierw nie wiedziała, o co chodzi, ale kiedy stopniowo pokazywałem jej przykłady, czy to byłego ministra finansów, czy to byłego prezydenta, czy staruszka przedstawiającego się, jako profesor, czy w końcu organizatora akcji dobroczynnych, najpierw ogarnęło ją szczere rozbawienie, a później powiedziała, że nie. Że ona nie umie przypomnieć sobie takiej postaci, którą Francuzi potrzebowaliby jakoś szczególnie hołubić. Może De Gaulle. O De Gaulle’u w towarzystwie mówi się tylko dobrze, ale on już dawno nie żyje.
A zatem, przynajmniej częściowo, potwierdziło się coś, o czym już wcześniej słyszałem. Że w świecie ustabilizowanej demokracji, gdzie społeczeństwa otrzymały już swoją względną autonomię, gdzie wszystko, co było do zbudowania, zbudowane zostało już dawno, równocześnie rozwinęły się techniki manipulacji, które najróżniejsze grupy społecznego przymusu stosują wobec człowieka dla poprawienia swoje pozycji. Nie miałem okazji spotkać się z mieszkańcem Litwy, czy Czech, czy Węgier, z którym mógłbym porozmawiać na ten temat, ale biorę pod uwagę, że tam może mają podobnie do nas. Nie zdziwiłbym się, gdyby akurat oni – nie Anglicy, nie Holendrzy, nie Szwajcarzy, ale właśnie oni – mieli wszędzie pochowanych swoich małych Bartoszewskich, czy Owsiaków.
Dziś w telewizji widziałem krótki bardzo obrazek, ukazujący naszą radość z powodu przyjęcia nas do europejskiej wspólnoty. Oto zatłoczona ulica, a na pierwszym planie jakiś kretyn w stanie wręcz karykaturalnej histerii drze mordę i wymachuje flagą, bo właśnie dowiedział się z telewizji, że oto nastał ten dzień. Ten obrazek trwał tylko przez chwilę, ale od razu pomyślałem sobie, że ta sama scena musiała się powtarzać już wielokrotnie później – na ulicach Bułgarii, Rumunii, czy może Słowacji. I jedyne co wtedy poczułem, to skrajny wstyd i zażenowanie.
A więc już wiem. Może nie mamy wielu tych rzeczy, na które sobie zapracowały społeczeństwa bardziej zaawansowane cywilizacyjnie. Nie mamy niezależnych mediów, niezależnej sztuki, niezależnej myśli, wreszcie silnej i niezależnej opinii publicznej. Mamy za to na przykład Onet, który stanowi słodką przystań dla tego całego kulturowego niewolnictwa, gdzie na pytanie, kto w największym stopniu odpowiada za światowy terroryzm, pada demokratycznie autoryzowana odpowiedź, że Stany Zjednoczone (30%), a za nimi Iran i Irak (po 13%) i prawdopodobnie tylko dzięki faktowi, że nawet tam bezczelność zna swoje granice, na trzecim miejscu nie wylądował Zbigniew Ziobro i Radio Maryja. Ale z całą pewnością mamy też jeszcze coś. Coś nieskończenie większego. Całą mianowicie szeroką ofertę autorytetów i autentyczną z tego powodu radość, symbolizowaną przez tego pijanego szczęściem debila z flagą.
A zatem jeszcze parę słów o autorytetach. Nie zauważyłem, żeby ostatnio jakiś odpadł. Tu akurat, dzięki stabilnemu poziomowi nienawiści do IV RP, sytuacja jest opanowana. Natomiast dochodzą nowi. Nie trzeba być szczególnie czujnym, żeby zauważyć pojawienie się w nowej roli prof. Jadwigi Staniszkis. Wystąpiła ona ostatnio kilka razy u Moniki Olejnik w Kropce nad i. Kto oglądał choć kilka razy ów program, ten wie. Olejnik to osoba, która prowadzi swój program na trzy sposoby. Albo przez dwadzieścia minut wydziera się na swojego gościa, nie dając mu dojść do słowa, albo prowadzi ze swoim rozmówcą taką intelektualną przepychankę a la Cezary Michalski, lub wreszcie po prostu zadaje jedno pytanie i cierpliwie i pokornie czeka na znak, kiedy będzie mogła zadać kolejne. Do tej ostatniej grupy należy zaledwie kilka osób: Leszek Balcerowicz, Andrzej Olechowski, biskup Pieronek, Doda i Krzysztof Zanussi. Są jeszcze inni, ale mówię wyłącznie o tych, których ostatnio miałem okazję oglądać. Ostatnio – szybką, krótką i ostrą piłką – wdarła się do tego towarzystwa również Jadwiga Staniszkis.
Dla mnie ten najnowszy awans jest – przyznam się – dość szokujący. Ja interesuję się polityką od dziesiątek lat. Ciekawy jestem tego całego naszego bałaganu bardzo intensywnie i niezwykle starannie. Dlatego też, nie jest tak, że ja nie wiem, kim jest prof. Staniszkis, skąd się wzięła i co się wokół niej aktualnie dzieje. A ja nie mam wątpliwości, że jeśli ja teraz powiem, że obecny awans prof. Staniszkis, z pewnego punktu widzenia, jest równie szokujący, jak gdyby jego bohaterem nie była ona, lecz, powiedzmy, Stanisław Michalkiewicz, to ta opinia w żaden sposób nie będzie oryginalna. Co ja wiem o Jadwidze Staniszkis? To, między innymi, że przez całe lata 80-te i 90-te ona, patrząc z publicznej perspektywy, funkcjonowała, jako kompletne dziwactwo. Mam przed sobą wybór jej tekstów, dostępnych na stronie National Louis University w Nowym Sączu, gdzie Staniszkis wykłada, i niemal każdy z nich jest sygnowany nazwiskiem wydawcy – Marcin Dybowski Wydawnictwo Antyk. Jak kto nie wie, niech sobie poszuka. Jeśli komuś się nie chce, to tylko powiem, że osobiście jestem pewien, że gdyby Marcin Dybowski nagle zabłądził i znalazł się przypadkiem w studio u Olejnikowej, to ona zaczęłaby krzyczeć z przerażenia i może nawet wyskoczyłaby przez okno. http://politologia.wsb-nlu.edu.pl/pl/wykladowcy/staniszkis/czytelnia.html.
Z Jadwigą Staniszkis jest już zupełnie inaczej. Jadwiga Staniszkis przychodzi do Olejnik, a ta traktuje jąz nabożeństwem, z jakim dotychczas odnosiła się wyłącznie w stosunku do wspominanego już Leszka Balcerowicza. Ale też sama prof. Staniszkis nie wypowiada ani przez chwilę opinii, które drukowała u Dybowskiego. Staniszkis u Olejnik, podobnie zresztą jak w coraz liczniejszych pokojach salonu, już nie mówi tego, co można poczytać w jej wcześniejszej publicystyce, takiej jak „Kapitalizm polityczny i jego dynamika”, „Kartel zwany państwem”, „Okrągły stół po dziesięciu latach”, „Od autorytetu państwa do pajęczyny władzy”, „Komercjalizacja państwa”, czy w wywiadzie dla Tygodnika Solidarność – „Zachować sztandary” (wszystko do obejrzenia pod podanym wyżej linkiem). Dziś Jadwiga Staniszkis już nie straszy, już nie ostrzega, już nie pokazuje zagrożeń. Ona dziś wyłącznie pokazuje cywilizacyjny przepych współczesnej, nowej Europy i cały legion „dynamicznych, kapitalnych, świetnie wykształconych młodych, sprawnych Polaków”, którzy nas do tej Europy mogą wprowadzić. Już nie mówi o „zachowywaniu sztandarów”. Ona w ogóle o tych sztandarach nie wspomina. Nawet teraz, w ten sam dzień, gdy dopiero co te sztandary zostały ze szczególnym okrucieństwem obrażone.
Jest jednak jedna, bardzo szczególna rzecz, na którą chciałbym zwrócić uwagę. Otóż Jadwiga Staniszkis przede wszystkim mówi dziś językiem prostym, dostępnym dla każdego. O ile teksty, które można znaleźć na stronie NLU miejscami wymagają naprawdę znacznego skupienia i czasu, to co ona mówi dziś jest proste i jednoznaczne, jak droga z Warszawy do Brukseli. Ona najwyraźniej zmieniła publiczność. Ona już nie stara się dzielić swoimi spostrzeżeniami z ludźmi wymagającymi, refleksyjnymi, lubiącymi dylematy, debaty i spory. Dziś Staniszkis znalazła sobie nowego odbiorcę. Kogoś kogo dla niej przygotowali inżynierowie z ITI Group. Właśnie tych „kapitalnych, znających języki, młodych Europejczyków”. Którzy właściwie już wszystko wiedzą, a teraz tylko przebierają nogami, żeby ruszyć do przodu przy dźwiękach… może nie trąbki, ale czegoś zupełnie specjalnego, nowego, dotychczas niesłyszanego.
I można by się było tym nie przejmować. W końcu nie ona pierwsza i nie ostatnia. Ale, mimo wszystko, pozostaje pytanie – dlaczego właśnie ona? Co się takiego stało, że ktoś taki jak Jadwiga Staniszkis zatoczył nagle takie koło? Czy stało się coś z nią, czy może nastąpiło jakieś zakłócenie niezależnie od jej chęci i planów? Dlaczego, w ciągu ostatnich paru lat, osoba mająca tak niezwykłą pozycję w środowisku niezależnych intelektualistów, ekspertów i komentatorów, ktoś wręcz znienawidzony przez elity – więcej, przez elity traktowany jak ktoś trędowaty – osoba szanowana przez najbardziej znaczące postacie niezależnej Polski, osobista i długoletnia znajoma Lecha i Jarosława Kaczyńskich, nagle z takim hukiem od tych Kaczyńskich się odwraca i zaczyna pełnić rolę rzecznika najbardziej tandetnego mainstreamu?
Mam na temat pewną teorię. Otóż kiedy Lech Kaczyński został prezydentem i zaczął kompletować swój najbliższy gabinet, można się było spodziewać, że Jadwiga Staniszkis będzie jedną z pierwszych osób poproszonych o współpracę. Taka prośba nie nastąpiła. Ona musiała liczyć na mocną ofertę i jej nie dostała. Nie dostała jej od Prezydenta, ale też nie dostała jej później od Jarosława Kaczyńskiego. Osoba z jej pozycją, z jej zasługami, z jej siłą, a przede wszystkim ktoś, kto zawsze był tak blisko obu Kaczyńskich. Ktoś, kto z jednym i z drugim był w relacjach najbliższych, zarówno przez Prezydenta, jak i przez Premiera, z jakichś nieznanych absolutnie powodów, został kompletnie zlekceważony. Nie dość, że nie został ministrem, nie dość że nie został szefem kancelarii, nie został nawet dyrektorem gabinetu. Jadwiga Staniszkis nie dostała zupełnie nic.
Ja obserwowałem jej reakcje przez całe dwa lata. One były idealnie skorelowane z kryzysami zarówno po stronie rządu, jak i prezydenta. To wszystko działo się jak na obrazku. Te nadzieje i rozczarowania, które się przekładały na pochwały lub słowa krytyki kierowane pod adresem raz to Premiera, raz to Prezydenta. I ostatecznie prof. Jadwiga Staniszkis przywędrowała tu gdzie jest teraz, do Moniki Olejnik. Ja wiem, że jej Donald Tusk proponował Parlament Europejski i że ona tej oferty nie przyjęła. Na to jednak chyba tylko ktoś taki jak Tusk mógł liczyć. Staniszkis jest rozgoryczona, rozczarowana i porzucona, ale nie jest głupia. Ona to nie Antoni Mężydło ze swoją prostą naiwnością. Ona wie, że w targanej wewnętrzną nienawiścią i szaleństwem władzy Platformie, ona zawsze będzie ciałem obcym. I że oni jej nie dadzą tego, co mogli dać bracia Kaczyńscy, choć ostatecznie nie dali. Ona w tej sytuacji woli ITI Group. Czy, jak to niektórzy mówią, Służby.
A zatem zwykłe rozczarowanie? Prawie. Gdyby nie jedno. Wciąż powraca pytanie. Dlaczego Kaczyńscy jej nie chcieli. Ona była oczywistym kandydatem. Kandydatem jednym z pierwszych. I po tych wszystkich latach walki o władzę, kiedy Lech Kaczyński wreszcie został prezydentem, a Jarosław Kaczyński premierem, kiedy obaj zdobyli wszystko i kiedy zdobyli to wszystko w sposób jak najbardziej zasłużony, Jadwiga Staniszkis dowiedziała się, że jej akurat podziękujemy. To że się obraziła, jest jasne i naturalne. Ale w tym wypadku zupełnie nieistotne. To co się liczy, to pytanie, dlaczego. Dlaczego akurat jej powiedziano – nie. To bym chciał wiedzieć. Bo odpowiedź na to pytanie może naprawdę bardzo poszerzyć naszą wiedzę dotyczącą całego szeregu spraw innych. Zupełnie innych. Zupełnie innych. Jak choćby tego, co słychać w parku.

Serdecznie zapraszam wszystkich do kupowania moich książek. Wszystkie, z wyjątkiem pierwszej, której nakład jest już wyczerpany, są do nabycia w księgarni na stronie www.coryllus.pl.

wtorek, 1 września 2015

O możnych tego świata i dzieciach z zapałkami raz jeszcze

Ledwie zamknięto temat prezydenta Dudy publicznie szkalującego Polskę, pojawiła się kwestia jeszcze poważniejsza, a mianowicie zawłaszczanie idei „Solidarności” przez ludzi, którzy nie zasługują na to, by takim bohaterom, jak Bogdan Borusewicz, Henryka Krzywonos, by już nie wspomnieć o Lechu Wałęsie stopy całować. I tu też oczywiście pojawił się Andrzej Duda. Doświadczenie uczy, że tym samym doszliśmy do ściany, bo reżim wybaczy wszystko, ale nie lekceważącego stosunku do autorytetów.
O tym, jak bardzo sprawa jest poważna, świadczy dobitnie fakt, że w związku ze zbliżającymi się tak zwanymi Dniami Otwartymi w Kancelarii Premiera, postanowiono, że w tym roku będą one organizowane wokół tworzenia wielkiego portretu Władysława Bartoszewskiego z nadesłanych przez obywateli zdjęć legitymacyjnych pod hasłem „Stań się częścią Wielkiego Portretu”. Popatrzmy:




A zatem wiemy już wszystko. Polski szkalować nie wolno, a autorytetów tykać. W tej sytuacji nie pozostaje mi już nic innego, jak przypomnieć mój dawny tekst, jeszcze z listopada 2008 roku zatytułowany „O możnych tego świata i dzieciach z zapałkami”. I niech sobie nikt nie myśli, że cokolwiek zostanie zapomniane.




Jeszcze trochę o rocznicy, dobrze? Zwłaszcza, że rocznica będzie pewnie jedynie pretekstem. Wczoraj - oprócz wspomnianego już jednego fragmentu wystąpienia Premiera i jednego fragmentu wystąpienia jednego dziennikarza - zanotowałem dwie jeszcze wypowiedzi, które, moim zdaniem, zasługują wyłącznie na reakcję, którą Anglicy opisują słowami ‘kick in the eye', a Polacy jeszcze bardziej mięsistym ‘kopem w ryj'. Niestety mamy w tej kwestii bardzo ograniczone możliwości, ponadto wszyscy jesteśmy bardzo kulturalni, a gesty honorowe odeszły już dawno w mroki historii. W tej sytuacji, pozostaje albo cichutko sobie chlipać, albo swoimi żalami dzielić się z tymi, którzy nas zrozumieją.
W telewizji TVN24, redaktor Morozowski, podsumowując rok pracy rządu Donalda Tuska, stwierdził, ze jemu osobiście bardzo zaimponował sposób w jaki premier Tusk „rozprowadza" Prezydenta. Morozowskiemu chodzi o to, że Premierowi najpierw niezwykle skutecznie udało się zorganizować bojkot prezydenckiej gali w Teatrze Narodowym, a kiedy już wszyscy zobaczyli nędzę tej rocznicowej uroczystości, te puste miejsca na publiczności, ten wieśniacki program artystyczny, Tusk pojechał do Paryża i pięknie wszystko pozałatwiał.
To był pierwszy ze wspominanych ekscesów. Gdzieś w okolicach Morozowskiego, pojawiła się kobieta o nazwisku Szumowska - reżyser filmowy - by opowiadać o swojej artystycznej wizji. Ponieważ dzień był świąteczny, spytano tę panią Szumowska, jak on widzi politykę. Usłyszeliśmy, że polityka Szumowskiej nie interesuje zupełnie. Owszem, jakiś czas temu, przez jakieś dwa lata, ona była bardzo polityką poruszona i nawet ją to co się w Polsce dzieje, bardzo denerwowało, ale teraz to ona stoi kompletnie z boku. Redaktor przepytujący panią artystkę, zadawał prowokacyjne pytania, że niby ten rząd jest nudny i w sumie nic nie robi, ale pani Szumowska niezmiennie odpowiadała, że może - owszem - i tak jest, ale ona pozostaje niezainteresowana. Pełny spokój.
Zapamiętałem jakoś te dwie wypowiedzi, ponieważ, w zupełnie przedziwny sposób, udało mi się w nich dostrzec pełną symbiozę między tymi, którzy obecnie kreują intelektualne i patriotyczne ambicje społeczeństwa, a tym właśnie społeczeństwem. Morozowski wygłosił komunikat, który stanowił bezczelnie jednoznaczne poparcie dla działań, które w normalnych warunkach musiałby zostać uznane za zdradę stanu, a przedstawicielka opinii publicznej - prawdopodobnie w pełnej zgodzie z oczekiwaniami Morozowskiego i reprezentowanego przez niego obozu zdrady narodowej - oświadczyła, że ona się sprawami Kraju nie interesuje.
Dlaczego zdecydowałem się na używanie aż tak mocnych słów pod adresem ludzi, którzy nie robią nic innego, jak tylko przedstawiają swoje poglądy? Przede wszystkim ze względu na szczere przekonanie, że zło, jakie nas otacza zasługuje na najmocniejsze słowa pogardy, a jeśli te słowa tak rzadko padają, to tylko dlatego, że do tego zła zostaliśmy w bardzo perfidny sposób przyzwyczajeni. Polska przeżywa 90-tą rocznicę odzyskania, po setkach lat niewoli, niepodległości. Rocznicę tego cudu, który gdyby się nie zdarzył, bylibyśmy dziś, jak pisze Zdzisław Krasnodębski, być może „grupą etniczną podobną do Serbów łużyckich - ledwie tolerowaną mniejszością pokazywaną na festiwalach folklorystycznych". Lech Kaczyński, jako prezydent wszystkich Polaków, pragnąc uczcić tę rocznicę, organizuje uroczystą galę z udziałem reprezentantów całego współczesnego świata. Polityczni przeciwnicy Prezydenta, żeby go poniżyć i wykpić, podejmują wielotygodniowe starania, żeby sukces gali maksymalnie osłabić, a kiedy im się to przedsięwzięcie częściowo udaje, poważny przedstawiciel mediów bije w zachwycie brawo, bo z jego punktu widzenia było bardzo śmiesznie obserwować, jak Polska jest ośmieszana.
A przecież to już nie pierwszy raz. Pamiętamy wszyscy bardzo dobrze, jak prezydent Kaczyński planował urządzić piękne i podniosłe uroczystości mordu katyńskiego i niestety musiał całe przedsięwzięcie odwołać, bo bojkot zorganizowany przez jego politycznych przeciwników sięgnął tak głęboko, że istniała obawa kompromitacji. Pamiętamy, jak z udziału w uroczystościach wycofywali się po kolei czołowi przedstawiciele świata polityki, kultury i sztuki, bo wiedzieli, że jeśli nie wykażą solidarności ze swoimi mocodawcami, utracą zbyt wiele. A wszystko tylko po to, by nielubiany prezydent za dużo sobie nie myślał.
Właśnie na DVD ukazał się film Martina Scorsese o Rolling Stonesach. Jest tam taka scena, gdy na koncercie Stonesów pojawia się prezydent Clinton... z Kwaśniewskim. Clinton przedstawia Kwaśniewskiego Jaggerowi, ze oto prezydent Kwaśniewski z Polski. Ja Kwaśniewskiego nie znoszę. Moja nienawiść do Kwaśniewskiego jest, że tak powiem wypita z mlekiem matki. Nie chodzi o to, że on był moim zdaniem złym prezydentem, że dla mnie wygląda jak świnia, nie o to, że wygląda jak czerwona świnia, nawet nie o to chodzi, ze jest pijakiem. Ja go nienawidzę, bo jest dla mnie komuchem, oraz przedstawicielem zbrodniczego systemu, osobiście - jak podejrzewam - odpowiedzialnym za wiele bardzo złych rzeczy. Jednak ostatnią rzeczą, na jakiej by mi zależało to to, by podczas tej prezentacji Kwaśniewski na przykład się przewrócił i żeby to zostało zapisane na taśmie filmowej przed całym światem.
A my dziś mamy sytuację taka, że dla swoich najniższych i najbardziej parszywych instynktów, cała grupa niezwykle wpływowych osób ze świata polityki i mediów aż przebiera nogami, by wystawić nasz kraj na pośmiewisko świata. Mało tego. Oni zajmują się zaspokajaniem tych swoich emocji i są przy tym z siebie okropnie dumni. Część z nich wręcz przyznaje, ze tak, to prawda, niech ten kraj spłonie, bo tylko tego rodzaju katharsis może umożliwić prawdziwą odbudowę. A głupi ludzie patrzą na to wszystko i albo bija brawo, albo - w najlepszym wypadku - wzruszają ramionami i oświadczają, ze oni się już polityką nie interesują. Kiedyś, jak im kazano, to - owszem - mieli coś do powiedzenia, ale dziś? Jest fajnie.
A co z tymi, którzy dbają, którym zależy, którzy wiedzą, że to nasza Polska i że jesteśmy tym Narodem? Co z tymi, którzy wychodzą z domu, biorą ze sobą dzieci i udają się albo do kościoła, albo na miejscowe uroczystości? Im z kolei specjaliści od nazywania rzeczy po nowemu wyjaśnią, że oni tak tylko dlatego, ze była ładna pogoda. Że gdyby było zimno i padał deszcz, pies z kulawą nogą nie zainteresowałaby się co się tam za oknem dzieje. I ten ‘kartofel' musiałby sam się tam zabawiać ze swoją Polską i z tym swoim babsztylem. Bo ktoś, kto nawet nie zasługuje na to, by jechać z wizytą do Japonii, ale zwyczajnie do Azji - w ogóle nigdy nie zasługuje na nic dobrego.
Więc jeśli mnie ktoś spyta, czemu ja się tak denerwuję, albo czemu się nie zastanowię, jak ta moja miłość do Kaczorów zrujnowała moje umiejętności oceny, czemu nie popatrzę, jak to Kaczyński sam się wprowadza w ten stan, w którym już go tylko wszyscy nienawidzą, to ja mam jedną odpowiedź. Ja się nad moimi umiejętnościami obserwacji i wyciągania wniosków zastanowię, kiedy w tej debacie będę miał naprzeciwko siebie ludzi prawdziwie zatroskanych. Patriotów i Polaków. A nie z jednej strony bezpośrednich - nie tylko ideologicznych i intelektualnych - spadkobierców tych, o których można przeczytać w Piśmie Świętym, jak to nawet setki lat im nie wystarczyły, żeby się najzwyczajniej w świecie zasymilować. A z drugiej, kompletnie ogłupiałych widzów, którzy czując potęgę tych swoich potężnych opiekunów, zrezygnowali z tego, z czego tradycyjnie rezygnować nigdy nie było wolno.

Powyższy tekst stanowi część mojej książki pod tytułem „O siedmiokilogramowym liściu i inne historie”. Niestety jej nakład jest już w księgarni Coryllusa wyczerpany, natomiast mam jeszcze kilka egzemplarzy u siebie, więc jeśli ktoś jest zainteresowany, proszę o kontakt pod adresem toyah@toyah.pl.

środa, 1 października 2014

O okolicach, w których staje Karpowiczowi

Gdy umarł Elvis Presley, szaleństwo jakie ogarnęło jego najbardziej zawziętych fanów i trwało przez szereg kolejnych lat, przekroczyło wymiar zwykłej retoryki i niekiedy stało się jak najbardziej dosłowne. Co ciekawe, ono nie dotyczyło tylko fanów artysty, ale również świata, że tak to ujmiemy, estrady. A zatem, z jednej strony zrozpaczeni wielbiciele piosenkarza szukali wszędzie choćby jego cienia, z drugiej natomiast, jak na zawołanie zaczęli się pojawiać mniej lub bardziej zdolni tak zwani „naśladowcy Elvisa”, by ów cień, a często tylko cień cienia, fanom dostarczać na prawdziwej scenie.
Przez pewien czas, na początku lat 80-tych amerykańskie bulwarowe media żyły historią pewnej 40-letniej kobiety uwiedzionej, a następnie oszukanej przez jednego z owych „naśladowców Elvisa”. A było tak, że kobieta ta szła sobie rano do pracy i nagle w zaparkowanym na ulicy samochodzie zobaczyła człowieka, który, wedle jej relacji, „wyglądał dokładnie jak Elvis”. Mężczyzna, widząc, że ona go widzi, z typowym elvisowskim południowym zaśpiewem zapytał: „Do I know you?”, no i przygoda się zaczęła. Kobieta nie poszła już do pracy, pojechała z owym „Elvisem” na przejażdżkę po mieście, następnie oboje poszli do niego do domu, a później to już było tak, że on stawał przed nią w majtkach, głosem Elvisa śpiewał jej „Blue Suede Shoes”, a ona za to regularnie pożyczała mu pieniądze. W sumie 32 tysiące dolarów. Kiedy jej już nic nie zostało, rzucił ją, znajomości z nią się wyparł i, jak się możemy domyślać, znalazł sobie coś nowego, przynajmniej równie głębokiego.
Jestem pewien, że w tej chwili przynajmniej część czytelników słusznie odgaduje, że historia tych dwóch wariatów przypomniała mi się w związku z przygodą, jaka spotkała znaną, ściśle związaną ze środowiskiem „Gazety Wyborczej”, feministkę Kingę Dunin. Otóż, jak się dowiadujemy, Kinga Dunin zakochała się w również ściśle związanym ze środowiskiem „Gazety Wyborczej” autorze książek Ignacym Karpowiczem, on za stałą możliwość darmowego noclegu i wyżywienia, oraz pewne finansowe przysługi, pozwalał się traktować, jak nadmuchiwana lala, po czym, z przyczyn, których ani nie znamy, ani nas one nie interesują, Kinga Dunin zażądała od Karpowicza zwrotu pożyczonych pieniędzy, on jej powiedział, żeby – tu cytat – „spierdalała”… no i stało się. Konflikt pomiędzy słynną intelektualistką i równie słynnym autorem beztsellerów stał się własnością publiczną, państwo się na oczach rozbawionego tłumu targają za najbardziej intymne części ciała, a my, tak jak zawsze, pozostajemy sami z owym coraz bardziej krzyczącym pytaniem: „co to za świat, który nam daje ludzi takich jak Dunin czy Karpowicz, jako wzór sukcesu?”
Jak świetnie wiedzą czytelnicy tego bloga, osobiście jestem osobą wyjątkowo marnie oczytaną, i to zarówno jeśli idzie o literaturę światową, jak i lokalną. A więc dla mnie ktoś taki jak Karpowicz pozostaje oczywiście postacią niemal anonimową. Jeśli tym razem jednak, słysząc o jego wyczynach związanych z wyciąganiem pieniędzy od starszych, życiowo pogubionych pań, wiedziałem kto zacz ów żigolo, to nie ze względu na jego twórczość literacką, ale jeden jedyny wywiad, jaki swego czasu z nim przeczytałem i który zrobił na mnie takie wrażenie, że zachowałem go już w swojej pamięci na zawsze.
Czym Karpiński w owej rozmowie się wykazał? Otóż ona jest tak intensywnie wypełniona najgorszego typu kabotyństwem, że ja czegoś podobnego nie spotkałem ani u Stasiuka, ani u Kuczoka, ani nawet u Pilcha. Każdy kto miał okazję wysłuchiwać mądrości ludzi takich jak tych trzech, wie, że tam można zaobserwować miejscami wręcz wyżyny zidiocenia. Z Karpińskim sytuacja jest zupełnie wyjątkowa: on robi wrażenie, jakby tu chodziło o jakiś performance; jakby on sobie wymyślił, że stworzy dzieło sztuki i nazwie je „Jak zmieniłem się w kupę kamieni”, czy coś w tym rodzaju. To jest coś właśnie takiego.
Wspomniana wypowiedź Karpowicza jest, jak już wspomniałem, tak intensywnie głupia, że ja niemal natychmiast po jej przeczytaniu wszystko z niej zapomniałem. A on, trzeba nam wiedzieć, mówi tam o wszystkim: o literaturze, sztuce, życiu, polityce, Bogu, śmierci, miłości, Polsce i świecie, tyle że, jak mówię, to wszystko jest tak gęste od wręcz szokującej głupoty, że nawet nie wiadomo, jak owe rewelacje wyłapać i zamknąć w jednym miejscu. Zupełnie jak to ma miejsce w sytuacji, gdy jesteśmy na jakimś przyjęciu i znajomi zasypują nas dziesiątkami dowcipów, z których każdy po kolei zwyczajnie i natychmiast ginie nam w pamięci. Bo ich jest po prostu za dużo. Z rozmowy tamtej zapamiętałem właściwie tylko obraz Karpowicza, rozwalonego z papierosem na jakimś zasyfiałym przystanku autobusowym, pozującego czy to na Hłaskę, czy Jamesa Deana – w każdym razie nie na Presleya – i jedno jedyne zdanie, a jednocześnie tytuł wywiadu: „Polakowi staje w okolicach śmierci”.
Ja oczywiście nie wiem, czy Karpowicz sam ten bon mot wymyślił, czy gdzieś usłyszał i się nim tak zachwycił, że go przyjął, jako swój, choć sądzę, że raczej to drugie, natomiast przyznaję, że gdy idzie o manifestację czystego zła, i to tej jego gorszej odmiany, bo wyrastającej z najbardziej prymitywnej głupoty, on robi na mnie wrażenie bardzo silne. Tam każde słowo jest mocniejsze od poprzedniego. Przecież nawet te „okolice śmierci”, to coś naprawdę dużego. Przeczytałem ten tytuł, szybko przejrzałem całą rozmowę i pomyślałem sobie, że ten Karpowicz to musi być jednak faktycznie nie byle kto.
I oto nagle dziś, dowiaduję się, że tam nie ma tak naprawdę nic. Tam jest kompletna pustka. A w tej pustce majaczy się wyłącznie coś ledwie rozpoznawalnego, co się snuje po ulicach, zasadza się na jakieś biedne, samotne, porzucone przez świat starsze panie i oferuje im usługi erotyczne za pieniądze. A my słyszymy, że oto doszło do niezwykłej konfrontacji na szczycie, między jednym z najwybitniejszych polskich autorów i czołową gwiazdą sceny feministycznej. I nikt już nawet nie próbuje śpiewać „Blue Suede Shoes”; jest już tylko ten greps o Polakach dostających wzwodu na widok śmierci.
Oczywiście mógłbym się teraz dopiero zacząć znęcać nad tą biedną kobietą i tą męską dziwką, zaczynając od refleksji na temat stanu naszych elit, czy to na przykładzie rozmów między ministrem Karpińskim, a prezesem Krawcem, czy właśnie na wymianie uprzejmości między intelektualistką Dunin, a pisarzem Karpowiczem, a kończąc na owej kupie kamieni, ale przyznaję uczciwie, że mi się zwyczajnie nie chce, bo ileż w końcu można? Jak długo można się bowiem wpatrywać w świat, który dla zwykłego umysłu pozostaje całkowitą abstrakcją, a nam został przedstawiony, jako esencja wszystkiego co człowiek osiągnął najlepszego, i próbować go opisać? Więc już może tylko powiem, że ja z tego wszystkiego chyba jednak najbardziej bym chciał wiedzieć, kiedy staje Karpowiczowi? Gdzie on się musi zabłąkać, żeby mu stanął? W jakie okolice? Z jego ostatnich wypowiedzi wynika, że śmierć go nie rusza, podobnie, jak sam przyznaje, rejony zajmowane przez Dunin też nie bardzo. A zatem, co musi się stać, żeby Karpowiczowi stanął? A może, aby się tego dowiedzieć, trzeba by się było najpierw dowiedzieć, na co mu było te 13 tysięcy złotych plus 100 euro, które wyciągnął od Dunin, a kiedy ona go poprosiła o ich zwrot, powiedział jej, żeby „spierdalała”? Może to tam leży odpowiedź? Może tam?

Wszystkich tych, którzy lubią czytać książki zapraszam do księgarni pod adresem www.coryllus.pl i do kupowania moich książek. Niech mnie piekło pochłonie, jeśli Karpowicz jest lepszy.Jednoczesnie bardzo prosze o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Tyle co moge ze swej strony zrobić, to obiecać, że nie oddam. Przynajmniej nioe w formie, w jakiej otrzymałem.

poniedziałek, 9 czerwca 2014

Friko i Koko plus Pilot Boeinga vs. Traktorzystka Marysia

Historia powstania niniejszej notki jest na tyle ciekawa, że wypada mi ją króciutko przedstawić. Otóż oryginalny plan na dzisiaj miałem zupełnie inny. Widząc mianowicie, jak wielu czytelników nie zrozumiało ironii zawartej w poprzednim tekście, i uznało, że faktycznie bloger Stary przepisuje stare, peerelowskie kawałki propagandowe, edytując je pod nowe czasy i zadania, chciałem przede wszystkim zapewnić wszystkich, że mój tekst od początku do końca był żartem, że ja nigdy nie pracowałem ani w „Trybunie Ludu”, ani w jej lokalnym wydaniu, czyli w „Trybunie Robotniczej”, że tekst, który zamieściłem, nie jest oryginalnym tekstem z PRL-u, który bloger Stary splagiatował, lecz, odwrotnie, ułożoną przeze mnie parodią jego najnowszego tekstu, i że jedyny powód, dla którego się za Starego wziąłem był taki, że nigdy chyba dotychczas nie spotkałem się z reżimową publicystyką, która by była tak ścisłym powtórzeniem starej ubeckiej retoryki, i to na takim poziomie, jak to miało miejsce u Starego właśnie. Ten bowiem rodzaj propagandowej agresji do tego stopnia przypomniał mi teksty sprzed lat, że przy pomocy prostego bardzo zabiegu podstawienia, postanowiłem wykazać, że Stary to przede wszystkim stara komunistyczna szkoła partyjnej agitacji. I to zrobiłem. Jak się okazuje, bardziej skutecznie, niż się mogłem spodziewać.
Tuż jednak zanim poszedłem spać, trafiłem w sieci na tekst Łukasza Warzechy, który w reakcji na decyzję swojego macierzystego tygodnika, by na okładkę najnowszego numeru dać Marysię Sokołowską, zadaje nam wszystkim, w jego głupim mniemaniu retoryczne, pytanie: „Czy naprawdę chcemy, żeby Marysia Sokołowska zajęła miejsce profesorów Krasnodębskiego, Thompson, Staniszkis, Zybertowicza?” Oczywiście, tekst Warzechy jest znacznie dłuższy i tam jest znacznie więcej kawałków robiących podobne wrażenie, jednak ten fragment mną tak wstrząsnął, że uznając, że tylko mój kolega Coryllus jest w stanie się do tego odnieść na adekwatnym poziomie, przesłałem mu link do tekstu Warzechy i poprosiłem, żeby to on coś na ten temat napisał, bo mi tu niestety brakuje odpowiednich talentów.
Jednak już w następnej chwili ogarnęła mnie taka fala inspiracji, że pomyślałem, że niech Coryllus pisze co tam sobie chce, natomiast Warzechą jednak zajmę się sam, no i natychmiast posłałem mu kolejny mail, informując, że plan się zmienił i o Warzesze piszę ja. Niestety, za późno. Coryllus bowiem już się ze sprawą zapoznał, odpowiednio zainteresował i postanowił jej już z rąk nie wypuszczać. Tyle wszystkiego, że umówiliśmy się na dwa osobne teksty, z których jeden, a mianowicie jego, będzie bardziej poświęcony wątkowi relacji między Warzechą a profesorami, a drugi, czyli mój, uzupełni całość, skupiając się na innym fragmencie komentarza Warzechy, a mianowicie tym, gdzie on pisze co następuje:
„Pytanie brzmi, czy my – konserwatywni publicyści i dziennikarze – chcemy promować taki sposób widzenia, analizowania i komentowania polityki? Czy życzymy sobie, żeby publiczny dyskurs kończył się na obrzucaniu się coraz mocniejszymi obelgami, zaś analiza polityczna kończyła się na sposobie widzenia rzeczywistości przez licealistów i gimnazjalistów?”
Ja o istnieniu Łukasza Warzechy dowiedziałem się przy okazji prowadzenia tego bloga. Otóż zanim w ogóle trafiłem na jakikolwiek jego tekst, czy telewizyjną wypowiedź, znałem go tylko jako blogera, który podobno jest też dziennikarzem, a więc jako kogoś w typie Jana Osieckiego. Ponieważ był to rok 2007, a więc sam początek tak bardzo niedobrych dla Polski, tak bardzo ją niszczących rządów Platformy Obywatelskiej, Łukasz Warzecha – być może licząc na jakieś nowe otwarcie z punktu widzenia swojej dziennikarskiej kariery – zajmował się głównie szydzeniem z Lecha Kaczyńskiego i organizowaniem klaki ministrowi Sikorskiemu. Któregoś dnia doszło między nami do takiego spięcia, że ja Warzesze nawrzucałem, no i on wtedy wygłosił zdanie, dzięki któremu przeszedł do historii, i zadeklarował, że będąc „pilotem boeinga”, on ze mną, jako „traktorzystą” nie ma honoru dyskutować.
Dopiero znacznie później trafiłem na normalne papierowe teksty Warzechy i to co mnie w nich uderzyło najbardziej, to to, że one, w odróżnieniu od tego, co się starał pisać na swoim blogu, jeśli stanowiły choćby minimalną próbę analizy, to na poziomie jakichś najbardziej oczywistych komentarzy odnośnie tego, co akurat przeczytał w gazecie, lub obejrzał w telewizji. Tam nie było ani jednej oryginalnej, czy choćby tylko ciekawej myśli. Wyłącznie jakieś najbardziej osłuchane kawałki na temat tego, że albo rząd Tuska jest mało skuteczny, albo skorumpowany, albo że telewizja TVN kłamie.
Główna jednak dziennikarska metoda Warzechy oparta była na starym kabaretowym pomyśle, znanym nam z radiowych występów duetu Friko i Koko, a która w jego wypadku sprowadzałaby się do następującej narracji:
- Koko, ja się ciebie pytam, czy ten Donek to ryży Niemiec?
- To ja ci, Friko odpowiadam, ze to jest ryży Niemiec.
- Ja cię, Koko, pytam czy Kopacz to niedomyte babsko?
- Tak, Friko, ja ci odpowiadam, że Kopacz to jest niedomyte babsko. I głupie.
- Ty mi, Koko, mówisz, że ona jest gupia?
- Tak, Friko, ja Ci odpowiadam, że ona jest głupia, jak Donek.
I tak właśnie wygląda publicystyka redaktora Łukasza Warzechy od paru już dobrych lat, publicystyka, która, swoją drogą, doprowadziła ostatnio do naprawdę poważnych zmian na naprawdę wysokim poziomie medialnego rynku w Polsce, gdzie doszło do starcia, o którym pisać nie będę, bo życie mi miłe.
I oto pojawia się Marysia Sokołowska, staje przed Donaldem Tuskiem ze śmiertelnie poważną miną i zadaje mu to straszne pytanie: „Czemu jest pan zdrajcą?” W pierwszej chwili wydawałoby się, że nie stało się nic takiego, a kto wie, czy nawet nie doszło do sytuacji nieco dla nas zawstydzającej. No bo, co to za dziwne pytanie? No a przede wszystkim, jaki jest sens jego stawiania? Czego się to dziecko spodziewało od Premiera usłyszeć? Nie prościej było stanąć tam z biało-czerwoną flagą i krzyknąć „Precz z komuną!”, albo rozwiesić transparent „Smoleńsk pomścimy”? To się pojawiło w pierwszym momencie. Jednak już po chwili ja przynajmniej uświadomiłem sobie, że to właśnie pytanie: „Dlaczego jest pan zdrajcą?” ma ciężar nie jednego, ale tysiąca siedmiokilogramowych liści. Dlaczego? Bo o ile tamte hasła można było potraktować ze wzruszeniem ramion, tu odpowiedź musiała paść. I to albo merytoryczna, która byłaby przyznaniem się do wszystkiego, albo w postaci najbardziej brutalnego medialnego ataku, który zresztą nastąpił. Pytanie, jakie Donaldowi Tuskowi zadała Marysia Sokołowska było czymś, czego ani przywoływani przez Warzechę profesorowie, ani tym bardziej on sam, nie byliby nawet nie wydusić z siebie, bo to są zaledwie drobni kombinatorzy, a nie wojownicy, ale choćby i wymyślić. A ona to zrobiła. Pomijając wszelkie pośrednie przystanki, wysiadła na ostatnim i zapytała: „Czemu jest pan zdrajcą?”
Dziś Warzecha przegrał walkę ze swoim kumplem Karnowskim i Marysia Sokołowska trafiła na okładkę tygodnika „W Sieci”. A ja nie mam najmniejszych wątpliwości, że on na nią dziś patrzy i wyje z wściekłości i przerażenia. Dlaczego? Dlatego, że wie, że oto dzieje się coś, co go ostatecznie może wyrzucić z tej sceny. Karnowscy okazali się mieć przynajmniej ów odruch, by zareagować, ale i odrobinę sprytu, by nie iść jeszcze na całość, tylko próbować sprawę przenieść na poziom jakiegoś „manifestu”. On natomiast tego czegoś ani nie rozumie, ani nie zna sposobu, by to opanować. To coś, czego ten nieszczęśnik nie przewidział, licząc ślepo na to, że owe Archipelagi Polskości, które on ze swoimi kumplami stworzyli, załatwią za nich wszystko; wystarczy, że oni będą ludzi utrzymywać na poziomie najbardziej prymitywnych emocji i kazać im wierzyć, że mądrzejsi za nich wszystko załatwią.
Jak mówię, pytanie „Dlaczego jest pan zdrajcą?” już się zapisało w historii polskiego oporu przed Systemem. Jednak Marysia Sokołowska to coś znacznie więcej. Gdyby to chodziło tylko o to jedno pytanie, choćby i powtórzone, jeszcze nie byłoby o czym mówić. Tu jednak mamy ten ask.fm, na którym to dziecko, regularnie, oczywiście z odpowiednim umiarem – bo to i szkoła i rodzina i inne obowiązki – rozmawia z Diabłem. Jeśli ktoś dotychczas tam nie zaglądał, bo ma przekonanie, że to jest poniżej jego godności, gorąco polecam. Tam się dzieją rzeczy na takim poziomie dramatyzmu, jakiego przez te nieszczęsne 25 lat myśmy nie mieli okazji oglądać. Proszę tam zajrzeć. Jestem pewien, że Warzecha już to zrobił: zajrzał, skamieniał i się do dziś nie może otrząsnąć, bo wie, że w każdej chwili może przyjść moment, że TVN24 któregoś dnia zorganizuje spotkanie prawicowych dziennikarzy z Marysią Sokołowską, zaproszą do udziału w tym Warzechę, i ona jego i wszystkich pozostałych zwyczajnie zniszczy. Nie ośmieszy, nie zawstydzi, ale zwyczajnie zniszczy. On to wie. Lub może tylko czuje. Końcówkami nerwów. Nie zazdroszczę.

Przypominam, że w księgarni pod adresem www.coryllus.pl sa do kupienia wszystkie moje książki, w tym dwa pierwsze „Toyahy”, po absolutnie wyjątkowej cenie 15 złotych za egzemplarz. To się już niedługo skończy, a więc szczerze zachęcam. jednocześnie, ja zawsze, bardzo prosze o finansowe wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Bez Waszego wsparcia, nie przeżyjemy.

sobota, 3 grudnia 2011

O prawdziwych autorytetach i występnej uzurpacji

Mam nadzieję, że ci którzy spędzają tu swój czas w miarę stale, zdążyli już zauważyć, że pisząc te teksty, staram się bardzo, by ich forma była raczej bez zarzutu. Krótko mówiąc, chodzi o to, bym, jeśli na przykład piszę o karze śmierci, nie zaczynał od zdania: „Jestem za tym, żeby kara śmierci była utrzymana, a Tusk jest rudym Niemcem”. A zatem, zanim napiszę pierwsze zdanie, bardzo się zastanawiam, jak to zrobić, żeby ta fala płynęła w swoim naturalnym tempie, a nie rozbijała się o skałę, zanim ktokolwiek zdąży ją zauważyć. Tak samo dokładnie było z wpisem jeszcze wcześniejszym, w którym przede wszystkim z prawdziwym bólem serca chciałem poinformować, że mam bardzo złe myśli, jak idzie o mojego bohatera i mentora – Jarosława Kaczyńskiego. W tej sytuacji, pomyślałem sobie o pierwszej akurat istotnej dla mnie kwestii, a mianowicie o tym, że oryginalnie bardzo liczyłem na to, że tekst wcześniejszy utrzyma się na górze tego bloga znacznie dłużej, ale ponieważ wyszło na to, że on zainspirował właściwie tylko mnie, uznałem, że szlag trafił, niech zjeżdża. Piszemy nowy. Ale żeby jakoś go zacząć, uznałem, że dobrze będzie, jeśli najpierw wyjaśnię, skąd się on w ogóle wziął. No i zacząłem się żalić, jak to mnie kompletnie rozbija notoryczna nieobecność wśród komentatorów tego bloga, takich osób jak Latinitas, czy Don Paddington choćby, którzy, jak wiem, są tu z nami cały czas, tylko z jakiegoś nieznanego mi powodu wolą milczeć. No i tak się porobiło, że jak już zacząłem o tym pisać, to mi się ten wstęp znacząco wysłużył. Bywa.
I oto, jako pierwszy ze swoim komentarzem pod tą notką – przypominam, że przede wszystkim o tym, że jest dla mnie niezwykle przykrym doświadczeniem słuchanie Jarosława Kaczyńskiego, jak wzywa nas do tego, byśmy się rzucili na tych nasłanych przez System byczków i w ten sposób spróbowali odzyskać to, co, przynajmniej na jakiś czas, zdecydowanie straciliśmy – zgłosił się powszechnie znany celebryta Robert Leszczyński. Tu, tak jak to zresztą robię tu notorycznie, pozwolę sobie na moment dygresji. Otóż jeśli ktoś taki jak ja – a więc prawdopodobnie przez Leszka Millera kwalifikowany, jako podwójne zero – decyduje się prowadzić blog, i po pewnym czasie ów blog zdobywa popularność tej rangi, że czytają go zarówno z jednej strony Zyta Gilowska, czy Przemysław Gintrowski, jak i ze strony całkowicie przeciwnej osobnicy tacy jak Wojciech Orliński, czy wspomniany Robert Leszczyński, to dla niego ów fakt musi być w sposób absolutnie obiektywny wydarzeniem istotnym. I nie ma tu żadnego znaczenia, kto jest tu zdrajcą, kto bohaterem, a kto idiotą. Wszystko jest bardzo proste. Ten blog jest bardziej popularny, niż inne blogi. I kropka.
A więc, kiedy zobaczyłem, że mój ostatni tekst został skomentowany przez Roberta Leszczyńskiego – jednego z pierwszych przedstawicieli najbardziej podstawowego mainstreamu, poczułem satysfakcję. Oczywiście, nie musi to oznaczać od razu tego, że ja z owym Leszczyńskim będę chciał się wdawać w jakieś rozmowy, jednak poczucie pewnej satysfakcji zostaje. W tym akurat wypadku zdarzyło się jednak jeszcze coś. Komentarz Roberta Leszczyńskiego zrobił na mnie wrażenie. Mówiąc bardzo ogólnie, osobiście dotychczas nie miałem chyba okazji wysłuchać, czy przeczytać opinii, która w sposób tak skondensowany symbolizowałaby to wszystko, z czym ja tu od niedługo już czterech lat walczę. A mianowicie ten najbardziej tępy mainstream, gdzie nic się nie dzieje naprawdę, o ile ci, którzy w rzeczywistości trzymają władzę, tak nie zadecydują.
Pisałem tu kilka razy o tak zwanych autorytetach, a raczej o całym przemyśle tworzenia autorytetów, wyłącznie po to, by najbardziej podstawowa część społeczeństwa znała zarówno kierunki, jak i nieocenione korzyści, jakie czekają na wszystkich tych, którzy wskazane kierunki wybiorą. Przesłanie każdego z tych tekstów było jedno – tak zwany autorytet, to całkowita fikcja, z tej prostej przyczyny, że wszyscy oni są tymi autorytetami nie z przyczyn naturalnych, lecz w wyniku zwykłego mianowania. Kiedy tę myśl wypowiada się w zdaniu takim jak to, ktoś może sobie pomyśleć, że, owszem sytuacja ta jest bardzo zabawna. Jednak problem polega na tym, że w tym nie ma nic śmiesznego. Zwłaszcza dla tych, którzy autorytetem nie dość że nigdy nie będą, to o bycie tym autorytetem, choćby w najbardziej ograniczonym zakresie, nawet nie mogą zabiegać.
Komentarz Roberta Leszczyńskiego, zamieszczony pod moim tekstem o tym, że Jaroslaw Kaczyński źle zrobił, wzywając do demonstracji w dniu 13 grudnia, składa się z dwóch części. W pierwszej, Robert Leszczyński zarzuca mi, że mój blog stoi na beznadziejnie niskim poziomie i jeśli tu ktokolwiek jeszcze przychodzi, to raczej po to, by poczytać sobie co ciekawsze komentarze – zakładając oczywiście, że jakiekolwiek jeszcze tu są. Druga pretensja dotyczy tego, że ja tu na tym swoim blogu żebrzę – właśnie takiego określenia Robert Leszczyński użył – o to, by ktoś zechciał kupić moją książkę. A tak nie wolno. Żebrać nie wolno. Jak idzie o tę pierwszą kwestię, tu właściwie nie ma za bardzo o czym gadać, bo to, na jakim poziomie te teksty się znajdują, z punktu widzenia Roberta Leszczyńskiego, nie ma najmniejszego znaczenia. Ja na przykład uważam, że to teksty pisane przez niego akurat są bardzo kiepskie i do niczego, jego występy w telewizji są jeszcze gorsze, a każda przedstawiona przez niego analiza czegokolwiek grzeszy głupotą wręcz karykaturalną. Tyle że co z tego, skoro jest nie podgalającym dyskusji faktem, że są też tacy, którzy uważają inaczej, i Roberta Leszczyńskiego z wielką przyjemnością czytają i słuchają? Podobnie zresztą, jak Łukasza Warzechę, Igora Janke, czy nawet Jacka Żakowskiego. Można jedynie zauważyć, że Robert Leszczyński, wygłaszając swoją opinię, jest całkowicie irracjonalny, dlatego, że o popularności tego bloga świadczy choćby to, że on i jego kumpel Orliński nieustannie tu spędzają czas. Dla komentarzy jazgdyni? Przy całym szacunku, proszę – bądźmy poważni.
Znacznie ciekawsza, i tak naprawdę na tyle ciekawa, że zmusza do potraktowania jej w sposób poważny, jest owa druga kwestia, dotycząca owego żebrania. Jest ona tak, moim zdaniem, poważna, ponieważ w sposób absolutnie idealny symbolizuje intelektualny wymiar prezentowany przez kulturową formację, która zaanektowała całe nasze życie publiczne, której wybitnym reprezentantem jest Robert Leszczyński, a z którą ja wszystkimi swoimi siłami staram się walczyć. Zacznijmy jednak od początku, a więc od ostatniego dnia lutego 2008 roku, kiedy jako toyah, zamieściłem w Salonie24 swoją pierwszą notkę. Wkleiłem tam ten swój tekst, i on od razu trafił na główną stronę. Podobnie następny, tak samo kolejny, i niemal wszystkie następne. Czy stało się tak, że Igor Janke to jest mój osobisty kumpel? Czy może dlatego, że mój brat, lub mój ojciec, czy mój wujek, czy wreszcie mój dobry kolega, lub kolega mamy, są lub byli znajomymi Igora Janke i mi to wszystko załatwili? Nie. Od pierwszego do ostatniego tekstu, jakie zamieściłem w Salonie24, niemal wszystkie trafiały na pierwszą stronę, a wiele na samą jej górę, tylko dlatego, że wystarczająco dużo osób uznało, że one są zwyczajnie dobre. Po prostu. I nie ma tu nic do rzeczy to, czy ja jestem osobą zarozumiałą, czy skromną. To bowiem jest faktem.
Po niecałym roku blogowania – zaznaczam, że blogowania całkowicie niezależnego i wspieranego wyłącznie przez głos czytelników – teksty te otrzymały główną nagrodę w konkursie Onetu na polityczny blog roku. Czemu tak się stało? Nie mam pojęcia. Nigdy tego nie zrozumiałem i już chyba nie zrozumiem. Wprawdzie bloger Aleksander Ścios uważa, że to dlatego Onet dał mi tę nagrodę, by podzielić polską prawicę, ale ja uważam przede wszystkim ten pogląd za absurdalny, a poza tym, nawet jeśli jest tak jak on mówi, to tym bardziej mam rację, twierdząc, że ten blog to nie byle co. A zatem, jest sobie ten blog już niemal cztery lata i jakoś sobie radzi. Bez jakiegokolwiek wsparcia, bez reklamy, bez jakiejkolwiek zewnętrznej akcji promocyjnej. Jest i sobie żyje wyłącznie dlatego, że jest wystarczająco dużo osób, które chcą go odwiedzać.
Są tacy, którzy uważają go za głupi, zły, podły i szkodliwy, a jego autora za zarozumiałego bałwana. Przyjmijmy więc, że tego typu opinia jest słuszna. Przyjmijmy, że tak – teksty które się tu ukazują, bardzo źle napisane, merytorycznie są beznadziejnie niskie, a ci wszyscy, którzy lubią je czytać, to durnie tacy sami jak ich autor. Załóżmy, że popularność tego bloga jest wyłącznie skutkiem tego, że wciąż jest niestety wystarczająco dużo osób złych, podłych i głupich, którym rodzaj emocji tu obecnej, z jakiegoś powodu jest miły. Załóżmy, że prawdą jest to, co kiedyś o nim powiedział Łukasz Warzecha – że jest to zwykłe, tępe plucie, w stylu jakiegoś Azraela, czy Rudeckiej, tyle że z drugiej strony barykady. Ale w tej sytuacji, co ma do tego Robert Leszczyński? Co go to na miłość Boską obchodzi? Dlaczego on tu siedzi od rana do wieczora i się zadręcza? Po ciężką cholerę, pewien bardzo uznany kabareciarz z Gdańska swego czasu postanowił ten blog strollować tak, by praktycznie uniemożliwić jego funkcjonowanie? Mam na ten temat swoją teorię, ale ponieważ i tak żaden z nich jej nie przyjmie, nie będę się tu w tej chwili nią zajmował.
Zwłaszcza że mam w tej chwili do powiedzenia coś znacznie ciekawszego. Jak wiemy, dzięki pieniądzom, które mi na ten cel pożyczył jeden z oddanych czytelników tego bloga, i darmowej edycji, którą dla mnie przeprowadził inny czytelnik tego bloga, wybór wcześniejszych tekstów ukazał się w formie książkowej. Książka ta nie jest rozpowszechniana w sieci publicznej, nie jest do kupienia w księgarniach, nie jest reklamowana w oficjalnych mediach, nie wspominają o niej osoby znane i mające dostęp do publicznej świadomości. Nie jest ona reklamowana również w tak zwanych mediach pozasystemowych faktycznie i pozasystemowych podobno, a więc w „Gazecie Polskiej”, na prawicowych portalach, w „Salonie 24”, czy w „Naszym Dzienniku”. O ile mi wiadomo, nie wspomniał o niej publicznie nikt, kogo głos mógłby być słyszany szerzej. Ale zarówno jej wydawca, jak i sponsor, czy wreszcie sam autor, nie mają możliwości, by zorganizować jej szerszą reklamę. Sytuacja jest więc taka, że kupić ją może tylko ktoś, kto albo czyta ten blog, albo komu któryś z jego znajomych ją polecił, mówiąc mu żeby sobie tę książkę kupił, bo jest dobra. A zatem, jedyna reklama na jaką ta książka może liczyć, to tak zwana szeptana propaganda, lub zachęta pojawiająca się na tym blogu: „Kupujcie tę książkę, a ja Wam gwarantuje, że nie będziecie żałować”, Co jest złego w takim apelu? Uważam, że nic, choćby z tego względu, że jest to apel utrzymany jak najbardziej w standardzie. Każda możliwa reklama oparta jest na dokładnie tym samym przekazie: „Kup, a będziesz zadowolony”. Jedyna więc różnica między tą reklamą, a tamtymi, jest taka, że tam prowadzą je osoby wynajęte, a tu zoragnizowana jest ona u samego swojego źródła.
Jednak, jak rozumiem, Robert Leszczyński nie o to ma do mnie żal, że ja proszę ludzi, by kupowali moją książkę, bo to jeszcze robić mi chyba wolno, ale że robię to jako „autorytet”. I to jest coś, co stanowi tu kwestię zupełnie podstawową, i co tak naprawdę w pierwszym rzędzie kazało mi zacząć pisać ten tekst. Otóż ja chciałbym bardzo wiedzieć, skąd Robertowi Leszczyńskiemu przyszło do głowy, że ja jestem autorytetem? W jaki sposób, ja, jego zdaniem, tym autorytetem w ogóle mogłem się stać? A tak własnie została sformułowana jego pretensja: „Jak można sprzedawać książkę z pozycji autorytetu, jednocześnie ten autorytet tracąc, żebrząc o jej kupno?” Tak na marginesie, myślę, że to jest bardzo ciekawe, że Robert Leszczyński oryginalnie użył tu słowa „żebrując”. Ciekawe, choć trzeba przyznać, że typowe.
Ale wracam do tematu. Moim zdaniem problem między mną, a tym co sobie na mój temat wyobraża Robert Leszczyński, polega na tym, że ja ani nie jestem dziś, ani nigdy w swoim życiu się nie starałem o to, by być jakimkolwiek i dla kogokolwiek autorytetem, pomijając być może kiedyś moją narzeczoną, a dziś moje dzieci, a on z jakiegoś powodu to że ja tym autorytetem, przynajmniej w sposób deklaratywny, jestem, uważa za rzecz oczywistą. Tymczasem jest tak, że owszem, ja prowadzę ten blog, zamieszczam na nim swoje codzienne przemyślenia, rozmawiam niemal ze wszystkimi, którzy w jakikolwiek sposób chcą te moje refleksje komentować, a czasem się z nimi kłócę, niekiedy bywam w stosunku do nich złośliwy, czy ironiczny, są sytuacje, kiedy jestem grzeczny, ale też takie, kiedy jestem niegrzeczny, kiedy jestem rozbawiony i kiedy jestem wściekły. Zwyczajnie, jak to w życiu. Ale nawet przez jeden moment, ani nie przedstawiałem się tu jako autorytet, ani – co akurat jest to może ważniejsze – nie zostałem jako ów przez kogokolwiek autorytet opisany. Powtarzam. Od kilku lat siadam do komputera, wypisuje swoje żale, ktoś je czyta, czasem próbuje ze mną na ten temat porozmawiać, a ja z tym kimś chętnie rozmawiam. I rozmawiam na ogół jak tylko potrafię poważnie. A tu nagle przychodzi do mnie Robert Leszczyński i mi tłumaczy, że skoro ja jestem takim wielkim autorytetem, to nie wolno mi prosić czytelników, by kupowali moją książkę. Bo to jest podłe żebractwo.
Myślę sobie o ścieżkach, po których chadza myśl Roberta Leszczyńskiego, i dochodzę do wniosku, że to musi być już tylko tak, że on sam uważa mnie za autorytet – pewnie dlatego, że wedle jego standardów, ja posiadam niemal wszystkie atrybuty owego autorytetu – tyle tylko, że on dostaje na mnie cholery, że ja, będąc tym autorytetem, nie mam na to jakichkolwiek papierów, poza tymi tekstami. A on został przez te wszystkie lata bardzo starannie nauczony, że autorytetem nie jest się ot tak, bo gdzieś ktoś ów autorytet w kimś dostrzeże, ale aby zostać autorytetem, trzeba być na to stanowisko mianowanym. Przychodzi więc Robert Leszczyński na ten blog, czyta i patrzy – autorytet. Następnie zaczyna się rozglądać, jednak nie widzi śladu oficjalnego potwierdzenia tego stanu rzeczy. Zagląda do prasy – nic. Włącza telewizor – nic. Pyta znajomych – nic. Wreszcie spotyka kogoś, kto sprawę zna, a ten ktoś mu mówi: „Że co? Toyah? Stary, przecież to jest jakieś pisowskie gówno”. Wraca więc z powrotem na ten blog, czyta i nagle wie! Ach, to tak to się dzieje! On się za autorytet uważa! A to łotr! Ha! Tu go mamy! Niby taki wielki autorytet ale jakoś nie widać, żeby ta jego książka była reklamowana w mediach. Coś nie słychać, by o tej książce dyskutowali poważni publicyści i komentatorzy. Co więcej, nie było nawet pojedynczego przypadku, by fakt, że ta książka w ogóle istnieje, został przez kogoś poważnego zauważony. A więc tak to jest! Taki niby autorytet, a musi zebrać, by ludzie tę książkę kupowali. Autorytety tak nie postępują. Czy ktoś zna fakt, by taki Stasiuk, Pilch, Ziemkiewicz, czy Lis, czy ktokolwiek z naprawdę uznanych autorytetów, żebrał o to, by kupowano jego książkę? Owszem. Jest reklama. W prasie, na billboardach, w telewizji, w Empikach, można zachęcać ludzi do czytania to tego, to tamtego, ale żeby tak samemu? Tak się nie dzieje. A ten tu, cudak niewydarzony, pisze: że jego ksiązka to dobra ksiązka i że warto ją kupić. Co za wstyd!
A więc mamy wstyd. Zdaniem Roberta Leszczyńskiego mamy wstyd. Natomiast ja uważam, że tu nie tylko chodzi o wstyd. Z punktu widzenia Systemu, doszło wręcz do skandalu. Nie dość pojawił się ktoś, kto stara się odnosić sukces i w dodatku próbuje ten sukces sprzedawać całkowicie poza oficjalnym obiegiem i bez jakiegokolwiek wsparcia, poza wsparciem czysto bezpośrednim, stanowi najgorszego rodzaju uzurpację. A System na uzurpację nie pozwala. System uzurpacji się sprzeciwia i System z uzurpacją będzie walczył. A do tej roboty System będzie delegował swoich najlepszych ludzi. Najpierw trafiło na Wojciecha Orlińskiego, a teraz na Roberta Leszczyńskiego. Zawołali go i powiedzieli: „Panie Robercie, niech no pan rzuci okiem na stronę toyah.pl i zrobi tam porządek”. No i pewnie wszystko by jakoś poszło, gdyby nie to, że Robert Leszczyński postanowił dodać parę słów od siebie. No ale, jak wiemy, on jest już taki alternatywny. Wystarczy popatrzeć.

No i jak? Ładnie? Pewnie, że tak. A zatem, jeśli ktoś chce komuś kupić ładny prezent pod choinkę, polecam swoją książkę. Jest tu obok po prawej stronie. Wystarczy kliknąć. No a jak komuś akurat zbywa, to proszę bardzo wspierać ten blog pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...