Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Antoni Macierewicz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Antoni Macierewicz. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 22 września 2020

Być jak Antoni Macierewicz, czyli o trudnej sztuce podkulania ogona

 

      Kiedy w roku 2007 upadał pierwszy rząd Prawa i Sprawiedliwości, oczywiście – podobnie jak, przynajmniej tuż po ogłoszeniu terminu przyspieszonych wyborów, wielu innych komentatorów – byłem pewien, że nie dość że uda się szybko wrócić do władzy, to jeszcze ze znacznie bezpieczniejszą przewagą niz poprzednio. Niestety, jak się zorientowałem już po niewczasie, każda władza, choćby nie wiadomo jak mocna programem i społecznym dla niego poparciem, jeśli tylko nie trzyma mocno w garści przede wszystkim służb, ale również i mediów, wobec owej siły pozostaje całkowicie bezradna. No i faktycznie, wystarczyło parę tygodni medialnego ataku oraz parę groszy od zagranicznych sponsorów, by najpierw „schować babci dowód”, a następnie zaciągnąć do wyborczych lokali cztery miliony wesołej dzieciarni, by nastąpiło osiem lat rządów, których największym sukcesem po latach okazała się smoleńska katastrofa i śmierć prezydenta Kaczyńskiego.

       Czy po tych wszystkich latach uważam – podobnie jak wciąż zresztą wielu bardzo dobrze życzących Polsce osób, którzy pamiętają tamten czas – że trzeba było machnąć ręka na Leppera i jego interesy, Giertychowi dać wszystko co go podnieca, i dalej powoli starać się budować lepszą Polskę? Otóż nie. Przede wszystkim, z mojego punktu widzenia, owe dwa lata użerania się z całym światem, a w tym przede wszystkim tymi dwoma przenikniętymi najgorszym cynizmem cwaniakami, to był czas absolutnie nie do wytrzymania. Kiedy wreszcie przyszedł moment, że premier Kaczyński podał rząd do dymisji, a Prezydent ją przyjął i ogłosił przyśpieszone wybory, ja wreszcie poczułem prawdziwą wolność, w tym sensie, że już nie musiałem zaczynać kolejnego dnia od zastanawiania się co te dwa skurwysyny znowu zrobią, no a kiedy okazało się, że władzę przejęła mafia, to tym bardziej, widząc z kim przez cały ten czas mieliśmy do czynienia, wiedziałem, że ów koniec i tak by nadszedł, tyle że być może w taki sposób, że poza ową mafią nie było już nikogo. No i dziś, kiedy słyszę kogoś, kto mi z uporem maniaka tłumaczy, że trzeba było jednak trzymać sztamę z Giertychem i Lepperem do lepszych czasów, bo wtedy przynajmniej by żył Lech Kaczyński, mogę się tylko smutno uśmiechnąć i wzruszyć ramionami.

        Po tych wszystkich latach, kiedy wchodzimy w kolejny, niewiele inny przecież od tamtego kryzys, muszę powiedzieć, że jest kilka rzeczy, które się jednak różnią. Przede wszystkim, o ile tamten atak przyszedł jednak z zewnątrz, to dziś wróg jest jak najbardziej „nasz”, ale też o ile wówczas, ze względu na zaangażowanie służb, byliśmy wobec niego kompletnie bezradni, dziś jesteśmy znacznie mocniejsi. Mało tego, również społeczne poparcie dla Prawa i Sprawiedliwości jest  znacznie większe i, co może ważniejsze – stabilniejsze.

      Natomiast, owszem, cała reszta jest bardzo do siebie podobna. Podobne jest też bardzo zagrożenie. Otóż nie chodzi o to, że rządowi dziś grozi jakaś siła, która jest w stanie go pozbawić władzy, natomiast tak samo dziś jak i wtedy, owa siła ma możliwość, jak i też bardzo mocno eksponowaną chęć, by, jak to mówią, wkładać kij w szprychy, a jednocześnie apelować o kolejne ustępstwa na jej rzecz. Dla dobra Polski oczywiście. Jest jednak coś jeszcze, co mi przypomina tamten czas. A jest to moja naiwność. Otóż przyznać muszę, że przez długie miesiące, ile razy słyszałem dziennikarskie plotki o tym, że oto między ministrem Macierewiczem a prezydentem Dudą trwa bardzo brutalna walka o wpływy i że podobnie brutalna wojna toczy się między Zbigniewem Ziobrą a premierem Morawieckim, no i w ogóle że ktoś tam w PiS-ie kogoś nienawidzi, a kto inny z kimś innym nie mówią sobie nawet dzień dobry, uznawałem to wyłącznie za ten rodzaj informacji, który od lat nie miał żadnego innej podstawy, jak znane do porzygania hasło „jak nam ujawnił ważny poseł PiS-u”. Tymczasem wygląda na to, że bardzo słuszne były moje podejrzenia, że tam jedynym od początku do końca uczciwym i bezinteresownym człowiekiem jest Jarosław Kaczyński, a cała reszta składa się wyłącznie z tych, którzy albo właśnie dostrzegli swój moment, albo jeszcze cierpliwie na niego czekają.

        Jeśli ktoś w tym momencie liczy na to, że ja napiszę coś o Zbigniewie Ziobro i obsesjach, z którymi on najwyraźniej nie jest sobie w stanie od lat radzić, to się myli. Ja tu bowiem mam ochotę wykonać pewien manewr, który o Ziobrę nawet nie zahaczy, a i tak nam naświetli odpowiednio obecną sytuację. Otóż wszyscy pamiętamy jesień roku 2017, kiedy ustawy sądowe leżały gdzieś nierozstrzygnięte, Tomasz Sakiewicz deklarował uroczyście, że nigdy w życiu nie zagłosuje na prezydenta Dudę, a my wszyscy w napięciu czekaliśmy na od miesięcy zapowiadaną rekonstrukcję rządu i nagle, jak grom z jasnego nieba, spadła na nas wiadomość, że premier Szydło już nie będzie premierem, minister Macierewicz ministrem i w ogóle nic już nie będzie tym czym wydawało się być. Cała Polska zachodziła w głowę, co to się do przysłowiowej kurwy nędzy wyprawia, zwolennicy premier Szydło oraz ministra Macierewicza szykowali demonstracje w obronie starego dobrego porządku, a tymczasem zupełnie bez rozgłosu prezydent Duda z najwyższą radością podpisał wszystkie skierowane do niego ustawy, nominowani przez niego generałowie otrzymali swoje czapki, a generałowie nominowani przez rząd oczywiście w jednej chwili zostali przez Prezydenta przyjęli z honorami i polska reforma ruszyła z kopyta. I niech nikt z nas nie myśli, że tu chodziło o to by premierem był Morawiecki a nie Szydło.

      Ale, co bardzo ciekawe i na co chyba nikt, jak rozumiem, z wrodzonej delikatności, nie zwrócił uwagi, Antoni Macierewicz nie dość że nie wezwał do rewolucji, to grzecznie położył uszy po sobie i do dziś nawet okiem nie łypnie, by dać Prezesowi do zrozumienia, że on przecież ma swoje zasługi i jeśli one nie zostaną docenione, to rząd będzie musiał upaść. Proszę uprzejmie zwrócić uwagę na zachowanie Antoniego Macierewicza, dla wielu polskich patriotów faktycznego polskiego przywódcę i architekta naszej cywilizacyjnej niepodległości. Mamy człowieka o ambicjach znanych każdemu z nas od lat, który dziś siedzi cichutko jak mysz pod miotłą, a jednocześnie bardzo lojalnie i cierpliwie pracuje na kolejne sukcesu tego rządu. Ja sam oczywiście nie ufam mu ani na milimetr i wiem doskonale, że jeśli on tylko dojrzy gdzieś na horyzoncie szansę, by cały ten projekt rozpieprzyć w kurz i podstawić na tym swój własny, o wiele pod każdym względem lepszy, to się absolutnie nie będzie z tym ociągał. Ale też wiem, że jeśli on w jakikolwiek sposób ujawni się ze swoimi ambicjami, dostanie od Jarosława Kaczyńskiego tak w łeb, że tym razem sie już nie podniesie do końca świata, który to zresztą świat o nim i tak po paru miesiącach zapomni.

         We swoim wczorajszym tekście na tym blogu, zatytułowanym bardzo śmiesznie „Pojednajcie się”, Integrator sugeruje, że Jarosław Kaczyński powinien jednak przestać świrować i skupić się na tym, by dbać o to by najbliższe trzy lata minęły nam na spokojnym budowaniu przyszłego zwycięstwa. Chciałem więc Integratorowi dziś powiedzieć, że Prezes właśnie to robi. I to robi na poziomie, którego ani on Integrator, ani nawet ja do końca nie jesteśmy w stanie ogarnąć. A ja mam tylko nadzieję, że kiedy już opadnie kurz, nie będę musiał na tej scenie oglądać ani Ziobry ani jeszcze bardziej Gowina, a ci co zostaną, będą potulni co najmniej tak jak Antoni Macierewicz.



niedziela, 10 czerwca 2018

O strasznych snach mecenasa Giertycha


Mamy końcówkę pięknego, przynajniej tu w Katowicach, weekendu, a więc pewnie nie zaszkodzi, jeśli dziś właśnie wrzucę tu swój najnowszy felieton dla „Warszawskiej Gazety”. Dziś o ministrze i mecenasie Giertychu. Z radością.


      Pisałem o tym niedawno na blogu, jednak ponieważ pojawiły się nowe, moim zdaniem nadzwyczaj ciekawe, elementy, spróbuje sprawę pociągnąć dla czytelników „Warszawskiej”. Dla wyjaśnienia, gdyby ktoś sprawę przegapił, krótko przypomnę w czym rzecz. Otóż kiedyś sławne, a dziś już wyłącznie niesławne, wydawnictwo „Znak” zdecydowało się wydać biografię Antoniego Macierewicza, w znacznym, jak się zdaje, stopniu zbudowanej na dawnych esbeckich jeszcze podsłuchach, w której opublikował między innymi zapis awantury, jako ponad czterdzieści lat temu pani Macierewiczowa zrobiła swojemu mężowi awanturę za to, ze on, poświęcając się dla Ojczyzny, zaniedbuje ją i dom. Awantura jest, jak to mówią, karczemna, taka, jaką każdy niewątpliwie mąż miał okazję doświadczyć wielokrotnie, natomiast autorzy „Znaku” przedstawiają ją, jakbyśmy mieli do czynienia z ciężkim małżeńskim kryzysem, na tyle zresztą ciężkim, że warto o nim opowiedzieć choćby i po czterdzieściu latach.
      Kiedy wydawało się, że sprawa jest na tyle jasna, że wystrczy ją skomentować jednym siarczystym, staropolskim splunięciem, odezwał się, kiedyś sławny jak wydawnictwo „Znak”, a dziś równie jak „Znak” niesławny adwokat, Roman Giertych, i oświadczył, że osobiście „nie znosi Macierewicza, uważa go za wybitnego szkodnika, ale publikowanie podsłuchów SB z jego domowych awantur z żoną jest podłe i niezgodne z prawem”. I to jest, moim zdaniem, niezwykle ciekawe, że Roman Giertych – człowiek, o którego instynktach moralnych mamy pojęcie więczej niż wystarczające – nagle, dowiedziawszy się o tym, że wydawnictwo „Znak” opublikowało ubeckie donosy w sprawie małżeńskich kłótni jeszcze bardzo młodego małżeństwa Macierewiczów, postanawia odłożyć na bok wszystkie swoje aktualne interesy związane z bronieniem gangesterki, która przez osiem lat niszczyła Polskę, i zaprotestować przeciwko wykorzystywaniu esbeckich taśm przeciwko współczesnym elitom, określa jako podłe. Owszem, niezgodne z prawem, ale również podłe.
      Czemu tak się owej, wydawałoby się nadzwyczaj potrzebnej, refleksji czepiam, poza tym że jej autorem jest sam Roman Giertych? Otóż fakt iż pojawia się to nazwisko i imię stanowi wystarczający powód, jednak tu akurat chodzi mi o coś znacznie więcej. Problem z taśmami Macierewicza nie polega na tym, że owe elity postanowiły wykorzystać zapis małżeńskich awantur, ale na tym podsłuchiwani państwo mieli do siebie zwykłe codzienne małżeńskie pretensje. Gdybyśmy jednak stanęli w obliczu esbeckich nagrań rejestrujących rozmowy takiego Michała Boniego i jego małżonki, której nazwiska powolę sobie tu ze względów estetycznych nie cytować, a dotyczących jego współpracy z komunistycznymi służbami antypolskiej przemocy, to ja jestem jak najbardziej za. Dlaczego? Bo to jest część naszej historii. Nie jest natomiast częścią jakiejkolwiek historii, poza historią jednego z wielu szczęśliwych małzeństw, zapis kolejnej z całej serii rodzinnych kłótni.
      I tu dochodzimy do sedna problemu. Jeśli bowiem nagle Roman Giertych, człowiek zły, choć  jak najbardziej cwany, ni stąd ni z owąd postanawia działać, to znaczy, że chodzi wyłącznie o niego samego. Czekajmy więc, co nam przyniesie przyszłość.

Gdy chodzi o książki, wszystkie są na swoim miejscu, a więc w księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Zachęcam szczerze i gorąco.  
      

wtorek, 5 czerwca 2018

O szpiclach i tchórzach, czyli z wizytą na pierwszym froncie walki z internetowym hejtem


      Pewnie, nawet jeśli tylko kącikiem lewego oka, lub prawego ucha, większości z nas udało się zaobserwować, jak to najprzeróżniejsze mainstreamowe media, czy wręcz rządowe agencje, próbują propagować projekty, którym celem jest tak zwana walka z internetowym hejtem, oraz fake newsami. Kluczowym jednak słowem, jakie tu się pojawia, nie jest akurat ani ów hejt, ani tym bardziej fake newsy, lecz Internet właśnie. To Internet bowiem, zdaniem owych dobrodziejów, stanowi dziś największe zagrożenie dla publicznego porządku.
      A ja pewnie byłbym się nawet w stanie zgodzić z tym, że Internet to śmietnik, po którym trzeba stąpać nadzwyczaj ostrożnie, by nie wdepnąć w coś mocno parszywego, zwłaszcza że od czasu do czasu zaglądam na Twittera i widzę, co się tam wyprawia po jednej i drugiej stronie publicznej sceny, ale też będąc z niewyjaśnionego powodu zasypywany wysyłanymi do mnie kilka razy dziennie powiadomieniami z portalu pikio.pl, gdzie informacje nigdy nie schodzą poniżej poziomu wyznaczanego przez tytuł: „Agata Duda dostanie zawału serca”, gdyby nie wybryk było nie było towarzystwa będącego wręcz w centrum owej akcji „Stop fake news!”, a mianowicie wydawnictwa literackiego „Znak”. Oto, jak się dowiaduję z artykułu pomieszczonego, jak najbardziej na internetowym portalu wirtualnapolska.pl, a zatytułowanego „’Jesteś mi obcym człowiekiem’. Tak SB podsłuchiwała kłótnie Macierewicza z żoną”, wspomniane wydawnictwo wydało właśnie książkę o Antonim Macierewiczu, gdzie to wynajęci przez „Znak” autorzy, Anna Gielewska i Marcin Dzierżanowski, publikują, uzyskane z jak rozumiem tak zwanych „źródeł”, treści podsłuchów, jakie komunistyczne służby swego czasu założyły w domu państwa Macierewiczów. Ponieważ nie czytałem wspomnianej książki, ani tym bardziej czytać jej nie zamierzam, i zdaję się tu wyłącznie na relację Wirtualnej Polski, nie wiem, w jakim stopniu wspomniana bografia Antoniego Macierewicza oparta jest na esbeckich podsłuchach, natomiast to, o czym nas informuje wspomniany portal, to wyłącznie zapis jednej dosłownie małżeńskiej awantury, jaką Macierewiczowi urządziła jego żona, kiedy już nie mogła wytrzymać jego ciągłego zaangażania w sprawy narodowe. Jak donoszą wspomniani autorzy, a za nimi portal wp.pl, pani Macierewiczowa ponad czterdzieści lat temu odezwała się do niego następującymi słowami:
      „Mam tego wszystkiego dosyć. Z obecnego układu między nami mam tylko same czarne strony. Ja na razie znoszę to, że ciebie zamykają. Bądź sprawiedliwy. Choć zamykają ciebie, a nie mnie, to skutki twojej działalności widoczne są na mojej osobie. A nie mam tego, czego można się spodziewać po drugim człowieku. Chętnie zamieniłabym ciebie na kogoś innego, ale to wiązałoby się ze zmianą teściowej, a tego wolałabym uniknąć. Jesteś mi obcym człowiekiem, nie ma ciebie 48 godzin, a ja sprawuję wszystkie obowiązki pani domu. Wpuszczam i wypuszczam znajomych, tłumaczę, a ty przychodzisz i stwierdzasz, że zaraz musisz wyjść. Ile razy mam mówić, że to sobie wypraszam? Chciałabym, żebyś nie miał, Antku, do mnie pretensji, ale przy twoim stosunku do mojej osoby ja nie widzę powodu, żebym to nadal znosiła. Gryzę się tym, że między nami jest taki stosunek, jaki jest, i mój stosunek w tej kwestii nie ulegnie zmianie. Znoszę twoje różne gesty i chamskie zachowanie, które ludzie w tej chwili widzą. Moi znajomi mi mówili, żebym o kulturze swojego męża nie wspominała i żebyśmy do nich z tego powodu nie przychodzili. Więc widzisz, mocniejszego stwierdzenia nie mogłam usłyszeć”.
       Kiedy czytam ów fragment wydanej przez „Znak” książki, mam dwie refleksje. Pierwsza to taka, że to w sumie nienajgorzej się ułożyło, że ja i moja rodzina pozostajemy poza celownikiem „Znaku”, czy Wirtualnej Polski, czy jeszcze wcześniej komunistycznych służb, bo gdyby oni nagle nas zauważyli i wspólnie z owym kiszczakowym towarzystwem postanowili nas zaatakować, to tego typu wypowiedzi mojej żony znaleźliby tyle, że musieliby poprosić ministra Glińskiego o dodatkową dotację.
      Druga jest już bardzo krótka i odpowiednio dosadna. Nachalne są te kurwy i zuchwałe. Naprawdę: nachalne i zuchwałe i kurwy. A teraz niech mnie tylko spróbują oskarżyć o internetowy hejt.

Serdecznie zachęcam do odwiedzania księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie są do kupienia nie tylko moje książki.



sobota, 7 kwietnia 2018

Czy uda się uniknąć smoleńskiej kompromitacji?


Od wczoraj w kioskach kolejny numer „Warszawskiej Gazety”, a w nim mój cotygodniowy felieton. Jeśli ktoś ma kłopoty z dotarciem do oryginału, zapraszam, jak zawsze, tutaj. Przy okazji przypominam, że od dziś mój jedyny adres e-mailowy to k.osiejuk@gmail.com. toyah małpa toyah został wygaszony.     


      Zbliża się 8 rocznica Katastrofy Smoleńskiej i parę rzeczy wiemy już na pewno. Przede wszystkim wreszcie stanie pomnik. Może nie tam, gdzie stać miał, może nie taki, jak sobie wymarzyliśmy, jednak w końcu powstanie i to jest wiadomość dobra. Druga, również nie najgorsza, to ta, że znaleziono pretekst do tego, by 96 miesięcznica tamtej tragedii była jednocześnie miesięcznicą ostatnią. Osobiście oczywiście bardzo bym chciał, byśmy mogli  jak najczęściej wspominać tamte nazwiska i tamte twarze, natomiast obawiam się, że to wobec czego stoimy dziś, nie ma nic wspólnego z pamięcią.
      No i wreszcie rzecz trzecia, tym razem jednak nie radosna, ale przeciwnie – wyjątkowo ponura. Otóż poinformowano nas ostatecznie i oficjalnie, że sprawa Katastrofy nie zostanie wyjaśniona ani przy okazji nadchodzacej rocznicy, ani nawet przez najbliższych kilka lat. Jako pierwszy pojawił się były minister Macierewicz i z miną niewiniątka oświadczył, że on nie rozumie skąd te oczekiwania, bo on nigdy nie zapowiadał tak zwanego „końcowego raportu”. Po Macierewiczu zabrał głos sam Prezes i obiecał, że w ósmą rocznicę Smoleńska dowiemy się prawdy, jednak zaledwie częściowej – zupełnie tak, jak byśmy owej częściowej prawdy już od dawna nie znali – no a dziś, kiedy piszę ten tekst, pojawiły się dwa kolejne oświadczenia, ministrów Sasina i Kownackiego, z których również wynika, że na razie pozostajemy z tym, co wiedzielismy już w kwietniu 2010, a więc że te 96 osób zostało brutalnie zamordowanych.
      A jednak mimo tego, że jest to wiadomość ponura, odnajduję w niej pewną nutkę optyzmizmu. Otóż istnieje podejrzenie graniczące niemal z pewnością, że gdyby dziś kierowany przez Antoniego Macierewicza Zespół ogłosił wspomniany „raport końcowy”, to on już na drugi dzień zostałby rozpędzony na cztery wiatry, i to w sposób tak profesjonalny i nie znoszący sprzeciwu, że z naszych marzeń o Prawdzie nie zostałyby nawet wspomnienia.
     Skąd te myśli? Otóż miałem okazję rozmawiać z zaprzyjaźnionym profesorem fizyki, człowiekiem o niepodważalnej reputacji zawodowej i osobistej, byłym członku wspomnianego Zespołu, który w pewnym momencie, widząc jak prace, w których bierze udział, zmierzają nie do uczciwego wyjaśnienia przyczyn Katastrofy, ale do bronienia politycznie motywowanych teorii, poczuł się zmuszony do wycofania się z prac Zespołu i do publicznej zapowiedzi nieuchronnej kompromitacji projektu. Profesor Czachor, bo o nim tu mowa – sam głęboko przekonany o tym, że tamta śmierć została zaplanowana i bezwzględnie wyegzekwowana przez złych ludzi – dziś w jak najbardziej publicznych wypowiedziach, solidarnie cenzurowanych przez wszystkie oficjalne media, zapowiada to właśnie, że kiedy wyniki prac Zespołu zostaną ostatecznie opublikowane, zostaną natychmiast, równie oficjalnie i jak najbardziej słusznie od początku do końca, zakwestionowane. I to nie przez Macieja Laska i Tatianę Anodinę, ale osoby i zespoły jak najbardziej kompetentne.
      Wygląda dziś na to, że owego bolesnego scenariusza uda się paradoksalnie uniknąć. Potraktujmy to jako pociechę.

Przypominam, że już w najbliższą środę, czyli 11 kwietnia, będę w Kielcach opowiadał o nauce języka angielskiego i nie tylko. Zapraszam każdego, kto ma te Kielce bardziej pod ręką. Będę ja, będą książki, a jeśli ktoś nie da rady, to może już 14 i 15 uda nam się spotkać w Warszawie na Targach Wydacow Katolickich.

     

wtorek, 16 stycznia 2018

O pająkach Sakiewicza i jeszcze lepszej zmianie

      I znów trudno jest nadążyć z tematami. Kiedy bowiem wydawało się, że będę musiał jeszcze na chwilę wrócić do sprawy Smoleńska, zdałem sobie sprawę z tego, że dziś jest już chyba ostatni moment, bm mógł przedstawić swój najnowszy felieton do „Warszawskiej Gazety”. Okazja ku temu jest tym lepsza, że oto nasz dzisiejszy bohater, nie mogąc się prawdopodobnie otrząsnąć po utracie swojego głównego politycznego sponsora, Antoniego Macierewicza, wypowiedział się na temat prezydenta Dudy w taki sposób, że  nie unikniemy cytatu:
      „Sam nic nie zrobił dla prawdy o tym, co się wydarzyło 10 kwietnia. A przecież był beneficjentem sprawy smoleńskiej. Byłby politykiem kompletnie nierozpoznawalnym, gdyby nie to, że wystąpił w filmie ‘Mgła’. Wcześniej nikt go nie znał. Zaistniał dzięki temu, że 5 mln widzów zobaczyło jego twarz w dokumencie poświęconym tragedii smoleńskiej”.      
      Trudno sobie wyobrazić lepsze wprowadzenie do tematu o, co by nie mówić – pająkach. Zapraszam serdecznie.    


      Doczekaliśmy wreszcie ostatecznego zakończenia procesu rekonstrukcji i wygląda na to, że czego byśmy tu nie powiedzieli i jak byśmy się w związku zaproponowanymi nam rozwiązaniami nie czuli, faktem jest, że nadszedł czas, by zapiąć pasy i z uwagą wypatrywać  tego co przed nami. Gdy chodzi o mnie, nie ukrywam, że mam autentyczne powody do satysfakcji, gdyż moja dość oryginalna diagnoza, opisująca wspomniany kryzys, jako wynik podjętej przez prezesa Kaczyńskiego walki o pozbawienie Antoniego Macierewicza niebezpiecznie rujnujących Dobrą Zmianę wpływów, a w efekcie usunięcie go ze sceny, okazała się jak najbardziej słuszna. Jeszcze w tekście podsumowującym miniony rok, mimo plynących do mnie z wielu stron sugestii, że powinienem się jednak przyznać do błędu w ocenie sytuacji, napisałem wyraźnie, że, z mojego punktu widzenia, najważniejszym wydarzeniem mijającego roku był potężny kryzys na linii Prezydent – Minister i wręcz pokerowa zgrywka  prezesa Kaczyńskiego, który dla osiągnięcia ostatecznego zwycięstwa poświęcił nawet premier Beatę Szydło, wraz z jej niebywałym wręcz wizerunkowym sukcesem.
      Jak mówię, dziś jesteśmy już po całym zamieszaniu i obserwując reakcję komentatorów kojarzonych z tak zwanym „obozem Antoniego”, możemy sobie tylko wyobrazić, co by się działo, gdyby Macierewicz został wymieniony jeszcze podczas powoływania Mateusza Morawieckiego na stanowisko premiera, nawet gdyby owa uroczystość miała być połączona z innymi zmianami. Już wtedy pojawiały się to tu to tam głosy, że gdyby wraz z nominacją Morawieckiego odwołany został Macierewicz, część posłów PiS-u mogłaby albo zagłosować przeciw wotum zaufania, lub zwyczajnie głosowanie pod dowolnym pretekstem zbojkotować. A już nie wspomnę, jakie piekło by się rozpętało, gdyby, nie daj Boże, Macierewicz został zwyczajnie odwołany przez premier Szydło w ramach zwykłej procedury rekonstrukcyjnej jeszcze w lecie.
      Wyraźnie widzimy, jakiego niebezpieczeństwa udało się Kaczyńskiemu uniknąć, czytając choćby internetowe głosy mniej lub bardziej radyklanych prawicowych komentatorów, gdzie kierowane pod adresem Prezydenta, Prezesa, no i oczywiście Premiera oskarżenia o zdradę Ojczyny należą i tak do tych bardziej łagodnych.  Oczywiście, głównie przez to, że jest on naturalnym przedstawicielem owego towarzystwa, ale też dzięki temu, że jego głos jest naturalnie uważniej słuchany, na czoło owego ataku wysuwa się środowisko „Gazety Polskiej”  wraz z Tomaszem Sakiewiczem. Komentując dymisję Antoniego Macierewicza z funkcji szefa MON-u, oświadczył on, że w pełni podtrzymuje swoją wcześniejszą zapowiedź, że w przypadku, gdy prezydent Duda doprowadzi do pozbawienia Macierewicza funkcji, on, Sakiewicz, na Dudę więcej nie zagłosuje. Tym razem wprawdzie nie padła deklaracja, że jeśli nie Macierewicz, może być i Donald Tusk, no ale my się oczywiście domyślamy, że skoro w głowie tego dziwnego człowieka tego typu myśl się raz pojawiła, to po coś.
      A ja sobie myślę, że jest dobrze. Póki co, to oczywiście tylko jeden z nich, ale wystarczyło dobrze tupnąć, a one zaczynają wyłazić. Jak owe tak nieśmiało przed laty zapowiadane pająki Wałęsy.


Nasze książki są niezmiennie do kupienia w księgarni na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl, ewentualnie, jeśli komuś jest zbyt daleko, może klikać w okładki na stronie www.toyah.pl. 

czwartek, 11 stycznia 2018

Być jak Aleksander Ścios, czyli jak podzieliłem polską prawicę

     Odwołanie Antoniego Macierewicza z rządu wywołało w niektórych środowiskach prawicowych atak histerii, który można faktycznie  porównać  tylko do – jak to ładnie zauważył nasz nieoceniony Coryllus – harmideru, jakim hinduscy taksówkarze dręczą pasażerów, puszczając im muzykę na cały regulator, w przekonaniu, że skoro ma się wybór między 1 a 10, to zupełnie naturalnie należy wybrać 10. Jednak mimo że poziom owego obłędu, ale też jego wymiar czysto merytoryczny, robią na mnie pewne wrażenie, staram się do niego podchodzić z pełnym zrozumieniem, zwłaszcza mając na uwadze to, o czym pisałem parokrotnie miesiące temu, a mianowicie fakt, że pozbawienie funkcji ministra kogoś takiego jak Macierewicz niechybnie zostanie przez niektóre środowiska odebrane, jako wręcz zamach stanu, o czym Jarosław Kaczyński musiał wiedzieć, podchodząc do kwestii rekonstrukcji przez wiele miesięcy, jak pies do jeża.
       Jest jednak coś, czego nie przewidziałem. Otóż wiedząc, że nie da się utrzymać Dobrej Zmiany z Macierewiczem na pokładzie,  a jednocześnie mając świadomość emocji, jakie on przez te wszystkie lata zdołał wzbudzić u swoich sympatyków, nie spodziewałem się, że mamy do czynienia z autentycznym kultem jednostki, gdzie nawet nabardziej oddani zwolennicy demokracji, gdy przychodzi co do czego, uznają wprawdzie, że mamy prezydenta, premiera, wybory, parlament, jednak wszystko to traci znaczenie przy Umiłowanym Przywódcy. Jeszcze przedwczoraj zajrzałem na dwa prawicowe portale, wpolityce.pl oraz niezalezna.pl, na co dzień mocno ze sobą skłócone, i ku swemu zdziwieniu i tu i tam znalazłem ten sam tekst, napisany przez niejakiego Adama Sosnowskiego, jak czytam, „redaktora prowadzącego miesięcznika ‘Wpis’, autora kilku książek oraz wielu artykułów publicystycznych i naukowych”, gdzie jak byk stoi takie oto zdanie: „Gdy na początku lat 2000. z ramienia ruchów narodowo-katolickich Macierewicz ubiegał się o fotel prezydenta Warszawy, prezydent Andrzej Duda – który dziś tak naciskał na jego dymisję – był członkiem kosmopolitycznej Unii Wolności”. Rozumiecie Państwo co my tu mamy? Oto zarówno Tomasz Sakiewicz, jak i bracia Karnowscy, jednym głosem, ogłaszają dziś, że kiedy Antoni Macierewicz, starując w wyborach na prezydenta Warszawy przeciwko Lechowi Kaczyńskiemu, realizował swój narodowo-katolicki patriotyzm, Andrzej Duda wspólnie z Leszkiem Balcerowiczem budował Świątynię Szatana. Wprawdzie na temat narodowo-katolickiego zaangażowania Macierewicza pięć lat później oba media milczą – być może dlatego, że wówczas Duda już dawno wydoroślał, a o wyrwanie Polski z rąk Millera i Kwasniewskiego walczył, jak zawsze samotnie, Jarosław Kaczyński – no ale rozumiem, że czasem bez drobnych kłamstw ani rusz.
       I znów, mimo tego, że wciąż staram się rozumieć te wszystkie emocje, nie mogę nie zauważyć, że oto na scenę wchodzi nie kto inny jak sam bloger Aleksander Ścios – po dekonspiracji blogerki Kataryny, ostatni już Tajny Rycerz Zakonu Wolnego Słowa – a za nim ludzie z transparentem głoszącym, że Ścios to „autor analiz niezwykle trafnych i bardzo często proroczych”, z sugestią, jak rozumiem, że to co się właśnie stało, a więc ostateczne oddanie Polski w łapy Żydów z WSI, on akurat przewidział już lata temu.
      Otóż, z mojego punktu widzenia, pojawienie się w kontekście dzisiejszych wydarzeń owego, tak zwanego, Ściosa, jest o tyle znaczące, że w pewnym sensie cały problem ostatecznie zamyka. Ja publicystyki tego kogoś nie znam i szczerze powiedziawszy nigdy nie starałem się poznać, natomiast oczywiście znakomicie znam całą tę legendę, która się za nim wlecze od ponad już dziesięciu lat, kiedy o niej myślę, widzę wyłącznie głęboką brązową czeluść, a w owej czeluści zaledwie jeden konkret, czyli wiadomość, jaką on osobiście wysłał do mnie po tym, jak w pierwszym roku mojego blogowania Onet obdarował mnie jako blogera roku laptopem. W owym mailu Aleksander Ścios przedstawił mi swoją analizę, w której dowodził, że Onet dał mi tego laptopa wyłącznie po to, by podzielić polską prawicę, a jedyne co ja mogę teraz zrobić, jeśli chce być traktowany jako polski patriota, to zwrócić im ten laptop. Kto pamięta, ten pamięta, ale niech ci, co nie pamiętają, wiedzą, że stało się mianowicie tak, że ja laptopa Onetowi nie zwróciłem, natomiast sprzedałem go Coryllusowi, no i dziś – z tego co słyszę – widzimy skutki owego tragicznego posunięcia. Prawica została ostatecznie podzielona, z jednej strony mamy Kaczyńskiego, Morawieckiego, Dudę i resztę, a z drugiej Ściosa i Macierewicza i, jak zapowiada sam Grzegorz Schetyna, przed nami już tylko wojna domowa.
     A skoro już doszliśmy tak daleko, to ja mam dla wszystkich coś znacznie ciekawszego. Oto, w nawiązaniu do informacji, że Ścios to „autor analiz niezwykle trafnych i bardzo często proroczych”, chciałbym pokazać, że ja również potrafię tworzyć analizy nie tylko trafne, ale wręcz prorocze, i to na nie gorszym poziomie, niż robi to Maestro.
      Oto, bardzo krótko, bo nie ma czasu na głupstwa, proszę sobie wyobrazić, że, moim zdaniem, Antoni Macierewicz, jeszcze w czasie tworzenia rządu premiera Olszewskiego, został wydelegowany przez Służby, by jak najdalej trzymać braci Kaczyńskich od władzy. Tak zwana „lista Macierewicza”  to był wynik spisku Służb właśnie, w wyniku którego Macierewicz wspólnie  z Korwinem-Mikke doprowadzili do obalenia rządu Olszewskiego. Po czerwcu 1992 roku Macierewicz praktycznie zniknął ze sceny, by powrócić w roku 2000, kiedy już było wiadomo, że nadszedł czas ostatecznej likwidacji tak zwanej postkomuny i trzeba było się zająć ewentualnymi przyszłymi zwycięzcami. To wtedy właśnie Służby wyznaczyły Macierewiczowi zadanie budowania nowej prawicy. Kiedy już wszyscy widzieli, że z niego, jako człowieka, który poza niszczeniem, umiejętności jakichkolwiek nie posiada, nie będzie wielkiego pożytku, znalazł Macierewicz miejsce przy boku Lecha Kaczyńskiego, no a po jego śmierci jeszcze bliżej „centrali”, czyli samego Prezesa i tam grzał swoje miejsce aż do roku 2015 i podwójnego zwycięstwa Prawa i Sprawiedliwości. Gdy okazało się, że  Dobra Zmiana szaleje w najlepsze i nie ma sposobu, by ją zniszczyć bezpośrednio, powstał taki oto plan, by Macierewicz, jako minister obrony, doprowadził do takiego konfliktu między Prezydentem, a rządem, żeby to wszystko trafił jasny szlag. No i doprowadził. Na szczęście, dzięki niezwykłej wręcz cierpliwości z obu stron, oraz ich równie wielkiemu poczuciu odpowiedzialności za Polskę, najpierw udało się zachować między oboma Pałacami w miarę poprawne relacje, a następnie – i tu mamy cały kunszt Jarosława Kaczyńskiego – pozbyć się tego szczura w taki sposób, by straty były jak najmniejsze.
      I co? Nie mówiłem, że też tak potrafię? A oni mi wyskakują z jakimś, panie, Ściosem.
      Jak zatem widzimy, dziś jest tak, że pani poseł Krystyna Pawłowicz na chwilę się pogubiła, Tomasz Sakiewicz zadeklarował, że będzie jednak głosował na Tuska, któryś z tak zwanych bardów Solidarności postanowił zwrócić order, jak zawsze trochę zawrzał Internet, gdy jednak chodzi o reakcje poważniejsze, chyba nic większego niż małżeńska chryja między redaktorami Rachoniem a Hejke nam już nie grozi. A więc – Alleluja i do przodu!

Właśnie uzyskałem raport z grudniowej sprzedaży moich książek. Od czasu gdy wydaliśmy listy od Zyty, czegoś takiego nie przeżyłem. Bardzo wszystkim dziękuję i polecam się na przyszłość. Można albo klikać w okładki na moim blogu, ewentualnie udać się do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Tam naprawdę jest w czym wybierać. Wystarczy uwierzyć.



środa, 10 stycznia 2018

Rok 2017, czyli jak kończą prawdziwi mężczyźni

      Stali czytelnicy tego bloga wiedzą, że regularnie w okolicach weekendu wrzucam tu felieton, jaki mam przyjemność co tydzień publikować w redagowanej przez Piotra Bachurskiego „Warszawskiej Gazecie”, natomiast ci z nich, którzy obserwują ten blog uważniej, zauważyli pewnie, że dwa tygodnie temu ów felieton zupełnie wyjątkowo, a w dodatku bez słowa wyjaśnienia, się nie pojawił. Myślę, że nadszedł wręcz fantastyczny moment, by sprawę wyjaśnić. Było mianowicie tak, że jeszcze na początku grudnia red. Bachurski zwrócił się do współpracowników „Warszawskiej” z prośbą o wzięcie udziału w ankiecie na temat wydarzenia, roku, sukcesu roku, książki roku, kompromitacji roku, głupstwa roku… no w ogóle czegoś tam roku, zgodnie z życzeniem. Ponieważ jednak nie bardzo wiedziałem, jaką formę ma owa wypowiedź przyjąć, a nie chciałem Bachurskiemu zawracać głowy, pomyślałem sobie, że swoją opinię przedstawię w zamykającym stary rok felietonie i że będzie to opinia na temat wydarzenia roku właśnie.
      Wysłałem więc Bachurskiemu tuż po Świętach tekst, zatytułowany „Rok 2017, czyli jak kończą prawdziwi mężczyźni”, w którym napisałem, że dla mnie wydarzeniem roku był spowodowany przez konflikt ministra Macierewicza z Prezydentem wielki kryzys władzy, który – mam na myśli zarówno konflikt, jak i kryzys – w pewnym momencie osiągnął pułap,  gdzie cały program Dobrej Zmiany znalazł się pod ścianą i wyłącznie dzięki niezwykłemu wręcz kunsztowi Jarosława Kaczynskiego udało się nam wszystkim spod tej ściany uciec, i to praktycznie – nie licząc naturalnie jako straty, dymisji Macierewicza – bez strat. Felieton się ukazał, a ja uznałem, że ponieważ do obiecywanej przez premiera Morawieckiego wymiany minstrów mamy jeszcze chwilę, do tego czasu z publikacją mojej diagnozy tu na blogu wstrzymam się, tak by kiedy już do niej dojdzie, efekt był naprawdę widoczny.
      No i oto wreszcie jesteśmy po zapowiadanych przeze mnie parokrotnie wcześniej „wykopkach”, a ich brutalność nawet mnie zdziwiła. No ale cóż było robić, skoro determinacja Ministra, by się nie dać zdjąć ze sceny, była tak wielka, że w pewnym momencie posunął się on do tego, że  zapowiedział swoje spotkanie, jako ministra w nowym rządzie, z prezydentem Trumpem w Białym Domu?
       Zapraszam więc dziś, kiedy już opadł pierwszy kurz, do zapoznania się ze wspomnianym tekstem. Bardzo jestem z niego dumny.




       Mija nam rok 2017 i jestem pewien, że pomijając z jednej strony notorycznych malkontentów, a z drugiej tych, co w chwili gdy Dobra Zmiana zaczęła ostatecznie przejmować władzę z rąk Platformy Obywatelskiej, gdzie tylko mogli, głosili opinię, że tak naprawdę nie mamy do czynienia z żadną zmianą, lecz zaledwie z wymianą dekoracji, musimy się zgodzić, że Polska kończy ten czas z tarczą. Oczywiście – i tu sam pewnie mogę się zaliczyć do tej grupy – niektórym z nas jest zwyczajnie przykro, że pod sam koniec roku Jarosław Kaczyński postanowił zdjąć ze stanowiska premiera tak bardzo przez nas wszystkich lubianą Beatę Szydło, a na jej miejscu postawić Mateusza Morawieckiego, który, przynajmniej na pierwszy rzut oka, nie dorasta jej do pięt, niemniej jednak, jak już wspomniałem, kończymy ten rok z tarczą w ręku i z wciąż z tym samym, towarzyszącym nam od lat przekonaniem, że dopóki na czele Prawa i Sprawiedliwości stoi Jarosław Kaczyński, możemy spać spokojnie.
    Mimo to, a może w związku z tym, chciałbym zwrócić uwagę na coś, co wydarzyło się w tym roku i co, moim zdaniem, stanowiło być może największy kryzys polityczny, z jakim przyszło się nam zmierzyć, kryzys przez wielu z nas kompletnie zlekceważony, a przy tym wszystkim kryzys, który bardzo łatwo mógł całą Dobrą Zmianę roznieść w drobny pył, a jeśli się nam udało zwiać spod tego topora, to własnie dzięki niezwykłym talentom naszego Prezesa. Otóż nie mam najmniejszych wątpliwości, że tym co ostatecznie zdeterminowało stan rządów Prawa i Sprawiedliwości w mijającym roku, to konflikt na linii Prezydent – Rząd, a dokładniej rzecz biorąc Andrzej Duda – Antoni Macierewicz. Oczywiście, my sami staralismy się sobie jakoś z tą sytuacją radzić, głównie lekceważąc jej znaczenie, ewentualnie też traktując ją jako zwykły polityczny spór, o który przecież nietrudno, w drastycznych przypadkach ogłaszając, że Duda to ruski agent, który oto właśnie samodzielnie się unieważnił i teraz tylko trzeba nam będzie wyznaczyć kogoś lepszego na jego miejsce i będzie spokój.
      Tymczasem sytuacja była o tyle groźna, że gdyby tego co się działo na linii Duda – Macierewicz nie udało się zneutralizować, całą tę naszą Dobrą Zmianę moglibyśmy sobie wsadzić w nos. I tu właśnie zadziałał polityczny talent Jarosława Kaczyńskiego, który uznał, że na czele rządu musi stanąć sam Mateusz Morawiecki, bo tylko on będzie w stanie doprowadzić do tego, że rząd Prawa i Sprawiedliwości nie będzie miał w osobie Prezydenta śmiertelnego wroga.
       Dziś możemy patrzec z optymizmem na to co nam przyniesie rok 2018. Ustawy okołosądowe zostały wreszcie przez Prezydenta podpisane, „Gazeta Polska” przestała już wyzywać Andrzeja Dudę od „Dudaczewskich”, a nawet przycichły nieco zarzuty, że Morawiecki to agent londyńskiego City. Nawet red. Sakiewicz przestał powtarzać, że jeśli Macierewicz przestanie być Ministrem Obrony Narodowej, to on głosuje na Tuska.

A ja dziś już tylko dodam: biedny Sakiewicz. Taki ekspert i tak się fatalnie zagapił. Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie są do kupienia moje książki.

       

wtorek, 12 grudnia 2017

Czy Ojciec Dyrektor odbierze Antoniemu Macierewiczowi złoty kluczyk?

       Premier Morawiecki przedstawił skład nowego rządu, jak najbardziej z Antonim Macierewiczem na pierwszym planie, a ja, ile razy mnie ktoś pyta, jak mi się podobają moje talenty profetyczne, odpowiadam niezmiennie, że choć rzeczywiście bardzo liczyłem na to, że Macierewicz da nam od siebie choć na pewien czas odsapnąć, a tu się okazuje, że przynajmniej jeszcze nie teraz, to wcale nie czuje się ze sobą tak całkiem najgorzej. Przede wszystkim może dlatego, że, jak się okazuje, nie ja jeden kompletnie nie przewidziałem tego, co nam przyniesie ta niby „rekonstrukcja”, ale też zachowuję ów pełny spokój dzieki świadomości, że to co się wczoraj stało, może jeszcze bardziej niż się mogłem spodziewać, wskazuje na to, że dziś głównym problemem Jarosława Kaczyńskiego jest właśnie nie rzekoma potrzeba przyśpieszenia ekonomicznego, lub konieczność poprawienia naszej pozycji w Brukseli, czy wreszcie przygotowanie Mateusza Morawieckiego na swego następcę, lecz właśnie Antoni Macierewicz i pozycja, jaką on w ostatnich latach uzyskał, a która dała mu taką siłę, że zdecydował się wypowiedzieć wojnę już nie tylko samemu prezydentowi, ale i prezesowi Kaczyńskiemu. Jak mówię, Macierewicz pozostał na swoim stanowisku i moim zdaniem nie jest to wiadomość dobra. Z jednej strony, to co się stało tylko niepotrzebnie przedłuża kryzys, a z drugiej, przez fakt, że tym samym niemożliwe okazały się jakiekolwiek zmiany w rządzie, poza wyrzuceniem Beaty Szydło, powoduje, że Prawo i Sprawiedliwość znalazło się w sytuacji jednoznacznie dla partii kompromitującej.
      Wszyscy mieliśmy okazję przez wiele dni, a tak naprawdę może i miesięcy, odbierać mniej lub bardziej sensacyjne wiadomości na temat zbliżającej się rekonstrukcji rządu, następnie słuchać pożegnalnego przemówienia w Sejmie premier Szydło, potem oglądać kolejne uroczystości w Pałacu Prezydenckim, a wszystko to przy akompaniamencie najczęściej kompletnie sprzecznych ze sobą opinii ze strony zarówno politycznych komentatorów, jak i samych polityków, na temat tego, co to się tak naprawdę w Polsce dzieje, w jakim celu i z jaką perspektywą, a wszystko po to, by na samym końcu przeżyć to straszne upokorzenie pod tytułem „Prezydent odbiera ślubowanie od nowych ministrów”. A mówiąc o upokorzeniu, nie mam na myśli ani premier Szydło, ani nowego premiera Morawieckiego, ani Prezydenta, ani starych-nowych ministrów, ani w ogóle całego tego towarzystwa. Oni, nawet jeśli przyszło się im nieco zarumienic, to jak zawsze, świetnie sobie poradzą. A najlepiej o tym świadczyć może choćby fakt, że nawet Mariusz Kamiński, składając ślubowanie, bez mrugnięcia okiem powiedział: „Tak mi dopomóż Bóg”. Upokorzeni zostaliśmy natomiast my wszyscy, najpierw w takim napięciu czekający na to co się ma wydarzyć, a następnie przeżywający każdą kolejną minutę owej szopki, w poczuciu, że jesteśmy traktowani jak ostatnie szmaty, a nie jak, było nie było, wyborcy.
      Doszło ostatecznie do zapowiadanego to tu to tam „trzęsienia ziemi”… a na samym końcu okazało się, że wszystko się ograniczyło do tego, że wyleciała ze stanowiska niezwykle popularna, zasłużona i doprawdy Bogu ducha winna pani premier. I nikt z nich nie uznał za stosowne spojrzeć nam w oczy i odpowiedzieć, dlaczego tak, w związku z czym i za co. Jakiś mądrala z Platformy Obywatelskiej, czy może z Nowoczesnej gdzieś tam powiedział, że cała owa zmiana premiera jest skierowana przeciwko prezydentowi Dudzie, a widać to było rzekomo po jego twarzy, kiedy żegnał odchodzącą Szydło. A ja, owszem, widziałem jak bardzo Prezydent był strapiony – swoją drogą, ciekawe, że tam wszyscy robili wrażenie strapionych – tyle że ani przez chwilę nie ulegało dla mnie wątpliwości, że owo strapienie jest spowodowane świadomością, że to on tak naprawdę stoi za tym odwołaniem. On oczywiście nie chciał odwołania Szydło. Jedynie miał dość Macierewicza, no ale kiedy się okazało, że się nie udało, zrobiło mu się zwyczajnie głupio. No ale mamy tego naszego prezydenta i jest właśnie bardzo dobry moment, by powiedzieć o nim parę dobrych słów. Otóż podczas tej ponurej maskarady w Pałacu na Krakowskim Przedmieściu odniosłem wrażenie, że to właśnie Prezydent jako jedyny zachował się tak jak trzeba. To on jako jedyny uznał, że i nam należy się parę słów wyjasnienia. Jeśli ktoś ma okazję, zachęcam do tego, by uważnie wysłuchał, lub przeczytał raz jeszcze jego wczorajsze wystąpienie. Proszę zwrócić uwagę, że on tam właściwie całkiem jednoznacznie oświadcza, że to co się dzieje jest wprawdzie wydarzeniem niezwykle ważnym w historii Polski, niemniej stanowi jedynie początek czegoś znacznie ważniejszego, a ja rozumiem to tak, że on ma na myśli ostateczne odsunięcie od wszelkich wpływów prawdziwego złego ducha obecnej władzy. I tu przepraszam bardzo wszystkich czytelników, na czele z moim drogim kolegą Coryllusem, że wcale nie mam na myśli Mateusza Morawieckiego, ale jak najbardziej Antoniego Macierewicza. Ta żenada, z którą mieliśmy do czynienia wczoraj, ten wstyd i prawdopodobnie nieunikniony, i bardzo poważny, kryzys zaufania dla Prawa i Sprawiedliwości, ale też idealnie suche stopy z jakimi z tego zamieszania póki co wychodzi Macierewicz, pokazują bardzo wyraźnie, że ja tu mam jeszcze bardziej rację niż jeszcze parę dni temu. Żeby w pozornie idealniej politycznie sytuacji wpędzić swój życiowy wręcz projekt w tak ciężkie kłopoty, trzeba być albo idiotą, albo być do tego zmuszonym. Mam nadzieję, że Mateusz Morawiecki, z solidnym wsparciem ze strony Prezesa, sobie z tym poradzi. Najwidoczniej Beata Szydło nie miała wystarczającej siły. Ci może jednak dadzą radę.
      I już na sam koniec mam dla wszystkich moim zdaniem interesującą propozycję. Jak wiemy, tuż po tym, jak Prezes nominował go na stanowisko premiera, Morawiecki pierwsze swoje kroki skierował do nie do "Rzeczpospolitej", nie do Karnowskich, nie do wreszcie Kurskiego z Rachoniem, ale do Telewizji Trwam, by wziąć udział w „Rozmowach Niedokończonych”. Przyglądajmy się uważnie, w jaki sposób w najbliższym czasie będzie traktował Antoniego Macierewicza ojciec Rydzyk.


Zapraszam jak zawsze do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie niezmiennie są do kupienia moje książki.  

sobota, 9 grudnia 2017

Do czego Tomaszowi Sakiewiczowi służy słowo "Polska"?

 Dziś może poczytajmy sobie mój najnowszy felieton, jaki napisałem dla „Warszawskiej Gazety”. Tak się sklada, że wciąż w temacie.    


      Mogę się mylić, ale wydaje mi się, że dotychczas o Tomaszu Sakiewiczu nie pisałem ani razu. Jeśli jednak ktoś myśli, że to dlatego, że on akurat jest tą jednym z bardzo nielicznych polityków, czy dziennikarzy, którzy albo są tak zapracowani na rzecz Ojczyzny, że nie rzucają się w oczy, względnie a w owych rzadkich przypadkach, gdy się pokażą publicznie, nie mówią ani nie robią nic kontrowersyjnego, jest w głębokim błędzie. Akurat gdy chodzi o Sakiewicza, to on się udziela bardzo dużo i to w sposób tak irytujący, że mnie osobiście zazwyczaj brakuje słów.
      Ostatnio jednak zrobił Sakiewicz coś, co mnie autentycznie zmroziło i dziś w sposób, moim zdaniem, ostateczny, wyklucza go z patriotyczno-prawicowej części sceny politycznej. Otóż na łamach „Gazety Polskiej” oświadczył Sakiewicz, że „co do Macierewicza, to sprawa jest dla mnie prosta: jeżeli prezydent doprowadzi do jego dymisji, nie zagłosuję na Andrzeja Dudę w żadnych wyborach, nawet gdyby jego miejsce miał zająć Tusk”. I proszę mnie dobrze zrozumieć. Tu wcale problemem nie jest to, że Sakiewicz jest zawiedziony postawą prezydenta Dudy w sporze z Antonim Macierewiczem, nie chodzi o to, że  Sakiewicz jest pełen pretensji do prezydenta Dudy za jego ostatnie decyzje w sprawie reformy sądów, nie chodzi nawet o to, że Sakiewicz uznał, co zresztą mówi w dalszej części swojego tekstu iż Andrzej Duda „nie ma już żadnych szans w wyborach prezydenckich” i dziś już walczy tylko o to, by dobrze „zapamiętali go ci, dzięki którym wygrał”. Jego sprawa, w jaki sposób ocenia wydarzenia polityczne w Polsce. To co mnie tu jednak bardzo niepokoi to coś, co muszę nazwać sabotażem i to sabotażem wyjątkowo brudnym.
     W czym rzecz? Otóż chodzi o ten jeden fragment deklaracji Sakiewicza: „Nie zagłosuję na Andrzeja Dudę w żadnych wyborach, nawet gdyby jego miejsce miał zająć Tusk”. Zastanówmy się nad logiką tych słów. Otóż pozornie one nie mają żadnego sensu. No bo jakie znaczenie dla tego, czy Andrzeja Dudę zastapi Donald Tusk, może mieć to, w jaki sposób zagłosuje redaktor Sakiewicz? Jaki on ma wpływ na wynik wyborów, w dodatku wpływ o takim ciężarze, że polskim prezydentem zostaje Tusk? Co waży jeden głos? Otóż tu wcale nie chodzi o jeden głos i to właśnie komunikuje Sakiewicz strasząc nas Tuskiem. On mówi wyraźnie, że jeśli Jarosław Kaczyński zdecyduje się podarować Dudzie głowę Macierewicza, on wezwie te ileś tam tysięcy swoich czytelników wiernych „Gazecie Polskiej” i mediom zaprzyjaźnionym, do bojkotu wyborów, a więc do faktycznego oddania głosu na Donalda Tuska. A w domyśle pozostaje jeszcze jedno, to mianowicie, żeby również Jarosław Kaczyński pamiętał, że karty w tej rogrywce rozdają ludzie, którzy biorą albo wszystko, albo nic. A ta śmieszna Polska służy tylko do tego, by dostarczyć pewnemu czarnemu projektowi alibi.


Ida Święta, trzeba szykować prezenty. Nie muszę chyba po raz kolejny powtarzać argumentów, dlaczego najlepiej w tej sprawie zajrzeć do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie są do kupienia wszystkie moje książki. 

piątek, 8 grudnia 2017

O marnych szansach na rekonstrukcję myślenia

      Oczywiście, jest całkiem prawdopodobne, że coś przegapiłem – w końcu nie jest tak, że śledzę wszystkie, ukazujące się tu i tam, komentarze na temat stanu polskiej polityki – jednak z tego, co zdążyłem zaobserwować, gdy chodzi o powody zapowiadanej od pewnego czasu rekonstrukcji rządu, dosłownie nikt nie zwrócił uwagi na coś, co w moim odczuciu jest czymś tak oczywistym, że aż mi jest niezręcznie o tym pisać. Mamy panią premier, która cieszy się bardzo dużym i coraz większym społecznym zaufaniem, mamy rząd, którego notowania utrzymują się na stale wysokim poziomie, autoryzujące ów rząd Prawo i Sprawiedliwość w sondażach osiąga kolejne rekordy i, jak wiele na to wskazuje, w wyborach za dwa lata ma dużą szansę osiągnąć większość pozwalającą mu na zmianę Konstytucji, a co może jeszcze ważniejsze, opozycja jest w totalnej rozsypce i, jak można przypuszczać, przez wiele najbliższych lat na politycznej scenie nie pojawi się żadna nowa siła, która by była w mocy zmienić układ rządzący, a Jarosław Kaczyński ni stąd ni z owąd wpada na pomysł, by zmienić premiera? A w jakim to niby celu?
     Słuchałem przez kilka ostatnich dni analiz wypowiadanych przez najważniejszych politycznych komentatorów, którzy próbowali udzielić odpowiedzi na to pytanie i praktycznie wszyscy oni najpierw wyrażali zdzwienie, że owa wymiana premier Szydło na czy to ministra Morawieckiego, czy też nawet samego Jarosława Kaczyńskiego, jest w ogóle rozważana, następnie informowali, że podobnie jak dla nich, owe plany są też kompletnie niezrozumiałe dla większości społeczeństwa, by wreszcie sugerować, że tu może chodzić o to, że skoro Dobra Zmiana osiągnęła zamierzone sukcesy w polityce społecznej i w wymiarze sprawiedliwości, teraz przyszedł czas na przyspieszenie gospodarcze i tu premier Morawiecki byłby znacznie lepszy od Beaty Szydło. Na pierwsze miejsce przy tym wysunął się znany nam skądinąd red. Stankiewicz, który w Onecie podał siedem powodów owej zmiany, z których mnie osobiście najbardziej podobaja się te, że „Kaczyński uważa Morawickiego za wizjonera”, a jednoczesnie „nie jest dla Kaczyńskiego zagrożeniem”.  Rozumiecie Państwo? Rząd w ciągu minionych dwóch lat odniósł wszelkie możliwe sukcesy, zyskał fantastyczne poparcie społeczne, premier Szydło jest, obok prezydenta Dudy, najbardziej lubianym przez Polaków politykiem, wspomniany Morawiecki ma wszelkie potrzebne kompetencje, by postępować wedle uznania, no a przy tym wszystkim, od kilku dobrych miesięcy, opozycja w Polsce wręcz żąda od Jarosława Kaczyńskiego, by wreszcie wyrzucił Szydło na zbitą twarz, bo ta kompromituje Polskę w Europie i na  świecie… no ale ponieważ Prezes uważa Morawieckiego za wizjonera, który mu nie zagraża, trzeba to całe towarzystwo rozpędzić na cztery wiatry i zrobć krok do przodu już w nowym rozdaniu. To nam właśnie próbują tłumaczyć najwybitniejsi polityczni eksperci. Przepraszam bardzo, ale czego ja nie zauważam?
     Otóż, moim akurat zdaniem, ja mam oko na wszystko, co ważne i wymagające mojej uwagi, a przy tym, w odróżnieniu od większości komentatorów, z tego co widzę, potrafię wyciągać wnioski. Oczywiście, mogę się mylić i nagle okaże się, że jest świetnie i żadnej rekonstrukcji robić nie trzeba. W końcu, nie posiadam swoich zaufanych informatorów, którzy podrzucają mi różne ściśle tajne wiadomości, a zatem wszystko co wiem, to są rzeczy pozyskane z tych czy innych mediów. Jednak to właśnie z tych mediów wiem, że co najmniej od lipca tego roku między prezydentem Dudą, a, nazwijmy to ogólnie, środowiskiem Prawa i Sprawiedliwości istnieje napięcie, które coraz bardziej się przeradza w bardzo poważny kryzys. I wcale tak naprawdę nie chodzi mi o to nieszczęsne weto, czy nawet o awanturę z ministrem Macierewiczem o generałów, ale ogólną atmosferę, której symbolem są nieustanne pretensje, a ostatnio wręcz wyzwiska, jakimi Prezydent jest zarzucany przez prawicowe media i niektórych polityków, z których chyba największe publiczne wrażenie zrobiło najpierw nazwanie Prezydenta przez dziennikarza „Gazety Polskiej” Lisiewicza „Dudaczewskim”, a tym samym oskarżenie Dudy o związki z WSI, a potem deklaracja samego Tomasza Sakiewicza, że on od Dudy woli już samego Tuska. Otóż, jestem głęboko przekonany, że dla projektu pod nazwą Dobra Zmiana nie ma większego zagrożenia – a tak naprawdę, jest to dziś zagrożenie jedyne – niż otwarty konflikt między dwoma ośrodkami, i dziś prezes Kaczyński, jeśli uważa podobnie jak ja, nie ma innego wyjścia, jak ustąpić Prezydentowi wszędzie tam, gdzie on sobie tego życzy, i to bez żadnej dyskusji. A zatem, na przykład, jeśli Prezydent uzależnia swoją współpracę z Dobrą Zmianą od tego, czy Beata Szydło, Antoni Macierewicz, Zbigniew Ziobro, czy nawet Patryk Jaki będą stali na jej czele, Prezes nie ma innego wyjścia, jak ich poświęcić, bo zwyczejnie bez nich sobie poradzi – bez Prezydenta nie.
      I tu akurat pojawia się problem, o którym od miesięcy,  a więc od czasu gdy kwestia rekonstrukcji rządu po raz pierwszy się pojawiła publicznie, wszyscy świetnie wiemy. Otóż z jednej strony, rekonstrukcja musi zostać przeprowadzona, a z drugiej, nie ma dobrego sposobu, by się choćby za nią zabrać. I nie oszukujmy się. Tu wcale nie najbardziej chodzi o ministrów Radziwiłła, Szyszkę, czy choćby nawet i Jurgiela. Oni akurat nikomu nie przeszkadzają. Podobnie, moim zdaniem, nie ma żadnego konfliktu między Prezydentem, a premier Szydło. Nie jestem nawet pewien, czy Prezydentowi przeszkadzają tak bardzo Zbigniew Ziobro z Patrykiem jakim. Ich obu akurat znamy na tyle, by wiedzieć, że jeśli tylko będzie trzeba, obaj się grzecznie podporządkują każdej decyzji i każdemu. Chodzi o Macierewicza, który osiągnął już taką, zarówno polityczną, jak i osobistą, pozycję że jego, bez ryzykowania kryzysu, którego Dobra Zmiana, a przy tym Polska, może nie przetrzymać, wyrzucić się nie da, a wszystko wskazuje na to, że pozostawić też nie można.  
     I teraz dochodzę do sedna moich rozważań. Otóż, moim zdaniem, Jarosław Kaczyński uznał, że jedynym sposobem na w miarę bezbolesne usunięcie Macierewicza, a tym samym na zapewnienie rządowi poparcia ze strony prezydenta, jest w pewnym sensie wymiana premiera, oraz całego rządu, w taki sposób, by Mateusz Morawiecki – oczywiście on, a nie sam Prezes – został premierem i jako taki dobrał sobie takich współpracowników, jakich uzna za stosowne. Trudno sobie bowiem wyobrazić sytuację, w której odwołana bez żadnego wyraźnego powodu premier Beata Szydło z pokorą podporządkowuje się tej decyzji i ogłasza swoją gotowość pracy dla Polski na każdym wyznaczonym jej stanowisku, podobnie zachowują się wszyscy inni ministrowie, a Antoni Macierewicz dostaje ciężkiej cholery i wspólnie z zaprzyjaźnionymi mediami wszczyna wobec Kaczyńskiego karczemną awanturę i tego rodzaju zachowanie spotyka się ze społeczną akceptacją.
     Ktoś powie, że no dobrze. Niech będzie że mam rację i że faktycznie całe to zamieszanie z rekonstrukcją ma na celu zabranie Dudzie sprzed oczu Antoniego Macierewicza. Ale czy w takim razie tym bardziej ów upór nie świadczy przeciw Prezydentowi? Czy fakt, że prezydent Duda interes Polski postawił na szali dla swoich marnych kompleksów, nie dowodzi tego, że coś jednak jest na rzeczy w określeniu go przez Lisiewicza przezwiskiem Dudaczewski? Otóż wcale nie, i to wcale niekoniecznie dlatego, że, przy całym szacunku, interes nawet kogos takiego jak Antoni Macierewicz, w tym wszystkim stoi daleko niżej od interesu Polski. Ja do prezydenta Dudy mam swoje pretensje i to już od bardzo dawna, a więc choćby od czasu, gdy jedną z najbliższych mu osób okazał się Marcin Kędryna, że nie wspomnę o owej strasznej kompromitacji na zorganzowanej przez Zbigniewa Benbenka gali „Super Expressu”.  Nawet, choć bez specjalnego zaangażowania, mogę przyznać, że nic by się nie stało, gdyby on jednak w lipcu te ustawy podpisał. Jednoczesnie jednak jestem w stanie wyobrazić sobie, jak było nie było Prezydent RP się może czuć, gdy przez szereg kolejnych miesięcy jest traktowany przez Ministra Obrony Narodowej w ów znany nam wszystkim od niemal już 30 lat, a przy tym tak charakterystyczny, sposób. Przepraszam bardzo, ale nie trzeba być współpracownikiem Wojskowych Służb Informacyjnych, by stracić cierpliwość.
      A zatem, skoro nie można inaczej – a moim zdaniem, i wszystko na to wskazuje, że mam rację, inaczej się nie da – przyjdzie nam już wkrótce ministrowi Macierewiczowi powiedzieć „do widzenia się z panem” i daje słowo, że nie mam z tym jakiegoś szczególnego problemu, bo, jak już powiedziałem na początku tych refleksji, nic co dziś zrobi Prawo i Sprawiedliwość nie jest w stanie zmienić faktu, że przyszłość jest już zaplanowana na wiele następnych lat. Pomijając oczywiście otwartą wojnę z prezydentem Dudą. A zatem, śpijmy spokojnie i równie spokojnie czekajmy na to co przyniosą kolejne dni. A na święta, jak wiemy, i tak będzie ryba i tego możemy się zawsze bezpiecznie trzymać.

PS. Już po napisaniu tego tekstu dotarła do mnie oficjalna już wiadomość, że premier Szydło zostanie zastąpiona przez Mateusza Morawieckiego. A oni nadal robią mądre miny i gadają, gadają, gadają. Nic nie szkodzi.

Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl i do kupowania moich książek.  

       

wtorek, 21 listopada 2017

Antoni Macierewicz, czyli czy te oczy mogą kłamać?

      Muszę się przyznać do czegoś, o czym tu wcześniej ani nie wspominałem, ani wspominać nie chciałem, z różnych względow. Przede wszystkim nigdy nie miałem wrażenia, że sprawa jest na tyle pilna, by się nią zajmować, no a poza tym zawsze istniały powody, by ją traktować jako zbyt delikatną politycznie, by się specjalnie popisywać swoimi przemyśleniami, a tym bardziej składać jakieś deklaracje. Ponieważ jednak nadszedł moim zdaniem odpowiedni czas, chciałbym powiedzieć, że gdy chodzi o Antoniego Macierewicza, mój do niego stosunek oscylował niemal wyłącznie między bardzo silną niechęcią połączoną z kompletnym brakiem zaufania, a rozbawieniem wynikającym z jego zawsze tak spektakularnych popisów w politycznej debacie.
     Ponieważ zdaję sobie sprawę z tego, że tego typu słowa na tym blogu mogą wywołać pewną konsternację, od razu powiem, dlaczego Antoniego Macierewicza, z bardzo krótkimi przerwami, niemal zawsze źle tolerowałem. I wbrew temu, co się może niektórym z nas wydawać, wcale nie chodzi o jego pojedyncze wypowiedzi, czy zachowania, bo tu on akurat zawsze starał się robić wrażenie bardzo dobre. Ja Macierewicza nie lubię głównie ze względu na historię, jaką on za sobą ciągnie przez całe lata 90, a więc przez ową dziwną dekadę, kiedy naprawde szło w Polsce na ostro. Z jednej strony mieliśmy połączone siły Systemu próbujące nas przydusić do ziemi, z drugiej Jarosława Kaczyńskiego, starającego się, najczęściej całkowicie samotnie, odnaleźć się w tej wojnie, a na tym tle kręcił się Antoni Macierewicz, polityk w końcu nie z ostatniego rzędu, realizujac swój zawsze niezwykle cwany plan wyzwolenia Polski spod postsowieckiej okupacji, z którym wszedł nawet w lata 2000. Gdyby ktoś nie pamiętał, proszę spojrzeć, jak wyglądała jego polityczna kariera po tym, jak upadł rząd Olszewskiego, wedle doniesień Wikipedii:
     „19 lipca 1992 został usunięty z ZChN, tworząc m.in. wraz z Mariuszem Maraskiem i Piotrem Walerychem małą partię pod nazwą Akcja Polska, która weszła w czerwcu 1993 w skład Ruchu dla Rzeczypospolitej Jana Olszewskiego. W wybprach parlamentarnych w tym samym roku bez powodzenia ubiegał się o reelekcję z listy Koalicji dla Rzeczypospolitej w krakowskim (otrzymał 11 586 głosów).
       W listopadzie 1993 reaktywował Akcję Polską. W 1995 wstąpił do Ruchu Odbudowy Polski, a w 1996 został wiceprzewodniczącym rady naczelnej tej partii. W wyborach parlamentarnych w 1997  z listy ROP wszedł do Sejmu III kadencji, uzyskując 15 221 głosów. Po rozłamie w tej partii, tuż po wyborach został prezesem założonej przez siebie partii Ruch Katolicko-Narodowy. W latach 1996–1997 współdziałał w opracowaniu Obywatelskiego Projektu Konstytucji. W 2001 został liczbą 24 900 głosów wybrany do Sejmu z listy Ligi Polskich Rodzin w okręgu warszawskim, której klub opuścił po kilku miesiącach na skutek konfliktu z Romanem Giertychem. W IV kadencji od 2004 do 2005 był członkiem sejmowej komisji śledczej ds. prywatyzacji PKN Orlen.
      W wyborach samorządowych w 2002 kandydował na stanowisko prezydenta Warszawy. Kampanię zakończył w pierwszej turze, z poparciem 5849 wyborców (1,09%), zajmując 8. miejsce na czternastu kandydatów. Współtworzył wówczas koalicję Razem Polsce, zrzeszającą niewielkie konserwatywno-narodowe ugrupowania prawicy, która zaprzestała działalności po porażce w tych wyborach. Od maja do lipca 2004 reprezentował Polskę w Parlamencie Europejskim.
      Wraz z Janem Olszewskim i Gabrielem Janowskim i z poparciem Anny Walentynowicz przed wyborami parlamentarnymi w 2005 stworzył federacyjną partię Ruch Patriotyczny, która w wyborach do Sejmu nie przekroczyła progu wyborczego, uzyskując 1,05% głosów”.
      Czy wszyscy widzą to co ja widzę? Proszę mi zatem powiedzieć, jakie zasługi dla wolnej Polski, poza zwykłym pyskowaniem i robieniem wrażenia, miał Antoni Macierewicz przez te wszystkie lata, kiedy się wszystko rozstrzygało? Mam nadzieje, że nie zaliczymy do nich tego jednego procenta głosów przeciwko Lechowi Kaczyńskiemu w wyborach samorządowych w 2002 roku, ani nawet kolejnego procenta dla oczywiście bardzo patriotycznego ruchu w wyborach do Sejmu w roku 2005, tym razem przeciwko Prawu i Sprawiedliwości. Przepraszam bardzo, ale kim byłby dziś Antoni Macierewicz, gdyby nie to, że po objęciu władzy przez Prawo i Sprawiedliwość, w roku 2006 Jarosław Kaczyński nie podjął decyzji, że najwyższy czas zlikwidować Wojskowe Służby Informacyjne i z sobie znanych powodów uznał, że nikt nie zrobi tego lepiej od Macierewicza?
     A zatem wiemy już, jakie mam zarzuty do Antoniego Macierewicza. Według mnie, politykiem jest on wyjątkowo marnym, a przede wszystkim niesamodzielnym, tyle że przez jakieś nie do końca przez nas poznane cechy charakteru, czy temperamentu, został wykorzystany przez Jarosława Kaczyńskiego, który jak wiemy kieruje się przede wszystkim zimną kalkulacją, a nie emocjami, do realizowania pewnych zadań dla Polski, no i je lepiej lub gorzej realizuje… do niedawna. Otóż, jak wszyscy zauważyliśmy, w ostatnich miesiącach obecność Antoniego Macierewicza w publicznej przestrzeni nie jest związana z jego osiągnięciami w badaniu przyczyn i przebiegu Katastrofy Smoleńskiej, co – zechciejmy sobie łaskawie przypomnieć – w pewnym momencie było przedstawiane, niemal jako jego znak firmowy, lecz kompletnie bezsensowny spór z prezydentem Dudą o jednego z jego zaufanych generałów. Nie będę tu wyjaśniał konkretnie, w czym rzecz – kto chce, może sobie łatwo doczytać w innych miejscach – natomiast chciałbym zwrócić uwage na fakt, że awantura z Prezydentem jest naprawdę jednym z niewielu tematów, które dostarczają paliwa tym wszystkim, którzy nie liczą już dziś na nic, jak tylko na to, że Jarosław Kaczyński umrze i pusci ten cały bałagan samopas.
      Ktoś powie, że to Duda jest zdrajcą, a nie Macierewicz, to Duda ma żonę Żydówkę i epizod w Unii Demokratycznej, a Antoni Macierewicz to wielki polski patriota. A ja się tu kłócić nie będę i powiem, że może i taka jest prawda: Duda to Żyd, a Macierewicz to polski bohater. Tyle że, przepraszam bardzo, ale co z tego, jeśli Andrzej Duda jest dziś legalnie urzędująceym prezydentem, w dodatku cieszącym się najwyższą popularnością wśród najbardziej patriotycznie zorientowanej części społeczeństwa i, póki co, gwarantującym kolejne zwycięstwa Dobrej Zmiany, a Macierewicz tak czy inaczej pozostaje wyłącznie jednym z ministrów w rządzie Beaty Szydło, którego w każdej chwili można zastąpić kimkolwiek, bez absolutnie żadnej szkody dla dalszych losów kraju? Że co? Że Macierewicz się obrazi i założy kolejny ruch o kolejnej bardzo fantazyjnie brzmiącej nazwie i w następnych wyborach dostanie swoje tradycyjne 1,09 %? A cóż to komukolwiek szkodzi?
      A zatem, ja od Macierewicza dziś oczekuję tylko jednego. Niech się na chwilę chociaż oderwie od szykowania swojej kandydatury na – wreszcie! – przyszłego lidera polskiej prawicy, bo on jest tak słaby, że z nim wygra nawet Patryk Jaki, a kto wie, czy nawet nie Dominik Tarczyński.
      Kończę ten tekst i już czuję swąd wściekłości, jakiej ten blog dotychczas nie zaznał. W tej sytuacji, myślę, że nic nie zaszkodzi, jak do tego wszystkiego dorzucę jeszcze jedną refleksję odnośnie wrażenia, jakie Antoni Macierewicz robi na swoich sympatykach podczas swoich medialnych występów. Otóż moja świętej pamięci ciocia Marysia któregoś dnia, widząc w telewizji Donalda Tuska, powiedziała: „Popatrz na niego. Stawia te oczy jak złodziej”. Otóż moim zdaniem Antoni Macierewicz stawia oczy jak złodziej. Od zawsze i nigdy inaczej. Nawet wtedy, gdy informował Wałęsę, że wie, że ten wie, że on wie. I wcale nie chodzi mi o tę mityczną nienawiść. Wcale nie. W oczach Macierewicza nie ma śladu nienawiści. Tam jest sama miłość. I to jest drugi powód, dla którego mu nie ufam.

Zapraszam wszystkich do odwiedzania księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl i do kupowania naszych książek. Naprawdę trudno znaleźć coś choćby podobnego.



wtorek, 10 października 2017

O tym jak minister Macierewicz wyruszył na Petersburg

       Dziś wprawdzie planowałem zająć się czymś innym, a mianowicie napięciem, jakie od pewnego czasu obserwujemy wokół osoby Prezydenta, ale przeczytałem u Coryllusa, że nasze Ministerstwo Obrony Narodowej zamierza utworzyć specjalne oddziały cyber-wojowników, którzy będą walczyć z internetowymi trollami, którzy od czasu gdy Prawo i Sprawiedliwość wygrało wybory, atakują nas z Rosji, a konkretnie z ulicy Sawuszkina w Petersburgu, i pomyślałem, że może uda się te dwa tematy jakoś połączyć.
     A więc popatrzmy na wspomniane plany Ministerstwa. Na czym zapowiadana walka będzie polegała, tego oczywiście nie wiemy, wiemy natomiast, że jej celem będzie niszczenie w zarodku wszelkich  tak zwanych „fejknewsów”, które opanowały naszą przestrzeń publiczną i wciąż nie pozwalają nam się cieszyć sukcesami nowej władzy, tak jak sobie to planowaliśmy. Możemy się również oczywiście domyślić, że będzie ona tak samo skuteczna, jak wszelkie inne działania podejmowane przez rząd, a już szczególnie przez ministra Macierewicza, na rzecz Dobrej Zmiany.
      Właściwie, komentarz, jaki na ten temat zamieścił na swoim blogu Coryllus, wyczerpuje temat, ja jednak chciałbym tu dorzucić dosłownie parę słów, które moim zdaniem, z pewnościa nie zaszkodzą. Otóż proszę sobie wyobrazić, że wczoraj, po raz chyba trzeci w życiu, kupiłem magazyn „Do Rzeczy”, a to w związku z wywiadem, jakiego redaktorowi Lisickiemu udzielił prezydent Duda. Wywiad, jak wywiad, zwłaszcza wywiad z Prezydentem, który, zawsze stara się brzmieć tak samo, mówić to samo i wyglądać tak samo, tak byśmy mieli pewność, że to jest ten sam człowiek, którego wybraliśmy sobie w roku 2015, a ja muszę powiedzieć, że mnie to akurat kompletnie nie przeszkadza. Tego się po prezydencie Dudzie od początku spodziewałem, na to liczyłem i więcej mi dziś nie potrzeba. A jak najbardziej słuszną uwagę Prezydenta o tym, jak to jeszcze w roku 2011 zadawał szyku ten sam Zbigniew Ziobro, który dziś zachęca Prezydenta do wsłuchiwania się w głos Ducha Świętego, traktuję jako nieoczekiwany bonus. Jeśli bowiem mam ochotę na jakieś fajerwerki, to faktycznie wolę się zwrócić w stronę ministra Macierewicza, lub Jakiego, czy zajrzeć do naszych świeżo odzyskanych mediów, bo tu wiem, że czekaja na mnie wrażenia szczególne. Tak też więc zajrzałem do wywiadu w „Do Rzeczy” i proszę sobie wyobrazić, że niemal największe wrażenie zrobił na mnie nie Prezydeent, lecz redaktor Lisicki, rzucając coś takiego: „Jarosław Kaczyński mówi, że cała reforma sądownictwabedzie teraz zależała od determinacji prezydenta. ‘Musimy wiedzieć, czy prezydent jest z nami’”.
     Każdy kto w miarę uważnie śledzi ten blog z pewnością pamięta, że niedawno poświęciłem całą notkę temu jednemu zdaniu, rzekomo wypowiedzianemu przez Jarosława Kaczyńskiego, a faktycznie w całości wymyślonemu na ulicy Sawuszkina w Petersburgu… Przepraszam, oczywiście się pomyliłem. Chodziło mi o redakcję tygodnika „W Sieci”, ze szczególnym udziałem Jacka Karnowskiego. Nie będę więc tu wracał do tej sprawy, natomiast zwrócę uwagę na jeszcze jedną wiadomość, jaką wspomniana redakcja nam podała do skonsumowania. Oto na okładce tego samego numeru „W Sieci”, zaraz nad głową Prezesa, widnieje wybity wielkimi literami tytuł: „Piotr Zaremba o szaleńczym ataku feministek na ‘Seksmisję’”. Znajduję zapowiadany tekst, a w środku duży, na dwie strony, artykuł Zaremby zatytułowany „Wyroki feministek. ‘Seksmisja’ zagrożona” i dosłownie dwa krótkie zdania wypowiedziane przez Paulinę Młynarską na temat tego – swoją drogą wyjątkowo głupiego i kiepskiego, jak wszystkie produkcje Machulskiego – filmu: „Ten film zaszczepił bardzo dużo nieufności do kobiecości. Uważam, że za ten kawałek dotyczący spraw związanych z traktowaniem kobiet Machulski mógłby przeprosić”. To wszystko. Cała reszta tego tekstu to jakieś stare nudy o tym, jak feministki na Zachodzie w latach 70 i 80 ubiegłego stulecia, a u nas z opóźnieniem dziś, demonstrowały i demonstrują swoje obsesje w każdym możliwym temacie. O „Seksmisji”, o Młynarskiej, a tym bardziej o rzekomo „szaleńczym” ataku ani słowa.  
     To jest oczywiście drobiazg i bzdura, i oczywiście wcale nie najbardziej charakterystyczna dla mediów tak zwanych „naszych”. Tu akurat oni wszyscy, czy to Jacek Karnowski, czy Tomasz Lis, czy telewizja TVP Info i ich czołowa gwiazda Wokciech Cejrowski, czy środowisko „Gazety Wyborczej” mają swoje znacznie większe zasługi. Staram się o nich od czasu do czasu pisać i daję słowo, że nigdy, ani przez moment nie przyszło mi do głowy sadzić, że oni wszyscy siedzą po nocach w centrali w Petersburgu i stamtąd nas tak zabawiają. Jeśli więc mogę coś doradzić ministrowi Macierewiczowi, to może to, by zamiast się gapić w te internety, bardziej zainteresował tym, co słychać na froncie smoleńskim, bo zbliża się ósma rocznica, a wraz z nią, niezwykle symboliczna, bo 96 miesięcznica Katastrofy, a nam jest jakby coraz bardziej głupio.

Nasze książki są jak zawsze do kupienia w księgarni na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl. Zachęcam z całego serca.


czwartek, 4 sierpnia 2011

Jeszcze o żartownisiach o czerwonych rękach

Niektórzy z czytelników tego bloga mają do mnie niekiedy pretensje o to, że zamiast zamieszczać tu regularnie coraz to nowsze przemyślenia, od czasu do czasu ponownie wklejam jakiś starszy tekst, co najwyżej z lekko świeżym komentarzem. Zarzut przy tym jest taki, że za tym wracaniem do starych refleksji nie stoi nic innego, jak brak nowych pomysłów, i że wbrew moim zapewnieniom, owe wspominki pełnią wyłącznie funkcję swego rodzaju zapchajdziury. Otóż jestem gotów wziąć te oskarżenia, jak się to popularnie mówi, na klatę. Niech będzie i tak, że przypominanie starych wpisów służy mi głównie jako alibi. W końcu, nie ulega wątpliwości, że gdybym miał coś ciekawego do napisania, to bym to napisał, a nie szperał gdzieś w zakamarkach mojej pamięci. Tak jak to na przykład zrobiłem ledwo co wczoraj.
Jest jednak w tym coś jeszcze. Bez względu bowiem na to, czy mi w głowie eksploduje jakaś nowa myśl, czy zaledwie westchnienie po którejś z tych już bardzo starych, to wszystko są wciąż jednak, w ten czy inny sposób, myśli. A, jak wiemy, z myślami jest tak, że nawet jeśli, jak twierdzi Herbert, większość z nich stoi nieruchomo, to bez nich nie byłoby nic. Bez nich, nawet te, które się od czasu do czasu jakoś ruszają, nie byłyby w stanie nawet mrugnąć. To one zatem napędzają to, co ostatecznie przynosi nam jakiś tam pożytek. Weźmy ów wczorajszy tekst na temat tamtego psikusa sprzed wielu już miesięcy, jaki Donald Tusk z kolegami chcieli zrobić prezydentowi Kaczyńskiemu, i kiedy to nagle – ku ich szczeremu zakłopotaniu – z psikusa polała się krew. Przyznaję, że w pierwszym rzędzie, przypomniałem go przez to, że Michał Dembiński – mój kolega i kompan od whisky pod talerzyk kaszanki – pomieścił na swoim blogu tę, moim zdaniem, kompletnie bezmyślną uwagę, na temat warszawskich hipsterów, jako lekarstwa na polską pamięć o Smoleńsku. Uznałem, że odpowiedzieć mu w komentarzu na blogu, to będzie zdecydowanie za mało, a też nie chciałem – i chyba też nie wiedziałem jak – poświęcać temu jednemu zdaniu całego nowego wpisu. Zwłaszcza, że w tamtym starym, moim zdaniem, powiedziałem już wszystko.
I oto nagle, okazało się, nie pierwszy zresztą już raz, że wystarczyło odgrzebać tę jedną, nieruchomą już całkowicie myśl, by parę innych zaczęło się ruszać. Cały wczorajszy dzień, jak idzie o przestrzeń medialną, został zdominowany przez przesłuchanie Jerzego Millera przed sejmową komisją, a tak naprawdę przez dwa wystąpienia: Antoniego Macierewicza i Jarosława Kaczyńskiego. To ich słowa doprowadziły wczoraj całą naszą polityczną scenę do ponownego wrzenia. To jest skądinąd bardzo ciekawe, jak skutecznie ci dwaj politycy rozprowadzili całą resztę. Przychodzi taki Macierewicz, zajmie nasz czas przez pół godziny, i efektem tego jest to tylko, że przez kolejne kilka dni jakieś posłanki o wdzięcznych imionach typu Jadzia, czy Janina, albo ich młodsi koledzy o spojrzeniach stalowych ja norweski fiord, zapluwają się napisanymi im przez kogoś żartami, których oni nie są nawet w stanie płynnie odczytać, a po tych Jadziach przychodzi już sama śmietanka reżimowego dziennikarstwa i zaczyna się już wielotygodniowa obróbka na poziomie najwyższym. A wszystko po to, żeby jakoś przykryć te głupie 30 minut.
A więc wczorajszy dzień, to był tylko Antoni Macierewicz i Jarosław Kaczyński, a poza tym już tylko owo nerwowe gulgotanie. A ja nagle sobie uświadomiłem, że od stycznia, kiedy napisałem ten swój tekst o psikusie w kolorze krwi, jeśli się cokolwiek zmieniło, to wyłącznie to, że nasze myśli na temat jakichś ewentualnych polsko-ruskich spisków na rzecz wyeliminowania Lecha Kaczyńskiego z walki o drugą kadencję zeszły na trzeci, a może nawet i na czwarty plan, przekryte przez coraz mocniejsze przekonanie, że tam naprawdę mogło pójść tylko o to, że paru durniów, którzy dostali w opiekę polskie państwo, wpadło w nastrój zabawowy. Myślałem sobie o tej katastrofie i o tych wszystkich szczegółach z nią związanych, o których informował Antoni Macierewicz, i o słowach Jarosława Kaczyńskiego, po raz nie wiem już który, przypominających fakt rozdzielenia wizyt, wspominałem czasy długo jeszcze przed katastrofą, i coraz bardziej dochodziłem do przekonania, że to stanowczo mógł być wypadek. Dokładnie taki sam, jak ten wymyślony przez mnie i opisany we wczorajszym tekście. A więc, jak to mówi angielskojęzyczne prawo: nie „murder”, lecz zaledwie „manslaughter”.
Oczywiście – to zastrzeżenie musi być tu poczynione – nie wykluczam w żadnym wypadku prawdziwego, czystego zamachu, a nawet wielomiesięcznego, z zimną krwią przygotowywanego spisku, natomiast to, co mi dziś chodzi po głowie, to głównie ten psikus i cała ta banda, która do dziś zza tego psikusa na nas spogląda. Przypominam sobie przede wszystkim, jak to przez wiele długich miesięcy, przy najróżniejszych okazjach, sytuacja w której dysponentem samolotu dla Lecha Kaczyńskiego była Kancelaria Premiera, oni z każdą chwilą, z coraz większą przyjemnością, tym samolotem machali Prezydentowi przed nosem. Problem samolotu pojawiał się coraz częściej i zawsze na jego końcu stała sugestia, że jak on chce, niech sobie załatwi u wojewody paszport, a następnie normalnie, jak człowiek, kupi bilet. Najlepiej w jedną stronę. Wciąż pojawiał się ten sam obraz: Kancelarii Prezydenta proszącej Kancelarię Premiera o samolot, a po tamtej stronie te krztuszące się ze śmiechu ryje i szept: „Ty, powiedz mu, żeby sobie kupił bilet”.
Ale przecież nie chodziło tylko o samolot. Cokolwiek prezydent Kaczyński próbował robić, nie było nawet krytykowane merytorycznie, lecz natychmiast w najbardziej sztubacki sposób wyśmiewane. Że niby on tam gdzieś pojedzie, a dla niego nie będzie krzesła, albo że gdzieś przyjedzie i się wypieprzy o dywan, albo że będzie wygłaszał przemówienie i zachce mu się kupę. Przecież to nie było tak, że kiedy Andrzej Mleczko tworzył ten swój prześmieszny rysunek z prezydencką limuzyną ciągnąca za sobą budkę z napisem „toy toy”, to za tym stała osobista refleksja artysty. Ależ skąd! Mleczko, doczepiając Prezydentowi kibel do samochodu, wyłącznie odpowiadał na społeczne zapotrzebowanie. I Donald Tusk, jego ministrowie, a z nimi parlamentarna reprezentacja Platformy Obywatelskiej bardzo gorliwie w tej zabawie uczestniczyli. Doszło w końcu do tego, że oni wszyscy się w tej zabawie całkowicie zatracili i przestali panować nad tym, co się tak naprawdę dzieje. Ja bym się nie zdziwił, gdyby się okazało, że oni, zamiast normalnie pracować, wisieli od rana do wieczora na telefonach i dzwonili po różnych miejscach z nowymi pomysłami. Żeby tu gdzieś jakąś flagę obrócić, a tam gdzieś wysmarować schody czymś śliskim, a gdzie indziej jeszcze wysłać jakiegoś menela, żeby coś powrzeszczał.
Niedawno przypomniałem – właśnie, przypomniałem – starą historię o tym, jak to podczas wspólnej konferencji prasowej, podczas gdy prezydent Kaczyński odpowiadał na pytania, Radek Sikorski z Donaldem Tuskiem demonstracyjnie zabawiali się wzajemnie jakimiś żartami, tylko po to, by Prezydenta wyprowadzić z równowagi, i najwyraźniej ta przyjemność tak ich wciągnęła, że machnęli ręką i na protokół i na obecność obcych ludzi i na kamery i w ogóle na cały świat, byleby jeszcze chwilę to pociągnąć. I teraz, ja jestem niemal w stu procentach pewien – zakładając, że to jednak nie był spisek – że kiedy Putin zaproponował Tuskowi, by zrobić wspólną imprezę w Katyniu, on najpierw oczywiście się ucieszył, że ktoś tak wybitny jak sam rosyjski car wybrał go na swojego przyjaciela, ale już w chwilę później zaczął dzwonić do swoich kumpli i im proponować, co można przy tej okazji zrobić Kaczyńskiemu. I tak już dalej poleciało.
Przecież oni wiedzieli, że będą dwie uroczystości. Oni wiedzieli, że Lech Kaczyński nie zrezygnuje, żeby na tak ważną rocznicę do Katynia nie pojechać. Ale oni też nie byli już w stanie machnąć na to ręką i sobie tę zabawę, w której już byli zanurzeni po uszy, odpuścić. Jestem przekonany, że gdyby oni tylko mogli, zamiast samolotu, daliby Lechowi Kaczyńskiemu do dyspozycji jakąś dziurawą łódkę i zaproponowali, by spróbował do tego Katynia dotrzeć jakoś od morza. Oni, gdyby mogli, a ten samolot byłby już gotowy do drogi, zrobiliby tak, żeby tak jakoś popsuć w nim odpowiednie urządzenia, żeby on zamiast do Smoleńska, poleciał na przykład do Kijowa i tam wylądował, i wszyscy by mieli ubaw po pachy. Ja nie mam cienia wątpliwości, że w tamtych kręgach panowała wówczas taka atmosfera, że każda prośba kierowana ze strony Kancelarii Prezydenta i każda procedura wiążąca się z wylotem Prezydenta do Katynia były głównie rozpatrywane pod kątem takim oto, co by się tu dało tak zrobić, żeby było gorzej, a więc śmieszniej.
Kiedy patrzę na Donalda Tuska – przede wszystkim, kiedy patrzę na niego – nie mogę przestać myśleć o pewnym bardzo ściśle określonym typie człowieka, który znam bardzo dobrze, ale jest mi bardzo trudno go zwięźle opisać. Jest to z całą pewnością człowiek wykształcony – nie bardzo wykształcony, a więc tak mniej więcej na poziomie magistra – lubiący, jak to często zresztą on sam określa, miło spędzać czas w towarzystwie kolegów przy piwku i dobrej muzyce – chętnie jazzie – gdzie można sobie pożartować, ale też niekiedy porozmawiać bardziej na serio. To jest ktoś, kto lubi na przykład zwracać się do swoich przyjaciół per pan, bo to brzmi tak jakoś dowcipnie. To jest wreszcie taki typ, który się wiecznie na wszystkich „wkurwia”, bo go wszyscy „kurwa” „wkurwiają”, ale wystarczy mu opowiedzieć jakiś fajny kawał, żeby się rozchmurzył. Człowiek ten bardzo lubi sport i kiedy gra jego drużyna, to lepiej mu nie przeszkadzać, natomiast kiedy po raz 69. ogląda swój ulubiony film pod tytułem „Miś”, to koniecznie musi mieć do tego towarzystwo, z którym będzie mógł się wymieniać wyprzedzającymi akcję cytatami. Zdaję sobie sprawę, że ten opis w żaden sposób nie jest w stanie odzwierciedlić tego, co mam w głowie, ale staram się jak mogę. Bo chodzi mi o to, żeby jakoś dotknąć stanu umysłu, który stał za tym, co się 10 kwietnia 2010 roku stało w Smoleńsku.
Donald Tusk. Oto człowiek, który, żeby się nie rozpaść na strzępy z tego ciągłego stanu „wkurwienia”, musiał nieustannie być pobudzany przez całą serię wciąż nowych psikusów pod adresem Prezydenta. A wraz z nim, całe jego najbliższe otoczenie – albo w sposób naturalny – albo tylko dlatego, że oni świetnie wiedzieli, co panu premierowi jest potrzebne. Zbliżał się ten tragiczny wylot do Smoleńska, a to towarzystwo tłoczące się po swoich gabinetach aż łapało się za brzuchy, przewidując czy to sytuację, kiedy przez złą pogodę samolot z Prezydentem będzie musiał wrócić do Warszawy, czy może, kiedy to on jednak gdzieś wyląduje, ale nie będzie nikt tam na nikogo czekał i Prezydent będzie musiał dzwonić po taksówkę, albo wreszcie ten samolot spadnie. Nie tak całkiem, oczywiście, ale troszeczkę. Tyle tylko, żeby się można było pośmiać. Ja jestem szczerze pełen podejrzeń, że, kiedy Radek Sikorski usłyszał informację, że coś się z tym samolotem stało, w pierwszej chwili klasnął z radości w dłonie. A w chwilę później jęknął, pobladł i rzucił krótkie: „O kurwa!”
Michał Dembiński – podkreślam raz jeszcze, człowiek pełen dobrej woli i dobrych myśli o Polsce – pisze, że przyczyną katastrofy było to, że „bylejactwo Państwa Polskiego wyszło na jaw – i to nie w Niemczech czy Anglii czy we Stanach, gdzie rzeczy są jakoś normalne, ale w Rosji – Afryce Europy – gdzie faktycznie ‘wieża kontrolna’ wygląda jak pomieszczenie gospodarcze na podmiejskim ogrodzie działkowym. W Rosji, gdzie w wypadkach ciągle giną ludzie setkami przez niedbalstwo i poziom bylejactwa już niewyobrażalny w Polsce”. Otóż to. To właśnie najprawdopodobniej było przyczyną katastrofy. Natomiast jeśli kiedyś doczekamy się sprawiedliwości i ci którzy są odpowiedzialni za tę okrutną śmierć zostaną postawieni przed sądem, to wśród nich akurat nie będzie tych kontrolerów lotu ze Smoleńska, ani nawet samego pułkownika Putina, lecz owa grupka żartownisiów, która się tak uchachała, że się z tymi swoimi „byle jakimi” zabawkami przeniosła tam, gdzie wchodzić nie było wolno, a już na pewno wchodzić z zapuchniętymi ze śmiechu oczami. Do tego, jak pisze Michał, „gospodarczego pomieszczenia” na ruskich ogródkach. Bo ten rodzaj braku odpowiedzialności niekiedy wymaga kary najwyższej.

I to już koniec na dzisiaj. Zachęcam do kupowania książki, gdzie to wszystko, o czym pisałem wyżej, jest zrelacjonowane niemal dzień po dniu. Wystarczy tylko kliknąć w okładkę tuż obok, a reszta pójdzie już z górki. No i przy okazji, proszę o dalsze wspieranie tego bloga pod stałym numerem konta. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...