Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Adam Szejnfeld. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Adam Szejnfeld. Pokaż wszystkie posty

środa, 10 grudnia 2025

Merry Christmas and fuck off

 

Dziś z rana, swoją drogą mocno niesławny, dziennik „Rzeczpospolita” gruchnął wieścią, że serwis Politico opublikował listę 28 najbardziej wpływowych osób w Europie i wśród nich zdecydował się umieścić jednego Polaka, a mianowicie prezydenta Karola Nawrockiego. Wyjaśniając metodę wyboru oraz sam wybór, Politico pisze tak:

„Jeśli władza to zdolność do sprawiania, by coś się wydarzyło – lub do zapobiegania temu – pto bogactwo, popularność i oficjalna władza mają znaczenie. Jednak tak samo jak odwaga polityczna, jasność wizji, gotowość do kwestionowania konwencji i zdolność inspirowania innych. A w dzisiejszej Europie tych składników brakuje”. I dalej: „Ranking powstał jako efekt wielomiesięcznej pracy dziennikarzy Politico z całej Europy, na podstawie reportaży i rozmówA opracowano listę, które następnie została zrewidowana pod kątem nie tylko wizerunku, ale też zdolności umieszczonych na niej polityków, biznesmenów, naukowców i innych osób publicznych do wpływania na decyzje w nadchodzącym roku”. Odnośnie Karola Nawrockiego Politico wyjaśnia: „Polski premier Donald Tusk miał nadzieję, że ten rok będzie momentem, w którym przejmie pełną kontrolę nad krajem i zdecydowanie przeniesie go do centrum europejskiej polityki. Karol Nawrocki zadbał o to, by tak się nie stało”. Dalej pisze Politico, że pojawienie się na scenie politycznej Nawrockiego i stworzenie przez niego nowego ośrodka władzy, dla Europy nie jest dobrym rozwiązaniem, bo wprowadza niebezpieczny chaos i „pozostawia wschodnią flankę UE bardziej podzieloną niż kiedykolwiek”. Ale jest jak jest i na fakty nie ma się co obrażać.

Pod informacją „Rzeczpospolitej” zamieszczoną na Facebooku pojawiły się naturalnie, w liczbie grubo ponad tysiąca komentarze internautów i co ciekawe, choć nie zaskakujące, o treści niemal identycznej, z niewielkimi tylko zmianami. Oto kilka przykładów:

„Rezydent Batyr to może sobie wpływać na to co i ile dzisiaj przyćpa”;

„Chyba w półświatku”;

„A listę sporządzał Nawrocki czy Przydacz?”;

„Lista układana pod Grandem, w kawalerce pana Jerzego, w lesie podczas ustawki i po kilku snusach”;

„Napisał ten ranking pod pseudonimem Batyr?”;

„Wpływać to on może na swojego klocka w kiblu”;

„On ma wpływ na sutenerów”;

„Kto stworzył tę listę?”;

„Lista z Białorusi?”;

„Wpływ to on ma ale na to skąd snusa kupi”;

„On jest najlepszy w ćpaniu i sutenerstwie”;

„Ćpun nie może nawet wpłynąć na swoje ćpanie”;

„Snus robi swoje”;

„Czyja to lista?”;

„Lista powstała w Tworkach?”;

„Chyba ruskie boty głosowały”;

„W kiblu miejskim”;

„Chodzi zapewne o wpływy w półświatku. No przecież jakiś towar musi sobie ogarniać. Ja bym proponował Monar, zdrowszy na umyśle by się zrobił”…

I tak dalej i tak dalej, bez końca. Setki komentarzy sugerujących, że lista Politico powstała na albo na Białorusi, albo w kiblu, gdzie Nawrocki wciągał snusa, albo w Grandzie, gdzie ten sam Nawrocki organizował kurwy dla kolegów gangsterów.

Ktoś powie, że ogromna większość z komentujących nie przeczytała artykułu „Rzeczpospolitej” lecz zaledwie jego tytuł i żę to jest dziś absolutny standard, któremu nawet nie powinniśmy się dziwić. I ja w rzeczy samej się temu nie dziwię, natomiast owszem, nie jestem w stanie uwierzyć w to, że jakiś ranking jakiegoś Politico, nawet jeśli umieszczający na swojej liście akurat Karola Nawrockiego, a nie Donalda Tuska, potrafił aż tak wzburzyć aż tyle osób. To jest zwyczajnie niemożliwe. I proszę zwrócić uwagę, że publikując ową listę, oni przede wszystkim zaznaczają bardzo wyraźnie, że ona nie ma charakteru ocennego w tym sensie, że ktoś jest lepszy lub gorszy, lecz im chodzi o faktyczny wpływ na losy Europy w nadchodzącym roku, a poza tym wyraźnie deklarują – co już zresztą robili wcześniej – że Nawrocki jako prezydent to zagrożenie dla Europy, a nie jej zbawienie. Tyle że to dla komentujących nie ma znaczenia. To co się liczy to to, że Nawrocki się tam w ogóle znalazł; nie Nawrocki prezydent, ale Nawrocki – ćpun, kolega gangsterów i sutener, no i oczywiście rozkaz, że trzeba natychmiast na ten skandal zareagować, i to zareagować możliwie najradykalniej.

Skąd się bierze ten kompletnie szalony odruch? Otóż moim zdaniem to jest wynik wieloletniego chowania, uprawianego przez polityków, ale głównie przez media. Popularne jest przeświadczenie, że wcześniej TVP Info, a dziś TV Republika tak strasznie korumpuje ludzkie mózgi, że ludzie wsłuchujący się w ich przekaz już nie muszą nawet myśleć, tylko reagują jak niesławny pies Pawłowa. A mnie ciekawi dlaczego wśród tego grubo ponad tysiąca komentarzy pod informację „Rzeczpospolitej” nie ma praktycznie głosów osób zachwyconych tym, że prezydent Nawrocki osiągnął tak spektakularny sukces, a „ryży Niemiec” został po raz kolejny równie spektakularnie spuszczony? Odpowiedź jest moim zdaniem prosta. Zwolenników Karola Nawrockiego jeśli owa lista interesuje, to tylko w tym sensie, że ona w przestrzeni europejskiej potwierdza tylko to, co oni już dawno sami wiedzieli, no i to ich jakoś tam cieszy. Podobnie by było zresztą wtedy, gdyby Politico zamiast Nawrockiego umieściło tam Donalda Tuska, czy nawet Radka Sikorskiego. Cała ta informacja to niewiele znaczący szczegół.

Owa wściekła piana, tak jak ewentualnie wyszczerzone dziką satysfakcją zęby, to domena tamtej strony. Tak zwanej uśmiechniętej Polski.

Przedwczoraj senator Szejnfeld opublikował na platformie X zdjęcie makreli w folii z informacją, że taka właśnie makrela parę lat temu kosztowała 25 zł., potem 35, jeszcze później 40, a dziś on idzie do sklepu kupić sobie swoją ulubioną rybkę, a ona tymczasem kosztuje już ponad 50 zł. Tyle. żadnego komentarza. Makrela, cena i podpis Szejnfelda. I oto, proszę sobie wyobrazić, tego samego dnia nieszczęsnym przypadkiem zasiadłem przed włączonym telewizorem, a tam właśnie skończyły się tak zwane „Fakty po Południu” i w studio pojawił się wezwany na rozmowę rzeczony senator Szejnfeld i odbyło się przesłuchanie, pod tytułem, o co mu chodziło z tą makrelą. Ja jeszcze w życiu nie widziałem Szejnfelda tak zaszczutego. On autentycznie rozwścieczonemu dziennikarzowi tłumaczył, że on nie miał nic złego na myśli, ale lubi makrele i okazało się, że ona nagle jest dwa razy droższa niż parę lat temu. Ale po cholerę mu makrela w święta? Przecież jeszcze dwa tygodnie do świąt. Nie szkodzi, w święta się je karpia. No ale Szejnfeld jeszcze nie je karpia, on chciał makrelę. A kogo obchodzi cena makreli, jeśli większość osób nastawia się na karpia? Ale on miał ochotę na makrelę... Wszystko na nic. I jeśli ta rozmowa się w ogóle skończyła, to chyba tylko dzięki temu, że tefauenowski redaktor się bał, że mu pęknie potężna czerwona opryszczka na wardze, którą ten przez całą rozmowę próbował nieudolnie zasłaniać dłonią, i która to niewykluczone że była pierwszym powodem jego wściekłości.

Ale to akurat nieważne. To co ważne, to to, że ja doskonale zobaczyłem to, co nastąpiło dwa dni później na Facebooku. Szejnfeld pokazuje makrelę z ceną, a w Ministerstwie Prawdy ogłaszają alarm: „Wołać tu  tego skurwysyna! Tego nie wolno tak zostawić”. I to jest ten mechanizm. Każdego dnia, na każdym kroku, w każdym miejscu. I tam się nie bierze jeńców.

Zaraz po rozmowie z Szejnfeldem ten sam redaktor zaprosił do studia dwoje psychologów, żeby w związku ze zbliżającymi się Świętami porozmawiać na temat tego, jakie to nieszczęście, że w ostatnich dwóch latach społeczeństwo jest tak podzielone, że wyłącznie z powodu różnych poglądów, ludzie potrafią się tak głęboko nienawidzić, że nawet ci, których jeszcze niedawno kochaliśmy, stają się z dnia na dzień najgorszymi wrogami. 

Cała trójka była prawdziwie zatroskana.


niedziela, 13 lipca 2014

Czy poseł Szejnfeld je świeczki?

Nie wiem, ilu czytelników tego bloga ma dzieci, które potrafią się samodzielnie i dobrowolnie angażować w sprawy publiczne, ja jednak mam, i oto wczoraj syn mój przyszedł do mnie z informacją, że tuż po zakończeniu meczu Holandia-Brazylia, polityk Platformy Obywatelskiej Adam Szejnfeld na swoim twitterowskim profilu poinformował: „No to mamy finał Niemcy-Holendia”. Dosłownie.
Ja już tu miałem parę razy okazję komentować kwestię owego Twittera i oczywistego obłąkania, z jakim cały szereg publicznych osób potrzebuje od rana do wieczora zapisywać tam każdą swoją myśl, i przyznaję, że rozwiązanie tej akurat zagadki wciąż pozostaje poza moimi możliwościami. Ile razy gdziekolwiek słyszę, lub widzę, jak któryś z nich znów „zaćwierkał”, mam nieustanne wrażenie, że tu mamy do czynienia z oczywistym i jednoznacznym uzależnieniem. A zatem, jeśli jest tak, że każdy z nich, czy to Sikorski, czy Szejnfeld czy nawet ruski minister Ławrow kilkanaście razy dziennie czują przymus, by się na owym Twitterze zaprezentować w sprawie dowolnej, to robią to na dokładnie na takiej samej zasadzie, jak to się dzieje w przypadku człowieka, który musi sobie zapalić, bo inaczej oszaleje. A z kolei media, z jakiegoś niewytłumaczalnego dla mnie powodu, każdy ten wybryk muszą, nawet jeśli nie skomentować, to przynajmniej o nim poinformować – choćby na zasadzie ilustracji. A zatem – nałóg?
I mamy dziś posła Szejnfelda, który właśnie obejrzał mecz o trzecie miejsce między przegraną Brazylią i pokonaną przez Argentynę Holandią, zobaczył, że Holandia wygrała 3-0, uznał, że oto Holandia awansowała do finału, gdzie grać będzie z Niemcami, włączył laptopa, zalogował się na Twitterze i napisał to niezwykłe zdanie: „No to mamy finał Niemcy-Holendia”.
I niech nikt nie myśli, że ja się tu nabijam z Szejnfelda, że on uważa, że ów mały wielki europejski kraj nazywa się „Holendia”. Oczywiście, że nie. Tu Szejnfeldowi po prostu palec się poślizgnął, albo – co oczywiście bardziej prawdopodobne – przy sobocie zapił. Nie chodzi mi też tak naprawdę o to, że on oglądał ten mecz, będąc w przekonaniu, że to jest mecz półfinałowy. W końcu, nie każdy musi się znać na sporcie i nie każdy też musi tak bardzo dokładnie śledzić historię tych akurat mistrzostw. Moja ciocia ze wsi na przykład nie wie, że w ogóle mają miejsce jakieś mistrzostwa, a władze Północnej Korei, jak słyszę, oficjalnie informują swoje społeczeństwo, że ich drużyna narodowa odnosi na wspomnianych mistrzostwach sukcesy. Szejnfeld zatem może być jak moja ciocia, albo koreański reżim. Powiem więcej. Tu nawet nie chodzi o to, że Szejnfeld, wyśmiany przez internautów z powodu swojej omyłki, zachował pokerową twarz i oświadczył, że wszyscy ci co go krytykują nie mają za grosz poczucia humoru, bo on tylko sobie robił takie jaja. Ja do dziś pamiętam, jak przed wielu, wielu laty Marek Gaszyński, występując, jako ekspert w teleturnieju „Wielka Gra”, zadał jednemu z uczestników pytanie, który z gitarzystów zespołu The Beatles, George Harrison, czy John Lennon, był leworęczny, a następnie się tłumaczył, że on chciał tylko zadać podchwytliwe pytanie. Rzecz polega na czyś kompletnie innym, a mianowicie na owym obłąkanym „ćwierkaniu” i pytaniu bez odpowiedzi: czemu oni to robią? Czemu oni uważają, że muszą tam nieustannie czuwać i zapisywać każdą swoją myśl. Mało tego. Czemu ta dziwna aktywność stała się nagle częścią naszego życia, tak jak galerie handlowe, czy codzienne debatowanie na temat zła, jakie Polsce czyni Jarosław Kaczyński lub Donald Tusk i jest w ten sposób traktowana przez popularną kulturę? Jak element nowej cywilizacji.
Jest sobotni wieczór, poseł Szejnfeld właśnie skończył oglądać mecz i zanim jeszcze poszedł się wysikać, wskoczył na Twittera i wrzucił ten idiotyzm. Bezmyślnie, bezrefleksyjnie, instynktownie, jak zwierzę. I czemu? Po co? Czy on chciał w ten sposób coś zademonstrować, coś potwierdzić, czymś nam zaimponować? A może oni tam mają taką umowę, że kto nie twittuje, to frajer? No ale znowu, skąd taka myśl?
Część z nas pewnie zauważyła, że w Salonie24 udziela się człowiek nazwiskiem Leszek Budrewicz, jak sam się przedstawia „dziennikarz, pisarz, poeta, wykładowca akademicki, działacz struktur podziemnych ‘Solidarności’, w młodości wicemistrz Polski w piłce wodnej. Laureat nagrody miesięcznika ‘Odra’ za reportaż o powodzi we Wrocławiu w 1997 roku”, i przy okazji brazylijskich mistrzostw wstawia kilkanaście notek dziennie o takiej mniej więcej treści: „Mundial; aa razie czas dla ukladu Niemcy – USA. Portugalia strzelia na razei jedna bramke fajnje Ghanie, w meczu drugim obawy: czy sie nie umowili?”, ewentualnie „Algieria do przerwy trzy strzelila – Korei. Trzy bledy w obrnie (jedjen bramkarza) i z wyrwonanego meczzu sie zrobila egzelucja...” i dalej w tym stylu; jak mówię – kilkanaście razy dziennie. Czytamy te notki, drapiemy się po głowie, kombinujemy, co to takiego się na naszych oczach wyprawia i dochodzimy do wspólnego wniosku: pijak, wariat, albo jedno i drugie. No ale w tym momencie pojawia się ktoś, kto nam mówi: „No wiesz? Jak możesz? Przecież to dziennikarz, poeta, były mistrz sportu, no a co najważniejsze, działacz i patriota! Tak się nie godzi!”
To może pamiętamy jeszcze tego doktora uniwersytetu, wybitnego specjalistę od literatury staropolskiej, od którego ludzie, widząc jak on podczas mszy rezurekcyjnej, je tę świeczkę, odsuwają się z obrzydzeniem, bojąc się, że on im poda rękę usmarowaną jakimś świństwem, albo że ich choćby dotknie. Jak mówią mi znajomi, on się przechadza po uniwersyteckich korytarzach, śpiewa operowe arie i obmacuje studentki, a ja się zastanawiam, czy on też „ćwierka”? A jeśli tak, to o czym?
No więc kiwamy ze zrozumieniem głową i wracamy do Szejnfelda, wybitnego polityka, byłego ministra, laureata wielu wyróżnień za zasługi dla Polski, i wchodzimy znów na ten Twitter, a tam: „No to mamy finał Niemcy-Holendia” i triumfalny okrzyk: „Ale was bałwany nabrałem!”
Tak, tak: „Because something is happening here and you don’t know what it is, do you, Mr Jones?”

Wszystkich serdecznie proszę o wspieranie nas pod podanym obok numerem konta. Bez tej pomocy nie będzie ani tego bloga, ani nas, ani nic. Dziekuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...