Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lewactwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lewactwo. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 3 października 2021

Rafał Ziemkiewicz, czyli moje polactwo



Wczorajsze doniesienia, z mojego przynajmniej punktu widzenia, zostały zdominowane przez dwa wydarzenia. Pierwsze to takie, że w Warszawie odbyła się impreza pod nazwą „Męski Różaniec”. Od razu muszę się tu zastrzec , że nie mam nic przeciwko temu, byśmy wszyscy – w tym oczywiście i ja sam, gdy wreszcie uda mi się przemóc swoją gnuśność – odmawiali różaniec jak najczęściej. Jednak gdy czytam o różańcu jako akcji społecznej, która ma przede wszystkim coś – choćby nie wiadomo jak pozytywnego – zademonstrować, to wiem że owo wydarzenie zostanie w jednej chwili wykorzystane przez ludzi, którym różaniec w ręku zdarza się trzymać dopiero od paru lat, natomiast dziś uznali, że właściwie, czemu nie, skoro można coś na tym ugrać.

Więc oto odbyła się owa impreza, a do Sieci trafiło zdjęcie, na których obok całej kupy ludzi, klęczących z pobożnie złożonymi dłońmi na, jak się domyślam, warszawskim Krakowskim Przedmieściu, widzę Jana Pospieszalskiego, który, w odróżnieniu od reszty, wprawdzie klęczy, ale ręce trzyma z tyłu, ewidentnie pozując na bohatera islamskiej egzekucji. Patrzę na to zdjęcie i, znając najświeższą aktywność rzeczonego Pospieszalskiego, wiem w czym rzecz, a owa rzecz napełnia mnie wyłącznie obrzydzeniem i pogardą.

I to jest pierwsza z dwóch informacji dnia. Druga natomiast to ta, że Rafał Ziemkiewicz wraz żoną udali się do Wielkiej Brytanii, by zawieźć tam córkę – która, jak rozumiem, sama by tam sobie nie poradziła – by ta rozpoczęła tam swoje studia na Oxfordzie, i z powodów dotychczas oficjalnie nie ujawnionych ojciec tego dziecka został po wyjściu z samolotu zatrzymany i oddany do dyspozycji brytyjskich służb. Gdy piszę ten tekst, w Sieci dominuje histeria, której głównym przesłaniem jest to, że Ziemkiewicz nie został wpuszczony do Wielkiej Brytanii ze względu na swoje politycznie niepoprawne poglądy i że w związku z tym – tu zacytuję red. Stanisława Janeckiego ze stajni Karnowskich – Polska powinna Brytyjczykom „zrobić z dupy jesień średniowiecza”.

Otóż ja wiem, jakie Rafał Ziemkiewicz ma kłopoty z Wielką Brytanią. Wiem też, że ich początek bierze się stąd, że kilka lat temu grupa polskich lewaków spędzających czas na emigracji zadenuncjowała Ziemkiewicza na policję, informując, że Ziemkiewicz to znany faszysta, a ci, jak to oni, natychmiast oczywiście zareagowali i Ziemkiewicza potraktowali z przysłowiowego buta... no i ów but tam gdzie miał pozostać, to już pozostał. Natomiast, kiedy dziś słucham żali wypowiadanych przez towarzystwo w ten czy inny sposób związane z Ziemkiewiczem i jego dróżkami, przypominam sobie jego niesławną książkę zatytułowaną „Polactwo” i myślę sobie, że może dziś, gdy on jest tak fatalnie sekowany przez rząd Jej Wysokości z powodu rzekomej nieprawomyślności, a tak bardzo mu zależy na tym, by od czasu do czasu pojechać do Wielkiej Brytanii, niech się zwróci do Radosława Sikorskiego – z którym, mam dziwne przekonanie, jest po imieniu – i go poprosi, by się tam za nim wstawił, przedstawiając jako dowód jego dobrych intencji, wspomnianą książkę.

A ja, gdyby trzeba było jakoś pomóc, przypomnę swój tekst jeszcze z roku 2009. Powinien wystarczyć.

 

 

 

      Kiedy dowiedziałem się, że Ziemkiewicz wydał książkę na temat naszych wad narodowych, wiedziałem na sto procent, że to jego „Polactwo” odniesie wielki sukces. Raz, że książki Ziemkiewicza w ogóle cieszą się dużą sympatią czytelników, a dwa – i to dla nas jest akurat dziś najważniejsze – że wśród wielu polskich wad narodowych, jest jednak i ta, którą w pełni gotów jestem potwierdzić i z bólem serca zaakceptować. Otóż znaczna część obywateli – do których w sposób oczywisty należy sam Ziemkiewicz – z niezwykłą przyjemnością lubi opowiadać i słuchać jacy to my Polacy jesteśmy beznadziejni. Z tym naturalnie zastrzeżeniem, że mamy tu zawsze na myśli Polaków z drobnymi wyjątkami. Wiedziałem więc, że książka którą Ziemkiewicz – Polak wyjątkowy – pisze w takiej intencji i do tak stargetowanej grupy wyjątkowych Polaków, musi mu przynieść chwałę. No i przyniosła.

      Dlaczego w stosunku do książki Ziemkiewicza, zatytułowanej „Polactwo”, czuję wyłącznie wstręt? Oczywiście dlatego, że uważam ją za książkę bardzo niedobrą, fatalnie napisaną, intelektualnie niechlujną i nieuczciwą, krotko mówiąc – głupią. Ziemkiewicz wymyślił sobie, że Polacy mają wady narodowe, uznał, że to właściwie jest bardzo ciekawy temat na kolejne parę groszy, a następnie doszedł do wniosku, że jeśli on zapisze swoje na ten temat refleksje na 400 stronach, to akurat będzie w sam raz. I napisał.

      I teraz załóżmy, że Polacy mają dziesięć wielkich narodowych wad. Ziemkiewicz wspomina, jeśli pominąć całą tę jego sofistykę, którą ta jego książka wręcz cuchnie, o zaledwie paru. Ale niech będzie dziesięć. Jak długo można pisać o dziesięciu wadach narodowych? Przez 50 stron? Sto? No… na pewno nie przez 400. Ziemkiewicz napisał książkę na 410 stron, udowadniając wyłącznie jedno: że Polacy zachowują się czasem bardzo nieładnie, a czasem nieładnie mniej. I że wszystkie inne narody również zachowują się bardzo nieładnie, a czasem mniej. Tyle tylko, że kiedy on o tym pisał – na tych 410 stronach – to wszystkie te swoje przykłady objaśniał w jeden sposób. Że kiedy Polacy zachowują się nieładnie, to jest to „polactwo”, a kiedy Niemcy, albo Francuzi, albo Włosi zachowują się podobnie, to też jest to „polactwo”. I to jest oczywiście narodowa tragedia.

       Więc to jest jeden powód, dla którego o Ziemkiewiczu i o jego książce myślę źle. Drugi powód, jeszcze ważniejszy, to ten, że ja uważam stan umysłu, który zaprezentował Ziemkiewicz, za okropnie sztubacki. Pamiętam jak kiedyś, kiedy jeszcze dzieci pisały do siebie listy w systemie Pen Pal i trzeba się było jakoś zaprezentować, to nieodmiennie pojawiał się następujący opis: „Cenię przyjaźń, nienawidzę faszyzmu i głupoty”. Z czasem, gdy stopniowo zniknęły listy papierowe, troszkę zniknął też ów faszyzm, to pozostała przyjaźń i głupota. Tyle że one są już obecne w wypowiedziach ludzi dorosłych. Najczęściej artystów – aktorów i piosenkarzy. Jeśli zapytać Piotra Rubika, albo dziennikarza telewizyjnego Kubę Wojewódzkiego, czy jakąś Małgorzatę Foremniak, co oni lubią, albo czego nie lubią, to najczęściej – o ile któryś z nich nie postanowi zażartować – pojawia się ów stary tekst: „Bardzo cenię przyjaźń, nienawidzę głupoty”. Ziemkiewicz wspiął się nieco wyżej. On dodaje: „Głupoty i polactwa”.

       I teraz jest tak, że za Ziemkiewiczem idzie cała kolejka jego fanów, którzy strasznie są z siebie dumni jeśli mogą powiedzieć odważnie i dobitnie: „Nienawidzę tego naszego polactwa!” A mnie okropnie boli fakt, że wśród nich jest mnóstwo ludzi bardzo wrażliwych, bardzo patriotycznych, bardzo w gruncie rzeczy dumnych z tego, że urodzili się właśnie tutaj, a może nawet i właśnie teraz, tyle że z jakiegoś dla mnie niepojętego powodu nie są w stanie dojrzeć, jakie to jest okropne dojść do tego punktu, kiedy z poczuciem pełnego intelektualnego sukcesu będzie się dumnie wypowiadało to właśnie słowo: ‘polactwo’. I już nawet nie chodzi o to, że ci wszyscy, którzy nienawidzą głupoty, sami są często głupi jak para starych butów, ani o to, że ci wszyscy, którzy wyciągają swoje polskie paluchy na Polskę i krzyczą „polactwo!” sami w sposób najbardziej dobitny owo „polactwo” uosabiają. Dla mnie akurat myślą absolutnie nie do zniesienia jest to, że wielu z moich kolegów używa tego określenia „polactwo”, nie czując jak fatalnie się tym samym znaleźli.

      Ale jest jeszcze jedna, bardzo niezwykła, kwestia. Wspomniane „polactwo” pojawiło się przy okazji robotniczych protestów. Ja oczywiście wiem, że związek zawodowy Sierpień 80, to jest bardzo podejrzana ekipa. Ja bardzo poważnie biorę pod uwagę, że oni są najzwyczajniej w świecie podstawieni. Że te ich okupacje to zwykły humbug, który ma na celu wyłącznie zneutralizowanie prawdziwego gniewu i prawdziwej ludzkiej rozpaczy. No ale to jest jedynie teoria. Oficjalnie sprawa wygląda tak, że jest kryzys, rząd jest absolutnie, ewidentnie i skandalicznie niekompetentny, Polska upada, ludzie tracą pracę, banki wysyłają na rodziny egzekutorów należności, wielu Polaków nie wie jak będą żyć następnego dnia. I generalnie jest spokój. „Polactwo” chodzi pokornie do pracy, kiedy zadzwoni pan ankieter z OBOP-u, grzecznie powie mu, że popiera Platformę Obywatelską, na ulicy nie dość że nie widać rozruchów, to ludzie na ogół są dla siebie uprzejmi i w miarę grzeczni. Tyle że związkowcy z Sierpnia 80 okupują biura poselskie przedstawicieli rządu, a reżimowa policja ich stamtąd usuwa. A to na tle okrzyku ludzi mądrych: „POLACTWO!!!!!”

      Wczoraj Jarosław Kaczyński miał konferencję prasową w Łapach, gdzie Polska ludziom dała tak w łeb, że aż dziw, że nie było słychać w całym kraju. Czy coś się dzieje? Czy „polactwo” odstawiło jakiś kompromitujący cyrk? Jakoś nie słyszałem. Natomiast wciąż słyszę wrzask: „POLACTWO!!!!!!” No i chichot, że Kaczyński się przejęzyczył i zamiast „Prawo i Sprawiedliwość” powiedział „Platforma Obywatelska”.

      Ludzie tracą pracę. Ja tak dokładnie nie wiem, co to znaczy stracić pracę. Przyznaję, że miałem dwa momenty w swoim życiu, że przez chwilę poczułem zapach tej chwili i mimo że to była tylko chwila, domyślam się jak to jest kiedy to nie jest chwila, ale coś dłuższego. Jak się zachowuje człowiek, który się dowiaduje, że właśnie przyszła pora na niego. Niedawno dwa razy słyszałem o ludziach, którzy zastrzelili siebie i swoje rodziny w Ameryce. Czasem słyszę o najróżniejszych demonstracjach w Paryżu, może nie bezpośrednio spowodowanych utratą pracy, ale jakoś tam kłopotami z egzekwowaniem od państwa należności. Płoną wówczas samochody, niszczone są sklepy, a przez całe miasta przelatuje jeden wrzask: „ANARCHIA!!!”. Przepraszam bardzo, czy to jest „polactwo?” A jeżeli to nie jest „polactwo”, to mam rozumieć że „polactwem” jest to, że „polactwo” nie bierze spluwy i nie morduje swojej żony i dzieci z rozpaczy, albo nie wychodzi na ulicę i nie rozpieprza wszystkiego w drobny mak?

      Dziś w „Rzeczpospolitej” znajduję znakomity tekst prof. Krasnodębskiego zatytułowany „Cudownie odzyskana reputacja”, gdzie Krasnodębski pisze tak: „Jedynie stoczniowcy nie dostroili się do świątecznych nastrojów. Nie są w stanie zrozumieć, że jeśli nikt nie chce kupować budowanych przez nich statków, to nikt nie będzie do nich dopłacać z podatków, kosztem nas wszystkich. Wtedy nie stać by nas było ani na SUV, ani na grilla, nie mówiąc już o wieszakach z drewna wiśniowego, sprowadzanych prosto z Londynu. Zupełnie inaczej jest z przedsiębiorstwami europejskimi, które mają znaczenie systemowe. Te mogą i powinny być wspierane przez rządy, zwłaszcza ważnych krajów. W Niemczech przez pewien czas zastanawiano się intensywnie, czy Opel jest takim przedsiębiorstwem, ale ponieważ należy do GM, wynik namysłu był negatywny. Co innego bank Hypo-RealEstate, który być może zostanie znacjonalizowany. Volkswagena na szczęście już od 1937 roku nacjonalizować nie trzeba. W Polsce nie ma żadnych firm ‘systemowych’. I to nie dlatego, że należą do zagranicznych właścicieli. Po prostu, gdy w Polsce upadnie jakaś firma, to ma to takie znaczenie dla systemu światowego kapitalizmu, jak upadek cukrowni czy zakładów naprawczych taboru kolejowego w Łapach. Cukru od tego nie zabraknie, pociągów też. Miejmy nadzieję, że LOT, PKP i inne przedsiębiorstwa po swoim koniecznym upadku przejdą w bardziej sprawne ręce. Pocieszające jest to, że odżyły dziedziny, w których Polacy nadal się sprawdzają. Wrócili na przykład na szparagowe plantacje w Niemczech. W pracy u bauera Polacy są bezkonkurencyjni i tak tradycyjnie w nią wdrożeni, że nawet firma senatora Tomasza Misiaka nie musi robić im szkoleń”.

      Polacy. Spokojne, na ogół bardzo przyjaźnie usposobione społeczeństwo w środku Europy. Mądre jak większość, głupie jak większość. Pracowite jak większość, leniwe jak większość. Trochę naiwne. Dopiero wchodzące w świat talentów i sukcesów. Przez całe dziesiątki lat pod ruskim, albo niemieckim butem. Bez swojego państwa przez ponad sto lat. Z tej niewoli odrodzone ze swoim językiem, swoją wiarą i z tą swoją łagodnością. Niektórzy mówią, że jeszcze ze szczególną gościnnością. I teraz za to wszystko, muszą Polacy znosić ten oskarżycielsko wyciągnięty w ich stronę paluch Rafała A. Ziemkiewicza i to czarne słowo: „POLACTWO”. A obok tego palucha, ten niespokojny szmerek…

       I dalej mi się już nie chce pisać. Bo się poczułem naprawdę fatalnie.

 

A teraz, by całą dzisiejszą kwestię zamknąć, chciałbym zapewnić, że ja doskonale wiem, w jakim stanie znajduje się aktualnie Wielka Brytania, gdy chodzi o problem, z jakim mamy dziś do czynienia. Mam znajomych, którzy tam mieszkają i oni mi mówią, że tam panuje nieustanna atmosfera strachu przed tym, że sąsiad, znajomy, czy osoba zupełnie obca, zadenuncjują nas na policję pod byle pretekstem, w tym akurat wypadku związanym z tzw. polityczną poprawnością, a policja natychmiast, bez pytania o wyjaśnienie, weźmie nas za pysk i jesteśmy praktycznie skończeni. Mówię o atmosferze, którą można nazwać kulturą permanentnego donosicielstwa, jako obywatelskim i prawnym obowiązku. Taka jest od wieków Wielka Brytania, ale rzecz w tym, że w moim głębokim przekonaniu, Rafał Ziemkiewicz, wybierając się tam po tam jak został stamtą już raz wyrzucony, doskonale wiedział na co się naraża i tak naprawdę tego co się stało całym sercem wyczekiwał. Po co? Diabli go wiedzą, ale nie wykluczam, że po to, by podbić sprzedaż swoich książek, a może też stworzyć odpowiedni grunt pod kolejną. W końcu, on ledwie co wyznał, że jest przede wszystkim pisarzem, a nie politykiem.



 



 

środa, 4 listopada 2020

Włodek, pokaż sisiaka

       Nie dość że tego przez marną chwilę choćby wcześniej nie planowałem, to nawet w stanach największej intelektualnej bezradności sobie nie wyobrażałem, a tu nagle się okazuje, że po raz kolejny z rzędu zmuszony jestem do przedstawienia tu tekstu cytowanego tu zaledwie wczoraj Boba Greene’a, również sprzed 40 już lat, tym razem jednak przetłumaczonego przez mnie na potrzeby chwili. Otóż, jak niektórzy z nas może wiedzą, wczoraj przed Pałacem Prezydenckim pojawili się pan i pani, najpierw pan rozebrał się do rosołu, pani zostawiła na sobie majtki i oboje zaczęli się w te i we wte przechadzać. Oczywiście w jednej chwili na miejscu pojawiła się policja, która teren odpowiednio zabezpieczyła, jednak prawdopodobnie do czasu uzyskania odpowiednich decyzji z centrali, nie podejmując interwencji. Goli państwo nadal przechadzali się, co ciekawe bez szczególnego zainteresowania ze strony przechodniów, jednak zapewne dla nadania sobie większej powagi, wzajemnie pisali sobie coś po sobie przyniesionymi specjalnie na te okoliczność mazakami, wreszcie odeszli sprzed Pałacu i ruszyli na spacer po Krakowskim Przedmieściu. Tam, dalej nie niepokojeni przez nikogo poza grupką reporterów, no i oczywiście policjantów, którzy jak rozumiem dbali o to, by na miejscu nie pojawił się przypadkim jakiś wariat i nie rzucił się na panią by ją konkretnie zgwałcić, kręcili się w kółko wykonując przeróżne nic nie znaczące figury. Ostatecznie, prawdopodobnie po odebraniu ostatecznych poleceń, policjanci założyli na obu foliowe kapoty, zapakowali do radiowozu i odwieźli gdzie trzeba.

      Całe wydarzenie było oczywiście nadzwyczaj ciekawe, jednak nie tak ciekawe, jak to co nastąpiło później. Otóż na zamieszczonym na Facebooku filmie pojawił się mężczyzna w średnim wieku, przedstawił się jako Włodek Ciejka, szef internetowej telewizji o nazwie Włodek Ciejka TV, który całość zdarzenia nagrał, zaprezentował na Facebooku, a przy okazji oczywiście zaapelował o przesyłanie mu pieniędzy przez portal zrzutka.pl.

     Ale i to nie jest czymś co mnie tu najbardziej poruszyło. To co robi wrażenie największe to informacja, że ów happening to tak naprawdę dzieło sztuki przygotowane i zaprezentowane przez dwoje warszawskich artystów i jako takie powinno być traktowane, a w konsekwencji też docenione. A ja jestem zwyczajnie smutny, widząc jak już ani piosenkarz Organek, ani pisarka Tokarczuk, ani ani malarz Sasnal, ani owe dziesiątki, czy dziś już pewnie setki, polskich artystów, bezskutecznie próbuje się wedrzeć na międzynarodowe rynki kultury i sztuki, ale na doczepkę, wręcz rzutem na taśmę, jakichś dwóch ponurych wariatów uznaje, że jak się rozbiorą do rosołu i wylezą na jedną z głównych warszawskich ulic, to zrobią różnicę. 

     I oczywiście nie mam tu w tej chwili na myśli ani Lennona z Yoko sprzed pięćdziesięciu lat, pozujących goło to tu to tam i głoszących pokój na świecie, czy nawet niegdysiejszych „dzieci kwiatów”, które przed dziś już sześćdziesięcioma laty szokowały publicznie pokazując cycki i wymachując tym co tam akurat im się nawinęło pod rękę, ani też oczywiście tysięcy innych tak zwanych „performerów”, którzy od stuleci ekscytują się tym, że mogą pokazać publicznie goły tyłek, ale właśnie pewien dawny już bardzo tekst Boba Greene’ a o pewnej kobiecie, która któregoś dnia zwyczajnie nie wytrzymała. I ani jej w głowie było przedstawiać się jako artystka. Posłuchajmy.

***

W dniu w którym owa kobieta rozebrała się na Michigan Avenue, ludzie spieszyli się jak zwykle z pracy do domu, kierując się do swoich autobusów czy pociągów.

Szła po Michigan na południe, miała na sobie biały płaszcz kąpielowy, i wyglądała jakby właśnie wracała z plaży. Blondynka, w wieku około trzydziestu lat.

Gdy mijała Radisson Hotel, portier Roosevelt Williams, przytrzymywał akurat drzwi taksówki dla jednego z hotelowych gości. Kobieta nawet nie zwolniła kroku; wzruszyła zaledwie ramionami i płaszcz spadł na chodnik.

Teraz miała już na sobie tylko coś co wyglądało na dolną część niebieskiego bikini, choć kobieta, która ją akurat mijała twierdziła, że to była zwykła bielizna. Nie miała na sobie nic więcej.

W pierwszej chwili Williams nie był w stanie uwierzyć własnym oczom. Gdy kręcisz się w jednym miejscu wystarczająco długo, możesz zobaczyć wszystko: napady, strzelaniny, uliczne walki, morderstwa. Jednak naga kobieta na North Madison Avenue? Williams czegoś takiego nie widział nigdy wcześniej i jak się zdawało, również inni ludzie przechodzący akurat ulicą.

Wyglądało to dziwnie. Jej biały płaszcz kąpielowy leżał na chodniku, a ona, jak wspominają świadkowie, uśmiechała się. No i nikt jej nie zaczepiał. Następnego dnia w gazetach pisano: „Samochody zatrzymywały się, ludzie wyglądali przez szyby autobusów, inni coś krzyczeli, ktoś jeszcze robił zdjęcia”. To jednak nie było to, co mówili ludzie obecni tamtego dnia na miejscu.

Atmosfera nie była w żadnym wypadku karnawałowa. Wyglądało to bardziej tak jak gdyby miałó miejsce coś bardzo smutnego. Wystarczyła jedna chwila by ludzie zrozumieli, że nie mają do czynienia z prowokacją zorganizowaną w celu promowania jakiegoś filmu, czy produktu. Nie trzeba było im nic mówić, by wiedzieli że owa kobieta cierpi i że to co robi nie ma nic wspólnego z seksem. Oni zobaczyli w tym bardziej wołanie o pomoc.

Wołanie to zresztą przyszło w sposób w jaki przychodzi najczęściej. Owa kobieta postanowiła zniszczyć podstawy tego co jest powszechnie społecznie akceptowane. Zrobiła coś, czego się nie robi. Ani do nikogo nie strzelała, ani nie wybijała wystaw sklepowych, ani nawet nie krzyczała w złości. Bardziej, w sposób, który każdy zrozumiał, dawała do zrozumienia, że coś poszło nie tak.

Szła zatem dalej mijając Tribune Tower. Ludzie którzy tam byli twierdzą, że na jej twarzy widać było całkowity spokój. Choćby przez chwilę, nie robiła wrażenia kogoś, kto uważała że robi coś niezwykłego. Ktoś nawet wspomina, że można było odnieść wrażenie, że znajduje się  w półreligijnym uniesieniu. Cokolwiek się wokół niej działo, zachowywała się jak ktoś kto uważa że wszystko ma pod kontrolą.

Weszła na Michigan Avenue Bridge. I znów ludzie którzy tam byli, twierdzą że nikt jej nie zaczepiał, nikt z niej nie szydził, nikt nie próbował jej dotykać.  W pewnym momencie zdjęła dół od bikini. Teraz już była kompletnie naga i dalej szła.

„Wyglądało jakby ludzie wiedzieli, że nie należy jej przeszkadzać” – wspomina kobieta, która była tego świadkiem. „Gdy się to słyszy, można pomyśleć, że działo się coś bardzo nieprzyzwoitego, coś naprawdę sensacyjnego. Ale to wcale tak nie wyglądało. Widać było, że ludzie wiedzieli bardzo dobrze, że mają do czynienia z czymś bardzo smutnym. Byłam pod wrażeniem ich reakcji. Nikt się nie odzywał, można jednak było wyczuć, że ludzie chcieliby jej jakoś pomóc”.

Przed Radisson, policjant podniósł z ziemi płaszcz i przez radio poinformował swoich kolegów, że kobieta przechodzi przez most.

Gdy policjanci się z nią zrównali, stała na samym środku, naga w centrum Chicago i wciąż się uśmiechała. Pierwsze co zrobili, to podali jej jakieś okrycie i poprosili, by je na siebie założyła. Przedstawienie się skończyło.

Ludzie którzy to wszystko widzieli, twierdzą że ze strony przechodniów nie było żadnej reakcji. Że szczeniackie zachowanie, którego można się było spodziewać, nie miało miejsca. W końcu ile razy jakiś człowiek stanie w oknie i grozi że popełni samobójstwo, na dole pojawi się tłum, który zacznie go zachęcać, by skakał. Tego dnia jednak nic podobnego nie miało miejsca. Nikt nie krzyczał by ona została goła; nikt nie przeklinał policjantów za to że ją próbowali powstrzymać.

„To było jakby wszyscy poczuli ulgę” – wspomina kobieta, która wszystko widziała. „Wszyscy byli prawdziwie zakłopotani, wcale nie czuli się z tym dobrze. Byli zadowoleni, że ktoś to co się dzieje wreszcie przerwał. A ona się wciąż uśmiechała. Robiła wrażenie osoby kompletnie nieobecnej”.

Policja nie postawiła jej zarzutów. Skierowano jej do Read Mental Health Center, a ona tam, już na własną prośbę, została. W ciągu paru minut wszystko na Michigan Avenue wróciło do normy. I już nic nie przypominało nam, jak każdy dzień w którym żyjemy potrafi być kruchy.

***

I taka to historia. A ja sobie myślę, że nikt z nas nie jest wolny od różnego rodzaju zagrożeń. Jednak tylko nieliczni, kiedy ich spotka takie czy inne nieszczęście, twierdzą że im nic nie jest i apelują, by ich obłąkanie traktować jak pierwszej klasy dzieło sztuki.

 


     

sobota, 16 listopada 2019

Adrian kocha wszystkie kobiety, czyli jestem mała oficerka


        Miniony długi weekend, zawdzięczany w głównej mierze Świętu Niepodległości, spędziliśmy w Gdyni i okolicach. Z owej wycieczki czytelnikom „Warszawskiej” przywożę dwie refleksje. Pierwsza z nich to taka, że ja wreszcie zrozumiałem fenomen Trójmiasta, gdy chodzi o politykę. Otóż obserwując przez te niemal pełne cztery dni wręcz unikalną urodę owych miejsc, doszedłem do przekonania, że zamieszkujący okolice tu i ówdzie durnie, dla zachowania owej z trudem zdobytej wyjątkowości, gotowi są sprzedać się Niemcom, Rosji, a nawet, jeśli trzeba będzie, to i Wenezueli, jeśli ci tylko im zagwarantują, że nikt tam nie będzie im nic mieszał. I stąd też wreszcie zrozumiałem ów prosty zupełnie fakt, że Gdańsk, Sopot, Gdynia z przyległościami możemy potraktować jako teren dla Polski stracony.
       Jednak nie to akurat zrobiło na mnie wrażenie największe. Otóż proszę sobie wyobrazić, że właśnie podczas owej wyprawy, po raz pierwszy miałem okazję obejrzeć sobie – i to nie raz i nie dwa – bardzo już spopularyzowany przez media billboard, na którym niejaka Karolina Piasecka, ucharakteryzowana na brutalnie pobitą żonę, reklamuje rajstopy firmy „Adrian”. Kim jest owa Piasecka, już tłumaczę. Otóż jest to, dziś już chyba była, żona jednego z lokalnych polityków Prawa i Sprawiedliwości, Rafała Piaseckiego, który jej podobno przez lata masakrował twarz, za co zresztą jak najbardziej słusznie poszedł siedzieć, no a sama Karolina robi z tej okazji dziś karierę jako twarz popularnej marki.
       Pozwolę tu sobie ów billboard krótko opisać. Otóż widzimy tam leżącą na podłodze nadzwyczaj atrakcyjną kobietę, w nadzwyczaj atrakcyjnej pozie, w nadzwyczaj atrakcyjnym anturażu, tyle że z okrutnie zdemolowaną twarzą, i pod hasłem „Walcz o siebie! Ja to zrobiłam!!” reklamującą rajstopy firmy „Adrian”.
      Czytam dyskusję, jaką owa reklama wywołała i muszę przyznać, że powszechna opinia jest taka, że Piasecka się wygłupiła. Niemal wszyscy komentujący tę akcję przyznają, że tu poszło wyłącznie o biznes i pieniądze. Sama Piasecka się oczywiście tłumaczy, że jej chodziło wyłącznie o dobro kobiet, a właścicielka marki dodaje, że Piasecka tak naprawdę wzięła udział w tym przedsięwzięciu pro publico bono, na mnie jednak największe wrażenie robi męska koszula, którą Adrian założył Piaseckiej. Otóż jest dla mnie jasne, że to co tam oglądamy to bardzo prosty apel do wszelkiej maści zboczonych sadystów, którzy od tego momentu już tylko będą lać swoje żony. Tu chodzi wyłącznie o to, by im pokazać, jak to może być ciekawie, gdy on i ona zgodzą się pójść naprawdę „na ostro”.
      A to mnie prowadzi do refleksji kolejnej. Oto stoimy wobec cywilizacji, gdzie w ogóle nie chodzi o dobro kobiet, czy w ogóle słabszych, ale o owych słabszych wyzysk, jedynie dla zwiększenia sprzedaży. I nie dajmy się nabrać na te wszystkie „ministerki”, „psycholożki”, czy „marszałkinie”. To wszystko jest wyłącznie przykrywka i mięso armatnie na czasy, które przed nami.

        



czwartek, 29 listopada 2018

Lewizna vs. Lewizna


     Rozmawialiśmy tu parę razy o tym, jak ów lewacki - przepraszam za to określenie, ale nie przychodzi mi do głowy nic choćby nieco bardziej uniwersalnego - obłęd, z jakim mamy do czynienia tu u nas od parunastu już lat, jest zjawiskiem, które ani nie powstało tu na naszej ziemi jako pierwsze, ani też tym bardziej nie zostało tu u nas wymyślone. Wręcz przeciwnie. Jeśli przyjrzeć się dokładnie, jak wygląda dziś spór między - znów pozwolę sobie na znaczne uproszczenie - zwolennikami zabijania dzieci poczętych, a ich ratowania, sytuacja w jakiej się znajdujemy my, jest zdecydowanie bardziej znośna od tej, z którą mamy do czynienia choćby w takich Stanach Zjednoczonych. A jestem pewien, że o prawdziwej skali owego szleństwa będziemy się mogli przekonać po wiosennych wyborach europejskich.
       Póki co, mówimy o Ameryce, która jest duża, silna i wszędzie obecna, zarówno ze swoimi cywilizacyjnymi sukcesami, jak i porażkami. Oto mają oni telewizję Fox, a w niej gadkę, jaką im regularnie prezentuje niejaki Tucker Carlson. Tucker Carlson to dziennikarz o poglądach mocno konserwatywnych, nadzwyczaj wyszczekany, a jego telewizyjny projekt sprowadza się do tego, że on zaprasza do swojego programu najbardziej zażartych piewców lewackiej ideologii i się z nimi przekomarzać, najczęściej oczywiście ich kompromitując. Wszystkie jego występy można znaleźć bez problemu na Youtubie, więc jeśli ktoś ma ochotę, serdecznie polecam, niemniej ostrzegam, że to co tam na nas czeka, to świat, w którym taka na przykład Magdalena Środa nie miałaby miejsca ze względu na zbyt prawicowe poglądy. Ow Tucker nie rozmawia z ludźmi, którzy wzywają do tego, byśmy się wszyscy kochali i by geje, lesbijki oraz imigranci cieszyli się wolnością taką jak nasza, czy że religia to opium sdla narodów. Oni nawet nie apelują oto, by przy okazji najbliższych wyborów odsunąć Trumpa od władzy. Nie. Oni nigdy nie schodzą poniżej poziomu, gdzie wzywa się do eksterminacji wszystkich tych, którzy na przykład uważają swoje życie rodzinne za obiektywny sukces, a stosowanie zaimków on/ona uważa się za faszyzm. Przesadzam? Ani trochę. Poziom sporu politycznego w Stanach Zjednoczonych sięga poziomów dka nas nieznanych.
     A zatem mamy owego Tuckera i mamy Amerykę, gdzie Zło nie jest już tylko jeszcze jedną propozycją, ale stanowi część życia, i nikomu nawet do głowy nie przyjdzie traktować go jako rozwiązania alternatywnego. I powtórzę, gdy chodzi o poziom tak zwanego „sporu”, to znów, to z czym mamy do czynienia w Polsce, to jest zwykła rozmowa przy kawie i ciasteczku. Nawet jeśli po drugiej stronie stolika siedzi cała redakcja „Wysokich Obcasów”. W tym akurat wymiarze, świat nas wyprzedził dokładnie w taki sam sposób, jak to robi od lat.
      Skąd nagle pomysł, by powrócić do tego tematu? Otóż znalazłem w Sieci rysunek ze znanego tygodnika „The New Yorker” o następującej treści:




      Gdy chodzi o „New Yorkera”, mimo że to jest banda lewackich opętańców, ja od lat nie znam niczego równie fantastycznego jak owe rysunkowe żarty. Wydaje mi się, że ja jeszcze chodziłem do liceum, gdy w starych toeplitzowskich „Szpilkach” pochłaniałem całym sercem te obrazki, no i do dziś pozostaje wierny tej estetyce i tej literze. I oto wczoraj znalazłem ów żart, gdzie, jak widzimy, na najniższym kręgu piekła buduje się mieszkanie dla Donalda Trumpa. I to jest właśnie taki żart.
       Przepraszam bardzo, ale przypomina mi się w tym momencie upadek Wojciecha Młynarskiego, wielkiego artysty i poety, który w momencie gdy zaangażował się w politykę, nie dość że natychmiast stracił swój złoty róg, to jeszcze, jak słyszymy to tu to tam, zwyczajnie też zmysły. Jest jednak coś co sprawia, że to co spotkało Młynarskiego w najmniejszym stopniu nie przypomina tego, co się stało z rysownikami „New Yorkera”, a więc z ludźmi, którzy zanim otworzą rano oczy, już widzą rok 1921 i prezydenta rozrywającego swoimi tłustymi paluchami wolny świat. Młynarski, owszem, został pożarty przez politykę i od tego zwariował, jednak nawet jego wierszyk o sędzi Tulei to był majstersztyk przy tym co zaprezentowałem wyżej. Proszę popatrzeć na to coś. Przecież to jest upadek kompletny. Bo co oni chcą nam powiedzieć? Że Donald Trump pójdzie do piekła? Przepraszam bardzo, ale, pomijając już poziom tego grepsu, co to się dzieje? Czyżby nagle ta banda lewackiego śmiecia zaczęła wierzyć w ostateczne potępienie?
       No, nie wiem, co mam im powiedzieć. Może tylko to, żeby się nie martwili, bo Jezus jest Panem. A jeśli idzie o naszych bojowników o tęczę nad światem, to niestety same złe wieści: jeszcze wiele przed wami. Musicie się zdecydowanie bardziej starać, byśmy was mieli zacząć traktować poważnie.

Już pojutrze z częścią z nas spotkam się w Warszawie w Arkadach Kubickiego na targach książki. Tymczasem jednak tych co mają za daleko zapraszam na zakupy albo do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, albo tu do mnie pisząc na adres k.osiejuk@gmail.com.
   
     

wtorek, 12 września 2017

Czy Donald Trump kupił sobie nową płytę Tori Amos?

       Wczorajszy wieczór miałem wyjątkowo leniwy. Zakończyło się US Open, los West Hamu interesuje mnie o tyle o ile, żona rozpoczęła już rok szkolny, nasze dziecko odmówiło oglądania ze mną filmów, pozostało więc mi słuchać muzyki, gapić się w monitor i szukać inspiracji do kolejnej notki. Wszedłem więc na onet.pl i proszę sobie wyobrazić, że od razu trafiłem na pierwszą informację, potwierdzoną wielkim kolorowym zdjęciem, że piosenkarka Tori Amos wypowiedziała się dla Onetu, a to co powiedziała, może się nie spodobać politykom. Tytuł wiadomości dokładnie brzmiał następująco: „Słowa Tori Amos nie spodobałyby się nie tylko amerykańskim, ale pewnie i polskim politykom”.
      Oczywiście już w tym momencie większość z nas zapewne zachodzi w głowę, jak to jest w ogóle możliwe, by polityczne refleksje piosenkarki Amos były w stanie poruszyć serca kogokolwiek, a tym bardziej polityków. Przede wszystkim, kto w ogóle wie, kim jest Tori Amos, kogo interesuje to, co ona myśli na jakikolwiek temat, no ale też – co być może najzabawniejsze – który to amerykański polityk przeczyta wywiad, którego owa artystka udzieliła Onetowi, na tyle uważnie, by móc stwierdzić, że to co ona uważa mu się podoba, lub nie podoba?
       Wygląda jednak na to, że sam Onet całą sprawę traktuje nadzwyczaj poważnie i oddaje swojej gwieździe całą scenę, zachęcając nas w taki oto bardzo szczególny sposób do uwagi: „Kto by pomyślał, że ‘Native Invader’ to już piętnasty studyjny album Tori Amos?”, a ja na to mogę tylko pokornie odpowiedzieć, że ja akurat bym się prędzej śmierci spodziewał, niż tego, że Tori Amos wydała już 15 płyt. Ja bym nawet nie zgadł, że album „Native Invader” to trzeci album Tori. Zdziwiłbym się nawet, gdyby się okazało, że to jest jej album juz drugi. A tu proszę – piętnasty. To nawet Beatlesi czegoś podobnego nie osiagnęli, nawet Hendrix, że już nie wspomnę o Doorsach, których, owszem, sobie ostatnio intensywnie słucham. Piętnaście albumów na koncie Tori Amos to nie w kij dmuchał. No ale zobaczmy co nasza artystka ma do powiedzenia, tak by polskich i amerykańskich polityków zirytować:
     „Na tej płycie przyglądam się naturze i temu, jak dzięki swojej odporności potrafi się uzdrawiać. Stawiam też pytania dotyczące naszego udziału w niszczeniu Matki Ziemi, jak również samych siebie i naszych relacji”.
     „Gdzie się podziali wielcy myśliciele? Gdzie jest nasze sumienie? Gdzie nasze współczucie i człowieczeństwo? To wszystko pytania, które musimy sobie cały czas zadawać. To, co się dzieje w Waszyngtonie i wielu innych miejscach, w ogóle nie funkcjonuje. Jak ma funkcjonować, skoro politycy skupiają się nad tym, co mogą zyskać, otrzymać od drugiej strony, a nie na tym co jest najlepsze dla ludzi i Ziemi?”
      „[Uważając seks za zło] można zniewolić całą populację. Przecież to już się w przeszłości zdarzało, bez względu na to, czy dotyczyło rządów w różnych krajach, twoim czy moim, czy Kościoła katolickiego. Ruchy prawicowe są ogromnym zagrożeniem dla wolności człowieka, bo dzielą ludzi i pary przez pryzmat ich seksualności, odbierając im jednocześnie prawo do własnej duchowości – nie dotyczy to tylko par jednopłciowych. To stary jak świat sposób zyskania przez kilku pełnej kontroli nad milionami”.
      „Wierzę, że kanclerz Merkel ma szczere intencje i jej postawa jest światełkiem w tunelu. Nawet jeśli sama uchodzi za rasowe polityczne zwierzę. Wydaje mi się, że aby być dzisiaj politykiem, trzeba mieć pewne specyficzne cechy i umiejętności. Ale dopiero ktoś, kto ma w sobie moralność, by nie stać się tym, kim przysięgał się nie stać, może naprawdę uczynić różnicę”.
      Ktoś się być może zaciekawi, skąd nagle do zajętej problemami Matki Ziemi głowy Tori Amos przyszła kanclerz Merkel. Odpowiedź na to pytanie wymaga jeszcze jednego cytatu, tym razem jednak związanego z pytaniem autora wywiadu, dziennkarza Onetu, który piosenkarkę prowadzi przez kolejne zakręty od początku do końca i bez którego zaangażowania ów wywiad nawet w połowie nie byłby tym czy jest, czyli – zapamiętajmy to nazwisko – Pawła Piotrowicza. Otóż w pewnym momencie Tori Amos stwierdza, że świat jest dziś tak zły, że istnieją już tylko pojedyncze wysepki, na których można by było się schronić, na co redaktor Pawłowicz czujnie pyta: „Czyli?”, no i w tym momencie padają dwa najważniejsze słowa wywiadu, jaki dla nas przygotował portal onet.pl: „Kanclerz Merkel”.
       Pisałem tu już niedawno parę razy o tym, jak to tak zwane „siły reakcji”, wobec agresji Prawa i Sprawiedliwości, stoją na w sposób oczywisty przegranych pozycjach i każdy kolejny dzień ich nędzny los wyłącznie przypieczętowuje. I oto dziś, zupełnie jakby chciał mi powiedzieć: „No, tak, mieliście racje, jesteśmy do dupy”, nie kto inny jak Onet, ośrodek propagandowy niemal równie potężny, a kto wie, czy nie potężniejszy, niż „Gazeta Wyborcza”, wynajmuje piosenkarkę Tori Amos jako armatnie mięso w wojnie z polskim rządem. Przepraszam bardzo, ale tu już nawet nie ma sensu wzywać psychiatrów. Tu nawet czarownik nic nie pomoże. Co ja mówię, czarownik? Nawet sam Kusy się pochoruje z rozpaczy.
      Ktoś powie, że ja się bardzo głęboko mylę, bo wbrew temu, co sugeruję, Tori Amos to świetna piosenkarka i wybitna artystka. No dobra, niech będzie. Niech będzie, że te 15 albumów, to wynik, który robi wrażenie. Tyle że co z tego? To w ogóle, wbrew temu, co się najwidoczniej wydało redaktorom Onetu, nic nie znaczy. Oni równie dobrze mogli zwrócić się o pomoc do Justina Timberlake’a. Co ja mówię do Timberalke’a?  Oni mogli nawet stworzyć komputerowy wizerunek Elvisa Presleya, który by nam zakomunikował, że poza kanclerz Merkel nie ma już nic. Tyle że co to zmienia? Kogo obchodzi to, co by nam dziś miał do powiedzenia Elvis Presley w temacie uchodźców, czy reformy sądów? A oni nam tu każą się emocjomnować słowami Tori Amos? Tori Amos???
      A więc to jest już koniec. I wbrew pozorom, nie jest to dla nas wiadomość dobra. Oglądałem wczoraj Wiadomości TVP, czuję, że jest jeszcze gorzej, niż to miało miejsce przedwczoraj i wiem, że pojutrze będzie jeszcze gorzej, niż jutro.

Zachęcam do kupowania książek w księgrani pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Ja wiem, że zwłaszcza osobom przekonanym, że bez pieczątki nic nie jest ważne, trudno będzie w to uwierzyć, ale póki co, nie ma nic lepszego. I to nie jest propaganda, lecz fakt.
     

   

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...