Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Maciej Pawlicki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Maciej Pawlicki. Pokaż wszystkie posty

sobota, 10 września 2016

Maciej Pawlicki, nasz człowiek z Priwiślańskiego Kraju

      Miałem dziś zupełnie inne plany, jednak najpierw wczoraj mój kumpel Coryllus przysłał mi tekst rozmowy, jaką z Antonim Krauze przeprowadziła „Gazeta Prawna” (http://www.gazetaprawna.pl/artykuly/974481,antoni-krauze-o-filmie-smolensk-zamach-byl-bez-dwoch-zdan.html/), no a dziś przeczytałem jego zainspirowany ową rozmową tekst. No i przyznam, że jestem wstrząśnięty. Wczoraj mieliśmy premierę filmu „Smoleńsk”, a dziś nagle stoimy wobec informacji, która zmienia niemal wszystko. No i pojawia się przy tym złowieszcza postać Macieja Pawlickiego. Ponieważ pisałem o nim już dwa i pół roku temu, uważam za pożyteczne właśnie dziś przypomnieć tamten tekst. Bardzo proszę.

      Zmuszony jestem zacząć tę notkę od lekkiego ponarzekania. Otóż ja oczywiście spodziewałem się, że mój tekst sprzed paru dni, zatytułowany „Czy Walt Disney próbuje zamordować Artura Wosztyla?” (http://toyah1.blogspot.com/2014/02/czy-walt-disney-probuje-zamordowac.html) spotka się ze zrozumieniem częściowym, natomiast faktycznie, tego, że on natrafi na ścianę niezrozumienia całkowitego, pod uwagę nie brałem. W tej sytuacji, zrobię coś, czego się wstydzę tak samo, jak objaśniania dowcipów, i czego w związku z tym zwykle nie robię, ale powiem może bardzo krótko, o co mi chodziło.
      Otóż uważam, że jest czymś w dzisiejszej Polsce absolutnie przerażającym, że przez jakąś dla mnie kompletnie niepojętą medialną manipulację, sprawy tak wręcz kluczowe dla naszego codziennego bytowania, jak Katastrofa Smoleńska, czy owa opisywana przez tygodnik „W Sieci” seria skrytobójczych mordów popełnianych na świadkach owej katastrofy, zamiast stać się znakiem, symbolem i sztandarem naszej walki, są systematycznie wykorzystywane, również przez nas samych, jako… nawet nie wiem, jak to nazwać – pewien rytuał służący niczemu innemu, jak wspólnej zabawie? Rytuał, w którym coś tak bezprecedensowego, jak zaplanowana i wykonana przez państwo egzekucja 96 niewinnych osób, i, konsekwentnie, równie brutalna śmierć kolejnych 20 ludzi, którzy musieli umrzeć, bo tak zadecydował System, stają się zaledwie kolejnym tematem, opracowywanym podczas posiedzeń redakcyjnych kolegiów.
      Chodziło mi o to, że jeśli dochodzi do tego, że prasowa informacja o tym, że System w ciągu minionych lat z zimną krwią zamordował 20 niewinnych osób, ma robić na nas dokładnie takie samo wrażenie, jak informacja, że Walt Disney podobno był antysemita i homofobem, to znaczy, że z nami stało się coś bardzo niedobrego.
Wczoraj zamieściłem kolejny tekst, którego celem było – niech będzie, że brutalne i pełne zwierzęcej nienawiści –uderzenie w polskich dziennikarzy. O co poszło tym razem? O to mianowicie, że w ramach swojej działalności zawodowej, podszywając się pod właśnie wypuszczonego z więzienia wielokrotnego mordercę – pedofila Trynkiewicza, Kuba Wojewódzki zadzwonił do redaktora naczelnego „Super Expressu” i zaproponował mu sprzedaż swoich pamiętników, na co ów dzielny redaktor zgodził się bez namysłu. Wybuchła oczywiście klasyczna awantura, i na owe odgłosy walki natychmiast przybiegli tak zwani „nasi” dziennikarze, żeby dorzucić do tego swoje trzy grosze, i proszę sobie wyobrazić, że żaden z nich nawet się nie zająknął o tym, że oto jesteśmy świadkiem kolejnego dowodu na upadek świata, jaki znaliśmy dotychczas, natomiast każdy z nich postanowił zająć się kibicowaniem jednej ze stron.
      Czemu tak? Otóż moim zdaniem – i owo zdanie starałem się wyartykułować w jednym i drugim tekście – problem polega na tym, że tam, w owej branży dziennikarskiej, tak naprawdę panuje pełna solidarność celów i idei. Tak naprawdę, każdy z nich, i to niezależnie od tego, czy mówimy o Kubie Wojewódzkim, Sławomirze Jastrzębowskim, Macieju Pawlickim, czy Rafale Ziemkiewiczu, wie, że czasy są takie, że albo się coś sprzeda, albo nie, i jeśli się sprzeda, to się żyje, a jeśli się nie sprzeda, to się zdycha. I kropka.
      Oto Maciej Pawlicki, człowiek, który w swojej nieprawdopodobnej więc odwadze i bezkompromisowości, nie zważając na to, że oto wszędzie w koło zorganizowane grupy płatnych zabójców mordują ludzi niewygodnych dla Systemu, napisał tekst ujawniających ów proceder. I ja bym pewnie bardzo się zachwycił jego dziennikarską i czysto ludzką postawą, gdyby nie ostatni, zamykający całość owej strasznej relacji, akapit. Bardzo dramatycznie nawiązując do Durrenmatta, Pawlicki pisze:
      „Czy my, mieszkańcy Priwiślańskiego Kraju, także gasimy światło, zamykamy okiennice, bo nie chcemy widzieć tego, co się wydarzy? Czy bezczynnie czekamy na śmierć Artura Wosztyla, by dostać za nią kolejne miesiące skundlonego spokoju, że Starsza Pani się nie gniewa?”
      Przepraszam bardzo, ale do kogo dokładnie zwraca się Maciej Pawlicki? Do mnie może, czy do tych miłych ludzi z trójką dzieci, których co niedziela spotykam na mszy w kościele? No dobra… pewnie do mnie nie, bo ja w końcu, jak wiemy, jakoś tam walczę. Wprawdzie nie jak Pawlicki z Karnowskimi, ale jakoś owszem. A więc może do nich. To oni, zdaniem Pawlickiego, się dali skundlić? To oni zgodzili się na to, by zostać obywatelami „Priwiślańskiego Kraju”. Co oni zatem mają zrobić, by zasłużyć na dobre słowo spod palca Macieja Pawlickiego, dziennikarza szalenie poczytnego prawicowego tygodnika. Pojechać do Warszawy i kamieniami obrzucić pałac na Krakowskim Przedmieściu, czy może siąść tam wspólnie na ławeczce, oblać się benzyną i podpalić, tak jak tamten biedak, którego nazwiska już dziś nawet nie pamiętamy? A może nie trzeba uciekać się do tak drastycznych środków? Może wystarczy kupować tygodnik „W Sieci”, tak by pod względem liczby sprzedawanych egzemplarzy pokonał on „Politykę” i „Newsweek”? Czy to Pawlickiemu wystarczy, żeby ci ludzie zasłużyli na jedno dobre z jego strony słowo?
      Otóż ja się obawiam, że to tak naprawdę chodzi o to tylko. Niech oni w każdy poniedziałek kupią kolejny numer tygodnika, w którym publikuje Pawlicki, i będzie git. No a jeśli im szkoda pieniędzy, to niech się może rzeczywiście lepiej podpalą. Pawlicki wtedy napisze o nich ładny artykuł, jego jeden kumpel Korsun narysuje na ten temat fajny obrazek, a drugi jego kumpel Karnowski zapowiedź owych wzruszeń da na okładkę, i może te sześć złotych wybuli kto inny.
      A więc o to zapewne w ogólnym rozrachunku chodzi. I Jastrzębowskiemu, i Ziemkiewiczowi, i Pawlickiemu, i Wojewódzkiemu? O to, by nikt, broń Boże, nie zgasił światła. Bo diabli wiedzą, co się wtedy stanie z naszymi kredytami.


Przypominam, że moje książki można kupować w księgarni na stronie www.coryllus.pl. Szczerze zachęcam.

piątek, 17 października 2014

O ludziach z misją, o fałszowanych wyborach i o nas kundlach

O Macieju Pawlickim, człowieku od lat związanym przede wszystkim z polską branżą filmową, a ostatnio – zapewne głównie dzięki temu, że on okazał się nagle „nasz” – również dziennikarzu, pisałem tu dosłownie raz. Poszło o jego tekst, opublikowany jak najbardziej w tygodniku „W Sieci”, a poświęconym serii niewyjaśnionych samobójstw osób mniej lub bardziej związanych z badaniem przyczyn Katastrofy Smoleńskiej, a dokładnie o ostatni owego tekstu akapit. Pisze tam Pawlicki tak:
„Czy my, mieszkańcy Priwiślańskiego Kraju, także gasimy światło, zamykamy okiennice, bo nie chcemy widzieć tego, co się wydarzy? Czy bezczynnie czekamy na śmierć Artura Wosztyla, by dostać za nią kolejne miesiące skundlonego spokoju, że Starsza Pani się nie gniewa?”
Co mnie w zachowaniu Pawlickiego tak poruszyło? Wbrew pozorom, wcale nie to, że on zamiast normalnie użyć nazwy „Polska” zdecydował się na ów ruski żart w postaci „Priwiślańskiego Kraju”. Ja doskonale zdążyłem poznać stan umysłów tych ludzi, ich wrażliwość, poczucie humoru i zwykłą inteligencję, by się zatrzymywać nad tego typu bzdurami. Poszło o coś znacznie poważniejszego, a mianowicie o sposób, w jaki Pawlicki staje nad nami z batem i woła, byśmy się wzięli do roboty, bo Ojczyna w niebezpieczeństwie i w dodatku jeszcze nam grozi, że jeśli dalej będziemy się tak opieprzać, to on rozgłosi, że nie jesteśmy żadnymi Polakami, ale „kundlami”. Czy moim zdaniem nam się nie należą tego typu słowa? Tego nie powiedziałem. Ja sam na tym blogu wielokrotnie miałem okazję, i ją często bardzo bezpośrednio realizowałem, by wyrazić swoje pretensje o to, jak my się fatalnie prowadzimy wobec tego, co się w Polsce – a przecież już w tej chwili nie tylko w Polsce – dzieje. Rzecz jednak w tym, że to iż owe ciężkie słowa padają z ust kogoś takiego jak Pawlicki, a więc człowieka, który najpierw przez całe lata to co dziś przeżywamy budował, potem na to swoje dzieło bezczynnie patrzył, a teraz nagle struga ważniaka i nam mówi, że mamy walczyć, bo inaczej znów okażemy się niegodni, stanowi bezczelność najwyższej miary. Wystarczy przejrzeć dowolny numer tygodnika „W Sieci”, by zobaczyć, jak oni, a więc absolutnie pierwsza liga prawicowego dziennikarstwa, walczą; wystarczy rozejrzeć się wkoło i zobaczyć wymierne efekty tej walki; wystarczy spróbować znaleźć tam choćby jeden tekst, choćby jedną myśl, w jakikolwiek sposób zmieniającą tę nędzną rzeczywistość na lepsze; wystarczy to, by wiedzieć już na sto procent, że tam jest już tylko ciężka gnuśność i zimna obojętność. I na to przychodzi Pawlicki i zaczyna podnosić głos w naszą, nie w swoich kumpli z tygodnika i okolic, ale w naszą stronę, żebyśmy się wzięli za siebie, bo System zamorduje kolejnego człowieka. Oczywiście, jak to mamy robić, tego nam Pawlicki nie powie, raz że sam nie wie, a dwa, że jest tak pyszny w tym swoim przywództwie, że przecież nie będzie się zniżał do tego, by nas instruować.
I teraz się okazuje, że tak jak tam każdy odgrywa rozpisane role, a więc Mazurek z Zalewskim, Dorota Łosiewicz, Jan Pietrzak, ten jakiś Kiersun, Makowski, Fesusette, Makowiecki, a ostatnio już nawet Warzecha, robią jaja i kabaret, Karnowscy przeprowadzają wywiady z „naszymi”, cała kupa specjalistów od kultury na czele z wdową po Andrzeju Łapicki, Adamskim, Ladą i Ciesielskim, zajmują się reklamą i sprzedażą, a grupa mniej już ważnych nazwisk coś tam bredzi o polityce i społeczeństwie, Maciej Pawlicki jak się wydaje przyjął na siebie rolę tego, który rozdziela ogień i organizuje ruch. Ostatnio w artykule redakcyjnym wezwał nas do opamiętania prosto i po żołniersku postawionym pytaniem: „Czy pozwolimy sfałszować wybory?”
I tu znów mógłbym się zapytać, tak jak to zrobiłem poprzednim razem, czy Pawlicki mówi to do mnie, czy może do swoich kumpli redaktorów i artystów filmowców, lub zapewne osobiście mu znanych polityków. No bo jeśli do mnie, to przepraszam bardzo, ale wygląda na to, że on się już poczuł tak mocno, że się w tej bezczelności zwyczajnie zatracił. Czy on naprawdę właśnie uznał, że władza fałszuje wybory i postanowił w tej sprawie zorganizować pospolite ruszenie, by każdy z nas przy najbliższej okazji pędził do najbliższych komisji wyborczych z aparatem i robił zdjęcia protokołom, bo jak nie, to my już zawsze będziemy tymi „kundlami”? Przepraszam bardzo, ale czy on tam też z nami pójdzie, czy może akurat będzie zajęty czymś innym?
W lipcu 2010 roku, tuż po wyborach, w wyniku których prezydentem został ogłoszony Bronisław Komorowski, zamieściłem na swoim blogu tekst pod tytułem „O burych sukach na poważnie”, gdzie moim zdaniem od początku do końca wykazałem, że wybory te zostały sfałszowane. Pamiętam, że kiedy przedstawiłem swoje wyliczenia, rozgorzała bardzo gorąca debata, z której do dziś pamiętam słowa mojego kumpla Lemminga, który mi napisał, że jeśli rzeczywiście było tak, jak ja mówię, to jesteśmy ugotowani. Dlatego, że nawet taka zbrodnia jak smoleńska, może w końcu zostać wyjaśniona, a winni zostać ukarani, natomiast fałszowanie wyborów to jest coś, z czego już się nie wychodzi tak łatwo, bo to jest już tak zwany „game changer”, a więc coś, co można odwrócić już tylko drogą rewolucji. Zaznaczając, że on w moją teorię nie wierzy, napisał jeszcze coś takiego:
„Dlaczego Jarosław Kaczyński milczy? Niczego nie sugeruje nawet? Nie domyślił się? Nie wie? Przecież musiał się domyślić, skoro Ty się domyśliłeś. Dlaczego kontynuuje działalność? Jeśli oszukano w tych, to będzie oszustwo w każdych następnych wyborach, PiS już nigdy nie wygra. To po co ta mobilizacja, mówienie o przyszłych kampaniach itd? Co to za System tak potężny, że umie sfałszować wyniki wyborów od połowy, a nie umie od początku ich kontrolować. Przecież można by od początku dać 53 na Pana Bronka i nikt by nie miał podejrzeń. Jak to jest, że oni są zarazem tacy wyrafinowani i tacy głupi?”
Od tamtego czasu, jak wiemy, minęły już ponad cztery lata i dopiero bardzo niedawno zauważyłem, że problem fałszowania wyborów zaczął być podnoszony. Po tym jak ja napisałem swój tekst zapadła kompletna cisza. Dopiero po kilku miesiącach, zadzwoniła do mnie Ewa Stankiewicz i powiedziała, że Pospieszalski jej powiedział o moim tekście i czy ja bym jej mógł go przysłać, bo ona sama nie umie go znaleźć, a chciałaby go przeczytać. Po co jej on, nie powiedziała. Ja oczywiście jej ów tekst posłałem, a później jeszcze zadzwoniłem jeden raz czy drugi, ona już jednak ani nie odbierała telefonu, ani nie oddzwoniła. To wszystko. To był jedyny, że tak powiem, publiczny skutek moich refleksji, wówczas traktowanych przez wielu komentatorów, jak fikcja, a dziś powszechnie przyjmowany fakt.
Ktoś mi powie, że ja jednak muszę być strasznie zarozumiały, że oczekuję od mainstreamowych dziennikarzy, czy ważnych polityków, by czytali mojego bloga. Otóż nie. Ja od nich tego nie wymagam i co więcej tego się po nich nie spodziewam. Natomiast skoro się okazuje, że żaden z nich, w tym oczywiście sam Maciej Pawlicki wtedy, gdy jeszcze z tym można było próbować coś robić, nie dość że nie zauważyli tego przekrętu – przekrętu moim zdaniem całkowicie oczywistego, a dziś już potwierdzonego prawie oficjalnie, w tym przez samego Stefana Niesiołowskiego – to jeszcze nie znaleźli w swoim otoczeniu nikogo, kto by ich do jakiejkolwiek refleksji w tej kwestii zachęcił, to, bardzo przepraszam, ale nich się oni wszyscy ode mnie dziś odpieprzą.
Maciej Pawlicki w swoim tekście w tygodniku „W Sieci”, pisząc o tym, jak to głosy oddane przez zwolenników Prawa i Sprawiedliwości w ostatnich wyborach, zamiast trafić do urn, a następnie do PKW, trafiły do „czarnej dziury”. Owa czarna dziura tak się Pawlickiemu spodobała, że w jednym krótkim felietonie wspomina o niej aż trzy razy. A ja wciąż pamiętam argument, którego przed czterema laty tak bardzo naiwnie użył mój przyjaciel Lemming, pisząc jak to ja chyba coś źle sobie wyliczyłem z tymi głosami, bo skoro to takie proste, to czemu na to nie wpadł ani Jarosław Kaczyński , ani w ogóle nikt poza mną. Przecież skoro ja się domyśliłem, to on się też musiał domyślić. A więc czemu milczy? Przecież jeśli ja mam rację i doszło do fałszerstwa, to w następnych wyborach też będą fałszować i PiS już nigdy nie wygra. A skoro tak, to po co ta mobilizacja i mówienie o przyszłych kampaniach. No i przede wszystkim, skoro oni sa tacy potężnie, to czemu zaczęli fałszować dopiero od połowy, a nie zaczęli od samego początku? I jak to jest, że oni są zarazem tacy wyrafinowani i tacy głupi?
Jak mówię, od tamtych wyborów i od dnia, kiedy ja opublikowałem tamten przerażający w swojej wymowie tekst, minęło już ponad 5 lat. Kupa czasu. Nawet zdążyliśmy przez te lata zapomnieć o tym, że tam w tym smoleńskim lesie wciąż leżą te szczątki. I na to podnoszą łby nasi dziennikarze, patrzą nam prosto w oczy i tak potrząsając tymi łbami, mówią: „No dalej! Do roboty, wy kundle! Nie widzicie, że w tej waszej gnuśności ciągniecie ze sobą i nas?” Otóż nie. To nie my ich ciągniemy. To oni nas ciągną i to do dziury, przy której tamta wcale nie jest ani taka czarna, ani taka głęboka.
Przyznam, że z katowickim PiS-em i jego społeczną reprezentacją w postaci Klubu Gazety Polskiej mam kontakt sporadyczny, a ostatnio, z pewnych szczególnych powodów, już właściwie żaden. Jednak widząc, że oni tu wciąż w naszym parafialnym kościele urządzają spotkania z ciekawymi ludźmi, przełamię się i zgłoszę do nich, żeby może na kolejne spotkanie zaprosili Macieja Pawlickiego. No i zrobię wyjątek i się tam udam. I mu napluję do oka.

Zapraszam wszystkich na stronę www.coryllus.pl, gdzie są do kupienia wszystkie moje książki. Wszystkie, to znaczy bez tej ostatniej, gdzie swoją drogą tekst o burych sukach jest jak najbardziej. Ale to już niedługo. Polecam. No i bardzo prosze o wspieranie tego bloga. Przyznaję, że juz nie mam siły o to prosić, ale co mi pozostaje? Dziękuję.

niedziela, 16 lutego 2014

Dziennikarze wszystkich opcji - łączcie się!

Zmuszony jestem zacząć tę notkę od lekkiego ponarzekania. Otóż ja oczywiście spodziewałem się, że mój tekst sprzed paru dni, zatytułowany „Czy Walt Disney próbuje zamordować Artura Wosztyla?” spotka się ze zrozumieniem częściowym, natomiast faktycznie, tego, że on natrafi na ścianę niezrozumienia całkowitego, pod uwagę nie brałem. W tej sytuacji, zrobię coś, czego się wstydzę tak samo, jak objaśniania dowcipów, i czego w związku z tym zwykle nie robię, ale powiem może bardzo krótko, o co mi chodziło.
Otóż uważam, że jest czymś w dzisiejszej Polsce absolutnie przerażającym, że przez jakąś dla mnie kompletnie niepojętą medialną manipulację, sprawy tak wręcz kluczowe dla naszego codziennego bytowania, jak Katastrofa Smoleńska, czy owa opisywana przez tygodnik „W Sieci” seria skrytobójczych mordów popełnianych na świadkach owej katastrofy, zamiast stać się znakiem, symbolem i sztandarem naszej walki, są systematycznie wykorzystywane, również przez nas samych, jako… nawet nie wiem, jak to nazwać – pewien rytuał służący niczemu innemu, jak wspólnej zabawie? Rytuał, w którym coś tak bezprecedensowego, jak zaplanowana i wykonana przez państwo egzekucja 96 niewinnych osób, i, konsekwentnie, równie brutalna śmierć kolejnych 20 ludzi, którzy musieli umrzeć, bo tak zadecydował System, stają się zaledwie kolejnym tematem, opracowywanym podczas posiedzeń redakcyjnych kolegiów.
Chodziło mi o to, że jeśli dochodzi do tego, że prasowa informacja o tym, że System w ciągu minionych lat z zimną krwią zamordował 20 niewinnych osób, ma robić na nas dokładnie takie samo wrażenie, jak informacja, że Walt Disney podobno był antysemita i homofobem, to znaczy, że z nami stało się coś bardzo niedobrego.
Wczoraj zamieściłem kolejny tekst, którego celem było – niech będzie, że brutalne i pełne zwierzęcej nienawiści –uderzenie w polskich dziennikarzy. O co poszło tym razem? O to mianowicie, że w ramach swojej działalności zawodowej, podszywając się pod właśnie wypuszczonego z więzienia wielokrotnego mordercę – pedofila Trynkiewicza, Kuba Wojewódzki zadzwonił do redaktora naczelnego „Super Expressu” i zaproponował mu sprzedaż swoich pamiętników, na co ów dzielny redaktor zgodził się bez namysłu. Wybuchła oczywiście klasyczna awantura, i na owe odgłosy walki natychmiast przybiegli tak zwani „nasi” dziennikarze, żeby dorzucić do tego swoje trzy grosze, i proszę sobie wyobrazić, że żaden z nich nawet się nie zająknął o tym, że oto jesteśmy świadkiem kolejnego dowodu na upadek świata, jaki znaliśmy dotychczas, natomiast każdy z nich postanowił zająć się kibicowaniem jednej ze stron.
Czemu tak? Otóż moim zdaniem – i owo zdanie starałem się wyartykułować w jednym i drugim tekście – problem polega na tym, że tam, w owej branży dziennikarskiej, tak naprawdę panuje pełna solidarność celów i idei. Tak naprawdę, każdy z nich, i to niezależnie od tego, czy mówimy o Kubie Wojewódzkim, Sławomirze Jastrzębowskim, Macieju Pawlickim, czy Rafale Ziemkiewiczu, wie, że czasy są takie, że albo się coś sprzeda, albo nie, i jeśli się sprzeda, to się żyje, a jeśli się nie sprzeda, to się zdycha. I kropka.
Oto Maciej Pawlicki, człowiek, który w swojej nieprawdopodobnej więc odwadze i bezkompromisowości, nie zważając na to, że oto wszędzie w koło zorganizowane grupy płatnych zabójców mordują ludzi niewygodnych dla Systemu, napisał tekst ujawniających ów proceder. I ja bym pewnie bardzo się zachwycił jego dziennikarską i czysto ludzką postawą, gdyby nie ostatni, zamykający całość owej strasznej relacji, akapit. Bardzo dramatycznie nawiązując do Durrenmatta, Pawlicki pisze:
„Czy my, mieszkańcy Priwiślańskiego Kraju, także gasimy światło, zamykamy okiennice, bo nie chcemy widzieć tego, co się wydarzy? Czy bezczynnie czekamy na śmierć Artura Wosztyla, by dostać za nią kolejne miesiące skundlonego spokoju, że Starsza Pani się nie gniewa?”
Przepraszam bardzo, ale do kogo dokładnie zwraca się Maciej Pawlicki? Do mnie może, czy do tych miłych ludzi z trójką dzieci, których co niedziela spotykam na mszy w kościele? No dobra… pewnie do mnie nie, bo ja w końcu, jak wiemy, jakoś tam walczę. Wprawdzie nie jak Pawlicki z Karnowskimi, ale jakoś owszem. A więc może do nich. To oni, zdaniem Pawlickiego, się dali skundlić? To oni zgodzili się na to, by zostać obywatelami „Priwiślańskiego Kraju”. Co oni zatem mają zrobić, by zasłużyć na dobre słowo spod palca Macieja Pawlickiego, dziennikarza szalenie poczytnego prawicowego tygodnika. Pojechać do Warszawy i kamieniami obrzucić pałac na Krakowskim Przedmieściu, czy może siąść tam wspólnie na ławeczce, oblać się benzyną i podpalić, tak jak tamten biedak, którego nazwiska już dziś nawet nie pamiętamy? A może nie trzeba uciekać się do tak drastycznych środków? Może wystarczy kupować tygodnik „W Sieci”, tak by pod względem liczby sprzedawanych egzemplarzy pokonał on „Politykę” i „Newsweek”? Czy to Pawlickiemu wystarczy, żeby ci ludzie zasłużyli na jedno dobre z jego strony słowo?
Otóż ja się obawiam, że to tak naprawdę chodzi o to tylko. Niech oni w każdy poniedziałek kupią kolejny numer tygodnika, w którym publikuje Pawlicki, i będzie git. No a jeśli im szkoda pieniędzy, to niech się może rzeczywiście lepiej podpalą. Pawlicki wtedy napisze o nich ładny artykuł, jego jeden kumpel Korsun narysuje na ten temat fajny obrazek, a drugi jego kumpel Karnowski zapowiedź owych wzruszeń da na okładkę, i może te sześć złotych wybuli kto inny.
A więc o to zapewne w ogólnym rozrachunku chodzi. I Jastrzębowskiemu, i Ziemkiewiczowi, i Pawlickiemu, i Wojewódzkiemu? O to, by nikt, broń Boże, nie zgasił światła. Bo diabli wiedzą, co się wtedy stanie z naszymi kredytami.

Jak zwykle, serdecznie proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta, czy to przez kupowanie książek, których okładki są tu bardzo starannie zaprezentowane, czy przez pomoc pieniężną na podany obok numer konta. W tej chwili akurat jest tak, że poza tym, nie mamy niemal już nic. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...