Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mahogany Sessions. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mahogany Sessions. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 15 maja 2018

Ruby and the Ribcage, czyli o wypędzaniu demonów


      Planowałem na dziś kompletnie inne refleksje, ale niemal w ostatniej chwili zacząłem sobie czytać najnowszy tekstCoryllusa i w momencie jak pojawił się na ekranie Jacek Międlar, w jednej chwili wszystko szlag trafił. Nie szkodzi jednak. Przede wszystkim to co zamierzałem wrzucić nie było aż tak warte, by się trzymać tego zębami i pazurami, a poza tym jeszcze przed Międlarem wspomniał Coryllus tytuł opery Brechta o mieście Mahagonny, a ja sobie nagle przypomniałem coś o czym pisałem w mojej książce o piosenkach, a co nosi nazwę Mahogany Sessions i pomyślałem, że jeśli nie damy sobie dziś nic na odtrutkę, to możemy ten dzień uznać za stracony. A do tego nigdy nie wolno nam dopuścić. A zatem The Mahogany Session i Ruby and the Ribcage. Zapraszam.



A moja książka o muzyce i nie tylko jest tu: https://basnjakniedzwiedz.pl/produkt/rock-and-roll-czyli-podwojny-nokaut/, albo tu: k.osiejuk@gmail.com. Polecam.

niedziela, 18 listopada 2012

Spójrz, co oni zrobili z moją piosenką

Niedawno, czy to na tym blogu, czy może tam w Salonie, pojawił się problem talentów, których nie ma, bo zostały zwyczajnie zabite przez mainstream, zębami i pazurami broniący się przed konkurencją. Ja oczywiście wiem, że większość z nas nie ma tego komfortu, by pozwalać sobie na zajmowanie się takimi drobiazgami jak rynek sztuki, jednak dla mnie jest to zmartwienie stałe, i powiem uczciwie, że trudno mi jest znaleźć coś – wliczając w to jak najbardziej politykę – co jest tak bardzo w stanie wyprowadzić mnie z równowagi, jak nieustanna obecność wokół mnie tego straszliwego beztalencia, próbującego najbezczelniej w świecie aspirować do miana kultury.
Ile razy mam okazję zapoznać się z najnowszymi osiągnięciami polskiego filmu, teatru, malarstwa, literatury, piosenki – ogarnia mnie przygnębienie, z którego jedyną drogą ucieczki jest albo się upić, albo zasypać to coś całą dostępną kolekcja bluzgnięć. Czy ja wiem, jak to się stało, że akurat nas to spotkało? Czemu nawet w najbardziej egzotycznych miejscach i kulturach na świecie można znaleźć prawdziwe perły, a tu mamy albo piosenkarkę Peszek, albo reżysera Pasikowskiego, albo aktora Pazurę, albo pisarza Kuczoka, albo kompozytora Rubika… można wymieniać? Otóż wiem i wspomniałem o tym już wcześniej. Winę za to ponoszą połączone siły twórców sztuki, którzy boją się utraty pozycji, i ich mecenasów, którzy z kolei są z nimi zaprzyjaźnieni i nie mają ochoty ryzykować jakiejkolwiek zmiany na tym poziomie. No i oczywiście kolejne rządy, które uznały, że za wszystko odpowiada wolny rynek, a władzy nic do tego, jak tam się to wszystko poukłada. A zatem, jedynym zajęciem owej władzy, jak idzie o rynek sztuki i idei, jest sprawdzanie raz do roku stanu rzeczy, i dosypywanie pieniędzy dokładnie tam, gdzie poprzednie pieniądze się skończyły.
Oczywiście ten rodzaj polityki kulturalnej działa w trzech kierunkach: pierwszy to taki, że żaden autentyczny nowy talent nie ma jakiejkolwiek szansy na znalezienie mecenasa, a więc przed sobą ma tylko skazaną na porażkę walkę w niszy, drugi to ten, że wszyscy ci, którzy dziś tworzą mainstream, w poczuciu kompletnej bezkarności stają się coraz gorsi i zalewają rynek najgorszego rodzaju głupstwem, no i wreszcie tak zwana publiczność wciąż otrzymuje ten jeden jedyny komunikat: że to co dostaje, może nie jest aż tak wybitne jak byśmy chcieli żeby było, no ale widocznie my Polacy tacy już jesteśmy byle jacy. A więc bawmy się tym co mamy.
Wczoraj syn mój pokazał mi na youtubie coś co mnie wręcz zmasakrowało. Otóż proszę sobie, ze jest discopolowy zespół o nazwie Weekend. Proszę posłuchać:



O co mi chodzi? Oczywiście w najmniejszym stopniu o to, że to jest zwyczajny syf. W końcu nie to jedno i niekoniecznie najbardziej. Rzecz jest bowiem znacznie poważniejsza. Jak może ktoś zauważył, ów klip ma w tej chwili ponad 18 milionów tak zwanych obejrzeń, co jak i idzie o Polskę jest absolutnym rekordem, w dodatku rekordem, który w wyobrażalnej przyszłości nie ma jakichkolwiek szans na utratę pozycji. Nie dość tego. Dzięki kompletnej histerii jaką on wywołał w Polsce, ów filmik znalazł się na 69 miejscu tak zwanej listy Top 100, obejmującą wszystkie dostępne na youtubie filmy. Czemu tak? No właśnie. Czemu?
Ktoś mi powie, że ja się uczepiłem jakiegoś discopolowego gówna. Że wystarczyłoby mi rzucić okiem na sztukę prawdziwą, to bym widział, że nie jest aż tak źle. Proszę więc bardzo. Spójrzmy na sztukę prawdziwą. I, żeby mi znów nie zarzucono manipulacji, nie będzie to Maria Peszek, ale cos naprawdę poważnego. Kasia Nosowska z zespołem Hej.



Mam nadzieję, że nie muszę nic tłumaczyć. Ani jak idzie o sam pomysł tego klipu, ani jego realizacje, ani samą piosenkę. Ponieważ popularna w środowiskach traktujących zespół Hej jako zjawisko kultowe opinia jest taka, że Kasia Nosowska to wielka poetka, pozwolę sobie zwrócić tylko uwagę na tekst:

„Jeśli zwątpisz choć jeden raz
Jeśli zwątpisz choć jeden raz
Jeśli zwątpisz choć raz
To choćbyś z pistoletem zaszedł mi drogę
Powrotów nie będzie

Czasem coś... tyci czort
Zdania szyk przestawi mi

Kochaj mnie mimo wszystko
”.

Niedawno wspomniałem tu o pewnym projekcie – jednym z bardzo wielu obecnych na youtubie właśnie – który ma za zadanie otwieranie drogi do kariery dla wszelkiego typu uzdolnionych artystów. Wystarczy raz tylko tam zajrzeć i zobaczyć te tłumy młodych brytyjskich śpiewaków i muzyków śpiewających swoje piosenki, by włosy stanęły nam dęba na głowie. Świadomość tych wszystkich poziomów, na których tworzy się brytyjska piosenka pop, oraz systemu promocji jakiemu ona podlega, tych wszystkich młodych piosenkarzy, tak nieprawdopodobnie zdolnych, z których zaledwie niektórym się uda przebić na sam szczyt, i z których każdy, nawet ten, który jeszcze pewnie nie dostał swojej szansy, by się gdziekolwiek pokazać, i kto wie, czy kiedykolwiek dostanie – bo po prostu konkurencja jest za silna – ale i tak jest o niebo zdolniejszy i fascynujący niż ta nieszczęsna Nosowska – świadomość ta zwyczajnie poraża.
Posłuchajmy na koniec jednego z wielu, pierwszego z brzegu. Naprawdę pierwszego z brzegu. To naprawdę nie jest nic takiego. W tym nie ma ani szczególnych umiejętności, ani szczególnego talentu. Powiedzmy, trochę – i to już wystarczy, żeby całą tę bandę nieudaczników odesłać do kąta. Posłuchajmy i zastanówmy się do czego ci głupcy bez serc i dusz nas doprowadziła.




Tradycyjnie już, wszystkich przyjaciół tego bloga, i ludzi, którzy uważają, że ta praca nie idzie na marne, proszę o wspieranie go i przez kupowanie książek i bezpośrednią pomoc na podany obok numer konta. Jeszcze raz powtarzam - bez tego nas nie ma. Dziękuję.

niedziela, 7 października 2012

Nowe Pogaństwo szuka Nowego Środka

Ponieważ zdaję sobie sprawę z tego, że osoby zaglądające ten blog, by nie wspomnieć o tych, co odwiedzają go regularnie, to ludzie poważni i myślący, natomiast to ja wziąłem na siebie wszelkie idiotyzmy, zakładam, że większość z nas nie ma pojęcia o istnieniu czegoś, co się nazywa Gangnam Style. Ponieważ nie zamierzam, z powodów nieważnych, a mam nadzieję, że oczywistych, wklejać to żadnych dodatkowych informacji wizualnych, pozwolę sobie króciutko wyjaśnić o co chodzi.
Otóż wszystko zaczęło się od tego, że w lipcu tego roku w telewizji koreańskiej pojawił się teledysk lokalnego artysty o pseudonimie artystycznym Psy. Piosenka przedstawiona na teledysku nosi tytuł „Gangnam Style” właśnie, i muzycznie to jest mniej więcej coś takiego jak znane nam kiedyś przed laty disco polo. Elektronika, równy beat, oraz najbardziej popowe skandowanie. Na ekranie natomiast widzimy jakiegoś Koreańczyka – o dziwo raczej starszego niż młodszego – który tańczy w dość dziwny sposób, który mi osobiście przypomina sytuację, kiedy człowiek ma od długiej wędrówki odparzone pachwiny i musi chodzić w takim śmiesznym rozkroku. On właśnie tak tańczy i, jak się domyślam, to ten właśnie rodzaj ruchu nazywa się Gangnam Style.
Powtarzam. Muzycznie to jest najbardziej podstawowe disco polo, i to w wydaniu takim, że ani melodia, ani sam nastrój tej piosenki w najmniejszym stopniu nie jest nawet w stanie konkurować z największymi przebojami gatunku. To jest coś takiego, na co nikt – i mam tu też na myśli ludzi muzyką zainteresowanych wyłącznie przy okazji uroczystości weselnych – w normalnej sytuacji nie zwróciłby uwagi. Tam chodzić musi wyłącznie o to, że mamy tego Koreańczyka i ten jego pokraczny taniec. I że to jest bardzo zabawne.
Myślę, że skoro już doszliśmy do tego momentu, wypadaloby powiedziec, o co ja się zamierzam pieklić. Co mnie do ciężkiej cholery obchodzi jakiś koreański klip? Otóż okazuje się, że prawdopodobnie my tu zgromadzeni na tym blogu, jesteśmy ostatnimi ludźmi na tym świecie, którzy o tym czymś nie słyszeli. Jak można już przeczytać na przykład na wikipedii, filmik „umieszczony 15 lipca 2012 roku w serwisie YouTube ma już ponad 380 mln wyświetleń (stan na 6 października 2012), dzięki czemu dotarł on do pierwszej dziesiątki najpopularniejszych filmików wszechczasów na YouTube. Dodatkowo pobił on rekord Guinnesa, posiadając najwięcej głosów na tak w tymże serwisie. „Gangnam Style” szybko stał się pierwszym utworem z gatunku k-pop, który znalazł się na szczycie listy przebojów iTunes”.
Rozmiecie Państwo, mam nadzieję. Chodzi o K-pop. Taki muzyczny, jak się należy domyślać, gatunek.
Mało tego. Okazuje się, że o owym Gangnam Style, na Twitterze jak najbardziej, napisały już takie sławy, jak Katy Perry. Sam teledysk został nominowany do MTV Europe Music Awards 2012. Koreańczyk, który wykonuje tę piosenkę wystąpił w amerykańskim talk-show Ellen DeGeneres w telewizji NBC, gdzie uczył Britney Spears tego swojego tańca. Znana piosenka Nelly Furtado zatańczyła ów taniec na swoim koncercie. Poczytajmy jeszcze przez chwilę wikipedię:
„W sierpniu i wrześniu inne wzmianki pojawiły się także między innymi w mediach niemieckich, francuskich, szwajcarskich, chilijskich, włoskich, szwedzkich, czarnogórskich i argentyńskich. 18 września 2012 taniec zaprezentowano także w polskim programie Dzień Dobry TVN. Ludzie na całym świecie zaczęli tańczyć taniec Gangnam Style. Organizowano flash moby, na których ludzie tańczyli w rytm piosenki. W Internecie można zobaczyć wiele przeróbek i parodii teledysku. Jedną z najbardziej popularnych jest taniec wykonany przez The Oregon Duck, czyli kaczora, który jest maskotką Uniwersytetu w Oregonie. Piosenka i taniec stały się światowym fenomenem porównywanym do kultowej ‘Macareny’”.
Otóż to. „Macarena”. Przepraszam bardzo. „Macarena” to nie jest moja działka, jednak trzeba przyznać, że w porównaniu z tym koreańskim dziwadłem, to jest – i pod względem choreograficznym i ściśle muzycznym –naprawdę coś. Kiedy słuchamy tej „Macareny” i patrzymy na ten układ, doskonale rozumiemy, o co poszło. Tymczasem tu, mamy – powtarzam to raz jeszcze – jakiegoś podstarzałego Koreańczyka, który sobie albo stroi jakieś żarty, a może zwyczajnie lepiej nie potrafi – i nagle się dowiadujemy, że świat na punkcie tego czegoś zwyczajnie zwariował.
Oto mamy owe niemal 400 milionów wyświetleń na youtubie czegoś, co podkreślam raz jeszcze, nie różni się niczym od tego co wiele lat temu niektórzy z nas mieli okazję oglądać w niedzielne poranki w Polsacie, tyle że to jest jeszcze gorsze. To jest coś co wygląda na koreański odpowiednik niejakiego Konowicza, nie w sensie samej sztuki, ale akcji promocyjnej. I oto wczoraj włączyłem sobie na chwilę telewizję TVN24 i ni stąd ni z owąd zobaczyłem reportaż o owym zjawisku, znanym w świecie jako Gangnam Style. I ten teledysk. I tę informację, że dzisiejszy świat nie żyje niczym innym jak właśnie tym tańcem.
Muszę jakoś zmierzać do końca i wciąż mam poczucie, że tak naprawdę nie zdążyłem wciąż wyjaśnić, czemu jestem taki zdenerwowany. Trochę mi wstyd, ale powiem. Otóż jeśli ktoś chce wiedzieć, skąd ja się o tym dowiedziałem, to powiem. O Gangnam Style poinformowała mnie nie kto inny jak moja osobista córka. Któregoś z tych dni siedziałem sobie tu i pisałem kolejny tekst, kiedy ona przyszła i powiedziała: „Tatusiu, chodź. Pokażę ci coś absolutnie fantastycznego. Można skonać ze śmiechu”. Poszedłem więc i zobaczyłem. Ktoś mi pewnie teraz powie, że sam sobie zgotowałem ten los, bo gdzieś tam w przeszłości czegoś nie dopilnowałem. Otóż nieprawda. Gdyby to było odpowiedzią, nie byłoby w ogóle o czym mówić. Chodzi o to, że świat nas zdecydowanie wyprzedza, a moje dziecko jest zaledwie skromną częścią tego świata. To my jesteśmy tymi maruderami, i niedługo stanie się tak, ze pies z kulawa nogą o nas nie będzie pamiętał. A my nawet tego nie zauważymy. Tylko nadal będziemy się dziwić.
Na szczęście nie jest jeszcze do końca tak fatalnie. Skoro już mówimy o dzieciach, to to samo dziecko innego zupełnie dnia pokazało mi coś zupełnie innego, a jednocześnie równie porażającego. Chodzi o to, że w Anglii prowadzony jest muzyczny projekt, zwany Mahogany Sessions, który gromadzi całe tłumy najróżniejszych, młodych, najczęściej kompletnie nieznanych artystów, którzy nagrywają swoje piosenki gdzieś na ulicy, czy na podwórkach, czy w parkach, by następnie umieszczać je na youtubie własnie. I to jest coś, co zdecydowanie dowodzi, że Bóg nie umarł. On jest. I o nas nie zapomina. Popatrzmy na to i posłuchajmy. A jak komuś to nie pasuje, niech sobie puści Ozziego Osbourna, albo Tool. Jestem pewien, że to jest znacznie bezpieczniejsze od Gangnam Style. Przy okazji, proszę o wspieranie tego bloga. W każdy dostępny sposób. Dziękuję. Gdyby ktoś potrzebował numer konta, jest tuż obok. A teraz już tylko słuchajmy, jak dobro walczy ze złem.



Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...