Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Robert Krasowski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Robert Krasowski. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 24 maja 2009

Dwa listy

Blog, który tylu z Was uprzejmie chce niekiedy odwiedzać, ilustrowany jest przede wszystkim zdjęciem Grzegorza Przemyka, a pod nim – pani Anny Walentynowicz. Niżej znajdują się linki do dwóch zaprzyjaźnionych stroniczek, a jeszcze niżej… no właśnie. Jeszcze niżej przez długie miesiące wisiało wyszydzone logo Gazety Wyborczej. Od wczoraj, w związku z faktem, że przede wszystkim dokuczanie Gazecie powoli zaczęło na mnie robić wrażenie jednak zajęcia bardzo prostackiego, a pod drugie, negatywnym bohaterem polskiej (podkreślam – polskiej) opinii publicznej stał się Dziennik, dokonałem tam odpowiedniej zmiany. Nowy obrazek głosi uroczyście, że Dziennika już nie czytam, ponieważ uważam, że on cuchnie.Deklaracja poważna wymaga poważnej konsekwencji. Stało się jednak coś, co zmusiło mnie do przesunięcia pierwszego dnia bojkotu na jutro. Otóż pan Wojciech Wybranowski na swoim blogu poinformował mnie, że redaktor naczelny Dziennika, Robert Krasowski wystosował do mnie list otwarty. Przełamałem się i list przeczytałem. http://www.dziennik.pl/opinie/article385781/List_otwarty_do_obroncow_Kataryny.html
Umówmy się więc tak. Dziś odpowiem na ten list swoim listem otwartym, i to będzie moje ostateczne pożegnanie się z tym chorym towarzystwem.
Krasowski tytułuje swój tekst następująco: List otwarty do obrońców Kataryny i zaczyna go od zdjęcia majtek i prośby skierowanej do nas, żebyśmy go pocałowali w dziurę, którą on robi kupę. No i dobra. On ma taki styl, taki umysł, a więc, konsekwentnie, i taką prośbę. My tej prośby spełnić nie chcemy, ale za to chcemy powiedzieć parę słów. Wybranowski zrobił już swoje. Ja tylko dorzucę troszeczkę od siebie. Otóż pisze Krasowski tak:
„Lubię internet, lubię internautów i lubię ostry język. Nie lubię tylko Was, zawistników, którzy się stali plagą polskiego internetu. Wejdźcie na strony gazet zachodnich, nawet w bulwarówkach nie ma tak debilnych wpisów, jak Wasze. Witajcie komuszki... Niemieckie sługusy... Żydowskie pachołki... Lokaje Tuska... Tak zaczynają się Wasze wpisy i na tym się kończą.Zero myśli, zero finezji, zero dowcipu.”
Z tytułu wynika, że to do mnie. Z tekstu z kolei wynika, że nie. Koniec tego kuriozalnego tekstu świadczy jednoznacznie o tym, że jednak nie:
„PS. Przepraszam większość internautów za powyższy list. Oczywiście nie jest on skierowany do nich, a tylko do tej wąskiej i hałaśliwej grupy, która samozwańczo nadała ton polskiej sieci. Co do tytułu listu wyjaśniam, że nie kieruję go do wszystkich obrońców Kataryny. Wielu z nich to poważni blogerzy i forumowicze, którzy posługują się rzeczowymi argumentami. Spór dotyczy jedynie tej hałaśliwej grupki, która za chwilę zacznie mnie wyzywać od zdrajców, żydów, pedałów, komuchów i szwabów. Jak sądzę, wszyscy mamy ich dość.”
Wyjaśnienie zatem, że kiedy Krasowski pisze list otwarty do obrońców Kataryny, on nie pisze listu otwartego do obrońców Kataryny, przyjmuję z potężnym intelektualnym wysiłkiem, ale chętnie. Zwłaszcza, że ja faktycznie mam wiele zarzutów do Krasowskiego i jego kumpla Michalskiego, może nawet bardziej ciężkich, niż oni by byli gotowi przyjąć, ale akurat nie to, że są żydami, pedałami, a nawet szwabami.
Jednak problem pozostaje. Otóż chodzi o to, że Krasowski wykonał bardzo interesujący – oczywiście na swoją skromną miarę – zabieg. On zwraca się niby do obrońców Kataryny, ale wiedząc, że obrońcom Kataryny może, zarówno intelektualnie, ale również w wymiarze czysto ludzkim – jak to mówią młodzi blogerzy – ‘nagwizdać’, tak naprawdę polemizuje z kilkoma nieprzytomnymi ze wściekłości internautami, komentującymi dzień w dzień wszystko co się da komentować na internetowej stronie Dziennika,i w ten sposób pokazuje głównie sobie, jaki to z niego wypasiony ‘dżernalist’. On nie ma ani jednego argumentu, którego mógłby sensownie użyć na obronę tego swojego i tak już nędznego wizerunku, który w ostatnich dniach postanowił jeszcze osobiście obrzygać. Rzuca więc kamieniami w jakieś blogujące dzieci, nie znające różnicy choćby między dniem, a nocą. A robi to dodatkowo na takim poziomie literackiego kunsztu, że jedyne co go może tu jeszcze ratować, to podejrzenie, że być może pisząc ten tekst, był kompletnie pijany. Nieważne. Ja i tak mu pokażę, jak się to robi. Proszę bardzo!

LIST OTWARTY DO LUDZI KTÓRZY CHCIELI ZNISZCZYĆ KATARYNĘ
To coście zrobili, eliminuje Was z demokratycznego społeczeństwa. Nie zasługujecie na to, żeby uczestniczyć w projekcie, któremu na imię Polska, nawet w formie przestrogi dla młodego pokolenia. Nie ma takiej sprawiedliwości, która zastosowana wobec Was dałaby satysfakcję ofiarom Waszej nikczemności. Wasze nazwiska zostaną zapisane na kartach historii w osobnych, specjalnie dla Was przygotowanych rozdziałach. Nie ma nawet sposobu, żeby zwrócić się do Was słowami „Wstydźcie się”, bo Wasz wstyd jedynie przyniósłby niezasłużony ból głowy tym, którym kiedykolwiek autentycznie było wstyd. Jeśli ludzka porażka może mieć twarz, to jest to twarz każdego z Was.
I jeszcze zastrzeżenie. Te moje słowa nie są kierowane do panów Roberta Krasowskiego i Cezarego Michalskiego. One są wyłącznie przeznaczone dla ludzi złych i podłych.

niedziela, 23 marca 2008

Państwo na lewo, tamci państwo na prawo!

Robert Krasowski napisał długi artykuł i tym samym w przeddzień dnia Wielkiej Nocy zrobił swojemu Dziennikowi ładny prezent, bo nagle Dziennik stał się ważny.
Sam artykuł - jako analiza polityczna - jest oczywiście byle jaki i nie może być inny. Przede wszystkim ponieważ jest z gruntu fałszywy: Robert Krasowski nie jest żadnym konserwatystą, więc nie powinien występować w imieniu polskiej prawicy. Po drugie cały kontekst, w którym artykuł się ukazał wskazuje, że red. Krasowskiemu wcale nie chodzi o próbę opisu polskiego konserwatyzmu, lecz o rozepchanie się na rynku prasowym w stosunku do Rzeczpospolitej, z którą Dziennikowi ostatnio marnie się konkuruje.
Dlaczego twierdzę, że Robert Krasowski nie jest konserwatystą? Otóż nasze poglądy i postawy mamy okazję demonstrować na co dzień. Jeśli idzie o redagowany przez Krasowskiego Dziennik, być może zaraz na samym początku, gdy wchodził na rynek i potrzebował się jakoś skonstranstować z Gazetą, ktoś naiwny, albo spragniony świeżego oddechu, mógł sądzić, że dzieje się coś szczególnego. Przez cały dalszy okres aż do dnia dzisiejszego jedyne co redakcja Dziennika proponuje to tzw. Bruksela z przyciętą końcówką lewej części lewego skrzydła. Każdy kto czytał, albo może i jeszcze czyta Dziennik, doskonale wie, o czym mówię. Jedyny konserwatyzm, jaki jest obecny w gazecie red. Krasowskiego to ten jeden samotny felietonik Macieja Rybińskiego. A to, że Robert Krasowski nie jest jak Adam Michnik nie powinno red. Krasowskiego zbytnio ekscytować. Wszysczy są inni niż Adam Michnik, może z wyjątkiem Cohn-Bendita (Urlike Meinhoff już chyba nie żyje, prawda?)
Nieszczęście polskiej sceny politycznej, a tym samym ogólnej świadomości społecznej polega na tym, że w roku 1989 niezidentyfikowana grupa - przyznaję ze wstydem, że do dziś nie umiem ustalić jej prawdziwego kształtu, wszystkie osoby, jakie przychodzą mi do głowy, po pewnym czasie okazują się tylko wykonawcami - postanowiła skoncesjonować tę właśnie scenę. Aktu tego dokonano między innymi przez stworzenie tzw. pojęcia autorytetu. O ile wcześniej ludzie mieli autorytety, ale był to albo ksiądz, albo lekarz, albo nauczyciel, albo dziadek, lub mama, to po roku 1989 autorytetem stał się pan pisarz, pan aktor, pan profesor, albo pan działacz. I od tego czasu wszelkie decyzje dotyczące spraw ważnych, a podejmowane przez tę niezidentyfikowaną do dziś grupę, komunikowały nam autorytety.
W ten oto sposób już w pierwszych miesiącach nowej Polski okazało się, że lewica i centrum są jakie są, natomiast prawica dzieli się na zoologiczną i cywilizowaną. Przepływ między tymi dwiema prawicami był bardzo intensywny, ktoś wypadał z jednej, wpadał do drugiej, albo wylatywał z obu, a o wszystkim informowały autorytety.
Autorytetem zresztą też się tylko bywało. Jak mecenas Olszewski autorytetem być przestał, to zaczął nim być Lech Wałęsa. Albo taki prof. Wiesław Chrzanowski - konserwatysta prawdziwy i autentyczny człowiek prawicy. Czy ktokolowiek jeszcze pamięta artykuł z Gazety wówczas Wyborczej jeszcze, że obecność prof. Chrzanowskiego w ministerialnym fotelu to hańba, bo nigdzie w Europe faszysta nie pełni tak wysokiej funkcji? Obecnie wprawdzie prof. Chrzanowskiego się nie obraża (może dlatego, że nie występuje w telewizjach), ale w odróżnieniu od Władysława Bartoszewskiego dobrą okazją do bycia na stare lata autorytetem się nie zainteresował.
Bycie prawicą było powszechnie określane jako wstyd (słowo "obciach" pojawiło się znacznie później), więc jeśli ktoś koniecznie potrzebował identyfikować się jako konserwatysta i nie być przy tym towarzysko opluwany, musiał otrzymać swego rodzaju zaświadczenie, że jego prawicowość nie jest zoologiczna. Pewnie to gdzieś w tamtym czasie Robert Krasowski dostał swoją koncesję. Podobnie jak Tomasz Wołek i paru jeszcze innych.
Pisze red. Krasowski: "Dalej w prawo już niczego sensownego nie ma", a ja chciałbym panu redaktorowi przypomnieć, że "dalej w prawo" nigdy niczego sensownego nie było. "Dalej w prawo" to można było się tylko najeść wstydu wśród znajomych, którzy orientowali się, co w trawie piszczy. Jeśli więc teraz red. Krasowski prezentuje swoje pokrętne banialuki, to chyba liczyć może tylko na dwudziestoparoletnich studentów socjologii, którzy bardzo chcą być konserwatywni, ale pod warunkiem, że nie trzeba chodzić do kościoła i tak w ogóle to nie przesadzać z "tą tożsamością, czy jak się to coś nazywa". Może im się spodoba i będą dalej codziennie wydawać te 1,50 na Dziennik, zamiast 3 na Rzepę.
I to jest też jedyny sukces, na jaki red. Krasowski może liczyć. Doświadczenie bowiem uczy, że przez te prawie dwadzieścia lat wolnej Polski przetrwali tylko ci, dla których ta wyśmiewana jako fantom przez pana redaktora tożsamość była czymś za co warto się było narażać na kpiny i śmiech.
Na koniec już, a propos tych, którzy przetrwali, nie wiem skąd Krasowskiemu przyszło do głowy, że pod koniec lat 80. Aleksander Hall był guru polskiej prawicy. Ale niech mu będzie; jak chce, niech pan Olek będzie jako ten guru nawet i poczciwy i sympatyczny. Faktem jest, że po tych wszystkich latach, jedyne co zostało z Aleksandra Halla jest być może (jeśli jeszcze go drukują) jego felieton w konserwatywnym okienku Gazety i żona minister.
Minister zresztą marny, jak nie wiem co.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...