Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Janusz Korwin Mike. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Janusz Korwin Mike. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 3 czerwca 2019

Konfederacja, czyli o grze w trzy karty


Owszem, przyznaję, że trochę późno, ale nie zaszkodzi nam odrobina końcowych refleksji na temat "prawdziwej prawicy". Zapraszam do czytania mojego najnowszego felietonu z "Warszawskiej Gazety".     

      Kiedy w telewizorze zaprezentowano pierwsze sondażowe wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego, polityk Konfederacji, Krzysztof Bosak, zamieścił na Twitterze następujący komentarz:
„Właśnie ukształtował się w Polsce system czteropartyjny, w którym Konfederacja jest głównym punktem odniesienia na ideowej prawicy”.
      Kiedy chwilę później okazało się, że jednak nie, Bosak swoją wątpliwą mądrość usunął, myśmy natomiast, owszem, pozostali z całą kupą refleksji. Przede wszystkim, wyjaśnijmy sobie, dlaczego uważam mądrość Bosaka za wątpliwą. Rzecz w tym, że nawet gdyby Konfederacja w ciągu tej jednej nocy nie straciła całego swojego pozornego dobytku, ale nawet przegoniłaby Wiosnę, wprowadzając do Europarlamentu samego Korwina, to i tak refleksja Bosaka byłaby warta ledwo splunięcia. Jak bowiem człowiek przecież inteligentny i pewnie wykształcony mógł pomyśleć, że oto w Polsce powstał system czteropartyjny, jeśli jedną z głównych jego cześci jest twór grupujący 27 przeróżnych organizacji, połączonych jedynie nienawiścią do Polski oraz agresywnym pragnieniem władzy?
        Mało tego. Jak człowiek pewnie dość przytomny mógł pomyśleć, że na scenie kompletnie zdominowanej przez jedną wielką, choćby i uzurpującą sobie prawo do prawicowości partię, grupka działaczy pod przewodnictwem jednego cwaniaka, jednego żula, oraz jednego kompletnie zdemoralizowanego staruszka, może stanowić punkt odniesienia do czegokolwiek poza zwykłą kupką smutku?
        No ale chciałem o czymś nieco bardziej konkretnym, a mianowicie o wspomnianym staruszku. Otóż z tego co do mnie dociera, kiedy obserwuję powyborcze smutki zwolenników Konfederacji, widzę, że oni są naprawdę głęboko przekonani, że oto po raz kolejny w Polsce wygrał niejaki POPiS, a tym samym na polityczną scenę wylano kolejną porcję socjalistycznego betonu. I to jest coś, czego zwyczajnie nie pojmuję. Oto człowiek który w całym swoim życiu nie odniósł najmniejszego politycznego sukcesu, poza stałą obecnością we wszelkich mediach od lewa do prawa, która od ponad 30 lat umożliwia mu trzymanie w garści całego pokolenia ambitnych, prawicowo zorientowanych 20-latków, oraz zatruwanie ich umysłów niekończącą się serią paradoksów, na które mogą się faktycznie nabrać wyłącznie świeżo upieczeni, znudzeni szkolną gnuśnością maturzyści. Proszę zwrócić uwagę, co się dzieje. Zrozpaczeni wyborcy Konfederacji załamują ręce, że oto znów wygrywa stary układ, i żadnemu z nich nawet do głowy nie przyjdzie, że nieodłącznym, a wręcz jednym z podstawowych elementów wspomnianego układu jest ów bezczelny satyr. Jak można się dać tak fatalnie oszukiwać? I to przez tyle lat!
      Już niemal od 30 lat próbujemy wspólnymi siłami dbać o tę naszą Polskę tak, by ona się szczęśliwie rozwijała i żeby źli ludzie jej nie dali rady zepsuć. Ale od tych samych 30 lat pojawia się wciąż ta sama, tyle że różnie skonfigurowana grupa rzekomych przyjaciół, która proponuje, by to co jest rozpieprzyć, a na tym co zostanie, zbudować coś, czego współczesny świat dotychczas nie poznał, ale jak pozna, to się zadławi z wrażenia.
      Przepraszam bardzo, ale zdecydowanie zachęcam do opamiętania.



czwartek, 11 grudnia 2014

Kryzys przywództwa, czyli Leszek Miller na prezesa PiS

Przez ostatnich parę tygodni, z powodu niezapłaconego abonamentu, nie mieliśmy w domu telewizji. I pewnie tak by jeszcze przez jakiś czas pozostało, gdyby nie piłka nożna, którą moja starsza córka żyje z prawdziwym oddaniem, a więc zapłaciłem połowę zaległości i, jak się okazało, to wystarczyło. Włączyli nam więc telewizję, a ja natychmiast trafiłem na konferencję prasową posłów Hofmana i Kamińskiego, a kiedy ta się skończyła, na kolejną, tym razem Millera i Kwaśniewskiego. Później zrobiłem sobie przerwę do wieczora i wtedy obejrzałem fragment programu „Czarno na białym”, poświęconego ojcu Rydzykowi i Jarosławowi Kaczyńskiemu, a żeby żaden idiota nic nie przegapił, zrealizowanego w taki mniej więcej sposób, jak się realizuje programy o mafii narkotykowej, czy o handlu dziećmi na pedofilskim rynku, z migającym obrazem i muzyką jak z horroru.
I proszę sobie wyobrazić, że refleksje, jakie mnie po całodziennych wrażeniach ogarnęły, są jak najbardziej ponure. Otóż odnoszę bardzo silne wrażenie, że z całego tego zestawu publicznej oferty, z jaką mamy dziś do czynienia, a która została nam przedstawiona w tak obrazowy sposób, jedynym towarem wartym uwagi są Kwaśniewski z Millerem. Oglądałem tę parkę i z przerażeniem zrozumiałem, że od czasu gdy jeden był prezydentem, a drugi premierem, wszystko, z czym mamy do czynienia, to zabawa w politykę, zabawa w media, zabawa w problemy. Przepraszam wszystkich bardzo, ale kiedy z jednej strony widzę Hofmana i Kamińskiego, z drugiej tę paniusię z TVN-u, która do spółki z jakimś gówniarzem z „Tygodnika Powszechnego” próbują opowiedzieć nam, jak to pisowska sekta wraz z Radiem Maryja zniewalają kardynała Dziwisza, ja nagle sobie uświadamiam, że wybór, przed jakim mnie postawiono jest naprawdę perfidny.
Oglądałem obie te konferencje prasowe, przyglądałem się, jak najwybitniejsi polscy dziennikarze, czy politycy, próbują sobie radzić z jednej strony z zanikającym światem PRL-u, a z drugiej z najlepszą ofertą III RP i znów z autentyczną zgrozą doszedłem do wniosku, że dla nich PRL jest zwyczajnie niedostępny. To jest świat, których ich pokonuje walkowerem 3 - 0. Czy to będzie Hofman, czy Monika Olejnik, czy Andrzej Morozowski, że już nie wspomnę o tych dzieciach, co dopiero wchodzą w świat mediów i polityki, oni stając naprzeciwko Millera, czy Kwaśniewskiego nie mają jakichkolwiek szans z tego prostego powodu, że jedni i drudzy startują w zupełnie innych konkurencjach i w zupełnie innych wagach.
Patrzyłem na Kwaśniewskiego i Millera, jak stoją naprzeciwko tej bandy bezczelnych amatorów i patrzą na nich z jednej strony ze starannie ukrytą pogardą, a z drugiej z ową siłą, którą daje im wieloletnie doświadczenie i wszystkie te rany, które skrywają pod eleganckimi garnoiturami, i po raz nie wiem już który zrozumiałem, że jedynym poza nimi autentycznym politykiem, jakiego III RP nie dała rady unicestwić jest Jarosław Kaczyński. Jedynym politykiem, jaki jest w stanie skonfrontować się z III RP i z tej konfrontacji wyjść zwycięsko, jest właśnie on. Kiedy dziś nagle, po tylu latach skutecznej wstrzemięźliwości, patrzę na Kwaśniewskiego i Millera, nagle sobie uświadamiam, że ja chyba jednak bardzo dobrze rozumiem, dlaczego lata 2000-2005 to był czas, kiedy System postanowił tych dwóch zniszczyć raz na zawsze i zrobił to w sposób wręcz mistrzowski. Ale też rozumiem, dlaczego dziś System jest już nastawiony tylko na Jarosława Kaczyńskiego – ostatniego prawdziwego polityka, który zachował jeszcze jakieś wpływy. On już jako ostatni przedstawiciel odchodzącego świata najzwyczajniej w świecie przeszkadzają w budowaniu Nowej Kultury.
Pamiętam, jak przy okazji afery taśmowej, tygodnik „Wprost” opublikował rozmowę z Leszkiem Millerem, w której ten, wspominając Lecha Kaczyńskiego, zasugerował, że Kaczyński to był człowiek tak wybitny, że gdyby nie owa straszna propaganda, on by wygrywał wszystkie kolejne wybory z palcem w nosie. Nie pamiętam dziś dokładnie tych słów, ale taki był ów przekaz. Przypominam sobie też spotkanie w Kancelarii Premiera sprzed może pół roku, na którym z jakiegoś powodu nagle spotkali się wszyscy najważniejsi politycy, i pamiętam tę scenę, kiedy to Jarosław Kaczyński podchodzi do grupki polityków, wśród których jest Cimoszewicz, Miller i Palikot, z dwoma pierwszymi wita się ze spokojnym uśmiechem, który oni mu z równym spokojem odwzajemniają, natomiast wyciągniętej przez Palikota ręki demonstracyjnie nie zauważa. Wtedy oczywiście myślałem sobie, że to chodziło tylko o ten Smoleńsk i te szyderstwa z zamordowanego brata. Dziś jednak sądzę, że gdyby Palikot prezentował poziom profesjonalizmu, jaką prezentują Miller, Kwaśniewski, czy nawet Cimoszewicz, on by mu tę rękę może i podał. A tak, z kim się tu witać? Z jakimś amatorem wyprodukowanym przez III RP, w dodatku z rękoma umaczanymi we krwi?
Wczoraj też zajrzałem oczywiście na główną stronę Salonu i trafiłem na kolejną notkę Janusza Korwina Mike. Jest to wyłącznie – tam nie ma choćby jednego zdania tekstu – informacja, że w telewizji wieczorem będzie program z udziałem Korwina, oraz lista książek jego autorstwa, które w jego internetowym sklepie można kupić wraz ze specjalną partyjną muszką. Moim zdaniem – z tym zastrzeżeniem oczywiście, że ja mam świadomość, że Korwin to dziś już wyłącznie medialny gadżet – owa notka stanowi wręcz symbol tego, czym się stała polska polityka i polskie media dzisiejszych czasach. To jest już tylko walka o przetrwanie w wykonaniu tych, którzy, po wyeliminowaniu ze sceny postaci prawdziwie historycznych, zostali podstawieni przez System, żeby dostarczać alibi dla prowadzonych przez System interesów, tym razem w skali, której my nawet nie jesteśmy w stanie ogarnąć.
Autentycznym przebojem Salonu24 dziś zapewne stanie się notka Integratora, w której on po raz kolejny wzywa do zmiany przywództwa w PiS-ie. Ponieważ Integrator to mój bliski przyjaciel, chciałem mu tą drogą powiedzieć, że niech się przestanie wygłupiać. W końcu na Millera, czy Kwaśniewskiego Naród się nie zgodzi.

Idą Święta, a zatem, wszystkich czytelników tego bloga zapraszam na stronę www.coryllus.pl, gdzie można kupić cała kupę naprawdę wartościowych książek, w tym tych, które przez ostatnie lata napisałem ja sam. Szczerze polecam.

piątek, 11 lipca 2014

Zgłaszam kandydaturę doktora Chazana na premiera technicznego

Prowadzenie tego bloga, pomijając wszelkie związane z tym przyjemności i całą kupę codziennych satysfakcji, ma jeden aspekt niezwykle irytujący, a przy tym, dla kogoś, kto to zajęcie traktuje bardzo poważnie, zwyczajnie bolesny. Otóż nazbyt często okazuje się, że słowa, które tu zostają zapisane, nawet jeśli trafiają tam gdzie trafić mają, to wyłącznie w formie szczątkowej, powodując wrażenie, że to wszystko tak naprawdę nie ma sensu. Weźmy wczorajszy dzień. W odpowiedzi na to, że mój kumpel i partner Coryllus dołączył do, z mojego punktu widzenia od początku do końca ustawionej i bardzo cynicznie realizowanej przez System akcji wyszydzania kandydata Prawa i Sprawiedliwości na tak zwanego „technicznego” premiera, napisałem parę komentarzy, w których ani nie wychwalałem kandydatury Glińskiego, ani nawet nie sugerowałem, że Gliński to mniejsze zło, w ogóle tak naprawdę nie zajmowałem się Glińskim, jedynie zwróciłem uwagę na fakt, że atak na niego, włącznie z całym arsenałem towarzyszących mu argumentów, jest idealnie skoordynowany i dobrze by nam było, zamiast się radośnie do tej akcji przyłączać, zastanowić się, czemu tak się dzieje. No i w tym momencie, mój kolega i partner Coryllus, najwidoczniej tak bardzo przekonany co do tego, że Gliński to swego rodzaju wybryk politycznej natury, uznał, że skoro ja się w tej sprawie odzywam wbrew gołym faktom, musi to oznaczać, że ja po pierwsze Glińskiego traktuję emocjonalnie, a po drugie robię to z wyrachowania, licząc na to, że w ten sposób uda mi się może zastąpić Świrskiego na funkcji jego osobistego asystenta.
I to jest sytuacja, którą określam jako bolesną. Okazuje się bowiem, że polityczne napięcie jest tak duże, a czasu na prostą refleksję jest tak mało, że w pewnym momencie właściwie wszelkie słowa stają się zbędne. Wystarczy kilka prostych haseł, w formie możliwie jednoznacznej deklaracji, i wszyscy będziemy zadowoleni. Powiem więcej: wszystko co wykracza poza te kilka haseł jest wybitnie szkodliwe, bo zmusza nas do zatrzymania się, a jak wiemy na to nie ma czasu, bo dzień wczorajszy już minął, podobnie jak zeszły tydzień i zeszły miesiąc, a jutro też już właściwie jest przeszłością. A zatem, po co w ogóle, jak to się mówi u mnie na wsi, otwierać pysk?
A jednak zasada tak pięknie sformułowana swego czasu przez Herberta: „Bądź wierny idź” wciąż obowiązuje i ja przynajmniej nie mam ochoty, by ją odpisać na straty. A zatem jeszcze raz opowiem, jak oceniam sytuację, w której się dziś znajdujemy i ostrzegam, że nie jest to ocena entuzjastyczna. Otóż moim zdaniem, jest dokładnie tak, jak to pisał wspomniany Herbert – lepiej już nie będzie. I nie mówię tu o skali lokalnej, bo tu akurat sama perspektywa ujrzenia Donalda Tuska i Ewy Kopacz wyprowadzanych w kajdankach i pakowanych do policyjnych radiowozów, jak na dziś wystarczy mi w zupełności. Jeśli idzie o wymiar lokalny, tu się zaczyna i kończy moje marzenie. Rzecz w tym niestety, że tak naprawdę to jest zaledwie okruch tego co ważne. Tak naprawdę, to moje pragnienie prostej sprawiedliwości jest czymś radykalnie infantylnym w obliczu tego, co się dzieje w skali znacznie, znacznie szerszej.
No ale mieliśmy mówić o Glińskim. Proszę zwrócić uwagę, jaki jest medialny kierunek ataku przeciwko tej kandydaturze. Nikt z nich – dokładnie nikt – jednym słowem nie zarzucił Glińskiemu, że jest głupi, niekompetentny, czy choćby zbyt kiepski, jak na wymagania, jakie polska polityka stawia przed każdym, kto ma aspiracje odgrywać w niej jakąś rolę. Zarzut w stosunku Glińskiego, kierowany zresztą równo ze wszystkich stron, jest taki, że on, będąc tak naprawdę inteligentną, mądrą, uczciwą i być może nawet kompetentną osobą, jest w sposób wyjątkowo perfidny i cyniczny wykorzystywany przez Kaczyńskiego. Przekaz jest taki, że biedny Gliński, doszczętnie zniewolony przez Kaczyńskiego, bardzo chce zostać premierem, którym przecież i tak nigdy nie zostanie, budzi już tylko wstyd i zażenowanie. W pewnym momencie doszło wręcz do tego, że sam Donald Tusk – coś absolutnie niewyobrażalnego – ogłosił publicznie, że Gliński NIGDY nie zostanie premierem. Przepraszam bardzo, ale co takiego się dzieje wokół tego człowieka, że to on, jako jedyny w tej całej nędznej menażerii, premierem nie zostanie NIGDY? Może premierem zostać poseł Hofman, posłanka Pitera, poseł Agent Tomek, nawet być może premierem kiedyś zostanie Grzegorz Schetyna, Korwin-Mike, czy ponownie Waldemar Pawlak, ale Gliński? Nigdy! A ja proponuję, byśmy się zastanowili, co Gliński ma takiego, że on nigdy, no i od razu proponuję odpowiedź. Otóż Gliński nigdy nie zostanie premierem, a już na pewno nie zostanie nim dziś, bo każdy myślący człowiek wie, a już na pewno wiedzą to macherzy Systemu, że Gliński to ktoś taki, kto jeśli zostanie tym premierem, będzie potrzebował zaledwie paru tygodni, by jego popularność w społeczeństwie osiągnęła poziom, o jakiej taki Jerzy Buzek nawet nie może marzyć. I to jest fakt podstawowy. Gdyby ktoś wciąż nie zrozumiał, co chcę powiedzieć, to ja to powtórzę raz jeszcze: Gliński póki co, a zapewne rzeczywiście nigdy, nie zostanie premierem, bo gdyby został premierem, jego popularność w społeczeństwie przewyższyłaby wszystko, z czym mieliśmy do czynienia dziś. I to niezależnie od tego, co o nim sądzę ja, Coryllus, czy nawet Jarosław Kaczyński. I koniec tego tematu.
Przyjmijmy więc teraz perspektywę szerszą, powiedziałbym wręcz, że uniwersalną. Oto mamy tak zwaną sprawę doktora Chazana. Jak dziś już wie każdy, kto wiedzieć chce, było tak, że w pewnej klinice robiącej interesy na produkcji dzieci, wyprodukowano bubel. Przez jakiś błąd w procesie produkcji, powstało życie niezdolne do życia, i w tym momencie osoby odpowiedzialne za ową tak fatalnie spapraną robotę, zamiast przyznać się do winy, wyciągnąć z tego co się stało wnioski i zaproponować jakieś zadośćuczynienie, postanowiły najpierw sprawę ukryć, a następnie problem wynikający z tej fuszerki przerzucić na innych. Jak? Po prostu, podrzucając to życie Kościołowi, by to Kościół, który wciąż coś gada na temat zasad i wartości, je zniszczył. Wciąż nie wiadomo, o co chodzi? Przejdę więc na poziom bardziej praktyczny. Klinika prowadząca od pewnego czasu biznes pod nazwą „in vitro”, mimo, jak się domyślam, dużych pieniędzy zaangażowanych w przedsięwzięcie, wyprodukowała dziecko z połową głowy, z mózgiem na wierzchu, niezdolne oczywiście do życia, i zamiast zwracać pieniądze plus ciężkie odszkodowanie rodzinie, wiedząc, że on akurat jest tu osobą w całym szeregu absolutnie ostatnią, zwróciła się do doktora Chazana o przeprowadzenie na dziecku aborcji. Dziś jest tak więc, że to biedne dziecko – ofiara Systemu i całego reprezentowanego przez niego zła – nie żyje, pamięć po nim wyłącznie kojarzy się z tą obrzydliwą połową głowy i mózgiem na wierzchu, Chazan został wyrzucony z pracy, Kościół nieśmiało protestuje, matka dziecka czeka na odszkodowanie, które jej wypłaci nie ten, który robotę spaprał, ale szpital, który nie chciał sprawy przykryć, a my dyskutujemy, dyskutujemy i dyskutujemy. I zło triumfuje.
A zatem mamy plan podwójny: z jednej strony, po to by nie dopuścić do powstania nowej jakości na polskiej scenie politycznej, chodzi o skompromitowanie profesora Glińskiego, a z drugiej jest już tylko Szatan. Tylko Tenktórynieprzepuszczażadnejokazji. A on akurat reprezentuje towarzystwo znacznie poważniejsze, niż te, które nam akurat zostało zaproponowane. Jak to się wszystko skończy? Bardzo jest mi przykro to mówić, ale dokładnie w momencie, kiedy kończę pisać ten tekst doszła do nas informacja, że Janusz Korwin Mike dał w mordę Michałowi Boniemu. A ja już wiem, co będzie dalej. Już za miesiąc, dwa, partia prowadzona przez Korwina Mike wskoczy w sondażach na drugie miejsce, tuż za PiS-em. Dlaczego? Dlatego mianowicie, że to jest gest już od ponad dwudziestu lat jedyny z ludzkiego punktu widzenia do przyjęcia. Dać w pysk jednemu z nich. A co w takim razie z Platformą? O tym już pisałem. Wielokrotnie. A jeśli nie dość jasno, to oczywiście przepraszam.

Wszystkich tych, którzy lubią tu przychodzić, lub akurat się tym blogiem zainteresowali, zachęcam do wizyty na stronie www.coryllus.pl, gdzie można kupić wszystkie moje książki, plus ostatni numer kwartalnika „Szkoła Nawigatorów” z absolutnie rewelacyjnym tekstem o pewnym wielkim żywopłocie. Szczerze polecam. Przy okazji, jak zwykle bardzo gorąco, proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

czwartek, 3 lipca 2014

Odpieprzcie się od Korwina!

Obiecywałem wprawdzie, że się zamknę, jednak jadę sobie tym pociągiem do Warszawy, a następnie dalej na wschód, syn mój poszedł spać, pan, który z nami jedzie, również, to i co ja mam robić? Grać w gry na telefonie? Czytać kolejne komentarze na blogu Lexblue, w których ta banda zawistnych durniów odkrywa kolejne splagiatowane rzekomo przez mnie fragmenty z Wikipedii? Bez przesady. Swoją drogą, z tego co tam zobaczyłem wczoraj wieczorem, wynika, że oni są na prostej drodze do tego, by napisać pismo do Roya Moxhama z donosem, że Gabriel Maciejewski wydał tłumaczenie jego książki i istnieje podejrzenie, że nielegalnie.
A więc wychodzi na to, że jednak nie udało mi się dotrzymać swojej obietnicy nawet przez jeden dzień. Pojawiła się bowiem właśnie informacja, zilustrowana przez telewizję TVN24 odpowiednim filmem i odpowiednio skomentowana przez całą kupę specjalistów, że Janusz Korwin-Mikke wygłosił w brukselskim parlamencie swoje inauguracyjne przemówienie i zrobił z siebie durnia. Na czym ów wstyd ma polegać? Na tym mianowicie, że Korwin podczas swojego przemówienia zachowywał się rzekomo, jak porażony przez tremę wariat, a jego angielski był tak zły, że nawet przewodniczący Schultz, a więc człowiek, który zna angielski perfekt, a i również poseł Sariusz-Wolski, a więc ktoś kto jest jeszcze bardziej językowo kompetentny od Schultza, nie byli w stanie go zrozumieć.
Niedawno dość, ale jeszcze przed wyborami, pisząc na temat niespodziewanej medialnej kariery Janusza Korwina-Mike, zwróciłem uwagę na fakt, że on od kilku już lat pogrąża się w jakiejś ciężkiej nerwicy, która się manifestuje między innymi szaleńczym rozbieganiem i mową tak chaotyczną, a zatem jego powrót do telewizji jest co najmniej zaskakujący. W końcu jaki jest sens sadzać przed kamerą kogoś, kto mówi tak szybko, że nie ma sposobu go zrozumieć, a zachowuje się tak dziwnie, że nawet tych pojedynczych, w miarę czytelnych, słów i tak nikt nie słyszy, bo wszyscy wpatrują się już tylko w tę twarz? Wspomniałem o tym jednak nie po to, by z Korwina szydzić, ale by pokazać, że to iż on nagle jest tak eksploatowany medialnie, nie jest związane z tym, co on ma do powiedzenia, ale z zadaniami znacznie poważniejszymi.
Wystąpił więc wczoraj czy przedwczoraj poseł Mike w parlamencie w Brukseli i był dokładnie taki jak zawsze. Szaleńczo roztrzęsiony, z prędkością karabinu maszynowego, w języku angielskim oczywiście, odczytywał z kartki kolejne słowa, treść tego wystąpienia, o ile zdołałem się zorientować, dotyczyła tego, o czym mistrz Korwina, Rush Limbaugh, mówił już jakieś 30 lat temu, a więc że globalne ocieplenie to humbug, a więc mieliśmy Korwina jakiego znamy od lat, w pełnym HD i w Dolby Surround, czyli wariata klepiącego stare klisze, interesujące wyłącznie dla ledwo co wchodzących w świat kłamstwa i zbrodni dwudziestolatków, a ci kretyni przychodzą, pochylają się nad nami i szepcą nam do ucha: „Widzicie? Wybraliście do Europejskiego Parlamentu człowieka, który nie umie nawet mówić po angielsku. Jakiż to wstyd!”
Otóż chciałem tu wszystkich zapewnić, że Janusz Korwin-Mike ma znacznie więcej na sumieniu niż kiepską znajomość języka angielskiego. Powiem więcej, gdyby on na wszystkich pozostałych poziomach był tak solidny, jak w tym angielskim, ja bym z czystym sercem na niego głosował. Moim zdaniem, Korwin-Mike angielskiego wprawdzie nie zna tak dobrze, jak by mógł, ale z całą pewnością lepiej, niż ci wszyscy, którzy się dzisiaj z niego śmieją, natomiast posługuje się nim dokładnie tak samo sprawnie, jak językiem polskim. A to w jego sytuacji wystarczy.
Kilka razy już wcześniej pisałem na temat owego buractwa, które prezentują dziennikarze naszych głównych mediów, ale też wszelkiej maści komentatorzy, gdy na scenę wchodzi język angielski. Pamiętam, jak swego czasu, Marek Król, kiedyś sekretarz KC, a dziś dziennikarz niepokorny, na temat owego zażenowania, jakie każdy z nas powinien czuć, nie znając języka angielskiego, spłodził cały felieton i w tym jednym felietonie zrobił cztery najróżniejszego rodzaju błędy. Pamiętam jak redakcja TVN24 wysłała na posłów jakąś cizię, która miała ich egzaminować ze znajomości języka i wszystko się skończyło tak, że żaden z nich, słysząc, co ona wyprawia, nie był w stanie się choćby na moment skupić. Pamiętam nawet, jak przez cały tydzień cała redakcja TVN24 szydziła z Palikota, że on pomylił słowo „Greece” ze słowem „Greek”, a więc zrobił coś, co każdy z nich robi kilka razy dziennie, wciąż i od nowa. I ci sami dokładnie ludzie i ich znajomi śmieją się dziś z Korwina, że on się skompromitował przed tym opętanym Odą do Radości towarzystwem, bo mówi źle po angielsku?
Nic z tego, moi państwo. Ja mam swoje rachunki z Korwinem-Mike, i to są rachunki bardzo poważne, i bardzo wam jestem wdzięczny, że próbujecie tę moją do niego niechęć wspierać, ale proszę, nie próbujcie mnie tu zachodzić od tyłu, bo ja mam oczy wszędzie.
To tyle. Tym razem już nic nie obiecuję, a więc powiem tylko, do usłyszenia. Oczywiścei, jak zwykle bardzo proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Za każdy gest, serdecznie i szczerze dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...