Pokazywanie postów oznaczonych etykietą natura. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą natura. Pokaż wszystkie posty

piątek, 10 marca 2023

O siłach natury, których bramy piekielne nie przemogą

     Jak pewnie wielu z nas zdążyło zauważyć, mimo bardzo silnych starań ze strony zainteresowanych środowisk, tu i ówdzie trwa dyskusja na temat naszych dzieci, obowiązków jakie wobec nich mamy i naszej i nie tylko naszej odpowiedzialności za ich sukcesy, ale też porażki. Temat odpowiedzialności poruszyłem tu lata temu w jednym ze swoich wpisów, a chodziło o zabójstwo dziewczynki z Kętrzyna imieniem Patrycja. Chodziło o to, że owa Patrycja prowadzała się z pewnym Kubą, Kuba zrobił jej dziecko, a kiedy zażyczył sobie by Patrycja dokonała aborcji, i ona mu się postawiła, to ją udusił. Snując refleksję nad tą zbrodnią, nawiązałem do piosenki Boba Dylana o pewnym bokserze, który umarł na ringu, i o tym w jaki sposób na tę śmierć zareagowały osoby, które tak naprawdę w pierwszej kolejności do niej doprowadziły. Przypomnę:

„O co chodziło Dylanowi? Otóż uznał on, że tak naprawdę Ramos był w najmniejszym stopniu winnym śmierci Moore’a. Dla Dylana, galeria osób, którzy ponoszą odpowiedzialność za tę śmierć, jest o wiele szersza. Oto publiczność, która żądała dobrej, mocnej walki. Oni nie mieli żadnych złych intencji. Chcieli tylko „odrobiny potu”. Oto sędzia, który – widząc, że sytuacja Moore’a jest dramatyczna – mógł walkę przerwać „w ósmej, ale tłum by, cholera, buczał, że ludzie tylko stracili pieniądze”. Jest też dziennikarz sportowy, który zapewnia, że boks wcale nie jest jedynym niebezpiecznym sportem, że „w takim footballu jest dokładnie tyle samo ryzyka”. Słyszymy menadżera Moore’a, który oczywiście wie, że „to okropne dla jego żony i dzieci, że umarł”, ale jednocześnie ma pretensje, że Moore go nie uprzedził, że się źle czuje. Mamy też nawet człowieka, który osobiście postawił na zwycięstwo Moore’a pieniądze. I on też przysięga, że go nawet nie tknął. I, podobnie jak cała reszta, krzyczy: „Not me!” I wreszcie mamy samego Ramosa, który w ogóle nic nie rozumie, bo wie, że to co on robi to jego sposób zarabiania na życie, a to co się stało, to widocznie „przeznaczenie i wola Boża”.

      Zrealacjonowałem ładnie ową poiosenkę, a potem wyobraziłem sobie, w jaki sposób mógł na zabójstwo Patrycji zareagować towarzyszący jej w jej w przedostatniej drodze tłum gapiów:

"Oto mówi red. Piotr Pacewicz z Gazety Wyborczej: 'To nie ja! Przecież ja nie kazałem mu zabić tej dziewczyny. Ja tylko zwracałem uwagę na cały szereg dramatów. Osobistych dramatów. Niechciane ciąże, życiowe problemy, złamane kariery. Poza tym, zastanówmy się, jak potoczyłoby się jej życie, gdyby jednak to dziecko urodziła. Kto by się nią zajął. Kto by zatroszczył się o to dziecko. Czy taka sytuacja nie doprowadziłaby do większych nieszczęść? Nie przesadzajmy z tym wszystkim. I proszę mnie nie winić. Przecież ja jej nawet nie tknąłem'.

Oto minister Ewa Kopacz: ‘Przepraszam, czy to może do mnie pretensje? Proszę nie wskazywać na mnie palcem. Osobiście uważam, że aborcja nie jest żadnym rozwiązaniem. Sama zresztą jestem katoliczką i osobiście ani bym nie zgodziła się na aborcję dla własnego dziecka, ani nigdy bym do aborcji nikogo nie namawiała. A że w życiu bywa różnie? To niczyja wina. Zresztą moja sytuacja jest szczególna. Jestem urzędnikiem państwowym i swoje poglądy siłą rzeczy muszę zostawić za drzwiami swojego urzędu. Jak ktoś może ode mnie wymagać, żebym narzucała innym swój światopogląd?’

A teraz opinia publiczna: ‘Cóż można chcieć od nas? Człowiek haruje od rana do nocy, żeby związać koniec z końcem, od czasu do czasu sobie coś ładnego kupić i od pierwszego do pierwszego zasłużyć na tę odrobinę przyjemności. A poglądy? Każdy z nas przecież ma swoje poglądy. A jak człowiek czyta gazety, ogląda telewizję, to przecież trudno powiedzieć, co jest prawdą, a co kłamstwem. Nie każdy musi być znowu taki mądry. Kościół twierdzi, że aborcja to zło. Ale ja, mimo że uważam się za człowieka Kościoła, to wciąż zadaję sobie pytanie: A cóż to jest to zło?’

Wystąpiłby tu też z pewnością ten lekarz ginekolog, który zupełnie niedawno przeprowadził aborcje u niejakiej Agaty: ‘Nie wiem, czego ona się bała. Przecież w dzisiejszych czasach taki zabieg, to nic wielkiego. Rozumiem, że mogła nie mieć pieniędzy. Ale przecież nie ona jedyna. Jest kryzys, bywa ciężko, ale człowiek ma przyjaciół, rodziców. Nie rozumiem, czemu jej nikt nie pomógł. Ale żeby do mnie pretensje. Przecież to nie ja ją udusiłem. Mogę nawet zapewnić, że gdybym wiedział, co się stanie, to wyskrobałbym ją nawet za pół ceny’.

Mogłaby też głos zabrać feministka, Magdalena Środa: ‘To prawdziwa tragedia! Ale czemu ani szkoła, ani Kościół, ani dom, nie uświadomił tej dziewczynie, że to ona przede wszystkim decyduje o swoim życiu? Czemu nikt jej nie powiedział, że nie powinna się bać? Mogła przyjść do nas. Mamy przecież najróżniejsze organizacje, gdzie służymy i radą i pomocą i żadna dziewczyna, czy kobieta nie odejdzie od nas bez odpowiedniej porady. Ale żeby mieć pretensje do nas! Za co? Przecież to nawet nie kobieta ją zabiła. To nie żadna z nas, prawda?’

I w końcu też na pewno zechciałby coś powiedzieć coś ten Kuba: ‘Co chcecie ode mnie? No dobra. Udusiłem ją. Ale zdenerwowała mnie. Przecież mogła się tak nie upierać. Wszyscy wiedzą, że aborcja to nic takiego. I gazety to piszą i w telewizji to mówią i różni politycy też swoje wiedzą. A ja mam dopiero dziewiętnaście lat. Przede mną całe życie. Czemu się tak uparła? Co jej szkodziło? Ale tak to jest. To wszystko przez ten Kościół. Mieszają ludziom w głowach i z tego tylko kłopoty’”.

      Tak było, a dziś można odnieść wrażenie, że liczba problemów wzrasta w tempie geometrycznym. Dziś małe dzieci nie tylko bywają mordowane przez swoich rodziców, rodzeństwo, czy rówieśników, ale same, jedno po drugim, popełniają samobójstwa. Spróbowałem w tych dniach przeprowadzić swego rodzaju kwerendę, zaglądając na fejsbukowe profile – jak wiemy, dziś Facebook rejestruje więcej profili osób zmarłych niż wciąż cieszących się życiem – dzieci, które popełniły samobójstwo w minionych paru latach, czy ich fejsbukowych przyjaciół i powiem szczerze, że nawet ja jestem zszokowany. Popatrzmy proszę na to, co się tam wyprawia. Dodam tylko że chodzi o dzieci 11 czy 12-letnie







 

      Myślę, że wystarczy tych wrażeń, a ja już tylko czekam aż przyjdzie czas gdy odpowiedzialni za to będą musieli się wytłumaczyć przed światem i myślę że wiem, co powiedzą. Oto pierwszy z nich, Nergal, lider black metalowego zespołu Behemoth:

„Przecież to nie ja te dzieci zabiłem! Jestem tylko muzykiem z prawem do artystycznej ekspresji, a nie satanistą Przyznaję, że nienawidzę katolickiego kościoła i ich zakłamanych funkcjonariuszy, ale poza tym żyję jak każdy inny”.

Dalej media, które ową sztukę od lat lansują, a Nergala przedstawiają jako wybitnego intelektualistę i wolnego artystę: „To nie my! My jedynie przedstawiamy artystyczne i socjologiczne zjawisko, nie komentując, ale jedynie zachęcając do dyskusji”.

Po mediach politycy: „To nie nasza wina, że te dzieci nie żyją. To wina Kościoła, który te dzieci straszy piekłem i one cierpią na wieczną depresję. My tylko wskazujemy to zło, które te dzieci doprowadziło do ich nieszczęścia”.

Po politykach przyjdą działacze LGBT: „A co myśmy im zrobili? My chcieliśmy tylko pokazać, że świat jest różnokolorowy i wszyscy powinniśmy się kochać. To Kościół im namieszał w głowach tak że one już nie wiedziały, co jest prawdą, a co kłamstwem”.

Z pewnością też odezwą się akademie sztuk pięknych, teatry, galerie, uniwersytety, literaci i filmowi reżyserzy: „A o co pretensje do nas? Czyżby ktoś tu próbował wprowadzić cenzury? Sztuka powinna być wolna, a winę za te nieszczęścia ponoszą ci, którzy pragną zniszczyć resztki wolności”.

Myślę, że nawet się odezwie minister Gliński, który niedawno ufundował swoje doroczne stypendium artystce proponująca światu tego typu estetykę:





„No wiecie państwo! Jak możecie mieć do mnie pretensje? Zadaniem rządu Prawa i Sprawiedliwości jest promowanie różnych rodzajów sztuki. My oceniamy twórców wyłącznie pod względem artystycznym. Dopóki jestem ministrem nigdy nie pozwolę na to, by polityka, czy jakakolwiek ideologia ograniczała twórczą swobodę. Te czasy już minęły. A wychowaniem dzieci niech się zajmują rodzice i szkoła”.

Tak będzie? Boję się że właśnie tak. Choć mam resztki nadziei, że najświeższy atak na Jana Pawła II zwiastuje jednak ostateczny koniec tej jak najbardziej ludzkiej hańby. Mam nadzieję, że natura jednak tego nie wytrzyma.

 

 

 


  

 

 

 

 

 

 

 

 

czwartek, 15 maja 2014

Dlaczego pop nie polubił brodatej kiełbasy?

Bloger Alex Disease, jak każdy zdeklarowany liberał, jest mi obcy pod każdym niemal względem i nie mam żadnego powodu, by się jego ideowymi przemyśleniami przejmować, natomiast przyznaję, że ostatnio trafiłem na któryś z jego tekstów, w którym wyraził myśl moim zdaniem niezwykle ciekawą. Otóż zauważył on po stronie tak zwanego mainstreamu szczególne nasilenie otwartej wręcz niechęci do wszelkich wynaturzeń, w taki czy inny sposób związanych z ideologią gender, i wyraził przypuszczenie, że możemy mieć do czynienia z falą, której nie da się powstrzymać. On akurat w swoim tekście powoływał się na jakąś wypowiedź aktora Cezarego Pazury, natomiast ja od razu sobie przypomniałem i niedawne wystąpienie aktorki Szczepkowskiej no i ostatni wywiad piosenkarza Maleńczuka, i nagle sobie uświadomiłem, że Alex Disease może mieć rację; że może się okazać, że owa paroletnia już agresja środowisk gender zaczyna wywoływać reakcję, której oni się w najmniejszym stopniu nie spodziewali, a która musiała nastąpić choćby z tego względu, że istnieją pewne kulturowe i cywilizacyjne bariery, których przekraczania normalny człowiek tolerować nie jest w stanie.
I proszę nie myśleć, że ja tu sugeruję jakieś nowe przebudzenie elit. Mam nadzieję, że nikt mnie nie będzie podejrzewał o to, że ja od dziś zacznę się emocjonować tym, że kolejna gwiazda filmu, estrady, czy mediów oświadczyła, że się nie wstydzi Jezusa, lub znalazła sens w macierzyństwie. Nie ma takiej możliwości, bym ja się miał przejąć nawet tak egzotyczną sytuacją, jak wspólnym oświadczeniem Moniki Richardson i jej nowego męża, że oni właśnie postanowili skorzystać z usług egzorcysty, a następnie wstąpić do Duszpasterstwa Rodzin, natomiast, uważam, że jeśli on albo ona nagle publicznie oświadczą, że homoseksualizm jest dla nich zjawiskiem nieestetycznym, a poseł Grodzka to wstyd dla polskiego życia publicznego, to wystąpienie będzie miało znaczenie. Dlaczego? Bo ono nie tyle będzie świadczyło o tym, że tych dwoje dziwnych ludzi się nagle opamiętało, ale że któreś z nich dobrze wyczuło nowe trendy.
Ja już bardzo dawno temu, kiedy ten blog ledwo co powstawał, napisałem serię felietonów, w których wyraziłem opinię, że podstawowe uderzenie wszelkiej propagandy Systemu prowadzone jest przez kulturę pop. Cokolwiek nam ma System do zaproponowania, robi to albo wysyłając nas do sklepu, albo pokazując, w jaki sposób ta propozycja jest akceptowana przez kulturę popularną. Mogliśmy to bardzo wyraźnie obserwować na przykładzie przez całe lata podtrzymywanej społecznej nienawiści, czy to do Jarosława Kaczyńskiego, czy ojca Rydzyka, ale przecież nie tylko. Dokładnie każdy rodzaj kulturowego, politycznego, czy choćby tylko estetycznego przekazu był do nas kierowany przez pop, i nie ulega wątpliwości, że skuteczność tej metody sprawdzała się w każdym możliwym wymiarze. Przykłady można mnożyć.
I do pewnego momentu bardzo skutecznie realizowana była propaganda związana z najszerzej pojętą ideologią gender. Te wszystkie parady równości, te tęcze, homoseksualne małżeństwa i adopcje, in vitro, aborcje, eutanazje i diabli wiedzą co jeszcze, było z dużą otwartością przyjmowane przez wszystkich, dla których świadomość przynależności do tak zwanego „otwartego społeczeństwa” stanowiła jednoznaczną atrakcję. I oto nagle, najpierw pojawia się ta Szczepkowska, po niej starszy Pazura, a po Pazurze przychodzi Maleńczuk i wali już naprawdę z grubej rury, że dla niego „pedały są obrzydliwe”. A ja nie mam najmniejszej wątpliwości, że większość środowiska, które on reprezentuje w najmniejszym stopniu nie poczuło się ta wypowiedzią obrażone. Jestem pewien, że co byśmy nie powiedzieli o jakimś Olbrychskim, Jandzie, czy nawet dziennikarzach TVN-u, oni na temat „pedałów” mają dokładnie takie same zdanie, jak na temat estetycznych walorów tak zwanej posłanki Grodzkiej. Oni publicznie mogą mówić co im się każe, albo co uważają za konieczne, ale w gruncie rzeczy są tylko ludźmi i nikim ani mniej ani więcej. I mam wrażenie, że swoją wypowiedzią Maleńczuk jedynie im wszystkim pokazał, że można, i że można bezkarnie.
Oczywiście może się okazać, że się mylę i że od dziś Maleńczuka już nie ma. Może się okazać, że System w żaden sposób nie zamierza dopuścić do tego, by została uruchomiona jakaś lawina, ja jednak – wprawdzie tylko z widzenia – ale trochę znam to środowisko i wiem, że dla nich pokusa udziału w jakimś drobnym ekscesie może być naprawdę nie do pokonania, i jest bardzo możliwe, że już za chwilę pojawi się kolejny celebryta, który postanowi dorównać Maleńczukowi. A jeśli tak się stanie, to owe antygenderowe demonstracje najpierw staną się modą, a już po chwili zaczną wypełniać pop… a wtedy – sky’s the limit.
Niedawno czytałem informację, że rząd Danii postanowił zrezygnować z emisji spotów reklamowych zachęcających młodych Duńczyków do udziału w majowych wyborach europejskich. Okazało się bowiem, że ich porażający idiotyzm zaskutkował tym, że zamiast zachęcać do głosowania, ludzi od udziału w wyborach odstręczał. No i widząc co się dzieje, władza natychmiast tę kampanię przerwała. Co to dokładnie były za spoty, tego nie wiem, bo sprawdzać ani nie miałem czasu, ani ochoty, natomiast mogę się tego domyślać, widząc choćby to, co szykują nam nasi politycy, zwłaszcza ci zorientowani najbardziej proeuropejsko. Mam wrażenie, że oni wszyscy przez tę całą nowoczesność tak daleko zgłupieli, że nie są w stanie niczego dłużej kontrolować, a już z cała pewnością ludzkich emocji. I że to się powoli staje zjawiskiem globalnym.
Powtórzę to raz jeszcze; ja biorę pod uwagę taką ewentualność, że System ma się naprawdę dobrze i tego, co jego, z rąk już nie wypuści, natomiast naprawdę się nie zdziwię, jeśli się okaże, że jego dotychczasowy najwierniejszy sojusznik, czyli pop, właśnie postanowił go zdradzić. Popatrzmy choćby na to, jak pop właśnie zareagował na konkursowy sukces tego przebranego za kobietę Austriaka o nazwisku Muszelka Kiełbasa. I wcale niekoniecznie tu tylko, w tej naszej zapyziałej Polsce.

I tym miłym akcentem chciałbym przejść do informacji, że nasze książki są jak zwykle do nabycia w księgarni Coryllusa na stronie www.coryllus.pl. Tam wszystko jest tak jak było, i jeśli się będzie zmieniać, to tylko na lepsze.
No i jednocześnie z bólem serca informuję, że skutkiem pewnych doraźnych egzekucji znaleźlismy się w prawdziwie dramatycznej sytuacji, która musimy w ciągu paru dni wyczyścić, bo inaczej jest już po nas. Dlatego bardzo proszę o wsparcie dla tego bloga pod podanym obok numerem konta. Mam nadzieje, że to juz po raz ostatni w tak rozpaczliwej formie. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...