Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hanna. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hanna. Pokaż wszystkie posty

środa, 1 września 2021

Pop

 

       Kilka miesięcy temu nasz ksiądz Rafał Krakowiak zachęcił mnie by podczas uroczystości organizowanych przez jego parafię z okazji nadchodzącej beatyfikacji prymasa Wyszyńskiego pojawić się na miejscu i wygłosić wykład pod tytułem... uwaga, uwaga – prymas Wyszyński i kultura pop. Oczywiście nie miałem bladego pojęcia, o co Księdzu chodzi, niemniej oczywiście w jednej chwili propozycję przyjąłem, zjawiłem się na miejscu i podczas rekolekcji Pomocników Matki Kościoła wykład wygłosiłem. Co ciekawe, przez swoje z jednej strony przyrodzone lenistwo, a z drugiej przez głębokie przekonanie, że jakoś sobie i tak radę dam, któregoś wieczoru z klasycznego marszu zacząłem mówic i, co nawet dla mnie niespodziewane, dyskusja stała się tak żywa, że trzeba ją było przenieść na kolejny dzień.

        O czym tam się rozmawiało, pisać dziś nie będę, bo i miejsca i chęci mi nie starcza, natomiast chciałbym wspomnieć o jednej tylko kwestii, a mianowicie o tym, jak bardzo nasz Kościół znalazł się w dramatycznym odwrocie z jednego tylko względu, tego mianowicie, że – podczas gdy faktycznie zauważył, że dziś pop to jedyne miejsce gdzie można cokolwiek osiągnąć –  uznał jednocześnie, że wystarczy że wystarczy wysłać na misję paru księży, który zaczną rapować i swoje popisy wrzucą do Internetu, byśmy wszyscy tu eksplodowali Wiarą jakiej świat nie widział. To prawda. Nie ulega oczywiście wątpliwości, że dziś jedynym powszechnie dostępnym medium jest kultura popularna, natomiast przypuszczenie, że sprawę załatwi ów ksiądz z gitarą jest dramatycznym więc złudzeniem. Nie zmienia to jednak faktu że w tym całym nieszczęściu Kościół ma swoich Świętych oraz swoje Cuda, czyli coś, czego nie ma nawet Kanye West, który podobno wydał właśnie nową płytę. Rzecz bowiem w tym, że Cuda oraz Święci to jest taka historia, że gdyby ktoś wpadł na pomysł by z tego uczynić tak zwany mem, zdobyłby nie tylko lokalne media, ale konsekwentnie serca, oraz świat.

     Byłem ostanio w ośrodku rekolekcyjnym w Bąblinie, gdzie poza tym wszystkim co się wiąże z rekolekcjami, spotykałem się z ludźmi i wymieniałem się z nimi jakimiś tak refleksjami. To co mnie zaskoczyło, to to, że wśród napotkanych osób nie znalazła się choćby jedna, która by wiedziała co mam na myśli, gdy mówię o Matce Boskiej Kodeńskiej, czy Matce Boskiej Hanneńskiej.  No dobra, zdarza się: człowiek nie jest w stanie ogarnąć wszystkiego. To jednak co zrobiło na mnie wrażenie to fakt, że nie mówimy o pierwszym lepszym człowieku, ale o ludziach szczególnego wyboru. I oni też na imię matki Boskiej Kodeńskiej zaledwie unieśli w zdziwieniu brwi.

         O co chodzi? Wbrew pozorom nie o to, że nie znamy historii naszego Kościoła, bo w końcu skąd ją znać? Problem polega na tym, że ci którzy ową historię znają i mają wszelkie możliwości, by uczynić z niej wcześniej wspomnainy mem, i dzięki nie mu zawojować świat, uważają że nie mają nic więcej do dyspozycji jak piosenkę turystyczną, ewentualnie hip-hop. Tymczasem, ubogaceni z jednej strony w żywoty świętych, a z drugiej niezliczone cuda, oni są w stanie, a z nimi my wszyscy, wypełnić 24 godziny przekazu dostarczanego nam dziś przez taki, pierwszy z brzegu, Netflix. Jedyny problem to wynająć kilka osób, które będą wiedziały, jak to profesjonalnie zrobić.

       Byłem też w te wakacje w wiosce Hanna – zachęcam do zwiększonego minimalnie wysiłku – gdzie znajduje się niezwykły kościół, a w nim jeszcze bardziej niezwykły, prawdziwie cudowny, obraz. Chodziłem sobie tam więc po owym kościele, gdy przyszedł miejscowy proboszcz i opowiedział nam pewną historię. Gdy tylko się zorientowałem, co się dzieje, postanowiłem włączyć nagrywanie i oto mamy to co przed nami.

       Zanim jednak zachęcę do aktywności, zwrócę tylko uwagę na fakt, że tu właśnie moim zdaniem mamy do czynienia z czymś, co osobiście nazywam popem w wydaniu turbo, a jednocześnie popem, który nie idzie na marne, ale może służyć światu – choćby tak małemu jak nasz –  z pożytkiem dla każdego kto zapragnie się dołączyć. Słuchamy.



      

wtorek, 30 lipca 2019

O dwóch głupich wołach i płaczącej Maryi


         Właśnie wróciliśmy z żoną z parodniowej wyprawy w moje rodzinne strony, czyli do Sławatycz i okolic, i w owym, nadzwyczaj gęstym programie, zajechaliśmy do wioski Hanna. O Hannie pisałem w swojej książce – dziś już niedostępnej – „Twój pierwszy elementarz”, a dziś może przypomnę tamtą refleksję:
      „Gmina na Górnym Podlasiu. Tam jest tak ładnie, że kiedy swego czasu Anna Jagiellonka w swej podróży na Ruś zatrzymała się tam na nocleg, tak jej się tam spodobało, że na pożegnanie pozwoliła, by lokalni mieszkańcy nazwali swoją wieś jej imieniem. No i mamy dziś Hannę. To są moje tereny. Polecam. Nawet jeśli tam wieczną władzę pełnią jakieś panie ze Związku Nauczycielstwa Polskiego z otwartymi sprawami sądowymi”.
       Dziś tam, jak się zdaje, panie z ZNP nie rządzą, natomiast, owszem, wójtem gminy jest niejaka Kowalik, która bardzo dba o to, by nikt o niej nie wiedział nic, a ja w tej sytuacji zaglądam do miejscowego, nadzwyczaj pieknego drewanianego kościółka, gdzie w centralnym miejscu ołtarza znajduje się niezwykły obraz Matki Bożej, a miejscowy ksiądz proboszcz opowiada mi jego historię. Otóż, jeszcze w okolicach przełomu wieków XIX i XX, od południa Bugiem płynęli ukraińscy flisacy, wioząc ze sobą kopię obrazu z wizerunkiem Matki Jezusa. Po długim żeglowaniu, głodni i strudzeni, zatrzymali sie na wysokości wsi Kuzawka, między Hanną i Sławatyczami i poprosili o gościnę. Zostali naturalnie odpowiednio podjęci, na pamiątkę zostawili swoim gospodarzom ów święty obraz i popłynęli dalej. Godpodarze zawiesili ów obraz w godnym miejscu i nagle patrzą, a tu postawiona pod obrazem ławeczka jest cała mokra. Wytarła więc gospodyni ławeczkę, a ona za chwilę jest znów mokra, i tak w kółko. Uznali więc dobrzy ludzie, że Matka Boża płacze. W tej sytuacji uradzono – w tamtych czasach wszystko było znacznie prostsze – że ponieważ Ona chce najpewniej do kościoła, należy ów obraz zapakować na ciągnięty przez dwa woły wóz i jako cudowny zawieźć go do Sławatycz. Kiedy jednak woły znalazły się na rozdrożu, okazało się, że za żadne skarby nie życzą one sobie ciągnąć w prawo do Sławatycz, ale w lewo do Hanny. Oczywiście, mieszkańcy Sławatycz, które już wtedy były wsią większą od Hanny i poważniejszą, nie byli takim obrotem spraw zachwyceni – i nie są do dziś – ale ponieważ nie było sposobu, by się owym wołom przeciwstawić, ów cudowny obraz znalazł się ostatecznie w Hannie, gdzie dziś, po wielu latach i po niedawnym remoncie kościoła, który zachwyca swoją urodą, jest dostępny dla wszystkich, którzy życzą sobie tam uklęknąć i się pomodlić.
       Jak mówię, rozmawiałem z miejscowym proboszczem i on – człowiek, z mojego punktu widzenia, może aż za nadto intelektualnie wyrazisty – zapewnił mnie, że powyższa historia, to nie bujda wymyślona przez władze gminy w celu przyciągnięcia turystów, ale jak najbardziej potwierdzona w parafialnych dokumentach, wraz z zeznaniami świadków, prawda. Tak było i wszystko stoi na papierze jak, nomen omen, wół.
        A więc byłem tam, wszystko widziałem, przed świętym obrazem jak należy zgiąłem kolano, pomodliłem się, a na koniec otrzymałem od księdza proboszcza odpowiedni obrazek, a dziś tu daję to świadectwo i zwracam się do wszystkich to czytających: Pamiętajcie. Tak naprawdę my sami gówno wiemy, natomiast zawsze się może okazać, że para starych głupich wołów będzie miała nam coś szczególnego do powiedzenia.





     
      


Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...