Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Warszawa. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Warszawa. Pokaż wszystkie posty

środa, 3 grudnia 2025

Biedni chrześcijanie patrzą na Pałac Kultury

 

Choć pewne ryzyko oczywiście jest, myślę sobie, że czytających ten tekst mieszkańców Warszawy ani szczególnie nie oburzy, ani zwłaszcza nie zdziwi – najwyżej uznają, że jest głupi i będący wynikiem wyłącznie prowincjonalnych kompleksów – jako że oni doskonale wiedzą co polski zaścianek o nich myśli. Tymczasem ja nawet nie zamierzam z tego miasta i tych którym przyszło tam mieszkać ani szydzić, ani ich obrażać, a jedynie porozpaczać nad stanem naszych polskich umysłów, który to stan akurat Warszawa doskonale wyraża.

A powód do tego mam dwojaki, jeden dość już stary, a drugi całkiem świeży. Stary to ten wynikający z politycznych wyborów znacznej części z nas, które wskazują na to, że choćby Donald Tusk wraz z Kosiniakiem-Kamyszem i Włodzimierzem Czarzastym ogłosili nagle, że ze względu na ośmioletnie złodziejstwo Prawa i Sprawiedliwości i kryzys do którego ich rządy doprowadziły Polskę, państwo przejmuje wszystkie nasze oszczędności i przekazuje je Niemcom z prośbą o to, żeby ci łaskawie zechcieli za nie wyprowadzić kraj z upadku, to bardzo wielu z nas zareagowałoby na to wyłącznie zawołaniem „Jebać PiS!”, a następnie grzecznie położyło uszy po sobie i ogłosiło swoje niewzruszane poparcie dla Koalicji Obywatelskiej, dawniej Koalicji Obywatelskiej. Świadomość tego jest dla mnie czymś tak bolesnym, że ja już się nawet przestałem przejmować kolejnymi wybrykami premiera Tuska, włącznie z niedawną obietnicą, jaką ten złożył Niemcom w kwestii zapłaty za ich zbrodnie z lat 1939-1945. Nie ma bowiem słów i gestów, czy to ze strony Donalda Tuska, czy kogokolwiek z jego szajki, które przebiłyby ból jaki odczuwam, widząc jak wielkie poparcie zachowują oni wszyscy w polskim społeczeństwie. I ból ów nie zmniejszy się nawet jeśli się szczęśliwie okaże, że tych obłąkańców z każdym dniem coraz mniej.

No ale jest też drugi powód, dla którego postanowiłem napisać ten tekst i jest to powód, jak już wspomniałem, bardzo świeży. Otóż, jak wiemy, gdzieniegdzie w Europie już chyba miesiąc temu, a u nas dopiero przed tygodniem czy dwoma, branża handlowa ruszyła z przedświąteczną histerią i z tej okazji porozstawiała w miastach tak zwane „świąteczne jarmarki”. Osobiście jestem do tego szaleństwa odpowiednio przyzwyczajony i zwyczajnie przez te kilka tygodni omijam rynek Katowic, nie mówiąc o rynkach innych miast, szerokim łukiem, zarówno ciałem jak i duszą. Zdarzyło się jednak, że najpierw w telewizji Republika usłyszałem, że Warszawa w temacie Świąt Bożego Narodzenia postanowiła wybić się do europejskiej czołówki i pod Pałacem Kultury zorganizowała „jarmark jakiego jeszcze nie było”, a następnie wpadłem na artykuł w Wirtualnej Polsce, który mi sprawę naświetlił z bliska. Tu może się na chwilę zamknę i zostawię Państwa z fragmentami wspomnianego artykułu:


Ze względu na liczbę odwiedzających już samo wejście na teren jarmarku było problematyczne. Ciasne przesmyki między zewnętrznymi krańcami stoisk z trudem przyjmowały napierający z miasta tłum. Zbita masa ludzi formowała się w wąskich przestrzeniach między straganami w naciskające na siebie z każdej strony skupiska. Turyści ocierali się o siebie, prąc na ślepo naprzód. „Litości”; „Ani do przodu, ani do tyłu”; „Korek jak na autostradzie”; „Boże, ile ludzi. Dramat”; „Wyjdźmy stąd”; „Trzymaj mnie, bo mnie ktoś zaraz ukradnie” – majaczyli zdezorientowani warszawiacy i turyści. Z tłumu padało co chwila to samo pytanie: „Którędy do grzanego wina”? Zarówno billboardy i sklepowe neony z ul. Marszałkowskiej, jak i agresywnie wyrastające zza świątecznych stoisk biurowce czy neonowe odcienie diabelskiego młyna i podświetlonego wściekłą zielenią Pałacu Kultury i Nauki powodowały jeszcze większy wizualny chaos. W efekcie znaleźliśmy się w świątecznej „cepelii”, zamkniętej w neonowym akwarium.

Choć organizatorzy próbowali zbudować atmosferę świątecznego miasteczka, to obecność atrakcji rodem z odpustowego placu – gry losowe, wielkie pluszaki, strzelanie do kaczuszek czy nachalnie migoczące stanowiska z plastikowymi gadżetami – nadawała raczej tej przestrzeni przaśny, momentami wręcz kiczowaty charakter.

A żeby przekonać się osobiście o smaku zachwalanych produktów, trzeba było odstać swoje w gigantycznych kolejkach. Pajda chleba ze smalcem? Godzina. Langosz? Godzina. Grzane wino? Godzina. Przejażdżka kołem widokowym? Półtorej godziny. Wiele osób zajadało się jedzeniem na stojąco, bez stolików, wciśniętych w niewielkie wolne przestrzenie między stoiskami a rzeką ludzi.


Czy Państwo widzą to co ja widzę? Czy widzą Państwo ten tłum obłąkańców, którzy na wieść o tym, że pod ich Pałacem Kultury powstał najpiękniejszy Jarmark Świąteczny rzucili wszelką robotę i ruszyli między te stoiska? Ruszyli żeby co? Żeby postrzelać sobie do kaczuszek? Żeby przejechać się na „diabelskim kole”? Żeby kupić sobie wielkiego pluszowego misia? A może po to, by zjeść kromkę chleba ze smalcem, a kto wie, czy nie jeszcze z ogórkiem? A może tylko po to, by zielonym świetle Pałacu Kultury oddać pokłon swojemu szczęściu z powodu bycia jednym z nielicznych wybranych? Przychodzi sobotnie zimowe popołudnie i dziesiątki, a może nawet setki tysięcy warszawiaków wbijają się w to piekło ludzi i straganów… Po co? W imię czego?

Ja oczywiście na to odpowiedzi nie znam i mogę jedynie z bólem serca spekulować, natomiast swojej odpowiedzi udziela nam autorka tekstu w Wirtualnej Polsce. Proszę o jeszcze chwile uwagi:


Za rekompensatę za długi czas oczekiwania w kolejkach można uznać ceny, które mieszczą się w granicach przyzwoitości. Za grzane wino czy poncz alkoholowy na jarmarku bożonarodzeniowym na placu Defilad w Warszawie zapłacimy 20 zł. Za pajdę chleba ze ze smalcem (z ogórkiem, rzodkiewką, szczypiorkiem i natką pietruszki) czy pieczone kasztany zapłacimy tyle samo. Króla wszystkich jarmarków, czyli węgierskiego langosza, można na jarmarku bożonarodzeniowym kupić za 30 zł. Za ser smażony z żurawiną zapłacimy 9 zł. Uczciwie prezentują się również ceny klasycznych, polskich, świątecznych przysmaków. Za kiełbasę w zestawie z kajzerką, kiszoną kapustą, ogórkiem i sosem zapłacimy 29 zł. Bigos, żurek, grochowa czy gulaszowa również mieszczą się w kwocie 25 zł.


A więc już być może wiemy. Udręka, którą ci biedni ludzie przeżyli jednak się opłaciła. Oni po wszystkich tych przeżyciach mogli spokojnie wrócić do domu, bo za niecałe 50 zł ich pot został godnie zrekompensowany grzańcem pod kiełbasę z kajzerką, kiszoną kapustą, ogórkiem i – uwaga uwaga – sosem. Cóż że na stojąco?

Napełnieni grzańcem i kiełbasą, a kto wie, czy też widokiem z diabelskiego koła, mogli wrócić do domu i może jeszcze zdążyć na Fakty TVN. Żeby się dowiedzieć, co mają robić i jak się zachowywać jutro i w dniach kolejnych, by godnie zasiąść przy światecznych stołach.

Zmiłuj się nad nami Panie, bo zgrzeszyliśmy przeciw Tobie.







wtorek, 4 marca 2025

O tym jak w 1944 Niemcy uchronili Warszawę przed polskimi nazistami

 

          Nikiego, pół Niemca pół Chorwata, znamy od ponad dziesięciu lat, spotykamy się regularnie i z radością, i można powiedzieć, że jesteśmy zaprzyjaźnieni. Niki jest dobrze wykształconym nauczycielem, człowiekiem bardzo oczytanym, ciekawym świata, w dodatku muzykiem, no i, ktrótko mówiąc, fantastycznym kolegą. Niki, jak wielu Niemców z jego pokolenia, bardzo cierpi z powodu grzechów, może nie swojego ojca, który jest Chorwatem, ale grzechów, Niemców, czyli tych wśród których się urodził i żyje. Niki ma żonę, nadzwyczaj miłą i kochaną kobietę, i dwie córki, tak jak oni, wykształcone i przemiłe. Jedna z nich gra amatorsko w piłkę nożną. Od tygodnia Niki z żoną są w Polsce, a w związku z tym, od trzech dni widzimy się to tu to tam codziennie i jest to bardzo dobry czas, zwłaszcza że oni przywieźli nam w prezencie litrowego Laphroaiga, a my im zapewniliśmy pełny wybór naszego wykwintnego piwa.

        Żona Nikiego w Polsce jest pierwszy raz, natomiast Niki jeszcze nigdy w życiu nie był w Warszawie, ograniczając się wyłącznie do Katowic, Krakowa i oczywiście Auschwitz. I oto wczoraj, w związku z jakimiś nieskonkretyzowanym celem, zapytał, czy warto odwiedzić Warszawę i co tam jest ciekawego do obejrzecnia. Zgodnie z moim najszczerszym przekonaniem, jeśli jest jakiś powód by zajechać do Warszawy, to wyłącznie po to, żeby zobaczyć Muzeum Powstania Warszawskiego, no i ewentualnie zobaczyć jak owa Warszawa, ze szczególnym uwzględnieniem Starego Miasta, powstała po wojnie z kompletnych ruin.

      I proszę sobie w tym momencie Niki zapytał: „Ale Warszawa nie została chyba w czasie wojny zbombardowana?”

      Powiedziałem Nikiemu, ale też chyba przy okazji jego żonie, że owszem, Niemcy Warszawę bombardowali dwukrotnie, pierwszy raz w 1939 roku, zabijając może nawet i 50 tys. ludzi, a drugi raz po Powstaniu Warszawskim, na bezpośredni rozkaz Himmlera, zostawiając ją w stanie którego by się nie powstydziło Aleppo, co sam Niki potwierdził chwilę później, kiedy mu na dowód tego pokazałem. Wstrząśnięty, zapytał, dlaczego oni to zrobili, ja odpowiedziałem, że dlatego, że bardzo się na nas zdenerwowali, chwilę pomyśleliśmy, ja przewróciłem płytę na drugą stronę i sobie nalalismy kolejnego shota.

        I teraz sobie przypominałem, jak zupełnie niedawno przeczytałem gdzieś, że w niemieckich szkołach zapytano uczniów, kto ich zdaniem rozpoczął II Wojnę Światową i zdecydowana większość z nich postawiło na Polskę. Później, w sensowny jak sądzę sposób, pomyślałem sobie o minister Nowackiej i jej słowach o polskich nazistach, no i naturalną koleją rzeczy doszedłem do naszych pretensji do uzyskania od Niemców odpowiednich reparacji za wszystko to, co Polska przez te pięć lat utraciła, czy to w formie zniszczeń, czy to ofiar w ludziach, czy skradzionych majątków.

 [Swoją drogą, czy Państwo może wiedzą, że podczas okupacji Niemcy wycieli połowę Bieszczad i wywieźli drewno do Rzeszy, co stanowi przyczynę tego, że w znacznej części Bieszczady porasta stosunkowo młody las]

        Pomyślałem sobie więc o tych reparacjach i uznałem z przerażeniem, że ci którzy dziś rządzą Niemcami, czyli często osoby nieco tylko starsze od Nikiego i jego żony, zupełnie autentycznie i szczerze kompletnie nie są w stanie pojąć, o co ci Polacy się przypieprzają. Wybudowali sobie te obozy koncentracyjne, zaprosili potem nazistów, żeby pomogli im tam umieścić miejscowych Żydów, paru Polaków, owszem zginęło, jak to podczas wojny, a teraz drą japę, żeby państwo niemieckie im za niewiadomo co płaciło jakieś biliony. Co to ma, Donnerwetter, być!

      Mój serdeczny kumpel Niki, oczywiście aż tak tępy nie jest. On doskonale wie, co rodzice i dziadkowie jego mamy i żony, mają za uszami. On wie, że to Niemcy są tym „bad guy”. On wie, że to wszystko zaczęli Niemcy, a nie jacyś „naziści”. On wie naprawdę dużo.  Tak się jednak złożyło, że o tym akurat, że Himmler w roku 1944 wydał rozkaz zrównania Warschau z ziemią, i że ów rozkaz został wykonany i potwierdzony wspominanymi tu już kiedyś pięcioma pieczątkami, ani jego mama, ani dziadkowie, ani teściowie, ani szkoła, ani niemieckie historyczne książki, ani niemiecki film, telewizja i prasa go nie nauczyli. Jest gorzej. Wygląda na to, że jego nawet nie nauczył tego Hollywood.

        A skoro tak, to wiele wskazuje na to, że owa teoria iż sprawa ma zakres międzynarodowy, to już nie tylko teoria. To co jednak naprawdę straszne, że w awangardzie tego kłamstwa stają ostatnio również nasze miejscowe elity.



         

wtorek, 28 maja 2019

Warszawa jest smutna bez niego?


       Planowałem poświęcić ostatnim wyborom ten jeden jedyny komentarz, jednak, jak to często bywa, wystarczył dzień namysłu, bym uznał, że jest tyle rzeczy do powiedzenia, że nie wystarczy na nie ani jedna, ani nawet dwie czy trzy kolejne notki. A zatem, proszę posłuchać, bo kilka kwestii zdecydowanie zasługuje na uwagę.
       Oto jeszcze wczoraj, kiedy ledwie zapowiadałem, że tym, co się wydarzyło w minioną niedzielę będę się jednak musiał zająć, planowałem zadumać się nad tym, jak to się stało, że Warszawa – przyznaję, że miasto i bez tego gromadzące nadzwyczaj szczególne towarzystwo – postanowiła największą liczbę głosów oddać na Włodzimierza Cimoszewicza. Ja się oczywiście spodziewałem, że tam akurat Prawo i Sprawiedliwość nie będzie miało konkurencji, gdy chodzi o kreowanie poczucia niechęci. A zatem byłem pewien, że Warszawianie, zamiast na któregokolwiek z kandydatów PiS-u, zagłosują na Hubner, Halickiego, Boniego, a nawet na Pihowicz. I nie chodzi mi o to, że Hubner jest nawróconą komunistką, Boni nawróconym esbekiem, a cała ta reszta to albo ludzie zbyt młodzi, żeby mieć jakiekolwiek poglądy, albo tym bardziej poczucie winy, podczas gdy Cimoszewicz to czysty bolszewik. Szlag trafił to jego NKWD i jego zapatrywania na świat. Biorąc pod uwagę fakt, że znaczna część wyborców nie ma w tym momencie nawet pojęcia, o czym ja mówię, to są rzeczy absolutnie bez znaczenia. Dlatego też, ja bym się nawet szczególnie nie zdziwił, gdyby Warszawianie postanowili wybrać jako swojego kandydata do Europejskiego Parlamentu Leszka Millera, tak jak to zrobili mieszkańcy Poznania. Miller, co by o nim nie mówić, to ktoś, kto ma pewien urok, pewien rodzaj inteligencji, no i przede wszystkim potrafi robić wrażenie – przepraszam za osobisty akcent – ale jakiegoś tam dziadka. Dziadka komucha, dziadka ubeka, dziadzia gangstera, ale w końcu małe dzieci nie muszą mieć aż takiej wrażliwości, by rozpoznawać ludzkie charaktery po odcieniu oczu.
      Tymczasem sami Warszawianie, nie licząc otaczających miasto gmin, w liczbie niemal 150 tysięcy postanowili oddać swój głos na tego dziwnego człowieka. Oto człowiek, który nie jest w stanie się uśmiechnąć bez ozdabiania swojej twarzy paskudnym szyderstwem, człowiek który, unikając odsłonięcia jakichkolwiek emocji, mówi wyłącznie przez zęby, człowiek którego sam ton głosu budzi bolesną odrazę, człowiek wreszcie, który wedle wszelkich powszechnie znanych kategorii stanowi przykład klasycznego skurwysyna, nagle zostaje wskazany przez mieszkańców Warszawy jako ich człowiek.
       Przyznaję bez bicia, że dla mnie wygląd ma często znaczenie podstawowe. Kiedy nie mam żadnych innych narzędzi rozpoznawania z kim mam do czynienia, wygląd jest bardzo ważny. Wiem oczywiście, że można się pomylić. Nawet jeśli przyjmiemy za prawdę, że charakter człowieka wyłazi z niego choćby nie wypowiedział jednego słowa, bywa różnie. Przepraszam jednak bardzo, ale są sytuacje, kiedy wątpliwości być nie może. I to jest moim zdaniem przypadek Cimoszewicza. To jest ktoś, kto wystarczy że zapuka do naszych drzwi, a my mu otworzymy, powinien zostać natychmiast zrzucony ze schodów bez słowa wyjaśnienia. A dodatkowo, na wszelki wypadek, można mu jeszcze zrzucić na łeb worek zgniłych kartofli.
      No ale dobra, niech będzie, że powinniśmy być bardziej merytoryczni. A zatem, mamy przede wszystkim klasycznego komucha, po drugie wychowanego przez ludzi, jakich święta ziemia nosić się brzydzi, ale też człowieka znanego z zachowań, za które zwykły człowiek albo poszedłby zwyczajnie siedzieć, albo przynajmniej został kopnięty w tyłek przez pierwszego z brzegu menela. I ten oto człowiek, najpierw w sposób kompletnie bezsensowny niszczy swój dom w Puszczy Białowieskiej następnie przeprowadza się do Warszawy, by chwilę później apelować do jej mieszkańców by na niego głosowali w europejskich wyborach, a oni... zrywają się na równe nogi, zaczynają bić brawo i wrzeszczeć z podniecenia? Dlaczego? To właśnie jest dla mnie zagadką, której rozwiązać nie potrafię.
      Byłem w Warszawie wiele razy i przy każdej z tych okazji miałem bardzo dużo okazji, by to miasto i ludzi, którzy je zamieszkują zmieszać z błotem. Zawsze jednak żyłem w przekonaniu, że nawet oni pewnych granic przekroczyć nie potrafią. Dziś już wiem, że to jest piekło. Autentyczne piekło.
       I tylko jedna rzecz nie przestanie mnie już męczyć chyba do śmierci. Jak to się stało, że w roku 2002 Lech Kaczyński został tam wybrany na prezydenta Warszawy z przewagą 70,54% głosów. Czy to możliwe, że już rok później to miasto zostało zaatakowane przez Marsjan?



Po prawej stronie są okładki moich książek. Część z nich jest już niestety sprzedana, ale te które pozostają w ofercie, można zamawiać. Wystarczy kliknąć w okładkę i sprawa prawie załatwiona. Ewentualnie proszę pisać na adres k.osiejuk@gmail.com.
       

    

poniedziałek, 4 lutego 2019

Jarosław Kaczyński, czyli o zwyciężaniu na koszt przeciwnika


Już po weekendzie, a tu wciąż czeka ostatni felieton z "Warszawskiej Gazety". Zachęcam jak zawsze.       


      Gdy chodzi o Warszawę, jej losy interesują mnie wyłącznie w zakresie ściśle ogólnopolskim. A zatem, jeśli w Warszawie nie zdarzy się coś, co może mieć wpływ na losy Polski, to ja wzruszam ramionami. Poza tym, pomijając „Warszawską Gazetę”, którą szanuję, oraz kilka bardzo bliskich mi osób, Warszawa równie dobrze mogłaby dla mnie zostać zmieciona przez czy to tsunami, czy inną przysłowiową dżumę. Czemu tak? Powód jest właściwie trywialny. Otóż ile razy zdarza mi się tam zawędrować, czuję wyłącznie rozczarowanie. Przede wszystkim, moje doświadczenie jest takie, że ludzie, z którymi się spotykam, są wybitnie nieuprzejmi, a wręcz niegrzeczni, a jeśli nawet nie muszę z nimi rozmawiać, to oni mi nie pasują pod względem estetycznym. Sama Warszawa zresztą jest w moim odczuciu wyjątkowo brzydka, a ową brzydotę wybitnie podkreślają te ohydne wręcz wieżowce, które ostatnio wyrastają tam jak grzyby po deszczu, skutecznie przesłaniając to co kiedyś stanowiło o oryginalności i urodzie tego miasta. Czymś wręcz symbolicznym okazała się moja niedawna wizyta w miejscu, które z samej zasady powinno zachowywać pewną klasę, a mianowicie w indyjskiej restauracji „Bollywood” na Krakowskim Przedmieściu, która robiła wrażenie klasycznej peerelowskiej speluny, tyle że z wodnymi fajkami przy każdym stoliku, jako alibi. A więc to jest dla mnie Warszawa.
       Dlatego też, kiedy po raz pierwszy usłyszałem, że Jarosław Kaczyński negocjował z jakimiś deweloperami postawienie w Warszawie nie jednego, ale dwóch kolejnych szklanych domów, pomyślałem sobie, że to już jest chyba bardzo dobry powód, bym stracił resztki zaufania do mojego dotychczas ulubionego polityka. Ja rozumiem słabość Kaczyńskiego do ludzi wykształconych, znających języki obce, różnego rodzaju autorytetów, to jednak żeby wpaść na pomysł z tymi szklanymi wieżami, to już chyba przesada.
       I oto kiedy tak złorzeczyłem na ten idiotyzm, zareagowała „Gazeta Wyborcza” i po raz kolejny okazało się, że Jarosław Kaczyński wyprzedza nas wszystkich o kilka długości. On, jak wszystko na to wskazuje, za przyczyną jednego zaledwie artykułu, z jednej strony pokazał nam wszystkim, jak wygląda klasyczne zwycięstwo osiągnięte w całości na koszt przeciwnika, a z drugiej zdobył serca wielu warszawian, którzy jeszcze do niedawna byli w stosunku do niego w najlepszym wypadku obojętni. Z tylu, wydawałoby się narzucających się wręcz rozwiązań, które mogłyby sprawić PiS-owi naprawdę nieliche kłopoty, wybrali redaktorzy „Wyborczej” absolutnie najgorsze. Dziś jest więc tak, że w powszechnej świadomości, Jarosław Kaczyński nie dość, że jest człowiekiem nadzwyczaj wręcz uczciwym, to jeszcze, jak się okazuje, wie, na czym polega nowoczesność i prawdziwie światowe piękno wielkich europejskich miast.
      Jak ktoś dowcipnie zauważył pewien internauta, teraz to już tylko należy czekać aż „Gazeta Wyborcza” zreflektuje się, że wybrała zły kierunek i zarzuci Kaczyńskiemu, że w nagranych rozmowach używał  knajackiego języka, mówiąc „Do stu tysięcy beczek, nie podpisze tej umowy, bo jest niezgodna z prawem”.

Gdy chodzi jeszcze o Warszawę i to co w niej ma dla mnie jakąkolwiek wartość, to muszę osobno wymienić Michała i jego sklep pod bardzo ładną nazwą Foto-Mag, w którym można kupić książki absolutnie najlepsze, w tym i moje. Serdecznie polecam. To jest tuż przy stacji metra Stokłosy.
     

poniedziałek, 3 grudnia 2018

Szczyt klimatyczny, a warszawizm znów górą


       No i znów za nami kolejne targi, kolejna podróż do Warszawy i z powrotem, o czym będzie dopiero jutro, bo ja nawet nie wiem, czy orientują się Państwo, ale już dziś w moim mieście rozpoczyna się tak zwany szczyt klimatyczny. O co chodzi w tym szczycie tak naprawdę, mogę się tylko domyślać, a moje domysły są naprawdę ciekawe, oficjalny przekaz jest natomiast taki, że chodzi o to, by nasza Ziemia była miejscem mlekiem i miodem płynącym, przynajmniej do czasu jak Pan Bóg wreszcie postanowi z tym całym bałaganem skończyć i się zacznie.
        Mamy więc w Katowicach ów szczyt klimatyczny i proszę sobie wyobrazić, że w związku z tym od jakichś dwóch miesięcy miasto jest poddane całkowitej reorganizacji. Powstają nowe budynki, zamykane są kolejne kwartały, nad naszymi głowami latają helikoptery, z tego co słyszałem od dzieci, ulica na której mieszkamy, w związku z wizytą w sąsiedniej restauracji kogoś ważnego, została obstawiona przez trzy radiowozy na światłach, a w kolejnych budynkach w centrum miasta powstają stanowiska dla snajperów, którzy mają mieć oko na każdą obcą ciężarówkę. Nie żartuję. Tak jest i ten kto widział o tym zaświadcza.
      Ale jest jeszcze coś. Otóż ponieważ na ów szczyt przyjeżdżają grube dziesiątki tysięcy delegatów z całego świata, okazało się, że nasze Katowice nie posiadają wystarczająco dużej bazy hotelowej, by ich wszystkich pomieścić. W związku z tym do akcji ruszyli dzielna ludność tubylcza i z tego co mi wiadomo, dziś jest tak, że każdy z nas kto ma wolny pokój do dyspozycji, jest w stanie w jednej chwili dostać 14 tys. złotych od jakiegoś Nigeryjczyka, czy Katarczyka za dwa tygodnie. A zatem miasto eksploduje radością.
       Radość też widać na nowopowstałym po latach tak zwanej post-ziętkowej nędzy rynku, który się przerodził w swiąteczny jarmark na miarę jakiegoś Köln, czy innego Frankfurtu choćby i nad Odrą. Są stragany, ferie świateł, choinki, a nawet przepiękna karuzela w samym środku i do szczęścia brakuje tylko 20 stopni Celsiusza powyżej zera.
        A ja mam już tylko jedną refleksję. Kiedy oglądam telewizję - a mam tu na myśli telewizję publiczną - oraz zaglądam od czasu do czasu na portale w rodzaju onet.pl oraz tvn24.pl, nie mogę nie zauważyć, że o tym, co się dzieje w moim mieście oni zaczęli informować zaledwie parę dni temu. Wcześniej o tym co się dzieje w Katowicach, a daję święte słowo honoru, że działo się wiele, nie słyszałem ani słowa. Jak od paru dni informują nas media, lista gości, jacy mają przybyć na ów szczyt, ze względów bezpieczeństwa jest utajniona, co jeszcze chwilę temu, do czasu aż wraże media z satysfakcją poinformowały, że nic z tego, mogło oznaczać, że do Katowic w tych dniach przyjadą i Putin i Trump. Za to już wiadomo, że na pewno będą Bono, DiCaprio i sam mistrz Schwarzenegger. A ogólnopolskie media, jedne i drugie, zaczęły się tym wydarzeniem interesować dopiero parę dni temu. Czemu tak? Już tłumaczę i to ma bezpośredni związek z moim wspomnianym na początku wyjazdem do Stolicy.
      Otóż chodzi o to, że polskie media są skupione wyłącznie wokół dwóch rzeczy: Warszawy oraz tego co mieszkańcy Warszawy, a przy okazji ich pracownicy, mają w głowie. I nawet jeśli oni w głowie mają to co ja po raz już setny chyba miałem okazję oglądać na żywo, czyli tę codzienną, nadzwyczaj ponurą nędzę, to im do głowy nie przyjdzie, by wyjrzeć poza ten płot. Rozmawialiśmy tu jeszcze w piątek przy okazji rodzinnych uroczystości na ten temat i ktoś nagle zauważył, że kiedy się ogląda ogólnopolską telewizję, śledzi ogólnopolskie media, czy słucha się ogólnopolskiego radia i dowiaduje się, że na ulicy Kościuszki zderzyły się dwa busy, to, o ile nie jest podana nazwa miasta, wiadomo, że musi chodzić o Warszawę. Jeśli cała Polska dowiaduje się ża w okolicach Ronda Stokłosy pękła rura i w domach nie ma wody, to możemy być pewni, że to Rondo Stokłosy to Warszawa. Jeśli w Wiadomościach informują, że pod Zamkiem odbywają się targi książki, to też trzeba nam wiedzieć, że to chodzi o Zamek na Starym Mieście w Warszawie.
      Do czego zmierzam? Rzecz mianowicie w tym, że gdyby ów szczyt klimatyczny miał miejsce w Warszawie, my byśmy o nim musieli czytać i słuchać od pół roku. Gdyby on miał mieć miejsce w gwałtownie postawionej na nogi Sali Kongresowej, w Pałacu Kultury, na Stadionie Narodowym, oraz na Torwarze, nie byłoby dnia żeby cała Polska nie otrzymała najnowszych wiadomości na temat tego, jak Warszawa się przygotowuje do owego wydarzenia i co na ten temat sądzą wyborcy Rafała Trzaskowskiego. Od miesiąca byśmy oglądali wykresy pokazujące sondaże na temat tego, co mieszkańcy Warszawy sądzą o tym wydarzeniu i wysłuchiwali rozmów z psychologami analizującymi wpływ wielkich wydarzeń tego typu na stan psychiczny prostego oraz wykształconego człowieka.
      Tymczasem mamy Katowice i zwykłe życie. Owszem, centrum jest w znacznym stopniu wyłączone, wspomniane helikoptery hałasują nad głowami, a wszyscy się zastanawiają czy uda się gdzieś spotkać Leonarda Di Caprio. To już zaczęło się dziś, choć niektórzy mówią, że jeszcze wczoraj. Próbowałem się czegoś w tej sprawie dowiedzieć w telewizora, ale oni tam się zajmują głównie literówkami ambasador Mosbacher. Ciekawe, co by było gdyby ona mieszkała na przykład w Toruniu?
       A na koniec, pozdrowienie dla uczestników szczytu. I niech Merkel z Putinem żałują, że nie przyjechali.



Przywiozłem z targów trochę książek, więc jeśli ktoś planuje kupić komuś ładny prezent na Gwiazdkę, lepszej okazji nie będzie. Mój adres: k.osiejuk@gmail.com



poniedziałek, 22 października 2018

Z wizytą w Gotham City


Dzisiejszy tekst dedykuję Izie z Melomanów, która w sobotnie popołudnie w Alejach Jerozolimskich szczęśliwie nas wypatrzyła i swoim uprzejmym gestem podtrzymała mnie w wierze, że wciąż warto. 



      Pierwszym powodem naszej wizyty w Warszawie był oczywiście George Ezra i jego piosenki, tak się jednak ostatecznie stało, że zupełnie niespodziewanie to zupełnie niezwykłe miasto w pewnym sensie przysłoniło wrażenia, których nam w pierwszej kolejności dostarczył ów występ.
      W Warszawie bywam parę razy w roku, ostatni raz miałem tę okazję w kwietniu z okazji Targów Wydawców Katolickich i muszę stwierdzić, że tempo w jakim to miasto traci swoją duszę robi naprawdę wrażenie. O ile podczas poprzedniego tam pobytu największe wrażenie robiło to gówno obok Złotych Tarasów, gdzie, jak słyszę, piłkarz Lewandowski kupił sobie mieszkanie, dziś tego typu punktów, czy to powstało, czy właśnie powstaje kilka razy więcej. A to świadczy o tym, że ambicje Warszawiaków sięgają dziś estetyki jakiegoś Singapuru, czy ukochanego miejsca na Ziemi posła Szejnfelda, czyli Dubaiu.
     Szliśmy sobie wczoraj przez tereny dawnego Getta, podziwialiśmy to co jeszcze pozostało z tamtych czasów i nagle przed nami pojawiła się para, gdzie pan podzielił się z panią uwagą, że to bardzo dobrze, że są burzone stare kamienice, bo one tylko niepotrzebnie zajmują miejsce przeznaczone pod owe piękne wieżowce.
      Dzień wcześniej jechaliśmy taksówką pod Torwar i kiedy żona moja powiedziała coś do kierowcy na temat pięknej architektury mijanych kamienic, ten tylko coś mruknął a propos tego, że może i tak, tyle że to wszystko jest już bardzo stare.
      A ja w tym momencie pomyślałem sobie, że – wbrew moim najszczerszym nadziejom – Patryk Jaki przegrałby bój o Warszawę nawet gdyby owa Warszawa wystawiła przeciwko niemu nie tego durnia Trzaskowskiego, ale zwykły drąg od mopa. Dlaczego? Dlatego, że większość mieszkańców tego miasta nie jest w stanie sięgnąć swoimi marzeniami dalej niż tak zwany Plac Europejski i rownie tak zwany Warsaw Spire. Szliśmy więc przez to nieszczęsne miasto, mijaliśmy te szklane domy, czy to już gotowe, czy dopiero w towarzystwie dźwigów, i doszliśmy do przekonania, że mijani przez nas ludzie prędzej się uduszą, niż to swoje szczęście oddadzą komuś, kto im wcześniej nie obieca, że im tego wszystkiego nie zabierze. A nawet jeśli owa obietnica padnie, i zostanie dodatkowo poparta kolejną, że obok Torwaru i Stodoły, również Sala Kongresowa, jak za dawnych lat, zapewni Warszawie status europejskiej stolicy kultury, to wciąż będzie zbyt mało, bo strach przed tym, że oni to wszystko nagle stracą, przybiera dziś już formę autentycznej psychozy.
     Wczoraj wieczorem wstępne sondaże pokazały, że kolejnym prezydentem Warszawy będzie Rafał Trzaskowski, a więc człowiek, który w pewnym momencie kampanii stanowił dla Warszawy taki problem, że ona zupełnie na poważnie zastanawiała się, czy go nie zastąpić wspomnianym wczesniej kijem od mopa. A ja sobie myślę, że to co się właśnie stało, wskazuje dobitnie na to, że gdy chodzi o to szczególne miejsce, polityka nie ma najmniejszego znaczenia. Nie chodzi o PiS, nie chodzi o faszyzm, nie chodzi o sądy i Konstytucję, ani wreszcie o tak zwany Polexit. Ludzie dla których Warszawa stała się źródłem wiary nadziei i miłości, całą tę politykę mają głęboko w nosie. To co ich porusza to wyłącznie nadzieja na kolejną zburzoną kamienicę i kolejny nowo postawiony szklany wieżowiec, najlepiej tak wysoki, by go było widać z Piaseczna czy z Konstancina. I z każdym rokiem owa obojętność staje się coraz bardziej obsesyjna. To co się dla tych biednych durniów liczy, to tylko gwarancja, że nikt im nie zburzy Warsaw Spire i nie poprzewraca tych dźwigów, które z każdej strony to coś oblepiają.
      Nawet za cenę utrzymania tego fantastycznego daszka, który ich pewnego dnia spali na popiół.



Moje książki są do kupienia w księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, a częściowo też tu u mnie na miejscu. Mój adres: k.osiejuk@gmail.com. Zachęcam i zapraszam.


sobota, 22 września 2018

Multikulti-, czyli o lubieniu ludzi


         Jak już o tym tu informowałem, przedwczoraj udałem się do Warszawy, by nagrać coś dla Kliniki Języka, a ponieważ spędziłem tam parę kompletnie pustych godzin, ów czas wykorzystałem na siedzenie przy stoliku przed tą knajpą przy Złotych Tarasach, gdzie sprzedają Żywiec po 12 zł. i obserwowaniu przechodzących tam i z powrotem ludzi. Pogoda była piękna, a więc na brak ruchu narzekać nie było można i w pewnym momencie zauważyłem młodą dziewczynę w muzułmańskiej chuście, która stała nieopodal i bardzo uprzejmie rozmawiała z jakimś na oko starszym, ewidentnie jej obcym, warszawiakiem, który najwidoczniej zapragnął sobie z nią porozmawiać. Nie umiem powiedzieć, czy ona była Polką, która wyszła za mąż za Araba, czy może sama znalazła się w Polsce jako osoba stamtąd, ale oni rozmawiali po polsku, ona też nie bardzo się różniła z twarzy od całego tłumu mijających ją dziewcząt, a więc nie wykluczam, że tu w grę wchodziło to pierwsze rozwiązanie. To mogła być Polka.
     Po jakimś czasie przeszła obok mojego stolika starsza kobieta, również w chuście, tym razem zdecydowanie pochodzenia arabskiego. Po prostu sobie szła. Ani się nie wydzierała na ludzi, ani nawet nie patrzyła na nich podejrzanie, że już nie wspomnę o podkładaniu bomb. Po prostu sobie szła. Więcej tego dnia kobiet w chustach nie zauważyłem.
      Owszem, widziałem kilku Wietnamczyków. Oczywiście to mogli być też Chińczycy, albo Koreańczycy, jednak nie sądzę. Obstawiam, że to jednak byli Wietnamczycy. Ilu ich było? No nie wiem, może pięciu, niewykluczone że sześciu. I to wszystko.
      Przyznaję, że minęło mój stolik dość dużo Hindusów, możliwe że mogło ich być więcej nawet niż dziesięciu. Jednak oni, podobnie jak ta starsza kobieta w muzułmańskiej chuście, nie robili nic ekscentrycznego. Mówiąc krótko trzymali taki bardziej business like fashion. No ale przyznaję, Hindusów trochę jednak było.
      Ilu w tym czasie minęło mnie ludzi? Tego oczywiście wiedzieć nie mogę, ale obstawiam, że ich mogły być grube tysiące. Czy byli wśród nich Ukraińcy? Tego również nie wiem, natomiast muszę przyznać, że nie rzucił mi się nikt w oczy. Siedziałem więc tam może półtorej godziny. Ponieważ jednak w pewnej chwili zgłodniałem, a czasu jeszcze trochę do nagrania miałem, udałem się w stronę Rotundy do KFC, żeby tam sobie coś zjeść. W drodze, pod Pałacem Kultury i dalej, obok stacji Śródmieście i dalej obok stacji metra, nie zauważyłem ani jednej osoby, nie mówię tu tylko o kobietach w chustach, ale w ogóle osoby, która mogła wyglądać na czy to Araba, czy to Afgańczyka, czy kogoś o tego typu urodzie. Jednak, owszem, przyznaję że znów widziałem kilku Hindusów, w tym jednego, który szedł z parą swoich polskich znajomych i o czymś sobie tam żywo rozmawiali. Już blisko restauracji spotkałem starszą wietnamską parę. I to wszystko jeśli idzie o kierunki, który tak bardzo zajmują ostatnio naszą uwagę, no i wyobraźnię.
      Nie mogę zapomnieć o Murzynach. Owszem, kilku Murzynów widziałem. O dziwo, nie wielu, ale zaledwie kilku, no ale, jak wiemy, z nimi sprawa nie jest prosta, bo ich akurat mamy tu w Polsce od dziesięcioleci i naprawdę trudno powiedzieć, czy ci, których minąłem przypłynęli z Afryki nielegalnym transportem, czy się tu wręcz urodzili. W każdym razie, żaden z nich nie szedł z gołym torsem i nie darł mordy, rzucając kurwami, w odróżnieniu od pewnego zdecydowanie zaćpanego mieszkańca Stolicy, który znalazł się obok mnie na peronie, skąd miałem się udać do Michała na Stokłosy.
      A zatem, gdybym miał podsumować swoje wrażenia z pobytu w Stolicy w tym akurat wymiarze, muszę powiedzieć, że było fantastycznie. Cała kupa ślicznych, białych dziewcząt i chłopców, mnóstwo starszych, mniej lub bardziej eleganckich, oraz równie białych pań i panów, wszyscy zadowoleni jak cholera, nikt na nikogo się nie wydzierał, nikt się na nikogo nie patrzył bykiem, a co więcej, powiem zupełnie szczerze, że gdy parę razy zdarzyło mi się kogoś potrącić, kiedy mówiłem przepraszam, za każdym razem, powtarzam ZA KAŻDYM RAZEM, słyszałem odpowiedź „Nic nie szkodzi”. Nawet w KFC obsługa była dyskretnie uprzejma, na co daję słowo czekałem lata.
     Wróciłem do Katowic, najbezpieczniejszego miasta na świecie, i proszę sobie wyobrazić, kiedy wczoraj szedłem na spacer z psem, zobaczyłem chłopca w t-shircie z napisem „Lubię ludzi”. Myślałem, że mu się rzucę na szyję. No ale zrezygnowałem. Jeszcze by sobie pomyślał, że jestem księdzem.

Książki są tam gdzie zawsze. Komu zależy, to się zorientuje.
          

piątek, 19 stycznia 2018

Sukces, czyli i ty zostaniesz urzędnikiem

Ponieważ dziś nic sensownego mi do głowy nie przychodzi, proponuję, byśmy z lekkim wyprzedzeniem zajrzeli do „Warszawskiej Gazety”. A tam mój najnowszy felieton na bardzo inspirujący temat. Polecam.

      Prace komisji do spraw warszawskiej reprywatyzacji się rozkręcają, niemal każdy kolejny tydzień przynosi nowe, niekiedy wręcz fascynujące, wiadomości, jak choćby ta najnowsza, dotycząca tego, że kuratorem wyznaczonym przez Ratusz do jednej ze spraw był oficer Służby Kontrwywiadu Wojskowego, czy nieco wcześniejsza, że mąż i córka Hanny Gronkiewicz Waltz zwrócili miastu po okrągłym milionie, na mnie jednak największe wrażenie zrobiła informacja, że niejakiemu Jakubowi R, już wcześniej oskarżonemu o przyjęcie łapówek w wysokości 30 milionów złotych, dołożono kolejny zarzut tym razem w wysokości 20 milionów.
      Powiem uczciwie, że na łapówkach się nie znam, głównie dlatego, że właściwie nigdy nie pełniłem funkcji, które dawałyby mi tu jakieś możliwości edukacyjne. No dobra, raz się zdarzyło, że, kiedy jeszcze pracowałem w szkole, jeden z rodziców chciał mi wcisnąć pięćset złotych, bym jego dziecku załatwił zdanie matury, no ale przede wszystkim wszyscy chyba wiedzą, że to musiał być jakiś żart, no a poza tym, cóż to jest pięć stów w porównaniu z 50 bańkami? W sytuacji jednak, która mnie tak poruszyła, może jeszcze bardziej, niż sama wysokość łapówki, wrażenie robi fakt, że ów Jakub R. to ani minister, ani wiceminister, ani dyrektor w ministerstwie, ani prezydent, czy któryś z wiceprezydentów miasta, ani nawet dyrektor w warszawskim Ratuszu, ale zaledwie – że pozwolę sobie zacytować – „zastępca Dyrektora Biura Gospodarki Nieruchomościami Urzędu m.st. Warszawy”.
      Proszę zwrócic uwagę na to, co się tu dzieje. Mamy oto urząd jednego z polskich miast, jakieś biuro, jego dyrektora, owego dyrektora zastępcę, oraz system, w którym ów urzędnik-zastępca jest w stanie do swojej pensji dorobić na poziomie kilkudziesięciu milionów złotych. Ma ów urzędnik prawdopodobnie żonę, dzieci, dzieci chodzą do szkoły, a tam koledzy się pytają, co robi tatuś, na co pada odpowiedź: „Jest urzędnikiem w Ratuszu”, a tu nagle pojawia się suma 50 milionów złotych. Jak to możliwe? Bo „taki mamy klimat”?
     Otóż tak to właśnie widzę. To musi być kwestia klimatu i nie udawajmy, że chodzi tylko o Warszawę. I nie chodzi tylko o Warszawę, nawet jeśli tę sumę obniżymy do jednego miliona. I jeszcze coś. Nie oszukujmy się. Tu nie może chodzić tylko o urzędy miast.
      Wypadałoby te uwagi zakończyć jakąś mocną refleksją, a ja zrobię coś mocno nieortodoksyjnego, a więc sięgnę po pomoc do samego Jacka Fedorowicza, któremu jeszcze w czasach PRL-u władza pozwoliła wydać naprawdę znakomitą książeczkę pod tytułem „W zasadzie tak”, w której napisał on, że komuna to jest takie miejsce na świecie, gdzie człowiek wprawdzie helikoptera sobie nie kupi, ale na flaszkę zawsze starczy. Komuna już dawno za nami, podobnie jak cała tamta słodko-gorzka atmosfera. Wkroczyliśmy w nowy wspaniały świat, gdzie, aby kupić sobie helikopter, a nawet kilka, nie trzeba być ani tak zwanym badylarzem, ani nawet milicyjnym kapusiem. Wystarczą zarękawki.




Oczywiście, książki, jak zawsze, są do kupienia w księgarni pod adresem www.basnjakniedziwedz.pl, a jeśli ktoś woli klikać od razu, to tu na blogu, w okładkę tuż obok. Zachęcam.

sobota, 1 lipca 2017

Przepraszam, czy tu dmuchają?

Tydzień nam upłynął pod znakiem prac dwóch sejmowych komisji i nie ma oczywiście sposobu, by to co się tam dzieje zupełnie zlekceważyć. Ja bym jednak chciał zwrócić uwagę na dość marginalny aspekt tego wszystkiego, a mianowicie na ślad, jaki tam zostawiają tak zwani „nasi” Oto mój felieton z najnowszego wydania „Warszawskiej Gazety”. Cokolwiek byśmy o niej mówili, to tam takie teksty przechodzą bez problemu. Proszę to docenić.             


      Wiele wskazuje na to, że szczęśliwie zbliżamy się do ostatecznego rostrzygnięcia kwestii popularnie funkcjonującej pod nazwą „czyszczenie kamienic”, a przy okazji być może najbardziej ponurej jej manifestacji w postaci śmierci Jolanty Brzeskiej. Z okazji kolejnej odsłony spięcia między Urzędem Miasta Warszawy kierowanego przez Hannę Gronkiewicz-Waltz, a stroną którą Amerykanie tradycyjnie nazywają „Narodem”, telewizja TVP Info zorganizowała debatę, w której wprawdzie wystąpiła co prawda zaledwie jedna strona konfliktu, ale za to  reprezentująca wspomniany „Naród” i niezwykle silna, grupa w składzie (w kolejności alfabetycznej): Piotr Guział, Piotr Ikonowicz, Grzegorz Jankowski, oraz Dorota Kania. Całość poprowadził naturalnie nie kto inny, jak sam Master of Ceremonies, Michał Rachoń.
      W pewnym momencie, gdy poziom oburzenia krzywdą, jaka spotkała wyrzuconych na bruk lokatorów, osiągnął swoje apogeum, głos zabrał Piotr Ikonowicz i oświadczył co następuje:
      „Rzecz w tym, że co czwarty radny jest milionerem, bo to nie o to chodzi, że oni ukradli, bo być może oni uczciwie zdobyli ten majątek. Jednak jeśli ktoś jest milionerem, a większość Warszawiaków nimi nie jest, to jest mniej reprezentatywny i jakby się słabiej wczuwa w sytuację i ma mniej empatii”.
      I to jest coś, co oczywiście, biorąc pod uwagę to, kim jest dziś Piotr Ikonowicz i jakie znaczenie to co on mówi ma dla naszej intelektualnej kondycji, można by było spokojnie zlekceważyć. Rzecz jednak w tym, że owe słowa, wygłoszone w tym a nie innym składzie, w obliczu, jak by nie było śmierci niezapomnianej Jolanty Brzeskiej, mają swoje znaczenie. I to choćbyśmy nie wiem z jakim zaangażowaniem próbowali demonstrowwać nasz brak zainteresowania. Mamy bowiem oto publiczną telewizję z jej misją, propagandowo – jakże by zresztą inaczej – relacjonującą problem nie byle jaki, a do tej roboty wynajmuje czterech cwaniaków, których można posądzić o wszystko, tylko nie o to, że oni swoim życiem i publiczną aktywnością są w stanie świadczyć za ludźmi skrzywdzonymi i pozbawionymi jakiegokolwiek wsparcia.  
      Wszystko dziś wskazuje na to, że Prawo i Sprawiedliwość będzie rządzić przez wiele kolejnych lat i nie widać na horyzoncie takiej siły, która mogłaby ten stan rzeczy odmienić. Jakie są tego przyczyny, to kwestia zupełnie inna i nie nam się dziś nad nią pochylać. Fakt jest faktem. To natomiast co dziś wyprawia publiczna telewizja, przy pomocy radnego Guziała, redaktorów Jankowskiego i Kani, oraz…no nie wiem, jak go określić… brata swojej siostry, Piotra Ikonowicza, w sytuacji, gdzie naprawdę nikomu w żaden sposób nie jest do śmiechu, bo nie i koniec, woła o pomstę do nieba.
      W pewnym momencie tego samego programu red. Rachoń zacytował słynny fragment z prezydenta Lincolna, gdzie ten ogłosił, że nie da się oszukiwać wszystkich zawsze, twierdząc, że autorem owej jakże inteligentnej myśli jest Bob Marley. Głupio to mówić, ale wygląda na to, że świętujemy legalizację medycznej marihuany.

Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie kupujemy moje książki, oraz na blogi pod adresem www.szkolanawigatorow.pl, gdzie czytamy nasze teksty.

      

sobota, 15 kwietnia 2017

Za ścianą Warsz wita was

Wychodzi na to, że zostawię Państwa na ten czas Świąt z moim najnowszym felietonem z „Warszawskiej Gazety”. Mam nadzieję, że przejdzie. Nie jest ani szczególnie ciężki, ale też nie koniecznie bardzo niepoważny. Da się żyć. Jednocześnie wszystkim życzę radosnych Świąt Zmartwychwstania Pańskiego i zdrowia i pomyślności na co dzień.


Zdając sobie oczywiście sprawę z historycznych konotacji stojących za tytułem „Warszawska Gazeta”, ile razy myślę o naszym tygodniku, automatycznie przychodzi mi do głowy dzisiejsza Warszawa, czyli miasto, w którym bywam regularnie niemal od urodzenia. No a skoro Warszawa, to również moje na jej temat refleksje. Uważam więc, że nie będzie szczególną ekstrawagancją próba podzielenia się z Czytelnikami wrażeniami, jakie odniosłem podczas mojej najświeższej tam wizyty.
Otóż pewien mój serdeczny kolega, który od wielu już lat, podczas moich tam wizyt bardzo uparcie wspiera mnie, czy to gdy chodzi o nocleg, czy o posiłek, czy niekiedy o coś do przepłukania spragnionego gardła, postanowił ugościć mnie w pewnym lokalu na Powiślu, znanym z tego, że ktoś kto życzy sobie zjeść pierwszej klasy śniadanie, nie musi szukać już dalej. Przy okazji dowiedziałem się, że dziś nie ma w Warszawie miejsca bardziej modnego, niż Powiśle, zarówno pod względem towarzyskim, jak i finansowym. I oto proszę sobie wyobrazić, że zanim trafiliśmy do owego wybitnego baru, kolega pokazał mi zespół apartamentowców, w którym mieszkania idą po 40 tys. zł. za metr, a tym samym, co łatwo sobie policzyć, za 50-metrowy kąt, chętni muszą zapłacić 2 mln. zł.
I nie pisałbym pewnie o tym, gdyby nie dwie rzeczy. Otóż przede wszystkim owo osiedle jest tak szare, ponure i brzydkie, że osobiście nie chciałbym tam mieszkać nawet gdyby ktoś mi za to płacił. I nie chodzi o to, że to jest po prostu jeszcze jedno ohydne miejsce, jakich zarówno w Polsce, jak i na świecie, jest dużo za dużo. Te mieszkania po 40 tys. za metr, wraz z okolicą, są gorsze od wszystkiego, do czego zostaliśmy dotychczas przyzwyczajeni. A mimo to są w Warszawie ludzie gotowi, by za awans do elity płacić tak ogromne pieniądze.
Drugi powód, dla którego piszę dziś o Warszawie, to owa rzekomo najlepsza w mieście „śniadaniarnia”. Kiedy przyszliśmy tam o godz. 9, a więc chwilę po otwarciu, zaledwie parę stolików nie było udekorowanych karteczkami z napisem „rezerwacja”, a po kilku minutach nie dało się tam włożyć szpilki. Jak się okazuje, dla części Warszawiaków jest czymś całkowicie naturalnym, by w niedzielny poranek walić na Powiśle na śniadanie, prawdopodobnie tylko dlatego, że taka jest moda. No ale jest jeszcze coś, co sprawia, że sprawa staje się wręcz symboliczna. Otóż to co oni tam serwują pod nazwą Full English Breakfast to kupa chaotycznie wymieszanych jajek, kartofli, boczku, fasolki i kiełbasy, z rozgotowanym plastrem pomidora na dokładkę. I tu dokładnie to samo, co w przypadku tych apartamentów, mianowicie ludzie gotowi na wiele, by poczuć ten dreszcz .
Wspomniałem o symbolu. Ktoś spyta, symbolu czego. Myślę, że odpowiedź dostaniemy już wkrótce, kiedy oni wszyscy najpierw zjedzą to śniadanie, a potem sobie wybiorą prezydenta miasta.


Przypominam, że wszystkie moje książki są do kupienia w księgarni na stronie www.coryllus.pl. Tam też informacje o dodatkowych miejscach dystrybucji. Polecam.

czwartek, 26 stycznia 2017

Czy Warszawa zorganizuje w Sali Kongresowej mistrzostwa Europy w paintballu?

      Znów przez parę dni nie będzie mnie na miejscu, jako że w związku z koncertem, jaki w najbliższy poniedziałek ma się odbyć w Sali Kongresowej, jadę do Warszawy i wracam dopiero w środę…
      Przepraszam. Żartowałem. Nie jadę do żadnej Warszawy, by się odchamiać w Sali Kongresowej, choćby z tego względu, że Sali Kongresowej od czterech lat nie ma, a to co mnie w tej chwili interesuje najbardziej, to to, ilu z nas, gdy wspomniałem ową Salę Kongresową, zorientowało się, że mamy do czynienia z czystą z mojej strony prowokacją. Spotykałem się w ostatnich miesiącach parokrotnie z zaprzyjaźnionymi mieszkańcami Warszawy i każdego z nich niezmiennie pytałem, czy wie, dlaczego w ostatnich latach w Sali Kongresowej nie została zorganizowana żadna impreza, i proszę sobie wyobrazić, że za każdym razem okazywało się, że odpowiedź na to pytanie znałem jedynie ja sam, a moi rozmówcy niezmiennie przyznawali, że w tym całym zamieszaniu, oni się nawet nad tym nie zastanawiali. W tej więc sytuacji opowiem tu, w czym rzecz.
       Otóż, jak powszechnie wiadomo, Sala Kongresowa jest nieodłączną częścią Pałacu Kultury, stan ten robi wrażenie czegoś idealnie stałego, i naprawdę nie byłoby o czym rozmawiać, gdyby nie fakt, że podczas gdy Rosjanom zbudowanie owego gmachu zajęło zaledwie cztery lata, wedle wszelkich znaków na niebie i ziemi, wspomniana Sala Kongresowa, zanim będziemy mogli tam zajrzeć, będzie musiała poczekać znacznie dłużej. W czym rzecz? Otóż, proszę sobie wyobrazić, że póki co, tam nie ma po co zaglądać, ponieważ na każdego z nas nie czeka tam nic więcej ponad zimną i pustą przestrzeń, no i zdarte do gołej cegły ściany. To jest mianowicie to, jak się dziś prezentuje Sala Kongresowa.
      A wszystko zaczęło się w roku 2008, kiedy to prezydent Waltz zarządzanie Pałacem Kultury zaproponowała Ewie Kaweckiej-Włodarczak – wcześniej prezesowi Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, a osobiście swojej znajomej z kółka różańcowego pracowników bankowości – a ta natychmiast zdecydowała o generalnej modernizacji Sali Kongresowej. Na owe przedsięwzięcie miasto przeznaczyło 40 mln złotych, prezydenckim pełnomocnikiem do spraw remontu Sali Kongresowej został niejaki Krzysztof Markowski, z rekomendacji Platformy Obywatelskiej starosta powiatu grodziskiego, no i w tym momencie wszystko ruszyło. Do przeprowadzenia skutecznej modernizacji Sali Kongresowej, zaczynając od ścian, sufity i podłogi, przez fotele, a kończąc na akustyce, wynajęto oczywiście szereg niezwykle oczywiście kompetentnych firm, których właściciele, pierwsze co zrobili, to pobrali odpowiednie zaliczki, następnie skutecznie zbankrutowali, a dziś jest tak, że wszyscy z wszystkimi ścigają się po sądach, a stojąca na samym szczycie tej piramidy prezydent Waltz, gdyby ją zapytać o Pałac Kultury, poinformowałaby nas zapewne, że kiedy Jurek Owsiak wysyłał swoje doroczne światełka do nieba, wszystko było na swoim miejscu, po czym po dodatkowe informacje skierowałaby nas do wszystkich diabłów.
      Ktoś powie, że to nic takiego. Za nami już ponad 25 lat przekrętów znacznie ciekawszych, niż jakiś głupi remont, czy choćby i nawet modernizacja. No i to jest prawda. Te głupie 40 milionów, które się gdzieś nagle rozpłynęły, to naprawdę nic wielkiego. To jednak, co tu robi wrażenie szczególne, to przede wszystkim to, że mamy do czynienia nie z jakimś lokalnym projektem, wokół którego zebrało się kilku januszów z peeselu i wszystko, co się dało, rozprowadzili po okolicznych chałupach, ale o samej Sali Kongresowej, a więc miejscu gdzie przez wiele lat odbywał się festiwal Jazz Jamboree, w pięknych latach PRL-u grali Rolling Stonesi, a nie tak przecież dawno występował sam Van Morrison. No i, co nie mniej istotne, z faktem, że kiedy ja nagle w ramach najbardziej chamskiej prowokacji informuję, że w przyszłym tygodniu wyjeżdżam do Warszawy, bo w owej Sali Kongresowej ma mieć miejsce jakiś niezwykle dla mnie poruszający występ, to żaden z czytelników nawet okiem nie mrugnie. A to z tej prostej przyczyny, że ktoś bardzo zadbał o to, by o tym, że dziś Sala Kongresowa w istocie rzeczy nie istnieje, nie dowiedział się nikt, a jeśli już nawet ktoś się o tym dowie, by natychmiast tę wiadomość zapomniał. By, krótko mówiąc, sprawa owego przewalonego budżetu nie stała się tematem.
     I to jest coś, czego ja osobiście nie rozumiem i chyba po raz pierwszy od pierwszego dnia, jak zdecydowałem prowadzić ten blog, apeluję do czytelników, by mnie może w tej kwestii oświecili. Co jest takiego tajemniczego w owej modernizacji, że tylko ja o niej piszę? Osobiście pozostaję bezradny.

Przynajmniej książki są na swoim miejscu. Adres też ten sam: www.coryllus.pl.

     

czwartek, 2 czerwca 2016

Przenosimy Stadion Narodowy do gminy Ropczyce

W Warszawie bywam cztery, pięć razy do roku i uważam, że jest to wyczyn, który, gdy dojdzie do ostatecznych rozstrzygnięć, może mi pomóc nawet wtedy, gdy stanę przed św. Piotrem, a on mi powie, że mnie nie ma na liście. Czy zatem, ktoś zapyta, ja jeżdżę do Warszawy w ramach pokutnego samoudręczania się? Nie. Gdyby to ode mnie zależało, ja bym to dziwne miasto omijał szerokim łukiem, sięgającym z jednej strony Lublina, a z drugiej choćby nawet i Łodzi, jest jednak tak, że to w Warszawie odbywają się rok w rok targi książki, na których wypada mi być i to przez Warszawę wiedzie droga do mnie na wieś, którą mam przyjemność odwiedzać każdego lata. W Warszawie też mieszka mój serdeczny kumpel, znany niektórym z nas z tego bloga, Lemming, który ile tylko razy może, zaprasza mnie do siebie i gości mnie, jak jakąś gwiazdę i spotkania z nim są dla mnie niewiele tylko mniej ważne, niż kwestia wspomnianego na początku zbawienia, i to wcale niekoniecznie dlatego, że wiem, iż za każdym razem dostanę od niego w prezencie flaszkę najlepszej whisky na świecie. A zatem, jeżdżę do tej Warszawy i gdybym tylko mógł, to bym przez cały okres mojego tam pobytu nie otwierał oczu, no ale, jak wiemy, to jest nie do zrobienia. Zwyczajnie nie do zrobienia. Więc jeżdżę tam i mam nieustannie na oku każdy fragment tego czegoś.
Jak już wspomniałem, ile razy jestem w Warszawie, a muszę się tam przespać, gościny użycza mi mój kumpel Lemming, jednak jeśli się nagle okazuje, że on nie może, bo nie może, otrzymuję ni stąd ni z owąd mail z któregoś z bardziej eleganckich warszawskich hoteli z informacją, że właśnie zarezerwowano dla mnie pokój i mam się tam zgłosić w wyznaczonym dniu. Tak też ze względu na czas Komunii Świętych było i tym razem, a ja zostałem skierowany do czegoś, co się nazywa Platinum Apartments i mieści się na ulicy Żelaznej. Minął mój pierwszy dzień targów na Stadionie Narodowym, wsiadłem w tramwaj, pojechałem w okolice tej Żelaznej, polazłem pod zapisany numer, a tam, proszę sobie wyobrazić, zamknięte drzwi i kartka informująca, że recepcja hotelu znajduje się na ulicy Grzybowskiej 81A, czy jakoś podobnie, jakieś pięćset metrów prosto i w bok. Idę więc na tę Grzybowską, idę, idę, mijam kolejne numery i nagle widzę coś, co nosi nazwę Platinum Towers, na dole Platinum Residence, obok Platinum Restaurant, pod Platinum Restaurant bandę jakiejś ciężko wyszpanowanej ekipy z kieliszkami w paluszkach i blond ciziami u boku, natomiast Platinum Apartments ani widu ani słychu. Wchodzę więc do Platinum Restaurant i pytam, gdzie mam szukać Platinum Apartments. „Trzeba wrócić w stronę Żelaznej”, odpowiada mi jakieś nieszczęście z Łukowa, czy Prałkowiec, „a potem to pierwsza w prawo i do końca”. Wychodzę więc na Grzybowską, wracam, skręcam w pierwszą w prawo i wchodzę w coś, co wygląda jakby na końcu miał stać burdel, ale zamiast niego o dziwo znajduję wysoki, elegancki budynek oznaczony szyldem „Platinum Residence”. Wejście ogrodzone jest standardową biało-czerwoną taśmą i tabliczką z napisem „Przejścia nie ma”, więc wchodzę trochę bokiem i walę prosto do recepcji. „Jak dojść do Platinum Apartments?”, pytam tę bidulę w recepcji. „Proszę iść cały czas prosto korytarzem przez drzwi z napisem ‘Staff only’, a tam dalej będzie taka sama recepcja, jak ta tutaj, i to tam jest hotel Platinum Apartments”. Wchodzę więc w drzwi z napisem „Staff only” idę przed siebie… i jest! Jestem w warszawskim hotelu Platinum Apartments. I w tym oto momencie następują dwie zupełnie nieoczekiwane rzeczy. Recepcjonista najpierw każe mi dać swoją kartę bankomatową, tłumacząc, że musi mi zablokować na karcie depozyt 100 zł na wypadek, gdybym ukradł im ręcznik, albo czajnik, albo urwał klamkę od balkonu, a następnie daje mi klucz do mojego pokoju i każe mi wrócić na Żelazną i tam się zamelinować. Sprawa jest jednak nieco skomplikowana. Otóż na Żelaznej jest brama, obok której są szklane drzwi, ja mam do tych drzwi przyłożyć otrzymany w recepcji na Grzybowskiej klucz, one się wtedy otworzą, a ja mam wtedy iść prosto, następnie skręcić lekko w prawo i tam znajdę windę, do której mam wejść przy pomocy wspomnianego klucza, jechać na 16 piętro, tam znaleźć swój pokój, wejść do środka, a jak coś się nie otworzy, albo nie uruchomi, to mam dzwonić na Grzybowską po pomoc. Rano, kiedy będę opuszczał pokój, mam ze sobą wziąć tylko to co moje, a klucze odnieść na Grzybowską, bo mi nie oddadzą mojej stówy. Na wypadek gdybym miał kłopoty z rozpoznaniem sytuacji na miejscu, człowiek w recepcji daje mi odbitą na drukarce kartkę z kolorowym zdjęciem drzwi na Żelaznej, mapką dojścia do windy i pełną instrukcją w formie pisemnej, z dodatkową uwagą, że Wi-Fi za jedną dobę kosztuje 15 zł.
Wracam na Żelazną, znajduję drzwi, włażę na dziedziniec z sadzawką, w której pływają wielkie czerwone ryby, niestety nigdzie nie widać miejsca, od którego możnaby odbić lekko w prawo. Na szczęście znajduję budkę ochrony i Pani Ochrona wyjaśnia mi, że mam iść w prawo, jeszcze raz w prawo, tam zobaczę szklane drzwi, mam sobie te drzwi otworzyć kluczem, mam wejść do windy, która się za tymi drzwiami z pewnością znajduje i jechać na 15 piętro. „Mój pokój podobno jest na szesnastym”, wyjaśniam. „No tak”, mówi Pani Ochrona. „Tyle że winda jedzie tylko na piętnaste. Wyjdzie pan z windy, po lewej stronie zobaczy pan białe drzwi z napisem „16”, wejdzie pan w te drzwi, a potem po schodach na piętro i tam pan znajdzie swój pokój”.
Jadę na 15 piętro, wysiadam z windy i, owszem, widzę białe drzwi ze sklejki czy czegoś podobnego. Naciskam klamkę, włażę do środka i od razu rzuca mi się w oczy wykaligrafowany na ścianie po angielsku cytat z Abrahama Lincolna, który pozwolę sobie tu Czytelnikom przetłumaczyć „Chciałbym spotkać człowieka, który jest dumny z miejsca, w którym mieszka; chciałbym spotkać człowieka, który żyje tak, by miejsce, w którym mieszka było z niego dumne”. I rozumiem oczywiście, że to chodzi o te ręczniki.
Jest mój pokój. I tu od razu muszę rozczarować czytelników, którzy liczą na fajerwerki. Otóż nic z tego. W środku ani krwi na podłodze, ani mołdawskiej prostytutki, ani nawet włosów na poduszce i kupy w sedesie. Pomijając brak żaluzji w oknie, wszystko jest na swoim miejscu. No i telewizja TVN24 ze „Szkłem Kontaktowym” jak najbardziej.
Oto więc moja Warszawa. Miasto symbolizowane przez organizację pod nazwą Platinum. Zaglądam na portal booking.com, a tam setki opinii na temat tego hotelu i niemal wszystkie takie, że to, co ja napisałem powyżej to żarty, tyle że w rubryce „plusy” informacja „dobra lokalizacja, blisko centrum”, co sprawia, że w sumie Platinum Apartments na warszawskiej mapie hoteli radzą sobie nienajgorzej.
Ale pies z nimi. Bo skoro już rozmawiamy o symbolach, to ich jest znacznie więcej. Siedziałem dwa dni na tym strasznym Stadionie Narodowym i z każdej strony otaczał mnie tłum ludzi, dla których najwyraźniej czytanie książek stało się nową formą religii. Boski wymiar tego szaleństwa objawia się choćby w wypisanych na t-shirtach i papierowych torbach fragmentach modlitw typu „Czytam, więc żyję”, „Książka moja miłość”, „Myślę więc czytam” i takie tam. Ciekawe swoją drogą jest to, że owego obłędu nie widać na targach organizowanych w Arkadach Kubickiego. Tego można doświadczyć w pełni dopiero tam, na Stadionie Narodowym. Trzeba dopiero przyjść tam, na ten straszny stadion, by zobaczyć ów tłum, z jednej strony deklarujący swą miłość do książek, a z drugiej (tak, tak) wytatuowany w najbardziej szokujący sposób od stóp do głów. I to jest dla mnie Warszawa. Z jednej strony to całe burackie Paltinum, a z drugiej banda wytatuowanych wieśniaków, którzy, jeśli nie realizują kazikowego zalecenia „z przodu krótko, z tyłu długo i wąsik na przedzie”, to tylko dlatego, że zaraz obok firmy, w której ich zatrudniono stoi sklep pod nazwą Platinum Shopping, a w nim ktoś, kto zawsze powie, co na siebie założyć, żeby te tatuaże nie rzucały się aż tak bardzo w oczy. Oto moja Warszawa. Banda wytatuowanych wieśniaków przebranych za londyńczyków. I tyle o targach.
Wracałem do Katowic tradycyjnie, czyli wieczornym pociągiem do Wiednia. W przedziale miałem dwoje prawników, z Gliwic chyba, miłą panią i pana w średnim wieku. W pewnym momencie dosiadł się do nas jeden Darek, fatalnie pocięty chłopak, który parę dni wcześniej wyszedł z więzienia. Z tego co nam opowiedział, dowiedzieliśmy się, że za groźby karalne i pobicie. Ponieważ nie miał biletu, konduktor wlepił mu kolejny mandat, który wraz z innymi, jak mi wyjaśnił miły prawnik, kiedy Darek wyszedł na papierosa, ostatecznie miałby go przyprowadzić z powrotem za kraty, no i jechaliśmy z tym Darkiem do samych Katowic. Ponieważ Darek był pijany, ciężko się z nim rozmawiało, ale on nam za to przez całą drogę śpiewał piosenki zespołu Dżem, myśmy grzecznie słuchali, kiedy przyszło mu do głowy, by nam poopowiadać o życiu, zarówno ta pani, ten pan, ale i ja grzecznie z nim rozmawialiśmy i tak nam zeszła podróż. W pewnym momencie Darek się rozpłakał i opowiedział nam o swoim tacie, który nauczył go grać na gitarze, ale zmarł w zeszłym roku („Nie chcesz wiedzieć”), o siostrze, która akurat siedzi („Nie chcesz wiedzieć”), o babci, która go nienawidzi, o macosze, która go zabije, jak go zobaczy, no i o młodszej siostrze Nikolce i ukochanym psie rasy amstaff, który jak żaden inny potrafi rozpoznać złego człowieka, a którego on nie widział już od dwóch lat.
Takie to są moje wspomnienia z wyjazdu do Warszawy na targi książki na Stadionie Narodowym. Aż nie potrafię uwierzyć, że to wszystko aż tak się idealnie ułożyło.

Coryllus pisze o tym już od tygodni, a ja tylko przypomnę tym, którzy jakimś cudem nie wiedzą, że już w najbliższą sobotę i niedzielę w Bytomskim Centrum Kultury odbędą się Targi Polskiej Książki, gdzie będziemy i on i ja od początku do samego końca. Zapraszam gorąco. Informacja tutaj: http://www.becek.pl/program/event,412,bytomskie_targi_polskiej_ksiazki.
Kto do Bytomia ma zbyt daleko może kupować moje książki w księgarni na stronie www.coryllus.pl.

wtorek, 10 maja 2016

Matura Petru, czyli ile tabliczek z napisem "Duda na Wawel" mieści się na metrze kwadratowym?

Od minionej soboty cała Polska jest zajęta rozgryzaniem zagadki dotyczącej faktycznej wielkości warszawskiej demonstracji KOD-u z przyległościami i wygląda na to, że miną tydzień, dwa, trzy, miesiąc, miną lata, a i tak na końcu tej debaty podręczniki historii, zależnie od tego, czy przygotowane przez jedną, czy drugą stroną politycznego sporu, będą informować, że największa antyrządowa demonstracja zgromadziła a to półtora miliona, a to zaledwie 45 tysięcy uczestników.
Problem przed jakim stoimy my, obserwatorzy z zewnątrz, jest taki, że to co otrzymujemy to przede wszystkim telewizyjny obraz z helikoptera, na którym widać dużo ludzi zgromadzonych w jednym miejscu. Bardzo dużo ludzi, a nasze możliwości oceny owego obrazu nie wychodzą w najmniejszym stopniu poza to, że jeśli ktoś nam powie, że tam jest milion osób, to my to przyjmiemy za fakt, ale tak samo za fakt przyjmiemy to, że ktoś nas poinformuje, że tych ludzi jest 20, 30, czy 40 tysięcy. Popatrzmy na przeciętny stadion piłkarski w Wielkiej Brytanii. Widzimy tę czarno-szarą plamę ludzi i naprawdę większość z nas nie jest w stanie ocenić, czy ich tam jest 30 tysięcy, czy dwa razy więcej. Dużo i kropka. Gdybyśmy nie byli kibicami i nie wiedzieli, że na przeciętnym stadionie nie ma 100 tysięcy miejsc, pewnie część z nas mogłaby nawet uznać, że tam siedzi i śpiewa 100 tysięcy osób.
A zatem nie wiemy nic poza tym, że oto w jednym miejscu pojawiło się bardzo dużo ludzi. I w tym momencie w Warszawie dochodzi do antyrządowej demonstracji, od dłuższego już czasu zapowiadanej, jako największy antyrządowy protest w najnowszej historii Polski, widzimy ten nieprzeliczony tłum, dowiadujemy się, z jednej strony, że tam jest 250 tysięcy ludzi, a z drugiej, że zaledwie 45 tysięcy i jedyne co możemy, to drapać się po głowie i zastanawiać, czy to jest więcej, niż na stadionie piłkarskim, czy mniej. No i możemy jeszcze coś, a mianowicie apelować do tych, co liczą, by nam pokazali, w jaki sposób oni liczyli. No ale i tu też, pod warunkiem że nie jesteśmy politycznie odpowiednio sformatowani, sytuacja nie jest prosta, bo właściwie jedni i drudzy powołują się na argumenty, które z naszego punktu widzenia brzmią równie przekonująco. I nie zmieni tego nawet to, że ktoś przyjdzie i da słowo honoru, że on ich wszystkich policzył zupełnie tak samo, jak John Lennon policzył 10 tysięcy maleńkich dziur w miejscowości Blackburn w hrabstwie Lancashire, bo my mu i tak albo uwierzymy, albo nie.
Czy więc naprawdę nie ma dla nas już żadnej nadziei? Czy już zawsze część z nas będzie musiała wierzyć temu, co mówi Leszek Balcerowicz z rodziną, Władysław Frasyniuk, lub posłanka Pihowicz, a część dziennikarzom TVP i zaproszonym przez nich redaktorom tygodnika „W Sieci”? A więc tak by się wydawało, gdyby nie jeden mały szczegół, na który ja akurat zwróciłem uwagę jeszcze w dzień wspomnianego marszu i dzięki czemu mam święty spokój. Otóż w pewnym momencie przedstawiciel warszawskiego Ratusza, broniąc swoich szacunków, poinformował, że oni najpierw przyjęli założenie, że na jednym metrze kwadratowym pochodu zwykle mieszczą się średnio trzy osoby – czasem dwie, innym razem cztery, ale statystycznie to są zawsze trzy osoby – następnie sprawdzili, ile metrów kwadratowych zajmuje ulica, po której idą ludzie, plus okoliczne uliczki, gdzie przecież też potencjalni demonstranci mogą się znajdować, wszystko pomnożył razy trzy i mu wyszło 240 tysięcy obywateli.
Mnie z tego wszystkiego zainteresowały wyłącznie te dwie, trzy, cztery osoby na metr. Ja wprawdzie z zasady nie biorę udziału w tego typu okazjach, a więc jedyne doświadczenie jakie posiadam w tej mierze, to wizyta papieża Bendykta w Krakowie, kiedy to w przejściu podziemnym między Pantami a dworcem, znalazłem się z trzema innymi osobami w kwadracie metr na metr i do dziś Bogu dziękuję, że przeżyłem, oraz coroczna Droga Krzyżowa w przedwielkanocny piątek, a to drugie doświadczenie mi mówi, że gdybym ja tylko spróbował się wbić w dowolny kwadrat metr na metr, to osoba ów kwadrat zajmująca, choćby nie wiadomo jak pobożna, by się dyskretnie odsunęła, albo mi powiedziała, żebym się nie pchał. Moje doświadczenie, jakie wnoszę z Drogi Krzyżowej mówi mi, że kiedy ludzie idą w ulicznym pochodzie, to każdy z nich ma dla siebie jakieś dwa metry kwadratowe. No może z wyjątkiem sytuacji, gdy idzie ojciec z małym dzieckiem, albo zakochani i trzymają się za ręce, to wtedy te dwa metry zgodnie dzielą między siebie.
A zatem, jeśli poważny człowiek z warszawskiego Ratusza staje przed kamerą i mówi mi, że spokojny, idący szeroką ulicą pochód jest z reguły stłoczony tak gęsto, że każdy kolejny metr kwadratowy dzielą między siebie dwie, trzy, albo cztery osoby, to ja wiem, że mam do czynienia albo z bezczelnym cwaniakiem, albo idiotą. I mu nie wierzę. I każdy wynik, jaki on mi podaje dzielę natychmiast przez cztery. I daję słowo, że nie potrzebuję już nic więcej. W momencie gdy on już przyznał, że jako podstawę swojej metody przyjął przekonanie, że na jednym metrze kwadratowym spokojnego pochodu znajdują się średnio trzy osoby, to nawet jeśli padnie na kolana, położy dwa palce na sercu i przyrzeknie mi uroczyście, że on tych ludzi dla pewności policzył jeszcze przy pomocy chińskiego wskaźnika laserowego, to ja i tak będą miał w głowie już tylko tych przytulonych do siebie demonstrantów z flagą i tabliczką z napisem „Duda na Wawel”.
A zatem, mam propozycję do wszystkich. Dajmy już spokój z tym nieszczęsnym pochodem i tą desperacją ludzi złych, podłych i gnuśnych. Przede wszystkim gnuśnych. Jestem pewien, że to owa gnuśność ich zabije. A ja wtedy kupię sobie jakąś lepszą flaszkę. Oczywiście z czystej nienawiści.

Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.coryllus.pl, gdzie można kupić książki moje, Coryllusa i wielu innych autorów. Polecam gorąco i szczerze.


poniedziałek, 1 grudnia 2014

O "pedałach od Palikota", czyli triumf serca nad nienawiścią

Mój syn zrobił ostatnio coś, czego – w odróżnieniu choćby ode mnie – zwykle nie robi, a więc udał się z wizytą do Warszawy. Efekt tej eskapady jednak był taki, jak w przypadku aż nazbyt częstych wizyt w tym mieście, jakie stały się moim udziałem, a które sprowadzały się do refleksji, że Warszawa to jest tak straszny „syf”, że nie ma wątpliwości co do tego, że Hanna Gronkiewicz-Waltz będzie tam rządziła wiecznie. Daję słowo, że nic nie przesadzam. To jest dokładnie to, co mi powiedziało moje dziecko – podkreślam, że w żaden sposób przez mnie do Warszawy nieuprzedzone, bazujące wyłącznie na swoich osobistych doświadczeniach i wynikających z owych doświadczeń refleksjach: Warszawa to miasto do tego stopnia w swej nędzy specyficzne, że zamieszkujący ją elektorat do końca świata będzie stawał na głowie, by tam było dokładnie tak jak jest dziś. Za każdą cenę.
Gdy chodzi o mnie, ja do Warszawy z różnych powodów jeżdżę bardzo często i przyznaję bez bicia, że tam mi się nie podoba niemal wszystko, zaczynając od krajobrazu, a kończąc na ludziach. Gdy chodzi o krajobraz, wystarczy wspomnieć fakt, że, pomijając oczywiście to, co zostało z różnych powodów zaniedbane i skazane na ostateczne gnicie, to jest zwykła karykatura prowincjonalnej galerii handlowej, a więc czegoś, co może zaimponować wyłącznie ludziom, którzy uznając, że owa prowincja to dla nich za mało i że oni akurat potrzebują czegoś większego, udali się do owej Warszawy i są z tego powodu bardzo szczęśliwi, bo to co mają, z jednej strony sprawia, że czują się jak w domu, a z drugiej, pozwala im zyskać przekonanie, że ci których zostawili za sobą, coś jednak tracą. To właśnie jest to, czym jest dla mnie Warszawa: miasto ludzi szczęśliwych szczęściem tych, co zamienili siekierkę na kijek, a uważają głupio, że ów kijek to prawdziwa szpada, albo coś jeszcze lepszego.
Byłem tam ledwo co, przy okazji targów książki, i wrażenie, które starałem się opisać powyżej – a które mój syn wyraził w opinii, że oni nigdy nie dopuszczą do tego, by im to odebrano – było szczególnie dojmujące. Jechałem metrem z Centrum do Arsenału, a następnie z Arsenału tramwajem na Stare Miasto, mijałem ludzi i miejsca i nie mogłem przestać myśleć, że wszystko to, co obok mnie, ale również dalej, aż po Kabaty, czy Kampinos , to dla tych, co Warszawę zamieszkują, to szczęście do tego stopnia najwyższe, że oni go sobie nie dadzą odebrać za żadne skarby świata. To metro, ta jego druga nitka, te tramwaje, te koncerty, wystawy, teatry, te uniwersytety, te knajpy, te ścieżki rowerowe, ta piękna młodzież snująca się po Złotych Tarasach, te sklepy, ten most na tle tego stadionu – to jest ich całe życie, i na samą myśl o tym, że przyjdzie ktoś, kto im z jednej chwili to odbierze, oni umierają z przerażenia.
I oto wczoraj zakończyła się druga tura wyborów, i nagle widzę, jak ja strasznie się myliłem. Oczywiście, pewna część tego, co powiedziałem zachowuje swoją ważność, jednak nagle się okazuje, że przede wszystkim 60 procent Warszawian to wszystko – prawdopodobnie niestety włącznie z tymi moimi refleksjami – ma w głębokiej pogardzie, a z tych pozostałych 40 procent, niemal połowa jak najbardziej wie, że tu od samego początku chodziło o coś kompletnie innego. Że to metro, ten stadion i te Tarasy, to brechty i bzdury dla biednych durniów, którzy nigdy nie potrafili sobie wyobrazić nic lepszego.
A to co robi wrażenie naprawdę szczególne, to fakt, że im to – poza oczywiście ich osobistą wrażliwością – pomógł zrozumieć ktoś taki jak Jacek Sasin, człowiek wprawdzie jakoś tam zasłużony i rozpoznawalny, jednak na tle owej strasznej propagandy będący kompletnym zerem. Przyszedł ów Sasin, stanął na samym środku tej fikcji, proklamował ją z siłą wręcz porażającą, a dziesiątki tysięcy ludzi mądrych i wrażliwych owe słowa prawdy przyjęły i potraktowały jak swoje. Jak mówię, jeszcze parę dni temu wracałem z Warszawy w nastroju wyjątkowo, gdy chodzi o losy tego miasta, marnym, a dziś nagle widzę, że to miasto żyje, a skoro żyje, to musi się odrodzić.
A obok Warszawy mamy ów Słupsk, który staje się symbolem tego, co z Polski uczynili ci gangsterzy, a dla mnie on paradoksalnie stanowi źródło dość przewrotnej nadziei. W czym rzecz? Otóż po pierwszej rundzie wyborów, kiedy okazało się, że tam do finału dotarli znany działacz gejowski Robert Biedroń i polityk Platformy Obywatelskiej Zbigniew Konwiński, natomiast na trzecim miejscu wylądował jakiś Robert Kujawski z PiS-u, pomyślałem, że rzucę na nich wszystkich okiem, i w ten sposób zobaczę, co mieli w głowach mieszkańcy owego Słupska. Otóż, przepraszam bardzo, ale, jeśli opierać się tylko na zdjęciach, Biedroń jest zwycięzcą oczywistym i bezdyskusyjnym. Darujmy sobie już nawet tego Kujawskiego, który, jaki jest, każdy widzi, i porównajmy obu liderów. Spójrzmy na Biedronia i Konwińskiego: przecież tu się nawet nie ma nad czym zastanawiać, a jeśli się w dodatku Biedronia zna z telewizji, jako człowieka sympatycznego, uśmiechniętego, grzecznego, wyszczekanego, na swój sposób inteligentnego, sprawa jest rozstrzygnięta już na samym starcie.
Sprawdźmy teraz drogę, jaką przeszedł Robert Biedroń do tego sukcesu. Po pierwszej turze na prowadzeniu był mocno Konwiński, Biedroń zajmował drugie miejsce, a ten Kujawski został z tyłu. Ja to rozumiem w ten sposób, że elektorat PiS-u, znając Kujawskiego zbyt dobrze, znacznie lepiej, niż znamy go my, ludzie spoza Słupska, został w domu. Ci mieszkańcy Słupska, którzy z jednej strony nienawidzą „Kaczora”, a z drugiej tak zwany „rozwój cywilizacyjny” do tego stopnia zlasował im mózgi, że bez świadomości, że nad wszystkim czuwa „big brother” z Platformy, nie są w stanie wyjść z rana z łóżka, głosowali na to swoje nieszczęście (zdjęcie dostępne w Internecie). Cała reszta natomiast, a więc ci, których życie nauczyło obowiązku i do wyborów chodzą choćby nie wiadomo co tam mieli zrobić, zagłosowali zupełnie naturalnie na Biedronia.
Jeszcze ciekawiej, jak się okazuje, zrobiło się w finale: tam ów Konwiński nie miał żadnych szans. Powtórzę to co napisałem wcześniej: jeśli ludzie, którzy uznali za swój obowiązek głosować, mieli do wyboru Biedronia i Konwińskiego, musieli dać zwycięstwo Biedroniowi, z tej prostej przyczyny, że on jest lepszy w sposób bezdyskusyjny. W momencie gdy nie było już na polu walki PiS-u, a więc odpadły sztuczne emocje i ciężkie obsesje, pozostał już tylko Biedroń. Jeszcze raz muszę wszystkich przeprosić, ale ja – gdybym musiał iść do tych wyborów i nie miał sumienia oddać głosu nieważnego – bym też głosował na Biedronia, nie dlatego, że nienawidzę Platformy, ale z czystej intelektualnej uczciwości. A gdyby finał wyglądał tak, że tam by trzeba było wybierać między Biedroniem, a Kujawskim, zostałbym w domu, dokładnie tak, jak 70 procent mieszkańców Słupska, i nikt by mnie do tego lokalu nie zaciągnął.
Do czego zmierzam? No i dlaczego mówię, że wyniki wyborów w Słupsku są dla mnie źródłem nadziei. Otóż wydaje mi się, że tu właśnie bardzo wyraźnie pokazało się, że jeśli chce się wygrać, wystarczy mieć kandydata, który może być nawet „pedałem od Palikota”, byle tylko był grzeczny, sympatyczny i w miarę inteligentny. Ale tu właśnie, w tym nieszczęsnym Słupsku, wyszło na to, że kiedy Platforma traci to co ma najcenniejszego, a więc tę swoją nienawiść do PiS-u, przegrywa z każdym: nawet kimś tak wydawałoby się niewybieralnym, jak ów wspomniany „pedał od Palikota”. Porażka, jaką tam uzyskała Platforma Obywatelska, gdzie 70 procent wyborców pozostała niezainteresowana w domu, a większość głosujących wybrała Biedronia, pokazuje, że ów projekt jest już ostatecznie skończony. To co ich jeszcze jakoś trzyma, to antypisowska obsesja, którą zaszczepili części obywateli.
Otóż właśnie obsesja. W Warszawie Jacek Sasin osiągnął znakomity wynik i pokazał zarówno Gronkiewicz-Waltz, ale też wszystkim w miarę przytomnym warszawianom, że Platforma w stolicy to kolos na bardzo glinianych nogach. A ja jestem pewien, że jeśli Sasin – od Gronkiewicz-Waltz lepszy o niebo – przegrał, to tylko dlatego, że jest z PiS-u. Gdyby tam, w Warszawie właśnie, doszło do sytuacji takiej jak w Słupsku, i naprzeciwko siebie stanęliby Gronkiewicz i Biedroń, Biedroń zostałby prezydentem. Ale także, gdyby wczoraj doszło tam do pojedynku Sasin – Biedroń, Biedroń nie miałby najmniejszych szans.
Czemu tak? Bo, wbrew wszystkim tym kalkulacjom, wyborcom zawsze pozostają tylko dwie rzeczy: albo nienawiść, albo serce. Kiedy nie ma serca, pozostaje nienawiść, kiedy nie ma nienawiści, triumfuje serce.

Jak słyszę, Gabriel jednak został przez chorobę pokonany i nie bardzo wiem, jak wygląda dla nas nadchodzący tydzień. Jest obawa, że nasz wyjazd na targi we Wrocławiu zostanie odwołany. Miejmy jednak nadzieję, że wszystko skończy się dobrze, a póki co, zapraszam wszystkich, jak zawsze, do księgarni pod adresem www.coryllus.pl.

poniedziałek, 21 lipca 2014

Uniwersytet Warszawski otwiera Freak Department

Czytelnicy mojego bloga na toyah.pl mogą tego nie wiedzieć, natomiast jestem pewien, wszyscy ci z nas, którzy zdecydowali się korzystać z Salonu24, zauważyli z pewnością, że tu od pewnego czasu, ile razy chce się czy to opublikować jakiś tekst, czy tekst ów przeczytać, czy wrzucić jakiś komentarz, czy na komentarz odpowiedzieć, połowę czasu trzeba poświęcić na to, by spróbować wyłączyć coś, co się nazywa Salon24 TV. Co to jest takiego owa Salon24 TV? Otóż jest to mały ekran na górze strony, a na nim jakiś krótki filmik, filmik jakikolwiek, na jakikolwiek temat, który włącza się po każdym kliknięciu, na którym ktoś coś mówi. Może to być jakiś polityk, albo jakiś naukowiec, albo jakiś artysta, aktor, czy dziennikarz – często, tak się złożyło, jest to Tomasz Terlikowski – który gada, natomiast do nas należy albo tego kogoś wysłuchać 10, 50, 100, czy 200 razy dziennie, albo spróbować błyskawicznie ową transmisję zatrzymać.
Uczciwie powiem, że ponieważ jestem osobą bardzo cierpliwą, a w dodatku starającą się zrozumieć ludzkie intencje, nawet jeśli one robią na mnie wrażenie wyjątkowo czarnych, jedyny problem, jaki z tymi filmami mam to taki, że ponieważ często korzystam z Internetu z mojej komórki, muszę za te transmisje dodatkowo płacić tak zwanymi „darmowymi bajtami”. No i przyznaję, że niedawno faktycznie w pewnym momencie, kiedy po raz setny chyba właśnie usłyszałem jak piosenkarz Stan Borys (owszem, żyje) reklamuje swoją nową płytę, oczywiście o treści religijnej, zdenerwowałem się. No ale, jak mówię, i tak radzę sobie nad podziw dobrze.
I oto proszę sobie wyobrazić, że wczoraj – zupełnie nie wiem co mnie tknęło – ale ujrzałem na ekranie owej Salon24 TV jakiegoś długowłosego dudusia i zacząłem słuchać. Duduś nazywa się Tomasz Sobierajski Uniwersytet Warszawski, a to co mówi… przepraszam, ale to co on mówi, nie nadaje się do omówienia. To trzeba wysłuchać w brzmieniu dosłownym:
„W Warszawie i w Rio de Janeiro, w tych jedynych miastach, na pierwszym miejscu wśród uczuć, które czujemy, jeśli idzie o to miasto, jest przywiązanie, czyli bardzo piękne uczucie, nawet myślę, że miłości… nawet nie sympatii… miłości do tego miejsca, w którym żyjemy. Według mnie, Warszawa jest najlepszym miejscem do życia w Polsce. Tutaj są największe możliwości rozwoju kariery, edukacji, korzystania z dóbr kultury i sztuki, najlepsze muzea, najlepsze wystawy, najlepsze koncerty, największy stadion, najlepsza możliwość, żeby dostać się z tego miasta we wszystkie części świata, żeby dolecieć samolotem. Myślę, że to też powoduje, że tak dużo ludzi porzuca mieszkanie w Gdańsku, mieszkanie we Wrocławiu, po to żeby jednak zamieszkać w Warszawie i spróbować tego życia w jedynej tak naprawdę w Polsce metropolii”.
Ja wiem, że ktoś mi w tym momencie zarzuci, że ja to sobie zwyczajnie wymyśliłem, a jeśli nie daj Boże, okaże się, że owo niezwykłe wystąpienie zostało już w Salon24 TV zastąpione przez kolejny wykład Tomasza Terlikowskiego na temat eutanazji, czy znaczenia Bożego Ciała, ja nigdy już nie udowodnię, że to się zdarzyło naprawdę. Ale daję najświętsze słowo honoru, że tak to się słowo w słowo odbyło, a ja na dodatek, jeszcze to wszystko starannie spisałem, wstawiając tylko odpowiednie znaki interpunkcyjne. Tomasz Sobierajski, to co wyżej zacytowałem powiedział, a Salon24 TV jego wypowiedź nadała, byśmy przez cały kolejny dzień mogli tego słuchać.
O co tu więc może chodzić? Jak to się stało, że najpierw znalazł się w Polsce ktoś tak straszliwie głupi, żeby tego typu tekst wygłosić, a następnie kto inny uznał za stosowne ten szczególny popis szaleństwa spopularyzować? Jaki może stać za tym cel, żeby robić – wiem, że niezwykle lokalną, ale jednak – gwiazdę z jakiegoś przygłupa, podobno z uniwersytetu, który ze łzami w oczach mówi, że kocha Warszawę, jak Rio de Janeiro, bo z Warszawy można polecieć samolotem gdzie tylko człowiek sobie zamarzy? Czy tak wygląda dziś uniwersytet? I czy to już naprawdę wystarczy? Czy naprawdę doszliśmy do punktu, gdzie nie potrzeba już nic więcej? Czy tak się właśnie kończy świat?
Chciałbym coś jeszcze na ten temat powiedzieć, ale wierzcie mi, że jestem bezradny. Jedyne co mi przychodzi do głowy, to to, by zwrócić się z apelem do redaktorów Salon24 TV o to, by oni zechcieli nadać też moją wypowiedź pod tytułem „Za co lubię Salon24?”. Gdyby trzeba było wiedzieć, jak będę gadał, przedstawiam całość. Będzie naprawdę krótko:
„Ale to się w dzisiejszym świecie porobiło, te sputniki wszędzie latają i wszystko widzą, no i jeszcze te komórki z tymi esemesami, a to z tego i człowiek raka może dostać, albo oślepnąć, czy nie mieć dzieci, a żeby ktoś mógł sobie kupić choćby jakąś ładną bluzkę czy spodnie w kratkę, to człowieku w ogóle zapomnij. Dobrze chociaż, że są te blogi, gdzie nikt nie wie, kto to taki ten po drugiej stronie i można się jak normalny człowiek wygadać. Lubię Salon24 bo to jest prawdziwy salon i nowoczesność i człowiek wie, że jest kimś, a nie jakaś dupa i te kamienie, co to o nich piszą ostatnio w gazetach”.
Panie Igorze, ja wiem, że aby wystąpić w tej Pańskiej telewizji, to trzeba być kimś, ale proszę, Pan mi da to powiedzieć. Obiecuję, że nic więcej nie chlapnę. Mogę nawet, żeby było wszystko tip-top, to odczytać z kartki.

A skoro już to wszystko sobie powiedzieliśmy, nie pozostaje mi nic innego, jak zaprosić wszystkich na stronę www.coryllus.pl, gdzie można kupić wszystkie moje książki. Szczerze polecam. Jak zawsze, oczywiście, proszę o wspieranie tego bloga. Jest niezwykle ciężko. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...