Wyszło tak, że zupełnie nieoczekiwanie
udaliśmy się nad morze, a konkretnie do naszej ukochanej Kuźnicy na Półwyspie, i po
raz kolejny już znalazła potwierdzenie moja wiara, że rok bez polskiego morza,
zwłaszcza oglądanego z perspektywy owej ścieżki prowadzącej z lasu na plażę, to
rok stracony. Jesteśmy zatem w Kuźnicy, wiatr wieje jak jasna cholera, by nie
powiedzieć jasny koronawirus, jest pięknie, a ja od pierwszej chwili nie mogłem nie
zauważyć, że co drugi dom, sklep, pensjonat oblepiony jest banerami Rafała
Trzaskowskiego. I przyznać muszę, że mnie to absolutnie nie zdziwiło. Przede
wszystkim mam świadomość, że nie trzeba nawet wyjeżdżać z Katowic, by wiedzieć,
że to szaleństwo nie zna granic, no a tu jeszcze w dodatku jesteśmy na Pomorzu,
a więc w samym środku prawdziwej jaskini lwa i trudno spodziewać się przejawów
choćby najskromniejszego rozsądku.
I w tym momencie stało się coś
niezwykłego. Poszliśmy sobie plażą do Jastarni, weszliśmy między domy, a tam,
proszę sobie wyobrazić, co chwilę jeden z nich, z pięknie wyeksponowanym
Andrzejem Dudą. Idziemy dalej, a tam – nie mówię, że zupełnie bez śladu
wykrzywionej owym szczególnym uśmiechem twarzy Trzaskowskiego – dalej Duda,
Duda i Duda. Ale i tego mało. Pod wieczór wróciliśmy do siebie do Kuźnicy i
nagle patrzę, a tu również Andrzej Duda, i tam Andrzej Duda i jeszcze jeden Andrzej Duda.
Do czego zmierzam? Otóż byliśmy tutaj
przy okazji poprzednich wyborów i pamiętam, że tu naprawdę Polska, do jakiej
jesteśmy przywiązani, nie była obecna. I, jak mówię, to mnie nie dziwiło, bo na
geografii trochę się znam, a na tej politycznej zwłaszcza. Dlatego też, kiedy
chwilę po przyjeździe zobaczyłem wspomniane na początku billboardy z
Trzaskowskim, miałem świadomość, że za nimi – oprócz znanych nam aż nazbyt
dobrze emocji – stoi jeszcze przekonanie, że nikt nie zaatakuje zorganizowanej w siłę grupy. Nikt też tym bardziej nie odważy
się zademonstrować wobec niej sprzeciwu, w tym wypadku wieszając choćby
najskromniejszy plakat z Andrzejem Dudą. I oto nagle się okazuje, że ów strach
zniknął i obie strony rodzą sobie co najmniej równie dobrze. O czym to świadczy?
A mianowicie o tym, że rzeczywiście coś się zmieniło i to zmieniło w wymiarze w
pewnym sensie najważniejszym. A więc tam gdzie dotychczas królował strach i owa
tak bardzo niszcząca łagodność. I to w dodatku tu, nad samym brzegiem morza.
Pisałem tu już wcześniej, że pięć lat
temu, kiedy doszło do pojedynku między Andrzejem Dudą a Bronisławem
Komorowskim, w mojej dzielnicy w Katowicach, Komorowski został prezydentem już
w pierwszej turze, zdobywając ponad 60 procent głosów. W tym roku Rafał
Trzaskowski, owszem, pierwszą turę z Dudą wygrał, bo inaczej być nie mogło, jednak
bez większości, uzyskując nieco powyżej 40 procent. Nie sądzę, bym się mylił,
twierdząc, że mamy do czynienia z pewną bardzo ważną tendencją. Zwłaszcza gdy
jej ślady widać nie tylko tam, ale i tu.
Nie wiem, jak to będzie w najbliższą
niedzielę. Wciąż oczywiście się boję, że czegoś nie policzyłem i znów mnie
pożarła moja wrodzona wiara w to, że będzie dobrze. No ale tu też mam nad nimi
przewagę. Jeśli Duda przegra, będę mógł powiedzieć, że tego się obawiałem i
spokojnie poczekam na dalszy rozwój wydarzeń. Kiedy jednak widzę, jak ci
wszyscy, którzy zamierzają głosować na Trzaskowskiego, już znają wynik i już
się duszą ze szczęścia, to wiem, że jest całkiem możliwe, że w niedzielny
wieczór, oni się zadławią tymi swoimi złudzeniami raz i ostatecznie.
