Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inteligencja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą inteligencja. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 4 maja 2020

Wpływ nieopanowanego czytelnictwa na rozwój chorób psychicznych


Jest oczywiście możliwe, że znajdzie się tu jakiś psycholog i wytłumaczy mi skąd mi nagle przyszedł do głowy pomysł, by dziś ni z gruszki ni z pietruszki przypomnieć swój bardzo stary, bo jeszcze ze stycznia 2009 roku tekst, w dodatku tekst, który w pewnym sensie przedstawia moje odwieczne credo. Ja sam, mimo że mam swoje podejrzenia, tego nie wiem, ale za to tym bardziej kusi mnie, by go tu przedstawić w całej swej okazałości. Kiedy się ukazał po raz pierwszy, nosił tytuł „O ogniu, łkaniu w kominie i dwóch kibolach” i choć myślę, że to jest bardzo dobry tytuł, zdecydowałem się na zupełnie nowy. Zapraszam teraz do wspólnych refleksji.


      Pewnego razu, jechałem z najmłodszą Toyahówną pociągiem z Katowic do Warszawy. Było to kilka lat temu, więc i ja i ona byliśmy odrobinę młodsi, co akurat w jej wypadku ma tu pewne znaczenie. W przedziale z nami siedziało dwóch Belgów, z których jeden patrzył przez okno, a drugi oglądał film na laptopie, jakiś pan, który czytał „Najwyższy Czas”, inny pan, który sobie spał i dwóch absolutnie modelowych, łysych kiboli. I to nie kiboli na miarę rządu pana premiera Donalda Tuska. To byli kibole jak najbardziej klasyczni, takich których można zobaczyć na policyjnych zdjęciach podczas tłumienia boiskowych ekscesów. Ja kompletnie do dziś nie mam pojęcia, co oni robili w pociągu typu IC – w końcu nie takim znów tanim. Podejrzewam, że jechali bez biletów. Wyglądali zresztą na takich, którzy nie kupują biletów nigdzie i pod żadnym pozorem.
      Jechali więc sobie kibole z nami w przedziale i zachowywali się jak najbardziej sportowo. Czyli pili piwo z puszek, omawiali ostatnie pojedynki z policją i jak najbardziej przeklinali. Przeklinali na poziomie absolutnie najwyższym, bez jakichkolwiek ograniczeń i bez jakiegokolwiek poczucia, że może nie są sami. Jeden z nich machał przy tym ręką, nieustannie zasłaniając panu z UPR-u poszczególne strony NC. Siedzieliśmy sobie z nimi w tym eleganckim przedziale, a ja miałem nadzieję podwójną. Przede wszystkim liczyłem na to, że oni pewnie wysiądą w Zawierciu, a – na wypadek gdyby jednak wybierali się do stolicy – że nie dojdzie do aktów przemocy. Przyznaję, cholera, że się normalnie bałem. Kiedy minęliśmy to Zawiercie, a im ani w głowie było wysiadać, zebrałem się w sobie, nachyliłem się grzecznie do tego łysego naprzeciwko mnie i grzecznie powiedziałem: „Bardzo przepraszam… ale widzi pan… małe dziecko… nie wypada tak przy niej…” Kibola jakby poraził prąd. Opluł się piwem, zaczął gwałtownie przepraszać, drapać się nerwowo po łysej pale i w końcu wydusił jedno prawie pełne zdanie: „Znowu nie takie małe, to prawie pannica”. Tak powiedział. Pamiętam to do dziś. Następnie przez chyba pięć minut obaj w ciszy żłopali te piwa, a później z tego napięcia wstali i się przenieśli do innej części pociągu.
      Dziś, kiedy to wspominam, pragnę przede wszystkim przeprosić moją córkę za to, że jej narobiłem publicznie wstydu (czego mi natychmiast nie omieszkała wypomnieć - „Mnie to, jeśli chcesz wiedzieć w ogóle nie przeszkadzało”), ale jednocześnie muszę jej powiedzieć, żeby znowu się tak nie nadymała, bo i tak się bardzo ograniczyłem. Początkowo bardzo chciałem kibolowi powiedzieć, że to co on robi to grzech. I że Pan Jezus jest bardzo zawiedziony. To by jej dopiero było wstyd.
      I proszę się ze mnie nie śmiać. Ja ten tekst mam bardzo skutecznie przećwiczony. Kiedyś, jeszcze dawniej, w pewien Wielki Piątek szedłem sobie pod moim domem i napotkałem na mej drodze człowieka bardzo, bardzo pijanego. Takiego klasycznego „dziada”, jakby to określił Pan Prezydent. Szedł sobie więc ten dziad, pijaniusieńki jak nie wiem co i wrzeszczał z wściekłością na cały świat, klął, pluł, bluzgał. A ja zatrzymałem się i powiedziałem: „Panie, przecież to Wielki Piątek! Jak pan może? Jakiż to straszny grzech. Chrystus umiera na krzyżu, a pan w takim stanie. I jeszcze te słowa”. Efekt był dokładnie ten sam, co kilka lat później, w Intercity z Katowic do Warszawy. Powiem tylko, że do dziś mam wyrzuty sumienia, ze może powinienem był być bardziej delikatny. Powtarzałem jednak ten numer jeszcze parę razy, zawsze z identycznym skutkiem.
      Ale do czego zmierzam? Do tego mianowicie, że dobrzy ludzie grzechu się boją. Dobrzy ludzie nie chcą być źli. Dobrzy ludzie czują ten wiatr nawet w czasie największego upadku. I myślę sobie, ze można by było właściwie tu skończyć, bo jest wystarczająco mocno. Więc jeśli komuś już wystarczy, to się nie obrażę. Róbcie to co macie i tak zaplanowane. Ale ja jednak troszkę jeszcze poopowiadam, bo w sumie piszę to w bardzo mocno zdefiniowanym celu.
      Napisałem już dziś w którymś z komentarzy, że bardzo mi się podoba tekst pewnej piosenki Skaldów (był kiedyś taki popularny zespól – bardzo dobry). Początek leci tak: „Oj dana, dana, nie ma szatana, a świat realny jest poznawalny. Oj dana!” Ale najlepsze jest później: „Życie jest formą istnienia białka, ale w kominie coś czasem załka.” Chodzi mi właśnie o ten komin. Otóż ja jestem absolutnie przekonany, że coś takiego jak lęk i podziw dla Najwyższego jest zupełnie autentycznym i wręcz przyrodzonym stanem każdego ludzkiego bytu. Jestem pewien, że każdy człowiek, choćby niewiadomo jak był przekonany o tym, że nie ma nic, w najgłębszych pokładach swojego serca wie, że to nieprawda. Wie że są sytuacje, kiedy żartów nie ma. Sytuacje wobec których nawet on zaczyna drżeć.
      To jest moim zdaniem reguła. Oczywiście, od reguły – jak mówią ludzie uczeni – są wyjątki, więc zakładam, że i od tej reguły są wyjątki. Zakładam więc też, że może i kilka dzisiejszych komentarzy, jakie pojawiły się pod moim poprzednim wpisem były wklepane przez owe wyjątkowe zupełnie umysły i serca. Przez ludzi, którzy, gdyby ich spotkał taki atak, jaki z mojej strony spotkał tych dwóch młodocianych bandytów i tego biednego pijaczka, po prostu najpierw by opluli mnie, a następnie najbliższy mijany kościół. Inna sprawa, że ja nie od dziś mam głębokie przekonanie, że jeśli już na kogoś mogę liczyć, to bardziej na tego dziada i tego łysola, niż na wykształconego absolwenta wydziału prawa na którejś z renomowanych polskich uczelni. Dlaczego? Dlatego, proszę sobie wyobrazić, że ich umysły może i są zatrute, ale przynajmniej zatrute ekologicznym i czystym gnojem, niż wysoko oczyszczoną kokainą, albo czymś podobnym (jak ktoś chce się obrazić, to uprzedzam – to tutaj to była czysta figura retoryczna).
      Jestem pewien bowiem, że ludzie potrafią być bardzo mężni, bardzo silni i bardzo szlachetni. Potrafią też jednak upadać, a kiedy już upadną, to potrafią jeszcze się potoczyć, czasem bardzo daleko, w bardzo nieprzyjemną ciemność. A kiedy upadną, niektórzy z nich potrafią się podnieść, czasem bardzo wczesne, ale czasem dopiero na samym, samiusieńkim końcu. A jak już się podniosą, to często o wiele wyżej niż ktokolwiek z nas. Dlaczego tak się dzieje? Dlatego że przez całe ich życie, tli się w nich to poczucie, że jednak świat realny nie jest do końca poznawalny. A ten ogień potrafi i palić i oświetlać drogę, jak nic innego.
       I powtarzam raz jeszcze. Wolę tych meneli i tych bandytów o wiele bardziej, niż wielu z tych, którzy, przynajmniej we własnym mniemaniu, złapali prawdziwą tajemnicę za największy palec u nogi. Wolę te dzieci, rozkołysane wewnętrznym przekonaniem że Boga nie ma, a już że na pewno nie ma Szatana, od tych wszystkich którzy mówią to samo i zachowują się dokładnie tak samo, jak te dzieci, tyle że jeszcze na przykład z prawdziwą pasją zaczytują się w horoskopach i wierzą autentycznie i głęboko, że jeśli puścić porządną rakietę w sylwestrową noc, to następny rok będzie lepszy.
       Wolę tych którzy w życiu nie zajdą do kościoła, bo ksiądz to pijak, a pani z plebanii to jego kochanka, ale jak zagrzmi, to robią znak krzyża, niż tamtych, którzy uważają, że to całe gadanie o dzieciach z Fatimy, to idiotyzm, oszustwo i że jeśli nawet coś tam się działo, to można to bardzo ładnie i naukowo wyjaśnić, natomiast wieczorem, jak wrócą z pracy, to pieczołowicie wycinają z gazet wszystkie możliwe informacje na temat tych wszystkich niewyjaśnionych przypadków lądowania na Ziemi pojazdów kosmicznych.
       Ale nie tylko ich mam na myśli. Wracając do opisanej przeze mnie na początku sceny w pociągu, chciałbym wyrazić przekonanie, że gdyby na miejscu owych dwóch stadionowych bandytów siedziało dwóch krakowskich profesorów, związanych z miejscowym Klubem Inteligencji Katolickiej, czy nawet z Bractwem św. Piusa X, i któryś z nich by ni stąd ni zowąd rzucił tradycyjną przecież nawet i w najlepszym towarzystwie „kurwą”, a ja bym mu zwrócił uwagę, z nimi z całą pewnością nie poszłoby mi tak łatwo, jak z tą kibolską hołotą. Tu akurat mogłoby dojść do poważnej kontrowersji i wcale nie jestem pewien, czy ja i moje dziecko wyszlibyśmy z niej z tarczą. Dlaczego? Bo inteligencja, czy to katolicka, czy jakakolwiek inna, nie zna granic. I moim zdaniem, kto o tym zapomni, ma grzech.




środa, 1 stycznia 2020

O kulturze niskiej i niższej


      Jak się własnie dowiedziałem, Hanna Lis –  nie wiem, czy była, czy wciąż jeszcze aktualna – żona Tomasza Lisa, obejrzała w telewizyjnej „Dwójce” transmisję z tak zwanego „Sylwestra Marzeń”, dostała ciężkiej cholery i na Twitterze opublikowała następujący komentarz:
„Sowieci i hitlerowcy wymordowali lwią cześć polskiej inteligencji. Ciąg dalszy nastąpił za komuny. Dzieło domyka towarzysz Kurski. Bez jednego wystrzału”.
       Ponieważ z własnej i nie przymuszonej woli obejrzałem jakieś pół godziny owego koncertu, w dodatku przeplatając owo oglądanie fragmentami zorganizowanej przez telewizję TVN sylwestrowej zabawy na Placu Bankowym w Warszawie, doskonale wiem, o co chodziło Hannie Lis i w pewnym sensie nawet rozumiem jej wzburzenie, nawet w sytuacji, gdy, jak widać, odbiera jej ono rozum. Oglądałem więc to jedną, to drugą zabawę, i nie mogłem się pozbyć wrażenia, że telewizja TVN, choćby nie wiem, jak bardzo się starała, nie jest w stanie przebić Kurskiego, choćby z tego względu, że nie pozwalają jej na to ograniczenia budżetowe. Właściwie wystarczyło parę minut, by zauważyć bardzo wyraźnie, że gdy chodzi choćby o tak zwaną wystawę, to co prezentują obie stacje, to jest niebo i ziemia. Przy tym, co zaprezentowała publiczna telewizja, warszawski koncert robił wrażenie skromnej imprezy w jakiejś wiejskiej remizie strażackiej. Te trzy kamery, pokazujące scenę albo z daleka, albo z bliska, albo ze środka, plus dwie dodatkowe po bokach, tworzyły tak dramatyczną nędzę, że przy niej nawet Sylwia Grzeszczak robiła wrażenie pełnego profesjonalizmu.
       Ale to nie wszystko. Owszem, Kurski przebił towarzystwo reprezentowane dziś przez Hannę Lis nie tylko całą tą oprawą. W Zakopanem bowiem mieliśmy autentyczne rozrywkowe szaleństwo, do którego ani wspomniana Grzeszczak, ani tym bardziej zespół Perfect, ani Edyta Górniak, ani Beata Kozidrak nie byli w stanie zbliżyć choćby na kilometr. I wcale nie chodzi o to, że – tak jak to się wydaje Hannie Lis – Edyta Górniak to rozrywka dla inteligencji, której eksterminację rozpoczęli Hitler oraz Stalin, a z której Kurski już tylko czyści to co pozostało. Gdy chodzi o estradowy profesjonalizm, Edyta Górniak nie jest w stanie się choćby zbliżyć do Zenka Martyniuka i tych wszystkich jego kolegów po fachu, których nazwisk nie mam ani chęci, ani potrzeby pamiętać. Ale też gdyby nawet założyć, że Martyniuk i spółka to estradowe oszustwo, to ono jest tworzone na poziomie, o którym gwiazdy telewizji TVN mogłyby tylko marzyć. A zrozumiemy to w pełni, kiedy zauważymy, że na owej disco polowej estradzie jest tak strasznie silna konkurencja, że tam faktycznie, aby się stać gwiazdą trzeba przynajmniej wymyślić kilka hitów na miarę „Ona tańczy dla mnie”, czy „Przez te oczy zielone”, a daję słowo, że to nie jest ani w jednym procencie tak proste, jak napisanie piosenki typu „Idź precz”, gdzie wystarczy zerżnąć parę riffów od któregoś z lokalnych zespołów ze Stanów, czy z Belgii.
      No i jeszcze coś. Nie jest to dla mnie wiadomość dobra, bo ja bym oczywiście wolał, żeby ludzie, których spotykam na ulicy i uważam za osoby sympatyczne, grzeczne i inteligentne i które w dodatku na takie wyglądają, słuchały Nicka Cave’a, Johna Coltrane’a, czy z większą przyjemnością niż „Ranczo”oglądały serial „The Office”, a kina wyświetlające polskie komedie omijały szerokim łukiem. Niestety tak nie jest. Niestety jest tak, że z jakiegoś nieznanego mi powodu, owi ludzie, których uważam za inteligentnych, grzecznych i miłych mają głęboko w nosie  to co ja uważam za sztukę i dobrze jeśli oni przynajmniej od czasu do czasu czują, że jeśli rozrywka służy wyłącznie do zabawy, to lepiej się bawić przy Golcach niż przy zespole Boys.
        Nie wiem, czego słucha Hanna Lis, nie wiem, jakie filmy ona lubi oglądać i nie mam pojęcia co ona sądzi o książkach Olgi Tokarczuk wtedy, gdy nikt nie patrzy i nikt nie słucha. Niewykluczone, że gdy chodzi o wybory estetycznie, ona i ja jesteśmy sobie nawet dość bliscy. Natomiast nie ulega dla mnie najmniejszej wątpliwości, że jeśli ona faktycznie słucha Nicka Cave’a i śmieje się oglądając „Fawlty Towers”, to wyłącznie dlatego, że ktoś jej powiedział, że tak wypada. A poza tym ona jest po stokroć głupsza i pozbawiona gustu od najgłupszej parki podskakującej wczoraj w Zakopanem w rytm piosenek tej jakiejś Oreiro. A wiem to stąd, że jakimś cudem udało mi się trafić na ten jej kuriozalny wpis na Twitterze.







niedziela, 1 lutego 2009

Panika w parku szpagaciarzy

Mija ten szczególny weekend i gdybyśmy mieli się pokusić o ocenę nastrojów, to myślę, ze nie jest najgorzej. Polscy piłkarze ręczni zdobyli brązowy medal mistrzostw świata i – co widać jednoznacznie na ekranie telewizorów – wyszli na tym o wiele lepiej, niż Chorwaci. Ci mianowicie beczą z rozpaczy, a nasi ‘brązowi chłopcy’ szczęśliwi jak najbardziej. Do tego udało nam uniknąć tego finału, gdzie jedynym celem zawodników było nie dać się zabić. Więc w sumie – bardzo miło!
No i również mieliśmy udany kongres. A że udany to fakt. Platforma Obywatelska, jako całość, nawet jeśli planowała wykonać jakieś ruchy na rzecz „przykrycia kongresu”, to z tej rozpaczy, w jakiej się najwyraźniej ostatecznie pogrąża, nawet nie znalazła w sobie siły, żeby wymyślić choćby skromne ‘story’. Ba! Żeby chociaż zwrócić się do pana Mistewicza z prośbą o wskazówki. Nic. Jedynie niestrudzony poseł Palikot zajmował uwagę mediów swoim przedstawieniem. Przynajmniej do czasu, jak się okazało, ze jednak na kongresie nie był, a przemówienie Kaczyńskiego, które miał ujawnić, to był żart. I to na dodatek taki sobie. No i oczywiście kilka razy pokazał się pan marszałek Niesiołowski. No ale chyba nie po to PiS urządza kongres, żeby dać Niesiołowskiemu szansę wypowiedzi.
Więc wygląda na to, że nowy tydzień zaczyna się bardzo przyjemnie i żeby sytuację wyczyścić do spodu, to wypada się tylko odnieść to rzekomych przeprosin, jakie Jarosław Kaczyński skierował pod adresem inteligencji. Otóż, jak już na pewno wszyscy wiedzą, we wstępnym wystąpieniu na kongresie, Prezes w pewnym momencie powiedział, że jemu jest przykro z tego powodu, że polska „etosowa” inteligencja mogła się poczuć dotknięta jego niektórymi wypowiedziami. Więc tę inteligencję przeprasza http://www.rp.pl/artykul/16,256330_Kaczynski__Pokoj__a_nie_wojna__Tusk__zwyciezylismy.html.
Na to natychmiast odezwali się przedstawiciele tak zwanej ‘inteligencji szpagatowej’ i oburzeni zakrzyknęli, ze oni przeprosin nie przyjmują. I okrzyk ten, jak pojawił się wczoraj w okolicach południa, rozsadza medialny przekaz do chwili obecnej. Wszędzie – w telewizorze, w radio, w Onecie, nawet tu w Salonie – co chwilę pojawia się jakiś przedstawiciel tego kompletnie nieudanego eksperymentu, jakim okazało się być wyższe szkolnictwo powszechne i informuje wszystkich, że on, jako człowiek inteligentny, wykształcony i rozumny, nie życzy sobie, żeby prezes Kaczyński go przepraszał.
Sytuacja jest o tyle żenująca, że Jarosław Kaczyński, przepraszając inteligencję, nie wykonał w najmniejszym stopniu gestu, który miałby jakoś kwestionować jego dotychczasowe stanowisko. On przez wszystkie te lata od czasu, kiedy po raz pierwszy przedstawił swój opis ‘inteligencji etosowej’, powtarza do znudzenia, że z jego strony – jako czystej krwi inteligenta – byłoby ewidentnym głupstwem nagle twierdzić, że polska inteligencja jest w jakikolwiek sposób podejrzana. Podejrzani są wyłącznie uzurpatorzy. Co też nie jest wcale jakoś bardzo dziwne: uzurpatorzy zawsze i z zasady są podejrzani.
Kaczyński jedynie stwierdził, że ponieważ przez najróżniejsze nieporozumienia, których przecież przez ostatnie lata nie brakowało, część „prawdziwej, etosowej inteligencji” mogła absolutnie niesłusznie poczuć się dotknięta, on ich chciał przeprosić i zapewnić, że oni wszyscy są dla PiS-u partnerem niezwykle szanowanym i cennym. Nic mniej i nic więcej. Przekaz prosty jak drut, a adresat określony tak precyzyjnie, jak tylko to możliwe. Muszę tu zresztą akurat nie zgodzić się z Jarosławem Kaczyńskim. Ja uważam, że jego słowa w tym akurat kontekście były wyjątkowe puste. Prawdziwa, jak to on nazywa – inteligencja ‘etosowa’, nigdy nie miała problemu ze zrozumieniem przekazu, który głosiło Prawo i Sprawiedliwość. Każdy zwykły, porządnie wykształcony człowiek, który nigdy nie miał problemu ze zdefiniowaniem swojego miejsca we współczesnej Polsce i ani przez chwilę nie przeżywał jakiś szczególnych trudności związanych z opisywaniem otaczającego go świata, ani przez moment też nie czuł potrzeby być przepraszanym przez Kaczyńskiego za jego jak najbardziej słuszne słowa pod adresem wspomnianych już szpagatowych uzurpatorów.
Tymczasem efekt jest taki, że Kaczyński adresuje swoje słowa zatroskania do osób, którzy się czują zupełnie świetnie, natomiast one padają pod nogi jakiś dziwnych półinteligentów, którzy na dodatek schylają się po nie w idiotycznym przekonaniu, ze ktoś od nich coś w ogóle jeszcze chce. I zaczynają wygłaszać oświadczenia.
Do nich więc w tym momencie mam pewna prośbę. Nie gniewajcie się, ale to był fałszywy alarm. Wy już naprawdę nie musicie nic mówić. Wy macie swoje happeningi Palikota. Też przedstawiciela pewnego szczególnego typu inteligencji. Umówmy się, że inspiracji będziecie szukali właśnie tam.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...