Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szaleństwo. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą szaleństwo. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 4 stycznia 2022

Gdy przychodzi nam wejść w czas karnawału


      Tydzień temu dotarła do nas wiadomość, że nasz przyjaciel, kolega i znajomy, Jacek Drobny, zachorował na COVID-19 i leży w szpitalu w stanie agonalnym. Po paru dniach Gabriel Maciejewski, Jacka przyjaciel, pocieszył nas informacją, że stan Drobnego się ustabilizował i choć ten utrzymywany jest w stanie śpiączki farmakologicznej, jest nadzieja, że może z tego wyjdzie. Dziś już wiemy, że Jacek Drobny zmarł i ja po tych wszystkich dniach, kiedy nie bardzo chciałem się odzywać, by nie zapeszyć, mam potrzebę się w końcu odezwać i poświęcić nie jemu, ale nam, których on tu zostawił, ten tekst. Otóż dla mnie Jacek Drobny nie był ani przyjacielem, ani nawet kolegą, natomiast znaliśmy się dobrze, a z tego co wiem, on o moich codziennych ścieżkach wiedział znacznie więcej niż ja o jego. Od zawsze był przyjacielem tego bloga, szanowaliśmy się bardzo, parę razy, kiedy jeszcze pracował tu w Katowicach, zaprosił mnie do knajpy by zjeść coś i pogadać, spotkaliśmy się też parę razy przy okazji wrocławskich targów książki, a ja nawet przez jakiś czas uczyłem angielskiego jego syna, przez którego posyłał mi flaszkę wspaniałego wina z uprawianej przez siebie z dumą winnicy.

        I to właściwie wszystko, a mimo to gdy usłyszałem, że zmarł, jest mi cholernie przykro i od tego czasu nie mogę się pozbierać. Nie wiem jak to się stało, że zachorował i to zachorował aż tak ciężko, i powiem szczerze, że choć nie mogę uwierzyć, że człowiek tak silny pod każdym względem, tak pracowity i zorganizowany, mógł tak fatalnie znieść tę zarazę, nawet nie chcę wiedzieć, czy on był zaszczepiony, czy nie, czy miał jakieś ukryte choroby, czy był idealnie zdrowy, czy dbał o nie, czy nimi gardził, bo szczerze mówiąc, dziś to już nie ma ani dla mnie, ani tym bardziej dla niego, żadnego znaczenia. To natomiast co się dla mnie akurat bardzo liczy, to fakt, że po raz nie wiem który, ten cholerny COVID zabija agresywnie, bezlitośnie i nieodwołanie. Po raz kolejny – tak jak nie wiem niemal niczego na temat tego jak to z tą zarazą naprawdę jest – to akurat wiem: to nie jest katar, to nie jest nawet grypa; to jest zimny morderca, przed którym, gdy on nas już sobie upatrzy, praktycznie nie mamy sposobu by się bronić.

       Ale wiem jeszcze coś. Otóż wśród wielu rzeczy, których się obawiałem w miarę z jednej strony trwania epidemii, a z drugiej ciągłych i coraz bardziej chaotycznych prób radzenia sobie z nią, często w sposób kompletnie absurdalny, była i ta, że wielu z nas tego nie wytrzyma i przez nią oszaleje, i albo ze strachu przed nią wpadnie w stan cieżkiej histerii, albo odwrotnie – w najbardziej absurdalny sposób zakwestionuje jej istnienie i sens tej walki, uznając ją za depopulacyjny plan George’a Sorosa, Billa Gatesa, czy diabli wiedzę kogo jeszcze. I proszę sobie wyobrazić, że znam osobiście ludzi z obu stron tego szaleństwa, czyli kogoś kto ze strachu przed COVID-em autentycznie stracił zmysły, ale i też osoby, które podobnie oszalały, tyle że ze strachu przed niezbadanym spiskiem.

       Jacek Drobny – niech go Pan przyjmie do Swego Królestwa – zmarł i, jak mówię, nie wiem i nie chcę wiedzieć, co on sobie o tej całej zarazie myślał, natomiast uważam, że to tragiczne zdarzenie jest dobrą okazją do tego bym opowiedział o tym, co się dzieje z nami, którzy tę, czy jakąkolwiek inną śmierć, obserwują. Otóż proszę sobie wyobrazić, że kiedy Gabriel Maciejewski po raz pierwszy poinformował na Facebooku, że Jacek Drobny umiera, komentarze pod ową informacją były niemal jednobrzmiące (cytuję z pamięci): „A skąd pewność, że to COVID?”; „Mam katar, rok temu miałem katar, dwa lata temu też miałem katar i nie będę z tego powodu ulegał propagandzie”; „Pod żadnym pozorem nie wolno go dawać pod respirator”; „Proponuję kontakt z dr. Bodnarem”; „Panie Gabrielu, niech pan go koniecznie wydostanie z tego szpitala”; „Odłączyć go od respiratora i podać amantadynę”; „Absolutnie nie respirator. Suchy tlen i amantadyna”; „Wyciągnąć go spod tego mordownika”...

        Uczę pewną panią, której mąż pracuje w szpitalu i ma nieustanny kontakt z chorymi na COVID, często dziś już niestety nieżyjącymi. Opowiada ów pan doktor o trzydziestoletnim pacjencie, który został przywieziony na oddział z płucami zniszczonymi w 80 procentach, który absolutnie nie zgodził się, by go podłączono do respiratora. Z tej okazji, skoro lekarze nie mieli dla niego żadnej innej propozycji, napisał specjalne oświadczenie, w którym zażądał, by go ze szpitala wypisano, no i zgodnie z procedurą wypisany został. Kobieta, również młoda, w stanie agonalnym błagała lekarza, by kiedy już umrze, broń Boże nie pisać w akcie zgonu, że ona umarła na COVID, bo jej zdaniem COVID nie istnieje. Zmarła, oczywiście na COVID. Młode małżeństwo przywiozło do szpitala rodziców chłopca, on został w samochodzie, dziewczyna zaprowadziła ich na oddział, kiedy wróciła do samochodu mogła tylko poinformować męża, że jego mama nie żyje. Opowiada też wspomniany pan doktor, że przywieziono na oddział człowieka w bardzo ciężkim stanie, który zdążył jeszcze poprosić, by przed podłączeniem go do respiratora pozwolono mu pójść do ubikacji. Niestety, jak się okazało, ta minuta czy dwie wystarczyły. Jak słyszę, tempo tego ataku jest absolutnie piorunujące. Tam liczą się nie minuty, lecz sekundy i w tej sytuacji respirator jest często jedyną ucieczką.

       Tymczasem: „Wyciągnąć go spod tego mordownika”; „Proszę zgłosić się do dr. Bodnara. Może on pomoże”. Jak niektórym wiadomo, moja żona ma rodzinę w Przemyślu, z której część jest znakomicie zorientowana w lokalnym stanie rzeczy. Słyszę, że wspomniany dr Bodnar ma w Przemyślu gabinet w którym przyjmuje do 100 pacjentów dziennie, głównie w sprawie amantadyny. Cena wizyty wynosi 250 zł za... no nie wiem... dziesięć, piętnaście minut?

       Znajomy który chwali się, że ma zawsze przy sobie odpowiednią ilość tabletek owej amantadyny, ostrzega mnie, bym pod żadnym pozorem nie pozwalał sobie badać temperatury laserowymi termometrami zamontowanymi w niektórych urzędach, bo one wysyłają do naszego mózgu truciznę, która powoduje odsuniętą w czasie śmierć. Na youtubie działa pewien „profesor”, który w cyklu wykładów udowadnia, że w szczepionkach przeciwko wirusowi znajdują się jaja kosmity, które pozostają w uśpieniu do momentu aż Rząd Światowy podejmie decyzję o powszechnej aktywacji. Wówczas z jaj wyklują się 25 metrowe organizmy, które zabiją wszystkich zaszczepionych na całym świecie.

       Parę dni temu spotkałem na ulicy bliskiego kolegę. Na twarzy miał maseczkę zakrywającą go aż po same oczy. Zatrzymaliśmy się, wyciągnąłem dłoń, by się przywitać i nagle z przerażeniem zorientowałem się, że ściskam gumową rękawiczkę. Myślę, że był zaszczepiony. Tak jak ja.

        Panie, zmiłuj się nad nami. 


 

czwartek, 10 maja 2018

Dominika, dziewczyna ratownika, czyli gdy szaleństwo zaczyna bulgotać

Powiem zupełnie szczerze, że, wbrew pozorom, zamieszczając tu swój tekst o sprawie A-Tema, liczyłem przede wszystkim nie na wywołanie sensacji, lecz na to, że widząc co się dzieje, ów A-Tem we wszystkich swoich osobach się zamknie i się ode mnie raz na zawsze odpieprzy. Jak widać, choroba jest znacznie bardziej rozwinięta, niż można było podejrzewać, a jemu samemu zajęło pełne dwa dni, by sformułować jakąś w miarę, w jego rozumieniu, sensowną odpowiedź na to, co się stało. Oto ona:
      „I na koniec, jeszcze coś, domyślasz się już, co. Zdanie Dominiki (pani L.) o Tobie, chociaż emocjonalne, okazało się trafne. Piszę to z prawdziwą przykrością.
      Dokładnie pamiętam, co napisała o Tobie, na blogu, gdy wytrząsałeś się nad walczącym o posadę na rzeszowskiej uczelni Pawłem.
      Wolałbym, aby Dominika tu nie miała słuszności, zwłaszcza że już sama jest stąd daleko, z własnego wyboru. Wolałbym mieć przyjaciela. Stało się inaczej.
      Trudno, zerwałeś z tą miłą dziewczyną, uwielbiającą Ciebie, tak samo jak tym szaleństwem mieszania ‘wszystkiego ze wszystkim’, zerwałeś ze mną
”.
      Daję słowo, że w życiu bym nie wyciągał tu sprawy, którą w swoim szaleństwie poruszył A-Tem, ale ponieważ pojawiła się tu owa „miła, uwielbiająca mnie dziewczyna, z którą ja zerwałem” i część z nas może się poczuć skonfudowana, uważam, że przynajmniej im należy się bardziej bezpośrednie wyjaśnienie, z czym mamy do czynienia i nie mam już innego wyjścia, jak przejść do sedna.
      Otóż w pierwszej chwili, wbrew zapowiedziom A-Tem-a, kompletnie nie miałem pojęcia, o co chodzi ze wspomnianą Dominiką, ale po tym jak przeszukałem wszystkie zakamarki swojej pamięci, przypomniałem sobie jedyną Dominikę, o którą tu może chodzić – podkreślam, „może”, bo pewności wciąż mieć nie mogę. Otóż proszę sobie wyobrazić, że ja z A-Tem-em – a niech już będzie, że z Leszkiem Kensbokiem – rozmawiałem w życiu trzy razy. Pierwszy raz, kiedy najwidoczniej oszalał wspomniany Paweł, znany nam jako FYM, i Leszek zadzwonił do mnie, pytając, czy nie wiem, co z nim, a ja mu odpowiedziałem, że nie wiem. Trzeci raz, ostatnio, podczas wspomnianego spotkania w Bytomiu, ale dla nas dziś najciekawsze pozostaje spotkanie środkowe, kiedy to zadzwonił on do mnie i poprosił o radę. Sprawa polegała na tym, że on się zakochał w pewnej dziewczynie imieniem Dominika i chciałby się z nią ożenić, jednak ona, mimo pierwszych przyjaznych gestów kierowanych wobec Leszka, zerwała z nim wszelkie kontakty. Nie odpowiada na maile, nie reaguje na sms-y, nie odbiera telefonów, i Leszek jest rozbity. On jednak wciąż jest zdeterminowany, by nadal walczyć i ma taki plan, by bez ostrzeżenia przyjechać do niej do Polski, zapukać do jej drzwi i zapytać: „Is you is or is you ain’t my baby?” W tej sytuacji Leszek prosi mnie, bym mu doradził, co ma robić. Powiedziałem mu, że skoro ona nie chce z nim mieć nic wspólnego, powinien jej dać spokój. Trochę pogadaliśmy, w końcu on  mi podziękował, a w zamian za pomoc przysłał butelkę Laphroiga plus otwieracz do konserw, za który, tak na marginesie, jestem mu wdzięczny znacznie mniej niż za Laphroiga, i na tym sprawa się zakończyła.
      Dziś jak widzimy, w odpowiedzi na moją prośbę, by przestał mnie molestować, pisze Leszek Kensbok o… Dominice, która rzekomo mnie uwielbiała, a ja z nią zerwałem.
      Pisząc ten tekst, zajrzałem na blog wybitnego polskiego reżysera filmowego, Tomasza Gwińcińskiego, który zamykając dyskusję pod swoim tekstem dotyczącym moich podłości napisał co następuje:
      „Sorry, że nie komentuję, ale temat wydaje mi się wyczerpałem, wpisy Leszka obok chyba też stawiają kropkę nad i”.
      Oczywiście  już sam w sobie „Leszek” robi mocne wrażenie, ale nie w tym rzecz. Rzecz w tym, że nie, nie stawiają. Kropka nad i została postawiona właśnie teraz.

Jak zawsze, zachęcam wszystkich do kupowania moich książek. To jest naprawdę lektura obowiązkowa. Tu: www.basnjakniedzwiedz.pl.

środa, 10 maja 2017

Marshall Helff Applewhite, czyli czekając na kometę

Od paru dni w kioskach można kupić kolejny numer miesięcznika „Polska bez Cenzury”, a w niej moją kolejną kryminalną historię, tym razem o pewnym Robercie Smithie, czyli jeszcze jednym Kowalskim, który sprzedał duszę diabłu. Tymczasem dziś proponuje byśmy sobie poczytali coś, co opublikowałem miesiąc temu, a co nas przeniesie niemalże w kosmos. Fascynująca historia.



Kiedy w roku 1997 wielu z nas przez szereg kolejnych miesięcy emocjonowało się przepięknym nocnym spektaklem w postaci tak zwanej komety Hale-Boppa, w międzyczasie zajmując się swoimi codziennymi zmartwieniami i radościami, już od jesieni poprzedniego roku, na Rancho Santa Fe w Kalifornii, 39 osób, pod „boskim” przewodnictwem człowieka nazwiskiem Marshall Applewhite, również obserwowało kometę, jednak przede wszystkim, jako zwiastun swojej ostatniej szansy na opuszczenie Ziemi. Applewhite – co warte podkreślenia, aktywny homoseksualista – pozostając w głębokim przekonaniu, że jego wieloletnia przyjaciółka Bonnie Nettles, zmarła na raka wątroby dziesięć lat wcześniej, znajduje się na pokładzie statku kosmicznego podążającego śladem komety, poinformował swoich wyznawców, że ów statek zabierze ich wszystkich do pozaziemskiego królestwa, ratując ich tym samym przed szykowanym przez rząd brutalnym atakiem.
Pod koniec marca roku 1997, kiedy kometa radośnie hulała sobie po rozgwieżdżonym niebie, grupa ostatecznie zerwała kontakt ze światem i przygotowując się do tak zwanego „ostatecznego wyjścia”, zaczęła nagrywać swoje pożegnalne oświadczenia.
Seria kolejnych samobójstw rozpoczęła się 22 marca. Członkowie sekty, ubrani w sportowe buty Nike, oraz czarne stroje z napisem „Drużyna Ewakuacyjna do Bram Niebios” zażyli śmiertelne dawki środków nasennych, zapijając je alkoholem, dodatkowo dla pewności, zakładając sobie plastikowe worki na głowę. Przed śmiercią większość miała przy sobie pięciodolarowy banknot plus trzy ćwierćdolarówki na ewentualne wydatki oraz identyfikatory z imieniem i nazwiskiem. Samobójstwa miały miejsce na przestrzeni trzech dni, natomiast sam Applewhite z trójką asystentów ewakuowali się na statek kosmiczny dopiero wtedy, gdy mieli pewność, że cała reszta owego dziwnego towarzystwa już nie żyje.
By zobaczyć, jak to się wszystko zaczęło, musimy sięgnąć do czasów bardzo dawnych, a więc do dnia 17 maja 1931 roku, kiedy to w bardzo pobożnej protestanckiej rodzinie z miejscowości Spur w stanie Teksas przyszedł na świat późniejszy przywódca owego szczególnego kultu, Marshall Herff Applewhite. Jako osoba od dziecka niezwykle aktywna intelektualnie, Applewhite poświęcał wiele czasu na różnego rodzaju studia mniej lub bardziej krążące wokół kwestii filozoficznych i religijnych. Mimo jednoznacznie homoseksualnych skłonności, ożenił się i nawet spłodził dwoje dzieci. Przez pewien czas próbował robić muzyczną karierę jako baryton oraz nauczyciel muzyki na uniwersytecie stanu Alabama, jednak po tym, jak wyszły na jaw jego homoseksualne skłonności, stracił zarówno pracę, jak i rodzinę i przeniósł się do Teksasu, gdzie jakimś cudem znów znalazł pracę jako stosunkowo popularny śpiewak, a jednocześnie szef wydziału muzycznego na Uniwersytecie św. Tomasza. W pewnym momencie jego muzyczna kariera doprowadziła go nawet na deski Houston Grand Opera. Niestety coraz bardziej nieposkromione skłonności homoseksualne i tu miały niszczący wpływ na wszelkie próby kontynuowania zarówno zawodowej, jak i czysto osobistej kariery, w efekcie czego zaczął Applewhite popadać w coraz częstsze i coraz bardziej intensywne stany depresyjne, w związku z czym stracił kolejną pracę. Mniej więcej w tym samym czasie zmarł mu ojciec, co go doprowadziło już do stanu kompletnej psychicznej ruiny, a w konsekwencji coraz większych długów i wreszcie nędzy.
Wszystko się zmieniło w roku 1972, kiedy to Applewhite poznał wspomnianą już wcześniej pielęgniarkę nazwiskiem Bonnie Nettles, która otworzyła przed nim bramę, za którą rozciągał się świat ostatecznego szaleństwa. Netttles wierzyła w to, że utrzymuje stały kontakt z pewnym XIX-wieczny mnichem imieniem Brat Franciszek, który z kolei udziela jej stałych porad i instrukcji. Jakby tego było mało, organizowała stałe cotygodniowe seanse spirytystyczne, oraz korzystała z usług wróżek. Któregoś dnia od jednej z nich otrzymała wiadomość, że już wkrótce pozna tajemniczego wysokiego mężczyznę o jasnych włosach i cerze. W ten oto sposób zwróciła uwagę na Applewhite’a. Już po kilku spotkaniach oboje doszli do przekonania, że są „boskimi posłańcami” i wyruszyli w wędrówkę po kraju, próbując bezskutecznie znaleźć wyznawców. W roku Applewhite trafił na pół roku do aresztu za kradzież wypożyczonego samochodu, jednak ów czas wykorzystał wyłącznie do pogłębienia swoich chorych przekonań.
Nie wiemy, w jaki sposób pobyt w więzieniu wzmocnił jego moce perswazyjne, faktem jest jednak, że kiedy oboje wyruszyli ponownie w drogę, już po krótkim czasie udało im się zebrać grupkę wyznawców, których poinformowali, że w najbliższym czasie spotkają istoty pozaziemskie, które wyposażą ich w nowe ciała. Systematycznie publikowali ogłoszenia dotyczące organizowanych przez siebie spotkań, podczas których, przedstawiając się odpowiednio, jako „Świnka” i „Morska”, swoich zwolenników określali mianem „załogi”. Początkowo sekta nosiła nazwę Kościoła Żyjących w Celibacie Anonimowych Sexoholików, po pewnym czasie jednak przekształcając się w Indywidualną Ludzką Metamorfozę. Wydaje się jednak, że ani ów szereg absurdów, ani nawet fakt, że wedle relacji świadków, głosząc swoje nauki, Applewhite i Nettles nieustannie korzystali ze słownictwa zapożyczonego z filmu „Star Trek”, nie przeszkodził im w zdobywaniu kolejnych zwolenników. Podczas jednego ze spotkań w Kalifornii w roku 1975 udało im się zwerbować połowę z 50 uczestników spotkania, natomiast mniej więcej w tym samym czasie, po spotkaniu w Oregonie około 30 osób, głównie studentów, porzuciło swoje domy, by udać się razem z Applewhitem i Nettles w drogę do lepszego świata.
W roku 1977, mając przy sobie zgromadzoną grupę około 70 wyznawców, oraz prowadząc niemal pustelnicze życie w głównie w rejonie Gór Skalistych, po raz kolejny zmienili imiona, tym razem na „Do” i „Ti”. Pod koniec lat 70. grupa otrzymała potężny zastrzyk gotówki z do dziś nie do końca ustalonych źródeł, co umożliwiło im wynajęcie kilku nieruchomości, najpierw w Denver, a następnie w Dallas. Mimo bardzo ścisłych, oraz niezwykle konsekwentnie stosowanych reguł panujących w sekcie, trzeba przyznać, że w odróżnieniu od wielu podobnych projektów, Applewhite stawiał bardziej na jakość, niż ilość, w związku z czym każdy kto chciał opuścić owe towarzystwo, nie dość, że miał tu pełną swobodę ruchu, to jeszcze był zaopatrywany w pewne wsparcie finansowe na drogę. Nawet w tych okolicznościach, w pewnym momencie liczba członków sekty sięgała aż 80.
W roku 1983 u Nettles zdiagnozowano chorobę nowotworową, w efekcie zaszła konieczność usunięcia jej oka, co pozwoliło jej żyć jeszcze przez dwa lata, po czym w efekcie serii przerzutów, kobieta zmarła w roku 1985. Zaniepokojony nową sytuacją Applewhite wyjaśnił wyznawcom, że ze względu na nadmiar posiadanej energii, dusza Nettles musiała opuścić Ziemię i przenieść się na „Następny Poziom”. Owo wyjaśnienie okazało się na tyle przekonujące, że zaledwie jedna osoba zrezygnowała z udziału w projekcie. Sam Applewhite jednak na tyle ciężko przeżył śmierć swojej partnerki, że przez pewien czas, to członkowie sekty musieli się troszczyć o jego dobry nastrój, na tyle jednak skutecznie, że już wkrótce mógł ich wszystkich z sukcesem przekonać, że jest nowym wcieleniem Jezusa. Jednocześnie też zmienił się jego pogląd na zapowiadane „wniebowstąpienie”. O ile wcześniej utrzymywał swoich uczniów w przekonaniu, że kiedy wreszcie nadlecą kosmici, oni wszyscy zostaną przeniesieni na pokłady ich pojazdów z duszą ciałem, kiedy wszyscy zdążyli zauważyć, że ciało Nettles jednak zostało na miejscu, wyjaśnił im, że plan się zmienił i ciała jednak będą musiały zostać na miejscu, a tam w kosmosie, każdy z nich będzie miał przydzieloną nową i o wiele piękniejszą powłokę.
W roku 1993 grupa przyjęła nową nazwę „Anonimowi Totalni Zwycięzcy”. Za całe 30 tys. dolarów Applewhite wykupił całostronicowe ogłoszenie w „USA Today”, w którym zapowiedział nadchodzącą katastrofę, co spowodowało, że około 20 byłych członków sekty zdecydowało się na powrót, a po serii wykładów liczba członków dodatkowo się podwoiła. To był też czas, kiedy Applewhite po raz pierwszy zaczął wspominać o samobójstwie i właśnie wtedy pojawiła się ostateczna nazwa sekty, czyli „Brama Niebios”. Od czerwca do października 1995 roku grupa mieszkała na wsi w Nowym Meksyku w posiadłości, którą Applewhite nazwał „Statkiem Ziemskim” i którą planował przekształcić w klasztor, jednak ze względu na zaawansowany wiek, ciągłe kłopoty ze zdrowiem i paniczny strach przed rakiem, musiał ze swoich ambicji zrezygnować i z całym towarzystwem przeniósł się w okolice San Diego.
Applewhite, który przez wiele lat utrzymywał, że seks stanowi jedną z najpotężniejszych sił, które uniemożliwiają ludzkiej duszy wyrwanie się z mocy ciała, nie mógł nie zauważyć, że zarówno on, jak i wielu innych członków sekty, chronicznie cierpią z powodu braku seksu. W tej sytuacji, wraz z niewielką grupą wyznawców, postanowił poddać się zabiegowi kastracji. Początkowo było im ciężko znaleźć chętnego do przeprowadzenia operacji chirurga, w końcu jednak znaleźli odpowiedni gabinet gdzieś w Meksyku. W samą porę na nadejście komety. Kiedy 26 marca 1997 roku na teren posiadłości na Rancho Santa Fe wkroczyła policja, znalazła ciało Applewhite’a w jego prywatnej sypialni w łóżku w pozycji siedzącej. Wyniki przeprowadzonych badań lekarskich nie stwierdziły zagrożenia nowotworem, lecz zaledwie początki miażdżycy, a więc czegoś, co, jak się okazuje, może się przydarzyć każdemu, nawet kosmicie.
Ktoś pewnie w tym momencie powie, że cóż to za kryminalna historia, gdzie nie ma ani bandziorów, ani rewolwerów, ani nawet sprężynowych noży. Jakiż to kryminał, gdzie rzekomy morderca od początku do końca porusza się wyłącznie w granicach prawa, a wszelkie odpowiednie służby znają jego każdy gest i krok. Jakaż to wreszcie zbrodnia, gdzie od początku do końca nikt nikogo do niczego nie zmuszał, a jeśli zginęło 39 osób to wyłącznie dlatego, że każda z ofiar nie marzyła o niczym innym jak tylko o tym, by umrzeć. Otóż w moim pojęciu nie ma żadnej różnicy między jakimś psychopatą, który wchodzi w grupę ludzi i każdemu z nich podrzyna gardło, a świrem, który robi dokładnie to samo, tyle że wykorzystując swoje skryte talenty, tych samych ludzi skutecznie zachęca do tego, by sobie te gardła poderżnęli sami.


Moje książki, gdyby ktoś był ciekawy, są do kupienia w księgarni na stronie www.coryllus.pl. Polecam serdecznie i szczerze.



czwartek, 22 września 2016

Gdy w szaleństwie zabrakło metody

Niedawno zamieściłem tu tekst stanowiący wymianę swego rodzaju uprzejmości z „Gazetą Wyborczą” i uznałem, że gdy chodzi o nich, mam spokój na kolejne parę lat. Okazuje się jednak, że nic z tego. Napięcie, jakie w związku z coraz bardziej niewzruszoną pozycją władzy Prawa i Sprawiedliwości ogarnęło tych durniów, przybiera postać tak ewidentnego szaleństwa, że komuś takiemu jak ja, zwyczajnie nie wypada udawać, że nic się nie dzieje. Tyle wszystkiego, że mam nadzieję, iż dziś będzie wyjątkowo krótko.
Jak wiemy, podczas swojej wizyty w Nowym Jorku, prezydent Duda i jego małżonka zostali zaatakowani przez pięcioosobową może grupę sympatyków KOD-u, obrzuceni wyzwiskami i opluci. Jak można było wszystko obejrzeć w telewizji, jedyną odpowiedzią, jaką demonstranci uzyskali, był gest ze strony Agaty Dudy, która posłała im symbolicznego całusa i w ten sposób cały ten protest unieważniła. Prezydent w ich kierunku nawet nie spojrzał.
KOD niemal natychmiast zareagował serią komentarzy na Twitterze, w których nie dość że ogłosił pełny sukces przedsięwzięcia, to jeszcze poinformował, że akcja uzyskała jednoznaczne poparcie ze strony Agaty Dudy, która demonstrantów pozdrowiła uprzejmym pocałunkiem. No i dobrze. To jest KOD i to jest poziom, który znamy. Kiedy jednak wydawało się, że sprawa została ostatecznie zamknięta, uznając najwidoczniej, że tak tego zostawić nie można, do akcji wkroczyła „Gazeta Wyborcza” i na swojej stronie internetowej opublikowała dramatycznie niewyraźne zdjęcie z wydarzenia, na którym ledwo widać unoszącą dłoń Agatę Dudę – jak my już wiemy, do pocałunku – a niżej zamieszczony tekst: „USA: wygwizdują parę prezydencką. A Agata Duda się odwraca i robi TEN gest”.
Jaki gest? No, tego akurat czytelnicy „Wyborczej” siłą rzeczy zobaczyć nie są w stanie. Zdjęcie jest tak niewyraźne, że sama Agata Duda praktycznie jest tam ledwie rozpoznawalna. Jedyne co nam pozostaje to się domyślać, co to za gest, TEN gest. A tu sprawa jest oczywista. Oczywista do tego stopnia, że ja tu już nie muszę nic dodawać. Proszę zresztą spojrzeć na całość.


Pamiętam, że jeszcze w bardzo głębokim PRL-u siedziałem któregoś wieczoru z moim tatą przed telewizorem, oglądaliśmy „Dziennik Telewizyjny” i tato zadał mi pytanie, które pamiętam słowo w słowo do dziś: „Słuchaj, powiedz mi, czy on wie, że on kłamie?” Od tego czasu, tak na moje oko, minęło jakieś 40 lat i wiele się zmieniło. Między innymi pojawił się projekt o nazwie „Gazeta Wyborcza”, a wraz z nim nowy wymiar propagandy, gdzie pytania tego typu uważane są za głupie i naiwne. No bo bądźmy poważni, jakie ma znaczenie to, kto co wie, a czego nie wie? Poziom do któregośmy się przez te wszystkie lata zsunęli, tego typu dylematów nie toleruje, bo na tym poziomie nie istnieje już ani prawda, ani kłamstwo, ani szczerość, ani fałsz, ani wreszcie świadomość, ani pomieszanie zmysłów. Tu jest wyłącznie rozkaz, strach i pełne posłuszeństwo. I stąd nagle dzieje się tak, że w tę przestrzeń wrzucone zostaje powyższe zdjęcie z owym komentarzem i wszyscy już tylko w nerwowym napięciu patrzą, czy coś się w związku z tym wydarzy.
Otóż nie wydarzy się nic. Będzie jak było, a w owej przestrzeni miejsce dla tych, którzy właśnie zostali stąd wyrzuceni, już za chwilę zostanie tak ograniczone, że nawet gdyby ich tu przyszło zaledwie dwóch, to się poduszą. Nie polecam.
PS: Ledwie skończyłem pisać ten tekst, a dotarła do nas wiadomość, że ta sama „Gazeta Wyborcza” opublikowała właśnie tekst pod tytułem „Książka ‘modnego’ esesmana na półkach największych polskich księgarń”, i postanowiła zilustrować go następującym zdjęciem:

A zatem obłęd. Tu nie ma śladu metody. Wyłącznie owo stare jak świat szaleństwo. Można otwierać szampany.

Książki, w tym oczywiście ta najnowsza, są do nabycia w księgarni pod adresem www.corylus.pl.Zapraszam.

sobota, 2 stycznia 2016

Zanim Kamil Dąbrowa zacznie na Krakowskim Przedmieściu stawiać Krzyż

Nowy rok, jak wie już to pewnie większość z nas, rozpoczął się od wielkiego sprzątania, czego najbardziej poruszającą oznaką stał się protest zorganizowany przez ustępujące władze I Programu Polskiego Radia, a polegający na regularnym i naprzemiennym graniu Mazurka Dąbrowskiego oraz Ody do Radości. Ja oczywiście nie wiem, czy ludzie zatrudnieni wciąż jeszcze w Polskim Radio mają wpięte w klapy swoich marynarek i bluzeczek oporniki, ani też, czy kiedy o każdej równej godzinie rozlega się ów polski, czy europejski hymn, oni klękają, stają w pozycji na baczność, czy może otwierają kolejną flaszkę, natomiast przyznaję, że i tak jestem pod wrażeniem. Tego bowiem poziomu skretynienia nawet ja nie byłem w stanie przewidzieć. Jest bowiem tak, że dylemat, jaki pojawia się za każdym razem, gdy stajemy wobec ludzkich zachowań, na które nie byliśmy przygotowani, a który sprowadza się do prostego pytania: „Czy on wie, że kłamie”, przeze mnie zawsze był rozstrzygany pozytywnie: Tak, on wie, że kłamie, jednak pewne nieznane nam interesy stawiają jednego z drugim w sytuacji bez wyjścia, no i mamy to co mamy. Tym razem, po raz pierwszy w życiu staję wobec sytuacji dla mnie całkiem nowej. Otóż oni są już po drugiej stronie i nie wiedzą już nic. Kiedy dyrektor radiowej Jedynki wydaje polecenie, by każde wiadomości były nadawane z opóźnieniem poprzedzonym polskim Hymnem Narodowym lub Odą do Radości, jest całkowicie szczery. Po raz pierwszy w życiu jest szczery. Szczery do tego stopnia, że jeśli jutro rano dowiemy się, że on w proteście przeciwko piso-bloszewicko-faszystowskiej juncie Jarosława Kaczyńskiego podpali się na ulicy Nowogrodzkiej w Warszawie, ja osobiście się nie zdziwię.
Rzecz polega bowiem na tym, że zarówno dyr. Dąbrowa, jak i wielu innych przedstawicieli odchodzącego reżimu, będąc świadkiem nie tyle samych zmian, ale determinacji, z jaką one są wprowadzane, oraz ich nieuchronności, najzwyczajniej w świecie zwariowali. Po prostu – zwariowali. Ja naprawdę bardzo się staram, by znaleźć tam choćby cień wyrachowania, ale bez efektu. Dąbrowa puszcza tę Odę do Radości, a ja wręcz czuję, jak go ten obłęd pożera od środka. No a przecież to nie jest tylko on. Wczoraj na Twitterze znana wszystkim dziennikarka telewizyjna Katarzyna Kolenda-Zaleska poinformowała, że jej koleżanka, od czterech lat szefowa stacji TVP Kultura, Katarzyna Janowska opublikowała pożegnalną notę, którą ozdobiła zdjęciem jakiejś, o ile dobrze widzę, kaplicy z wywieszonym w środku transparentem, z napisem „Nie lękajcie się”. Sprawdziłem tę Janowską i okazuje się, że ona w roku 2011 na stanowisku dyrektora stacji zastąpiła poetę Krzysztofa Koehlera i od tego czasu funkcjonowała, jako p.o. dyrektora. Ja nie wiem, czemu władze telewizji nie chciały Janowskiej zrobić pełnym dyrektorem, ale faktem jest, że one w rzeczy samej trzymały ją przez cztery lata zaledwie jako p.o., i ja sobie nie przypominam, żeby Koehler, choć mu pewnie też nie było lekko, kiedy mu odbierali tę fuchę, wywieszał transparent z napisem „Nie lękajcie się”, no i wiem też, że każdy normalny człowiek, pomijając może papieża, wie, że jego zawodowa kariera nie ma charakteru objawionego. Tymczasem Katarzyna Kolenda-Zaleska uznała, że gdy rzecz dotyczy jej koleżanki Janowskiej, to tak właśnie jest. Sama jest bezpieczna, bo raz że pracuje w prywatnej firmie, a dwa że ma tam dobry towarzyski układ, ale koleżanki z publicznego radia będzie bronić ząbkami i pazurkami, a kto wie nawet, czy jako osoba religijna, nie zacznie wołać: „Niech zstąpi Duch Twój!”
I znów, ktoś powie, że Kolenda z Janowską są w zmowie i odstawiają ten cyrk w ramach akcji politycznej, która ma powstrzymać atak Prawa i Sprawiedliwości; że te transparenty i cała ta gadka o tym, jak to teraz, kiedy dyrektorem TVP Kultura zostanie jakiś pisowiec, nasze wspólne, ukochane dziecko umrze śmiercią gwałtowną, to zwykła propaganda. Otóż jednak chyba nie. Nie tym razem. Moim zdaniem, to wszystko w tej chwili jest już wyświetlane jak najbardziej na serio. Dziś, to z czym mamy do czynienia, to czysty i autentyczny obłęd. Janowska zobaczyła w telewizji, jak marszałek Kuchciński tym swoim okropnym głosem mówi: „Kto z pań i panów posłów…” i, podobnie jak wcześniej Kamil Dąbrowa postradała zmysły.
Dziś sobota, jutro niedziela, a od poniedziałku mam nadzieję oni zostaną zasypani taką ilością nowych wiadomości, że się spod nich już do końca świata nie wygrzebią. Powiem szczerze, że ich widok, jak się snują po mieście bez pracy i bez nadziei na jakąkolwiek przyszłość, wystarczy mi w pełni. Gdy chodzi o mnie, można ich już nawet nie wsadzać.

Książki są tak jak dotychczas do nabycia w księgarni na stornie www.coryllus.pl. Gorąco zachęcam.

sobota, 6 września 2014

O żołnierzyku, którego dusza nie wytrzymała

Pewną popularność – nie dużą, zaledwie pewną – zdobył ostatnio w sieci filmik nakręcony telefonem komórkowym przez jakichś turystów przed Pałacem Buckingham w Londynie, na którym widzimy pełniącego zwyczajową straż królewskiego gwardzistę, i pewnie nie byłoby w tym nic interesującego, pomijając to, co siłą rzeczy budzi zainteresowanie przy tego typu okazjach i w tego typu miejscach, gdyby nie fakt, że ów gwardzista zachowuje się, jakby... no i tu nie bardzo wiem, jak to zdanie skończyć. Najprościej byłoby powiedzieć, że on się zachowuje, jakby sobie robił żarty, albo, jakby był pijany, ewentualnie, jakby brał udział w jakimś wydarzeniu, którego celem jest bardzo niestandardowe zareklamowanie Londynu i jego atrakcji. Tak by było najprościej, ja jednak mam bardzo nieprzyjemne podejrzenie, że tu nie chodzi ani o jedno, ani o drugie, ani nawet o trzecie, tylko o coś znacznie, znacznie poważniejszego, co nie dość że nie daje nam najmniejszego powodu do śmiechu, to wręcz budzi pewną grozę.
Ale wróćmy do początku. Wiemy pewnie wszyscy, jak wyglądają owi królewscy żołnierze w tych czarnych spodniach, czerwonych marynarkach i owych niepowtarzalnych wielkich czarnych czapach z niedźwiedzia i z tym opartym na ramieniu karabinem. Niektórzy z nas pewnie też wiedzą, jak się prezentuje ta ich tradycyjna warta w miejscach, gdzie czy to mieszka, czy niekiedy pojawia się Królowa. Oni chodzą tam i z powrotem, zwykłym marszowym krokiem – bez żadnych dziwactw, jak to czasem widzimy w Grecji, czy w jakiś bardziej egzotycznych miejscach – zachowując pełną powagę. Żadnych min, sztywni i nieprzystępni. Czasem też się zdarza, że oni stoją nieruchomo przed specjalną budką, równie poważni i obcy, i tylko czasem co bardziej dowcipni i odważni turyści podchodzą do nich, aby zrobić sobie z nimi zdjęcie, czy czasem próbować ich – najczęściej bezskutecznie oczywiście – rozśmieszyć.
Żołnierz, którego w tych dniach możemy sobie obejrzeć na youtubie jest tak samo uroczysty, sztywny, poważny i absolutnie niewzruszony, tyle że jego chód, choć w sposób oczywisty, rytualny, jest już nieco inny: on czasem zwalnia, czasem przystaje, czasem śmiesznie schyla głowę, tak że ta niedźwiedzia czapka nagle układa się niemal poziomo, a czasem kręci potrójny (zawsze taki sam) piruet. Co ciekawe, on nie robi wrażenia, jakby sobie żartował. Tam nie ma śladu chaosu. On nie macha do gapiów, nie śmieje się, nic do nikogo nie krzyczy. Wręcz przeciwnie: jego krok jest tak uroczysty, jak można sobie tylko wyobrazić, a on sam jest idealnie poważny i spokojny… tyle tylko, że to wszystko nie wygląda tak, jak powinno. Powtórzę to raz jeszcze: on w żadnym wypadku nie robi wrażenia, jakby żartował, jakby chciał nas rozśmieszyć. I chodzi tak, tam i z powrotem, kręcąc te piruety.
Obejrzałem ten film i przeczytałem załączoną do niego informację. Okazuje się, że jego wojskowi zwierzchnicy sprawą się zajęli, obiecali sprawę zbadać, a samego żołnierza oczywiście odpowiednio ukarać. W końcu nikt nikogo nie zmusza do tego, by służył w bezpośrednim otoczeniu Królowej, ale też, jak się możemy domyślać, na ów rodzaj służby też nie każdy zasługuje. Żeby zostać gwardzistą Królowej trzeba mieć coś, czego inni nie mają, a zatem trudno sobie na przykład wyobrazić, że ów żołnierzyk dostał w pewnym momencie cholery na cały ten cyrk i postanowił odstawić coś swojego, oryginalnego, coś, dzięki czemu pokaże wszystkim, co on sobie myśli na temat Korony i tego całego bałwaństwa. Ja oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że ta robota musi być nudna jak jasna cholera i pewnie niekiedy każdego kusi, by zaszaleć, no ale, jak mówię, nikt nikogo do tego, by ją brać nie zmuszał.
Otóż, kiedy tak oglądam tego kręcącego piruety żołnierzyka, uważam, że on najzwyczajniej w świecie zwariował. Przez co? Z jakiego powodu? Dlaczego? Tego oczywiście nie wiadomo. Może spotkało go jakieś nieszczęście, o którym on nie potrafił przestać myśleć, i kiedy on tak defilował tam i z powrotem przed tym pałacem i kątem oka widział te tłumy turystów z telefonami, kamerami i aparatami fotograficznymi, jak go filmują, gdy on odstawia ten swój nudny jak jasna cholera rytuał, nagle się poczuł, jak małpa w klatce i postanowił, że on to wykona tym razem inaczej, wedle swojego własnego, owego przedziwnego wzoru? A może nagle zrozumiał coś, o czym wcześniej nawet nie miał pojęcia, i to nim tak wstrząsnęło, że już dłużej nie umiał robić tego, co robił tak znakomicie przez tyle miesięcy? A może jeszcze coś? Jak mówię, tego nie wiemy, ale jednego jestem niemal pewien – on najzwyczajniej w świecie oszalał. I ten filmik to idealny wręcz obraz obłędu, jaki się na nas czai za każdym rogiem. Proszę się temu przyjrzeć na spokojnie. Te parę minut to coś, co równie dobrze można by było nam pokazywać w tak zwanej Reality TV, żebyśmy poczuli ten dreszcz.
Czytałem kiedyś u Boba Greene’a, jak któregoś dnia, w biały dzień, w godzinach największego szczytu, na North Michigan Avenue pojawiła się naga kobieta:
„Kiedy się rozebrała na Michigan Avenue, dzień pracy właśnie dobiegł końca, a ludzie, jak zwykle o tej porze, opuszczali centrum miasta, spiesząc się na najbliższą stację metra i już dalej do swoich domów.
Szła w kierunku na południe, ubrana w płaszcz kąpielowy, jak gdyby wracała z plaży. Może trzydziestoletnia blondynka. Prawdę mówiąc, nawet nie przystanęła. Wzruszyła po prostu ramionami, a jej płaszcz spadł na chodnik.
Ubrana była w coś, co wyglądało na dolną część niebieskiego bikini, choć ktoś, kto przechodził tuż obok, twierdzi, że to była zwykła bielizna. Poza tym nie miała nic.
Bardzo dziwnie to wyglądało. Ów biały szlafrok leżał na chodniku, a ona, jak wspominają świadkowie, uśmiechała się, na jej twarzy panował wręcz błogi spokój, a ona sama robiła wrażenie całkowicie opanowanej.
Weszła na most Michigan Avenue i w pewnym momencie zdjęła dół od kostiumu i teraz już była kompletnie naga i wciąż szła.
Na moście policjant podniósł z ziemi jej płaszcz kąpielowy, a chwilę później któryś z jego kolegów podał kobiecie jakieś nakrycie i wszystko się skończyło”.
Pisze Bob Greene, że to co go uderzyło, to fakt, że atmosfera w ogóle nie była karnawałowa. W jednej chwili można było wyczuć, że to, co się dzieje, to coś bardzo, ale to bardzo smutnego; że to co się właśnie wydarzyło, to autentyczna katastrofa. I nawet jeśli nie wiemy, co spowodowało, że ta kobieta zdecydowała się zrobić to, co zrobiła, jednego możemy być pewni: to czego byliśmy świadkami, to wręcz doskonała demonstracja, jak słabi i bezradni jesteśmy, kiedy zaatakuje nas zwyczajne życie.
Tak się zresztą kończy ów tekst Boba Greene’a:
„W ciągu kilku zaledwie minut, życie na Michigan Avenue wróciło to stanu, który tam obserwujemy każdego dnia. I nawet jeden ślad nie pozostał po owej nagiej kobiecie, która zechciała nam przypomnieć, jak kruchy jest świat, w którym wszyscy żyjemy”.
A co z tego mamy my tu w Polsce, tak daleko od Londynu, czy Chicago? Dokładnie to samo, a mianowicie ową szansę, by spojrzeć na tego biednego żołnierza i pomyśleć o tym, jak kruchy jest świat, w którym wszyscy żyjemy.

Bardzo wszystkich proszę o wspieranie tego bloga, a sam obiecuję, że to juz naprawdę niedługo. Wszystkim bardzo dziękuję, a teraz juz patrzmy na tego żołnierza. Młodzież na to mówi hardcore.








piątek, 8 lutego 2013

Za co nie lubimy ziemi, wody i hemoglobiny?

Ponieważ wszystkie moje dzieci, oprócz pizzy i festiwalu Open’er, są uzależnione jeszcze od Internetu, a kontakt mamy stały i dobry, one właściwie nieustannie przynoszą mi jakieś znalezione w Sieci ciekawostki. Czy to jest jakaś nowa, „absolutnie fantastyczna” piosenka w wykonaniu wschodzącej rewelacji muzycznej sceny pop, czy jakaś sensacyjna informacja o tym, że w Papui Nowej Gwinei lokalni mieszkańcy zamęczyli na śmierć jakąś dziewczynę, bo uznali, że ona jest czarownicą, czy to wreszcie chodzi o jakiś zabawny filmik – oni do mnie przychodzą ze wszystkim.
Ostatnio atak nastąpił niemal jednocześnie z dwóch stron. Najpierw jedno dziecko, a chwilę później drugie przysłało mi link do pewnego… nie będę się wykręcał, i powiem, że wydarzenia. Jest to bowiem, z mojego, głęboko skażonego pewnym szczególnym rodzajem emocji, punktu widzenia – wydarzenie. Może najpierw popatrzmy:



Otóż to. Rozumiem, że ten filmik ktoś umieścił w Internecie, następnie on zyskał odpowiednią popularność, by wreszcie trafić do naszego domu, z jednego prostego powodu – dla śmiechu. Z początku pewnie chodziło tylko o zwykły materiał dla jakiejś lokalnej telewizji, który pozwoli wypełnić część ramówki, natomiast później szło już wyłącznie o śmiech. I to jest oczywiście zrozumiałe. W końcu, kiedy ten człowiek zaczyna coś opowiadać o tej wodzie, ziemi i hemoglobinie, które go bardzo interesują, i w dodatku robi to w odpowiedzi na pytanie, co go najbardziej denerwuje, to jest to bardzo śmieszne. Ja bym natomiast pragnął zwrócić uwagę na to, że on wcale nie stroi sobie żartów. On jest jak najbardziej poważny. Ja bym nawet powiedział, że on jest poważny śmiertelnie. I niech nas nie zmyli to, że on nie odpowiada na pytanie, co go denerwuje, ale opowiada o tym, co go interesuje. To są tylko pozory. On zresztą, co każdy uważny obserwator z pewnością wyłapał, w pewnym momencie wypowiada te słowa: „Chemia… nie podoba mi się”. A więc, on tak w istocie mówi o tym, co go denerwuje. Bo on się tym, co go denerwuje interesuje najbardziej. To jest właśnie taki człowiek i takie życie. Taka ziemia, woda, dwutlenek węgla, hemoglobina, halucynacja, chemia – jemu się to wszystko bardzo nie podoba. Więc kiedy przychodzi do niego ktoś z lokalnej telewizji i zadaje wesołe pytanie: „Co pana najbardziej na co dzień denerwuje”, on zaczyna mówić o tym, czym żyje. Właśnie na co dzień.
A ja się zastanawiam, co mu się stało, że on tak bardzo tej ziemi, tej wody, tej hemoglobiny nie lubi? I nie mam oczywiście żadnej sensownej odpowiedzi. Proszę zwrócić uwagę. Gdyby on odpowiedział, że najbardziej nie lubi polityki, albo że najbardziej nie lubi srających psów i wrzeszczących dzieci, a jego interesuje czarny metal, albo gdyby odpowiedział, że nie podoba mu się Monika Olejnik – wtedy byśmy sobie jakoś dali radę. Tymczasem jemu się nie podoba chemia i halucynacje. No i jeszcze ta hemoglobina. I on ani trochę nie żartuje. To jest to, co wiemy na pewno. On nie żartuje.
A mi tak brakuje tego jednego pytania. Tak bardzo bym chciał, żeby ta idiotka zapytała go, dlaczego on tak bardzo nie lubi tej hemoglobiny? Dlaczego? Bardzo bym chciał to wiedzieć.
Najnowsza moja książka, przewrotnie zatytułowana, „Marki, dolary, banany i biustonosz marki Triumph” zawiera 50 rozdziałów, z zamykającym całość „Skowytem”. Proszę posłuchać samego zakończenia:

„Jak tylu innych poza nim. Tylu innych. Niedawno podeszła do mnie na ulicy jakaś kobieta i poprosiła o pieniądze. A ja nagle sobie uprzytomniłem, że ją znam. Że to jest pani, która jeszcze wtedy, choć już za schyłkowej komuny, kiedy urodziło się nasze pierwsze dziecko, przychodziła do nas jako... ja wiem? Środowiskowa położna, czy jak to się mogło nazywać, by sprawdzić, czy w domu panują odpowiednie warunki do wychowywania dziecka. Przyszła raz, drugi, a kiedy w pewnym momencie tak się jej u nas spodobało, że zaczęła się zachowywać trochę jak Ray Liotta w filmie „Unlawful Entry”, poszedłem do lokalnego ośrodka zdrowia i ją zwyczajnie zgłosiłem. No i ją chyba ostatecznie zwolnili z tej pracy. No i nagle ją po latach spotkałem. Szła sobie ulicą i zaczepiała ludzi o pieniądze.
No tak. Czas pszczół już przeminął. Jesteśmy w Nowym Dzielnym Świecie. Czy słychać ten skowyt?”

Mija kolejny tydzień, i ani jedna godzina, którą pozostawiliśmy za sobą, nie pozwoliła nam zapomnieć, jak dramatycznie jesteśmy słabi.

W kwestii finansów. Miniony miesiąc pozwolił sprzedać wystarczająco dużo książek, by pokryć koszta druku. Niestety ten kij ma dwa końce. Książka jest wprawdzie zapłacona, natomiast wszystko co powyżej dopiero zacznie spływać od nowego miesiąca. W związku z tym, jak już nie raz w przeszłości, sytuacja robi się nerwowa. Bardzo więc proszę o wspieranie tego bloga w każdy możliwy sposób, czy to przez przekazywanie wpłat na podany obok numer konta, czy dalsze kupowanie książek, czy wreszcie jak najczęstsze tu bywanie. Najlepiej oczywiście i jedno i drugie i trzecie, ale i tak za kazdy gest dziękuję.

sobota, 15 grudnia 2012

Co kombinują Maksio Paterek i jego koledzy?

Powodów, dla których dotychczas pary nawet nie puściłem publicznie na temat Maksia Paterka jest kilka. Najpoważniejszy z nich to ten, że ów gest musi stworzyć dość krępującą sytuację dla pani Toyahowej, a ja nie mam żadnego interesu w tym, by ją w jakikolwiek sposób krępować. Jest też tak, że ignorowanie Paterka to podstawa naszej wspólnej polityki od trzydziestu niemal lat. I nie chodzi nawet o nic bardzo praktycznego. Paterek po prostu reprezentuje rodzaj obłąkania tak kosmiczny, że każdy normalny człowiek stara się zamykać na fakt jego istnienia oczy, uszy i oczywiście jak najbardziej umysł. Ot tak, z szacunku dla wewnętrznego i zewnętrznego ładu. Owa determinacja, by go nie zauważać była wręcz tak silna, że zarówno ja jak i pani Toyahowa postanowiliśmy nawet nie zgłaszać Paterka na policję, jako człowieka, który nas zwyczajnie molestuje.
No, niestety, trochę przez to, że postanowiłem napisać tę książkę o całej słodyczy lat, które już bezpowrotnie minęły, a ja je tak bardzo mocno pamiętam, a trochę też z tego powodu, że Paterek się ostatnio bardzo uaktywnił w naszej blogosferze, i to uaktywnił głównie w odniesieniu do naszej rodziny, wszystko wskazuje na to, że dopóki mu się nie da choćby symbolicznie po głowie, to się nie uspokoi, pomyślałem, że się już go zwyczajnie dłużej w zamknięciu trzymać nie da. A skoro tak, to trzeba opowiedzieć o jednym z najpiękniejszych zdarzeń w naszym wspólnym moim i pani Toyahowej, życiu, a więc dniu, kiedy się poznaliśmy. I tym samym, choć na moment wyciągnąć Paterka z jego Mordoru. I liczyć, że on przynajmniej doceni ów gest w postaci zachowania przeze mnie jego nazwiska w mojej dyskrecji. Jeszcze tego brakuje bym mu odstraszył klientów. Ekonomia wciąż przede wszystkim.
A było tak, że mieliśmy rok 1982, zimę może jeszcze, a może już wiosnę – tego niestety już nie pamiętam – kiedy nasz kolega Maksio Paterek przyprowadził na uczelnię pewną dziewiętnastolatkę, swoją tak zwaną dziewczynę i nam ją wszystkim ze słuszną dumą przedstawił. Jak ona wyglądała, jakie zrobiła na mnie wrażenie i co dokładnie stało się w kolejnych miesiącach, myślę, że bardzo ładnie opisałem w książce, która powinna się ukazać jeszcze w tym roku. Tu wystarczy tylko powiedzieć, że ja od tego dnia już nigdy nie umiałem myśleć o żadnej innej dziewczynie czy kobiecie. Minęły więc te miesiące, ona dostała się na anglistykę, zaczął się nowy rok akademicki, i chyba nie minęły nawet tygodnie, jak ona i ja zaprzyjaźniliśmy się tak, że Paterek zwyczajnie przestał istnieć.
Rzecz jednak w tym, że on przestał istnieć wyłącznie pozornie. Od momentu jak ona powiedziała mu, że ma już go dość, on uznał, że to się nie dzieje i rozpoczął wieloletnie starania o to, by to jego przekonanie się urealniło. Na czym one polegały? W wymiarze podstawowym na tym, że przez kolejne lata, dosłownie dzień w dzień słał jej najpierw listy, a potem już tylko drobnym maczkiem zapisane kartki, z początku bezpośrednio tłumaczące jej, że jej nowy związek to oczywisty grzech i zdrada, i naciskające na zmianę decyzji, a dalej już głównie na zupełnie neutralne tematy, że ot, spadł śnieg, lub a może byśmy pojechali w góry.
Nie wiem, ile mamy tych listów. Całe ich tony. I to wyłącznie dzięki mojej determinacji. Ja do niego napisałem może dwa razy na samym początku, tłumacząc w stylu, który jak sądzę udało mi się zachować do dziś, że powinien przestać się tak zachowywać, bo tego, co on wyprawia, żaden normalny człowiek nigdy nie zrozumie. Efekt był taki, że Paterek zaczął się do mnie zwracać na pan. Jak idzie o panią Toyahową, ona nigdy nie chciała owych listów nawet dotykać, a czym dłużej to trwało, to i nawet o nich myśleć. Raz jeden mu odpisała, za moją namową zresztą, kiedy on zaczął swoim zmartwieniem fatygować rodziców pani Toyahowej, znajomych i najbliższą rodzinę. Napisała mu, że jej się tak jak jest bardzo podoba i że gdyby nie jego zachowanie, byłaby jeszcze szczęśliwsza, i że ona go bardzo prosi, by przestał. Na to Paterek natychmiast odpisał, że on z przykrością stwierdza, że ona nic nie rozumie, i to mu tylko każe z jeszcze większą determinacją walczyć o to, by ją wyrwać z rąk zła.
Mijały lata. Paterek pisał coraz rzadziej, i ostatecznie się zamknął. Odezwał się jeszcze przy okazji naszego ślubu, pisząc jak to on Toyahowej współczuje z powodu tego, co straciła, i znów zamilkł. Nie wiem, co się z nim działo przez lata. Wspólni znajomi coś tam opowiadali, że się ożenił, czy może rozwiódł… nie będę nic mówił, bo autentycznie nie pamiętam, co się tam działo.
I oto nagle, jakoś tak parę lat temu Paterek, dziś już człowiek, jak by nie było, pięćdziesięcioparoletni, zaczął pisać znowu, tym razem jednak nie na nasz adres domowy, ale do szkoły, w której Toyahowa pracuje. Ponieważ pierwsza koperta była niepodpisana, ona ją otworzyła, zobaczyła, od kogo i przyniosła do domu. Ja ten list chętnie przeczytałem, jednak bez jakiś szczególnych wrażeń. Zwykła paplanina o tym, że idzie jesień i w górach jest pięknie. Kolejnych – bo oczywiście były kolejne – już jednak ani nie otwierała, ani nie przynosiła do domu, tylko zwyczajnie wyrzucała. Owa druga fala listów jakoś tak się zbiegła z moim kandydowaniem do Sejmu. Ponieważ gdzieś w Sieci zorganizowano jakąś wyborczą konkurencję i oprócz głosowania, ruszyła też fala komentarzy, Paterek zrobił się tam bardzo aktywny, tłumacząc, że ja jestem bardzo złym człowiekiem, który przez laty okrutnie go skrzywdził, więc żeby na mnie nie głosować.
Kiedy wróciłem na Salon24, on natychmiast pojawił się na moim blogu i już normalnie, jako Z Mordoru, zaczął pisać bardzo osobiste komentarze, dbając tylko o jedno – by nikt nie wiedział, że poszło zaledwie o szkolne uczucie osiemnastolatki do starszego od niej trochę studenta anglistyki. Później wszystkie te swoje komentarze wyrzucił, natomiast zaczął do mnie słać maile, w których komentował kolejne teksty na moim blogu. Bardzo cholera krytycznie, szczególnie jak idzie o ich wymiar moralny.
Jak się sprawy mają dziś? On oczywiście wciąż od czasu do czasu coś mi przysyła na maila, z tego co czasem słyszę, idą też jakieś listy do szkoły. Najciekawiej jest jednak na blogach. Otóż, jak niektórzy wiedzą, pewien bloger podpisujący się Pantryjota, uruchomił na swoim blogu akcję gnojenia mnie i Coryllusa. Jak owo gnojenie wygląda? Właściwie, jeśli się nad tym zastanowić, ogranicza się ono do rzucania tylko hasła: „Goryllus i Golonka” i prowokowania w ten sposób dyskusji, gdzie już faktycznie dochodzi do prawdziwej rzezi z udziałem grupy pod przewodnictwem kolegi Sowińca i właśnie Paterka. Ponieważ tak się jakoś stało, że uczestnicy tego procederu dowiedzieli się, że ja i Paterek mamy jakieś swoje zaszłości, Paterek, jako oczywiście bloger Z Mordoru, wciąż tam wrzuca jakieś zwiewne aluzje o tym, że on mi kiedyś zaufał, a ja się okazałem człowiekiem złym i występnym. Co konkretnie? O tym oczywiście ani słowa. Paterek nie chce się grzebać w starych śmieciach. Natomiast uczestnicy tego szczególnego forum swoje wiedzą. W końcu PRL dał nam wiele okazji do tego, by pokazać prawdziwe oblicze, prawda?
Powiem szczerze, że pisząc ten tekst, po raz pierwszy jestem zadowolony, że pani Toyahowa ma w nosie to moje pisanie i nie wie, co się właśnie dzieje, bo mogłaby mi zabronić. A ja czuje, że to muszę napisać. Raz, zwyczajnie, żeby opowiedzieć coś, co uważam za warte opowiedzenia. A więc – standard. Jest jednak jeszcze coś. Ja za cholerę nie wiem, co Paterkowi strzeli do głowy w przyszłości. Z tego co widzę, on planuje się ograniczać do gadania. I mam nadzieję, że tak zostanie. Natomiast chciałbym żeby on też wiedział, że opcja poinformowania o tym co on robi policji jest wciąż rozważana. Szczególnie, że paru moich znajomych już mi powiedziała, że jeśli ja tego nie zrobię, to oni zrobią to za mnie. A więc może się zdarzyć, że do Paterka któregoś dnia przyjdzie paru umundurowanych panów i zaczną od komputera. A później, kto ich tam wie? Więc to jest wiadomość dla niego.
Mam jednak też coś dla Pantryjoty, Sowińca i całej reszty tego towarzystwa. Jeśli stanie się tak, że Paterkowi jednak coś głupiego strzeli do głowy i ów strzał stanie się sprawą publiczną – oni też będą mieli kłopot. Nie żeby jakiś szczególnie duży. Ot, taki sobie. Na miarę procedur. Naprawdę nie sądzę, żeby było warto.
No i już prawie na koniec jeszcze tak zwane przesłanie do Czytelnika. Dziwne miejsce ten Internet, prawda. Zupełnie jak na tym dowcipie z New Yorkera z dwoma psami siedzącymi przy komputerze. Myślę, że warto o tym zawsze pamiętać. I nie dać się nabrać pod żadnym pozorem.

No i na sam już najprawdziwszy koniec, coś jeszcze. Coś, co ich z jakiegoś powodu zawsze doprowadza do szału. Oni mi mogą darować wszystko, ale nie to. Proszę o wspieranie tego bloga tak jak dotychczas. Jestem za tę pamięć nieskończenie wdzięczny i zapewniam, że staję na głowie, żeby to się wreszcie mogło skończyć. Dziękuję.

niedziela, 2 grudnia 2012

Internet, czyli strzeż się tych miejsc

Ponieważ telewizji – poza filmem „Kowboje i kosmici” – już niestety nie oglądam, a gazet nie czytam, całą swoją wiedzę na temat stanu debaty publicznej czerpię z Internetu, a konkretnie z Salonu24. Z tego co zdążyłem zaobserwować w dniu wczorajszym i dzisiejszym, tak zwana „wojna” między silami światła i ciemności rozgrywa się na dwóch poziomach. Siły ciemności zajmują się tym, że część autorów niepokornych nie zdążyła usunąć swoich tekstów sprzedanych jeszcze dobremu Hajdarowiczowi, a opublikowanych przez Hajdarowicza złego, i to oczywiście świadczy o ich kurewstwie, siły światła natychmiast emocjonują się psikusem, jaki grupka durniów z warszawskiego Ursynowa zrobiła „Gwieździe Śmierci” – że z wdzięcznością zacytuję tu mojego kumpla Grzegorza Brauna. Gdyby ktoś nie wiedział, o czym mówię, krótko opowiem.
Otóż, jak idzie o to co się dzieje po stronie ciemności, bloger Józef Moneta, korzystając jak rozumiem ze swoich kontaktów wśród ludzi Systemu, opublikował zdjęcie okładki najnowszego wydania „Uważam Rze”, na którym jak byk stoi, że Jan Piński, nowy redaktor naczelny tego tytułu, to ktoś dokładnie taki jak wszyscy podejrzewaliśmy, no i oczywiście, zamiast się zająć nim, zajmuje się „autorami niepokornymi” – którzy tu akurat są winni w wyłącznie w wymiarze o którym ten idiota i jego kumple-komentatorzy zwyczajnie nie mają pojęcia.
Po stronie światła zabawa jest równie szampańska, tyle że dotyczy czegoś zupełnie innego. Otóż nocą, kiedy w Stanach Zjednoczonych trwały wybory prezydenckie, pewien śmieszek w majtkach z warszawskiego Ursynowa połączył się przy pomocy Skype’a ze studiem TVN24, i przedstawiając się jako telewidz z USA, przez kilka minut wkręcał TVN, opowiadając jakieś dyrdymały na temat Obamy i tego drugiego. Czy tam doszło do jakichś kompromitujących zdarzeń? Czy TVN zrobił coś głupiego? Nie. Rzecz w tym tylko, że ludzie Waltera nie zorientowali się, że to Ursynów, a nie Virginia.
A zatem nie stało się nic. Powiedzmy tylko, że wreszcie „nasi” zemścili się na tych ruskich bucach, którzy od czasu do czasu dzwonią do Radia Maryja, przedstawiają się słowami „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja Zawsze Dziewica”, no i mają ubaw po pachy.
A więc oto mamy stan debaty publicznej, jeśli oglądać ją z pozycji Internetu. Co oprócz tego? Oczywiście, tak jak to w życiu, są ci co coś tam – choćby to było coś tak głupiego – tworzą, no i ci co się zapluwają wściekłością albo szyderstwem. O szyderstwie nie chce mi się gadać, bo – jak by nie patrzeć – za nim stoi przede wszystkim święta naiwność, a przez to że ci akurat to często ludzie mi w ten czy inny sposób bliscy, nie mam ochoty się nad nimi znęcać. Opowiem o tych co już tylko powoli umierają z nienawiści. Pod jednym z ostatnich wpisów we wspomnianym Salonie24 trafiłem na serię komentarzy bohaterki mojej ostatniej notki w Salonie właśnie, Renaty Rudeckiej-Kalinowskiej. Czego dotyczył sam wpis, i czego dotyczył komentarz – pozostaje bez znaczenia. Chodzi mi o coś zupełnie innego. Proszę się złapać krzesła, no i już tylko czytać:
„Kłamiesz kepa. Żadne sąduy nei ymoirzyły sprawy zabicia czlowieka na zimno z premedytacją przez posła PiS Dawida Jackiewicza.
Prokurator łapówkara, która jest oskarżona o łąpówkarstwo, neijaka Molik ZAŁATWI<ŁĄ Jackiewiczowi umorzenie na etapie prokuratorskim, tak by uchronić go przed oceną sądu. Krzywda zamordowanego i jego rodziny - nei został naprawiona. Ctba siedzi - i slusznie. jaskiecz jest posłęm PiS. I to jest dowód na to CZYM jest ta partia, zcym jest PiS”.
O co w tym komentarzu chodzi? Jak mówię, to jest dla nas akurat całkowicie nieważne. Ja dziś chciałem postawić następująca kwestię: w jakim stanie otumanienia – diabli wiedzą, czym spowodowanego – trzeba się znaleźć, żeby mając w końcu jakąś tam praktykę w pisaniu na komputerze, stworzyć coś takiego? Pewnie każdy z nas, który tu dziś sobie spędza tę część niedzielnego popołudnia, wie jak to bywa, kiedy się klika w tę klawiaturę. Czasem palec trafi nie tu, tylko tam, czasem człowiek się zagapi i czegoś nie zauważy… no, bywa różnie – natomiast kiedy się osiąga tego typu wynik jak zaprezentowany powyżej, to na rzeczy musi być coś naprawdę poważnego.
Ale to też wciąż nie wszystko, i to wciąż nie stanowi głównej części tego dzisiejszego tekstu. Stosunkowo niedawno, pisząc swój tekst poświęcony blogerowi o nicku Pantryjota, zasugerowałem, że znaczna część Internetu to są – w najlepszym zresztą wypadku – zwykli wariaci. Otóż wygląda na to, że wariaci mogą stanowić zaledwie drobną część tego zbiorowiska. Przypadek Renaty Rudeckiej Kalinowskiej wskazuje na to, że przyczyn owego zdziczenia może być znacznie więcej: narkotyki, alkohol, starcza demencja… można wyliczać.
Jaka stąd płynie nauka dla nas wszystkich, którzy przychodzimy tu pełni dobrej woli, i licząc na to, że skoro publiczne media zostały zajęte przez gangi, tu znajdziemy jakąś szansę na zwykłą debatę, gdzie jedni myślą tak, inni myślą inaczej, a inni raz tak, raz inaczej, ale zawsze coś tam sobie myślą. Otóż wygląda na to, że nic z tego. Tu często jest jeszcze gorzej. Gorzej w tym sensie, że o ile, kiedy sobie oglądamy jakąś „Kropkę nad i”, czy "Kawę na ławę”, zawsze możemy się dodatkowo skupić i starać się rozpoznać podstęp, tu stajemy oko w oko z czymś kompletnie nieznanym. Dokładnie tak jak nam się czasem zdarza, kiedy idziemy sobie ulicą z pracy, czy do pracy, i nagle przydarzy nam się coś, o czym natychmiast po powrocie musimy opowiedzieć swoim znajomym, czy rodzinie, zaczynając od słów: „Słuchajcie, ten świat już autentycznie oszalał”.
Niedawno na blogu mojego kolegi Coryllusa pojawił się bloger T-Rex – jak najbardziej „nasz” – i zaczął zachowywać się tak dziwnie, że Coryllus, zwyczajnie go zablokował. Nie ze złości, nie przez swoją złośliwość, lecz po prostu - z litości i szacunku dla ludzkiego nieszczęścia. I to już jest wiadomość dla nas. Otóż wygląda na to, że Internet to miejsce bardzo, ale to bardzo niebezpieczne. Tu naprawdę trzeba bardzo uważać. Zupełnie tak samo jak trzeba uważać, kiedy idzie górską drogą w kompletnych ciemnościach, a na niebie ani gwiazd, ani nawet głupiego księżyca.

Na koniec, tradycyjnie już, wszystkich którzy uważają, że to moje pisanie na coś się zdają, proszę o wspieranie je i przez kupowanie książek i przesyłanie tego co tam komu może zbywa na podany obok numer konta. Bez tego jest już po nas. Dziękuję.

środa, 27 października 2010

Pamiętnik znaleziony na dworcu kolejowym w Katowicach dwa lata przed Euro 2012

Idę ja sobie przez pięknie odremontowywany kolejowy dworzec w moim mieście, patrzę, a tu przede mną leży śliczny, oprawiony w niebieską okładkę zeszyt z wykaligrafowanym napisem: „Mój dzienniczek”. Podnoszę, otwieram, zaglądam do środka, a tam? Co za dziwy! Co za cuda! Ponieważ ostatnio brak mi pomysłów, pomyślałem, że posłużę się tym, co przeczytałem w znalezionym przez mnie na katowickim dworcu kolejowym zeszyciku. W końcu nawet jeśli to wszystko nieprawda, cóż nam taka nieprawda przeszkadza? Jesteśmy przecież doświadczonymi obserwatorami i badaczami tej niezwykłej części naszego świata, więc i wiemy, jak to jest z prawdą i nieprawdą. Raz jest, raz jej już nagle nie ma, a w efekcie i tak to wszystko jest bez znaczenia. A więc do dzieła.
Wtorek 19.10
Ale jaja! Załatwili Kaczora. Właśnie dzwonił do mnie Karol z Młodzieżówki i powiedział co się stało. Jakiś gostek wpadł do biura PiS-u w Łodzi i poderżnął gardło Kaczorowi. Super. Ciekawe, czy pokażą w Szkle? Już się nie mogę doczekać jutrzejszych zajęć. Mamy na ósmą, więc nie jest źle.
Dupa. Karolowi coś się powaliło. Faktycznie ktoś zastrzelił jakiegoś pisowca, ale nie Kaczyńskiego. Nawet nie znam nazwiska. Ktoś jeszcze ma też poderżnięte gardło, ale też nie wiem, co za jeden. Poza tym, chyba żyje. W TVN-ie mówią, że jest w szpitalu i stan ma stabilny. Kiedyś jakiś lekarz mówił w telewizji, że jak stabilny, to człowiek wciąż może umrzeć.
Właśnie wystąpił Kaczor i coś pieprzy o nienawiści. Co za idiota! Ciekawe, kto gadał o tych co stoją tam, gdzie ZOMO? Jak ja go nienawidzę!
Jest Tusk. Mówi że powinniśmy wszyscy się zastanowić nad stanem, w jakim znalazła się polska polityka i że trzeba skończyć z językiem nienawiści. Był świetny! Wyważony, spokojny, w sumie bez zarzutu. I dobrze, że powiedział o tej nienawiści. Od tego wszyscy przegrywamy.
Środa 20.10
Ale fajnie było na uczelni! Pogadaliśmy sobie jak nigdy. Karol powiedział, że to co mu się wczoraj przytrafiło, po angielsku nazywa się ‘wishful thinking’. Muszę zapamiętać. To jest właśnie to co oni robią, jak wciąż gadają o tym, że Kaczor jeszcze kiedyś będzie premierem. Wishful thinking. Fajnie brzmi. To ‘think’ to chyba znaczy tonąć. Tonąć w studni. Muszę sprawdzić. Toną, idioci.
Wczoraj w Szkle mówili dużo o tym wypadku w Łodzi, ale nie bardzo wiem, o co chodzi. Wyglądało jakby chcieli powiedzieć, że ta nienawiść jest rozłożona po równo i że to też niby wina Platformy. Ale nie wiem. Nie bardzo zrozumiałem. W ogóle jakoś mi się mniej podobało. Wolę jak jest Miecugow z Daukszewiczem.
Podobno ten gość z Częstochowy to wariat. Pewnie że wariat. Kto normalny zrobiłby coś takiego? Dla Kaczora i jego przydupasów najlepiej by było, żeby był normalny. Od razu by go chcieli powiesić. Niech najpierw powieszą Ziobrę za to, że zamordował Blidę.
Pisiory palą świeczki pod tym swoim biurem, kładą kwiaty i odstawiają stary cyrk. To jest banda kretynów! Co oni sobie wyobrażają? Jakiś wariat odstrzelił jednego pisowca i od razu może trzeba będzie żałobę narodową ogłaszać. Dobrze że ten kartofel nie jest już prezydentem. Pewnie bym nawet nie mógł normalnie pójść do klubu.
Czwartek 21. 10
Okazuje się, że ten gościu wcale nie chciał zabić Kaczyńskiego, tylko Millera. W ogóle nie wiem, o co tyle huku. Wszędzie na świecie ktoś kogoś zabija i nikt nie robi z tego afery. Ale to mnie nie zdziwiło. On podobno był z PiS-u i słuchał ciągle Radia Matyja. Wiadomo. Sami już się z tej nienawiści zabijają. Teraz pewnie wszyscy będą mówili, że on jest psychicznie chory. Pewnie. Staną na głowie, żeby swojemu się nie stała krzywda.
Piątek 22. 10
Nic nie rozumiem. W TVN-ie wciąż mówią, że to przez nienawiść. I że wszyscy jesteśmy winni. Podobno Premier powiedział, że zwróci uwagę Niesiołowskiemu, żeby nie krytykował PiS-u. W sumie ma rację. Trzeba uważać. Jak się wściekną, to pozabijają nas wszystkich.
Wczoraj próbowałem zadzwonić do Szkła Kontaktowego, ale mi się nie udało. Wysłałem też esemesa, ale też nie dali. Nie wiem, dlaczego. W końcu nic takiego tam nie było. A poza tym to jest już oficjalne, że Kaczor był pijany w tym samolocie.
W TVN-ie bardzo dobry reportaż. O tym że na całym świecie różni wariaci strzelają do polityków. I że na to nie ma rady. Na przykład w Szwecji jakiś Arab czy Turek zastrzelił ich prezydenta w sklepie. A przecież oni tam nie mają PiS-u. Ale wciąż nie wiem, jak to jest. Po co tyle szumu, skoro ten pisowiec to jakiś wariat?
Poniedziałek 25. 10
Nie pisałem ani w sobotę, ani w niedzielę, bo mi się nie chciało. Dziś patrzę, a okazuje się, że to pisowskie bydło napisało jakąś odezwę, że niby dopóki prezydent Komorowski ich nie przeprosi, to oni będą wciąż gadać o Smoleńsku i stawiać te krzyże. No i że Kaczyński ma mieć ochronę, bo on się boi, że i jego ktoś ustrzeli. Bardzo dobrze powiedzieli w TVN-ie, że to co się stało w Łodzi to jest wina Kaczyńskiego. Bo to przez jego nienawiść i ten agresywny język, tyle w nas agresji.
Bardzo ładnie zachowali się Komorowski, Tusk i Schetyna, że pojechali do Łodzi i pod tym biurem zapalili świeczki i pokłonili się ofiarom. Co klasa to klasa. A mogli tam nie jechać. W końcu za to wszystko co na nich wygadywali Kaczyński, Kurski i Brudziński, powinien ktoś z nich jeszcze dostać nożem pod Ziobro. Lubię tak żartować. Sam to wymyśliłem. Że niby pod żebro. Ale lepiej brzmi pod Ziobro. Swoją drogą, szkoda że i jemu się nie oberwało. Za Blidę i doktora G.
Przed chwilą znowu mówili, że mamy złagodzić język. Nic zupełnie nie rozumiem. Przecież to nie my. Jeden idiota z drugim obrażają prezydenta i inne ważne osoby w państwie, kłamią, stawiają te krzyże i się tam wciąż modlą, a my mamy się zastanawiać? Jak ja ich nienawidzę! Wszystkich bym powywieszał.
Wtorek 26.10
Mówią że w czwartek będzie pogrzeb tego pisowca z Łodzi. Współczuję oczywiście jego rodzinie i wiem, jaka to dla nich tragedia, ale przecież wiadomo, że dostał co chciał. W końcu tam w tym PiS-ie jeden wart drugiego. Żal mi trochę tego pana Ryszarda z Częstochowy. On musiał się czuć bardzo zaszczuty, że postanowił zrobić coś tak okropnego. To co mnie najbardziej denerwuje to to, ze ten wieprz Kaczyński nawet nie wie, do czego doprowadził. Ludzie przez niego już nie tylko tracą rozum, ale i giną. Zwyczajnie giną. Znowu wczoraj dzwoniłem do Szkła, chciałem powiedzieć, żeby dali spokój Platformie a zajęli się PiS-em i tym co w ministerstwie wyprawia Ziobro. No ale było zajęte.
Daję słowo, dopóki PiS będzie rządził, do takich smutnych wydarzeń jak w tej Łodzi, będzie dochodziło coraz częściej. Już nie mogę znieść tej agresji i nienawiści.
Bardzo dobrze powiedział Donald Tusk. Że w Polsce, jak idzie o język i to co się dzieje, to wcale nie jest tak źle. Że to normalna debata i gdzieindziej jest znacznie gorzej. Fajnie. Podziwiam go, że w tym wszystkim zachowuje taki spokój. Ja na jego miejscu bym ich wszystkich powsadzał. Normalnie kulka w łeb, albo co najmniej do pudła. Albo do jakichś prac przy budowie stadionów. Dobrze że już niedługo Euro. Podobno Fabiański gra jak złoto!

środa, 11 sierpnia 2010

Apel

Jako porządny obywatel, któremu na sercu leży dobro tego kraju, ze wstydem przyznaję, że kiedy jeszcze w kampanii wyborczej, mądrzy ludzie zwracali uwagę obywatelowi Kaczyńskiemu Jarosławowi, żeby wykazał więcej szacunku dla pamięci swojego zmarłego brata i nie wykorzystywał jego śmierci do doraźnej polityki, czułem się trochę nieswojo. Wydawało mi się – dziś widzę, jak głupio – że jest coś niestosownego w tym, żeby osoby publiczne, jak najbardziej publicznie, wypowiadały się w kwestiach tak bardzo osobistych i tak akurat delikatnych. Miałem wrażenie, że co jak co, ale sprawa relacji między obywatelem Kaczyńskim Jarosławem, a pamięcią jaką on w sobie trzyma po zmarłym bracie nie jest niczyim interesem, jak tylko jego – Kaczyńskiego Jarosława, i być może jeszcze jego matki.
Dziś okazuje się, że stosunek obywatela Kaczyńskiego Jarosława do osób mu najbliższych – jednocześnie bardzo bezbronnych – wymaga jednak radykalnego zaangażowania ze strony ludzi światłych i odpowiedzialnych. Nie może być bowiem tak, że kiedy już obywatel Kaczyński Jarosław zszargał w tak bezwzględny sposób pamięć swojego brata, może się bezkarnie brać za swoją matkę, która, jak wszyscy wiemy, jest osoba starą, chorą, a więc nie odpowiadającą za siebie, a co może świadczyć o tym, że stanowi tym samym bezbronną ofiarę w rękach tego niedobrego człowieka. Nie udało się naszym autorytetom ochronić wspomnienia po zmarłym prezydencie Kaczyńskim, nie udało nam się oszczędzić jego pamięci przed podłymi zakusami jego brata, powinniśmy więc tym bardziej zdecydowanie robić wszystko, by chronić obywatelkę Kaczyńską Jadwigę przed jej wyrodnym synem. Wiem, że być może należałoby ją od niego odseparować, wysyłając ją w jakieś przyjemne miejsce, gdzie zostaną otoczona ludźmi dobrymi i wrażliwymi. Zdaję sobie też jednak sprawę z tego, że prezydentura naszego dobrodzieja, wielmożnego pana Bronisława Komorowskiego dopiero się zaczęła, więc pewne ruchy są wciąż jeszcze niemożliwe do wykonania. A więc póki co, pozostaje nam walka słowem.
Powinniśmy podjąć działania zanim będzie za późno. I nie chodzi tu tak naprawdę ani najbardziej o świętej pamięci obywatela Kaczyńskiego Lecha, czy obywatelkę Kaczyńską Jadwigę, ale o ludzi, którzy są równie mocno narażeni na zły wpływ tego niedobrego człowieka, a póki co dzielnie się bronią i zachowują honor. Mam tu na myśli trzech wybitnych przedstawicieli polskiej polityki – i nie tylko – takich jak (wymieniam w kolejności alfabetycznej): obywatel Bartoszewski Władysław, obywatel Kutz Kazimierz i wreszcie obywatel Mazowiecki Tadeusz. Każdy z wymienionych jest już osobą bardzo starą, według moich obserwacji, schorowaną zarówno fizycznie jak i psychicznie, a także – co tu może najważniejsze – bardzo podatną na wszelkiego rodzaju manipulacje i próby wykorzystania w bieżących rozgrywkach politycznych. Jak mówię, dziś wszyscy trzej panowie są pod dobra i staranną opieką ludzi, którzy wiedzą co dla nich dobre, a co złe, i z całą pewnością nie spotka ich z tej strony żadna krzywda. Natomiast należy brać pod uwagę, że obywatel Kaczyński może uznać, że brat i matka mu nie wystarczą i weźmie się w sposób cyniczny i bezwzględny za innych, w tym wypadku za osoby choć fizycznie i psychicznie ubezwłasnowolnione, to przecież bardzo wybitne i aktualnie bardzo temu krajowi potrzebne.
Brońmy więc naszych trzech wybitnych starców przed zakusami podłych polityków. Oni są nasi! Chrońmy ich jak relikwie! Nie grajmy ludźmi! Precz z wściekłą obłudą!
Z poważaniem,
Andrzej z Działdowa

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...