Pokazywanie postów oznaczonych etykietą historia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą historia. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 4 marca 2025

O tym jak w 1944 Niemcy uchronili Warszawę przed polskimi nazistami

 

          Nikiego, pół Niemca pół Chorwata, znamy od ponad dziesięciu lat, spotykamy się regularnie i z radością, i można powiedzieć, że jesteśmy zaprzyjaźnieni. Niki jest dobrze wykształconym nauczycielem, człowiekiem bardzo oczytanym, ciekawym świata, w dodatku muzykiem, no i, ktrótko mówiąc, fantastycznym kolegą. Niki, jak wielu Niemców z jego pokolenia, bardzo cierpi z powodu grzechów, może nie swojego ojca, który jest Chorwatem, ale grzechów, Niemców, czyli tych wśród których się urodził i żyje. Niki ma żonę, nadzwyczaj miłą i kochaną kobietę, i dwie córki, tak jak oni, wykształcone i przemiłe. Jedna z nich gra amatorsko w piłkę nożną. Od tygodnia Niki z żoną są w Polsce, a w związku z tym, od trzech dni widzimy się to tu to tam codziennie i jest to bardzo dobry czas, zwłaszcza że oni przywieźli nam w prezencie litrowego Laphroaiga, a my im zapewniliśmy pełny wybór naszego wykwintnego piwa.

        Żona Nikiego w Polsce jest pierwszy raz, natomiast Niki jeszcze nigdy w życiu nie był w Warszawie, ograniczając się wyłącznie do Katowic, Krakowa i oczywiście Auschwitz. I oto wczoraj, w związku z jakimiś nieskonkretyzowanym celem, zapytał, czy warto odwiedzić Warszawę i co tam jest ciekawego do obejrzecnia. Zgodnie z moim najszczerszym przekonaniem, jeśli jest jakiś powód by zajechać do Warszawy, to wyłącznie po to, żeby zobaczyć Muzeum Powstania Warszawskiego, no i ewentualnie zobaczyć jak owa Warszawa, ze szczególnym uwzględnieniem Starego Miasta, powstała po wojnie z kompletnych ruin.

      I proszę sobie w tym momencie Niki zapytał: „Ale Warszawa nie została chyba w czasie wojny zbombardowana?”

      Powiedziałem Nikiemu, ale też chyba przy okazji jego żonie, że owszem, Niemcy Warszawę bombardowali dwukrotnie, pierwszy raz w 1939 roku, zabijając może nawet i 50 tys. ludzi, a drugi raz po Powstaniu Warszawskim, na bezpośredni rozkaz Himmlera, zostawiając ją w stanie którego by się nie powstydziło Aleppo, co sam Niki potwierdził chwilę później, kiedy mu na dowód tego pokazałem. Wstrząśnięty, zapytał, dlaczego oni to zrobili, ja odpowiedziałem, że dlatego, że bardzo się na nas zdenerwowali, chwilę pomyśleliśmy, ja przewróciłem płytę na drugą stronę i sobie nalalismy kolejnego shota.

        I teraz sobie przypominałem, jak zupełnie niedawno przeczytałem gdzieś, że w niemieckich szkołach zapytano uczniów, kto ich zdaniem rozpoczął II Wojnę Światową i zdecydowana większość z nich postawiło na Polskę. Później, w sensowny jak sądzę sposób, pomyślałem sobie o minister Nowackiej i jej słowach o polskich nazistach, no i naturalną koleją rzeczy doszedłem do naszych pretensji do uzyskania od Niemców odpowiednich reparacji za wszystko to, co Polska przez te pięć lat utraciła, czy to w formie zniszczeń, czy to ofiar w ludziach, czy skradzionych majątków.

 [Swoją drogą, czy Państwo może wiedzą, że podczas okupacji Niemcy wycieli połowę Bieszczad i wywieźli drewno do Rzeszy, co stanowi przyczynę tego, że w znacznej części Bieszczady porasta stosunkowo młody las]

        Pomyślałem sobie więc o tych reparacjach i uznałem z przerażeniem, że ci którzy dziś rządzą Niemcami, czyli często osoby nieco tylko starsze od Nikiego i jego żony, zupełnie autentycznie i szczerze kompletnie nie są w stanie pojąć, o co ci Polacy się przypieprzają. Wybudowali sobie te obozy koncentracyjne, zaprosili potem nazistów, żeby pomogli im tam umieścić miejscowych Żydów, paru Polaków, owszem zginęło, jak to podczas wojny, a teraz drą japę, żeby państwo niemieckie im za niewiadomo co płaciło jakieś biliony. Co to ma, Donnerwetter, być!

      Mój serdeczny kumpel Niki, oczywiście aż tak tępy nie jest. On doskonale wie, co rodzice i dziadkowie jego mamy i żony, mają za uszami. On wie, że to Niemcy są tym „bad guy”. On wie, że to wszystko zaczęli Niemcy, a nie jacyś „naziści”. On wie naprawdę dużo.  Tak się jednak złożyło, że o tym akurat, że Himmler w roku 1944 wydał rozkaz zrównania Warschau z ziemią, i że ów rozkaz został wykonany i potwierdzony wspominanymi tu już kiedyś pięcioma pieczątkami, ani jego mama, ani dziadkowie, ani teściowie, ani szkoła, ani niemieckie historyczne książki, ani niemiecki film, telewizja i prasa go nie nauczyli. Jest gorzej. Wygląda na to, że jego nawet nie nauczył tego Hollywood.

        A skoro tak, to wiele wskazuje na to, że owa teoria iż sprawa ma zakres międzynarodowy, to już nie tylko teoria. To co jednak naprawdę straszne, że w awangardzie tego kłamstwa stają ostatnio również nasze miejscowe elity.



         

piątek, 4 września 2020

Przemsa: Plan bliższy i dalszy

Każdego roku w rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego rozpoczyna się dyskusja na temat jego sensowności. Można powiedzieć, że jest wręcz naszą ogólnonarodową tradycją roztrząsanie, czy zrywu stolicy można było uniknąć i co by było gdyby jednak spokojnie poczekano na dalszy rozwój wypadków. Zapewne trochę spłycam, ale ostatecznie sprowadza się to do tego, że lansujący się na najprzenikliwszych, cynicznych realistów mówią o "obłędzie ‘44", a ich oponenci dowodzą, że wobec przyczajonych na prawym brzegu Wisły sowietów i tak specjalnego wyboru nie było. Gdzieś w tym wszystkim najczęściej gubią się sami powstańcy i wszyscy inni mieszkańcy Warszawy wymordowani w tych dniach przez Niemców. To, że oni sami niewiele mieli do powiedzenia i po prostu walczyli lub tylko umierali i godne czczenie ich pamięci jest jak najbardziej zasadne, schodzi niestety na plan dalszy.

Przypomniałem sobie o tym teraz wsłuchując się w dyskusje na temat Solidarności. Strajków i tego wszystkiego, co wydarzyło się po tym, gdy wezwany przez Papieża Jana Pawła II Duch Święty zstąpił i odnowił oblicze tej ziemi. Tak jak i w przypadku „powstaniosceptycyzmu” podkreślanie, że Godzina W zapoczątkowała obłęd za który odpowiedzialni są ludzie tacy jak generałowie Pełczyński, Komorowski i Okulicki, w dobrym tonie stało się dowodzenie, że Solidarność to tak naprawdę sterujący wszystkim z tylnego fotela kapusie, agenci i szpiedzy. Tutaj zatem jest podobnie. „Detal” taki, że Solidarność to w pierwszej kolejności miliony Polaków nie mających nic wspólnego z polityką, a tylko zdeterminowanych do tego, by przywrócić godność ojczyźnie i sobie, więc odpowiednio doniosłe czczenie tych wydarzeń jest naszym obowiązkiem umyka w ferworze walki wielkim specom od odkłamywania historii.

W tym miejscu wypadałoby wysilić się na jakąś puentę, ale w sumie ta wydaje mi się zbędna. Sądzę, że wyraziłem się wystarczająco jasno i nie przesadziłem z porównaniem, które przeceiż nie ma stawiać znaku równości między Powstańcami Warszawskimi i członkami pierwszej Solidarności, a tylko pokazać jak krzywdzącymi dla najważniejszych uczestników obydwu doniosłych wydarzeń – ich ofiar i często bezimiennych bohaterów - są uproszczenia stosowane przez krytyków Powstania oraz rewolucji Solidarności. Ciekawe tylko, czy frakcje „obłędu 44” i „Solidarności Bolków” tworzą ci sami ludzie. Jeżeli nawet nie, to jednak mentalnie zdaję się być w tym samym miejscu, więc śmiało można wrzucić ich do tego samego wora.

 

 przemsa

piątek, 2 sierpnia 2019

Co Marsjanie sądzą na temat naszej historii?


      Gdyby ktoś sobie myślał, że wczorajsze obchody 75 rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego potraktuję tak jak traktuję wszystkie – choćby nie wiadomo jak sensowne i autentyczne – wydarzenia, w tych trudnych czasach siłą rzeczy stanowiące głównie gest propagandowy, a więc puszczę sobie jakąś muzykę, a nad ową wzruszającą rocznicą zamyślę się wyłącznie na swój własny rachunek, jest w błędzie. Nawet ja bowiem znam granice i począwszy od wywieszenia flagi i kończąc na oglądaniu wieczornego koncertu na Placu Piłsudskiego, uczciłem ten dzień solidarnie z tymi, którzy takich jak ja dylematów nie mają.
       Obejrzałem więc jedną, drugą, trzecią i czwartą telewizyjną relację z tego co się działo w Warszawie w tym niezwykłym dniu i na dzisiejszy dzień mam dwie refleksje. Przede wszystkim ilość osób jakie się zgromadziły na Placu Piłsudskiego, by wziąć udział we wspomnianym wcześniej koncercie, te nadzwyczajne wręcz tłumy, ale też ich reakcja, każą mi myśleć, że mamy do czynienia z autentycznym ruchem i to ruchem, którego siły zlekceważyć ani my, ani oni, już nie jesteśmy w stanie. Pisałem już o tym jakiś czas temu na tym blogu, w nawiązaniu do kwestii patriotyzmu, który stał się czymś znacznie więcej niż doraźną modą, a dziś mogę już to wszystko tylko powtórzyć. Nieważne ile w tym jest szczerej miłości do Ojczyzny, a w jakim stopniu jest to efekt pewnej socjotechniki, faktem jest to, że dziś słowo „Polska” jest najzwyczajniej w świecie modne i to modne z wszelkimi owej mody atrybutami.
       Ale mam też kolejną refleksję. Otóż, oglądając transmisję z koncertu na Placu Piłsudskiego, doskonale czułem i rozumiałem zażenowanie, przechodzące we wściekłość, jaką w tym samym dokładnie w tym samym czasie musiał odczuwać – tak, tak – choćby ktoś taki, jak siedzący tam, wśród tych wszystkich ludzi, prezydent Warszawy, Rafał Trzaskowski. Rzecz bowiem jest w tym, że dziś znaleźliśmy się w miejscu, gdzie – jakkolwiek by się to mogło wydawać absurdalne – ci sami ludzie którzy uczestniczą w marszach LGBT, bronią niezależności sądów, nienawidzą Donalda Trumpa, wybuchają szyderczą radością na widok kolejnego pobitego księdza, drżą ze strachu, że już za chwilę dojdzie do tzw. Polexitu, czy choćby zwyczajnie, przy każdej kolejnej okazji głosują na każdego, kto zagwarantuje im to, że któregoś dnia obudzą się i dowiedzą, że własnie zmarł Jarosław Kaczyński, oni wszyscy, oglądając transmisję z tych uroczystości, czują wyłącznie obrzydzenie. Dla nich bowiem, to co o czym się gada w tym dniu, to przede wszystkim nudy na pudy, a poza tym coś, co stoi w kompletnej sprzeczności do tego, co powinien odczuwać Prawdziwy Europejczyk. Owszem, historia jest ważna, ale nie na tyle, by po 75 latach, zamiast patrzeć w przyszłość, oglądać te stare, ledwo żywe twarze powstańców, którzy, kiedy byli jeszcze dziećmi, okazali się tak głupio zaczadzeni ową myślą, że warto umrzeć dla Ojczyzny.  
       Czemu dziś o tym piszę? Częściowo oczywiście przez to, że te uroczystości miały faktycznie miejsce i one jak najbardziej zrobiły na mnie wrażenie, ale głównie chciałem podzielić się myślą smutną bardzo, tą mianowicie, że nawet jeśli okazja, w jakiej mieliśmy okazję w ten czy inny sposób uczestniczyć, nie jest w stanie  zasypać rany, jaka została uczyniona w społeczeństwie w minionych latach – a ja nie mam najmniejszych wątpliwości, że z tego nic już nie będzie – to znaczy, że podział, jaki wszyscy obserwujemy jest – przynajmniej dziś – nie do pokonania. Nie wiem, jak to długo potrwa, ale jestem głęboko przekonany, że przez długie jeszcze lata z jednej strony będziemy mieli tych, co wzruszają się na wspomnienie ofiary Powstania, a jednocześnie nie akceptują ekscesów LGBT i uważają gesty Donalda Trumpa pod adresem Polski za dowód na to, że Polska jest znowu wielka, a z drugiej całą resztę, która pozostaje solidarna z prześladowanymi przez faszystowskie państwo nauczycielami, nie może dojść do siebie po informacji, że marszałek Kuchciński woził swoją rodzinę za darmo samolotem, ale też nie mogą się już doczekać premiery nowego filmu Patryka Vegi.
      W moim głębokim przekonaniu, wszystkie role zostały bardzo dokładnie rozpisane, przez uczestników tego przedstawienia wyuczone na pamięć i do tego, co już zostało opisane, każdy kolejny dzień dokłada wyłącznie kolejne kwestie, znów cierpliwie i bardzo dokładnie zapamiętywane. Ja wiem, że to brzmi nadzwyczaj absurdalnie, ale uważam, że już prędzej ksiądz Boniecki zgłosi się do odpowiedniej instancji i złoży wniosek o przeprowadzenie wobec niego aktu apostazji, niż ta miła rodzina z sąsiedztwa, która od lat głosuje przeciwko Prawu i Sprawiedliwości, dojdzie do wniosku, że coś się im pomyliło i przestaną się oblepiać serduszkami Owsiaka.
      Czy to coś realnie zmieni? Na szczęście nic. Kierunek został już wytyczony i z niego zejścia nie ma. Natomiast musimy się przygotować na to, że wokół nas pojawi się nieco więcej autentycznych wariatów, w dodatku tych z gatunku niebezpiecznie agresywnych, i będziemy musieli się nauczyć jakoś z nimi postępować.



Przypominam wszystkim, że w księgarni pod adresem basnjakniedzwiedz.pl, wśród wielu znakomitych tytułów, są też i moje książki, które z czystym sumieniem mogę każdemu polecić. O szczegóły proszę pytać mnie osobiście pisząc na adres k.osiejuk@gmail.com.
 

piątek, 4 kwietnia 2014

Czy nasi patrioci pozwolą Kaczyńskiemu jechać do Londynu?

Swój najnowszy felieton do „Warszawskiej Gazety”, który tutaj zadebiutuje dopiero w niedzielę wieczorem, kiedy już wrócę do domu z Targów Wydawców Katolickich, które od wczoraj trwają w Warszawie, oparłem na następującej myśli: „Jak wiemy, zbliża się cała seria wyborów, zaczynając od Europy, a kończąc na polskim parlamencie i każdy rozgarnięty Polak wie, że jeśli owych wyborów nie wygra Prawo i Sprawiedliwość, całe nasze polityczne zaangażowanie możemy wrzucić do przegródki z napisem ‘historia zidiocenia’”. Skąd ten dramatyzm? Otóż nie trzeba być szczególnie bystrym obserwatorem, żeby zauważyć, że tak jak przed każdymi kolejnymi wyborami, w tak zwanym obozie patriotyczno-prawicowym pojawiają się propozycje, by jednak na PiS nie głosować, bo oni tak naprawdę niczym się nie różnią od komunistów i liberałów, a sam Jarosław Kaczyński również nie jest w niczym lepszy od choćby i Donalda Tuska. Skąd ta teza? Ano choćby stąd, że on, podobnie jak cała reszta tych zdrajców, poparł właśnie ukraińskich nacjonalistów spod znaku tryzuba.
I to uważam za zjawisko tak ciekawe, że czuje się w obowiązku sprawie poświęcić praktycznie w całości niniejszą notke. Bo zastanówmy się, co się dzieje. Ja oczywiście nie prowadziłem żadnych statystyk, ale mam wrażenie, że tak zwany „argument ukraiński” używany był przy każdej możliwej okazji, jeśli tylko celem było doprowadzenie do tego, by Jarosław Kaczyński, czy to jako prezes Prawa i Sprawiedliwości, czy kiedyś jeszcze Porozumienia Centrum, przegrał najbliższe wybory. Intensywność tych emocji robi niekiedy takie wrażenie, że gdybym miał swoje przekonanie o tym, że spiski rządzą światem, doprowadzić do granic rozsądku, mógłbym wręcz zasugerować, że cała ta rusko-ukraińska niby wojna została sfabrykowana przez System po to tylko, by zmusić Kaczyńskiego do zabrania głosu za Ukrainą i w ten sposób obniżyć jego szanse w najbliższych wyborach.
Myślę, że wszyscy pamiętamy, jak jeszcze przed kwietniem 2010 roku, przy okazji rocznicy obchodów rocznicy rzezi na Wołyniu, ksiądz Isakowicz-Zaleski wydał oficjalne oświadczenie, w którym zadeklarował, że on ze względu na postawę Lecha Kaczyńskiego wobec tamtej tragedii, nigdy już na niego nie zagłosuje, a my dziś możemy owemu wybitnemu księdzu tylko oddać sprawiedliwość i pochwalić, że rzeczywiście dotrzymał słowa i na Lecha Kaczyńskiego nie zagłosował. Dziś podobnie, niemal z każdej strony – w tym i z ust wspomnianego księdza Zaleskiego – słyszymy podobne zapowiedzi w stosunku do Jarosława, a ja nie mogę przestać myśleć, że jest naprawdę duża szansa, że i tym razem im wszystkim uda się nie skłamać.
Ten Wołyń, ten Bandera, ci wszyscy Ukraińcy, jak Pismo Święte recytujący wiersze poety Szewczenki, te wspomnienia ludzi, którzy ocaleli z tamtej strasznej rzezi, te zdjęcia rozprutych brzuchów kobiet, przepiłowanych piłami mężczyzn, dzieci poprzywiązywanych drutem kolczastym do drzew w parkowej alei… no i to nasze pragnienie, by Ukraina wreszcie odpowiedziała za nasze krzywdy. Bo nie oszukujmy się – tu nawet już nie chodzi o to głupie „przepraszamy”. Tu najwyraźniej chodzi tylko o to, by tak nakręcić emocje, by każdy polski patriota – a najlepiej w ogóle każdy Polak – wiedział, jaka to banda morderców ci Ukraińcy, i jaki z tego Kaczyńskiego cynik. Proszę sobie wyobrazić, że wśród moich znajomych jest człowiek, którego nienawiść do PiS-u i nazwisk takich jak Kaczyński, Rydzyk, czy Macierewicz jest wręcz karykaturalna i bez poruszania tematu Ukrainy, ale jeśli dziś przekracza już wszelkie możliwe granice, to właśnie przez to, że Kaczyński popiera potomków dawnych wołyńskich katów.
Ten blog nigdy nie miał i nie ma ambicji historycznych. Na historii – czy to polskiej, czy jakiejkolwiek innej – się nie znam i już nigdy pewnie znać nie będę. Zresztą, niechby tylko przez to, że te moje niedostatki znakomicie wynagradza pisarstwo mojego kolegi Gabriela Maciejewskiego, nie mam z tym większych problemów, tak się jednak składa, że choćby ze względów zawodowych troszeczkę się swego czasu poduczyłem, gdy idzie o historię Anglii. O co mi chodzi? Otóż przy całym szacunku dla naszych narodowych emocji, do emocji ludzi, dla których relacje polsko-ukraińskie nie są kwestią wyłącznie narodową, lecz także osobistą, przy całym moim wzruszeniu, jakie czuję, kiedy trafiam na kolejne relacje z tamtego strasznego okresu, chciałbym zwrócić uwagę, że tego zła wcale nie wymyślili Ukraińcy; co więcej, zło, które nas tak bardzo dziś determinuje, wydaje się być naprawdę niczym, jeśli je choćby zestawić z tym, co w swojej historii czynili Anglicy. I to nie przez głupie parę lat walki o jakąś urojoną wolność, ale przez owych lat kilkaset. I nie mówimy też o okrucieństwie charakterystycznym dla band jakichś dzikusów z lasu, ale przez ludzi często najszlachetniej urodzonych, i wcale nie w jakiejś chorej desperacji, ale w ramach starannie opracowanego przez bardzo dobrze wykształconych polityków i prawników.
Niektórzy z nas pewnie pamiętają, jak 22 listopada 1987 roku papież Jan Paweł II beatyfikował 85 angielskich i walijskich męczenników za wiarę. Czy my sobie może wyobrażamy, że oni wszyscy zostali powieszeni, rozstrzelani, albo ścięci? Wolne żarty. Im została zadana śmierć nie, jak mówię, przez jakichś zbirów z czarnymi podniebieniami, ale na podstawie prawa napisanego ku chwale Anglii, jej króla i jej kościoła. I tam nikt nie umierał przerżnięty zaledwie piłą, a jeśli był patroszony, to owa procedura nie trwała parę minut, ale znacznie, znacznie dłużej.
Oto opis śmierci żadnego z tych świętych ludzi – trochę po to, by pokazać, że tam panowała pełna demokracja, a trochę, by nie budzić specjalnych emocji związanych ze dręczeniem niewinnych – nawet nie kogoś, kogo możemy szczególnie mocno żałować, ale wręcz przeciwnie – kogoś o kim trudno byłoby nam wypowiedzieć choćby jedno dobre słowo, czyli wyjątkowo paskudnego człowieka nazwiskiem Hugh Despenser, który jeszcze przed rozpoczęciem procesu, wiedząc, co go czeka, próbował się zagłodzić na śmierć, jednak bez efektu. Proces się odbył, a nieszczęsny Despenser, jako zdrajca i złodziej, został uznany winnym i skazany na publiczną egzekucję przez powieszenie za kradzież, na rozciągnięcie i poćwiartowanie za zdradę, oraz dodatkowo na wypatroszenie za to, że “doprowadził do niezgody między Królem a Królową”, no i na sam koniec ścięcie za to, że powrócił do Anglii po skazaniu go na banicję. Taką karę zarządził królewski sąd w Anglii, a która to kara ostatecznie została zdelegalizowana dopiero w XIX wieku.
Natychmiast po ogłoszeniu wyroku, Despenser został zawleczony przez cztery konie na miejsce egzekucji, gdzie już czekał na niego wielki ogień. Został rozebrany do naga, a na jego skórze wyryto wersy z Biblii oskarżające go o grzech i arogancję. Następnie powieszono go za szyję na piętnastometrowej szubienicy, na tyle jednak rozważnie, by, gdy już umierał przez uduszenie, go odciąć.
Następnie przywiązano Despensera do specjalnie na tę okazję przygotowanej drabiny i na oczach rozradowanego tłumu wycięto mu genitalia i wrzucono do ognia. Następnie, wciąż zachowującemu pełną świadomość Despenserowi, bardzo powoli wyjęto wnętrzności, które wraz z sercem również wrzucono do ognia. Jak zapisano w relacjach świadków, tuż przed śmiercią Despensera, ku jeszcze większej radości i rozbawieniu widzów, dało się słyszeć “straszliwe, nieludzkie wycie”. Na koniec, odcięto Despenserowi głowę, całe ciało podzielono na cztery części, a głową udekorowano bramę Londynu.
Chciałbym jeszcze raz podkreślić, że to co Anglicy – nie Ukraińcy – zrobili z Despenserem, nie stanowiło osobnego wybryku, nie było czymś wyjątkowym, powodowanym wyjątkowością czasów. Kara nosząca nazwę „powieszenia, rozciągnięcia i poćwiartowania”, była oryginalnym angielskim wynalazkiem, która służyła Koronie przez długie wieki, i którą Anglicy do dziś wspominają z prawdziwym rozrzewnieniem, o czym może choćby świadczyć nazwa popularnego londyńskiego pubu – „The Hung, Drawn & Quartered”.
Cała historia Anglii jest zbudowana na okrucieństwie wręcz niewyobrażalnym, okrucieństwie, co warto powtarzać, usankcjonowanym na każdym możliwym poziomie organizacji państwa i społeczeństwa, poczynając od kary chłosty w angielskich szkołach – nie chłosty takiej, jak sobie możemy w naszej naiwności wyobrażać, jako zwykłe lanie, ale chłosty z prawdziwą krwią i prawdziwymi, całymi tygodniami gojącymi się ranami – a kończąc na tym, jak Anglicy traktowali mieszkańców terenów, którym przyszło się stać Imperium. I przepraszam bardzo, ale dlaczego Jarosławowi Kaczyńskiemu nie wolno wspierać niepodległościowych dążeń Ukraińców, natomiast nikomu nic nie przeszkadza nasza dzisiejsza przyjaźń polsko-brytyjska? Bo co? Chodzi o to, że Anglicy robili krzywdę mieszkańcom Karaibów, a nie nam Polakom, a Ukraińcy owszem? A może chodzi o to, że Ukraińcy to dzicz, a Anglicy to sami lordowie? Naprawdę, chętnie bym usłyszał, co na ten temat ma do powiedzenia ksiądz Isakowicz-Zaleski.
A może jednak chodzi o to, że Ukraińcy nie chcą za swoją historię przeprosić, a Anglicy do przeprosin aż się garną? Może tak? Może to w tym rzecz? Może rzeczywiście Kościół Anglikański bardzo przeprosił nas katolików za niejakiego Richarda Topcliffe’a, który wyrywając serce wciąż modlącemu się księdzu, krzyczał wściekły, że „trzymam jego serce w dłoni, a on wciąż się modli”? Czy ja może czegoś nie wiem? A za Elżbietę I, która go zatrudniała, też przeprosił?
Ktoś mnie zapyta, o co mi chodzi. Czy ja może sugeruję, że nasze emocje powinny się rozkładać bardziej sprawiedliwie? Czy może chodzi o to, że ja uważam, że my, jako dobrzy katolicy, powinniśmy zacząć bojkotować Anglików z tym ich nieszczęsnym kościołem? A może ja bym chciał, żebyśmy wszystkim wszystko wybaczyli, bo świat ma wiele odcieni i wśród nich czerń często dominuje? Otóż nic z tego. Ten tekst powstał tylko w jednym celu: żeby obnażyć pewien szczególny rodzaj fałszu, który, nawet jeśli nie wynika ze złej woli, to z całą pewnością z krańcowej głupoty, i dziś, a więc czasach wcale niełatwych, wyłącznie szkodzi.

Jutro z samego rana wsiadam w pociąg do Warszawy i od mniej więcej południa będę w ramach Targów Wydawców Katolickich na stoisku Coryllusa spotykał się z każdym, kto na spotkanie mieć będzie ochotę. Podobnie w niedzielę, będę do dyspozycji, tyle że już od samego początku do końca. Już nie mogę się doczekać.


środa, 4 września 2013

Wieża Spadochronowa, czyli o żywności genetycznie zmodyfikowanej

W minioną niedzielę, na swoim blogu w Salonie24 opublikowałem tekst zatytułowany „Wieża Spadochronowa, czyli gdy umiera pamięć”. Dlaczego postanowiłem umieścić go tam, a nie tu? Powód był jeden. Otóż uznałem, że temat jest tak ważny od strony, że tak to ujmę, dziennikarskiej, że byłoby dobrze, gdyby on trafił nie tylko do tych z nas, którzy gromadzimy się tutaj, ale również – a może przede wszystkim – do nich, którzy nie mają o niczym pojęcia, a mieć je powinni. I, jak się okazuje, trafiłem dokładnie tam, gdzie trafić chciałem.
Pozwolę tu sobie na bardzo krótki akapicik, w którym dla tych, którym się nie chce zaglądać do Salonu, przedstawię temat. Otóż poszło o to, że był dzień 1 września, a więc rocznica wybuchu II Wojny Światowej, no i okazja, kiedy to w naszym Parku, pod Wieżą Spadochronową, rok w rok od zawsze odbywają się centralne rocznicowe uroczystości… i okazało się, że tym razem wszystko się ograniczyło do parominutowej wizyty prezydenta Uszoka i kilku generałów pod pomnikiem pomordowanych harcerzy, którzy, bez obecności mediów, bez kamer, bez jednego aparatu fotograficznego, złożyli kwiaty i odjechali. Podobnie w naszym garnizonowym kościele, po raz pierwszy od czasu, jak sobie jestem w stanie przypomnieć, władze miejskie, wojewódzkie, i wojskowe nie przysłały żadnych delegacji. Zero. Przedstawiłem sytuację, no i dalej już, dzieliłem się odpowiednimi refleksjami.
Przy okazji tego tekstu, pojawiła się sprawa naszej Wieży Spadochronowej, która przez całe PRL, a więc moje szczenięctwo, okres młodzieńczy, ale też późniejszy, wchodzący już w lata dzisiejszej liberalnej demokracji, pozostawała niezmiennie pamiątką bohaterskiej obrony Katowic przed niemiecką agresją przez grupę harcerek i harcerzy, no i przede wszystkim ich męczeńskiej śmierci.
I to też był powód, dla którego pomyślałem, że z większym pożytkiem będzie opublikowanie tego tekstu tam, a nie tu, bo tu akurat sprawę tej Wieży – choćby z książki o biustonoszu – zna o wiele więcej osób. Jaką sprawę? Tę mianowicie, że legenda katowickich harcerek i harcerzy, wraz z nadejściem nowej, solidarnościowej władzy, zamiast jeszcze bardziej rozkwitnąć i awansować do pozycji legendy narodowej, by już nie wspominać o poziomie bardziej uniwersalnym, zaczęła być spychana do roli zwykłej ludowej bujdy.
Strasznie to ciekawe i jednocześnie przygnębiające. Mamy tę Wieżę, mamy ten pomnik, mamy tę tablicę, mamy też tę historię, która przeżyła naprawdę wiele prób wody, ognia i powietrza, no i mamy wreszcie te regularnie organizowane, jak najbardziej oficjalnie, uroczystości, nie gdzie indziej jak właśnie w tym Parku i w tym miejscu, a jednocześnie, równie oficjalnie i równie powszechnie, sączy się do publicznego przekazu informację, że tak naprawdę to wszystko jest komunistyczne kłamstwo. Nie było żadnej wieży, nie było harcerzy, nie było nawet Niemców – a przynajmniej nie wtedy i nie tam. Czy można wyobrazić sobie sytuację bardziej perwersyjnie pokręconą?
Nie wracałbym pewnie do tej kwestii, bo przede wszystkim uważam, że ona jest zbyt ciężka do przeżywania na poziomie czysto metafizycznym, a przez to niekoniecznie ciekawa dla tych z nas, którzy i tak już są pełni zmartwień, a poza tym sam nie bardzo wiem, jak się za to zabrać. No bo spójrzmy raz jeszcze: czy można sobie wyobrazić coś równie zafałszowanego, jak to, co się dzieje wokół legendy owej katowickiej Wieży Spadochronowej? Ona tam stoi, pięknie odmalowana i wzmocniona, poważna jak owa śmierć sprzed lat, z tym pomnikiem, tak oczywistym i jednoznacznym, z tymi regularnie tam składanymi kwiatami i palonymi świeczkami, z tą ludzką pamięcią, której nie sposób wymazać, a jednocześnie wokół aż dudni owo milczenie i szyderczy uśmiech, że przecież to wszystko tak tylko na niby. Po co? A kogo to obchodzi, po co? Ot tak. Nie po raz pierwszy przecież i nie ostatni.
A więc nie sądziłem, że będę do tematu wracał, jednak dziś kolega Sorbifer, tam właśnie, pod tamtą notką, zamieścił link do artykułu umieszczonego dziś na portalu braci Karnowskich wpolityce.pl, o katowickiej Wieży Spadochronowej właśnie – swoją drogą, co za zbieg okoliczności, prawda? – zatytułowanego „Od kilku lat karmieni jesteśmy doniesieniami, że walki o Wieżę Spadochronową w Katowicach to mit, wytwór ‘komunistycznej propagandy’”.
Cały tekst nieznanego mi Wojciecha Kempy, zgodnie zresztą z zapowiedzią zawartą w tytule, rozprawia się dokładnie i bezlitośnie ze świeżego chowu usiłowaniami wyrzucenia z naszej pamięci historii o tamtych harcerzach i ich ofierze, natomiast to co mnie w tym uderzyło najbardziej, to nawet nie to, że redaktorzy WPolityce nie są w stanie zająć się swoją robotą na poważnie, o ile nie zdopinguje ich do tego skromny bloger, ale owe dwa akcenty w tytule: „od kilku lat jesteśmy karmieni”, oraz „komunistycznej propagandy”.
Otóż, przepraszam bardzo, ale co tu się do ciężkiej cholery, dzieje? Przecież to jest już jakieś piekło. Ja rzeczywiście o tym, co się stało 4 września 1939 w Parku Kościuszki w Katowicach wiem od komunistów, a więc od, jak najbardziej, komunistycznej propagandy. Z tej właśnie propagandy czerpałem swoją wiedzę na wiele różnych spraw, nie tylko jak idzie o harcerzy z Wieży Spadochronowej, i do dziś tę wiedzę zachowuję. Tę propagandę wciskano mi w szkole podstawowej, w Pałacu Młodzieży im. Bolesława Bieruta, a później już w liceum, a też czasem i już na studiach. I ja wcale tu nie mówię o polityce; mam na myśli tylko i wyłącznie wiedzę. Na przykład wiedzę o Wieży Spadochronowej.
I oto dziś portal WPolityce podaje sugestię, że ta nasza dzisiejsza, tak zwana, „Nowa Polska”, fałszując historię, której uczono za „Polski Starej”, w sposób oszukańczy zwala winę na „komunistyczną propagandę”? Przecież to jest dopiero news! Bo cóż się zatem okazuje? Że te wszystkie nasze wcześniejsze obawy, że historia wraca rzeczywiście w formie parodii, były jak najbardziej uzasadnione. Mamy oto taki portal jak WPolityce, gdzie można by się spodziewać raczej informacji, że dzisiejsze media to czystej wody „propaganda komunistyczna”, lub że „komuna wraca”, czy że „ubeckie media fałszują polską historię”, a tymczasem nagle się okazuje, że to fałszerstwo się dokonuje na „tamtej” historii – peerelowskiej, ubeckiej, komuszej. I, co gorsza, inaczej być nie może, bo faktycznie to nie „komuchy” fałszują naszą „solidarnościową”, ale my fałszujemy ich historię, i to fałszujemy rzeczywiście, bez żadnych wątpliwości.
Rzućmy jeszcze raz okiem na tytuł artykułu Kempy: „Od kilku lat karmieni jesteśmy doniesieniami, że walki o Wieżę Spadochronową w Katowicach to mit, wytwór ‘komunistycznej propagandy’”. Mam nadzieję, że każdy, kto czyta te moje dzisiejsze refleksje, rozumie świetnie, o co mi chodzi. Ja bowiem bardzo bym chciał, żeby, skoro już redakcja, jak najbardziej naszego, portalu WPolityce zwróciła uwagę, że oto doszliśmy do miejsca, gdzie to nie oni fałszują polską historię, a my ten fałsz odkręcamy, ale że jest wręcz odwrotnie – to my tworzymy to kłamstwo, i gdyby nie oni, to nie mielibyśmy już nic. Nawet o Mickiewiczu i Sienkiewiczu niedługo będziemy mogli poczytać wyłącznie w starych, peerelowskich podręcznikach. I, biorąc pod uwagę fakt, że to jest zapewne dopiero początek, to jest wiadomość porażająca.

Bardzo wszystkich proszę o stałe wspieranie tego bloga. Jeśli tylko komuś czytanie tych tekstów daje satysfakcję, a ma tam coś luźnego, odpowiedni numer konta znajdzie tuż obok. Dziękuję.

czwartek, 19 lipca 2012

O kłamstwie dobrym, bo naszym

Zacznijmy może w sposób bardzo nietypowy, bo od dłuższego cytatu. Oto typowy wywiad prasowy. Z jednej strony mamy dziennikarza, z drugiej człowieka proszonego o opinię. Najpierw pytanie:
„Dzieci odpowiadają za grzechy rodziców czy dziadków?”
Jak widzimy, sprawa jest bardzo poważna. No ale robi się jeszcze poważniej po wysłuchaniu odpowiedzi:
„Nigdy bym się nie podpisał pod takim stwierdzeniem. Przecież Jarosław Kaczyński, czy jego zmarły brat nie odpowiada z grzechy swojego ojca Rajmunda Kaczyńskiego, który w najczarniejszych latach stalinizmu robił partyjną karierę na szczeblach władzy. Wiadomo powszechnie, że uczelniana organizacja partyjna systematycznie wystawiała mu dobrą opinię. Był człowiekiem zaufanym. Dzięki temu mógł już w latach 60. wyjeżdżać na zagraniczne kontrakty do Anglii, Belgii, Holandii, RFN, Włoch i Libii. Władze PRL doceniały i nagradzały lojalnych pracowników – w latach 70. Rada Państwa przyznała Rajmundowi Kaczyńskiemu Złoty Krzyż Zasługi”.
Sprawa Rajmunda Kaczyńskiego jest w ostatnich dniach bardzo na czasie. I to już nie jak dotychczas, dzięki informacjom dostarczanym przez Janusza Palikota, czy wyczytywanym na blogach w Salonie24, ale w najbardziej podstawowym mainstreamie, reprezentowanym choćby przez tygodnik „Newsweek”. Cala interesująca się polityką Polska zastanawia się, co to za afera z tym starym Kaczyńskim. No a my, biedni w swej bezradności obserwatorzy z zewnątrz, zastanawiamy się jak daleko może się jeszcze posunąć to kłamstwo?
O jakim kłamstwie ja mówię? Czy chodzi o to, że Rajmund Kaczyński był tak naprawdę bohaterem naszej walki o wolność, wspaniałym człowiekiem i wielkim patriotą, a źli ludzie robią z niego pospolitego drania i oportunistę? Ależ skąd. Szczerze powiem, ze mam zbyt mało informacji na ten temat, a i sam temat jest zbyt skomplikowany, by można go było obejść przy pomocy kilku krótkich zdań. Biorę pod uwagę, że to co się dziś mówi o ojcu Jarosława Kaczyńskiego, to stuprocentowa prawda, a niewykluczone, że za tymi informacjami stoi jeszcze coś więcej. O co więc pretensje. Mam nadzieję, że większość czytających ten tekst doskonale wie, o co są pretensje. Pretensje są w sprawie kłamstwa leżącego znacznie głębiej. Chodzi o kłamstwo na poziomie intencji. Chodzi o kłamstwo, które prawdę wykorzystuje dla swoich najczarniejszych zamiarów. A czyniąc to stroi się w szaty emisariusza dobrej nowiny.
Co jest takiego oburzającego w zacytowanym przeze mnie wyżej fragmencie wywiadu? To że nie chodzi o sam fragment dotyczący Rajmunda Kaczyńskiego już wiemy. Chodzi o fałsz, który stoi za tą informacją. Chodzi, powiem to jeszcze raz, o coś znacznie gorszego niż zwykle, bezczelne kłamstwo. Chodzi o prawdę będącą na usługach kłamstwa. Czy dzieci odpowiadają za grzechy swoich rodziców? Ależ w zyciu! No wie pan? Jak pan może coś takiego sugerować? W końcu wszyscy jesteśmy ludźmi cywilizowanymi i wiemy, że człowiek rodzi się, dorasta, dokonuje wyborów na własny rachunek i bierze odpowiedzialność za swoje grzechy i zaniedbania. No ale nie możemy uciekać przed prawdą. Ten Rajmund to była wyjątkowa swołocz. Proszę tylko posłuchać.
Jestem pewien, że wielu z nas zastanawia się, gdzie to mogło dojść do eksplozji tego typu zakłamania. Tego typu bezczelnej manipulacji. Czy to ten „Newsweek”? No i z kim ta rozmowa? Żakowski? Wołek? No, to już wiemy, „Newsweek” postanowił skompromitować Jarosława Kaczyńskiego, więc napisał tekst o jego ojcu, sugerując, że to był zimny drań. O ile się jednak orientuję, cała akcja została przeprowadzona bez specjalnych moralnych zabezpieczeń. To znaczy, tekst w „Newsweeku” nie został poprzedzony socjologiczno-psychologiczną, a może i historyczną analizą, z której miałoby wynikać, że dzieci nie odpowiadają za grzechy swoich rodziców. Cel był jasny, no i przede wszystkim „Newsweek” zna swoją klientelę, i wie, że ona wszystko co trzeba zrozumie bardzo dobrze. Jaroslaw Kaczyński to zwykła ruska swołocz. Jak jego tatuś. A więc co to za wywiad? Kto i w jakiej sprawie postanowił popisać się obłudą na tak oburzającym poziomie oczywistości? No i do kogo był ten adres? Do jak osmolonego najczarniejszym kłamstwem czytelnika?
Otóż proszę sobie wyobrazić, że nasze dylematy są jak najbardziej słuszne. To co zacytowałem powyżej jest zwyczajnie niemożliwe. Ten rodzaj manipulacji – choć oni oczywiście swoje sukcesy mają zapisane już na kartach historii – nie mógł się ukazać ani w „Newsweeku”, ani w „Gazecie Wyborczej”, ani nawet w „Polityce”. Uważam, że czegoś takiego czytelnicy tych gazet by zwyczajnie nie znieśli. Tekst ten ukazał się w jak najbardziej naszym medium – w tygodniku autorów niepokornych „Uważam Rze”, no i w nieco innym kształcie. A jego bohaterem, owszem, są bracia Karnowscy, i niejaki Tadeusz M. Płużański – nasz człowiek w Super Expressie. Jeśli ktoś się dziwi, to mam dla niego fantastyczną wiadomość. Tak – tam też mamy swoich ludzi.
Żeby nie trzymać nikogo w niepotrzebnej niepewności, przytoczę teraz ten fragment w kształcie oryginalnym. Pytanie było takie jak wyżej: Czy dzieci odpowiadają za grzechy rodziców czy dziadków, a zadął je jeden z braci Karnowskich. Odpowiedź natomiast brzmiała tak:
„Nigdy bym nie podpisał się pod takim stwierdzeniem. Przecież Danuta Hübner [oryginalnie nie wiedzieć czemu Huebner] nie odpowiada za grzechy swojego dziadka Józefa Młynarskiego, który pracując po wojnie w UB w Nisku, według relacji ‘odznaczał się najwyższym okrucieństwem’ obok osławionego kata Polaków, wspomnianego już Supruniuka. Także jej tata był wysokim funkcjonariuszem komunistycznej bezpieki. Obaj byli zaangażowani w zbrodnie, znamy konkretne sprawy represji wobec polskich patriotów”. A więc przykro mi bardzo, ale sprawa Jarosława Kaczyńskiego została załatwiona krótko i uczciwie, przy pomocy paru wpisów na blogach i jednego artykułu w poważnym tygodniku. To się ludzi nie szkaluje. W końcu my tacy nie jesteśmy. My nie uprawiamy propagandy. My wyłącznie informujemy na temat historii. Przekazujemy historyczną, tak bardzo zaniedbana przez komunę i Platformę Obywatelską, prawdy. No a że pojawiło się nazwisko Danuty Hübner? A kogóż to obchodzi? Przecież wiemy, co to za jedna. Czy ktoś się za nią może ujmie? No, bądźmy poważni.
Jak już tu pisałem, tygodnik „Uważam Rze” jest w naszym domu czytany wręcz nałogowo. Podobnie ostatnio, dzięki mojej żonie, nowa gazeta o nazwie „Historia”. Niedawno córka moja, która tak się składa jest najbardziej gorliwym rzecznikiem czytania obu tytułów, zapytała mnie, czy nie sądzę, że oni jednak są strasznie nieobiektywni. Że retoryka jakiej oni używają do opisywania spraw, które nas dotyczą i często bolą, jest tak dramatycznie nachalna, że to się robi już nawet nie irytujące, lecz zwyczajnie podejrzane. A ja nie miałem sposobu, by jej nie odpowiedzieć, że tak. Że do czegoś takiego po tamtej stronie nie dochodzi. Że jednak nawet największy manipulator stara się zachowywać pozory. To wszystko robi wrażenie jakiejś prowokacji.
Niedawno Łukasz Warzecha w portalu – jak najbardziej autorów niepokornych – wpolityce.pl przedstawił niezwykle zabawny skecz opisujący fikcyjne spotkanie ruskich kiboli z prezydent Warszawy Gronkiewicz-Waltz. Podstawowy dowcip owego skeczu polega na tym, że ruscy kibole rzygają na eleganckie wnętrza warszawskiego ratusza, na Gronkiewicz mówią „ty kurwo”, a ona drży przed nimi ze strachu. Bo to są bracia Rosjanie. A ja mam już tylko jedno pytanie – jak my byśmy zareagowali, gdyby portal wyborcza.pl, lub onet.pl opublikował podobny skecz, tyle że z tymi Ruskimi do ratusza przyszedłby jeszcze Jarosław Kaczyński? Co my byśmy mieli do powiedzenia na temat tego, dokąd nas doprowadziła polityka miłości Platformy Obywatelskiej? Hmmm?
Przepraszam bardzo, ale moim zdaniem w ogóle nie ma o czym gadać. To jest bardzo prosta sprawa. To jest normalna prowokacja. I najwyższy czas, żebyśmy – skoro jesteśmy taki czujni –przestali się dać w nią tak głupio wpuszczać.

Oczywiście jest mi bardzo niezręcznie nieustannie wpadać w ten ton, ale mam nadzieję, że to jest jasne. Ja z pisania tego bloga również utrzymuję rodzinę. Zachowując więc oczywistą wdzięczność dla tych wszystkich, którzy przez minione lata swoją solidarnością pozwalają nam żyć,proszę tych pozostających w możliwościach o korzystanie z podanego obok numeru konta i wspieranie tego bloga. Dziękuję.

czwartek, 19 kwietnia 2012

Uważam rze nie

Dziś, o samym bladym świcie, spotkała mnie niezwykła przygoda. Otóż wstałem, żeby trochę pouczyć, a w kuchni siedziała już sobie moja starsza córka, która też wstała, tyle że po to by, jak przystało na bardzo wybitną absolwentkę biotechnologii, poniańczyć trochę pewne dzieci, i czytała najświeższe „Uważam Rze”. I od razu, zanim zdołałem na dobre otworzyć oczy, przypędziła do mnie z takim newsem: „Czy ty wiesz, że Rosjanie w latach 1936 – 1938 zamordowali co najmniej 150 tys. Polaków i że o tym w ogóle nie piszą w książkach do historii?”
Wyrzuciło moje dziecko z siebie to zdanie, a ja od razu oprzytomniałem, i przez moją głowę przeleciało od razu – tak jak to niestety ze mną w moim późnym już wieku bywa – dziesięć różnych refleksji, a wśród nich i ta, że ja chyba jednak nie zgadzam się z moim kolegą Coryllusem w tych jego niekończących się pretensjach do między innymi właśnie środowiska redagującego takie „Uważam Rze”. No bo, zachowując oczywiście wszelkie nasze zastrzeżenia, nie można lekceważyć tego prostego i oczywistego faktu, że gdyby nie właśnie takie ośrodki jak te reprezentowane przez „Uważam Rze”, ktoś taki jak moja córka nie tylko nie usłyszałby o tym, że przez te dwa krótkie i szybkie jak strzał z pistoletu typu nagan lata, jeszcze w czasach, gdy o wojnie w Europie nawet nie wspominano, komunistyczna Rosja dokonała owych straszliwych etnicznycczystek, ale o wielu innych, równie istotnych dla nas faktach. I nie tylko ona. W końcu to własnie dzięki ludziom takim jak Paweł Lisicki, czy bracia Karnowscy prof. Andrzej Nowak może nas nauczać nie tylko w tak okropnie niszowych miejscach, jak jakieś krakowskie „Arkana”, czy na jakiś organizowanych przez Kluby Gazety Polskiej spotkaniach na polskiej prowincji, ale jak najbardziej w głównym nurcie medialnego przekazu. A zatem, jakie ma znaczenie, co to tak naprawdę są za ludzie i na ile ich zaangażowanie jest szczere i poważne?
Tak sobie oto pomyślałem, a następnie wziąłem to „Uważam Rze” do ręki, przejrzałem to co nam opowiada Andrzej Nowak, zapamiętałem te osiem nazwisk historyków – Burda, Walczak, Ustrzycki, Dolecki, Gutowski, Smoleński, Roszak i Kłaczkow – których System wytypował do najważniejszego dziś być może zadania, a mianowicie do ostatecznego zamieszania we łbach polskiej młodzieży, i kiedy wszystko tak pięknie się przejaśniało, przewróciłem stronę ciut dalej, w głąb tego numeru – wciąż zastanawiając się nad tym, czy my naprawdę musimy być tacy małostkowi – i tam znalazłem kolejny tekst, autorstwa tym razem już aż dwóch osób, Janiny Blikowskiej i Marka Kozubala, zatytułowany „Władzo kochana, proszę mnie zamknąć!” Gdyby komuś sam tytuł nie wystarczył, by się domyślić w czym rzecz, jest jeszcze podtytuł o następującej treści: „Głupota przestępców nie zna granic. Stróżom prawa także zdarza się ‘popisać’ inteligencją” (na wszelki wypadek, drobne wyjaśnienie: ten cudzysłów przy „popisać” to nie ja; to oni).
Tekst Blikowskiej i Kozubala stworzony został prawdopodobnie w następujący sposób: Blikowska (albo Kozubal) poszperała w Internecie i znalazła kilka ciekawych przypadków owych biednych polskich przestępstw, gdzie ktoś się włamuje do piwnicy, kradnie stoik ogórków, a później wpada prosto na policyjny patrol, natomiast Kozubal (albo Blikowska) wszystko to wszystko opisał w kilku prostych zdaniach. To jeśli idzie o technikę pracy reporterskiej. Jak mowa o poziomie wyznaczanym przez wspomniane proste zdania, tekst Bulikowskiej i Kozubala – niepokornych autorów „Uważam Rze” – zbudowany jest tak oto: najpierw jest wstęp następującej treści:
„Niekiedy działania naszych przestępców przebijają postacie duńskich gamoni z filmowego gangu Olsena. Ale i zachowanie niektórych mundurowych przypomina głupotę inspektora Clouseau”.
Dalej mamy już pojedyncze akapity, zorganizowane w taki sposób, że jeden akapit to jedna historia jednego nędznego przestępstwa. A wygląda to tak. Akapit pierwszy: „Wyjątkową bezmyślnością popisała się rodzina włamywaczy z Brodnicy. Ona nie mogła nie wpaść w ręce policjantów”. Akapit drugi: „Niezły tupet miał zaś 33-letni mieszkaniec Pyrzyc kolo Szczecina”. Akapit trzeci: „Niezwykłą bezczelnością wykazał się za to 19-latek z Międzyrzecza (Lubelszczyzna)” – swoją drogą, owo „za to” sugerowałoby chyba, że Kozubal (albo Bulikowska) uważa, że tupet i bezczelność to znaczeniowe przeciwieństwa. Akapit czwarty: „Niewątpliwie na tytuł szczególnie nierozgarniętego złodzieja, zasługuje 32-letni mieszkaniec Otwocka Jarosław S. Kiedy włamał się do samochodu i ukradł z niego narzędzia warte 780 zł., myślał, że jest specem w swoim fachu”. Akapit piąty: „Za to niezwykłego pecha mieli dwaj młodzi ludzie, którzy w Zielonej Górze włamali się do kiosku ruchu”. Akapit szósty: „Wszelkie granice głupoty przekroczył z kolei 17-latek ze Szlichtyngowej (Lubuskie)”. Akapit szósty: „Instynktu samozachowawczego zabrakło też niewątpliwie 63-letniemu Grzegorzowi T.”. Akapit siódmy: „W Chorzowie dwóch mężczyzn napadło na 76-letnią kobietę na klatce schodowej domu przy ulicy Podmiejskiej”.Czy jest coś jeszcze? Ależ oczywiście. Jest ten styl. Prosto z dawnych kronik filmowych. Posłuchajmy:
„Na nic się jednak zdała zabawa w chowanego. Przestępca został złapany. Nie ma teraz co liczyć na łatwe rozgrzeszenie. Tego na pewno nie da mu prokurator. Tym bardziej, że za to co zrobił, grozi mu 12 lat odsiadki”.
A zatem, osiem przypadków bardzo zabawnego zachowania bardzo zabawnych durniów. I obok tego te dwa umysły i dwa talenty. Ale, zgodnie z zapowiedzią, mamy też policjantów. I tu jest niestety gorzej, bo po wstępnej informacji, że „Nie tylko przestępcy mają problem z myśleniem. Podobne sytuacje zdarzają się też policjantom. A ci potrafią się śmiać sami z siebie. Na internetowym forum policyjnym od kilku lat organizowany jest plebiscyt ‘Złota Pala’ dotyczący najgłupszych wypowiedzi i decyzji przełożonych”, Bulikowska (albo Kozubal) zdołała zaledwie zebrać wyniki kolejnych rozstrzygnięć dorocznego konkursu. Poza tym, brakuje tu jednak przygód policjanta, który gonił złodzieja, a zamiast niego złapał niewinną staruszkę, albo jego dwóch kolegów, którzy zaplątali się w smycz swojego psa i z tego była kupa śmiechu, i jak się okazuje ów śmiech policjantów „samych z siebie” polega na tym że oni w Internecie opowiadają sobie nawzajem o tym, jaki to ich szef jest głupi. Poza tym, to i tak już prawie koniec tego wybitnego tekstu.
Na koniec, zgodnie z zasadami sztuki dziennikarskiej, jest i podsumowanie. I to już jest naprawdę coś. Otóż Bulikowska (albo Kozubal) zatelefonowała do kabareciarza i artysty rockowego Skiby i poprosiła go o jakiś specjalny komentarz. I oto mówi Skiba:
„Żyjemy w kraju, w którym jest tradycja bałaganu i chaosu. I on przez lata był obśmiewany. Zespół Bielizna miał taką piosenkę o pani z PKP, która co prawda sprzedawała bilety, ale myślami była gdzie indziej. To się nie zmieniło. Dziś ta pani rozwiązywałaby w pracy krzyżówki, albo rozmawiała przez telefon…”.
Ktoś powie, że ja już tylko mogę dodać, że ona mogłaby też się włamywać do kiosku ruchu, lub pisać teksty w tygodniku opinii „Uważam Rze”. Ale to by zdecydowanie było za mało. To co „Uważam Rze” zaprezentowało w swoim najnowszym wydaniu wymaga czegoś znacznie więcej, niż paru celnych bon motów. A więc proszę posłuchać.
Wielokrotnie i tu, na tym blogu, ale też w wielu innych miejscach i przy różnych okazjach dyskutowaliśmy na temat tak zwanego moralnego wymiaru projektu o nazwie Wielka Orkiestra Świąteczny Pomocy. Ci z nas, którzy nie są w stanie znieść tej duszącej nas od dwudziestu już lat agresji fałszu i obłudy, a niewykluczone też, że i bardzo przebiegłego przekrętu, są wciąż atakowani jednym jedynym argumentem: Nawet jeśli Owsiak kradnie i oszukuje, nawet jeśli jego tak naprawdę los tych dzieci w ogóle nie obchodzi, to co z tego, jeśli z jednej strony, do tych wszystkich szpitali płynie nieustanna pomoc, co chwilę któreś dziecko żyje, zamiast umrzeć, a w dodatku jeszcze tyle dobrych i czystych serc ma tę jedyną być może okazję, żeby okazać solidarność z drugim człowiekiem? I nie mają tu już znaczenia jakiekolwiek argumenty, włącznie z tym wydawałoby się kluczowym, a więc wynikającym bezpośrednio ze słów Jezusa, bo na końcu każdej dyskusji i tak stoi to dziecko, które miało umrzeć, a żyje. A mimo to, my wszyscy wiemy, że tak naprawdę to my mamy słuszność, bo za nami stoi przekonanie o tym, że dobroć nie może być przedmiotem handlu. Po prostu.
Nie ulega dla mnie najmniejszej wątpliwości, szczególnie dziś, kiedy zobaczyłem to zestawienie – z jednej strony tekst Andrzeja Nowaka, a z drugiej, niemal obok niego, ten stek kompletnych idiotyzmów nie wiadomo dla kogo i Bóg Jeden wie, po co, i uświadomiłem sobie, że tu mamy do czynienia z sytuacją w pełni analogiczną. Grupa dziennikarzy, w większości wykonujących ten zawód wyłącznie dzięki temu, że ktoś gdzieś kogoś poznał i się z nim zaprzyjaźnił, i w większości zaangażowanych w tę pracę dokładnie w taki sam sposób, w jaki ktoś się może zaangażować w popieranie jednej z dwóch drużyn piłkarskich jedynie przez to, że jakoś tak głupio nikomu nie kibicować, postanowili się wziąć za patriotyczne edukowanie całego narodu. I kiedy im się mówi, że to co oni robią tkwi na bardzo niskim, niekiedy wręcz żenująco niskim poziomie, a w dodatku część z nich jest i historycznie i politycznie kompletnie niewiarygodna, jeśli wręcz nie skompromitowana, oni wszyscy nagle podnoszą rwetes pod hasłem: Głosimy prawdę!
Otóż nic z tego. Tak jak Owsiak ze swoją Orkiestrą nie są w stanie uczynić nawet najmniejszego rzeczywistego dobra, organizując ów swój projekt w taki sposób, by jak najwięcej na nim zarobić również na rzecz swojego osobistego powodzenia, tak samo cały ten patriotyczny coaching, dopóki z jednej strony będzie oparty na najgorszego typu amatorszczyźnie, a drugiej strony nawet nie będzie ukrywał swojej pogardy dla tych, do których jest faktycznie adresowany, i którzy w gruncie rzeczy mają go finansować, to jeśli z niego wyjdzie cokolwiek dobrego, to owo coś z miejsca zostanie zdławione przez tę najbardziej ordynarną tandetę i kłamstwo.
Wydaje mi się, że przedstawiam swoje tu racje wystarczająco jasno. Jeśli jednak wciąż ktoś czegoś nie rozumie, to powiem to bardziej dobitnie. Jeśli nauczycielem historii, a przy okazji etyki, jest ktoś, kto tym nauczycielem został głównie z taką intencją, żeby wyrywać co ładniejsze uczennice, a w ramach tego planu uznał, że ten zamiar będzie mu się lepiej realizował, jeśli go wesprze odrobiną porządnego patriotyzmu z domieszką tradycyjnej pobożności, to ta cała historia i tak będzie gówno warta. I nie zmieni tego nawet fakt, że wszyscy jego uczniowie będą znali na pamięć dokładną liczbę pomordowanych w Katyniu polskich oficerów, a przy okazji pierwszych dorosłych wyborów każdy z nich pójdzie głosować na Prawo i Sprawiedliwość. Dlaczego? Bo tak to jakoś jest. I tyle.
Pewnie większość z czytających ten tekst wie, ale nie zaszkodzi przypomnieć, że takich tekstów jak ten, może tylko bardziej refleksyjnych i tematycznie uniwersalnych, można znaleźć dużo więcej w mojej książce „O siedmiokilogramowym liściu i inne historie”, którą można kupić choćby w księgarni Coryllusa na stronie www.coryllus.pl, lub po prostu tu obok trochę bardziej w górze po lewej stronie. Serdecznie polecam. Ona jest bezsprzecznie i bez porównania lepsza niż wszystko co się pojawia choćby w tym nieszczęsnym „Uważam Rze”. I oni to oczywiście wiedzą. I nie tylko oni.
No i jak zwykle, proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta, a jak ktoś mieszka z granicą, to przez paypal. Też wszystko obok. Dziękuję.

środa, 14 kwietnia 2010

Dziś Wawel, czyli wciąż lezą



Ponieważ jestem ojcem dwóch córek, jak to się mówi w normalnej Polsce, na wydaniu, mam pewien kompleks, który – jestem pewien – dzieli wielu innych ojców, będących w podobnej do mnie sytuacji. Otóż w odróżnieniu od zwykłych podstarzałych mężczyzn, zamiast wodzić rozanielonym wzrokiem za młodymi dziewczynami, wodzę wzrokiem – i to w żaden sposób nie rozanielonym – za młodymi mężczyznami. I cały sens tych moich działań obserwacyjnych sprowadza się do tego, by móc uwierzyć, że – z punktu widzenia właśnie interesów dziewcząt na wydaniu, a przy okazji i moich osobistych – tego kwiatu jest pół światu. Wciąż. I, niestety, coraz częściej widzę, że sytuacja wcale nie jest dobra. Że prawdę powiedziawszy wybór praktycznie nie istnieje i że jest boleśnie prawdopodobne, że któregoś dnia moja córka przyprowadzi do domu jakiegoś idiotę w kapturze, lub w cieniutkim binderku i powie że on się nazywa Darek, albo Patryk, a ja będę już do końca moich dni będę musiał mu dawać pieniądze, które zarabiam choćby z tego bloga, na kino, albo hamburgera.
Niekiedy, naprawdę z rzadka, udaje mi się jednak zobaczyć kogoś, kto ani nie zachowuje się jak pajac, ani nie wygląda jak pajac, natomiast ma coś takiego w sobie, co pozwala mi pomyśleć, że oto pojawił się jeden z ostatnich Mohikanów. Kto w tych naprawdę trudnych czasach, które tak często z młodych ludzi robią wyłącznie towar, z tym zastrzeżeniem, że jest to towar albo uszkodzony, albo po naprawie, nagle robi wrażenie czegoś zwykłego, autentycznego, czemu jakimś cudem udało się stanąć z boku i powiedzieć: Patrzcie na mnie, jestem wciąż taki jak byłem zawsze.
Wiem że to co piszę ani nie brzmi odpowiednio poważnie, ani w ogóle nie robi wrażenia czegoś choćby minimalnie mądrego. Ale, jak mówię, jest to mój kompleks i na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że z całą pewnością nie jestem jedynym ojcem, który od czasu do czasu uzyskuje tego rodzaju perspektywę. A skoro już się usprawiedliwiłem, to pozwolę sobie jeszcze w tej kwestii parę słów. Otóż córka moja, ponieważ według dostępnych mi standardów jest dziewczyną atrakcyjną, od czasu do czasu pokazuje się z kimś kto ją zwyczajnie lubi. I, powiem szczerze, są to najczęściej chłopcy, którzy robią dobre dość wrażenie. Problem w tym, że ona niezmiennie ich odstawia, twierdząc też nieodmiennie, że to głupki. Zawsze mnie ta postawa martwiła, i przy okazji nigdy nie udało mi się od niej wyciągnąć bardziej konkretnej informacji, w czym rzecz. Głupek i tyle.
I wczoraj wydarzyło mi się coś takiego, że zobaczyłem coś, co do tej mojej perspektywy wprowadziło pewną korektę, niestety nie najbardziej optymistyczną. Otóż w telewizji zobaczyłem demonstrację jakiś przeciwników pochowania Prezydenta na Wawelu, którzy stali gdzieś w nocnym Krakowie i darli mordy, że „Na Powązki, na Powązki, na Powązki”. Dziennikarka postanowiła przepytać któregoś z tych czarnych aktywistów i pojawił się młody chłopak, najpierw jeden, potem drugi, który wyglądał po prostu ładnie, patrzył szczerze w oko kamery i spokojnym bardzo głosem robił z siebie takiego cymbała, że – szczerze powiedziawszy – w tym momencie wolałbym zobaczyć jakiegoś zaćpanego gimnazjalistę z nożem. I pomyślałem sobie, że sytuacja jest absolutnie dramatyczna. W świecie, w którym tak ciężko, i coraz ciężej, spotkać młodych ludzi, którzy i wiedzą co to Wawel i co to królowie i co to historia, a co to Powązki i godność, nagle pojawia się ktoś kto to z pozoru to wszystko wie, tyle że ta wiedza mu się zdaje jak psu na budę. Bo nawet jeśli jest uczniem którejś z najlepszych krakowskich szkół, a w tej szkole jest jednym z najlepszych i najbardziej uświadomionych obywatelsko uczniów, i nawet jeśli potrafi wypowiedzieć składnie jedno zdanie, nie wtrącając w to słowa „kurwa”, jest równie pusty jak każdy inny jego rówieśnik i tak czy inaczej, prędzej czy później znajduje swoje ulubione miejsce w jakichś idiotycznych dyskusyjnych grupach w Internecie o przezabawnych tytułach, takich jak „Piramida Cheopsa dla Kaczyńskiego”, czy coś podobnego.
A przecież dni które wszyscy tak mocno przeżywamy są tak proste i oczywiste. Przesłanie, które się z nich wynurza jest tak jednoznaczne i tak czyste, że naprawdę wiele na to wskazuje, że już nigdy nikt z nas nie będzie miał tak dobrej okazji, żeby poczuć się człowiekiem. To jest właśnie sytuacja, kiedy najgorsze zakapiory, najwięksi cynicy i pustogłowi durnie, mogą nagle – zupełnie za darmo, bez najmniejszego wysiłku – zobaczyć ową prawdziwą dostojność i choć na chwilę się w jej obliczu zamknąć. To zdarzenie, ta symbolika z nim związana, nawet nie koniecznie znaki – bo powiedzmy, że znaki sa niekiedy za trudne – to wszystko zostało nam podane na tacy. Nagle stanęliśmy – po raz pierwszy od wielu lat – wobec tej prawdy, że nasze codzienne emocje są niczym w obliczu potęgi historii. Nagle otrzymaliśmy okazję, by zrozumieć jak bardzo na przykład to, że amerykańskie dzieci w amerykańskich szkołach, kiedy w czasie śpiewania hymnu, trzymają dłoń na sercu, nie ma nic wspólnego ani z Bushem, ani z Clintonem, ani z Obamą. A tym samym – bo tu już jest droga krótka – jak bardzo nasze łzy i nasze ściśnięte gardła, są niezależne od tego czy zmarły prezydent nazywa się Wałęsa, Kaczyński czy Kwaśniewski. Że historia państw i narodów ma w sobie taką moc, że przy niej bez znaczenia są i pojedyncze losy, pojedyncze upadki, a i pewnie pojedyncze wzloty.
Tymczasem okazuje się, że jest cała grupa ludzi – młodych i starszych – którzy potrafią ładnie mówić, ładnie patrzeć, a i czasem – co widzimy i tu w Salonie – ładnie pisać, i którzy przez te wszystkie ostatnie lata prawdziwego upadku w jakim zanurzyła się ta nasza Polska, dostali tak mocno po głowach, że nagle jedyne co wiedzą to to, że liczy się tylko chwila, która jest tylko nasza i z którą możemy sobie robić, co nam się żywnie podoba. Bardzo to przygnębiające.
Przed nami kolejny dzień tego wspólnego rozrachunku i tej wspólnej szansy. Boję się tego dnia. Bo wygląda na to, że ci, którzy powinni dawać przykład, są już tak fatalnie wydrążeni, że to nimi najbardziej trzeba się będzie zająć. Na szczęście jest też wciąż dużo tych, którzy swoją postawą pokazują, że oni ten obowiązek mogą śmiało wziąć na siebie. Przede wszystkim ci harcerze, którzy tak dzielnie od rana do nocy przestawiają świeczki pod Pałacem Prezydenckim, ta młodzież zgromadzona na nabożeństwach w naszych kościołach, te małe dzieci klęczące w modlitwie przed znakami i symbolami; ale również ci co zawsze byli pozornie najgorsi,. A więc te bandy okapturzonych kiboli, tych gimnazjalistów z nożami, tych zaćpanych durniów nie mających najczęściej nawet pojęcia co jest co i gdzie i jak. To oni muszą dziś pokazać tym prymusom z prywatnych liceów i z naszych najlepszych uczelni, tej elicie młodej Warszawy i młodego Krakowa, jak wygląda prawdziwa godność.
Bo jeśli im nie pokażą, to i ja i inni ojcowie będący w podobnej do mnie sytuacji, możemy równie dobrze zacząć się pakować.

piątek, 26 lutego 2010

Cała władza w ręce Rad!



Dziś w telewizji zobaczyłem, jak prezydent Kaczyński z samego rana przyjął Małysza i powiedział mu parę miłych słów. Dlaczego tak mnie to zainteresowało, że postanowiłem o tym wspomnieć? Otóż dopiero co wczoraj zastanawiałem się, o której dziś rano Lech Kaczyński zabierze się do pracy. Wracaliśmy wieczorem z Toyahową z bardzo poważnej uroczystości, zdążyliśmy tylko zobaczyć, jak samochód z Prezydentem skręca w stronę Warszawy i wtedy właśnie sobie pomyślałem, że miał ciężki dzień. Najpierw był w Kijowie na imprezie Janukowycza, wieczór spędził w Katowicach, spać się położy pewnie grubo po północy… Ciekawe, o której wstanie jutro?
Poszło o to, że z okazji 70 rocznicy tzw. polskiego uchodźctwa na Węgrzech, prezydent Kaczyński zdecydował się nadać odznaczenia dwóm bohaterom, jak to ładnie zostało określone, trzech narodów – polskiego, węgierskiego i żydowskiego. Pośmiertne już oznaczenia zostały przyznane – Order Orła Białego, polskiemu politykowi, działaczowi niepodległościowemu i patriocie Henrykowi Sławikowi, a Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski, Józsefowi Antallowi seniorowi – węgierskiemu politykowi, który po klęsce wrześniowej w roku 1939, wraz ze Sławikiem organizował pomoc dla polskich i żydowskich uchodźców. Szacuje się dziś, że Sławik z Antallem uratowali w czasie wojny od 5 do 15 tysiecy Polaków i Żydów.
Przyznaję, że do dzisiejszego dnia, o Henryku Sławiku miałem pojęcie raczej słabe. Tyle że gdzieś tam parę lat temu wspomniano o nim jako o polskim Wallenbergu, ale to wszystko. Nazwisko Antall już, owszem, znam dobrze, ale też tylko dlatego, że jego syn – József Antall junior był na początku lat 90-tych premierem Węgier. Natomiast, jak mówię, cała reszta była dla mnie równie obca, jak tysiące innych, zapewne równie ważnych zdarzeń z historii i Polski i Europy, a które, czym bardziej świat zmierza ku końcowi, a w naszej Polsce jedyną eksponowaną osobą, która zdaje się dbać o porządną politykę historyczną jest Lech Kaczyński, tym bardziej i tym szerzej stają się wyłącznie zadrukowaną stroną w książkach do historii.
Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że są tacy, szczególnie tu w Salonie24, którzy na to moje przyznanie się do takiej niewiedzy żachną się i złożą wyrazy ubolewania. Mimo to ja wiem też świetnie, że takich jak ja, ludzi znających historię Polski, a przy tym dzieje polskiego bohaterstwa i patriotyzmu tak bardzo pobieżnie, jest mnóstwo i, niestety, coraz więcej. Jak więc zatem dobrze, że od czasu do czasu choćby, polski prezydent zabierze publicznie głos na tematy związane z tym co działo się tak dawno już temu, i opowie tym którzy będą chcieli go posłuchać, o tym co wiedzieć powinni. Dobrze, nawet gdyby z tego przekazu pozostała w głowach ludzi jedna jedyna informacja. Że kiedy Sławik umierał w cierpieniach pod niemieckim butem, do końca bohaterski, do końca – mimo ciężkich tortur – chroniący bezpieczeństwo swojego towarzysza Antalla, zdołał tylko krzyknąć: „Jeszcze Polska…”.
Byliśmy z Toyahową na tej uroczystości i wszystko się odbywało bardzo poważne. Mnóstwo policji, mnóstwo ochrony, bramki do wykrywania metalu, ale też sytuacja nie była byle jaka. Mieliśmy tu bowiem, oprócz prezydenta Kaczyńskiego, również prezydenta Węgier, László Sólyoma (prezydenta Węgrzy, podobnie jak my, mają z prawdziwej, porządnej, tradycyjnej prawicy), był nasz Arcybiskup Metropolita Zimoń, byli posłowie, senatorowie i cała kupa najróżniejszych lokalnych polityków i działaczy. A więc okazja jak mało która. Były tez przemówienia, były te ordery, były podziękowania, a wnuczka Antalla seniora wygłosiła swoje podziękowania pięknie po polsku.
No i było też oczywiście wystąpienie naszego prezydenta. László Sólyom swoje odczytał z kartki i trzeba chyba przyznać, że choć bardzo miłe i życzliwe dla Polski i dla naszych, dziś tak okropnie zlekceważonych, stosunków, nie zrobiło większego wrażenia. Może trochę też przez ewidentną chrypkę, może przez węgierską tłumaczkę, a może on w ogóle jest taki.. Trudno powiedzieć, ale przecież nawet go tu w Polsce nie za bardzo znamy. Natomiast Lech Kaczyński, jak to u niego zwykle bywa, po prostu – jak to mówią moje dzieci – wymiatał! Mówił jak zwykle bez kartki, bardzo ładnie to wystąpienie skonstruował, podał mnóstwo niezwykłych informacji, ładnie nawiązał do naszej – w pewnym sensie wspólnej – polskiej i węgierskiej, politycznej sytuacji, a kiedy powiedział ostatnie zdanie, wywołał prawdziwy entuzjazm. Dobrze było patrzeć i słuchać jak przemawia taki prezydent!
Jednak muszę tu w tej chwili przyznać, że prawdziwym powodem, dla którego piszę ten tekst, nie jest Prezydent i to co stanowi o jego sile. Ja nie bywam na przyjęciach, rautach, spotkaniach, galach. Nawet nie bywam na partyjnych zebraniach, za co PiS przepraszam. Takie życie, taka aura. A zatem, w związku z tym, że nie bywam, nie znam też ludzi. Dla mnie siłą rzeczy polityka, dziennikarstwo, media, życie publiczne, to jest to co oglądam w telewizji. A więc jak idzie o tzw. elity, najniższy poziom jaki zdarzyło mi się obserwować wyznacza z jednej strony red. Warasiński, z drugiej poseł Karpiniuk, a z boku do tego jeszcze czasem doskoczy Szymon Majewski. Jak już jednak idzie o tak zwane elity lokalne, samorządowców, drobnych partyjnych działaczy – jestem kompletnie niezorientowany. I myślę sobie dziś, że to chyba bardzo dobrze, bo prawdopodobnie, gdybym więcej się pokręcił po tych okolicach, pozostałyby mi tylko spacery do parku. A przecież szkoda tych wszystkich emocji.
Stało się więc wczoraj tak, że obok tego wszystkiego, tej powagi, tych wzruszeń, tych emocji, działy się też rzeczy, które mnie autentycznie przygnębiły. Ponieważ impreza była w dużym stopniu lokalna, wśród zaproszonych gości, była cała gromada samorządowców i partyjnych działaczy z okolic. Pamiętam jak jeszcze dość niedawno pokazywali w telewizji, jak swoją rocznicę z wielkim hukiem obchodziła młodzieżówka Platformy, czyli tak zwani Młodzi Demokraci. I mogliśmy popatrzeć, jak nagle spod kupy śmieci wychodzi takie towarzystwo, że nagle zaczynamy rozumieć, dlaczego poseł Wegrzyn, czy wspomniany wyżej Karpiniuk osiągają w naszej polityce status gwiazdy. Już kiedy staliśmy w kolejce do tych bramek, wokół nas kręciły się takie męty – i w dodatku wyglądało na to, że wszyscy ze wszystkimi świetnie się znają – że wpadliśmy w autentyczną panikę. Nawoływali się, machali do siebie, robili zdjęcia swoimi i-phonami, a niekiedy wyglądali tak, że aż człowiekowi robiło się głupio, że postanowił na starość wciąż interesować się polityką.
Oczywiście, nie chcę tu powiedzieć, że uroczystość była przez nich zdominowana. W żadnym wypadku. Na ogół wszystko się toczyło jak w filharmonii, lub w teatrze, a więc jak najbardziej standardowo. Tyle że akurat w takim dniu, w którym nagle się okazuje, że do miasta zawitała wycieczka szkolna z 23 Gimnazjum im. Dobromira Pomysłowego, adres: Pcim Dolny, ul. Na Bateryjce 5 (dziękuję Pradziadkowi za inspiracje i łaskawe upoważnienie) i w programie wycieczki było odchamianie się. W dodatku jeszcze, ci gimnazjaliści wchodzą do teatru już po tym jak się przedstawienie zaczęło, bo się zasiedzieli w McDonaldzie.
Nie jest wesoło. Autentycznie nie jest wesoło. Istnieje bardzo silna obawa, że w momencie kiedy – zgodnie z zapowiedziami jaśnie oświeconych reformatorów –cała władza w Polsce zostanie przekazana lokalnym strukturom i samorządom, pozostanie nam już naprawdę tylko gra w tysiąca. Bo jak te gwiazdy już się wezmą za politykę wydawniczą – a to że się za nią zabiorą, nie ulega wątpliwości – to już nawet książek normalnych nie będzie można czytać, lecz wyłącznie ich osobiste wspomnienia z dzieciństwa spędzonego w Szopienicach..
A więc dla rozweselenia, jedna historia, a przy okazji zagadka. Siedzimy sobie, rozglądamy się z zaciekawieniem po tej menażerii, i nagle za plecami słyszymy coraz wyraźniejsze paplanie. Zbliża się jakichś dwóch i drą mordy tak, że słychać ich na całej sali. Wiecie, jak jest w takich miejscach. Ludzie siadają w fotelach, na scenie kwiaty, fortepian, tu arcybiskup, tam za chwilę przyjdą prezydenci… Siedzi się cicho, a jak już się gada, to bardzo przyciszonym głosem. A tu słychać jak nadchodzą jakieś szychy. I gadają na cały głos. Zwłaszcza jeden. Z informacji, która w tym momencie jest już publiczna, wynika, że to Poseł RP. Toyahowa zwraca się szeptem do mnie: „Obejrzyj się, co to za kretyn”. Oglądam się. Nie widać, zasłania go kamerzysta. Ale gada. Głównie o swojej poselskiej stronie internetowej. Oglądam się, żeby tego buraka zobaczyć. Na nic. Ale gada. A przed nim kamerzysta. A on gada jak nakręcony. Toyahowa mnie trąca: „No zobacz, co to za idiota?”
No i wreszcie jest. Mamy go. Jest. Stoi jak malowany i nawija do jakiegoś swojego kumpla. I to jest zagadka. Kto to taki? Dla zwycięzcy jajo z niespodzianką.

środa, 24 lutego 2010

O lanserach i ekspertach



Antoni Dudek porusza się po obrzeżach polskiej polityki właściwie od samego początku nowej Polski. Naturalnie nie jako polityk, bo bycie politykiem jest wbrew pozorom fachem bardzo trudnym i ryzykownym, lecz jako historyk i komentator. Jak to się stało, że zwróciłem uwagę na Dudka właściwie już na samym początku jego aktywności? W końcu po tak zwanej prawicowej strony polskiej sceny politycznej zawsze kręciło się całe mnóstwo publicystów, politologów, socjologów i historyków, którzy mieli ambicje uczestniczenia w tym, co się tu dzieje. Faktem jest też jednak, że niewielu z nich tak jak Antoni Dudek, potrafiło powiedzieć tak niewiele przy użyciu tak wielu słów i zrobić tak mało, przy pomocy tak wielu gestów. Wydaje mi się, że gdyby Dudek był na tyle odważny, by spróbować swoich sił w polityce nie jako komentator, ale jej bezpośredni uczestnik, to, jako przedziwna hybryda Jana Marii Rokity z Kazimierzem M. Ujazdowskim, mógłby nawet odnieść pewien sukces. Owa rokitowa część symbolizowałaby pełną agresji bezużyteczność, natomiast ta druga strona ukazywałby go nam jako takiego ładnego, stonowanego, kulturalnego chłopca o ujmującej bardzo powierzchowności. Zresztą – czyniąc tu zastrzeżenie, że Rokita to istotnie przypadek zupełnie wyjątkowy – zamiast Ujazdowskiego, mógłby tam stać równie dobrze dowolny inny polityczny lanser. Jarosław Gowin, Paweł Zalewski, Rafał Dutkiewicz, czy nawet arcybiskup Życiński. To jest dokładnie to samo powietrze. Czemu więc Antoni Dudek nie wybrał polityki? Tego nie wiem. Efekt jest taki, że istnieje on dokładnie tak jak by istniał i wtedy, i że nie ma z niego żadnego pożytku, dokładnie tak samo jak by nie było go wtedy. Tyle że dziś bardziej irytuje. Jak wieczny kibic, który jedyne co wie, to to że on by to wszystko zrobił tak samo, tyle że dużo lepiej.
Wróć. Jest jeszcze coś, co by różniło Dudka – polityka od Dudka – komentatora. Prawdopodobnie jako polityk, nie byłby profesorem. Tyle że to też słaba pociecha. W końcu we współczesnej Polsce zostać profesorem może każdy, byleby tylko pokazywał się odpowiednio często w telewizji i wystarczająco wyraźnie swoje ambicje sformułował. Myślę, że gdyby ktoś zechciał opublikować listę świeżo upieczonych profesorów III RP, to mielibyśmy większą kupę śmiechu, niż przy studiowaniu zestawu laureatów literackiej, lub pokojowej nagrody Nobla. I wcale niekoniecznie ze względu na osobę Magdaleny Środy.
Nie został jednak Antoni Dudek politykiem. Nie poszedł śladem innych prawicowych intelektualistów swojego pokolenia i został tam gdzie dziś go możemy spotkać. Ciekawe dlaczego? Człowiek o takim temperamencie, wydawałoby się, poza polityką musi się wyłącznie dusić. Myślę sobie, że może poszło o to, że w czasach kiedy te losy się decydowały, on był na tyle pryncypialny, że nie chciał iść ani do Unii Demokratycznej, ani do Unii Wolności, ani tym bardziej do komuchów. Z kolei gdzie indziej też jakoś nie pasowało. Bo to i straszno jakoś i przede wszystkim niepewnie. A jak już przyszły lata najnowsze, to go już ani w PiS-ie ani w Platformie nie chcieli. A więc pozostały te publikacje, a z publikacjami jak wiemy, to już w ogóle trzeba uważać, bo papier oczywiście wszystko zniesie, ale pamięć ludzka już może nie darować. A skończyć jak Michalkiewicz czy jakiś Miszalski? Kto by chciał?
Ktoś mnie spyta, dlaczego tak się uparłem, żeby wysyłać Dudka do polityki? Dlaczego nie chcę, żeby on był tym kim jest, a więc komentatorem, historykiem, lub zwyczajnym ekspertem? Otóż Dudek przeszkadza mi w roli, którą sobie upatrzył, na tej samej dokładnie zasadzie, jak przeszkadza mi wspomniana tu niedawno Natasza Urbańska jako piosenkarka bluesowa, lub Cezary Pazura jako standing comedian. Czy Antoniemu Dudkowi, i nam wszystkim przy okazji, byłoby lepiej, gdyby on występował w TVN24 i się intelektualnie przepychał z posłem Neumanem, lub przesłuchiwał w którejś z komisji skorumpowanych biznesmenów? Pewnie też nie. W końcu, jak sami mieliśmy okazję zobaczyć, nawet Janowi Rokicie niczego to nie zagwarantowało. Problem jednak jest taki, że ja na punkcie historyków mam pewien kompleks.
Otóż, wbrew pozorom, o których niektórzy świetnie wiedzą, a ja nie będę się tu w nie wgłębiał, do historyków mam stosunek wręcz bałwochwalczy. Nie ma chyba takiej dziedziny życia, poza chirurgią oka i grą na gitarze, która budziłaby we mnie taki szacunek. Sprowadźcie mi dowolnego historyka i każcie mu opowiadać o czymkolwiek, a ja nie ruszę się z pokoju, dopóki nie powie mi on, że to już koniec. I nie musi być to nawet ktoś obeznany ściśle z jakimiś wydarzeniami historycznymi, kto mi będzie podawał przeróżne daty i interpretował wydarzenia, które gdzieś tam kiedyś doprowadziły albo do wojny, albo do pokoju. Może to być nawet ktoś taki jak ów człowiek, który w 1979 roku wygrał Wielką Grę z Chopina, a dziś we Wproście opowiada o nim takie rzeczy, że włosy stają dęba na głowie. Rzeczy, które on wie, których my nie wiemy, a które wszystkie nasze wyobrażenia przewracają do góry nogami. Więc może to być nawet i on.
Ale może to być ktokolwiek, kto tylko zna się na tym co działo się dawno temu i co w naszej wyobraźni zdążyło przybrać bardzo określony kształt, i kto przychodzi i mówi nam, że owszem, trochę tak, ale jeśli weźmiemy pod uwagę, że ktoś coś gdzieś, to musimy tez wiedzieć, że to nie było wszystko takie oczywiste. Pamiętam, jak kiedyś mieliśmy okazję rozmawiać z pewnym angielskim historykiem o królu Henryku VIII i tych jego żonach, i jak powoli okazywało się, że cały tamten świat, który wydawał się być taki prostu i oczywisty, był w gruncie rzeczy, jeśli nie kompletnie inny, to z pewnością znacznie ciekawszy. Nawet postać wręcz symboliczna, czyli cesarz Kaligula, w ustach kogoś kto się na tamtych czasach zna, staje się kimś, o kim naprawdę warto posłuchać. Czy wszyscy historycy są tacy wybitni i nieomylni i przede wszystkim zgodni? Oczywiście że nie. Ale z całą pewnością większość z nich wie, że jeśli w jednym miejscu w roku, dajmy na to 1678, działo się jedno, to w drugim, w tym samych czasie, przy udziale innych osób, miały miejsce wydarzenia równie istotne. I raczej niewielu z nich patrzy na historię, jak dziecko, które zobaczyło paczkę chrupek i nie może się już skupić na niczym innym.
Antoni Dudek, postanowił w Salonie zabrać głos na temat historii powstawania rządu Prawa i Sprawiedliwości. Przeczytałem i ten wpis Dudka, i wcześniej kilka jego komentarzy na blogu Migalskiego, i pomyślałem sobie, że gdyby jakikolwiek historyk w ten sposób opowiadał o jakimkolwiek wydarzeniu z przeszłości, to chyba każdy wolałby sobie kupić gazetę, albo włączyć telewizor. Przynajmniej byłoby na co popatrzeć. W 2005 roku PiS wygrał wybory parlamentarne, a Lech Kaczyński został wybrany prezydentem. Oczywiście, tak jak to zwykle w tego typu sytuacjach się dzieje, zwycięstwo było zbyt niskie, żeby zagwarantować PiS-owi samodzielne rządzenie, a – co już może trochę ponadstandardowe – wściekłość opozycji i establishmentu tak wielka, że nawet stworzenie sensownej koalicji było niemożliwe. Można wręcz sądzić, że jedynym inteligentnym rozwiązaniem było oddanie przez PiS władzy Platformie, lub komukolwiek i natychmiastowe rozwiązanie się. Jak wiemy, przez dwa lata Jarosław Kaczyński z trudem utrzymywał władzę, którą otrzymał w powszechnych wyborach, i w końcu, kiedy – o czym Dudek może już nie pamiętać – połączone siły opozycji, mafii i mediów, postanowiły odwoływać ministra po ministrze, podał rząd do dymisji. To są fakty historyczne. Co na ten temat do powiedzenia ma historyk Dudek? Jego jedyna refleksja jest taka, że Lepper to obciach, Giertych to nędza, a Kaczyński, zamiast próbować utrzymać władzę, miał rozwiązać parlament. I mówi o tym takim tonem, jakby ta refleksja wyszła mu z matematycznego równania. A więc przychodzi do nas historyk z dorobkiem i naukowymi tytułami, i opowiada nam rzeczy, które wie każda głupia baba na targu, a nawet każdy student politologii, czy dziennikarstwa.
Oto cała refleksja Antoniego Dudka na temat tego, co się działo w Polskiej polityce między końcem roku 2005, a jesienią roku 2007. Dudek ani się nie zastanawia, jaka była sytuacja polityczna, społeczna i medialna w Polsce w tamtym czasie. Jakie były szanse i jakie było ryzyko. Jego nie obchodzi zupełnie, jakie były możliwości rozwoju sytuacji w przypadku rozwiązania parlamentu i nowych wyborów. Jego nie interesują ani ludzie, ani konflikty między nimi, ani społeczny kontekst dla tych konfliktów. On nie bierze pod uwagę na przykład takiej możliwości, że kolejne wybory mogła wygrać Samoobrona i LPR na przykład, i że w efekcie takiego rozwoju zdarzeń, Polska dostałaby po głowie tak, że by się już nie podniosła. Więcej. Jego takie dyrdymały w ogóle nie interesują. Dudka nie interesuje historia. On wie tylko tyle, że Lepper i Giertych to kupa wstydu i trzeba było jakoś inaczej. A jak mu mądrzejsi od niego blogerzy zwracają uwagę, że się głęboko myli, to im odpowiada, że owszem, to ciekawe, ale on jednak pozostanie przy swoim zdaniu. I to jest intelektualista i historyk!
Nie mam najmniejszych wątpliwości, że gdyby Antoni Dudek w ten sam sposób, co o naszej współczesnej polityce, chciał opowiadać o polskiej polityce międzywojennej, o wojnach angielsko-francuskich, o Cesarstwie Rzymskim, o Rewolucji Francuskiej, o Drugiej Wojnie Światowej, o jakiejkolwiek historycznej sytuacji, to by przez ewentualnych słuchaczy został potraktowany wzruszeniem ramion, albo jeszcze gorzej – podejrzeniem, że z niego historyk jak z wiejskiego znachora chirurg ortopeda. Powiem więcej. Gdyby się nagle okazało, że Antoni Dudek jest specjalistą od życia i twórczości wspomnianego już tu Fryderyka Chopina, to zapewne jedyne co by nam z błyskiem w oku powiedział, że Chopin miał cienkie palce i chorował na gruźlicę. Ale nie ulega też wątpliwości, że gdyby Jarosław Kaczyński był takim politykiem jak Antoni Dudek historykiem, to dziś nie byłby wybitnym przywódcą opozycji i prawdopodobnie przyszłym premierem, ale by występował w Superstacji z Piotrem Semką w jakichś chorych turniejach dla idiotów.
Pozostaje jeszcze jedna kwestia. Po co ja w ogóle zajmuję się kimś takim jak Antoni Dudek. Otóż problem jest zawsze ten sam. Polskie życie publiczne zostało z jednej strony opanowane przez bandę wyrachowanych kombinatorów, a z drugiej strony przez inną bandę, tak zwanych niezależnych ekspertów. Kombinatorów mam w nosie. Oni przynajmniej wiedzą, czego chcą i robią to co robią najlepiej jak potrafią. Pies ich drapał. Gorzej jest z tak zwanymi ekspertami. Oni w najlepszym wypadku są dokładnie tak samo mądrzy jak każdy z nas, a jeśli któryś z nich ma jakąś choćby minimalnie ekspercką wiedzę na jakikolwiek temat, to i tak ją natychmiast chowa głęboko pod kocem swoich politycznych histerii. Bez względu na to, czy to jest jakiś socjolog z uniwersytetu, czy historyk z instytutu, czy politolog z jakiejś innej ważnej instytucji, czy ekonomista z najwybitniejszych gospodarczych think-tanków, czy dziennikarz z niezależnej gazety, w momencie kiedy dostanie pytanie na temat polityki, jedyne co jest w stanie z siebie wydusić, to konstatację, że Kaczyński, Lepper i Rydzyk to dno.
To nie jest wiedza. To taniec z gwiazdami. Normalni ludzie czegoś takiego nie tolerują. I stąd te słowa.

piątek, 28 sierpnia 2009

Przyszedł pan hrabia z pieczątkami

Pomaleńku zbliża się 70 rocznica napaści Niemiec na Polskę, a ja mam bardzo przejmujące wrażenie, że jakimś bardzo sprytnym, niemal niewidocznym propagandowym zagraniem, cała publiczna uwaga została przesunięta z głównego problemu, jakim jest udział niemieckiej cywilizacji i kultury w historii XX wieku, na problem tzw. „trudnych stosunków rosyjsko-polskich”. Już za kilka dni będziemy wspominać to, co się stało 1 września 1939 roku i jednocześnie przeżywać (każdy z nas na swój własny sposób) każdy dzień, który – skutkiem właśnie tego, co Niemcy sobie w swoich niemieckich głowach umyślili – zmieniał życie Narodu, a ja widzę wyraźnie, jak ktoś się mocno bardzo postarał, by nagle się okazało, że to Rosjanie są tymi złymi, a Niemcy zwyczajnie mogą tylko czekać aż my sobie nasze ruskie sprawy ostatecznie wyjaśnimy.
A może się okazać, że jest jeszcze gorzej. Dziś właśnie się dowiedziałem, że moskiewska uroczystość związana z promocją historycznej pracy objaśniającej światu, że owe 70 lat temu do wojny doprowadził polsko-niemiecki sojusz, została łaskawie przesunięta, co – wedle opinii telewizji TVN – świadczy z jednej strony o tym, że rozsądna postawa polskiego rządu przyniosła dobre efekty, a drugiej, że ci Rosjanie to jednak, podobnie jak Niemcy, też równi goście, z którymi – postępując odpowiednio grzecznie – można naprawdę wiele. Łatwo się w tej sytuacji domyślić, że przez te trzy dni, jakie nam zostały do rocznicowych obchodów, sprawy się tak pięknie ułożą, ze z zapowiadanych przemówień pozostanie tylko wystąpienie kanclerz Merkel i premiera Putina, którzy opowiedzą coś o wspólnej Europie i europejskiej współpracy, premiera Tuska, który podziękuję za ciepło i dobre wibracje, a Kartofla się poprosi, żeby z wystapienia zrezygnował w celu niezadrażniania.
Boże mój! Jak to gładko poszło. Patrzę na to, co się tu wyprawia i myślę sobie, że musiało być tak, że przy załatwianiu spraw gazowych, Niemcy z Rosjanami, na prośbę niemieckich przyjaciół, zrobili sobie chwilę przerwy i ustalili, że w związku z polskimi obsesjami, Rosjanie przeprowadzą prowokację pod tytułem „Polska Odpowiedzialność za Wybuch Drugiej Wojny Światowej”, tym samym dając Niemcom czas na oddech, tuż przed Rocznicą wykonają jakiś lekki gest… a później już będzie 2 września i będzie spokój.
No więc trudno. Skoro mamy taką sytuację, że polski rząd, zamiast troszczyć się o narodowe interesy, daje się rozprowadzać sprytniejszym od siebie, my akurat możemy najwyżej pójść do kościoła i pomodlić się za Ojczyznę i za tych, co dla tej Ojczyzny z niemieckich i rosyjskich rąk ponieśli śmierć. A ja, być może, jeszcze mogę napisać dzisiejszy tekst, licząc na to, ze jak najwięcej ludzi go przeczyta i dzięki temu, przynajmniej w tym miejscu, wspomniany spokój nie będzie aż tak krystaliczny. 17 września będziemy pamiętać dzień, gdy Polska została podpalona przez Sowietów. Ale to jeszcze wciąż przed nami. Dziś myślmy o Niemcach.
Na tę właśnie okazję mam przygotowanych kilka obrazków. Najpierw wyobraźmy sobie jak mówi zły Niemiec, wybitny prawnik, gubernator Hans Frank:
„Gdy kiedyś wygramy wojnę, nie mam nic przeciw temu, aby zrobić siekaninę z Polaków i Ukraińców i z tego wszystkiego, co się tu wałęsa – zrobić z nimi to, co się tylko będzie podobało”.
Teraz kolej na dobrego Niemca, hrabiego (!) Clausa von Stauffenberga, który mówi o mieszkańcach Generalnej Guberni tak: „To niewyobrażalna hołota. Bardzo dużo Żydów i bardzo dużo mieszańców. Ci ludzie będą posłuszni jedynie pod knutem. Tysiące jeńców wojennych wykorzysta się dla naszego rolnictwa. W Niemczech na pewno będą użyteczni, pracowici, posłuszni i skromni”.
I na koniec spójrzmy na Niemca ani złego ani dobrego. Na zwykłego, porządnego Niemca. Nie wiemy, jak się nazywa, jak wygląda, nawet nie słyszymy jego głosu. Wchodzimy na teren Muzeum w Oświęcimiu i, wśród najróżniejszych pamiątek, widzimy dokument stwierdzający, że pewien człowiek został skazany na trzy dni karceru za to, że zrobił kupę za barakami, zamiast w toalecie. Dokument jest sporządzony bardzo starannie, jest dobrze zachowany, a na dokumencie widzimy pięć pieczątek i sześć podpisów. Pięć niemieckich pieczątek i sześć niemieckich podpisów, poświadczających, że więzień faktycznie dokonał wykroczenia i że kara została nałożona zgodnie z przepisami.
I oto, za trzy dni będziemy obchodzić rocznicę tego dnia, gdy do Polski przyjechali niemieccy prawnicy, niemieccy arystokraci, niemieccy urzędnicy, ze swoimi porządnie wykonanymi pieczątkami i swoimi pięknymi piórami, umoczonymi w porządnym niemieckim atramencie. I rozpoczęli budowę Nowej Europy.
17 września dopiero za trzy tygodnie. Na razie pamiętajmy o tych.

środa, 3 września 2008

Ile kosztuje zwariować na punkcie Lecha Wałęsy

Czy trzeba pisać o Lechu Wałęsie i jego reaktywatorach, kiedy jest tyle innych tematów, a problem byłego prezydenta wydaje się być już solidnie wyczerpany? Wydawać by się mogło, że wszelkie kwestie związane z wielkością i z upadkiem pana, jak go niektórzy nazywają, Bolesława, są już tak wyślizgane, że naprawdę głupio jest się po nich poruszać. Fakt jednak pozostaje faktem, że znów, po chwili przerwy, problem wraca. I, jak zwykle, wraca za sprawą ludzi, którzy nie chcą dopuścić do tego, by nazwisko Wałęsa przepadło w bardziej ciemnych czeluściach naszej historii.
Dlaczego, mimo, wydawałoby się sprawy do końca wyjaśnionej i czytelnej nawet ponad miarę, wciąż, to ten, to kto nagle inny, próbuje z uporem maniaka, tworzyć z Wałęsy bohatera? Co ja mówię! Nie bohatera. Pomnika, symbolu i faktyczny sensu dalszego trwania naszego narodu. Powiem szczerze, że nie wiem. Owszem, z każdej strony słyszę najróżniejsze objaśnienia tego dziwnego zjawiska, jednak każde z nich, tak czy inaczej, koncentruje się wokół znanej nam od lat histerii na punkcie tzw. autorytetów. Chodzi o to, że z bardzo niejasnych przyczyn, pewne środowiska, niestety środowiska często najbardziej wpływowe, bardzo potrzebują na każdym etapie naszej historii utrzymywać w publicznej świadomości stała liczbę postaci, które pozostają poza wszelką krytyką. Są to tak zwane właśnie ‘autorytety’. ‘Autorytetem’ zostaje się nie przez naturalne zasługi, czy naturalną wielkość, lecz przez dokooptowanie. ‘Autorytetem’ jednak też przestaje się być, z dnia na dzień, nie przez naturalny indywidualny kryzys, czy intelektualną zapaść, ale przez środowiskowe odwołanie.
W ciągu najnowszej, osiemnastoletniej historii naszego Kraju, mieliśmy wielokrotnie okazję obserwować narodziny i upadki najprzeróżniejszych ‘autorytetów’. Może niektórym będzie trudno w to uwierzyć, ale osoby starsze i bardziej zainteresowane, dokładnie pamiętają, jak w roku 1992, w okresie najbardziej rozbuchanego antyklerykalizmu i w gruncie rzeczy państwowego szczucia na Kościół, był taki moment, kiedy autorytetem przestał być Jana Paweł II. Ci którzy mogą pamiętać i pamiętać chcą, wciąż mają przed oczami te elaboraty choćby Adama Michnika tłumaczące, że Jan Paweł II, tak naprawdę, stracił panowanie nad sobą w cywilizowanym świecie.
Oczywiście dziś nikt z tych, jak to mówią Anglicy ‘manoeuvring swines’, się do tego nie przyzna, albo, nawet jak się przyzna, będzie szukał najbardziej idiotycznych wymówek, ale był okres, kiedy nawet 'Tygodnik Powszechny' do tego stopnia niszczył Jana Pawła II, że został on zmuszony do opublikowania na ten temat listu. Jak kto chce, niech sobie poszuka w Internecie.
Więc, jak mówię, z autorytetami, zarówno autentycznymi, jak i wykreowanymi na potrzeby bieżącej polityki, bywało różnie. Nigdy jednak, walka o utrzymanie publicznej pozycji jednego człowieka, na dodatek człowieka w stopniu absolutnie najwyższym skompromitowanego, nie była aż tak histeryczna, jak to się dzieje w przypadku Lecha Wałęsy. Bywało, że trzeba było ratować Jacka Kuronia. Bywało, że trzeba było reanimować Leszka Balcerowicza. Pamiętamy kampanie medialne mające na celu pucowanie dobrego imienia osób tak nawet obrzydliwych, jak doktor Garlicki. Tego, co przeżywa cała Polska przy okazji wskrzeszania dobrego wizerunku Lecha Wałęsy nie mieliśmy nigdy. A sytuacja jest i bez tego wyjątkowa. Bo o ile zarówno Balcerowicz, Kuroń, czy doktor G. mieli w końcu jakieś zasługi i właściwie nigdy w czasie całej swojej obecności publicznej nie zrobili czegoś takiego, co by ich jakoś szczególnie dyskwalifikowało, to Lech Wałęsa, nie dość, że ciągnie za sobą swój śmierdzący ogon, to na dodatek w każdym swoim publicznym, wystąpieniu udowadnia, że wszystkie – dosłownie wszystkie – do niego pretensje są i tak bardzo stonowane.
Niedawno, tu w Salonie, pisałem o tym, jak Lech Wałęsa wykończył psychicznie Monikę Olejnik w trakcie jej pierwszego po wakacjach programu ‘Kropka nad i’. I w tym, co pisałem, nie było cienia przesady. Wałęsa, gadając przez 25 minut w TVN-ie, robił z siebie tak niewyobrażalnego głupka, że Monika Olejnik niemal się nie zadławiła ze strachu, co to się dzieje. A to przecież nie stanowiło jakiegoś wyjątku. Lech Wałęsa autentycznie taki jest i naprawdę trudno jest uwierzyć, że ktoś tego nie widzi. Czy zawsze był taki? Na ten temat opinie są rozbieżne. Ja przyznaję ze wstydem, że kiedyś byłem przekonany, że jakkolwiek Wałęsa byłby głupi i prymitywny, to jednocześnie bardzo mocno wierzyłem w to, że przez swoją pozycję i determinację i swój patriotyzm, przy pomocy ludzi mądrych i równie jak on zdeterminowanych, poprowadzi Polskę do wielkości. Kiedy od samego początku swojej prezydentury, jedyne co Wałęsa udowadniał to to, że moje nadzieje z nim związane były nieprawdopodobną naiwnością, uznałem, że się pomyliłem i zacząłem na niego patrzeć już bez tych wszystkich, jakoby ‘ukrytych’, elementów.
Wałęsę wielu ludzi, obecnych w polskiej polityce na początku lat dziewięćdziesiątych, szczerze nienawidziło. Paradoksalnie, oni go nienawidzili dokładnie z tego samego powodu, dla którego i ja i wielu innych ludzi, Wałęsę kochaliśmy. Ci wszyscy politycy, komentatorzy i wielu obywateli nienawidziło Wałęsy, ponieważ byli szczerze przekonani, że Wałęsa, w momencie jak zostanie prezydentem, weźmie za pysk całą komunę i zrobi im, jak to zupełnie gdzie indziej pięknie określił pewien człowiek nazwiskiem Mr Wallace, ‘jesień średniowiecza’.
Był wśród nich, jeden z dzisiejszych promotorów reaktywowania tego trupa, Jarosław Kurski. W swojej książce „Wódz’, wydanej w roku 1991, opisując swój konflikt z Wałęsą i swoje od Wałęsy odejście, pisał:
„Postanowiłem się zwolnić. Nie do przyjęcia stawał się fakt, że przez opinię publiczną postrzegany jestem, jako jedna z najbliższych osób Lecha, odpowiedzialna w dużej mierze za to, co Lech mówi i robi. Nie mogłem już więcej wykrzesać z siebie wiary w Lecha Wałęsę”.
Dlaczego Jarosław Kurski tak fatalnie się poczuł w związku z osobą Wałęsy? Cała książka jest o tym, ale przytoczę jeden fragment, który bardzo precyzyjnie może nam pomóc zrozumieć emocje Kurskiego:
„Szczególnie przygnębiające wrażenie zrobiło na mnie spotkanie Wałęsy z prezydentem Niemiec, Richardem Von Weizsackerem. Trwało około czterdziestu minut. Przez pierwsze pięć, prezydent wykazywał zainteresowanie monologiem Lecha. Potem zobojętnienie. Zaczął rozglądać się po gabinecie. Końcówka była wyraźnym lekceważeniem Wałęsy. Lech przez cały czas podsuwał się do prezydenta, zsuwając się na brzeg swojego fotela. Weizsacker przebierał palcami wyciągniętej na kanapie ręki. Patrzył w sufit. Lech tokował”.
Więc był czas, kiedy wielu Wałęsie wierzyło, ale też wielu nim gardziło. Ja pamiętam tę pogardę.
Stałem w roku 1990 na katowickim rynku i w imieniu Komitetu Wyborczego Lecha Wałęsy rozdawałem wyborcze materiały, kiedy nagle dostrzegła mnie moja koleżanka z liceum, stanęła jak wryta i wystękała tylko: „Tego się po tobie nie spodziewałam”.
Pamiętam też, jak pojechaliśmy na wakacje i kuzynka żony zapytała, na kogo głosowałem. Kiedy jej powiedziałem, że na Wałęsę, myślała, że żartuję i nie było sposobu, żeby przyjęła do wiadomości, że mówię serio. Co się stało, że zmieniłem zdanie? Pisałem o tym wielokrotnie. Dlaczego jednak zdanie zmienił Jarosław Kurski na przykład? No właśnie tego do końca nie wiem. Nie sądzę jednak, wbrew sugestiom wielu komentatorów – dziś choćby Piotra Semki w Rzeczpospolitej – że to jest tradycyjne wykuwanie pomnika dla celów symbolicznych i propagandowych. Że Wałęsa jest teraz po naszej stronie, więc zasłużył na dobre słowa. Podobnie jak Chrzanowski, który, ponieważ nie jest po naszej stronie, na dobre słowa nie zasłużył. Może Chrzanowski, może, wspomniany już wcześniej Kuroń, albo parę miesięcy temu Geremek. Ale Wałęsa? Przecież to nie jest gra warta świeczki.
Semka jednak, pod sam koniec swojej analizy, parafrazuje Orwella: „Kto kontroluje przeszłość, kontroluje przyszłość”. I ja osobiście uważam, że to jest jednak bardzo dobry trop. Wypadałoby jednak powiedzieć, o jaką to przeszłość chodzi. Czy to chodzi o Solidarność, czy może o Okrągły stół, czy w ogóle o pierwsze lata po odzyskaniu demokracji? Czy to może chodzi o chronienie agentów, czy może o prostą walkę z Kaczyńskimi, których Wałęsa nie lubi? A może Jarosław Kurski i jego koledzy boją się, że jak poleci Wałęsa, to poleci Wachowski, a jak Wachowski, to polecą i oni? Jak mówię, trop wydaje mi się dobry. Jednak, jeśli tu chodzi o pamięć, to musi to być pamięć nie symboliczna, ale pamięć warta ciężkie miliardy.
Sięgam więc do słynnej książki Jacka Kurskiego i Piotra Semki Lewy Czerwcowy. W środku jest wywiad z Adamem Glapińskim. Glapiński opowiada, jak to od roku 1989 grupa osób związanych z jednej strony z komunistyczną nomenklaturą i agenturą, a z drugiej strony z nowymi instytucjami finansowymi, przy pomocy urzędników z wszystkich szczebli nowej, solidarnościowej władzy okradała Polskę na skalę dotychczas nieznaną. Chętnie bym zacytował coś z tej rozmowy, ale słowo daję, że nie widzę sposobu, żeby znaleźć fragment, od którego nie da się natychmiast znaleźć coś bardziej interesującego. Kto chce, niech sobie zajrzy. Myślę sobie więc, że jeśli to, co mówi Glapiński to choćby tylko troszkę prawdy, pojawienie się Lecha Wałęsy w Belwederze musiało stanowić widok tak przerażający, jak nadejście śmierci z kosą, na dodatek kosą bardzo stępioną i powyginaną. Jeśli choć 5% tego, co mówi Glapiński to prawda, to ja sobie wyobrażam tę panikę, jaka się pojawiła w całej komunistycznej agenturze od najniższego do najwyższego piętra tej struktury. Jeśli Wałęsie udało się przekonać 40% głosujących na niego w pierwszej turze wyborców, że on te czerwone pająki powybija, to nie widzę powodu, dla którego same pająki miały sobie myśleć, że to tylko strachy na lachy. Ale też mogę sobie przypuszczać, że kiedy oni wszyscy już wkrótce się przekonali, że to faktycznie jest nasz Lesiu i kiedy osobiście o tym zapewnił ich Mietek, a duchową opiekę zapewnił ich ksiądz Cybula, to musieli poczuć taką ulgę, że trzyma ich ona do dziś. Wałęsa dał im gwarancję nietykalności, a oni mu obiecali, że mogą go za to nawet polubić. No i teraz, jak się zdaje, może się okazać, że dzięki IPN-owi i jego pracy na rzecz odkrywania zakamarków naszej historii, może też się ukazać część z tych wszystkich złodziejstw, oszustw, a może i zabójstw, które dzięki tak serdecznej umowie między Lechem Wałęsą, a gangami, miały pozostać niejawne. To by wyjaśniało to, co jedni nazywają histerią, inni szaleństwem, a jeszcze inni sentymentem do dawnej solidarnościowej Polski. Bo można oczywiście kochać. Można z tej miłości zwariować. No ale nie aż tak i nie zupełnie za darmo. Powiedzmy za kilkaset miliardów dolarów.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...