Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ryszard legutko. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ryszard legutko. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 22 listopada 2015

Czy prezydent Hollande mógłby zostać szatniarzem u Macierewicza?

Przedstawiam swój najświeższy felieton dla „Warszawskiej Gazety”.

Pamiętam, zbliżał się pogrzeb prezydenta Lecha Kaczyńskiego, w Islandii dymił wulkan, kolejni europejscy przywódcy odwoływali przyjazd do Krakowa, no i w końcu do owego wybitnego grona osób, które – ku zimnej satysfakcji wielu – postanowiły ograniczyć swój udział do krótkiej noty kondolencyjnej, dołączył również prezydent Sarkozy. Żona moja wówczas wypowiedziała słowa, które pamiętam do dziś: „No i dobrze. Tego jeszcze brakuje, by on i ta cizia mieli profanować tę uroczystość”. Gdyby ktoś nie pamiętał, chodziło o ówczesną kochankę prezydenta Francji… a może akurat żonę? Obojętne.
Parę dni temu, przy okazji żałoby związanej z terrorystycznym atakiem na Paryż i śmiercią być może setek osób, lubiany przez mnie red. Rymanowski wyraził opinię, że może nadszedł czas, byśmy zaczęli się martwić swego rodzaju kryzysem przywództwa w Europie, w tym sensie, że osoby, które dziś rządzą tą częścią świata, to durnie. Oczywiście, Rymanowski słowa „durnie” nie użył, natomiast ja, owszem, tak dokładnie zrozumiałem wyrażoną przez niego troskę. Moim zdaniem, bowiem, to co obserwujemy od kilkanastu lat, gdy chodzi o przywództwo właśnie, to upadek tak straszny, że czasem można odnieść wrażenie, że nawet taki Donald Tusk, jako tak zwany Przewodniczący Rady Europejskiej, na owym przysłowiowym bezrybiu może spokojnie zadawać szyku jako poważny, dobrze odżywiony rak. I nie chodzi o to, że politycy formatu Margaret Thatcher, czy Helmuta Kohla to melodia przeszłości, bo oni tak naprawdę też stanowili swego czasu dość wyraźny wyjątek, ale o to, że dzisiejsi premierzy, prezydenci i szefowie różnych europejskich instytucji, to banda zepsutych idiotów na poziomie przysłowiowego Dyzmy. Przepraszam bardzo, ale, nawet jeśli pominiemy wspomnianego wcześniej Tuska, który z nich tak naprawdę zasługuje na choćby najbardziej podstawowy szacunek? Juncker, Schultz, a może jakiś Cohn-Bendit? Przecież nie oszukujmy się; jeśli się oderwiemy od bieżącej propagandy, każdy z nich choćby przy takim Leszku Millerze jest kompletnym zerem. Jeśli przyjrzymy się nim w oderwaniu od tego niszczącego nas medialnego przekazu, to zobaczymy, że to są ludzie na poziomie ulicy.
Minione dni przyniosły nam wypowiedź prezydenta Francji Hollande’a, że te ponad 130 zabitych w paryskich atakach, to nie jest robota arabskich muzułmanów, lecz obywateli Francji, i że to jak najbardziej Francuzi Francuzom zgotowali ów los. A ja sobie myślę, mam w nosie, w jaki sposób Francuzi reagują na te słowa. W ogóle, szczerze powiedziawszy, Francuzi, jeśli idzie o nadzieje, jakie ja wiążę z kierunkiem, w jakim się rozwija mój świat, nie są moim problemem od wielu już lat. Natomiast, owszem, słysząc powyższe refleksje prezydenta Francji, myślę sobie, że to jest prawdziwe szczęście, że w tym zidiociałym świecie udało nam się zachować takie postaci, jak Andrzej Duda, czy Jarosław Kaczyński. Że mamy premier Beatę Szydło, ministra Macierewicza, Kamińskiego, Ziobrę i że w ogóle udało się nam zachować ten skrawek ziemi. Tej ziemi.

Na sam koniec, jako prezent dla nas wszystkich, wystąpienie naszego prof. Ryszarda Legutki w europarlamencie.



Przypominam, że w najbliższy czwartek w Warszawie rozpoczynają się Targi Książki Historycznej. Informacja, gdzie nas będzie można szukać dokładnie jeszcze się pojawi, natomiast już dziś zapowiadam, że ja będę na miejscu w sobotę i w niedzielę. Książki są oczywiście zawsze do kupienia na stronie www.coryllus.pl.

sobota, 7 stycznia 2012

Donald Tusk - pierwszy rock'n'roller w kosmosie

Właśnie dotarła do nas wiadomość, że oto została wydana okolicznościowa moneta dwuzłotowa ku czci Jerzego Owsiaka i jego słynnego geszeftu pod nazwą Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy. Poinformowany o tym wyróżnieniu Jerzy Owsiak, najpierw wyraził odpowiedni zachwyt, a następnie ogłosił, że wspomniana moneta jest „najbardziej rockandrollową monetą na świecie”. Przyznać muszę, że, choć wydawałoby się, że przez lata swojej kariery Jerzy Owsiak powiedział już praktycznie wszystko, co mogłoby nas zszokować, fragment o „rockandrollowej monecie”, z jakiegoś powodu, utkwił mi w pamięci. I wydaje mi się, że stało się tak nawet nie dlatego, że pojęcie „rockandrollowej monety” jest tak idealnie puste i pozbawione jakiegokolwiek sensu, że, przedstawiając je publicznie, Owsiak przebił samego siebie. Zwróciłem na ten szczególny bon mot uwagę prawdopodobnie dlatego, że dzięki niemu nagle sobie uświadomiłem, na czym polega propagandowy sukces tego czegoś, co nazywamy „rządami Donalda Tuska”. Nagle zrozumiałem, że to właśnie Jerzy Owsiak stworzył Donalda Tuska takiego, jakim go znamy, i takiego, który – jak prorokują nam przeróżni eksperci – nie da nam o sobie zapomnieć, przynajmniej do czasu gdy się wreszcie nam usunie z drogi w sposób naturalny.
Usłyszałem te słowa o „rockandrollowej monecie”, i nagle pojąłem, że to jest właśnie Polska, którą nam szykowano przez minione dwadzieścia lat i która dziś właśnie święci swój trumf. Polska wypełniająca galerie handlowe, Polska wpatrzona w kolorowe zdjęcia w kolorowej prasie, Polska płacząca ze wzruszenia przed ekranami telewizorów podczas kolejnej edycji „Tańca z Gwiazdami”, czy konkursu o nazwie „Top Model”. Polska, wreszcie, rok w rok kupująca od Jerzego Owsiaka nalepki z tym tak dramatycznie zafałszowanym serduszkiem, i Polska głosująca przy każdej możliwej okazji na Donalda Tuska i wskazanych przez niego ludzi, wyłącznie dlatego, że dziś już tylko Donald Tusk – dokładnie taki jakim go znamy – może zagwarantować, że ta cała pustka już do końca świata będzie naszym udziałem. Polska ciężkiej pracy i niedzielnych zakupów. W pełnym halogenowym świetle. Przy dźwiękach najnowszych przebojów. Polska pęczniejąca z dumy, że oto Narodowy Bank Polski wpuścił do obiegu „najbardziej rockandrollową monetę na świecie”. Nasza Polska.
Jerzy Owsiak wypowiedział te swoje czarne słowa o „rockandrollowej monecie”, a mnie się przypomniało, jak jeszcze przed laty, kiedy prezydent Kaczyński i pani Maria Kaczyńska jeszcze byli wśród nas, a dobrzy ludzie wciąż mieli nadzieję, że ten projekt, to zaledwie jakiś psikus złośliwego losu, Donald Tusk właśnie urządził jakąś prasową konferencje i w jej trakcie poinformował, że ci, którzy patrzą inaczej na rzeczywistość, niż on, „dostali hopla”. Tak właśnie powiedział – „hopla”.
Ja znałem oczywiście wcześniej to wyrażenie. Znałem je podobnie, jak serię innych powiedzonek zasłyszanych w dzieciństwie i w latach nieco późniejszych, na przykład w szkole. Wiedziałem choćby, że, zamiast mówić, że ktoś dostał "hopla", można powiedzieć, że ten ktoś ma "fioła", albo, że komuś "odbiło". Z innych wyrażeń, mogę nawet dziś zaproponować na przykład "kibel", zamiast "toaleta", albo zwrócić uwagę na to, że w niektórych środowiskach, zamiast mówić, że ktoś się źle czuje, używa się powiedzenia, że komuś "chce się rzygać". Można by tak dłużej, ale ponieważ mam wrażenie, że w ramach ciągłej, wbrew pozorom, zmiany polityki, a może i wizerunku naszej obecnej władzy, będziemy mogli coraz częściej słyszeć najróżniejsze, barwne manifestacje tej bardziej egzotycznej części języka polskiego, poprzestanę na tych kilku przykładach. Zwłaszcza że, jest przecież całkiem prawdopodobne, że nagle ujawnią się dotychczas wciąż niespenetrowane przestrzenie, których owa owsiakowa „moneta rockandrollowa” może stanowić zaledwie skromną zapowiedź.
Jak już wcześniej zauważyłem, greps z „rockandrollową monetą” dość mnie zaskoczył, natomiast muszę przyznać, że kiedy Donald Tusk mówił o „hoplu” właściwie wzruszyłem ramionami. Dlaczego? Otóż pamiętałem reakcję zarówno Donald Tuska, jak i jego wyborców, na zarzut Jarosława Kaczyńskiego, że politycy Platformy Obywatelskiej prezentują mentalność uliczników. Powszechny rwetes, jaki się wówczas podniósł, ogólnie rzecz biorąc ograniczający się do powszechnego przyznania: „Tak, jesteśmy dziećmi ulicy, i jesteśmy z tego dumni”, kazał mi podejrzewać, że oto, po raz pierwszy od wielu, wielu lat – czyli może i nawet od czasów Władysława Gomułki – mamy do czynienia z prawdziwą władzą ludu, ludu prostego i ludu spontanicznego. Władzą, która weszła na szczyty dzięki poparciu ulicy i podwórka.
Ryszard Legutko, w swoim eseju zatytułowanym „We władzy prostaka”, pisał tak:
„Wraz z upadkiem PRL-u, znikły rządy chama i zbira.[...] Zniknął cham i zbir, lecz w ich miejsce wszedł prostak. [...] Złe maniery, złe słownictwo, marny język, prymitywność myślowa - uważane przez długi czas za rzeczy wstydliwe - stały się akceptowalne przez samą masowość swojego występowania i przez odrzucenie myślenia hierarchizującego”.
Otóż to. Dnia 22 października 2007 roku – czy ktoś ten dzień jeszcze pamięta? – w Polsce zwyciężyła demokracja w najbardziej jednoznacznym wydaniu. Podobnie jak w czasach, gdy Afryka wyrywała się z więzów kolonializmu, a rozradowany lud wnosił lokalnych liderów do pustych nagle pałaców, by ci mogli zasiąść w miękkich fotelach, przy wielkich biurkach, tak w tamten niedzielny, październikowy wieczór rozpoczął się proces nowego, prawdziwie demokratycznego zaciągu. Już w czasie słynnego expose Donalda Tuska, co bardziej uważni obserwatorzy mogli obserwować w rządowych ławach minister Fedak, gdy klaszcze swojemu premierowi. Wyglądała przy tym – a ja tego widoku nie zapomnę do końca zycia – tak nieprawdopodobnie idiotycznie, że człowiek mógł się tylko dziwić, że ma przed sobą panią minister Fedak, a nie na przykład prezydenta Mugabe. Albo jeszcze lepiej – małpę. Normalną małpę.
Pamiętamy też być może wciąż moment, gdy Bronisław Komorowski został wybrany przez większość sejmową Marszałkiem Sejmu, a posłowie i posłanki Platformy zaczęli skandować: "Bronek, Bronek!" A przecież to były tylko same początki. Polska to nie Afryka, a Donald Tusk to, cokolwiek by mówić, jednak przynajmniej magister historii, a zatem pewne standardy obowiązują. Więc przez całe pół roku jakoś szło. Najpierw jednak rozległ się ten słynny już wrzask protestu przeciwko rzucaniu oszczerstw na prostego ulicznika, potem nastąpiła tamta ruska wyprawa do Peru z całą serią tzw. zdarzeń niefortunnych, mijały kolejne lata, no i wreszcie dziś, staje Donald Tusk przed społeczeństwem, z całym tym swoim bagażem kulturowym.
Od tamtego czasu minęła cała epoka. Nie dość że władza pokazała, że choć oni są zwykłymi chamami, nie przeszkadza im to na przykład mordować, gdy konieczność nastąpi, a okazja się nadarzy, to w dodatku jeszcze, oni wszyscy, jak gdyby nigdy nic, całkowicie zgodnie z wytyczonym przez tamtego „hopla” kierunkiem, coraz bardziej zaczynają się przekształcać w coś, co musi się skończyć czymś na kształt Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, tyle że w wydaniu turbo. Wprawdzie trudno sobie wyobrazić, by Donald Tusk wszystkie swoje konferencje prasowe zaczynał i kończył zawołaniem: „Rockandroll!!!”, bo w końcu, jak wiemy, większość jego wyborców nie wie, co to słowo oznacza, natomiast zawsze będzie mógł znaleźć coś, co wprawdzie nie będzie oznaczać dosłownie nic, ale za to zabrzmi jakoś tak „fajnie” i „po ludzku”.
Następnym etapem będzie już tylko to, że sale, na których Donald Tusk będzie się prezentował, ozdobi się z jednej strony rysunkami zdobiącymi owsiakową Orkiestrę przed laty, a z drugiej światłem dokładnie takim, jakie dziś mamy w hipermarketach, Donald Tusk będzie wchodził na mównicę w blasku tych świateł i na tle tych obrazków, w pięknie skrojonym garniturze, z tą swoją woskową twarzą… i tak stał. Bez słowa. W całkowitym milczeniu. I tylko na nas patrzył. I albo się uśmiechał, albo srożył. Na zmianę. A my będziemy na niego patrzeć i mruczeć sobie pod nosem: „O tak, na pewno, niewątpliwie, inaczej przecież być nie może, kto by pomyślał”.
I tak to właśnie będzie. I nie może już być inaczej. To jest bowiem ten dokładnie kierunek, z takim dokładnie wynikiem. I nic nas przed nim nie uratuje… o ile nie wydarzy się coś zupełnie niezwykłego. Co? Nie mam pojęcia. Ale jest szansa, że, tak jak to nie raz się już działo w historii, nagle jeden skromny, nieoczekiwany podmuch zmieni wszystko. Na ich zniszczenie, a nasze zbawienie.

Ten tekst jest dziś również dostępny w najświeższym wydaniu "Warszawskiej Gazety" - moim zdaniem - mogę się mylić - jedynego obecnie prawdziwie wolnego pisma. Trzeba też zauważyć, że jego pewna część została powtórzona za dość starym tekstem, jaki swego czasu ukazał się na tym blogu. Jednak z czystym całkowicie sumieniem. Przypominam przy okazji wszystkim potencjalnie zainteresowanym, że książka o siedmiokilogramowym liściu, oprócz tego, że jest wciąż dostępna w księgarni Coryllusa, to można ją też sobie kupić w księgarni „Wolne Słowo” w Katowicach na ulicy 3-Maja. Niezmiennie też proszę o wspieranie tego bloga wpłatami na konto, którego numer podany jest tuż obok. Dziękuję.

piątek, 11 lipca 2008

Jak pamiętać o Wołyniu i pozostać Polakiem

Przed paru laty, będąc w moim ukochanym Przemyślu na wakacjach, w jednej z księgarni zobaczyłem album poświęconym Polakom pomordowanym przez Ukraińców na Wołyniu.
Okładka albumu przedstawiała parkową aleję, z wielkimi, pięknymi drzewami po obu stronach. Do drzew, drutem kolczastym, przywiązane były malutkie dzieci. Drzewa były duże, więc na obwodzie każdego z nich mieściło się kilkoro maluchów. Pamiętam, że dzieci były najczęściej w sukienkach, miały zamknięte oczy i chyba były martwe.
W środku albumu, zdjęcie było powtórzone, tym razem już z odpowiednią informacją. Okazuje się, że ukraińscy bojownicy, walcząc o coś, co nazywali 'niepodległą ojczyzną', mordowały polskie dzieci, przywiązywały je właśnie w ten sposób do drzew i żartobliwie nazywali te swoje "instalacje" polskimi wianuszkami, czy jakoś tak. Ta alejka też miała, o ile pamiętam - a staram się nie pamiętać - jakąś nazwę. W podobnej poetyce.
Ryszard Legutko, w swoim przepięknym eseju o trzech miastach, pisze w następujący sposób o Lwowie:
Z pewnością jedną z najbardziej dramatycznych jest opowieść o Lwowie, czarownym polskim mieście, które decyzją naszych sojuszników zostało nam odebrane, a wkrótce także zamordowane, i to niekoniecznie w metaforycznym sensie tego słowa. W rękach nowych właścicieli Lwów, miasto kupiecko-urzędniczo-akademickie, szybko straciło swój charakter. Prawowitych mieszkańców - kupców, urzędników i akademików - wygnano, wywiezioną, bądź wymordowano. W piękne pałace, kamienice, posiadłości, kościoły weszli ludzie znikąd, nie mający nawet świadomości, co przejmują i jakie powinni mieć wobec przejętych dóbr zobowiązania. I tak zniknął kilkusetletni kawał polskiego doświadczenia, a wraz z nim zniknęli ludzie, budynki, dzieła sztuki, przedmioty, w które wpisane były dorobek i pamięć. To, co pozostało po dawnych właścicielach, szarzało, niszczało, rozpadało się. Parki pozarastały chaszczami, cmentarze ulegały dewastacji, a pamięć ludzka powoli słabła i obojętniała.
Lwowski świat przestał istnieć, czyniąc wielką wyrwę w polskim pojmowaniu historii i tożsamości narodowej. Proces rozpadu i odrywaniu Lwowa nie dokonywał się wyłącznie samoczynnie. Można było dostrzec świadomą intencję niszczycielską, motywowana resentymentem i nienawiścią. Nowi mieszkańcy Lwowa dewastowali miasto, bo nie rozumieli jego wartości, nie darzyli afektem jego dorobku. Nie poczuwali się do obowiązku zachowania ciągłości. Ale też zaznawali trochę złej i niskiej radości niszcząc ślady pańskiej Polski, a przez to utwierdzając się w swojej władzy. Stąd wizyta we Lwowie zawsze nasuwa tę myśl, iż stary Lwów nie tyle przestał istnieć na mocy bezosobowych wyroków, ile został z pełną świadomością zamordowany.
yłem we Lwowie dwa razy w życiu i powiem szczerze, że, spacerując po wybrukowanych ulicach, po łyczakowskim cmentarzu, siedząc we lwowskich knajpkach, a nawet jeszcze czekając pięć godzin w autokarze na granicy i patrząc na tępe, złośliwe twarze snujących się bez celu ukraińskich celników, nie mogłem przestać myśleć ani o tym, co już wcześniej widziałem na okładce tego przemyskiego albumu, ani o tym, co po latach miałem przeczytać u Legutki.
Patrzyłem na ludzi mijających mnie na ulicy, śmiejących się, albo zamyślonych, albo znudzonym wzrokiem wpatrzonych w pucharek z lodami i musiałem myśleć o jednym: za naszą wschodnią granicą mieszka naród, który, patrząc z pewnej perspektywy, pozostaje narodem barbarzyńców i morderców.
A jednocześnie, czasy się tak ułożyły, że z tym właśnie narodem - niektórzy twierdzą, że "naród" to niewłaściwe słowo - jesteśmy zaprzyjaźnieni, mamy wspólne interesy, a nawet przyszło nam wspólnie urządzać mistrzostwa Europy w piłce nożnej.
Przyznaję jednak, że, pomijając to jedno zdjęcie parkowej alei, Ukraina i Ukraińcy nie stanowią dla mnie jakiegokolwiek problemu. Pomijając jedną bardzo miłą dziewczynkę, którą poznałem tej wiosny, nie znam żadnego Ukraińca, nie widzę w perspektywie żadnych powodów, żeby się z nimi zapoznawać i w sumie jest mi z tym zupełnie dobrze.
Natomiast przyznaję też, że bardzo się martwię, jak czytam w dzisiejszej Rzeczpospolitej wywiad z księdzem Isakowiczem-Zaleskim, wiele wskazuje na to, że człowiekiem wybitnym, który ogłasza, że już nie zagłosuje na Lecha Kaczyńskiego. Nie zagłosuje na Lecha Kaczyńskiego, bo, jak się okazuje wrażliwość prezydenta w sprawie wołyńskiego mordu nie dała odpowiedniej satysfakcji wrażliwości księdza.
Wprawdzie ksiądz Zaleski nie informuje, na kogo zagłosuje w przyszłych wyborach, ale domyślam się, że nie na marszałka Komorowskiego, ani na Donalda Tuska.
Myślę, że może w wyborach prezydenckich wystartuje, jak co roku, Adam Słomka, albo - po raz pierwszy - Wojciech Wierzejski, albo jeśli jest jeszcze zbyt młody, to może - też po raz pierwszy - Roman Giertych. Oni na pewno będą potrafili jakoś znaleźć drogę do serca księdza Zaleskiego. A już z całą pewnością zrobią to zgrabniej, niż prezydent Kaczyński.
Sam pan prezydent z kolei zostanie już zupełnie sam na placu boju. Bo, nie łudźmy się, jego brzydkie postępowanie w sprawie Wołynia zechce z całą pewnością wykorzystać nawet Włodzimierz Cimoszewicz, nie wspominając już o Lechu Wałęsie. W końcu cóż im szkodzi.
Zostanie więc Lech Kaczyński sam, dla jednych jako ukraiński kolaborant, dla innych, jako człowiek bez śladu wrażliwości historycznej, a dla innych nieudacznik, który nawet nie potrafił w odpowiednim momencie sprytnie zagrać wołyńską kartą. I dobrze mu tak.
A ja, nawet gdybym miał zostać z nim sam, to zostanę. Bo widziałem to zdjęcie parkowej alei, przeczytałem książkę prof. Legutki, widziałem te twarze na ulicach Lwowa i wiem, gdzie mieszkam i kto mieszka obok mnie.
A oprócz tego wiem, że jestem Polakiem, przedstawicielem dumnego narodu, który - owszem - ma na sumieniu dużo i za wiele będzie musiał, a i już musiał, odpowiedzieć. Ale na pewno nie za to, że wieszał małe dzieci na drzewach i szyderczo chichotał, bo wreszcie, po setkach lat błąkania się od jednej niewoli do drugiej, idiotycznie sobie wyobraził , że wreszcie nadchodzi jego czas. A świętować potrafi tylko w jeden sposób. Czcząc pamięć tych, którzy wieszali i chichotali.
Jestem Polakiem i mam sto tysięcy sposobów, żeby tę moją polską dumę manifestować i świętować.
Dokuczanie komuś, kto na moje dokuczliwości nawet nie zasługuje, jest sposobem jednym z ostatnich. Jeśli nie ostatnim.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...