Od czasu gdy
powstał poniższy felieton minęło kilka dni i z upływem każdego z nich widzę
coraz wyraźnie, że nie mogłem bardziej zaszkodzić swojej reputacji, niż przez
decyzję, by publicznie przedstawić swoją opinię w kwestii akcji, jaką
dziennikarz TVP Info Michał Rachoń przeprowadził podczas kolejnej smoleńskiej
miesięcznicy, wchodząc w tłum rozhisteryzowanych „obrońców demokracji” i
prowokując ich do agresji. Z tego co czytam i słyszę, pomijając towarzystwo
przez Rachonia zaatakowane, jestem jedyną osobą, która w tej sprawie zachowuje
daleko idące wątpliwości, a i to w najlepszym dla Rachonia przypadku. Nawet nie
chcę myśleć, jakiej cholery na te kilka słów prawdy dostali wczoraj czytelnicy
„Warszawskiej Gazety”.
Większość z czytelników
„Warszawskiej Gazety” ma z pewnością ściśle wyrobione zdanie, gdy chodzi o tak
zwane „smoleńskie miesięcznice”, a owo zdanie pozostaje w równie ścisłej
solidarności zarówno z ich organizatorami, jak i uczestnikami. Podobnie i ja,
od wiosny roku 2010 do dziś, jestem ich gorącym rzecznikiem, stojąc w głębokim przekonaniu, że powinny one trwać
tak długo aż pamięć po tych co polegli w Smoleńsku zostanie odpowiednio uczona,
a ich ofierze zostanie oddana sprawiedliwość.
Tym bardziej więc mocno
przeżywam wszystko, co się wokół owego wydarzenia dzieje – po wszelkich
możliwych stronach – a co stanowi wyłącznie próbę wygrywania go dla starannie
zdefiniowanych politycznych interesów. Mam tu przede wszystkim na myśli owe
regularne prowokacje organizowane od pewnego już czasu przez połączone siły
starej ubecji, części dawnych działaczy „Solidarności”, oraz sojusz
współcześnie aktywnych polityków z pracownikami mediów, politycznie i biznesowo
powiązanych z jednymi i z drugimi. Uważam za sytuację absolutnie nie do
zniesienia, kiedy z jednej strony dawni współpracownicy Służb, a z drugiej
osoby przynajmniej teoretycznie wyrastające z ruchu niepodległościowego
maszerują ramię w ramię, a ich, jak najbardziej deklarowanym, celem jest
sprowokowanie rozlewu krwi i doprowadzenie do upadku popularnego rządu. I to
nawet nie podczas naturalnych dla każdej demokracji protestów, gdzie ludzie
wychodzą na ulicę z transparentami, skandując hasła, a czasem nawet coś
podpalając i niszcząc, ryzykując kontakt z surowym prawem, ale podczas wydarzenia
w pewnym sensie mistycznego, a dla niektórych wręcz religijnego, gdzie ludzie
modlą się i śpiewają pobożne pieśni. A to, powtórzmy, wyłącznie po to, by
doprowadzić do masakry, która spowoduje upadek znienawidzonej władzy. I to mnie
oburza w sposób najwyższy.
Tym bardziej więc, czuje się
fatalnie, gdy widzę, jak po stronie, która jest jak najbardziej atakowana,
pojawiają się bardzo podobne intencje, nawet jeśli nie towarzyszą im aż tak
podłe napięcia. Mam tu mianowicie na myśli prowokację. Prowokację brudną i
kompletnie niepotrzebną, opartą wyłącznie na założeniu, że skoro tamci są tacy
cwani, to my się okażemy jeszcze cwańsi. Zupełnie tak, jakby sama modlitwa i
żałoba nie wystarczały. Oto podczas ostatniego ze wspomnianych marszów w tłum
prowokatorów spod znaku peerelowskich służb wszedł czołowy dziennikarz
telewizji TVP Info, Michał Rachoń, i uzbrojony w kamerę swojego telefonu zaczął
filmować i tak już wystarczająco agresywny tłum, próbując go sprowokować do
jeszcze większej agresji. Kiedy w końcu udało się znaleźć jednego wariata,
który połknął haczyk i się Rachoniem zainteresował, cała rządowa propaganda
pochwyciła temat i ogłosiła, jaka to druga strona jest zła. Zupełnie, jakbyśmy
tego sami nie wiedzieli.
A ja się obawiam, że to nie o
to chodziło. Coś jednak nie wyszło. Tam plan był taki, że Rachoń dostanie
przynajmniej w nos i uda się złapać nieco krwi. I znów, tak jakby jej było
mało. Nawet podczas takiej okazji jak ta.
Wstyd.
Zapraszam
wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie są do nabycia moje książki. Poleca gorąco i
szczerze.
