Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jacek Protasiewicz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jacek Protasiewicz. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 14 listopada 2016

Gdy zło zwariowało

Tyle ostatnio było do powiedzenia, że cotygodniowy felieton do „Warszawskiej gazety” musiał swoje odczekać. Mam nadzieję, że warto było.

Każdy z nas, kto choćby liznął tak zwanego Internetu, wie, do jakich wynaturzeń tam dochodzi. Wydaje się, że szczególność owego miejsca najlepiej została przedstawiona w satyrycznym rysunku, gdzie widzimy siedzące przed ekranem komputera dwa psy, z których jeden do drugiego mówi: „To co mi się w tym Internecie podoba najbardziej, to to, że nikt nie wie, że jestem psem”. Tam oczywiście, może bardziej, niż o słynne internetowe chamstwo, chodziło o niezwykłą wprost tego miejsca anonimowość, ale nie oszukujmy się – to że tam, jak nigdzie pewnie na świecie, każdy z nas może pokazać to, co w nim najczarniejsze, i w dodatku robić to całkowicie bezkarnie, wynika właśnie z owej anonimowości.
A zatem, jak już wspomniałem, każdy z nas, jeśli tylko zdarzyło mu się spędzić choć odrobinę czasu na takich internetowych portalach jak Facebook, Twitter, Onet, wyborcza.pl czy TVN24, miał wielokrotnie okazję się przekonać, że bywa ostro. To do czego są zdolni zwykle zupełnie normalni ludzie, gdy tylko nabiorą pewności, że ich twarzy nikt nie widzi, odbiera dech w piersiach. Ostatnio jednak okazuje się, że są wśród nas i tacy, którym brak anonimowości w najmniejszym stopniu nie przeszkadza w tym, by otwarcie ujawnić najbardziej mroczne pokłady swojej duszy, a, co ciekawe, wśród nich nie znajdujemy tylko jakichś Nowaków, czy Piotrowskich, ale osoby z pierwszych stron gazet.
Oto zupełnie niedawno, w reakcji na to, że telewizja TVP Info zatrudniła u siebie jako politycznego komentatora byłą kandydatkę w wyborach prezydenckich Magdalenę Ogórek, znany nam aż nazbyt dobrze Tomasz Lis na swoim profilu na Twitterze najpierw napisał, że „Ogórek wylizuje TVP na czysto”, a najwidoczniej uznając, że to wciąż mało, wspólnie z innym komentatorem ogłosił, że wspomniana Ogóek powinna się zatrudnić w burdelu, tyle że wcześniej musi sobie poprawić biust.
Ktoś powie, że List to wariat i nie trzeba sobie nim zawracać głowy. No a skoro tak, to zapomnijmy o Lisie i posłuchajmy europejskiego posła z ramienia PO, Jacka Protasiewicza i jego uwagi wobec jednego z komentatorów, że ten się „nawąchał kleju i w spędza czas na zabawianiu się z kozą”. Mało? Proszę bardzo, oto na Facebooku były poseł i lider KPN Krzysztof Król napisał otwartym tekstem, że polscy narodowcy to „naziolskie debilki”, które mogą najwyżej rzucać kurzymi jajkami, bo „swoich nie mają”. Jeszcze trochę? Proszę. Oto przed nami były dziennikarz Polskiego Radia, Przemysław Szubartowicz, który autorowi niniejszego felietonu zasugerował, że mu może „nasikać na głowę”, bo on jest Guliwerem, a reszta to Liliputy.
Wrażenie że dzieje się w Polsce coś bardzo szczególnego nie opuszcza mnie od pewnego już czasu. Ostatnio jednak widzę, że owe zmiany część z nas doprowadzają do autentycznej utraty zmysłów. A skoro tak, to wypada stwierdzić, że wszystko idzie w bardzo dobrym kierunku. Cieszmy się.

Książki niezmiennie są do kupienia w księgarni na stronie www.coryllus.pl, natomiast w tym tygodniu mamy atrakcję dodatkową, mianowicie już w najbliższy czwartek o godzinie 18 na Uniwersytecie Opolskim będę opowiadał o Zycie Gilowskiej, takiej, jaką miałem zaszczyt znać. Oczywiście będą też książki i okazja do pogadania. Zapraszam wszystkich.


piątek, 7 marca 2014

Jacek Protasiewicz, czyli instynkt lodem skuty

Zdaję sobie sprawę z tego, że sprawa awantury w jaką się wdał z Niemcami Jacek Protasiewicz jest już trochę przejrzała, i że o wiele ciekawiej na przykład byłoby się pozastanawiać, co słychać u Henryka Wujca, lub choćby u tego biedaka, który miał pecha, że postanowił sobie przejść przez ulicę, gdy Wujec akurat pruł swoja bryką skądś dokądś. Ponieważ jednak na Wujca mamy zapis, a na Protasiewicza póki co można wbijać do woli, poznęcajmy się jeszcze przez chwilę na nim. Poza tym, tak się akurat składa, że poniższy tekst ukazał się w ostatnim numerze "Warszawskiej Gazety", i zgodnie z tradycją wypada mi go przedstawić też tutaj - w dodatku w pełniejszej nieco wersji. Zapraszam.

Kiedy europarlamentarzysta Platformy Obywatelskiej, jeden z wiceprzewodniczących Parlamentu Europejskiego, szef kampanii wyborczej Platformy Obywatelskiej w nadchodzących europejskich wyborach, szef Platformy Obywatelskiej na Dolnym Śląsku, człowiek przez wielu typowany nawet na przyszłego premiera, Jacek Protasiewicz, na lotnisku we Frankfurcie zrobił pijaną awanturę, został aresztowany przez niemiecką policję i wywieziony stamtąd w kajdankach, a informacja o tym zdarzeniu przedostała się do mediów, można było zaobserwować dwa rodzaje reakcji. Pierwsza z nich to solidarność z Protasiewiczem tłumaczona tym, że nawet jeśli on nabroił, i nawet jeśli na co dzień jest naszym politycznym wrogiem, to naszym polskim obowiązkiem jest bronić rodaka przed Niemcem, druga natomiast to złośliwa satysfakcja z tego powodu, że oto mamy kolejną kompromitację kolejnego polityka Platformy Obywatelskiej, a to dla Polski jest zawsze wydarzeniem jak najbardziej korzystnym.
Szczerze powiem, że ze względu na wyssaną z mlekiem matki nienawiść do wszystkiego co niemieckie, osobiście jestem skłonny przyłączyć się do tych wszystkich komentatorów, którzy na chwilę zapominają o polityce i stają murem za Protasiewiczem. Powiem więcej, ja wręcz uważam, że Protasiewicz mógł się w tym szczególnym obłąkaniu posunąć jeszcze dalej, a mianowicie dać temu Niemcowi, który go potraktował nieuprzejmie, w pysk, albo przynajmniej powiedzieć mu, że jest „głupim szkopem” i go zwyczajnie opluć. Ja wiem, że on by za to co zrobił oberwał jeszcze bardziej, ale ja dzięki temu miałbym satysfakcję podwójną: Niemiec by dostał w pysk od Polaka, a Protasiewicz i jego partia mieliby jeszcze większe kłopoty, i byłoby git.
Ponieważ tu jednak nie zajmujemy się własnymi emocjami, w dodatku emocjami aż tak płytkimi, ale poważną analizą, chciałbym poświęcić parę słów na odniesienie się do Protasiewicza na poziomie ani nie związanym z jego ewentualnym alkoholizmem, ani ewentualnym uzależnieniem od narkotyków – o czym jeszcze w dalszej części tych refleksji wspomnę – ani nawet jego tak zwanym „buractwem”, ale z czymś co powszechnie się określa jako „wymiar intelektualny człowieka”.
Przyznam od razu, że ja akurat dużo nie podróżuję, a samolotem lecieć zdarzyło mi się parę razy w życiu, przez to jednak, że mam jako takie pojęcie o tym, jak wygląda dzisiejszy świat, wiem też, że przynajmniej od 11 września 2001 roku podróżowanie samolotami, czy w ogóle przekraczanie granic stanowi sytuację bardzo szczególną. Weźmy taką Wielką Brytanię. Tam na przykład, po wyjściu z samolotu jesteśmy natychmiast, z każdej niemal strony, witani wielkimi, bardzo jednoznacznie i surowo formułowanymi informacjami, że dopóki nie znajdziemy się poza lotniskiem, urzędnik celny jest dla nas jak Pan Bóg i każda próba zakwestionowania tego faktu, czy choćby próba podjęcia z tym faktem dyskusji, będzie traktowana jako próba „zastraszenia” urzędnika, i zostanie ukarana z całą surowością. Czemu tak jest, mogę się domyślać, ale to jest tak naprawdę bez znaczenia, bo skoro jest jak jest, to moje spekulację są przecież pozbawione jakiegokolwiek sensu.
Sensowne jednak moim zdaniem jest założenie, że skoro oni tyle wysiłku włożyli w to, żeby o tym zastraszaniu nas informować, to lepiej na nich uważać. A więc, przyjmując tę wiedzę właśnie w takim kształcie, ja wiem na przykład, że mając świadomość, że ja po jednym drinku tracę rozum, lecąc samolotem, nie piłbym nawet lampki wina. Gdybym znał siebie na tyle dobrze, by wiedzieć, że nawet na trzeźwo niekiedy tracę nerwy, stanąłbym na głowie, by, przechodząc przez odprawę celną na lotnisku, wytrzymać tę parę minut i ulżyć sobie dopiero później, kopiąc jakiegoś psa, czy wrzeszcząc na kasjerkę w sklepie. Ale jest coś jeszcze. Gdybym był osobą publiczną, w dodatku zamieszkującą tę część publicznej przestrzeni, która jest szczególnie narażona na ryzyko utraty wszystkiego w jednej naprawdę chwili, to w miejscach, gdzie uznanie czy jestem kimś, czy nikim, zależy tak naprawdę od kogoś mi całkowicie obcego i ode mnie idealnie niezależnego, uważałbym szczególnie mocno.
No i mamy tego Protasiewicza, który w sytuacji ryzyka wręcz modelowego, zachowuje się jak kompletny dureń, łamiąc po kolei każdą z owych najbardziej oczywistych zasad, których się nie łamie wręcz na zasadzie odruchu. A kiedy mu się zwróci uwagę na to, że postąpił głupio, uśmiecha się jak dziecko i mówi: „No, zdenerwowałem się”.
Ktoś powie, że ja właśnie udzieliłem odpowiedzi, która sprawę wyjaśnia i zamyka. Protasiewicz to dureń i w tym cała tajemnica. Otóż nie do końca. Gdyby Protasiewicz był zwykłym durniem, nie byłoby o czym mówić. Podejrzewam, że każdego dnia, na różnych lotniskach na świecie odpowiednie służby, zaczynając od pilotów i tych dziewczyn w gustownych kapelutkach, a kończąc na urzędnikach celnych, muszą wyłapywać jakiś pijanych, czy zaćpanych turystów, którzy później płacą swoje kary i wracają do domu ze wspomnieniami. Protasiewicz, jak już wspomnieliśmy, nie jest przeciętnym turystą z pieniędzmi; on jest politykiem, w dodatku politykiem o bardzo ograniczonych poza Polską wpływach, i on powinien to wiedzieć nawet nie na zasadzie przemyśleń intelektualnych, ale dzięki zwykłemu, wręcz zwierzęcemu odruchowi, że jeśli tu nie będzie uważał, to spotkać go może taka przygoda, że się spod niej nie wygrzebie do końca życia.
W moim rozumieniu, sytuacja w jakiej znajdują się lokalni politycy o pozycji Protasiewicza, pozwala im naprawdę na bardzo wiele, ale tylko w kontaktach z ludźmi, którzy się tą pozycją mogą przejmować. A zatem, przepraszam bardzo, ale co my byśmy sobie pomyśleli o takim Protasiewiczu, gdyby on na przykład wlazł pod nadjeżdżający z dużą prędkością samochód, machając ręka i krzycząc, że uwaga na mnie, bo ja jestem przewodniczącym dolnośląskiej Platformy i osobistym kumplem Donalda Tuska? To chyba oczywiste, prawda?
Dziś czytam, że Jacek Protasiewicz był w sytuacji trochę bardziej skomplikowanej. On mianowicie już podobno od dłuższego czasu zachowywał się w samolotach i na lotniskach, jak w swoim biurze we Wrocławiu. A skoro tak, to przez to, że mu te jego wieśniackie zagrywki uchodziły zawsze na sucho, zatracił czujność. No ale znów – jeśli on zatracił czujność tu, to gdzie jej nie zatracił? Popatrzmy raz jeszcze na niego, jak siedzi w tym samolocie i gada przez telefon. Obsługa samolotu mówi mu, żeby on ten telefon wyłączył, on go nie wyłącza. Samolot nie może wystartować, więc ponownie się go upomina, żeby przestał gadać – on udaje, że skończył, ale gada dalej. Samolot dalej nie startuje, bo wszyscy czekają aż ten jakiś ruski pewnie, jak im się wydaje, buc się zamknie. Ale on gada dalej. Co trzeba mieć w głowie, jak bardzo trzeba mieć zdemolowany umysł, by nie brać pod uwagę, że się siedzi na bombie, która pewnie nie wybuchnie, ale kto wie? Kto wie? Przecież jak niewiele trzeba, żeby się okazało, że czy to ta stewardessa, czy pilot tego samolotu mają zwyczajnie zły dzień i postanowią się odegrać na pierwszej osobie, jaka im się nawinie. A jeśli to sobie postanowią, to mają w tym całkowitą, chronioną dziesiątkami gwarancji wolność.
Wydaje mi się, że większość polskich polityków, choćby tych najgłupszych, ów odruch ma opanowany. Dotychczas słyszeliśmy coś tylko o Lechu Wałęsie i Janie Marii Rokicie, no ale ich już zdążyliśmy poznać i wiemy, że tam mamy do czynienia z bardzo poważnymi deficytami. Poza tym, chyba już nic. Nawet poseł Szejnfeld chyba nie ma nic na sumieniu. A więc, co by o tych politykach nie mówić, tam pewien rodzaj ekscesów nie występuje.
I nagle mamy Protasiewicza. Co to za cholera? Czemu on się dał aż tak załatwić? Ktoś się może uprzeć i nadal utrzymywać, że on jednak może faktycznie jest zwyczajnie głupi. No ale głupota nie usprawiedliwia braku odruchów. Poza tym, no chyba dużo bardziej głupi od swoich kolegów posłów on nie jest. Ktoś powie, że był pijany. No ale o tym już też mówiliśmy. Powinien był nie pić. No to może był zaćpany? No ale tu też, powinien był nie ćpać.
A ja myślę, że tu jednak poszło o te dragi, plus przekonanie, że one nie szkodzą. Prostasiewicz najpewniej jest na wiecznym „haju” i to go tak odmóżdżyło, że pomijając prostą fizjologię, przestał się kontrolować kompletnie. Na razie. Co przyniesie jutro, Bóg jeden raczy wiedzieć. Możliwe, że następny ruch to będzie wysikanie się w sali odpraw. Miejmy więc, życząc mu naprawdę wszystkiego dobrego, nadzieję, że ta ostatnia przygoda go zwyczajnie wyrzuci na bruk. Tam może nabierze sił do normalnego życia. A kto wie, czy nie stanie się porządnym człowiekiem. Nie takie cuda się zdarzały.

Mam nadzieję, że już po niedzieli będziemy mogli zobaczyć świeżo wydaną książkę o uczeniu języka angielskiego. A jeśli nie, to trochę później w tygodniu. Gdyby ktoś chciał wesprzeć jej druk, bardzo proszę albo kupować to co już jest w księgarni u Coryllusa pod adresem coryllus.pl, lub u mnie bezpośrednio, albo zwyczajnie, tak jak dotychczas, wspierać ten blog pod podanym obok numerem konta. Bardzo wszystkim dziękuję.

piątek, 28 lutego 2014

Z ostatniej chwili: Atak prawicowej lemingozy

Prawo i Sprawiedliwość ani, jak wiemy, nie odzyskało jeszcze władzy, ani nie wiadomo nawet, czy System pozwoli mu ją odzyskać, jednak arogancja, z jaką ci, którzy jeśli do tego dojdzie, zaczną po Platformie odzyskiwać kolejne przyczółki, zaczynają się ostatnio zachowywać, już nawet nie poraża, ale wręcz przeraża. Oczywiście nie jest do końca łatwo przewidzieć, jaki będzie rozkład sił po prawej stronie sceny, jednak pewne prognozy można snuć, a tym samym zakładać, że środowiska tworzące dziś ofertę symbolizowaną przede wszystkim przez tygodnik „W Sieci” mogą mieć tu naprawdę dużo do powiedzenia.
Kto czyta ten blog i mniej więcej orientuje się w panujących tu nastrojach, wie, że ja już od wielu miesięcy, by nie powiedzieć lat, przestrzegam przed rodzajem nieuczciwości, jaki cechuje środowiska jak najbardziej prawicowe. Kiedyś nie (nomen omen) raz zwracałem uwagę na występki, w swoim czasie wręcz wieszcza polskiej prawicy, Rafała Ziemkiewicza, za co regularnie zbierałem cięgi od tych, którzy apelowali, by naszych nie ruszać, dziś jednak, kiedy po Ziemkiewiczu już nawet nie pozostało wspomnienie, nadal serdecznie namawiam, żeby uważać na przyjaciół. Zgodnie choćby ze starą zasadą, że z wrogami zawsze można sobie jakoś tam poradzić.
Oto ledwo co wczoraj, czy przedwczoraj, europoseł Platformy Obywatelskiej Jacek Protasiewcz narozrabiał po pijanemu na lotnisku we Frankfurcie, przez co stał się przedmiotem, nacierających ze wszystkich stron, zarówno szyderstw, jak i zwykłych pretensji. I kiedy wydawałoby się, że prawicowi publicyści nie mogą sobie wyobrazić bardziej prostego zadania, niż wyszukiwanie kolejnych powodów by Protasiewiczowi, a z nim całej Platformie, dokuczyć, na portalu wpolityce.pl ukazał się artykuł, w którym autor wykpiwa Protasiewicza z powodu jego rzekomej nieznajomości języka angielskiego.
Ja już parokrotnie na tym blogu apelowałem do osób przekonanych o swoich językowych kompetencjach, by może darowali sobie wyśmiewanie innych za to, że są słabi z języka angielskiego, z tego choćby prostego powodu, że oni sami mają wystarczająco dużo argumentów, by się wziąć za solidną naukę. Na nic. Nie ma bowiem praktycznie dnia, by nie pojawił się tu tu to tam kolejny specjalista od języka angielskiego, i nie zaczął się popisywać, jaki to z niego ekspert, zwłaszcza gdy chodzi o cudze umiejętności. No i tu, kiedy już nawet dziennikarze TVN24 uznali, że chyba jednak nie ma większego sensu „nabijać się” z Jarosława Kaczyńskiego, lub innych polityków Prawa i Sprawiedliwości, za to jacy oni są słabi z angielskiego, pałeczkę przejęli tak zwani „nasi” – w tym wypadku ludzie z portalu wpolityce.pl.
O co poszło? Otóż, wedle relacji samego zainteresowanego, kiedy niemiecki urzędnik celny powiedział do Protasiewicza „raus”, ten się oburzył i zwrócił się do Niemca złośliwie słowami: „Were you ever in Auschwitz”. Publicysta wpolityce.pl szydzi z Protasiewicza – zupełnie jakby nie miał żadnych innych argumentów, by się nad nim skutecznie poznęcać – że on językowo stoi poniżej poziomu elementary, gdzie każde dziecko wie, że się nie mówi Were you ever, ale Have you ever. Cały tekst, śmieszny od początku do końca, jak jasna cholera, i pełen wrzucanych jedna po drugiej językowych złośliwości – swoją drogą, nawet nie wymyślonych przez autora, ale znanych każdemu od lat – poświęcony jest tylko temu jednemu zagadnieniu: że oto idiota Protasiewicz nie zna języka, bo zamiast Have you ever, powiedział Were you ever.
Otóż rzecz polega na tym, że choć w istocie rzeczy bardziej poprawna gramatycznie jest forma Have you ever, nie zmienia to jednak faktu, że owo Were you ever akceptowalne jest jak najbardziej, a już zwłaszcza w sytuacjach ściśle praktycznych. Powiem więcej. Moim zdaniem, Protasiewicz, decydując się na rzadziej spotykane Were you ever, akurat tutaj wykazał pewną szczególną językową swobodę, którą ja osobiście byłbym skłonny nawet cenić. Bo to by akurat mogło świadczyć o tym, że on nie używa języka na zasadzie prezentowanej przez takiego Sikorskiego, który to co zapamiętał, to powie, a to czego nie zapamiętał, to ewentualnie spróbuje pokazać za pomocą miny.
Ale i to nie jest tu najgorsze. No bo przyjmijmy nawet wersję z punktu widzenia wymagań akademickich dla Protasiewicza niekorzystną, a więc tę, żę on za to Were you ever powinien być oceniony na dwóję. Otóż nawet jeśli tak, to wciąż to co zrobił Protasiewicz na lotnisku we Frankfurcie, a przecież i nie tylko, zasługuje na dziesiątki różnych szyderstw innych, niż czepianie się jakichś językowych lapsusów. A mimo to redakcja wpolityce.pl uznała za konieczne zająć się akurat tym językiem. Czemu?
Otóż ja mam tu pewne, moim zdaniem, bardzo solidne wytłumaczenie. Rzecz nie polega na tym, że ci durnie tak naprawdę nie są w stanie sformułować wobec Protasiewicza sensownych zarzutów, i w głębi duszy uważają, że z niego jest może nawet w porządku gość. To nie jest tak, że oni do Protasiewicza mają stosunek co najmniej obojętny, ale ponieważ nie lubią Tuska i wszystkiego co go otacza, muszą Protasiewiczowi dokuczyć. Nie jest też tak, że oni sami nie są nawet w stanie wyobrazić siebie w sytuacji, gdzie przez bezmyślne pijaństwo narażają się na kompromitację. Oni, moim zdaniem, każdy z nich tu akurat świetnie wie, jak to bywa, i wie, że Protasiewicz, tak się fatalnie odsłaniając, to bałwan. Dla nich jednak czymś znacznie ważniejszym jest to, że on, jak im się zdaje, nie zna języka angielskiego. To jest dokładnie to samo zjawisko, z jakim mieliśmy swego czasu do czynienia, kiedy to Janusz Palikot został, po raz pierwszy i tak naprawdę ostatni w życiu, szczerze i autentycznie wyszydzony przez reżimowe media, kiedy zamiast Greek, powiedział Greece, lub może odwrotnie.
Za tym ich zachowaniem bowiem stoi ów stary, nieznośny wręcz inteligencki kompleks na punkcie języka angielskiego. Oni świetnie zdają sobie sprawę z własnych tu ograniczeń, sami są przepełnieni nieustanną zazdrością w stosunku do tych, co ten język – choćby w ich pojęciu – znają, szczerze wierzą, że języki obce, podobnie jak owa mityczna „europejskość”, czy po prostu „inteligenckość”, to coś godnego najwyższego szacunku, i wciąż się potrzebują, na ile to tylko możliwe, pokazywać jako ci, którzy przynajmniej wiedzą, co jest naprawdę w cenie.
Oni tu się zachowują dokładnie tak samo, jak owe tyle razy wyszydzane przez nich samych „lemingi”, a więc ci z nas, którzy wszystko co sobie pomyślą i wszystko co zrobią muszą najpierw skonfrontować z jakimś autorytetem. Oni są dokładnie tacy sami, jak ci rzekomo wyjątkowo wrażliwi artystycznie recenzenci, którzy wiedzą, że film Krauzego o Smoleńsku jest niedobry, natomiast kolejne filmy Smarzowskiego, czy Pasikowskiego – jak najbardziej. Albo odwrotnie. Nie ma żadnej różnicy między nimi, a tymi z nas, którzy w życiu nie przyznają się do tego, że w piątki nie jedzą mięsa, bo to jest takie nieeuropejskie. Banda zakompleksionych durniów, czekających aż ktoś na nich łaskawie skinie palcem! Wielkomiejska inteligencja ze słomą wplątaną w zęby.
I to oni już niedługo, kiedy być może uda się odsunąć od władzy to zepsute do szpiku kości towarzystwo z Trójmiasta i okolic, będą tworzyć nasze nowe elity – polityczne, medialne i kulturalne. A wtedy Polska zobaczy, że jeśli oni czymś się różnią od całej tej nędznej reszty, to tylko tym, że gdy tamci się śmiali z Kaczyńskiego, to wiedzieli że kłamią; wiedzieli że ich problem polega na tym, że poza tymi jego rozczłapanymi butami i niezapiętym guzikiem, oni nie mają nic z czego można się pośmiać – „nasi” natomiast o tym że kłamią nie wiedzą. A wtedy, kiedy Polska to wszystko zobaczy, będziemy mieli koniec tak spektakularny, że się spod niego nie wygrzebiemy. I wtedy dopiero zobaczymy, jak wyglądają prawdziwe buce z Ruskiej Budy.

Już w przyszłym tygodniu oddajemy do druku nową książkę, tym razem o języku angielskim właśnie. I tam nie będzie ani szyderstw, ani tanich żartów. Oprócz ciułania na codzienne życie, zbieramy też fundusze na jej druk. Zachęcam więc do kupowania albo bezpośrednio u mnie, albo w księgarni Coryllusa pod adresem www.coryllus.pl tego co już udało mi się wydać. Jeśli ktoś już jednak co mieć chciał, ma i więcej nie potrzebuję, proszę wspierać nas pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

czwartek, 27 lutego 2014

Czy Jacek Protasiewicz to kret?

Jako wybitny bloger i dziennikarz obywatelski, laureat konkursu Onetu na Blog Roku, nie mogłem przegapić wydarzenia, jakie miało miejsce w tych dniach na lotnisku we Frankfurcie. Nie mogłem owego wydarzenia nie zauważyć, ale też nie mogę go nie skomentować: w końcu na tym polega moja misja i mój obowiązek – na informowaniu Czytelnika o tym, co ważne. Wprawdzie demokratyczne media w naszym kraju przedstawiły już zdarzenie bardzo szeroko, prezentując różne punkty widzenia, na wypadek gdyby ktoś jeszcze nie wiedział, o co chodzi, krótko opowiem. Otóż, jak donoszą niemieckie media w Niemczech i w Polsce, europoseł Platformy Obywatelskiej Jacek Protasiewicz, rzekomo w stanie alkoholowego upojenia wszczął awanturę na lotnisku we Frankfurcie właśnie, zwyzywał niemieckich urzędników od nazistów, za co został zatrzymany, zakuty w kajdanki i usunięty z lotniska.
Taka jest wersja strony niemieckiej. Sam Jacek Protasiewicz twierdzi, że było inaczej. Wedle jego relacji, on ani nie był pijany, ani agresywny, natomiast agresywny był urzędnik celny, i to do tego stopnia, że powiedział do posła Protasiewicza „raus!”, co posła oburzyło, no i w efekcie doprowadziło do awantury, sytuacji z kajdankami, no i tego, że dziś wszyscy tą sprawą żyjemy.
Wprawdzie ja nie mam powodu, by Jackowi Protasiewiczowi nie wierzyć, a wręcz przeciwnie uważam go za wybitnego polityka i porządnego działacza, natomiast w tej akurat sytuacji jest coś, co budzi mój niepokój. Otóż ja nie jestem w stanie sobie wyobrazić, by niemiecki urzędnik mógł postąpić tak niegodziwie w stosunku do polskiego obywatela, tym bardziej jeśli owym obywatelem jest przedstawiciel Platformy Obywatelskiej, a więc politycznego ugrupowania, które po wielu latach obrzydliwego wręcz demonstrowania antyniemieckich kompleksów i fobii w wykonaniu Jarosława Kaczyńskiego i innych polityków PiS-u zrobiło wiele, by stosunki między Polską a Niemcami nabrały prawdziwie partnerskiego charakteru. Rozumiem naturalnie, że ów Niemiec mógł sobie pomyśleć, że ma do czynienia z jakimś polskim antysemitą, czy po prostu chamem, ale przecież wystarczyło, by poseł Protasiewicz się przedstawił i powołał na przyjacielskie stosunki między Donaldem Tuskiem a Angelą Merkel, żeby nieporozumienie wyjaśnić, a wszelkie konflikty załagodzić. A jednak doszło do zdarzenia przykrego.
Jest oczywiście możliwe, że to ów urzędnik, który zaatakował posła Protasiewicza był ukrytym zwolennikiem PiS-u, i jego zachowanie stanowiło wyłącznie demonstrację pisowskiej nienawiści do wszystkiego, co europejskie i cywilizowane, jednak w tej sytuacji jest mi trudno zrozumieć, dlaczego jego stronę wzięli też inni niemieccy urzędnicy, w tym policjanci. Oni akurat powinni się umieć znakomicie zorientować, że mają do czynienia z przedstawicielem Polski nowej, cywilizowanej, niehomofobicznej i otwartej na Europę. A mimo to, potraktowali Jacka Protasiewicza jak jakiegoś PiS-owca, a tym samym Polskę, jakby ona wciąż była w rękach tej bandy dzikich żoliborskich szowinistów i eurofobów.
Przykro mi to mówić, bo wiem, że Jacek Protasiewicz to człowiek kulturalny, wykształcony, a co najważniejsze cieszący się zaufaniem w najwyższych kręgach władzy Platformy Obywatelskiej, ale trudno mi uwierzyć, by w incydencie do jakiego doszło na lotnisku we Frankfurcie, wina leżała po stronie niemieckiej. Stosunki między Niemcami a Polską są dziś wręcz wzorowe, rząd Donalda Tuska wielokrotnie udowodnił naszą determinację na rzecz podtrzymywania jakości tych stosunków, Niemcy nie mają żadnego powodu, by traktować nas jak kogoś gorszego, a zatem to co spotkało europosła Protasiewicza stanowi dla mnie prawdziwą zagadkę.
W tej sytuacji chciałbym się z Czytelnikami podzielić pewną refleksją, która, obawiam się, może być dla nas wszystkich wręcz boleśnie prawdziwa. Zastanówmy się proszę, czy nie jest tak, że europoseł Jacek Protasiewicz jest tak naprawdę ukrytym pisowcem, a niemieckie służby – jak wiemy o wiele sprawniejsze i bardziej doświadczone od naszych – nabyły tę wiedzę jeszcze przed nami. Weźmy łaskawie pod uwagę, że zdrajcy mogą być we wszystkich szeregach, i Platforma Obywatelska nie jest od tych zagrożeń wolna. Bo jeśli miałoby się okazać, że Jacek Protasiewicz tak naprawdę jest ukrytym pisowcem, to wszystko to do czego doszło na niemieckim lotniku zaczyna nabierać logicznego kształtu. On i mógł być pijany, jak zmarły parę lat temu w wypadku samolotowym Przemysław Gosiewski, mógł wykrzykiwać jakieś bzdurne hasła na temat Auschwitz i niemieckiej za Auschwitz odpowiedzialności, no i wreszcie mogło się wtedy też zdarzyć, że Niemcy potraktowali go z całą surowością, na jaką zasłużył. Osobiście mam nadzieję, że strona niemiecka, oczywiście dyplomatycznymi kanałami, poinformuje o wszystkim władze Platformy i sprawa zostanie ostatecznie wyjaśniona, a europoseł Protasiewicz zostanie odpowiednio ukarany za swoją zdradę.
Kończę już tę krótką notkę, życzę wszystkim miłego Tłustego Czwartku, i proszę uważać na pączki pochodzące z nieznanych źródeł. Jak zwykle kupujmy u Bliklego.

Skorośmy sobie już pożartowali, pozwolę sobie na parę bardzo poważnyh słów. Bez Waszej pomocy ten blog - ale przecież nie tylko on - nie ma żadnych szans. A zatem proszę nas wspierać pod podanym tuż obok numerem konta. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...