Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jacek Drobny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Jacek Drobny. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 11 stycznia 2022

Ecmo srecmo, czyli sekta napada

       Nie byłem na pogrzebie śp. Jacka Drobnego, i Bóg mi świadkiem, że bardzo liczyłem na to, że uda mi się tam jakoś dotrzeć. A muszę powiedzieć, że z początku wydawało mi się, że nie będzie z tym żadnego problemu, bo choć od zawsze jestem niezmotoryzowany, a bez samochodu dojechać z Katowic pod Ślężę praktycznie nie ma sposobu, to wiedziałem, że z całą pewnością któryś z kolegów, czy to z Katowic, czy z Opola, czy Wrocławia, zechce z Drobnym się osobiście pożegnać, i mnie z któregoś z tych miejsc odbierze. I proszę sobie wyobrazić, że z jednym wyjątkiem – z przyczyn obiektywnych, jak się okazało, nie do zrealizowania – żadnemu z nich nawet do głowy nie przyszło, by się tam wybierać. No więc zostałem w domu.

       Nie byłem na pogrzebie Jacka Drobnego, natomiast przeczytałem odpowiednią notatkę na blogu Coryllusa i to ona sprawia, że znów zabieram głos w sprawie tej śmierci i tego czego ona nas mogła nauczyć, tyle że się jej fatalnie nie udało i to nie udało w sposób wręcz wstrząsający. Z tego co czytam, był Coryllus przyjacielem zarówno Jacka, jak i jego najbliższej rodziny, a zatem informacje jakie przekazał na blogu są z pierwszej ręki i należy traktować je jako wiarygodne. Otóż dziś już wiemy, że Jacek Drobny zachorował ciężko na COVID-19 jako osoba niezaszczepiona i kto wie, czy nie traktująca ewentualne zagrożenie z pewną pogardą. Atak jakiego doznał był tak ciężki i brutalny, że, jak relacjonuje Coryllus, do karetki wprawdzie zdążył dojść o własnych siłach, natomiast dalej wszystko potoczyło się już na tyle szybko i nieuchronnie, że poziom saturacji spadł mocno poniżej 40 procent, w związku z czym lekarze nawet nie próbowali Drobnego podłączać do respiratora, tylko od razu postanowiono zastosować niezwykle drogą, unikalną i szalenie ryzykowną, jednak dającą pewne szanse na przeżycie, terapię ECMO. Nie wiadomo, jak to się stało, że w tych ostatnich chwilach życia Jacka Dropnego przyplątała się jeszcze sepsa, ale to ona, jak informuje Coryllus, go ostatecznie zabiła.

     Napisałem tu tekst o chorobie Jacka Drobnego, kiedy przyszła pierwsza informacja o tym, że niestety tę walkę przegrał, głównie jednak poruszony tym, w jaki sposób banda internautów – często osób, które o Drobnym przynajmniej słyszały – komentowała stan, w jakim on się znalazł, a komentarze owe sprowadzały się do albo kontestowania informacji, że mamy do czynienia z COVID-em, a nie zwykłym przeziębieniem, albo do sugestii, że Drobny powinien zostać natychmiast wypisany ze szpitala i skierowany na leczenie amantadyną. Dziś pojawiła się kolejna fala owego obłędu, tyle że już w bezpośrednich komentarzach na blogu Coryllusa i dotyczących wspomnianej sepsy. Proszę posłuchać:

„No tak, sepsa, przecież leczy się dożylnymi wlewami z Vit C, ale ze szpitali usunięto VitC”;

„Jak to ‘ze szpitali usunięto witaminę C’ To czym oni leczą? Lewatywą? W błyskawicznym tempie tzw. polska służba zdrowia przekształciła się w wojskowe izby chorych  jeszcze z czasów  Najjaśniejszego Pana  Franciszka Józefa , w których żołnierzom na wszystkie choroby  ordynowano tabletkę z krzyżykiem albo lewatywę. Chciwość patologiczna tego środowiska  skończy się dla ‘cyrulików nadwiślańskich’ poważnymi kłopotami.  Samoloty na Madagaskar nie wyrabiają  z wożeniem tego towarzystwa na wywczasy a śmiertelność w szpitalach w związku z objawami typu ‘kaszel, temperatura i katar’ rośnie błyskawicznie”;

„Dodam jeszcze tylko, że na problemy z oddychaniem w związku z oskrzelami i płucami pomaga Thiocodin 1 tabletka na dobę. Bez recepty. To tak na wszelki wypadek, w związku z ‘brakiem przebadania amantadyny’ w systemie NFZ i ‘komisji lekarskich’ oraz ‘systemu profesorskiego’”;

„Ostatnio znajoma wyleczyła się - 3 dni -amantadyną, miała w zapasie, a Viregyt-K kupiłem dzień przed zakazem, no cóż już nam zakazują normalnie żyć...”;

„Właśnie... sepsa... i pobyt w 3 szpitalach. Piękne. Tak się leczy obywateli, takie to ‘ełropejskie’ stadardy”;

„Wszystko się zgadza, dlatego irytujące jest, że nie można zaufać lekarzom (NFZ, bo prywatnie to zupełnie inna rzeczywistość), którzy obecnie robią dosłownie za stręczycieli wiadomo czego, co mogłem naocznie stwierdzić.

Wciąż Polak musi być jak partyzant złota rączka, aby przetrwać powinien wykazywać wiele talentów, zatem być mechanikiem, elektrykiem, budowlańcem, nauczycielem... a obecnie farmaceutą z zacięciem pulmonologicznym”; 

„Gdy nasz Przyjaciel leżał w szpitalu z wiadomym rozpoznaniem, jego żona błagała lekarzy, by zastosowali amantadynę. ‘My tego nie stosujemy’ - uzyskała odpowiedź. Michał zmarł. Niedawno minęła rocznica Jego śmierci. Był człowiekiem wybitnym. Bardzo Go brakuje”;

„To mi przypomina okupację niemiecką i eksperymenty na ludziach w obozach”.

       A więc tak oto wygląda rozmowa pod tekstem Coryllusa, w którym ten opowiada o życiu, pracy i śmierci człowieka, który został zaatakowany przez COVID i który mimo zaangażowania wszelkiej dostępnej pomocy medycznej zmarł, jak rozumiem, w wielkich cierpieniach. Ale to nie wszystko. Przez wspomniane życie i pracę Jacka Drobnego, we Mszy Świętej za jego duszę, oraz w samym pogrzebie wzięli udział przedstawiciele najwyższych władz państwowych, a premier Morawiecki skierował z tej okazji specjalny pożegnalny list. Oto w jaki sposób na blogu Coryllusa komentowany jest ten fakt:

„No ale Zalewska, Braun, inni ‘parlamentarzyści’ i ‘list pożegnalny’ od bankstera, przygotowany przez jakiegoś ‘wiplera’ z dętej agencji PR-owej - to przerosło moje wyobrażenie. No ale jeszcze u nas w Polsce na pogrzeby się ‘nie zaprasza’ i kto ma wolę to może przyjść. W każdym bądź razie obłuda i hipokryzja niebywała. A jutro wszyscy obecni parlamentarzyści zgodnie nas, naród polski zdradzą i sprzedadzą, każdy na swoim ‘odcinku zarządzania’. Tak, tak, a wszystko ku chwale ojczyzny”.

„Nie łudźmy się - oni nie są tacy ‘pamiętliwi’. Gdyby nie teksty Pana Gabriela (które wszyscy czytają), to ‘pies z kulawą nogą’ by się nie pojawił”.

       W swoim wpisie, Coryllus pisze tak:

„Kiedy tam siedziałem podchodzili do mnie wszyscy bliscy Jacka, cała rodzina i znajomi i mówili, że czytają te blogi. Nie wiedziałem co zrobić i co powiedzieć. On wszystkim kazał tu zaglądać i czytać teksty i komentarze. Czytała i czyta to jego żona, mama, siostra, jego teściowa i teść, szwagier, dzieci i w ogóle całe otoczenie. Ludzie ci rozsyłali jeszcze te teksty znajomym z rekomendacjami Jacka”.

        Jak rozumiem i się też domyślam, jeśli taka jest prawda, to i dziś tekst który musiałem dziś skomentować, przeczytali też „jego żona, mama, siostra, jego teściowa i teść, szwagier, dzieci i w ogóle całe otoczenie”. I jak rozumiem, ale też się domyślam, byli jak zawsze bardzo usatysfakcjonowani. Jak rozumiem, usatysfakcjonowany owymi komentarzami był też sam Coryllus, raz przez to, że wbrew swojemu stałemu zwyczajowi właściciela strony i jej administratora, nikomu z komentujących nie zwrócił uwagę na niestosowność ich zachowania – co zwykle czyni w sposób bardzo brutalny i nieznoszący sprzeciwu – w obliczu, jak by nie było, majestatu śmierci, i to śmierci bardzo szczególnej, wręcz wyjątkowej, a dwa przez pewną szczególną deklarację. Otóż mam bardzo poważną obawę, że odpowiedzi na to pytanie udziela już drugie zdanie omawianej notki:

„W całym kościele były tylko trzy osoby bez masek: ja, moja żona i poseł Braun”.

Zdanie kompletnie niepotrzebne, bez jakiejkolwiek przyczyny, bez śladowej choć kontynuacji, w sposób oczywisty wrzucone tylko po to, by się móc pochwalić... no nie wiem, czym? Odwagą? Niezłomnością charakteru? A może po to, by zasugerować, że śp. Jacek Drobny byłby w tym momencie z Coryllusa nadzwyczaj dumny? Tego, powtórzę, nie wiem. Natomiast, jak mówię, tu widzę odpowiedź na pytanie, dlaczego Coryllus pozwolił, by na jego blogu, pod notką poświęconą pamięci zmarłego, wcale nie na sepsę, ale jak najbardziej na COVID-19, Jacka Drobnego, doszło do tego rodzaju bezprzytomnego barbarzyństwa. Tu też może leżeć odpowiedź na pytanie – pytanie dziś na szczęście zaledwie potencjalne – dlaczego „jego żona, mama, siostra, jego teściowa i teść, szwagier, dzieci i w ogóle całe otoczenie” wpadają w takie wzruszenie, gdy czytają o tym, jak to polska służba zdrowia, z podpuszczenia zdrajców Ojczyzny, małych mengele, zabiła ich brata, bo zamiast zwrócić sie o pomoc do dr. Bodnara, albo przynajmniej kupić w aptece witaminę C, namówili go na jakieś gówno o egzotycznej nazwie ECMO.



 

 

     

 

 

wtorek, 4 stycznia 2022

Gdy przychodzi nam wejść w czas karnawału


      Tydzień temu dotarła do nas wiadomość, że nasz przyjaciel, kolega i znajomy, Jacek Drobny, zachorował na COVID-19 i leży w szpitalu w stanie agonalnym. Po paru dniach Gabriel Maciejewski, Jacka przyjaciel, pocieszył nas informacją, że stan Drobnego się ustabilizował i choć ten utrzymywany jest w stanie śpiączki farmakologicznej, jest nadzieja, że może z tego wyjdzie. Dziś już wiemy, że Jacek Drobny zmarł i ja po tych wszystkich dniach, kiedy nie bardzo chciałem się odzywać, by nie zapeszyć, mam potrzebę się w końcu odezwać i poświęcić nie jemu, ale nam, których on tu zostawił, ten tekst. Otóż dla mnie Jacek Drobny nie był ani przyjacielem, ani nawet kolegą, natomiast znaliśmy się dobrze, a z tego co wiem, on o moich codziennych ścieżkach wiedział znacznie więcej niż ja o jego. Od zawsze był przyjacielem tego bloga, szanowaliśmy się bardzo, parę razy, kiedy jeszcze pracował tu w Katowicach, zaprosił mnie do knajpy by zjeść coś i pogadać, spotkaliśmy się też parę razy przy okazji wrocławskich targów książki, a ja nawet przez jakiś czas uczyłem angielskiego jego syna, przez którego posyłał mi flaszkę wspaniałego wina z uprawianej przez siebie z dumą winnicy.

        I to właściwie wszystko, a mimo to gdy usłyszałem, że zmarł, jest mi cholernie przykro i od tego czasu nie mogę się pozbierać. Nie wiem jak to się stało, że zachorował i to zachorował aż tak ciężko, i powiem szczerze, że choć nie mogę uwierzyć, że człowiek tak silny pod każdym względem, tak pracowity i zorganizowany, mógł tak fatalnie znieść tę zarazę, nawet nie chcę wiedzieć, czy on był zaszczepiony, czy nie, czy miał jakieś ukryte choroby, czy był idealnie zdrowy, czy dbał o nie, czy nimi gardził, bo szczerze mówiąc, dziś to już nie ma ani dla mnie, ani tym bardziej dla niego, żadnego znaczenia. To natomiast co się dla mnie akurat bardzo liczy, to fakt, że po raz nie wiem który, ten cholerny COVID zabija agresywnie, bezlitośnie i nieodwołanie. Po raz kolejny – tak jak nie wiem niemal niczego na temat tego jak to z tą zarazą naprawdę jest – to akurat wiem: to nie jest katar, to nie jest nawet grypa; to jest zimny morderca, przed którym, gdy on nas już sobie upatrzy, praktycznie nie mamy sposobu by się bronić.

       Ale wiem jeszcze coś. Otóż wśród wielu rzeczy, których się obawiałem w miarę z jednej strony trwania epidemii, a z drugiej ciągłych i coraz bardziej chaotycznych prób radzenia sobie z nią, często w sposób kompletnie absurdalny, była i ta, że wielu z nas tego nie wytrzyma i przez nią oszaleje, i albo ze strachu przed nią wpadnie w stan cieżkiej histerii, albo odwrotnie – w najbardziej absurdalny sposób zakwestionuje jej istnienie i sens tej walki, uznając ją za depopulacyjny plan George’a Sorosa, Billa Gatesa, czy diabli wiedzę kogo jeszcze. I proszę sobie wyobrazić, że znam osobiście ludzi z obu stron tego szaleństwa, czyli kogoś kto ze strachu przed COVID-em autentycznie stracił zmysły, ale i też osoby, które podobnie oszalały, tyle że ze strachu przed niezbadanym spiskiem.

       Jacek Drobny – niech go Pan przyjmie do Swego Królestwa – zmarł i, jak mówię, nie wiem i nie chcę wiedzieć, co on sobie o tej całej zarazie myślał, natomiast uważam, że to tragiczne zdarzenie jest dobrą okazją do tego bym opowiedział o tym, co się dzieje z nami, którzy tę, czy jakąkolwiek inną śmierć, obserwują. Otóż proszę sobie wyobrazić, że kiedy Gabriel Maciejewski po raz pierwszy poinformował na Facebooku, że Jacek Drobny umiera, komentarze pod ową informacją były niemal jednobrzmiące (cytuję z pamięci): „A skąd pewność, że to COVID?”; „Mam katar, rok temu miałem katar, dwa lata temu też miałem katar i nie będę z tego powodu ulegał propagandzie”; „Pod żadnym pozorem nie wolno go dawać pod respirator”; „Proponuję kontakt z dr. Bodnarem”; „Panie Gabrielu, niech pan go koniecznie wydostanie z tego szpitala”; „Odłączyć go od respiratora i podać amantadynę”; „Absolutnie nie respirator. Suchy tlen i amantadyna”; „Wyciągnąć go spod tego mordownika”...

        Uczę pewną panią, której mąż pracuje w szpitalu i ma nieustanny kontakt z chorymi na COVID, często dziś już niestety nieżyjącymi. Opowiada ów pan doktor o trzydziestoletnim pacjencie, który został przywieziony na oddział z płucami zniszczonymi w 80 procentach, który absolutnie nie zgodził się, by go podłączono do respiratora. Z tej okazji, skoro lekarze nie mieli dla niego żadnej innej propozycji, napisał specjalne oświadczenie, w którym zażądał, by go ze szpitala wypisano, no i zgodnie z procedurą wypisany został. Kobieta, również młoda, w stanie agonalnym błagała lekarza, by kiedy już umrze, broń Boże nie pisać w akcie zgonu, że ona umarła na COVID, bo jej zdaniem COVID nie istnieje. Zmarła, oczywiście na COVID. Młode małżeństwo przywiozło do szpitala rodziców chłopca, on został w samochodzie, dziewczyna zaprowadziła ich na oddział, kiedy wróciła do samochodu mogła tylko poinformować męża, że jego mama nie żyje. Opowiada też wspomniany pan doktor, że przywieziono na oddział człowieka w bardzo ciężkim stanie, który zdążył jeszcze poprosić, by przed podłączeniem go do respiratora pozwolono mu pójść do ubikacji. Niestety, jak się okazało, ta minuta czy dwie wystarczyły. Jak słyszę, tempo tego ataku jest absolutnie piorunujące. Tam liczą się nie minuty, lecz sekundy i w tej sytuacji respirator jest często jedyną ucieczką.

       Tymczasem: „Wyciągnąć go spod tego mordownika”; „Proszę zgłosić się do dr. Bodnara. Może on pomoże”. Jak niektórym wiadomo, moja żona ma rodzinę w Przemyślu, z której część jest znakomicie zorientowana w lokalnym stanie rzeczy. Słyszę, że wspomniany dr Bodnar ma w Przemyślu gabinet w którym przyjmuje do 100 pacjentów dziennie, głównie w sprawie amantadyny. Cena wizyty wynosi 250 zł za... no nie wiem... dziesięć, piętnaście minut?

       Znajomy który chwali się, że ma zawsze przy sobie odpowiednią ilość tabletek owej amantadyny, ostrzega mnie, bym pod żadnym pozorem nie pozwalał sobie badać temperatury laserowymi termometrami zamontowanymi w niektórych urzędach, bo one wysyłają do naszego mózgu truciznę, która powoduje odsuniętą w czasie śmierć. Na youtubie działa pewien „profesor”, który w cyklu wykładów udowadnia, że w szczepionkach przeciwko wirusowi znajdują się jaja kosmity, które pozostają w uśpieniu do momentu aż Rząd Światowy podejmie decyzję o powszechnej aktywacji. Wówczas z jaj wyklują się 25 metrowe organizmy, które zabiją wszystkich zaszczepionych na całym świecie.

       Parę dni temu spotkałem na ulicy bliskiego kolegę. Na twarzy miał maseczkę zakrywającą go aż po same oczy. Zatrzymaliśmy się, wyciągnąłem dłoń, by się przywitać i nagle z przerażeniem zorientowałem się, że ściskam gumową rękawiczkę. Myślę, że był zaszczepiony. Tak jak ja.

        Panie, zmiłuj się nad nami. 


 

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...