Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tvp info. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą tvp info. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 27 lutego 2024

Tomasz Sakiewicz - producent pierwszej klasy płyt paździerzowych

 

       Minął kolejny dzień z kolejnymi informacjami o kolejnym sukcesie telewizji Republika, a ja odczuwam coraz większą irytację i, w konsekwencji, coraz większe zmęczenie tym, co owa telewizja mi dostarcza. W momencie gdy reżim Donalda Tuska praktycznie zlikwidował publiczną telewizję, a wraz z nią kanał plus portal TVP Info, zupełnie naturalnie przełączyłem się na Republikę, a więc telewizję, którą przez całe długie lata omijałem szerokim łukiem, i dziś, z braku jakiejkolwiek innej sensownej oferty, oglądam już tylko to i, jak już wspomniałem, dostaję na nich coraz większej cholery.

      Jeśli mam najkrócej wytłumaczyć się ze swojej postawy, to powiem tyle, że o ile przez minione osiem lat miałem w ofercie, na zmianę, albo propagandę spod znaku tygodnika „Sieci”, albo „Gazety Polskiej” z jej tak zwanymi „Klubami”, co przy zachowaniu jakiegoś tam „środka”, z audycjami trzymającymi się z dala od polityki, co dawało pewną estetyczną równowagę, to telewizja Republika w tej mierze nie daje już żadnych szans. Tu mamy wyłącznie Sakiewicza, Lisiewicza, Hejke, Kowalskiego, Szafarowicza z Hołdą i całą kupę jakiś komików. A wszystko na technicznym, estetycznym i emocjonalnym poziomie tygodnika „Angora”.

     Zaglądam do internetowego portalu Republiki, a tam jest jeszcze gorzej, bo od góry do dołu już tylko prośby o pieniądze. Na samej górze wprawdzie informacja, że Jacek Ozdoba skomentował prace komisji w sprawie Pegasusa, ale dalej już po kolei: albo „Dom Wolnego Słowa”, albo „Jak zasubskrybować Republikę na YouTube”, albo „Nie tylko w telewizji, ale i w internecie”, albo „Warto reklamować się w TV Republice”, albo „Telewizja Republika. Oglądaj”, albo „Zamów wyjątkowe koszulki w sklepie Gazety Polskiej”, albo „Wspieraj wolne media!” i wreszcie, jakże by nie, „Rekordowe wyniki portalu TV Republika”. No i nadchodzi dzień kolejny, kolejna próba i tym razem już nie ma żadnych informacji. Tylko telewizyjne okienko i telewizja Republika. Oto codzienna oferta red. Sakiewicza.

       No i wreszcie mamy poźny wieczór i trafiam na codzienny program dla sympatyków TV Republika z szerokiego świata, którzy języka polskiego nie znają, ale dzięki staraniom redakcji mogą uzyskać wiedzę na temat sytuacji w Polsce i na świecie w języku angielskim. No i tam, jak najbardziej, stały program redaktora Rachonia, który przedstawia swoje głębokie polityczne analizy w tym właśnie języku. I proszę sobie wyobrazić, że tu akurat mamy do czynienia z prawdziwym hitem. Rachoń wprawdzie czyta swoje teksty z promptera, ale stara się to robić naśladując akcent zasłyszany na amerykańskich westernach z lat 50. i 60., a biorąc pod uwagę fakt, że praktycznie w każdym zdaniu robi błędy w wymowie tak drastyczne, że niekiedy przekaz staje się wręcz niezrozumiały, ci nieliczni widzowie anglojęzyczni muszą mieć naprawdę wyjątkową zabawę, zwłaszcza gdy na końcu zobaczą autorskie logo Rachonia o treści „We rollin’”.

        Yeah!!!

        Wspomniałem w pewnym momencie o tygodniku „Angora”, nie bez przyczyny. Otóż przypomniałem sobie nagle, jak swego czasu na ów pażdzierzowy projekt zwrócił uwagę mój ówczesny pracodawca Piotr Bachurski, wydawca „Gazety Warszawskiej”. Zasugerowałem mu pewnego dnia, by zmienił graficzną szatę swojego tygodnika, tak by on wyglądał bardziej reprezentacyjnie,  jak, powiedzmy, „Sieci” Karnowskich, czy choćby „Do Rzeczy”, a on mi własnie dał przykład „Angory”, która może wygląda jak zadrukowany papier toaletowy, ale za to notuje najwyższą sprzedaż. I powiedział coś w rodzaju: „Ludzie, panie Krzysztofie, lubią właśnie tak”.

       Myślę więc o tej nieszczęsnej Republice, o Angorze, ale też o niegdysiejszej TVP Info i zaczynam się zastanawiać, czy likwidacja TVP nie okaże się gwożdziem do trumny dla liberalnej rewolucji, która po 13 grudnia wzięła Polskę za twarz i zaczęła wprowadzać swoje porządki. Zniszczyli bowiem coś co – jak wielu z nas dziś potwierdza – przyniosło porażkę polskiej patriotycznej prawicy i po kolejnych czterech lata mogło doprowadzić do tego, że nawet ta reszta, takich jak my, najbardziej zdeterminowanych wielbicieli Jarosława Kaczyńskiego, powiedziałaby: „E tam! To już ten TVN jest jakiś bardziej”.  I zaczynam się dziś na przykład zastanawiać, co Polska – nie ta banda psychopatów, ale Polska – dostała w zamian za redaktorów Ogórek, Pereirę, Klarenbacha, Janeckiego, ale też za Marylę Rodowicz, Zenka Martyniuka, czy niesławny Sylwester Marzeń. Otóż zamiast tego wszystkiego, co tamtych doprowadzało do szału, a u nas wzbudzało albo zwykłe zniecierpliwienie, albo często nieznośne zażenowanie, pojawiła się jakość, jakiej dotychczas nie znaliśmy, której emanacją stało się hasło: „Każde polskie serce pika, gdy nadaje Republika!”. A ja bardzo nieśmiało, czasem wręcz z pewnym lękiem, czułem od paru lat, że intelektualna oferta jaką Prawo i Sprawiedliwość kierowało przez te wszystkie lata do Polaków, tak naprawdę niewiele się różniła od tego, co im proponował  tak zwany Nowy Świat, tyle że zamiast niebieskich flag unijnych wokół powiewały flagi biało-czerwone. Zbyt mocno niekiedy czułem, że wspomniany Sylwester Marzeń gromadził dokładnie tę samą publiczność, którą mogliśmy z przerażeniem oglądać podczas pokazywanych w Polsacie kabaretów, czy słuchać jej rechotu w kinach podczas premier polskich romantycznych komedii, czy kryminałów Patryka Vegi, czy wreszcie kryć się przed ich żartami w telefonach do „Szkła Kontaktowego”, które tak naprawdę przychodziły od takich samych ludzi, jacy dzwonili czy pisali tweety do programu „W Tyle Wizji”, czyli, krótko mówiąc, pokolenia korpo i ich rodziców. Doszło do tego, że dla ludzi na których tak naprawdę nasza Polska mogła liczyć, intelektualna i estetyczna oferta – bo mam na myśli ofertę estetyczną i intelektualną, a nie polityczną – jaką przedstawiła Prawo i Sprawiedliwość była kompletnie bezużyteczna. I polityka nie miała tu nic do rzeczy.

       I mam bardzo mocne podejrzenie, że jeśli możemy dziś liczyć na pokonanie zła, które okazało się tak bezwzględne, tak wręcz nieludzkie, że wszelkie nasze wyobrażenia i przewidywania w odpowiednim czasie nie potrafiły choćby się z nim skonfrontować, to jedyna nadzieja w ludziach, którzy dopiero w TV Republika odnaleźli swój dom. Obawiam się – a jednocześnie, paradoksalnie, mam nadzieję – że dla nich to nawet, że owa słynna jakość obrazu, której już chyba żadne pieniądze nie poprawią, pozostanie taka jak jest dzisiaj, to że tam rej będą wodzić redaktorzy Grzegorz Wszołek, Oskar Szafarowicz, Marian Kowalski, Piotr Lisiewicz, czy wspomniane przez mnie wcześniej „We rollin’!” Rachonia, będzie jedynie dodatkowym argumentem za tym, by w nadchodzących wyborach zagłosować na Prawo i Sprawiedliwość... czy kogo tam im wskaże Tomasz Sakiewicz.

 


środa, 14 października 2020

Żarcik, czyli minęła dwudziesta

      W miniony weekend, jak już część z nas wie, udałem się z żoną moją do Zakopanego, gdzie większość czasu spędziliśmy dzielnie walcząc z deszczem. W niedzielne przedpołudnie kupiliśmy sobie po pelerynie za pięć złotych i wyruszyliśmy na spacer Doliną Kościeliską pod sam prawie Giewont i z powrotem, a potem, jak by tego było mało moim emerytowanym nogom, dołożyliśmy do tego spacer kolejny Drogą pod Reglami w kierunku Doliny Strążyskiej. Każdy kto tamtędy szedł wie, że owa droga, choć ogólnie rzecz biorąc dość płaska, przez niewielkie, choć nieustanne, podejścia i zejścia, potrafi zmęczyć, zwłaszcza kogoś, kto tak jak ja ma już swoje lata, w dodatku nie koniecznie spędzone na fizycznym wysiłku. Szliśmy więc sobie już jakieś pół godziny, gdy podczas kolejnego zejścia, minął nas biegacz, a ja z dziką satysfakcją w głosie wrzasnąłem za nim: „Z górki to każdy głupi potrafi!” I w tym momencie biegacz się zatrzymał spojrzał na mnie baranim wzrokiem i oto co nastąpiło dalej:

- No teraz biegnę z górki, ale chyba wcześniej musiałem jakoś na nią wbiec, co nie?


- Kiedy wcześniej? Jak myśmy tam włazili, to pana nie widzieliśmy.

- No bo jak wyście tam wchodzili to ja byłem jeszcze z tyłu.

- No ale myśmy pana nie widzieli nawet dwa kilometry wcześniej. Cały czas tu leziemy i nie widzieliśmy żywego ducha. Mieliśmy kilka ciężkich podejść i tam nikogo nie było. Dopiero teraz pana spotykamy jak pan biegnie z górki, co jak mówię, potrafi każdy głupi.

- No ale ja wyruszyłem na trasę kiedy wyście już przeszli kawał drogi i dopiero teraz was dogoniłem.

- Dopiero teraz? To chyba nie ma się pan czym chwalić. Dlatego mówię, z górki to potrafi każdy. Spróbowałby pan tak jak my wbiec pod górę.

- No ale ja wcześniej kilka razy zaliczyłem te górki.

- Chyba jednak nie za szybko, skoro dopiero teraz pana tu widzimy. Myśmy idąc wolnym krokiem doszli tu znacznie szybciej.

- No ale przecież mówię, że ja zacząłem biec długo po was.

- Jak długo?


- No nie wiem. A jak długo wy już idziecie?

- Z pół godziny?

- No wiec ja biegnę od 10 minut.

- 10 minut? Ciekawe, bo 10 minut temu też pana nie widzieliśmy.

- No ale nie mogliście mnie widzieć, bo ja wtedy byłem jeszcze w Kirach.

- W jakich Kirach? Co pan bredzi? My idziemy z Doliny Kościeliskiej.

- No ale ta wieś u ujścia Doliny nazywa się Kiry. I ja stamtąd biegnę.

- No i dobrze. Tyle że w takim razie myśmy też tam byli i też tam pana nie widzieliśmy.

- Przecież mówię, że nie mogliście mnie widzieć, bo już byliście na trasie.

- A skąd ja mogę wiedzieć, że pan nie kłamie? Od pół godziny nie widzieliśmy tu nikogo, a pan nagle na nas wyskakuje i mówi, że biegnie tuż za nami.

- Przecież nie mówię że tuż za wami. Tuż za wami byłem przez chwilę, chwilę temu, a wcześniej biegłem sam, pod górę, na dół, pod górę, znów na dół, no i wreszcie was dogoniłem.

- A ja mówię, że dogonił nas pan, bo z górki każdy głupi potrafi. A poza tym, skąd mam mieć pewność, że nie siedział pan tu w krzakach i nie czekał na nas aż się pojawimy, a potem na nas wyskoczył, udając że jest taki szybki?

- W krzakach? A po cholerę miałbym się chować w krzakach i wam coś pokazywać? Przecież ja was nawet nie znam.

- No to nie jest wcale takie pewne. Ja jestem bardzo popularnym prawicowym blogerem o imieniu Toyah, a pan pewnie nienawidzi PiS-u i chciał mi dokuczyć.

- Ja ani się polityką nie interesuję, ani o panu nie słyszałem, więc też nawet mi w głowie, by urządzać tu takie popisy.

- To czemu pan tu się popisywał, że jest taki szybki, co?

- Normalnie biegłem. Przed nikim się nie popisywałem. Nawet nie wiedziałem, że was tu spotkam.

- To ciekawe, czemu pan nie pokazał nam, jak wbiega pod górę, tylko wybrał to miejsce?

      W tym momencie biegacz chciał coś jeszcze powiedzieć, ale w końcu machnął ręką i pobiegł dalej. Więcej go nie zobaczyliśmy. W sumie ciekawe. W końcu gdzieś tam musiał być.

***

       Ktoś mnie być może teraz zapyta, skąd mi przyszedł do głowy dzisiejszy pomysł na ten wpis. Już odpowiadam. Jak już informowałem, trzy weekendowe dni spędziliśmy na wycieczce do Zakopanego, przez ten czas nawet nie zajrzeliśmy do telewizora i w pewnym momencie tak bardzo zrobiło mi się żal, że nie mogę posłuchać, jak Adrian Klarenbach rozmawia z politykami, a tam każdy z nich wręcz staje na głowie, by dostarczyć widzom odpowiedniej porcji poważnej politycznej debaty, wypełnionej jak najbardziej poważnymi argumentami, gdzie pod koniec zawsze musi się okazać, że czarne wcale nie musi być aż tak czarne, a białe tak bardzo białe, że pomyślałem, że sam sobie dostarczę rozrywki, a potem się z nią tu na blogu podzielę.

 


 

 

 

  


niedziela, 5 lipca 2020

Andrzej Duda - to się uda! A Państwu już podziękujemy.


       Parokrotnie ostatnio dawałem tu wyraz swojemu zaniepokojeniu sposobem w jaki prezes Kurski, najpierw bezpośrednio, a ostatnio w sposób sobie tylko znany, uczestniczy w promocji wysiłków Andrzeja Dudy na rzecz przedłużenia swojej służby dla  Polski. Jednocześnie jednak, przy każdej kolejnej okazji, robiłem jedno i to samo zastrzeżenie, że oto mianowicie nie jesteśmy w stanie dokonać pełnej oceny zachowania publicznej telewizji w czasie bieżącej kampanii, o ile nie uzyskamy pełnego obrazu tego, co w tym samym czasie dzieje się tam, gdzie Andrzej Duda pozostaje możliwie najczarniejszym charakterem i gdzie jego ewentualne zwycięstwo stanowi zapowiedź nie mniej czarnej przyszłości z punktu widzenia najbardziej czarnego towarzystwa. A tu oczywiście miałem na myśli przede wszystkim telewizję TVN24.
        Ja akurat owej stacji zasadniczo nie oglądam od mniej więcej pięciu lat. Owszem, zaglądam na ich internetowy profil, gdzie siłą rzeczy – w końcu to jednak Internet – oni się muszą bardziej starać, gdy chodzi o telewizor jednak, pozostaję kompletnie niepoinformowany. Mimo to jednak, ani przez moment nie przyszło mi do głowy sądzić, że ów rodzaj agresji, jaką prezentuje Telewizja Polska, pozostaje bez jakiegokolwiek odniesienia do tego, co się najpewniej dzieje po przeciwnej stronie.
      I oto, proszę sobie wyobrazić, że spędzaliśmy tu wczoraj bardzo przyjemnie czas przed telewizorem, gdzie Arsenal niszczył cudowne dziecko Eltona Johna, a kiedy owa męka dobiegła końca, przełączyliśmy na TVP Info, gdzie akurat emitowany był świeżo wznowiony po oficjalnym zakończeniu pandemii program „Studio Polska”, a w tej sytuacji ktoś z nas nagle zaproponował, by zajrzeć do stacji TVN24 i zobaczyć, jak oni sobie radzą z bieżącą sytuacją.
       Otóż muszę powiedzieć, że to czego w tym momencie doświadczyliśmy, problem jaki tu od czasu do czasu się pojawia, rozstrzyga ostatecznie. Nawet jeśli publiczna telewizja jakimś cudem osiągnie poziom niesławnego Dziennika Telewizyjnego, nawet jeśli ktoś powie, że tam ów poziom już dawno został osiągnięty, a nawet gdy jeszcze ktoś przyjdzie i aktualną produkcję TVP oceni, jako coś dotychczas na rynku medialnej propagandy nieznanego, to co – nie wiem, jak to jest na co dzień, bo, jak mówię, staram się nie angażować – w telewizji TVN24 pojawiło się wczoraj, to jest coś, co bije wszelkie rekordy.
      Ja nie mówię, że myśmy tam dzielnie trwali przez choćby i dziesięć minut, bo tego normalny człowiek by zwyczajnie nie zniósł, jednak te kilka minut spędzone na oglądaniu telewizji TVN24 mnie osobiście utwierdził tylko w podejrzeniu, że każdy przejaw słabości z naszej strony musi nas doprowadzić do nieuniknionej i bezdyskusyjnej porażki. Jeśli to co dziś, każdego wieczora o godzinie 19.30, jesteśmy zmuszeni cierpieć zmieni się choćby o jotę, po nas nie zostanie nawet kurz. Dlaczego? Bo po stronie przeciwnej cała moc propagandowego ataku ustawiona jest na jeden tylko kierunek i nie widać choćby śladu jakiegokolwiek ustępstwa. Ale mało tego. Tu nie chodzi tylko o ów wymiar propagandowy. Tu problemem nie jest tylko to, że oni agitują za Trzaskowskim, a Dudę przy tej okazji skutecznie niszczą. To jest akurat też coś, co systematycznie i bez cienia wstydu robi Telewizja Polska. Rzecz w tym, że z tego co udało nam się wczoraj zauważyć, TVN24 zachowuje się dokładnie tak samo jak ludzie, którzy uczestniczą w relacjonowanych przez telewizję spotkaniach Rafała Trzaskowskiego, owi kompletnie nieprzytomni w swojej nienawiści wariaci, którzy nawet jeśli sobie tego nie uświadamiają rozumowo, w jakiś sposób czują, że oto rozstrzyga się coś dla nich absolutnie najważniejszego, a więc ŻYCIE. W TVP choćby i najbardziej zaangażowani propagandziści przynajmniej są uśmiechnięci, by nie powiedzieć, weseli. Tam są wyłącznie zaciśnięte zęby i wściekłość na twarzach.
       Ktoś się zapyta, co tam się działo, a ja chętnie odpowiem. Otóż przez te dziesięć może minut które udało nam się wytrzymać, jedynym tematem – a zaznaczam, że mówimy o przekazie dnia – była sprawa ułaskawienia pedofila. Cały wysiłek, jaki stacja TVN24 poświęciła na wypełnienie tego czasu, skierowany był na to, by pokazać, jak w rzeczy samej Andrzej Duda skazał ową udręczoną córkę i jej matkę na kolejne lata  cierpień pod ciężką ręką bezwzględnego pedofila. Oglądaliśmy ów przekaz, a ja sobie natychmiast pomyślałem, że skoro, jak się okazuje, oni już naprawdę nie mają nic innego, jak ów tekst z dziennika „Fakt”, to znaczy, że oni w ogóle nie mają już nic i najbliższy tydzień albo zostanie wypełniony głosami jakichś wynajętych psychologów, którzy będą nam po raz kolejny objaśniać, na czym polega tak zwany „Syndrom Sztokholmski”, albo wpadną na jakiś nowy temat, tyle że aby do tego dojść będą musieli poczekać aż nadejdą nowe informacje z Niemiec, czy Rosji. Jedno jest pewne: na żadne realne argumenty na rzecz niedopuszczenia  Andrzeja Dudy do drugiej kadencji, liczyć nie możemy. Tam zwyczajnie nie ma już nic. Skończy się sprawa pedofila, pojawi się jakiś romans, czy świeżo odkryta afera finansowa i na tym koniec. Dziś jednak to jest już dla nas akurat całkowicie obojętne. Zwłaszcza że, oceniając choćby po opisanym wyżej zachowaniu, wynik tych wyborów jest ostatecznie rozstrzygnięty. A oni, nawet jeśli wciąż tego nie wiedzą, to z całą pewnością drżą i to drżą tak, że owe twarze powoli zaczynają się stawać rozmazane, jak szprychy w kole roweru.


Zdjęcie: Jakub Szymczuk Facebook

czwartek, 4 czerwca 2020

O tych co stawiają oczy jak złodziej


       W ostatnich dniach po Facebooku, czy może Twitterze, zaczęło krążyć najnowsze zdjęcie Donalda Tuska, na którym wygląda jak nie przymierzając ów pamiętny menel, lansowany swego czasu przez ogólnopolskie media jako Hubert H. – prześladowany przez Lecha Kaczyńskiego i jego służby prosty człowiek. Ja nie mam bladego pojęcia, czemu Donald Tusk, człowiek, co by jednak o nim nie mówić, dość gładki, by nie powiedzieć obślizgły, postanowił się aż tak zapuścić, i szczerze powiedziawszy mało mnie to interesuje, jeśli jednak dziś o tym wspominam, to po to, by zwrócić uwagę na fakt, że od pewnego czasu ów lans na menela robi niespodziewaną i dla mnie kompletnie niezrozumiałą karierę. Ja to zauważyłem już jakiś czas temu, gdy pierwszą gwiazdą publicystyki w publicznej telewizji został Witold Gadowski, a zaraz po nim na scenie zaczęły się pojawiać takie gwiazdy jak Wojciech Wybranowski, Piotr Lisiewicz, Stanisław Janecki, Krzysztof Feusette, Jerzy Targalski, Otoka-Frąckiewicz, Andrzej Potocki, czy Samuel Pereira, natomiast przyznaję, że kiedy ten ostatni ni stąd nie zowąd ostrzygł się, ogolił, uczesał, a przez to zaczął wyglądać, jakby się też przy okazji wreszcie umył, wydawało mi się, że za nim pójdą inni. Niestety, nic podobnego. Pereirze oddaję należny mu szacunek, co do reszty jednak, sprawa przedstawia się coraz bardziej dramatyczniej.
          W tej sytuacji, zdjęcie Donalda Tuska w nowym anturażu oczywiście wywołało we mnie miły dreszcz satysfakcji, z drugiej strony jednak pomyślałem sobie z lękiem, że co jeśli to faktycznie jest jakiś nowy trend i on w ten sposób szykuje się do spektakularnego powrotu na naszą polską scenę polityczną? Ktoś mnie zapyta, czemu ja się tak tym przejmuję. Co mnie obchodzi, jak się prezentują ludzie, którzy nie są nawet moimi znajomymi, a których obecność w przestrzeni publicznej najwyraźniej w żaden sposób nie wpływa na mój osobisty los? Otóż, mimo że rzeczywiście, jak dotychczas, nie zauważyłem, by oni w jakikolwiek sposób byli mnie w stanie dotknąć, to jednak mam poważne obawy, że owego menelstwa, jako stylu, a podejrzewam, że również charakteru, powinniśmy się wystrzegać zgodnie z zasadą, jaką swego czasu sformułowała moja świętej pamięci ciocia, kiedy to oglądając Donalda Tuska w telewizji, powiedziała – cytuję – „On stawia oczy jak ten złodziej”.
         A ja sobie to wszystko przypomniałem ledwie co wczoraj, gdy najpierw obejrzałem nieogolonego i najwyraźniej od paru dni nie myjącego się i nie zmieniającego ubrań Donalda Tuska, a chwilę później trafiłem na pewien tekst na portalu wpolityce.pl, który pozwolę sobie tu wkleić:

      To co mnie w nim zainteresowało to dwie rzeczy. Pierwsza to informacja, że pracownik tygodnika „Sieci” oraz portalu wpolityce.pl red. Andrzej Potocki, jako pierwszy na świecie, zwrócił uwagę na fakt, że wobec ewidentnych fałszerstw dokonywanych przez Rafała Trzaskowskiego i jego ludzi, Państwowa Komisja Wyborcza może wprowadzić nowy kształt odpowiednich formularzy i w ten sposób tamte podpisy będzie można wyrzucić do kosza, a druga, że on to zrobił już 27 maja. Rzecz w tym, że ja na tym blogu zaproponowałem tę możliwość dokładnie dzień wcześniej, co można jak najbardziej sprawdzić TU, i w związku z tym nie mam najmniejszych wątpliwości, że Potocki swój tekst napisał, jako jeden ze wspomnianych wcześniej meneli, którzy zwyczajnie pasożytując na tych, którzy mają to czego oni albo nigdy nie mieli, albo z różnych przyczyn stracili, uznali, że skoro nie dają, to można im zabrać.
       I niech broń Boże nikt nie myśli, że ja Potockiemu skąpię. Niech bierze stąd co chce. Wystarczy na niego spojrzeć – a każdy kto ogląda stację TVP Info widzi wyraźnie, że jemu się zdecydowanie nie przelewa – by mu tę kradzież odpuścić. Rzecz jednak w czymś innym. Otóż to co zrobił właśnie Potocki, nie jest wcale aż tak oryginalne. Ja do dziś pamiętam jak jeszcze wiele lat temu na tym blogu opisałem, jak to postanowiłem policzyć wszystkie banki, jakie ze wszystkich stron oblepiły okolicę w której mieszkam, i wyszło mi ich jakieś 10, czy 15. Nie minęło kilka dni, a dokładnie czas przygotowania kolejnego numeru tygodnika „Do Rzeczy” – czy gdzie to wówczas pisał jeden z naszych dzisiejszych bohaterów Rafał Ziemkiewicz – jak on się podzielił dokładnie tą samą refleksją, z tą różnicą, że policzył banki w Warszawie.
        Skoro niespodziewanie po latach zgadało się nam na temat Ziemkiewicza, chciałbym mu przy tej okazji oddać honor i przyznać, że dzięki czerwonym spodniom, które go mocno upodabniają do Jurka Owsiaka, on już tylko od góry wygląda na menela. I zupełnie niespodziewanie stanowi autentyczną nadzieję Dobrej Zmiany. Co możemy uznać, jako bardzo pozytywne zakończenie dzisiejszego felietonu.




       
     
         

piątek, 7 lutego 2020

Cukierkiem w skroń, czyli powrót do przyszłości


Dziś postanowiłem zrobić coś, na co nigdy wcześniej się nie poważyłem, a mianowicie pwtórzyć swój tekst zaledwie sprzed kilku miesięcy. Jak wiemy, powtarzanie wcześniejszych notek weszło mi już w krew, jednak zawsze były to refleksje bardzo dawne, co do których choćby nie mogłem mieć pewności, czy większość dzisiejszych czytelników tego bloga je w ogóle zna, czy choćby pamięta, no ale żeby wracać do czegoś, co własciwie jeszcze nie ostygło, to już przesada. Stało sie jednak tak, że wczoraj telewizja TVP Info, w ramach propagandowej akcji zohydzania nam tak zwanej „kasty”, kilkakrotnie poinformowała o tym, że człowiek, który swego czasu zeżarł w „Biedronce” cukierek za 40 groszy został w procesie odwoławczym skazany na 20 złotych grzywny plus stówę kosztów sądowych, no i oczywiście nie omieszkała zauważyć, że ci sędziowi to już zupełnie oszaleli, skoro ciągają człowieka, w dodatku biednego emeryta, po sądach za głupi cukierek. Przypomniano nam tamtą sprawę, a ja oczywiście w jednej chwili dostałem starej cholery, tyle że tym razem jeszcze bardziej powiększonej przez to, że już nie dowiedzieliśmy się, że problem polegał na tym, że ów wygłodniały biedaczek mógłby spokojnie sobie dalej żyć, gdyby za tego cukierka zapłacił, o co obsługa sklepu go grzecznie prosiła, tyle że on się zaparł i zamiast tego pierwsze co zrobił, to popędził na skargę do TVN-u, a oni zrobili resztę.
W czym rzecz. Oto proszę sobie wyobrazić, że ja wchodzę tu do swojej „Żabki”, żeby kupić piwo, a ponieważ akurat wpada mi pod rękę jakiś Snickers, czy Mars, zjadam go i próbuję wyjść jak gdyby nigdy nic. Dziewczyna przy kasie mówi mi, żebym za ten batonik zapłacił, a ja jej na to, że nie zapłacę, bo po pierwsze on mi w ogóle nie smakował, a poza tym niech ona się nie wygłupia i nie robi awantur o głupie parę złotych. Na to ona, że w tej sytuacji ona będzie musiała za niego zapłacić, bo właściciel uzna, że to ona mu te batoniki podjada, zwłaszcza że takich jak ja, ona ma tu dziesiątki dziennie. No to ja jej na to, że to jest jej problem. Ona zatem zamyka sklep, wzywa psy, psy przyjeżdżają, a ja im mówię, że nie zapłacę, bo nie będę brał udziału w jakimś teatrze absurdu, no a na końcu powiadamiam o tym co mnie spotkało media i zostaję bohaterem walki z bezdusznym wymiarem sprawiedliwości.
Przepraszam bardzo, ale po czymś takim, ilu z nas miałoby jeszcze ochotę przychodzić tu i czytać te moje wypociny? Po co komu jeszcze jeden idiota? Tymczasem emeryt ze Szczecina wraca ponownie na czołówki portali informacyjnych, znów w glorii męczennika w wojnie o rozsądek.
Przepraszam wszystkich bardzo, ale tu nie daję rady i kiedy słucham tych wszystkich mądrali tłumaczących mi, że 40 groszy to nic takiego, a poza tym przecież oni w tych sieciówkach cały czas coś rozdają ludziom na zachętę, to aż mnie skręca. W tej sytuacji zatem, skoro temat wrócił, to i ja wracam ze swoim tekstem sprzed zaledwie 4 miesięcy wyłącznie po to by sobie ulżyć. Kto chce, niech sobie poczyta, albo kolejny raz, albo – kto wie – może po raz pierwszy. A kto nie, to do widzenia, do jutra.


      Przed wielu już dziś laty miałem okazję uczyć pewnego dyrektora pracującego dla sieci Carrefour. Powiedział mi ów człowiek, że jednym z największych nieszczęść na jakie natrafia sieć, jest to, że liczba drobnych kradzieży dokonywanych każdego dnia w prowadzonych przez nią sklepach, w końcowym rozrachunku sprawia, że firma operuje na granicy opłacalności. Czy z tą opłacalnością było tak jak on mówił, to raczej wątpię, faktem jest jednak, że ja tych lekcji udzielałem w biurze umieszczonym nad tą halą, odgrodzoną od kupujących wielką szybą, i przez tę szybę mogliśmy obserwować bieżący ruch, i mój dyrektor zapewnił mnie, że w momencie, gdy my tu sobie miło spędzamy czas, któryś z ludzi, których widzimy, coś kradnie, a odpowiednie systemy najczęściej nie są w stanie nawet tego zauważyć.
         Przyznaję, że choć byłem pod wrażeniem, to nie poczułem szczególnego dreszczu. W końcu, co mnie obchodzi jakiś Carrefour? Nie podoba im się, niech spieprzają do Francji; tam z całą pewnością nikt ich nie będzie okradał. Któregoś dnia jednak rozmawiałem z dziewczyną z sąsiedniej „Żabki” i powiedziała mi ona, że prawdziwą plagą są nie tylko ci kupujący, którzy przy okazji zakupów, coś tam sobie lewą ręką ściągną z półki, ale ci już najbardziej bezczelni, co wejdą do sklepu, zdejmą z półki zgrzewkę piwa i jak gdyby nigdy nic wyjdą, a ona nie jest w stanie się nawet ruszyć, bo diabli wiedzą, co oni mają w kieszeni, lub choćby w pięści. No a te kradzieże idą oczywiście na jej konto, bo jak ona jest w stanie udowodnić, że to nie ona, lub jej chłopak, to piwo zwędził?
       Przypomniało mi się to moje doświadczenie, gdy wczoraj wszystkie – ich i nasze – portale poinformowały o nieszczęściu, jakie spotkało „pana Romana, emeryta ze Szczecina”, który tylko z tego powodu, że w sklepie „Biedronka” najpierw ściągnął z półki, a następnie zeżarł śliwkę w czekoladzie, by potem bez płacenia udać się na dalsze zakupy, został skazany przez sąd na 20 dni prac społecznych. Portal tvn24.pl posunął się wręcz do tego, by odwiedzić wspomnianego emeryta u niego w domu i nakręcić odpowiedni reportaż w wersji HD, gdzie ów biedaczek opowiada:
      „Byłem w Kołobrzegu na wypoczynku. W dniu 4 lipca udałem się do sklepu ‘Biedronka’ na ulicy Tarnowskiego 3, dokonałem tam zakupu kilku produktów, włożyłem te produkty do koszyka i przechodząc między półkami, odruchowo sięgnąłem po cukierka, sądziłem że sprawa się zakończyła, tymczasem 11 października otrzymałem wyrok nakazowy”. I tu stacja pozwala najpierw emerytowi odczytać całe orzeczenie, a następnie oświadczenie, że ponieważ on nie wyniósł nic poza sklep, tylko „skonsumował na miejscu”, to zarzut kradzieży jest absurdalny.
       W opisie przedstawionym przez portal sprawa staje się jeszcze bardziej fascynująca:
       „Pan Roman to 69-letni emeryt ze Szczecina. Wcześniej pływał jako marynarz w Polskiej Żegludze Morskiej. Jak sam mówi – opłynął cały świat. Jednak dopiero w Polsce spotkała go taka - w jego ocenie - absurdalna sytuacja. W wakacje wybrał się do Kołobrzegu. Jak relacjonuje, 4 lipca poszedł na zakupy do samoobsługowego sklepu jednej z sieci marketów. Znajduje się on przy ul. Tarnowskiego. W trakcie zakupów zauważył śliwki w czekoladzie sprzedawane na wagę. Jak tłumaczy, odruchowo wziął jednego cukierka i spróbował. Nie posmakował mu, więc zrezygnował z ich kupna. Po chwili jeden z pracowników sklepu zwrócił mu uwagę, że to kradzież. Pan Roman uznał to za nadinterpretację i kontynuował sprawunki”.
     Przepraszam bardzo, ale co to się do ciężkiej cholery dzieje? Ów były marynarz, co „opłynął cały świat” podpieprza z półki w „Biedronce” cukierka, pracownik sklepu, widząc, co się dzieje, każe mu za tego cukierka zapłacić 40 groszy, na co ten się stawia, bo on go nie ukradł, tylko zeżarł na miejscu, i wychodzi z godnością, a potem stacja TVN24 robi aferę na cała Polskę, że za jeden głupi cukierek, „Biedronka” ściga jakiegoś marynarza, który opłynął cały świat.
     Powiem zupełnie szczerze, że gdy chodzi o TVN24, ja jestem gotowy na wszystko i jestem już naprawdę bardzo blisko, by ich przestać zauważać. Podobnie problem z tym idiotą, który nie dość, że nie potrafił się opanować przed tym, by zwędzić ze sklepowej półki głupiego cukierka, to potem nawet nie chciał zapłacić za niego tych głupich 40 groszy, jest dla nas kompletnie nieinteresujący. Czerwona linia między zidioceniem a kłamstwem jest naprawdę cienka. To co mnie natomiast bardzo zastanawia, to to że ów news nie dość że zrobił wrażenie na telewizji TVP Info, która ową wiadomość zdecydowała się podać na swoim internetowym profilu, to jeszcze sprowokował do działania nadzorowaną przez Zbigniewa Ziobro prokuraturę, która postanowiła zaskarżyć wspomniany wyrok na korzyść naszego miłośnika słodyczy. Mam nadzieję, że wszyscy to widzimy: prokuratura wnioskuje o to, by oskarżonemu odpuścić wszystkie grzechy. Bo ten nie wyniósł, tylko zjadł na miejscu.
      Wszyscy dziś się przejmujemy oczywiście sytuacją po wyborach, zastanawiamy się, jak się sprawy potoczą zanim przyjdzie nam wybierać w wyborach prezydenckich. Niektórzy z nas koncentrują się na sprawach bardziej bieżących, takich jak choćby na wybrykach działaczy LGBT pod papieskim oknem w Krakowie. Tymczasem tu mamy tego złodziejaszka i potężną medialną organizację, która angażuje niewyobrażalne siły i środki, by go bronić przed... no właśnie, przed kim i przed czym? Czyżby przez to całe zamieszanie nawet oni stracili panowanie nad rzeczywistością, czy może w tym obłędzie jest jakaś metoda?





niedziela, 13 października 2019

Mój pierwszy protest wyborczy


       Szanowna Państwowa Komisjo Wyborcza, Wielmożny Panie Prokuratorze, oraz Wielce Szlachetny Panie Sędzio!
        W ten nadzwyczaj ważny dla wszystkich miłujących demokrację obywateli dzień, pragnę donieść, że w dniu wczorajszym zarządzany przez reżim portal tvp.info złamał ciszę wyborczą, publikując na swojej stronie tekst zatytułowany „Wywozili do lasu i znęcali się nad ofiarami. Sąd zmniejszył wyrok dla gangsterów”. Ze wspomnianego artykułu dowiadujemy się, że, jak to w sposób jednoznacznie tendecyjny relcjonuje wspomniały portal, „Sąd Apelacyjny we Wrocławiu uznał, że kara 5, 6 i 7 lat więzienia dla osób, które wywoziły swoje ofiary do lasu i znęcały się nad nimi, jest zbyt surowa”.
       Jak się dowiadujemy z dalszej częsci wspomnianego tekstu:
      „Czterech mężczyzn ze Środy Śląskiej wywoziło do lasu swoje ofiary. Każda z nich była bita, i strzelano do niej z broni pneumatycznej. Celem gangsterów było podpisanie przez porwanych zobowiązania do oddania pieniędzy, których nie pożyczyli”.
       W dalszej części wspomnianego artykułu czytamy:
      „W listopadzie 2018 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu postanowił wymierzyć napastnikom wyższą karę. Uznano, że przez znęcanie się nad uprowadzonymi należy zmienić klasyfikację czynów z bezprawnego pozbawienia wolności na przetrzymywanie zakładnika w celu zmuszenia go do określonego działania. I tak, Krystian G. został skazany na siedem lat więzienia, Damian G. i drugi Krystian G. na pięć lat, a Maciej S. na rok i dziesięć miesięcy.
       Wszyscy mężczyźni odwołali się od wyroku. Teraz Sąd Apelacyjny – odwrotnie niż Sąd Okręgowy – uznał, że nie można im przypisać wzięcia i przetrzymywania zakładnika, a tylko pozbawienie człowieka wolności. W ten sposób kary zostały zmniejszone na odpowiednio: 6,5 roku więzienia, cztery, trzy lata oraz rok pozbawienia wolności
”.
         Uważam, że jest rzeczą nie podlegającą dyskusji, że powyższa informacja, przekazana w ten a nie inny sposób, stanowi oczywiste naruszenie przepisów o ciszy wyborczej, zachęcając do głosowania na Prawo i Sprawiedliwość, która to partia od dłuższego już czasu atakuje polski wymiar sprawiedliwości i na tym ataku buduje swoje społeczne poparcie. W tej sytuacji, Telewizja Polska winna być pociągnięta do odpowiedzialności karnej za to, że naruszając ciszę wyborczą, szczuje przeciwko obecnie funkcjonującemu – co należy podkreślić, zgodnie z obowiązującym prawem –  systemowi wymiaru sprawiedliwości, a tym samym zachęca do głosowania w dzisiejszych wyborach na Prawo i Sprawiedliwość.
       Niech żyje demokratyczna Polska w demokratycznej Europie!


      
     


piątek, 28 czerwca 2019

Kiedy Jan Hartman strzeli sobie słitfocie z Prezesem?

   Kiedyś, dawno temu, miałem okazję czytać wywiad z amerykańskim reżyserem filmowym, Terrym Gilliamem, wcześniej znanym głównie z występów w słynnym Latającym Cyrku Monty Pythona i w pewnym momencie, nawiązując do swojego poważnego reżyserskiego debiutu, wspominał Gilliam, że on się okropnie bał nowego zadania, ale już w pierwszy dzień, widząc jak profesjonalnie pracują wszyscy ludzie na planie, zrozumiał, że on tam naprawdę nic nie musi. Lubię zarówno Gilliama, jak i jego filmy, jednak ile razy oglądam kolejną z tych produkcji, przypominają mi się tamte słowa i wiem, że to co mnie tak zachwyca, to tak naprawdę scenariusz, gra aktorów, kamera, muzyka, montaż, dźwięk, a w ostatnich latach już tylko komputery i postprodukcja. Jeśli reżyser jest tu do czegokolwiek potrzebny, to dokładnie w taki sam sposób jak Jurgen Klopp swoim współpracownikom oraz zawodnikom: jeśli oni go lubią, to pracują tak, że wszystko lśni.
      Nie lubię polskich filmów, bo mam nieustanne wrażenie, że tam reżyser odpowiada za wszystko. On układa scenariusz, mówi aktorom, jak mają grać, wtrąca się nieustannie w pracę kamery, no i w ogóle staje na głowie, by to co powstanie, tak naprawdę było realizacją tego jedynego pomysłu, jaki mu przyszedł do głowy, kiedy to którego poranka stał skacowany gdzieś na brzegu drogi i sikał do trawy. Dlatego też odnoszę wrażenie, że czym gorszy polski film, to tym bardziej tam widać robotę reżysera, a widać ją tym wyraźniej czym ów mądrala jest większą i bardziej irytującą mendą.
      Tu muszę od razu przyznać, że dla mnie absolutnie najgorszymi polskimi filmami są filmy Patryka Vegi. To czym ten człowiek nas próbuje zainteresować jest tak do bani, że gdybym miał to porównywać do naszych spraw codziennych, to musiałbym przywołać obraz jakiegoś zapijaczonego żula-idioty, który jedzie razem z nami tramwajem i próbuje zabawiać nas swoimi „wykurwionymi” żartami.
      Dlatego też, kiedy w zeszłym roku na fali kinowej premiery filmu „Botoks” nasze prawicowe media uznały, że film ten jest bardzo mocnym manifestem Patryka Vegi w obronie życia poczętego, a on sam do tego stopnia podchwycił ów koncept, że przez kilka kolejnych tygodni przyjmował zaproszenia do różnych programów publicystycznych TVP, gdzie opowiadał w kółko o swoim nawróceniu na żywą katolicką wiarę i niezłomnej walce z kulturą śmierci, realizowaną przez światowy biznes aborcyjny. Patrzyłem na niego, jak w żywe oczy z nas szydzi, ale autentycznym przerażeniem napełniali mnie nasi niezłomni dziennikarze, gdy z żywym wzruszeniem rozpływali się nad każdym słowem wypowiadanym przez tę wytatuowaną mendę. Do dziś pamiętam, jak w sztandarowym programie TVP Info „Minęła 20”, w rozmowie z Michałem Rachoniem Vega opowiadał, jak to kilka razy dziennie się modli, całe swoje życie ofiaruje Jezusowi, a jego film, na który waliły miliony tylko po to, by zobaczyć słynną na całą Polskę scenę, gdzie jakaś zapijaczona kurwa dupcy się z psem, został zrealizowany ręką Boga.
      „Jestem katolikiem, nie wstydzę się tego, wręcz jestem z tego powodu dumny” – wyznawał Rachoniowi Patryk Vega. „Dla mnie wiara stanowi całe moje życie. Codziennie czytam Pismo Święte. Dwukrotnie się modlę. Ta modlitwa tak naprawdę ustawia mi cały dzień, łącznie z pracą. Biblia jest instrukcją jak żyć”.  Turlały się po ekranie te jaja, a Rachoniowi przy tym nawet powieka nie drgnęła. Dlaczego? Jak rozumiem, dlatego, że po Matce Kurce, po raz kolejny na przestrzeni lat, nasz patriotyczno-narodowy obóz zyskał kolejną gwiazdę i nasza księgowość zabrała się do roboty.
      Minęło parę tygodni, nadszedł rok 2019 i stało się. Wielki lider wspomnianego obozu, wybitny organizator wielkiego społecznego ruchu pod nazwą „Kluby Gazety Polskiej”, Tomasz Sakiewicz wraz ze skupionym wokół siebie towarzystwem, zdecydował przyznać doroczną Nagrodę im. św. Grzegorza I Wielkiego dwóm osobom: prof. Ryszardowi Legutce i... właśnie Patrykowi Vedze. Gdyby ktoś nie wiedział, o czym mówimy, krótko tylko przypomnę, że owa nagroda jest przyznawana przez środowisko „Gazety Polskiej” od roku 2009 i kolejnymi laureatami byli: Fundacja „Pamiętamy”, ks. Stanisław Małkowski, Antoni Macierewicz, Krzysztof Wyszkowski, Jan Olszewski, Bogdan Chazan, Bogusław Nizieński, Sławomir Cenckiewicz, Andrzej Gwiazda, no i ostatnio wreszcie, Ryszard Legutko i Vega.
      Być może coś przegapiłem, ale nie słyszałem, by, czy to wyróżniony wspólnie z Vegą prof. Legutko, czy też któryś z wcześniej wymienionych polskich patriotów, w proteście zwrócili Sakiewiczowi ów medal. Dlaczego tak? Skąd ów brak zwykłego odruchu moralnego oburzenia? Moim zdaniem przyczyna jest zawsze ta sama. Oni wszyscy te nasze rozterki mają głęboko w swoich pozapychanych małymi interesami nosach, a pięknie to pokazał niedawno sam premier Morawiecki, przyjmując jakąś super tanią nagrodę od portalu słusznie bardzo wyszydzanego jako „wpotylice.pl” i żałośnie liżąc się z braćmi Karnowskimi i całą resztą tego ponurego towarzystwa.
        Przepraszam, ale ten felieton zbliża się pomału do końca, a ja się zastanawiam, czy ktoś może zapytał, co jest właściwie nie tak z tym Vegą? Nie słyszałem niczego takiego i to mnie absolutnie nie dziwi, bo dziś już wszyscy wiemy, co za syf nasi dzielni prawicowi liderzy odstawili nawet nie rok temu. Może niektórzy z nas pamiętają choćby, jak w marcu tego roku w wypowiedzi dla portalu niezależna.pl ów Patryk Vega zapowiedział, że zabiera się za kręcenie kolejnego filmu o tym, jak światowy satanizm organizuje międzynarodowy handel dziećmi, który to film będzie dziesięć razy bardziej ostry i prawdziwy od wcześniejszego „Botoksu”. To był marzec, a dziś już wiemy, że jeśli nawet tak będzie jak niezależna.pl z satysfakcją zapowiadała, to owymi satanistami handlującymi dziećmi będą Antoni Macierewicz, ojciec Rydzyk i Jarosław Kaczyński.
       Żeby tak się dać temu żulowi wydymać, ludzki świat nie widział! I za co? Za to chwilowe poczucie, że oto kolejni ludzie kultury do nas dołączają? I nikomu z nich nawet nie wstyd? Żeby się chociaż któryś z nich zamknął. Ależ gdzie tam! Wszyscy wrzucają na Vegę i jego nowy film dokładnie z tą samą ekstazą, z jaką jeszcze przed chwilą go chwalili.
      A ja się tylko zastanawiam, czemu ci wszyscy artyści, Janda, Hołdys, czy Daniel Olbrychski, jeszcze nie wpadli na pomysł, by na zmianę występować w TVP Info i dawać świadectwo, jak to oni nagle zrozumieli czym jest kultura śmierci i jak ważna jest Wiara w życiu każdego człowieka, a następnie zarykiwać się ze śmiechu widząc jak czy to Rachoń, Łosiewicz, Karnowscy, czy Sakiewicz beczą ze wzruszenia. Mogliby nawet wysunąć tego Żyda Hartmana. To jest znany śmieszek, więc łatwo sobie wyobrazić, jak on któregoś dnia występuje w Wiadomościach TVP i przeprasza za swój naród, który ukrzyżował Boga. Oni mogliby nawet urządzić między sobą konkurs, w którym główną nagrodę zdobędzie ten, któremu uda się dotrzeć do samego Prezesa i strzelić sobie z nim selfie. Przecież oni mają nas na widelcu. Doprawdy, jak można nie wykorzystać tak fantastycznej okazji?


     

środa, 31 października 2018

W czym Paweł Lisicki jest lepszy od Judasza Iskarioty?


      Kiedy po praz pierwszy trafiłem na tę rozmowę, poczułem tak przejmującą bezradność, że poprosiłem Coryllusa, żeby to on może się tym zajął, bo ja nie mam ani siły ani wystarczajcego talentu, by to coś objąć słowem. On się oczywiście zainteresował i obiecał, że kiedy już ogarnie to wszystko, co się wokół niego nagromadziło, pomyśli, co z tym zrobić, w międzyczasie jednak okazało się, że ja nie jestem w stanie przestać o tym myśleć i to do tego stopnia, że uznałem, że jeśli coś jednak na ten temat nie napiszę, to zwyczajnie zacznę wrzeszczeć. A zatem proszę posłuchać.
     Otóż na stronie internetowej telewizji TVP Info wpadłem na ekskluzywny wywiad, jakiego udzielił im Paweł Lisicki, naczelny redaktor tygodnika „Do Rzeczy”, a jednocześnie, jak się okazuje, od niedawna pisarz. Napisał mianowicie Lisicki książkę zatytułowaną „Epoka Antychrysta” i jak stanowi już sam tytuł wspomnianego wywiadu, „Franciszek: papież czy guru?”, opisuje czasy ostateczne, kiedy to na papieskim tronie zasiada papież przybierający imię… tu pragnę uspokoić wszystkich tych, co uznali, że Lisicki oszalał, nie Franciszka, lecz Judasza. Niestety, im posuwamy się dalej w tej rozmowie, Lisicki z każdą chwilą sobie coraz bardziej folguje, przedstawiając się nam nie tylko jako dziennikarz, polityczny komentator, pisarz, ale również pierwszego sortu teolog.
      Rozmowa jest akurat bardzo długa, więc choćby z tego powodu nie będę tu cytował większych jej fragmentów, natomiast zwrócę uwagę na ów aspekt teologiczny w przemyśleniach Lisickiego:
      „Moja wizja zakorzeniona jest w Tradycji. To nie ja wymyśliłem postać Antychrysta. Chrześcijaństwo nigdy nie obiecywało dziejowego postępu, polegającego na tym, że ludziom będzie się żyło coraz lepiej. Czeka nas Sąd Ostateczny, którego moment jest nieokreślony. Nie będzie to czas szczęścia, radości i spełnienia, lecz czas wydawania wyroków i katastrofy. Nie wiemy jednak, jak to się będzie przejawiało.
      Papież Judasz to oczywiście wytwór mojej wyobraźni, fikcja literacka. W Piśmie Świętym nie jest powiedziane, kim będzie Antychryst. Nie ma nic o tym, że będzie nim papież. Choć takie wizje w zachodnim chrześcijaństwie pojawiały się od XII-XIII wieku. Głosiły je sekty heretyckie. Jednak w najbardziej wyrazisty sposób papiestwo jako instytucję utożsamiali z Antychrystem Marcin Luter i protestanci.
      Żyjemy w epoce radykalnej transgresji. Dziś wszystkie znaczenia są zmieniane: pozytywne na negatywne, negatywne na pozytywne, dobro na zło, zło na dobro itd. W tym sensie imię „Judasz” dokładnie wyraża tę zmianę. Jest najbardziej radykalnym zaprzeczeniem tego, co można by nazwać religijną i moralną tradycją chrześcijańską”. 
      W tym momencie, skoro już wiemy, że wizja Lisickiego zakorzeniona jest w tradycji luterańskiej, zobaczmy, w jaki sposób uznał on, że owym Antychrystem jest właśnie papież Franciszek. Otóż proszę sobie wyobrazić, że wszystkie te mądrości nagle tu wyparowują i okazuje się, że pretensje są wciąż takie same, jakie można znaleźć każdego dnia na Facebooku, czy Twittterze, a sprowadzające się do tego, że zdaniem Lisickiego, Papież kompletnie nie rozumie, czym jest Boże Miłosierdzie i należy mu to odpowiednio zgrabnie wytłumaczyć. Co Lisicki czyni ze prawdziwie teologiczną swadą:
      „Człowiek nawet gdy popełni najcięższe grzechy, zawsze może mieć nadzieję na Miłosierdzie Boże. Ale pod warunkiem, że się nawróci. Tymczasem słowa papieża [iż żaden człowiek nigdy nie może być do końca potępiony] równie dobrze można interpretować tak, jakby nie istniało wieczne potępienie i stan ostatecznego zła.
      Jeśli dodać do tego obecne tam przekonanie, że najważniejszym przykazaniem jest miłość człowieka to zamiast chrześcijaństwa mamy świecki humanitaryzm. Bo warto pamiętać, że Ewangelie wyraźnie mówią, że pierwszym przykazaniem jest miłość Boga, a z niej dopiero wypływa nakaz miłości człowieka. 
      Nie mówimy jedynie o czysto teoretycznych abstraktach, ale również o tym, co kształtuje nasze życie. Człowiek inaczej żyje w świecie, w którym wieczne potępienie jest pewną realną możliwością, a inaczej w świecie, w którym nie uznaje się tego za możliwe.
      Czym innym jest nadzieja na Boże Miłosierdzie, a czym innym takie wyobrażenie Boga, które wyklucza karę, potępienie i sąd. Czym innym jest modlić się o nawrócenie grzesznika, a czym innym powiedzieć Bogu, że zuchwały grzesznik, który do końca trwał przy swoim i tak nie może zostać potępiony, bo to by oznaczało porażkę Boga
”.
       W tym momencie już Pawła Lisickiego sobie odsuniemy na bok, czas na komentarz. Pisałem o tym ostatnio parokrotnie, ale nie zaszkodzi przypomnieć. Otóż ja nie jestem w stanie pojąć, jak to się dzieje, że tylu z nas, a mam tu na myśli ludzi Kościoła zarówno tych bardzo zaangażowanych, jak i funkcjonujących zaledwie od niedzieli do niedzieli, ale też tych, którzy uważają, że wystarczy „raz w roku spowiadać się i w czasach wielkanocnych Komunię Świętą przyjmować”, czego przykładem jest, co bardzo mocno podejrzewam, sam Lisicki, tak bardzo się modlą o to, by zbawienie było tylko dla wybranych. Kiedy ich słyszę, mam wrażenie, że oni są na granicy apostazji tylko z tego jednego powodu, że współczesny Kościół sugeruje, że prawdę o nieskończonym Bożym Miłosierdziu i nieskończonej Bozej Sprawiedliwości Dobry Bóg jest w stanie wręcz doskonale pogodzić.  Ja nie jestem w stanie zrozumieć, jak owi głosiciele tego, co nazywają „tradycyjnym nauczaniem Kościoła”, mają odwagę żyć w przekonaniu, że podczas gdy dzięki owemu Nieskończonemu Miłosierdziu oni sami zostaną zbawieni, to ciężka i niewzruszona ręka Bożej Sprawiedliwości tego czy innego „skurwysyna” weźmie za kark i wrzuci w wieczny ogień.
      Zastanawiam się na tym od pewnego czasu i doprawdy nie znajduję na to odpowiedzi. Z mojego punktu widzenia, za tego typu filozofię może już tylko stać nieskończona wręcz pycha, nieskończone zidiocenie, ewentualnie – i tu myślę, że najbardziej prawdopdoobnie – doraźna polityka. Nie sądzę bowiem, by ludzie tacy jak Tomasz Terlikowski, Grzegorz Górny, czy ostatnio właśnie Paweł Lisicki byli aż tak pyszni, lub aż tak głupi. Oni moim zdaniem muszą realizować jakąś politykę, która pomoże im to tu to tam dorobić do tego, co już jakoś zgarniają.
      Podobnie jest zresztą z portalem telewizji TVP Info, czy wpolityce.pl, które stoją ostatnio bardzo mocno na czele tej obłąkanej krucjaty, a których już zupełnie nie podejrzewam o to, że zatrudniają ludzi, którym coś takiego jak ów nieodgadniony dla nas od Początku dysonans między Miłosierdziem a Sprawiedliwością spędzał sen z powiek. Zwyczajnie nie wierzę, by którykolwiek z nich, żyjąc prawdziwą Wiarą, miał w sobie tę bezczelność, która mu każe łajać Papieża za to, że ten prosi Boga o zmiłowanie między innymi nad nimi.
     Pozostaje jeszcze do wyjaśnienia kwestia, cóż to za czarna polityka, która ich tak mocno złapała za gardło, no ale to może już nam wyjaśni Coryllus, na co czekam z niecierpliwością.

Książki są tam gdzie zawsze. Serdecznie zachęcam.

     

poniedziałek, 18 grudnia 2017

O tym, jak zdobyliśmy główny ściek

       Oczywiście, to nie nastąpiło ani od razu, ani nawet z dnia na dzień, lecz rozwijało się stopniowo i trwało miesiącami. Zaczęło się oczywiście od Tygodnika „W Sieci” oraz portalu wpolityce.pl, potem pojawiła się Telewizja Republika, po niej wystartowało TVP Info, no a w nim najpierw redaktorzy Rachoń i Cejrowski, tuż obok nich „W tyle wizji” ze swoimi kolejnymi gwiazdami, no a kiedy niedawno Rachoń zaczął występowac na tle białoczerwonej flagi z orłem, to właściwie pojawienie się kukiełek niejakiej Barbary Pieli, a ostatnio młodego Rewińskiego, już tylko dokończyło dzieła i uznałem że, gdy chodzi o mnie, to już wystarczy i nie będzie już nawet miało znaczenia, jeśli nagle podczas Sylwestra w Zakopanem zamiast Maryli Rodowicz i Zenka Martyniuka wystąpi reaktywowane REM.
      A zatem to jest już koniec i nie oszukujmy się. To nie jest tak, że ta żenada niedługo pęknie, rozpadnie się na drobne kawałki, a jej autorzy albo się opamiętają, albo zejdą nam z oczu raz na zawsze. Wystarczy bowiem spędzić nieco czasu choćby na Twitterze, by zobaczyć, że jeśli tu istnieje jakaś mniejszość, to nie są nią w żadnym wypadku oni, lecz my. Po tamtej stronie trwa w najlepsze zabawa, a jej uczestnicy nie marzą o niczym innym jak o tym by było jak dotychczas, tyle że może jeszcze więcej i jeszcze bardziej.
      A ja sobie myślę, że to jest coś, co takich Jarosława Kurskiego, czy Mariusza Waltera musi wpychać w najczarniejszą rozpacz. Kiedyś, bardzo dawno temu, ci mądrale wpadli na pomysł, by opierając się na doświadczeniach takich medialnych potentatów, jak CNN, czy „New York Times”, stworzyć propagandowe perpetuum mobile w postaci najpierw największego ogólnopolskiego dziennika, a następnie największej prywatnej telewizji, to wszystko z każdej strony zabezpieczyć jakimiś Nagrodami Nike, fundacjami typu „Nie jesteś sam”, galeriami handlowymi i ambitną rozrywką w osobie Katarzyny Nosowskiej et consortes, a tu nagle na to wszystko przyszli Rachoń z Cejrowskim, najpierw pokazali nam sztukę Barbary Pieli, potem puścili na cały regulator Zenka Martyniuka i w ten sposób cały 25 letni wysiłek w jednej chwili szlag trafił. A ja już się nie mogę doczekać aż za dwa lata dojdzie do kolejnych wyborów i to będą pierwsze wybory w wolnej Rzeczpospolitej, gdzie frekwencja przekroczy 70 procent.
       A skoro więc zrobiło się już naprawdę ponuro, to w ramach tak zwanego dobijania, mam wiadomość najświeższą. Oto, jak doniosły wirtualnemedia.pl, „w najnowszej serii Google Digital News Initiative (DNI) wyłoniono wydawców, którzy otrzymają dofinansowanie na realizację innowacyjnych rozwiązań medialnych. 102 projekty z 26 europejskich krajów otrzymają w sumie ponad 20 mln euro. Z Polski wsparcie w łącznej kwocie 345 tysięcy euro dostaną E-kiosk, Fratria, Grupa Radiowa Agora i Polityka”. Demokratycznie, w kolejności alfaberycznej – E, F, G, P.
      Jak to leciało? „Tak dla wspólnej korzyści i dla dobra wspólnego, wszyscy muszą pracować, mój maleńki kolego”.



Do Świąt jeszcze tylko tydzień i jestem pewien, że jeśli kupimy coś dziś, ewentualnie jutro, to pod choinkę zdążymy to położyć. Polecam bardzo gorąco: www.basnjakniedzwiedz.pl.



piątek, 1 grudnia 2017

Dlaczego wolę towarzystwo kiboli Lecha Poznań od Klubów Inteligencji Katolickiej

         Jak bardziej uważni czytelnicy tego bloga wiedzą, ostatni rok był dla nas w najwyższym stopniu szczególny. Najpierw nasza starsza córka szczęśliwie bardzo wyszła za mąż, następnie urodziła nam najśliczniejszą wnuczkę na świecie, chwilę potem ożenił się – również jak najbardziej najszczęśliwiej – nasz syn, a w międzyczasie mój ukochany teść zdecydował się na operację stawu biodrowego, co go ostatecznie, i jak najbardziej dosłownie, zabiło, i o czym w odpowiednim czasie tu opowiem, efekt natomiast jest taki, że wieczorami siedzimy tu dziś sami z naszym najmłodszym dzieckiem i staramy się żyć tak jak dotychczas. Powiem uczciwie, że, mimo wszystko, idzie nam zupełnie nienajgorzej.
         Ponieważ jutro wybieram się do Warszawy na targi, pomyślałem, że nie zaszkodzi jeśli sobie kupię na tę okazję spodnie. Poszedłem, dokonałem sprawunku, wróciłem do domu… i w tym momencie żona moja poinformowała mnie, że ona mnie w tym akurat fasonie oglądać sobie nie życzy, więc zakupioną parę spodni przekazałem swojemu synowi, no i w związku z owym przekazaniem wymieniliśmy parę uwag na temat aktualnej sytuacji politycznej w naszym kraju. I proszę sobie wyobrazić, że syn mój, dotychczas być może w nasze polskie sprawy zaangażowany bardziej ode mnie, poinformował mnie, że on ma polityki dość, dlatego że widzi, wreszcie z pełną jaśnością, że w tym mordobiciu, z jakim mamy do czynienia, tak naprawdę jedni i drudzy są siebie nawzajem warci.
       I ja oczywiście tego typu postawę rozumiem, zwłaszcza że, jak sądzę, od dłuższego czasu prezentuję ją tu również w swoim imieniu na tym blogu. Rzecz bowiem w tym, że faktycznie nasze z dawna wyczekiwane Prawo i Sprawiedliwość, w momencie gdy poczuło już niemal fizycznie to, że nie utraci władzy przez kolejne długie lata, a kto wie, czy kiedykolwiek, zaczęło się zachowywać tak, jakby uznało, że my tu wszyscy jesteśmy zaledwie dodatkiem, który można spokojnie spuścić i reaktywować przy okazji kolejnych wyborów. Niestety, najprawdopodobniej jak najbardziej słusznie.
     Mimo to, kiedy rozmawiałem z moim synem, starałem się jak tylko mogłem, by go nie zniechęcać do kibicowania Prawu i Sprawiedliwości, z dwóch względów. Pierwszy z nich to ten, że cała reszta jest znacznie – i to naprawdę znacznie – gorsza, a po drugie, w najbliższej przyszłości, jaką możemy sobie wyobrazić, nie ma absolutnie widoku na nic nowego. Mogłem mu naturalnie przedstawić jeszcze jeden argument, ale przez to, że nie chciałem go doprowadzic do nerwowego załamania, dałem sobie spokój. Otóż prawda jest taka, że nawet jeśli kiedykolwiek pojawi się siła, która zastąpi Prawo i Sprawiedliwość, to ona też prędzej czy później skończy tak jak wszyscy wcześniej, jeśli nie gorzej.
        W tym momencie ktoś pewne zażąda ode mnie wyjaśnienia, w jaki to sposób Prawo i Sprawiedliwość jest lepsze od całej reszty. I na to pytanie również mam dwie odpowiedzi. Pierwsza, poważna, ma charakter ideologiczny, druga natomiast to już czysta publicystyka. Ale zacznijmy od początku.  Cokolwiek bowiem by o nich nie mówić, faktem jest, że dopóki w Polsce rządzi Prawo i Sprawiedliwość, możemy mieć pewność, że nie skończymy tak jak skończyły Francja, Holandia, Wielka Brytania, czy Niemcy. I nie ma znaczenia na ile ów kierunek rozwoju wynika ze szczerych przekonań jego animatorów, a na ile z ich bardzo cynicznej gry – fakt jest taki, że cywilizacyjna droga, jaką przyjęła Polska jest dla nas jedynym rozwiązaniem, a póki co Prawo i Sprawiedliwość jest  jedynym gwarantem jej utrzymania. I już to wystarczy, by popierać choćby i kandydaturę Patryka Jakiego na prezydenta Warszawy, czy Andrzeja Dudy na prezydenta Polski.
      No i w tym momencie, mój syn, ale przeciez nie tylko on, mówi, że wystarczy spojrzeć na ową propagandę, na te wszystkie kłamstwa, niekiedy naprawdę bezczelne, na to traktowanie nas jak skończonych idiotów, by się zniechęcić. A na to ja, z pełnym szacunkiem, odpowiadam, że, owszem, to jest coś, co jest nam faktycznie trudno wytrzymać, natomiast obok tego pojawiają się, nomen omen, fakty, które i tu naszą stronę stawiają znacznie wyżej. My, nawet jeśli szczujemy i kłamiemy, to szczujemy i kłamiemy we własnym imieniu. Niedawno nawet prezes Kurski publicznie oświadczył, że, owszem, obie strony uprawiają propagandę, ale przynajmniej doszło wreszcie do tego, że faktycznie są dwie strony. Dwie realnie istniejące strony. Jaka była reakcja mediów opozycyjnych? Jak zawsze pełne oburzenie i krzyk: „Co? My? Nigdy! My tylko relacjonujemy”
      I faktycznie, oni bardzo konsekwentnie realizują to, co tak znakomicie sprawdzało się przez całe lata. Mam na myśli tak zwane relecjonowanie. Ostatnio można to coś zaobserwować na portalu tvn24.pl w postaci nagminnego stosowania cudzysłowów. Proszę może tam zajrzeć i zwrócić uwagę na to, że właściwie bez wyjątków wszelkie ataki na Dobrą Zmianę są prowadzone przy pomocy cudzysłowów właśnie. Jeśli tvn24.pl daje wielki tytuł, na przykład: „Żyć pod takimi ludźmi jest strasznie niebezpiecznie”, to nie jest opinia redakcji, ani tym bardziej brudna propaganda. To jest zaledwie cytat z wypowiedzi Agnieszki Holland. Albo jeśli widzimy tekst zatytułowany „Mina podłożona pod system emerytalny”, to przecież nikt nie powie, że to jest opinia Redakcji. W końcu cudzysłów stoi jak byk. Wreszcie, jeśli redakcja tvn24.pl zamieszcza dwa pod rząd teksty zatytułowane: „Nie ma już czasu na grzeczności, bo reżim przekroczył czerwone linie” oraz „Barbarzyństwo w majestacie prawa”, to tu też mamy cudzysłowy, których nie da się zakwestionować, lecz co najwyżej nie zauważyć. To nie oni więc. To jest zaledwie opinia, a więc obiektywna informacja. Przepraszam, ale czy ktoś mi chce teraz zaimponować czerwonymi paskami na TVP Info?
      A zatem nawet tu jest coś, co sprawia, że ja akurat, choć wciąż coraz słabiej, niezmiennie trzymam sztamę z naszymi. Dokładnie na takiej samej zasadzie, jak trzymam zawsze sztamę z kibicami Lecha Poznań – jak słyszę, kibicami jeszcze straszniejszymi od Legii Warszawa – gdy tylko na horyzoncie pojawia się jakiś docent, czy nie daj Boże profesor uniwersytetu. Dlatego też kiedy jutro będę jechał pociagiem do Warszawy, zdecydowanie bezpieczniej będę się czuł, jeśli naprzeciwko mnie bedzie siedziało dwóch łysych z piwem, niż nawet nobliwy ksiądz z siwą brodą. Tamci bowiem, kiedy im już przyjdzie do głowy, by mnie ostatecznie załatwić, ogłoszą mi to otwarcie, a nie będą się kryć za pięknymi słowami na temat jakichś standardów. Podobno europejskich.
       A zatem, mój kochany, róbmy swoje i trzymajmy głowy podniesione wysoko.

Jutro jadę do Warszawy na Targi Książki Historycznej. Zapraszam wszystkich, którzy mają wystarczająco blisko. Arkady Kubickiego, stoisko nr 12. A jeśli ktoś nie może, pozostaje księgarnia pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl. Polecam serdecznie.

      

czwartek, 12 października 2017

Czy Patryk Vega załatwi nam u Pana Boga sukces Dobrej Zmiany?

        Jeszcze w lipcu ukazał się w sieci pierwszy zwiastun nowego filmu Patryka Vegi pod tytułem „Botoks”, ja go obejrzałem i to co zobaczyłem zrobiło na mnie takie wrażenie, że napisałem, a następnie opublikowałem tu na blogu tekst, któremu nadałem pełen zimnej wściekłości tytuł „Dobra zmiana, czyli fajny, kurwa, film wczoraj widziałem”, a w którym podjąłem wysiłek, by niemal słowo w słowo zrelacjonować to, co co przez owe cztery minuty z małym hakiem, oraz równe jedenaście scen trwania wspomnianej prezentacji dzieje się na ekranie. Pozwolę sobie tu przypomnieć kluczowy fragment tamtej notki:
      „Zwiastun filmu ‘Botoks’ trwa ponad cztery minuty, a tam już jest wszystko co trzeba.
      Scena pierwsza: - Wezwanie do męzczyzny bez kontaktu. Leży na ulicy. Powtarzam, mężczyzna bez kontaktu.
   - Jaki on jest, kurwa, bez kontaktu?
   - Kurwa, dostał wpierdol, zajebali mu komórkę, nie ma z nim kontaktu”.
      Scena druga:  - Proszę pani, słyszałem, że można tego palca przyszyć.
   - Nie będę tego palca szukać. W chuj masz cztery. Ci wystarczy.
      Scena trzecia: - Boję się, że za karę urodzi mi się chore dziecko.
   - Nie podoba ci się, to wypierdalaj.
      Scena czwarta: - Ja nie wiem, co mam pisać?
   - To co się pisze, jak jest zjebany poród.
      Scena piąta:  - Nie zwolnisz mnie, jestem najlepszym chirurgiem w tym szpitalu.
   - Dla mnie najlepszy chirurg sika do umywalki.
      Scena szósta:  - A z czego będą te leki?
   - A chuj wie. Z cukru pudru.
      Scena siódma: - Kurwa, co tu się dzieje, kurwa? Chirurg jak baba zapierdala po tym oddziale.
      Scena ósma: - Kurwa, co za zajebiste buty. Mój rozmiar. Biorę.
      Scena dziewiąta: - Synuś, matka, kurwa, nam jebnęła.
   - Tatuś, kurwa, wypijemy dzisiaj.
      Scena dziesiąta: - Ty nie boisz się, że on po tym zejdzie?
   - Przestań, kurwa, ty wiesz, ile ja tu ludzi zabiłam?
      Scena jedenasta:  - Kurwa, ciężko się tu pracuje w tym szpitalu”.
      Kiedy pisałem tamten tekst, film „Botoks” jeszcze nie był całkiem ukończony, jednak dzień premiery został już ustalony, no a przede wszystkim sam autor zdążył go już zapowiedzieć, jako swoje „najmocniejsze” dzieło. Dziś, kiedy już jesteśmy po premierze, a film, jak słyszymy obejrzało już ponad półtora miliona widzów, zdecydowałem się wrócić do tematu z dwóch, a właściwie trzech, przyczyn. Po pierwsze chciałem się pochwalić, że ów w zamierzeniu czysto ironiczny tytuł mojej notki odwołujący się do czegoś, co przywyklismy nazywać „dobrą zmianą” okazał się naprawdę proroczy. Jak się okazuje, przez te trzy miesiące, Patryk Vega, a więc ktoś, kto na poziomie etycznym nie wyszedł nigdy poza trójkąt, którego boki oznaczone są słowami „kurwa”, „chuj” i „spierdalać”, zaczął być nagle w rzeczy samej przedstawiany, jako tajna broń wspomnianej „dobrej zmiany”. Oto wczoraj, jak rozumiem w reakcji na bardzo poważny protest w służbie zdrowia, Telewizja Polska – oczywiście, biorąc pod uwagę nastroje, jakie panują wśród lekarzy, szalenie inteligentnie – zaprosiła do studia wspomnianego Vegę i poprosiła go o fachowy komentarz na temat tego, na ile lekarze mają moralne prawo się w ogóle o cokolwiek upominać. Vega, całą mocą swego autorytetu stwierdził, że takowego prawa, jako banda zdeprawowanych morderców, lekarze nie mają, a następnie ogłosił, że on sam jest człowiekiem głęboko wierzącym, a jego sztuka, to misja od Boga. Żeby nikt mi nie zarzucił, że zmyślam, proszę, oto cytat. Chodzi oczywiście o film „Botoks”:
      „Dla mnie to jest film misyjny. Robiąc ten film, miałem poczucie, że to jest film, który rozszerza światło w świecie ogarniętym ciemnością. Uważam, że ja ten film dostałem z góry, że w jego przypadku byłem tak naprawdę tylko narzędziem”.
       Mało tego. Film „Botoks”, o którym mogliśmy dotychczas sądzić, że jest zaledwie bardziej bezkompromisowym rozwinięciem tego, czego mogliśmy doświadczać w poprzednich filmach Vegi, jest w rzeczywistości, jak się dowiadujemy, proklamacją świętego prawa do życia. Oczywiście mógłbym tu teraz wyszydzać ów bezczelny przekręt, cytując Vegę, kiedy opowiada o tym, jak to on ledwo uszedł z życiem z wypadku swojego terenowego mercedesa i w związku z tym dziś codziennie oddaje się codziennemu czytaniu Pisma Świętego, ale to by było rozwiązanie zbyt proste. Przejdę zatem do drugiego powodu, dla którego musiałem wrócić do tego, czym nam próbuje zawrócić w głowie ten dziwny człowiek. Oto, jak już wspomniałem, Patryk Vega stał się jedną z twarzy „dobrej zmiany”, a więc tym samym rozumiem, że informacja, jaką dziś dostajemy od Prawa i Sprawiedliwości, jest taka – i tu pozwolę sobie ironicznie bardzo odwołać się do estetyki artystycznych produkcji Patryka Vegi – że owo robienie nas w chuja, które od pewnego czasu musimy cierpliwie znosić, będzie się od dziś odbywało przy użyciu środków znacznie mniej wyrafinowanych, niż dotychczas. Oczywiście – i tu przchodzę do trzeciego powodu, dla którego wyszedłem dziś z tym tekstem – ja biorę pod uwagę, że służby propagandowe Prawa i Sprawiedliwości bardzo dokładnie przebadały rynek, a widząc w dodatku te półtora miliona widzów szturmujących kina w celu obejrzenia filmu Patryka Vegi, nadzwyczaj słusznie doszły do wniosku, że mają do czynienia z bandą idiotów. Tym sposobem, doszły do jakżesłusznego wniosku, że aby utrzymac nas w stanie odpowiedniego pobudzenia, wystarczy użyć zwykłego ruskiego paralizatora.
      Brawo wy! Ja jednak, biorąc pod uwagę aktualny stan rzeczy, pragnę publicznie ogłosić, że gdyby wybory miały się odbyć w najbliższą niedzielę, to zostaję w domu.

Post Scriptum: Na wypadek, gdyby ktoś mi chciał powiedzieć, że może zanim zacznę krytykować, obejrzał film Patryka Vegi, chciałbym dodać, że poza zwiastunem, obejrzałem jeszcze jeden jego fragment i uważam, że to już daje mi wszelkie powody, by gratulować Dobrej Zmianie komercyjnego, artystycznego, moralnego, no i oczywiście politycznego sukcesu:










Na szczęście, książki są wciąż te same i w tym samym miejscu: www.basnjakniedzwiedz.pl.

środa, 19 lipca 2017

Nasi napadają

      Dotychczas chyba nie odzywałem się w kwestiach doraźnej polityki, a już z całą pewnością nie pisnąłem choćby jednym słowem na temat tak zwanej „reformy sądownictwa”. Pierwszym tego powodem było to, że w ogóle bardzo się staram nie wcinać miedzy przysłowiowy kieliszek a zakąskę, a poza tym, przepraszam bardzo, ale cóż jest interesującego w komentowaniu spraw całkowicie oczywistych? A za taką mianowicie uważam bezwzględną konieczność zrobienia ostatecznego porządku z ową sędziowską, czy, może lepiej, całą prawniczą korporacją. Było jednak tak, że przy okazji ostatniej awantury pojawiła się pewna kwestia, która mi nie dawała spokoju, no ale, jak mówię, ani mi w głowie było zawracać ludziom tymi swoimi dylematami głowę, więc siedziałem cicho. No i oto wczoraj pod koniec dnia odezwał się Prezydent, ogłoszając, że nie podpisze ustawy o Sądzie Najwyższym, o ile Sejm nie przyjmie jego nowelizacji ustawy o wyborze członków Krajowej Rady Sądownictwa, gdzie o wyborze sędziego ma decydować już nie zwykła większość sejmowa, ale 3/5 głosujących.
      Kiedy to usłyszałem, przyznaję, że odetchnąłem z ulgą, przede wszystkim dlatego, że Prezydent zadeklarował gotowość podpisania ustawy o Sądzie Najwyższym, na której nam wszystkim bardzo zależy, ale też przez to, że on swoim oświadczeniem rozwiązał problem owego KRS-u. Ja bowiem nie mogłem znieść sytuacji, kiedy naczelnym argumentem za tym, że zmiany w systemie sprawiedliwości są jak najbardziej uczciwe i nie mające niż wspólnego z polityką, jest to, że sędziów Sądu Najwyższego nie będzie wybierał Sejm, ale wskazani przez Prawo i Sprawiedliwość sędziowie. Przepraszam bardzo, ja jestem starym kaczystą i do końca moich dni będę głosował na Prawo i Sprawiedliwość, ale to w żaden sposób nie oznacza, że jestem idiotą, który nie rozumie, co się dzieje. Nie może być bowiem tak, że politycy Prawa i Sprawiedliwości uznali, że z tą swoją nędzną większością jakoś dociągną do następnych wyborów, potem się zobaczy, a ja się będę na to głupio uśmiechał. Niech się może trochę bardziej postarają i bardzo dobrze, że prezydent Duda ich do wyjścia z tej gnuśności zmusił.
      Ale jest jeszcze coś, co uważam za dużą korzyść płynącą z prezydenckiego gestu. Otóż on w ten sposób przekazał części parlamentarnej opozycji bardzo czytelną wiadomość, że oto przed nimi ostatnia szansa, by zdążyć na pociąg, który już za chwilę odjedzie. Że oni oczywiście dostaną miejsce w wagonie towarowym, i na razie lepiej już nie będzie, ale przynajmniej nie zostaną na peronie ze Schetyną i Petru i tą całą bandą durniów, którzy dziś się cieszą, że może Adrian stał się wreszcie Andrzejem. Mało tego. On również pokazał tej naszej nieszczęsnej Europie, że zmiany, jakie  następują w Polsce, mieszczą się jak najbardziej w cywilizacyjnym standardzie i w ten sposób większości z nich zwyczajnie zamknął usta. Ale i to nie koniec. Dzięki temu wystąpieniu, Andrzej Duda zapewnił nam bardzo dobrą przyszłość. Właśnie tak. Przyszłość.
      I oto, proszę, sobie wyobrazić, w pierwszej reakcji na wystąpienie prezydenta Dudy, publiczna telewizja poprosiła o wypowiedż najpierw Jerzego Targalskiego, następnie Jacka Karnowskiego, potem jakiegoś anonimowego podobno prawnika, a na końcu – to nie żart – Mariana Kowalskiego, z których każdy, w mniej lub bardziej bezpośredni sposób, oskarżył Andrzeja Dudę o zdradę. Targalski posunął się wręcz do tego, że użył słowa „Targowica”.  Oglądałem relację Telewizji Polskiej i, powiem szczerze, byłem pod wrażeniem. To co oni – a mnie tu oczywiście, ze zrozumiałych względów,  najbardziej zajmuje Karnowski –  odstawili, w pierwszej chwili po tym jak Prezydent wygłosił swoje oświadczenie, pozwoliło nam wszystkim niemal w jednej chwili zorientować się, kto jest kim.
     Kiedy piszę ten tekst, czytam, że odbyło się spotkanie Prezydenta z marszałkami Sejmu i Senatu i że skuteczna i pełna reforma sądownictwa pozostaje niezagrożona, co tylko mnie utwierdza w przekonaniu, że my tu tak naprawdę wiemy tylko tyle, ile nam się wiedzieć pozwoli. Rzecz w tym, że myśmy tę prawdę znali od zawsze, a taki Karnowski z Targalskim poznali dopiero co i w tym momencie znaleźli się tuż obok takiego Tomasza Lisa. Co za wstyd.
      Spieprzać, dziady!!!


Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie są do kupienia moje ksiązki. Polecam serdecznie.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...