Dzisiejszy tekst, tak akurat wyszło,
najprawdopodobniej zainteresuje zaledwie małą część z nas, tę mianowicie która
wśród swoich codziennych zajęć wymienia słuchanie muzyki, i to nie na zasadzie
tak zwanego „niezbędnego szumu”, ale muzyki jako tego elementu naszego życia,
bez którego byłoby nam równie pusto jak bez dobrego jedzenia, dobrej flaszki i
dobrego towarzystwa. Ponieważ jednak, zanim osoby niezainteresowane będę
zmuszony zaprosić na jutro, również dla nich mam pewną bardzo ciekawą historię.
Otóż, jak niektórzy pewnie pamiętają, 10 czerwca byłem w Ludomach na uroczystości
konsekracji kościoła, no a potem oczywiście wróciłem do domu. Opowiem trochę o
powrocie. Otóż dzień był nadzwyczaj upalny, jeden z tych naprawdę upalnych
czerwcowych dni, które wszyscy pamiętamy, siedziałem w pociągu z Poznania do
Katowic, a ponieważ na trasie Poznań – Wrocław trwają tak zwane prace, pociąg
posuwał się z prędkością 20 km/godz, a PKP udostępniły nam wagony z tych
najgorszych, w pewnym momencie pomyślałem sobie, że jeśli nie sprawię sobie
natychmiast jakiejś przyjemności, to zwyczajnie zejdę. A skoro tak, to wszedłem
na Allegro i kupiłem sobie winylową koncertową płytę Led Zeppelin, o której
istnieniu wcześniej nawet nie słyszałem. Z powodów tu nieistotnych doszło do
nieporozumienia, co spowodowało, że człowiek który płytę mi sprzedał, do mnie
zadzwonił, no i zaczęliśmy gadać. Ja zwykle nie reaguję na nieznane numery, a
już z całą pewnością nie w sytuacji, gdy jadę pociągiem, na zewnątrz jest upał
nie do wytrzymania, wszystkie okna są pootwierane i człowiek nawet nie słyszy
własnego oddechu. No ale tym razem odebrałem, no i jak mówię, był to człowiek,
który sprzedał mi tę płytę, a dzwonił, by wyjaśnić nieporozumienie. Ponieważ
jestem osobą z natury uprzejmą, odpowiednio uprzejmie rozmawiałem z nieznajomym
mi człowiekiem i kiedy już mieliśmy wrócić do swoich zajęć, on mi wyznał, że
czyta mojego bloga, ma moje książki, no i w ogóle trzyma ze mną polityczną
sztamę. Tak jak się jednak spodziewałem, w końcu też mnie poinformował, że gdy
chodzi o książkę o muzyce, to ma swoje uwagi, a ja oczywiście od razu
wiedziałem, że chodzi o The Who. No bo o cóż innego? O Metallicę? Nie żartujmy.
W tym momencie osoby niezorientowane, o
co chodzi w kilku ostatnich zdaniach, już pożegnam i będę kontynuował temat.
Ale najpierw wrócę do wspomnianej książki. Otóż jest tam rozdział, w którym
absolutnie szczerze, uczciwie i z pełnym przekonaniem, że mam rację,
stwierdziłem, że dla wielu jak najbardziej kultowy zespół The Who to nędza, która
choćby takim naszym Chochołom nie dorasta do pięt. O co mi chodziło? Naprawdę o
nic wielkiego. Chciałem tylko zwrócić uwagę na to, że podczas gdy Chochoły
zaśpiewały pięć fajnych piosenek: „Szpilki”, „Tak mi źle”, „Zaimki”, „Naście
lat”, „Amor a kysz”, to The Who może się pochwalić wyłącznie jedną, a
mianowicie „My Generation”. Do dziś jestem głęboko przekonany, że pomijając mój
dawny tekst o Wołyniu, żadne wypowiedziane przeze mnie słowo nie wywołało w
stosunku do mnie podobnej fali niechęci, no i to pewnie przez tamto
doświadczenie, kiedy odbywałem rozmowę z moim nowym znajomym, od razu
wiedziałem, że musi chodzić o te Chochoły i to The Who.
Od tamtego czasu upłynął już grubo ponad
miesiąc, ja zdążyłem kupić kilka kolejnych płyt, z których jestem nadzwyczaj
zadowolony, no a co najważniejsze, zdążyliśmy się jakoś tam zaprzyjaźnić, przynajmniej do tego
stopnia, że gadamy sobie przez telefon i planujemy spotkanie. Rozmawialiśmy też
wczoraj, no i wreszcie zeszło na to nieszczęsne The Who. Ponieważ ja się
upierałem, że mamy do czynienia z kompletnym nieporozumieniem, mój nowy znajomy
poprosił mnie, bym sobie posłuchał koncertu The Who z Leeds, bo wtedy dopiero
zrozumiem, jak fatalnie sie pomyliłem, stawiając nad nimi nasze polskie
Chochoły. Wysłuchałem więc owego koncertu i muszę przyznać, że oni faktycznie
grają najlepiej. Ja naprawdę dawno nie słyszałem – nie wyłączając z tego nawet mojego
ulubionego Led Zeppelin – rockowego grania o takim poziomie energii i
profesjonalizmu. Tam zwyczajnie nie da się włożyć szpilki. Jedyny problem jest
w tym, że poza wspomnianym wcześniej „My Generation”, z powodów dla mnie
oczywistych, rozciągniętym do nieznośnych piętnastu minut, nie ma nic. Ani jedna
z tych piosenek, nie dość że nie jest kompletnie do zapamiętania, to w dodatku
podczas samego słuchania nie wywołuje jakichkolwiek emocji. Rozmawialiśmy dość
długo i w pewnym momencie zeszliśmy na Beatlesów, Roda Stewarta i innych
wielkich artystów muzyki pop. Doszliśmy do porozumienia w tym, że Paul
McCartney jest wybitnym – kto wie, czy nie jednym z najwybitniejszych – gitarzystą
basowym, a Ringo Starr podobnie wybitnym perkusistą; przyjęliśmy wspólnie za
fakt, że Black Sabbath, Colosseum, czy Ten Years After, to wspaniali muzycy. Ja
jednak przez cały ten czas miałem w głowie myśl, że choć to wszystko prawda i
to prawda bardzo istotna, najważniejsze jest to, że oni, poza muzycznym
profesjonalizmem, pozostawili po sobie piosenki. A gdyby nie te piosenki, to
oni cały ten swój kunszt mogliby wsadzić sobie w nos.
Na prośbę mojego nowego kolegi
wysłuchałem koncertu The Who z Leeds i z tym samym przekonaniem co wcześniej
będę powtarzał: ONI NIE MAJĄ PIOSENEK. A skoro tak, to oni są jak film bez
scenariusza, książka bez historii, spotkanie bez towarzystwa. Pisałem o tym w swojej
książce „Marki, dolary, banany i biustonosz marki Triumph”, a tu tylko
przypomnę. Były jeszcze lata 60,
wróciłem do domu ze szkoły, wszedłem do pokoju, a na stole leżał odpakowany częściowo
z szarego papieru „Dziwny jest ten świat” Niemena. Ja tego widoku i tej
atmosfery nie umiem zapomnieć do dziś. Ale jest coś więcej. Do dziś pamiętam
każdą z tamtych piosenek. Zgoda. „My Generation” jest lepsze, ale na tym
koniec.
Napisałem mu o tym i ciekawy jestem co mi
odpowie, póki co jednak, ja mam coś do powiedzenia. Otóż jest w Warszawie na
ulicy Nowogrodzkiej sklep muzyczny o nazwie Megadisc, gdzie można kupić muzykę
o jakiej miłośnikom tak zwanego „grania” się nie śniło. Właściciel sklepu, pan
Jacek Leśniewski, to człowiek – ilu takich zostało w naszych sparszywiałych
czasach – który żyje tym co robi i żyje tym bez jakichkolwiek kompromisów. Siedzę
nad płytami, które od niego kupiłem, głaszczę te okładki, wchłaniam ich zapach,
no i słucham tej muzyki, o której istnieniu nawet nie miałem pojęcia i myślę
sobie, że powinienem się tymi wrażeniami podzielić. Co tym samym czynię.
