Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kampania. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kampania. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 12 maja 2025

Byłem Alfonsem

 

Wprawdzie wszystko wskazuje na to, że przekręt pod tytułem „Alfons Nawrocki” zdechnie jeszcze przed końcem tygodnia, zwłaszcza gdy oto dowiadujemy się, że warszawski ratusz, z zarządzenia Rafała Trzaskowskiego wsparł okrągłym milionem złotych lokalny projekt trudniący się sutenerstwem właśnie, ja bym jednak chciał już niemal rzutem na taśmę, dodać tu swoje trzy grosze, tym razem, bardziej dla zabawy, niż w próbie wyjaśnienia czegokolwiek.

Dla przypomnienia, oryginalnie ów sutenerski element pojawił się na początku kampanii, kiedy to okazało się, że Karol Nawrocki, jako jeszcze młody człowiek pracował w Grand Hotelu w Sopocie, jako ochroniarz, i któryś z tych oszustów przypomniał sobie, że przecież on, czy jego znajomi, ile razy podczas swoich wojaży po świecie potrzebowali kurwy, to szli albo do portiera, albo recepcjonisty, względnie właśnie członka ochrony hotelu, no i uznali, że tę wiedzę można by było z łatwością przenieść na toczącą się prezydencką kampanię.

Otóż ja ani przez chwilę nie wątpiłem w to, że w czasie gdy Karol Nawrocki pracował w Grand Hotelu, w mieście Donalda Tuska, Jacka Karnowskiego i wielu wielu innych niewiele mniej znaczących postaci politycznej bohemy i któryś z hotelowych gości zapytał go o dziewczyny, to ten się nie wykręcał i nie mówił, że nie wie, o co chodzi, tylko pokazywał palcem na bar, czy gdzie tam i tyle wszystkiego. Ktoś zapyta, skąd ja to wiem, a ja już chętnie wyjaśnię.

Jak niektórzy z nas wiedzą, przed wielu laty pracowałem w szkole, a przez to, że uczyłem języka angielskiego, to parę razy zdarzyło mi się pojechać z uczniami na wycieczkę do Wielkiej Brytanii. Za każdym razem odbywało się to tak samo. Wsiadaliśmy w Katowicach do autokaru, a następnie jechaliśmy na graniczne przejście do Słubic, skąd potem już dalej do Londynu. Jednego razu stało się tak, że dość późnym wieczorem już w samych Słubicach, autokar się zepsuł i to tak bardzo, że musieliśmy się zatrzymać na noc w hotelu. Poleźliśmy więc z tymi dziećmi na miejsce, usiedliśmy w holu i czekaliśmy aż pani z recepcji znajdzie dla nas odpowiednią liczbę pokoi. Dzieci jak to dzieci, znalazły sobie mnóstwo okazji, by uznać to co się stało za fantastyczną przygodę, a ja siedziałem, jednym okiem patrzyłem, żeby się za bardzo nie rozszalały, a drugim podziwiałem niezwykłą wprost poetykę słubickiego hotelu. Poza nami, ruchu praktycznie nie było, tylko od czasu do czasu wchodził jakiś świeży tirowiec, a za rogiem w restauracji na barowych stołkach z wielkimi dupami siedziały... tak, nie mylicie się Państwo, kurwy.

Powoli mijał czas, wreszcie dostaliśmy klucze, dzieci porozchodziły się do swoich pokoi, a ja za nimi również. Kiedy jednak zaszedłem już do siebie, nie mogłem nie dostrzec, że, choć w pokoju było dość czysto, a łóżko było prześcielone, to na poduszce jest lekkie wgłębienie i jakieś włosy. Zszedłem więc na dół do recepcji i poinformowałem o tym co zobaczyłem miłą dziewczynę z recepcji, a ona, biedaczka, powiedziała mi, że pań pokojowych już nie ma, ona jest tu zupełnie sama, i nie ma jak zostawić recepcji. Poprosiła mnie jednak, że gdybym zechciał wejść za ladę i przypilnować miejsca, to ona szybciutko pojedzie na górę i mi wszystko ładnie zmieni. A ja oczywiście powiedziałem, że czemu nie, i wlazłem za recepcję.

I oto, proszę sobie wyobrazić, już po chwili do holu wszedł umordowany długą jazdą jakiś kierowca i ruszył prosto na mnie z pytaniem: „Gdzie są dziewczyny?”, a ja, odpowiednio już zorientowany w geografii miejsca, uprzejmie pokazałem palcem za róg, i głośno i wyraźnie, z uśmiechem, powiedziałem: „Tam siedzą”. Pan z ciężarówki podziękował mi i zniknął. Reszta wieczoru, no i cała reszta wycieczki minęła już bez ekscesów.

Po co ja o tym dziś piszę? Odpowiedź, moim zdaniem, jest prosta i oczywista. Chciałem w ten sposób mianowicie wyrazić swoją solidarność z moim kandydatem Karolem Nawrockim, przyszłym prezydentem Polski i wezwać wszystkich ludzi dobrej woli i otwartych głów, do udziału w mojej akcji: Emerytowani Sutenerzy Wszystkich Krajów – Łączmy Się.





środa, 20 maja 2015

Koniec kampanii, czyli czego się przestraszył Tomasz Lis

Jak widzimy, wiele wskazuje na to, że straszenie wyborców Andrzeja Dudy Kaczyńskim, Macierewiczem, powszechną inwigilacją, cenzurą, eksplozją czarnej nienawiści wszystkich do wszystkich, a nawet wojną z Rosją i Niemcami, straciło już choćby i potencjalną skuteczność. W tej sytuacji, propagandowy atak jest chyba raczej przekierowywany na to, że Duda naszego losu i tak nie zmieni i dotychczasowy syf pozostanie dokładnie tym samym syfem i niczym innym, więc nie ma na co liczyć i lepiej wybrać znaną nam rubaszność, niż Diabeł jeden wie, co. Nawet sam Kuba Wojewódzki, w programie od paru dni zapowiadanym, jako tajna broń sztabu prezydenta Komorowskiego, nie był w stanie się wspiąć ani trochę wyżej niż przyznanie, że jedynym praktycznie powodem, dla którego on zagłosuje na Komorowskiego jest to, że Komorowski to nie Duda. Swoją drogą, przepraszam bardzo, ale gdybym ja tu u nas w domu ogłosił, że planuję głosować na Dudę tylko dlatego, że on nie jest Komorowskim, to moja rodzina by mnie na stałe przeprowadziła do najbliższej galerii handlowej.
A zatem, wydaje się, że nie dość, że Dudy się już nikt nie boi, to w ogóle nikt już się nie boi niczego. Po tych paru miesiącach naprawdę bardzo intensywnej kampanii, zdecydowana większość z tych, którym jeszcze na czymkolwiek zależy, wie doskonale, że jeśli można czuć jakikolwiek niepokój, to ewentualnie przed kolejnymi latami okupowania Belwederu przez tych dwoje kosmitów. Mimo to jednak, jestem pewien, że zmienianie dziś kampanijnej strategii na bardziej agresywną jest absolutnie zbędne. Nawet nie szkodliwe, ale zbędne. Powiem więcej. Ja odnoszę wręcz wrażenie, że tak naprawdę najlepiej by było, gdyby Andrzej Duda wziął żonę, wyjechał na tę resztę dni gdzieś na parodniowe wakacje i pozwolił Komorowskiemu i jego ludziom w tych ich kłamstwach zwyczajnie zgnić. Ponieważ jednak prawa kampanii są, jakie są, nie ma co kombinować i trzeba walczyć do końca. Jednak, jak mówię, wygląda na to, że kwestia tych wyborów jest już od pewnego czasu rozstrzygnięta.
Dziś obejrzałem kawałek programu telewizji TVN24, która, co muszę przyznać bez bicia, stara się jak może, by nikt ich nie oskarżył, że w czymkolwiek przypominają telewizję publiczną, i trafiłem na coś absolutnie porażającego. Oto w pewnym momencie, podczas odczytywania bieżących doniesień, red. Anita Werner przerwała program i przekazała obraz do wsi o nazwie Dąbrówka Wielkopolska, gdzie, jak niemal natychmiast ogłosił żółty pasek, prezydent Komorowski „walczy o głosy wyborców”. I co ujrzeliśmy? Oto w pomieszczeniu przypominającym szkolną świetlicę grupa ubranych w regionalne stroje bardzo małych dzieci obtańcowuje jakiś układ, obok stoją ludzie w garniturach – w tym sam kandydat Komorowski – i wszyscy, nawet przez moment nie zwracając uwagi na te dzieci, sobie w najlepsze gadają. Tak to trwa minutę, dwie, trzy, cztery i w końcu transmisja zostaje przerwana i red. Werner z miną, której ja opisać nie jestem w stanie, prosi jakiegoś gogusia, żeby opowiedział o pogodzie. A ten też nie może się powstrzymać przed rzuceniem uwagi, że wprawdzie to co on powie nie będzie tak interesujące, jak to co było przed chwilą, ale słuchajmy.
Ja nie wiem, ilu ewentualnych zwolenników prezydentury Bronisława Komorowskiego oglądało to coś, a tym bardziej, ilu z nich uznało to za argument na rzecz swojego politycznego wyboru, ale muszę powiedzieć, że ja osobiście bym się z nimi nie zamienił. Bo to, do czego po wspomnianych miesiącach kampanii doszedł kandydat Komorowski, to otchłań, której ja nie jestem w stanie ogarnąć. Powiedzieć, że to jest koniec, byłoby bowiem czymś boleśnie nieadekwatnym.
Ale widziałem wczoraj coś jeszcze, a mianowicie cały zapis spotkania Andrzeja Dudy z Tomaszem Lisem w siedzibie Springera (jak ktoś ma ochotę, proszę uprzejmie: http://m.fakt.pl/polityka/politycy,11hgql). Przepraszam za to porównanie, ale to nie ja. To w komentarzu pod poprzednią notką nasz kolega Genezyp Kapen przypomniał tę postać: „Michael Corleone”. A skoro tak, to ja naprawdę apeluję do wszystkich tych z nas, którzy tak nieroztropnie zachęcają Andrzeja Dudę, by w czwartkowej debacie w TVN-ie pokazał, że nie jest maminsynkiem. Bardzo Was proszę, nie kuśmy losu, bo jeśli on posłucha naszych apeli i Komorowskiego zaatakuje na poważnie, część z nas tego nie wytrzyma i faktycznie uzna, że lepiej wybrać zgodę i porozumienie. A tego byśmy nie chcieli, prawda?

Od wczoraj nic się nie zmieniło. Jedyna literatura warta uwagi jest dziś do nabycia wyłącznie pod adresem www.coryllus.pl.

czwartek, 5 marca 2015

Cudzołóstwo, czyli nasi przyszli i pozamiatali

Wczorajsza notka Coryllusa, przyznaję, wprawiła mnie w nastrój dość ponury, bo nagle sobie uświadomiłem, że strona, którą zwyczajowo określamy przy pomocy zaimka „oni”, ma tak strasznie dużo środków i sposobów, przy użyciu których może nami na wszelkie sposoby manipulować, że my tak naprawdę nie mamy w tej potyczce absolutnie żadnych szans. Oczywiście, co do tego, jaki jest faktyczny stan rzeczy, ja już nie miałem wątpliwości od dawna, o czym może świadczyć choćby uporczywe pisanie przeze mnie słowa „System” z dużej litery, niemniej zawsze czegoś mi w tym moim spojrzeniu na sytuację brakowało, co by kazało mi dojść do przekonania, że my faktycznie stoimy na pozycji przegranej.
Wspomniałem o manipulowaniu, i jestem pewien, że wszyscy wiemy, co mam na myśli, jednak nie możemy się łudzić, że owa manipulacja sprowadza się wyłącznie do relacji między nimi a nami, czyli że oni próbują nami manipulować, a my albo owej manipulacji ulegamy, albo ją mężnie odrzucamy i na tym koniec. Otóż nic podobnego. To z czym mamy do czynienia, to niekończący się łańcuch, który w dodatku niemal od samego początku, i to niemal w tempie geometrycznym, tworzy łańcuchy kolejne i kolejne i jeszcze kolejne, i w efekcie, ów proces manipulacji jest na końcu tak rozległy i zautomatyzowany, że „oni” już nawet nie muszą nic robić – to wszystko działa już samo.
Jak czytamy w tekście Coryllusa, oto w znanym nam aż nazbyt dobrze wydawnictwie o nazwie „Czarne” ukazuje się książka niejakiego Wójcika pod tytułem „W rodzinie ojca mego”, poświęcona opisywaniu tej części Kościoła w Polsce, którą popularnie określa się, jako „taliban”. Okazuje się teraz, że ów Wójcik, przez kilka lat zatrudniony w redakcji „Gościa Niedzielnego”, w pewnym momencie zwrócił się do posłanki Prawa i Sprawiedliwości Krystyny Pawłowicz z prośbą o wywiad, ta się na rozmowę z chęcią zgodziła i najszczerzej, jak tylko potrafiła, z Wójcikiem porozmawiała. Ten, kiedy sprawę uznał za załatwioną, już jako dziennikarz „Gazety Wyborczej”, pobiegł z tym wywiadem – i, jak się domyślam, paroma jeszcze innymi, które uzyskał, jako przedstawiciel „Gościa” – do wydawnictwa pod nazwą, nomen omen, „Czarne” i wydał tam wspomnianą wcześniej książkę o „rodzinie ojca mego”, która dziś, jak się okazuje, kompromituje środowisko Pawłowicz na całej linii.
Ja nie wiem, jak to się stało, że „Gość Niedzielny” nie dość, że swego czasu w ogóle owego Wójcika zatrudnił, to jeszcze trzymał go u siebie przez siedem lat, i wyrzucił z roboty dopiero, kiedy Wójcik roześmiał im się w twarz i powiedział, że teraz, kiedy on już ma wszystko co chciał, to oni mogą go pocałować w tyłek, i powiem szczerze, wiedzieć ani nie potrzebuję, ani nie chcę. Natomiast nie mogę się powstrzymać od myśli, że taki „Gość Niedzielny” jest wystawiony na atak Systemu w sposób wręcz modelowy i w jego redakcji nie ma nikogo, kto by się temu potrafił przeciwstawić, z tego przede wszystkim powodu, że jedna trzecia redakcji to właśnie takie Wójciki, druga jedna trzecia to księża, którzy wszyscy wiemy, jacy są, a reszta to ci, którzy jakimś cudem dostali tę robotę i mają w nosie, co się tam wyprawia. A naprzeciwko stoi armia uzbrojona po zęby tak, że świat nie widział, i ani jej w głowie brać jeńców, czy kogokolwiek oszczędzać.
Szedłem sobie wczoraj z psem na spacer i w drodze do parku rzucił mi się w oczy ogromny billboard w ostrych czerwono-czarnych barwach, przedstawiający dwie złączone dłonie kobiety i mężczyzny, splecione jednak nie ślubnymi obrączkami, lecz… wężem. Wielki napis głosi „Konkubinat to grzech – nie cudzołóż”. Ponieważ już wcześniej przeczytałem notkę Coryllusa o posłance Pawłowicz i jej przygodzie z Wójcikiem, pomyślałem sobie, że to jest jak nic kampania zorganizowana przez „Gościa Niedzielnego”. Uznałem, że z całą pewnością ktoś z redakcji wpadł na pomysł, by w ten fantastyczny sposób zaangażować się w kampanię na rzecz zwycięstwa Andrzeja Dudy w najbliższych wyborach, pokazując Polakom, jacy my katolicy jesteśmy pomysłowi, porządni, a przede wszystkim pobożni, a przy okazji ruszyć sumienia tych, którzy żyją w grzechu, i w ten sposób, za jednym zamachem, upiec dwie pieczenie: zachęcić ich do nawrócenia, no a potem to już tylko do głosowania na Dudę. Tak sobie pomyślałem, ale kiedy wróciłem do domu, w Sieci znalazłem informacje na temat tej akcji i okazuje się, że za tych z nas, którzy żyją w nieślubnych związkach postanowiono się wziąć na wyższym szczeblu, a mianowicie w Krajowym Ośrodku Duszpasterstwa Rodzin, i to tam właśnie zorganizowano tę niezwykłą kampanię. Po co? Ideę tłumaczy nam dyrektor Ośrodka, ksiądz Przemysław Drąg:
„Od pewnego czasu obserwujemy wzrost liczby konkubinatów i spadek zawieranych małżeństw, zarówno cywilnych, jak i sakramentalnych. Chcieliśmy dotrzeć do ludzi młodych z przekazem bezpośrednim, mocnym”.
Ja wiem, że z księżmi nie ma sensu dyskutować, a publicznie to już zwyczajnie nie wypada, ponieważ jednak mam głębokie przekonanie, że za projektem, którego tak pięknie broni ksiądz Drąg, stoi ktoś zupełnie inny, któremu jest znacznie bliżej do wydawnictwa „Czarne”, niż do Kościoła, chciałbym Księdzu zwrócić uwagę na fakt, że przeróżnych grzechów, poza cudzołóstwem jest cała kupa, w tym takie, o których znaczna większość z nas myśli jak najgorzej. A więc nawet ludzie, którzy z Kościołem nie chcą mieć nic wspólnego, wiedzą, że nie należy kraść, kłamać, zabijać, być niedobrym dla swoich rodziców, obżerać się, wybuchać gniewem, lenić się, zazdrościć, pysznić się, wstrzymywać zapłatę. Tak się też składa, że, jak to pięknie określa ksiądz Drąg, „od pewnego czasu obserwujemy wzrost” większości z nich. Na przykład, jestem pewien, że nawet ksiądz Drąg, który najwidoczniej najbardziej dziś jest przejęty tym, że pary, zamiast się żenić, żyją w wolnych związkach, zauważył, że coraz więcej ludzi, szczególnie młodych kobiet, nieumiarkowanie się obżera. Zauważył on też zapewne, że wielu z nas nie czci tak jak należy dnia świętego. Jestem przekonany, że ksiądz Drąg widzi, jak ostatnio często wielu z nas popełnia grzech wołający o pomstę do nieba, polegający na wstrzymywaniu zapłaty. Myślę również, że musiał ksiądz Drąg zauważyć, jak ostatnio coraz częściej ludzie kłamią i oszukują. Mam też silne podejrzenie, że zaobserwował też ksiądz Drąg gwałtowny wzrost osób, które z różnych powodów popadają w rozpacz, a która, jak wiemy, jest grzechem niezwykle ciężkim. Widząc to wszystko, on postanowił jednak nie wyjść do ludzi z paskudnym wężem na billboardzie i hasłem: „Weź się w garść – rozpacz jest grzechem”, lub „Zapłać pracownikowi i nie żyj w grzechu”, lecz wszcząć na całą Polskę kampanię przeciwko ludziom, którzy postanowili żyć w tak zwanym konkubinacie. Bo ich jest coraz więcej, a konkubinat, jak wiemy, to cudzołóstwo. Rzecz jednak w tym niestety, że ów konkubinat, to jest już chyba jedyny z tych grzechów, który dla wielu z nas, jest czymś równie błahym, jak zjedzenie w piątek hamburgera. Niedawno, o ile czegoś nie pomyliłem, sam papież Franciszek zwrócił uwagę na fakt, że nowoczesny świat doprowadził naszą cywilizację do miejsca, gdzie małżeństwo stało się zbędnym balastem, i że Kościół powinien się do tego odnieść w jakiś inny sposób, niż przez straszenie ludzi grzechem, bo w przeciwnym wypadku zainteresowani najzwyczajniej w świecie uznają, że z tym akurat Kościołem oni nie chcą mieć nic wspólnego. Ludzi można bowiem zachęcać do tego, by nie kradli, nie zabijali, nie oszukiwali, nie prześladowali słabszych, nie obżerali się wreszcie; można ich nawet zachęcać, by zaczęli chodzić do kościoła w niedzielę i starali się pracownikom płacić za wykonaną pracę, bo to jest dla nich zwyczajnie zdrowe, ale, jeśli doszło do tego, że ludzie przestają się żenić, a celibat ich nie interesuje, najgorszą rzeczą, jaką można sobie wymyślić, to straszenie ich wężem i ogniem piekielnym. Bo większość z nich prędzej uzna, że z tą religią to jakiś przekręt, niż wezmą kredyt na wesele i mieszkanie i wózek dla dziecka.
Mimo to, ksiądz Drąg postanowił okleić całą Polskę tymi przerażającymi billboardami, aby, jak mówi „dotrzeć do młodych z mocnym przekazem”. On już podobno próbował w zeszłym roku, przy pomocy bardzo w jego przekonaniu zabawnych T-shirtów z napisem: „Keep calm, don’t kocia łapa”, no ale mimo że jedną z tych koszulek sprezentował samemu Papieżowi, pomysł nie wypalił. Tym razem więc zdecydowano się na węża.
A ja nie mam najmniejszych wątpliwości, jak to się wszystko zaczęło. Przyszedł ktoś do księdza Drąga i mu powiedział: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus i Maryja Zawsze Dziewica, proszę księdza. Chciałem powiedzieć, że my tej ‘kociej łapy’ nie możemy tak zostawić. Musimy walczyć, bo mamy do czynienia ze strasznym grzechem. Tu trzeba działać jak najszybciej. Proszę popatrzeć, mam już nawet projekt plakatu do tej nowej akcji: dwie dłonie splecione w uścisku węża. Mocna rzecz, prawda? To trzeba młodym pokazać, najlepiej już teraz, zanim nadejdzie wiosna. Rozumie ksiądz? Musimy dać świadectwo”. No i mamy to co mamy.
Tak to działa. Tak to właśnie działa. O akcji już nawet poinformował TVN. Bardzo rzetelnie, nie ukrywając nic z tego co najważniejsze. Nawet księdzu Drągowi pozwolili tam się wygadać. Do woli. Bez cenzury. No i w sam czas. Prezydent Komorowski przysypia, więc znów trzeba wszystko robić za niego. Na szczęście jest profesor Pawłowicz i ksiądz Drąg. Bardzo porządni ludzie. Bardzo.

Ponieważ wciąż tu się przewija ten wąż, zachęcam wszystkich do odwiedzania księgarni pod adresem http://coryllus.pl/?wpsc-product=palimy-licho-czyli-o-tymktorynigdynieprzepuszczazadnejokazji. Tam mamy moją najnowszą książkę o Diable jak najbardziej i o tym wszystkim, co wypada nam o nim wiedzieć. Bo inaczej, po nas.




środa, 11 lutego 2015

O pilotach boeingów i lengłydżu w ściśniętym gardle

Pamiętam, jak w dawnych już bardzo czasach studenckich wysłano nas wszystkich na trzy tygodnie do Poznania na tak zwany „obóz językowy”. Jeśli ktoś widział film Zanussiego „Barwy ochronne”, wie, o co chodzi. Tam wprawdzie było jakieś jezioro i las, a tu Poznań, czyli miasto, idea była jednak podobna: wydziały anglistyki z całej Polski miały się spotkać w jednym miejscu i… no właśnie nie wiadomo, co. Nawet nie można było, gdyby ktoś miał na to ochotę, pójść popływać goło z dziewczynami. Towarzysko było jednak dość przyjemnie, a ponieważ w dodatku puszczono nam z kasety „Łowcę jeleni” i pokazano, co to takiego MTV, że nie wspomnę już o tym, jak to z moją wówczas jeszcze dziewczyną pojechaliśmy na festiwal do Jarocina, ów czas wspominam do dziś z wielką sympatią.
Oczywiście, kiedy się studiuje język, po pewnym czasie człowiek przestaje jego znajomość traktować, jako jakiś szczególny awans i dochodzi do wniosku, że tak naprawdę nie ma się w ogóle czym ekscytować. Są jednak tacy studenci, a niekiedy i asystenci, czy nawet profesorowie, dla których owa świadomość „przynależenia” jest tak silna, że oni tym angielskim już muszą żyć na codzień. I oto tam w Poznaniu właśnie był z nami pewien kolega, który tak bardzo się przejął swoją rolą, że któregoś dnia, kiedy staliśmy w kolejce po jedzenie w stołówce, on zwrócił się do kobiety, która te kartofle nam wydawała, z pytaniem „What’s the charge?” Myśmy oczywiście to usłyszeli, zarumieniliśmy się ze wstydu, no a później już do końca pobytu – w moim wypadku do dziś – na tego biedaka mówiliśmy nie inaczej jak „What’s the charge”. Ja już nie pamiętam, jak on wyglądał, ani, jak się nazywał, do dziś jednak wiem, że w tamtych dawnych peerelowskich latach na obozie językowym w Poznaniu, był z nami ten dureń „What’s the charge”. I jestem pewien, że gdybym dziś zapytał moją żonę, czy pamięta „What’s the charge”, ona by sobie go przypomniała w jednej chwili.
Jak mówię, ów „What’s the charge” to był dureń, jednak dureń szczególny. Z niego się wszyscy śmiali, a kiedy on szedł, to każdy udawał, że jest czymś zajęty, kiedy podchodził pogadać, to się go w najbardziej okrutny sposób lekceważyło, a kiedy to nie pomagało, to się go traktowało, jak szmatę. A wszystko przede wszystkim za to „What’s the charge” skierowane do pani w bufecie. A on nawet przez moment nie był w stanie nikomu z nas się postawić, bo z jednej strony wiedział, że jest zwyczajnie za słaby, a z drugiej, że zawsze trafi na kogoś, komu będzie mógł zaimponować znajomością języka i w ten sposób sobie te wszystkie straty jakoś zrekompensować.
I dziś przypomniał mi się ten nieszczęśnik, kiedy w portalu wpolityce.pl trafiłem na tekst Łukasza Warzechy komentujący sobotnie wystąpienie Andrzeja Dudy, a zatytułowany „Dobre wystąpienie Andrzeja Dudy, ale nie ulegajmy wishful thinking”. I proszę sobie nie myśleć, że ja tu teraz zacznę się znęcać nad Warzechą za to, że on wyskoczył z tym nieszczęsnym „wishful thinking” zamiast zwyczajnie nas zachęcić, byśmy nie ulegali pobożnym życzeniom. Mnie akurat to, że on tak właśnie zatytułował swój tekst, nie dziwi absolutnie, bo wiem, że to jest tak naprawdę wszystko, co mu pozostało, by się pokazać. Natomiast owszem, będę dziś pisał o Łukaszu Warzesze, bo ja nagle uświadomiłem sobie, że on faktycznie jest z nich wszystkich najgorszy – gorszy do Karnowskich, Goćka, Zaremby, Feusette, a nawet Mai Narbutt. Po prostu najgorszy. A przez to, że najgorszy, to zasługujący na te kilka słów prawdy.
Parę dni temu Warzecha wystąpił w telewizji TVP Info i tam któryś z tych telewizyjnych błaznów zapytał go publicznie, czy jemu PiS płaci za to, że on gada to co gada. Ja, oczywiście, gdybym był na miejscu Warzechy, w jednej chwili bym wstał, walnął w ten głupi łeb z tak zwanego liścia, wygłosił krótkie oświadczenie do kamery, a potem już tylko odcinał przysłowiowe kupony. To byłbym jednak ja. Warzecha zrobił to, co potrafi, a więc najpierw zaczął coś popiskiwać, a kiedy nastąpiła chwila przerwy, korzystając z tego, że nikt nie patrzy, szybko uciekł, a ja już się tylko zastanawiam, czy na odchodnym powiedział coś po angielsku. Jakieś „See ya later, fuckers”.
I powiem szczerze, że i to mnie nie dziwi, bo ja Warzechę znam od lat i wiem, co on potrafi, a co przekracza jego nędzne możliwości. Kiedyś wręcz napisałem na ten temat osobno, i to był właśnie tekst, po którym Warzecha wygłosił swoje dziś już kultowe oświadczenie, że on jest pilotem boeinga, podczas gdy ja traktorzystą. Przypomnę może króciutko, o co poszło. Otóż Warzecha wystąpił w telewizji TVN24, gdzie red. Knapik kazał mu dyskutować z Tomaszem Wołkiem. Tak się złożyło, że ja oglądałem ten program i widząc, jak Wołek traktuje Warzechę, a ten nie jest w stanie nawet mu spojrzeć w oczy, zwróciłem też uwagę na tekst, jaki na drugi dzień Warzecha opublikował na swoim blogu, gdzie Wołka bez żadnych już zahamowań wyszydził. Napisałem więc Warzesze, że teraz jest już za późno i że on miał się Wołkowi postawić wtedy, kiedy był na to czas, natomiast teraz z tymi swoimi pokrzykiwaniami, jest jeszcze bardziej żałosny, niż był wtedy, kiedy oglądała go cała Polska. No i to wtedy właśnie Warzecha przedstawił mi się, jako „pilot boeinga”.
Minęły lata i wygląda na to, że Warzecha wciąż, kiedy analizuje sytuację polityczną, nie potrafi nic więcej, jak tylko porównywać boeinga do traktora, snopowiązałkę do mercedesa, porche do poloneza, czy rakietę do furmanki. Ale też wszystko wskazuje na to, że on wciąż, gdy tylko trafia na zawodnika, którego mu przedstawiają, jako zawodowca, zaczyna robić w pory i jedyne co umie, to wiać, gdzie pieprz rośnie. Tak też było w programie TVP, kiedy to jakieś coś zapytało Warzechę, czy mu PiS płaci za to, że on wciąż tylko o tych samochodach, a on położył uszy po sobie, przy pierwszej okazji, gdy nikt nie patrzył, wyszedł ze studia, a potem zaczął się wymądrzać w Internecie, że on sobie na takie traktowanie nie pozwoli. I nie ma znaczenia, co było pierwsze: ucieczka ze studia, czy owo „wishful thinking”, które miało Warzesze pomóc się odkuć za owo upokorzenie. Rzecz bowiem w tym, że ja już dziś nie mam najmniejszych wątpliwości co do tego, z kim my tu mamy do czynienia. To jest najzwyczajniej w świecie nasz kumpel sprzed lat „What’s the charge”, tyle że w skali publicznej. Łukasz Warzecha to jest ktoś, kto tak naprawdę się czuje bezpiecznie, kiedy może sobie siedzieć spokojnie przy biurku i wystukiwać na laptopie jakieś idiotyzmy, najlepiej o Donku i Elce, z Grasiem w tle, ile razy natomiast zdarzy mu się stanąć przed szerszą publicznością, natychmiast drętwieje i nie jest z siebie wydusić słowa.
Piszę tę skromną przecież tak naprawdę notkę i wciąż mi w głowie siedzi to „wishful thinking”, i tak bardzo chciałbym wymyślić jakąś celną na to ripostę i jestem bezradny. Może więc spróbuję napisać coś bardziej merytorycznego. Otóż, jak pewnie wielu z nas zauważyło, od czasu gdy Andrzej Duda dał nam tę nadzieję na zwycięstwo, towarzystwo dotychczas skupione wokół patriotycznych mediów najwyraźniej poczuło niepokój. Nie wiem jeszcze, skąd ta reakcja, ale ją widać, słychać i czuć. Wczoraj na przykład redaktor Wikło na portalu wpolityce.pl napisał, że jeśli Duda nie zwróci się jednak o wsparcie do prawdziwych, zawodowych, ogólnopolskich mediów, przegra. Zdaniem Wikły, tak zwana „sprzedaż bezpośrednia” jest nieskuteczna i, jeśli chce się odnieść sukces, nie ma innej drogi, jak korzystanie z usług oferowanych przez zawodowe autorytety. I to, że Wikło wpadł mniej więcej w ten sam nastrój, co Warzecha, powiem szczerze, napawa mnie i radością i nadzieją. Jeśli oni wpadli w ten nastrój, to znaczy, że moje podejrzenia co do sposobu, w jaki Duda chce prowadzić swoją kampanię, są jak najbardziej słuszne. Obserwując reakcję przedstawicieli znacznej części prawicowego mainstreamu, mam dobre powody, by sądzić, że sztab Dudy z ich usług albo zrezygnował, albo je ograniczył do niezbędnego minimum. I oni już się o tym dowiedzieli. A, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że ja się od lat najbardziej boję nie tyle tego, że po Platformie władzę w Polsce obejmie PiS, co ludzi, którzy ów PiS z każdej strony oblepią swoimi ryjami, to uważam, że dla nas, ludzi dobrej woli, byłaby to wiadomość wręcz fantastyczna.

Proszę zaglądać na stronę www.coryllus.pl i szukać moich książek. Jest ich tam aż sześć i każda lepsza od poprzedniej.

czwartek, 20 października 2011

O ludziach zimnych i gorących

Nie wiem, ile z osób odwiedzających ten blog, zagląda też od czasu do czasu na blog mojego kolegi, i przy okazji człowieka, który wydał moją książkę o siedmiokilogramowym liściu, Coryllusa, ale, ponieważ wiem, że wszyscy tu lubimy sobie poczytać ciekawe i ładnie napisane artykuły, podejrzewam, że na ogół Coryllusa znamy i czytamy. A w związku z tym, domyślam się, że wielu z nas wie też, że od dnia, kiedy najpierw sondażownie, a za nimi Państwowa Komisja Wyborcza, ogłosiły wynik wyborów, Coryllus poświęcił całe swoje pisanie bardzo radykalnemu, bezkompromisowemu i pełnego gniewu wyrzucaniu kampanii Prawa i Sprawiedliwości najpierw ciężkich zaniedbań, które, zdaniem Coryllusa, musiały doprowadzić do porażki, a ostatnio wręcz zdrady swoich wyborców. To co mnie dość zaskakuje, to fakt, że reakcje na opinie prezentowane przez Coryllusa są w dużej części pozytywne, a więc stosunkowo wielu czytelników zgadza się, że ci działacze PiS-u, którzy wzięli na siebie odpowiedzialność za prowadzenie i wynik tej kampanii, sprawę, krótko mówiąc, spieprzyli. Świadomie, czy nieświadomie, celowo, czy nie celowo – ale spieprzyli.
Ponieważ jednak najświeższy tekst Coryllusa, dotyczący już bezpośrednio zdrady, spowodował naturalną wrzawę, i równie naturalny wzrost głosów oburzenia, czuję, że nie mam innego wyjścia, jak się w całą sprawę zaangażować i wtrącić swoje trzy grosze. Dotychczas, jak wiadomo, starałem się bardzo ostrożnie komentować wynik wyborów, a tym bardziej oceniać pracę sztabu. I wbrew pozorom, nie wynika to z tego, że, jako wierny członek PiS-u czuję się bardzo niezręcznie, publicznie krytykując kampanię, jaką PiS przeprowadził, ale z faktu, że przez mój dramatycznie naiwny i wieczny optymizm, w dniach kiedy kampania się jeszcze w najlepsze rozwijała, ja nie miałem żadnych bardziej negatywnych pod jej adresem uwag, i byłem szczerze przekonany, że ewidentne dziadostwo musi zostać ukarane, a cnota nagrodzona. A zatem dziś jakoś mi głupio stawać na środku sali i się wymądrzać. Tyle wszystkiego, że w pewnym momencie nieśmiało zauważyłem, że może trzeba było skorzystać z usług Wojciecha Cejrowskiego, albo wszystko jedno kogo – byle był to ktoś kto ma pojęcie, jak się prowadzi skuteczną kampanię.
Dziś jednak, jak mówię, czuję, że dłużej mi nie wypada udawać, że sprawa mnie nie dotyczy. Co nam zatem mówi Coryllus, i co w tym, co on mówi, jest tak szokującego, że doszło wręcz do tego, że pojawili się nawet komentatorzy, którzy postanowili bojkotować jego księgarnię i nie kupować sprzedawanych przez niego książek? Wbrew pozorom, nic. Wbrew pozorom, nic takiego, co, nawet gdybyśmy wcześniej tego nie brali pod uwagę, to tu to tam się nie pojawiało w publicznej dyskusji. Mam na myśli opinię, że działacze Prawa i Sprawiedliwości, tacy jak Hofman, Kamiński i Poręba, a więc te trzy osoby, które stanowiły swego rodzaju think tank całej kampanii, tak naprawdę mają w nosie całą tę ideologię, całe te nasze marzenia, te wszystkie nasze łzy i nerwy, ten cały ruch, który wzmacnia Prawo i Sprawiedliwość drżeniem swoich serc, natomiast to co ich tak naprawdę w tym wszystkim interesuje, to poczucie, że należą do wąskiej grupy politycznych celebrytów, którzy, dopóki jest jak jest, mogą zawsze liczyć na codzienną porcję próżnej przyjemności.
Coryllus napisał, że Hofman, Kamiński i Poręba w najmniejszym stopniu ani nie rozumieją naszych emocji, ani tym bardziej, się nimi nie przejmują, a co gorsza, w tym swoim, pozbawionym jakże dobrze nam znanych wzruszeń, świecie, wcale nie są jakimiś szczególnymi wyjątkami. Że niewykluczone, że jedną z bardzo nielicznych, a kto wie, czy nie jedyną, osobą, której tak naprawdę jeszcze tam na czymkolwiek poza bieżącą polityką, bardziej zależy, jest Jarosław Kaczyński. I ja dziś muszę powiedzieć, że, choć wciąż nie chcę oceniać konkretnie tej kampanii i poziomu zaangażowania, jakie w nią włożyli jej autorzy, diagnoza Coryllusa na tym poziomie jest dla mnie czystą i jednoznaczną oczywistością. I dziwię się szalenie, jeśli ktoś nagle przychodzi i słysząc opinię, że partyjni działacze Prawa i Sprawiedliwości – czy jakiejkolwiek zresztą innej partii – w swojej większości dbają wyłącznie o swój prywatny interes, unoszą się oburzeniem i gniewem. A dziwię się, ponieważ interesuje się polityką wystarczająco długo, i mając przez ten czas okazję obserwować – z często zdecydowanie zbyt dużym zaangażowaniem – zachowanie poszczególnych działaczy, o wiele zbyt często miałem też tę nieprzyjemność stwierdzić, że z tym moim sercem, tym moim zaangażowaniem, z tym moim oddaniem sprawie, wyglądam przy nich, jak naiwny idiota. Że ja stoję przy nich, patrząc na nich jak na tych, którzy mnie będą skutecznie reprezentować, a widzę wyłącznie szalenie zajętych urzędników, dobrze jeśli przynajmniej w podstawowy sposób grzecznych.
A co mam powiedzieć o tych, którzy już są dawno ex? Takich jak starszy Kamiński, Bielan, Poncyliusz, Kluzik, Kowal, Zalewski… możnaby wymieniać. Wszystkich tych, którzy kiedyś byli tacy świetni, tacy nasi, tacy wierni – i nagle okazało się, że wystarczy parę godzin, żeby się okazało – po raz który to z kolei? – że wszystko to było o dupę potłuc. No i jeśli mam być konsekwentny, proszę mi powiedzieć, jakie ja mam gwarancje, że już za parę miesięcy nie będę musiał oglądać w telewizji Moniki Olejnik, jak rozmawia z Hofmanem, czy Porębą, a oni, z równie spokojną twarzą, jak dziś, będą mi tłumaczyć, że Jarosław Kaczyński to stary bałwan i półprzytomny piernik, i że oni to wiedzieli od dawna? No, proszę mi powiedzieć, jakie tu są gwarancje? Otóż problem polega na tym, że gwarancji nie ma żadnych. Dlaczego? Bo zamiast owych gwarancji, istnieje bardzo mocne podejrzenie, że dla większości z nich, miejsce, które oni obecnie zajmują, to kwestia czystego zbiegu okoliczności. Może kiedyś, zanim się tak wyeksponowali, byli oni równie zaangażowani, jak my… tyle że to im zdecydowanie już jakoś dawno przeszło.
Nie jestem działaczem partyjnym. Tyle wszystkiego, że jestem Prawa i Sprawiedliwości członkiem i parę razy w życiu miałem okazję się spotkać z ludźmi bardziej oficjalnie ode mnie w ten projekt zaangażowanych. I otóż, proszę sobie wyobrazić, że za każdym razem, gdy z kimś takim rozmawiałem, miałem bolesne uczucie, że obaj znajdujemy się na dwóch przeciwnych biegunach emocji. Ile razy miałem okazję z kimś tego typu rozmawiać, nie mogłem zwalczyć w sobie przeświadczenia, że to całe moje gadanie o Polsce, o PiS-ie, o Kaczyńskim, o walce, tego kogoś kompletnie nie interesuje. Dochodziło wręcz do sytuacji tak horrendalnych, że ja się pytałem, na przykład, co tam u Prezesa, a odpowiedź padała, że się pewnie „zajmuje mamusią lub kotem”. I wszystko oczywiście odbywało się cholernie życzliwie – w końcu, jak by nie było, jesteśmy z PiS-u – tyle że tak trochę bardziej swobodnie.
Ponieważ uważam, że okazja jest ku temu bardzo dobra, opowiem też dziś coś, czego wcześniej nie opowiadałem i, szczerze powiem, opowiadać nie planowałem. Najpierw jednak powiem, dlaczego. Otóż przede wszystkim wydawało mi się, że plotki są oczywiście bardzo przyjemne i niekiedy ich upublicznienie może być z korzyścią dla wielu, jednak wciąż, owo plotkowanie ma w sobie coś niesympatycznego. Drugi powód mojego milczenia był już bardziej praktyczny. Ja najzwyczajniej w świecie nie mogłem do samego końca, a więc praktycznie do dziś, uwierzyć, że to co usłyszałem, było faktem, a nie wynikiem jakiegoś błędu, czy niedosłyszenia. No ale jednak opowiem. Jak niektórzy pamiętają, jeszcze w zeszłym roku, w trakcie kampanii prezydenckiej, Janek Pospieszalski zaprosił mnie do swojego programu „Warto rozmawiać”, żebym opowiedział o szaliku, jaki prezydent Kaczyński swego czasu trzymał na piłkarskim stadionie i o serii wyjątkowo parszywych zdjęć, jakie z tej okazji zostały opublikowane przez Agorę. Zajechałem więc do tej telewizji, ktoś przyszedł, zaprowadził mnie do tej ich kawiarni, postawił kawę i kazał czekać. Siedziałem tam więc sobie sam i rozglądałem się ciekawie. Po jakimś czasie zaczęli pojawiać się inni uczestnicy programu, a więc najpierw chyba przylazł Jan Hartman, po nim Ludwik Dorn, a po Dornie Karnowski z Mistewiczem. Siedli obok i zaczęli się jedni z drugim wesoło zaprzyjaźniać. Tak wyszło, że najbliżej mnie usiadł Dorn z Hartmanem i pogrążyli się w rozmowie. Nie wiem, o czym gadali, bo, wbrew pozorom, wcale nie jestem aż tak wścibski, jednak to co mnie uderzyło, to fakt że oni znajdowali się w wyjątkowej komitywie, no a poza tym, w pewnym momencie usłyszałem coś bardzo wyraźnie. Otóż Dorn zaczął opowiadać Hartmanowi, jak się czuje wobec zbliżających się wyborów, i powiedział – to jest ten fragment, co do którego jest mi tak trudno uwierzyć, że się nie przesłyszałem – że z jego punktu widzenia, najlepszym rozwiązaniem byłoby, gdyby Jarosław Kaczyński przegrał, tyle że nie tak bardzo; uzyskując, powiedzmy, jakieś 35 procent.
Ja wiedziałem, że Dorn jest poza PiS-em, że jest z Prezesem pokłócony, że on pewnie już PiS-u nie lubi, natomiast fakt, że on nagle, tylko dlatego, że coś tam między nimi nie poszło tak jak należy, jest gotów zdradzić wszystkie swoje przekonania, całą swoją polityczną wiarę, no i w efekcie Polskę, byle tylko Bronisław Komorowski Kaczyńskiemu wpieprzył i został prezydentem, i przekazać swoje poparcie Komorowskiemu – było dla mnie prawdziwym szokiem. Szokiem tak wielkim, że – jak mówię – do dziś nie mam nawet pewności, czy jednak się nie przesłyszałem. Nie zmienia to jednak faktu, że ja po prostu wiem, że im tak naprawdę jest dokładnie wszystko jedno. To my wypruwamy z siebie żyły. To my kochamy i nienawidzimy. To my wreszcie narażamy się na wzgardę innych, niekiedy nawet ryzykując los swoich rodzin. Co z tego rozumieją oni? Głupie pytanie. To w ogóle nie jest kwestia rozumienia. To jest wyłącznie kwestia priorytetów.
Jarosław Kaczyński, w niedawnej wypowiedzi, stwierdził, że on, nawet gdyby chciał, nie może zrezygnować z prezesowania Prawu i Sprawiedliwości. A to mianowicie przez wzgląd na tych ludzi, którzy każdego 10 kwietnia na Krakowskim Przedmieściu krzyczą do niego „Jarosławie ratuj!”. Wielu z nas prawdopodobnie pamięta obrazki z filmu Ewy Stankiewicz o Krzyżu i pamięta postać pewnej dziewczyny, która tam pod tym Krzyżem wciąż się kręci. Otóż, z mojego punktu widzenia, z nią jest coś nie tak. Ona na sto procent robi wrażenie osoby… hmm, jak by to powiedzieć – dziwnej. Ale widzę ją, obok niej widzę innych ludzi towarzyszących jej w tym rozpaczliwym proteście i jestem z nią całym sercem. Bo wiem, że cokolwiek by o niej nie powiedziec, ona tam nie realizuje niczyich interesów. Ona tam przyszła, bo to zło, które nas wszystkich zalewa ją akurat przerosło. Ona akurat już nie wytrzymała.
I teraz powstaje pytanie, co na jej temat myśli Jaroslaw Kaczyński? Otóż on już na to odpowiedział. Właśnie ze względu na nią – mimo że, jak już w innym miejscu zadeklarował, życie dla niego się skończyło – on, zamiast pójść do domu i skulić się w kącie obok swojego kota, pozostaje tu. Właśnie przy niej. Bo wie, że już nikt inny poza nią go nie potrzebuje. No i pojawia się też drugie pytanie. Co o niej myśli – no dobra, załóżmy że się jednak przesłyszałem, i on jest faktycznie nasz – Ludwik Dorn? Otóż, moim zdaniem, Ludwik Dorn o niej nie myśli nic. Dla Ludwika Dorna ona jest nikim. Podobnie zresztą, jak my wszyscy. Wściekli, zapłakani i walczący. I dobrze, jeśli nie okaże się, że on się z nas śmieje.
Pozostaje nam wrócić do serii tekstów Coryllusa, a zwłaszcza do tego z nich ostatniego. Co ja o nich sądzę? Czy się zgadzam, czy mnie one oburzają? Otóż ani mnie nie oburzają, ani też się z nimi nie zgadzam. Nie oburzają mnie, bo uważam przede wszystkim, że każdy ma prawo pisać, co mu się podoba, o ile za tym pisaniem stoją czyste intencje i przeświadczenie o tym, że się pisze prawdę. A ja jestem pewien, że Coryllus, pisząc to co pisze, jest przekonany, że pisze szczerą prawdę. I że ma dobre intencje. Co mi się natomiast w tych jego tekstach nie podoba? Otóż nie podoba mi się w nich przekonanie, że to zakłamanie i te interesy mają w ogóle jakiekolwiek znaczenie i że stanowią w ogóle jakieś niezwykle interesujące zjawisko. Moim bowiem zdaniem, one ani nie są szczególnie ciekawe, ani tym bardziej nie niosą w sobie jakichkolwiek poważnych skutków. To czy PiS wygrywa, czy przegrywa, czy też wspomnienie nazwy Platformy Obywatelskiej budzi w społeczeństwie słodką rozkosz, czy obrzydzenie, stanowi zagadkę, której ani zrozumieć, ani przewidzieć nie jesteśmy w stanie. I wreszcie, jeśli dziś Platforma Obywatelska po raz kolejny wygrała wybory, to wydarzenie nie jest wcale wynikiem tego, że ich działacze są bardziej od naszych szczerzy, uczciwi i pełni poświęcenia. To może świadczyć najwyżej o tym, że tamten projekt jest całkowicie aideowy. Tamten projekt, jeśli jest popierany i wybierany przez większość głosujących, to tylko dlatego, że on gwarantuje bezpieczeństwo dla tych grup, które swoje powodzenie opierają wyłącznie na interesach, a nie na czymś tak nieokreślonym, jak poglądy czy wiara.
I przeciwnie. Jeśli te miliony, które mogły w tym roku zagłosować na Prawo i Sprawiedliwość, tego nie zrobiły, to stało się tak nie dlatego, że one nie mogły znieść sytuacji, że ten PiS jest taki jakiś inny, ale dlatego, że jest dokładnie taki jak wszyscy. Jak te wszystkie Peesele, te Platformy i ci komuniści. I że, tak jak oni wszyscy, oni mają nas wszystkich głęboko w nosie. Coryllus twierdzi, że dopóki Prawo i Sprawiedliwość nie stanie się takie jak Jarosław Kaczyński, nie ma jakiejkolwiek szansy na sukces. I z tym się też nie zgadzam. Prawo i Sprawiedliwość nigdy nie będzie takie jak Jarosław Kaczyński. Tacy jak Jarosław Kaczyński, z jego oddaniem i poświęceniem, możemy być najwyżej my – głupi i naiwni komentatorzy, wariaci wypruwający z siebie żyły dla jakiejś idei, o której nawet nie wiemy, czy możemy marzyć. Ale też wierzę, że to własnie dzięki nam – ludziom prawdziwie zaangażowanym i wiernym – Jarosław Kaczyński w końcu wygra. Nawet jeśli miałoby się to odbyć wbrew interesom jakichś drobnych kombinatorów bez poglądów i bez marzeń, innych niż to jedno – żeby dało się z sukcesem przecisnąć przez ten jeszcze jeden dzień. A do tego, prędzej czy później, dojdzie, i to nie przez to, że Hofman czy Poręba wezmą się do roboty – bo oni najpewniej do roboty się nie wezmą nigdy – ale przez to, że prawdziwi, wolni i suwerenni Polacy to ludzie wierni.
A tamci nie mają nawet i tego.
Coryllus to autor, którego warto czytać. Poza tym, on jest też człowiekiem, który wydał moją książkę, więc to też jakby o nim dobrze świadczy. Nam pozostaje tylko ją kupować. No a jeśli ktoś już ma, albo woli czytać na ekranie komputera, to proszę, niech wspiera ten blog w inny sposób. Dziękuję.

niedziela, 16 października 2011

O zdradzaniu o świcie - inaczej

Pod przedwczorajszym tekstem zamieściłem film, który moja córka znalazła na youtubie, a który, moim zdaniem, w bardzo zabawny sposób wyszydzał rządową, antypisowską propagandę. Zamieściłem ten film, i w tym momencie Toyahówna zaczęła przynosić mi kolejne klipy z tej serii, jeszcze bardziej dowcipne i jeszcze bardziej poruszające. W końcu okazało się, że jest ich tam w Internecie cała masa. Że one były produkowane systematycznie i od dłuższego czasu, jako komentarze na temat bieżących wydarzeń na styku polityki i życia publicznego. I że – co można rozpoznać po zapisanej pod nimi liczbie obejrzeń – w jakiś przedziwny sposób nie zostały spopularyzowane.
Jak mówię, poziom tej produkcji, konsekwencja, dowcip i celność – cały ten pomysł – mnie osobiście zachwyciły. Postanowiłem więc sprawdzić, kto za tym stoi. Kto miał na tyle talentu, by coś takiego wymyślić i wyprodukować. Okazuje się, że te filmy są oryginalnie zamieszczane na portalu, który robi na mnie wrażenie jak najgorsze, a o tym, co to takiego może być, niech świadczy to, że za polityczny kształt całego przedsięwzięcia odpowiada postać już tu mająca pewien swój szczególny kult – Eliza Michalik. Wygląda jednak na to, że filmy o których mowa, nie są częścią owego działu politycznego, lecz jakby niezależnym elementem całości, umieszczoną poza tą całą mizerią. Jak do tego doszło, że ktoś zażyczył sobie, żeby te filmy tam były? Nie mam pojęcia. Autentycznie, nie mam pojęcia. Ale są tam, stamtąd trafiają na youtube, i – jak mówię – niemal nikt o nich nie wie. Biorę pod uwagę, że to wszystko jest dokładnie takim samym przypadkiem jak dziennikarska kariera wspomnianej Michalik. Od Sakiewicza po Superstację.
Obejrzałem więc pokazany mi przez moją córkę spot o zwycięstwie partii ludowej, wpadłem w zachwyt i, dla wspólnej zabawy, zamieściłem go tu na blogu. I oto okazało się, ze tylko jeden z komentarzy dowiódł choćby podstawowego zainteresowania tą właśnie zaproponowana przeze mnie zabawą. Jeden, ale za to jaki! Komentarz naszego kolegi Michała Dembińskiego. Kim jest Michał Dembiński i co on sobie myśli na temat polskiej polityki, znaczna część z uczestników tego bloga pewnie wie. Otóż Michał Dembiński jest kimś, kogo my tu pogardliwie nazywamy lemingiem, i to lemingiem wydaniu turbo. Michał wkleił więc tu swój komentarz i napisał, że jego ten filmik rozbawił do łez i że gdyby on go wcześniej widział, to pewnie zagłosowałby na Kaczyńskiego. Ja oczywiście bardzo mocno biorę pod uwagę, że ów komentarz Michała, to czysta ironia i szyderstwo, tyle że nie bardzo jestem w stanie sobie wyobrazić logiki tego szyderstwa i ironii. Chodzi mi o to, że kiedy my tu na przykład napiszemy, że Tusk kłamie, a ktoś na to z humorem odpowie, że tak, oczywiście, że kłamie, bo to Żyd, to ja rozumiem i fakt ironii i sens tej ironii. Bo, jak wiadomo, Tusk wcale nie kłamie, a my jesteśmy pisobolszewickimi antysemitami, więc jedno z drugiego konsekwentnie wynika.
W przypadku spotu o zwycięstwie Platformy w wyborach i sposobu, w jaki Michał na niego zareagował, jedyne co mogę zrobić, to albo uznać, że ten przekaz jednak do niego autentycznie dotarł, albo pokiwać głową i powiedzieć: „Rozumiem, że to jest ironia? Postaram się zapamiętać”. Dokładnie tak, jak to się dzieje w przypadku, gdy oglądamy nową polską komedię i, nie widząc tam śladu komedii, odpowiadamy szyderczo, że następnym razem będziemy się śmiali, tylko niech nas ktoś wcześniej uprzedzi.
Oglądam bowiem kolejne spoty, będące parodią starych kronik filmowych i wyszydzające państwową propagandę kierowaną od tylu już lat pod adresem całej wielkiej grupy społecznej, i myślę sobie, że to straszna szkoda, że wyborczy sztab Prawa i Sprawiedliwości nie zechciał skontaktować się z autorem tych arcydzieł, zapłacić mu za nie ciężkie pieniądze i oprzeć na nich całą kampanię. Jestem głęboko przekonany, że z wielu względów, które dla mnie są oczywiste, a których tu z braku miejsca nie pasuje mi omawiać, i tylko mam nadzieję, że one są oczywiste dla wszystkich, gdyby ta kampania, w swoim najbardziej popularnym wymiarze, została ograniczona do tych filmów – skończyłaby się czystym zwycięstwem. Gdyby, z jednej strony, Prawo i Sprawiedliwość, zamiast tego idiotycznego spotu pokazującego jakichś obcych nam ludzi w sytuacjach równie idyllicznych, jak te, znane znam z reklamowych broszur Świadków Jehowy, wyświetlały od rana do wieczorem te stare kroniki filmowe, a z drugiej, zorganizowały kurs podstawowej ekonomii dla najbardziej podstawowego popu, w wydaniu zaprezentowanym nam przez Zytę Gilowską, nie potrzebowalibyśmy już niczego więcej. To byłaby totalna pełnia. Polski wyborca w ten sposób otrzymałby dwa podstawowe komunikaty: jeden taki, że to co do niego dociera od lat, to najbardziej prymitywna post-peerelowska propaganda, a więc coś co on zna przecież świetnie, a drugi, że w tych wyborach nie tyle chodzi o Smoleńsk, o korupcję, o cenzurę, o wolność, o terror, ani nawet o Polskę, ale znacznie bardziej o pojedynczy ekonomiczny interes każdego z nas. Że złe rządy Platformy, to nie bałwan Tusk i stojące na straży tego bałwaństwa represyjne państwo, ale zamach na nasz podstawowy byt. Na nasze kieszenie, na stół stojący w naszej kuchni, i na lodówkę w kącie.
Kampania. Dużo się dziś dyskutuje na temat tej kampanii. Nie bardzo mam ochotę to robić, bo wiem, jaka to odpowiedzialność, mieć na głowie coś tak ważnego, jak zwycięstwo w wyborach do Parlamentu. Jak ciężka musi być świadomość, że od naszych decyzji zależy właściwie los państwa. Poza tym, bardzo nie chcę zakładać opcji radykalnej, sugerującej, że ludzie prowadzący tę kampanię byli albo głupi, albo pełni złej woli. A znam tę opinię bardzo dobrze. Ona się pojawia w przestrzeni publicznej od dłuższego już czasu, a dziś jest formułowana niemal oficjalnie. Że ci, co prowadzili te kampanię, nie mieli żadnego interesu, by ją wygrać. Bo z ich punktu widzenia, ludzi, którzy na uwadze mają wyłącznie swój interes i swoją codzienną wygodę, przejmowanie władzy to same kłopoty, i w dodatku wcale nie tak pewna przyszłość. Bo rządzenie w czasach takiego kryzysu, i to rządzenie państwem tak zdewastowanym, ale też rządzenie przy takiej wrogości ze strony mediów i popularnej kultury, to żadna przyjemność. Oczywiście, Jarosław Kaczyński jest tu poza wszelkim podejrzeniem, tyle że – i to też jest już dziś formułowane niemal oficjalnie – jego siła i niezłomność to w większym stopniu wynik naszych pobożnych życzeń, niż fakt. Wiele bowiem wskazuje na to, że to co System zrobił 10 kwietnia 2011 roku, dla niego stanowiło pokaz siły, którego on unieść nie zdołał.
Ale wolę myśleć – jak to ja – że oni zwyczajnie nie unieśli tej odpowiedzialności, że chcieli dobrze, ale ich to wszystko przerosło. I że oni Jarosława Kaczyńskiego nie zawiedli. Poza tym, wiem, że nie muszę się zadręczać jakimiś smutnymi podejrzeniami, bo za mnie, na swoim blogu, wszystko to świetnie wykonuje choćby mój przyjaciel Coryllus. Jednak nie umiem też przestać myśleć o tym, że jest aż zbyt wiele tropów, które prowadzą do przeświadczenia, że coś zostało bardzo, ale to bardzo spieprzone.
Prawdziwym smutkiem napełnia mnie sytuacja, w której wydarzenie tak wielkie jak smoleńska katastrofa, zaledwie półtora roku po 10 kwietnia, spotyka się z tak małym społecznym zainteresowaniem. Że pamięć ludzka i ludzki ból potrafią być czymś tak ulotnym. Jest mi też bardzo przykro, kiedy widzę, jak Zuzanna Kurtyka przegrywa wybory do Senatu z jakimś lokalnym nikim, a Zbigniew Romaszewski z jednym z najbardziej szarych peerelowskich urzędników – Markiem Borowskim. Najprościej oczywiście byłoby mi tu powiedzieć, że to wszystko przez Platformę i tę całą propagandę. Że to przez to kłamstwo i przez ludzką głupotę. Jednak nie mogę nie zauważyć, że w tym samym Krakowie, gdzie Zuzanna Kurtyka została przez wyborców odrzucona, inny kandydat PiS-u, Andrzej Duda, uzyskał wynik niemal najlepszy w Polsce. I zastanawiam się, jak to właściwie jest? Oni Kurtyki nie chcą, ale Dudę już jak najbardziej? Dlaczego? O co tu chodzi?
Podobna sytuacja jest w Warszawie. Czy to, iż warszawscy wyborcy wybrali Borowskiego, a Romaszewskiemu powiedzieli, że już wystarczy, świadczy o tym, że oni już nie lubią Solidarności i PiS-u, natomiast zatęsknęłi za komuną? Nie sądzę. Warszawa dała wystarczająco dużo dowodów na to, że im PiS i Solidarność aż tak nie przeszkadzają. Oczywiście, oni wolą od PiS-Platformę, ale przecież nie Borowskiego! Im znacznie bardziej – przykro mi bardzo, że to mówię – przeszkadza sytuacja, w której PiS i Solidarność, mają zaciętą, wypełnioną cierpieniem i goryczą twarz starych bohaterów. Zbigniew Romaszewski jest moim bohaterem. To ja o Romaszewskim potrafię myśleć wyłącznie z dumą i podziwem. Podobnie też to tylko już ja, kiedy patrzę na udręczoną twarz Zuzanny Kurtyki na tle strzępów owej białoczerwonej szachownicy, czuję do niej tylko miłość. Obawiam się jednak, że to wszystko, jak idzie o świat bezlitośnie sunący obok nas, zostało już bezpowrotnie zmarnowane. Dla nas, Polaków, w tej chwili liczy się przede wszystkim to, czy uda się przeżyć do końca dnia i czy przypadkiem ktoś nas tu nie chce wydymać. Dopóki nie mamy podstaw, by sądzić, że nocy nie doczekamy, a kłamców albo też aż tak wielu nie ma, albo są, tyle że po każdej ze stron. A tym bardziej, nie mamy powodu uznać, że bohaterstwo Romaszewskiego i cierpienie pani Kurtyki są w ogóle naszą sprawą.
Ta kampania została zrobiona moim zdaniem znacznie lepiej niż tamta, sprzed roku. Było w niej dużo rzeczy, które mi się podobały. Niemniej wciąż mam bardzo mocne poczucie, że zabrakło tam czegoś może i bardzo małego, ale decydującego. Przypominam sobie właśnie tamtą jesień, kiedy nagle w Internecie odkryłem serię wyborczych spotów Prawa i Sprawiedliwości, w których na jednolitym, prostym tle występowali zwykli, normalni ludzie i opowiadali, jak ciężko żyć w świecie, gdzie się jest wykluczonym i wzgardzonym. Jak ciężko jest głosić prawdę, gdy ta prawda jest wszędzie wokół wykpiwana. Pamiętam te spoty i owo dojmujące zdziwienie, że one sa tylko w Internecie. Że nikt ze sztabu Prawa i Sprawiedliwości nie uznał za stosowne ich emitować w telewizji.
Nie znam się na prowadzeniu kampanii. Nie mam jakiejkolwiek orientacji w kwestiach socjologicznych, ale też, gdyby ktoś mi zaproponował, by tę kampanię poprowadził, to bym odmówił. Kamiński, Hofman, i wreszcie Poręba postanowili tę robotę przyjąć, i, jak mówię, zakładam, że zrobili co potrafili. Ale mogę też mieć do nich pretensje, że nie wypatrzyli tych filmow, nie wzięli na katowickie spotkanie kamery i nie nagrali wystąpienia Zyty Gilowskiej, i wreszcie, że nie wygrzebali tych starych, jeszcze sprzed roku, spotów, zatytytułowanych „Myśl samodzielnie” – inna sprawa, że po co je mieli wygrzebywać, skoro sami je już dawno usunęli z partyjnych portali? Mogę mieć do nich o to pretensje, tak samo jak mam prawo komentować wszystko, co skomentować mam ochotę. Dokładnie tak samo, jak każdy może komentować skuteczność – lub kontrskuteczność – tego na czym ja się znam, a więc mojego tu pisania.
Coś zostało fatalnie przegapione. Niektórzy mówią, że celowo. Niektórzy mówią, że taki właśnie był plan, bo jest tak, że to już tylko my, obserwatorzy z poza marginesu, przejmujemy się tym co się dzieje. Reszta śpi bardzo dobrze. Tego jednak nie wiem i na ten temat nie chcę się wypowiadać. Natomiast patrząc właśnie z boku, podtrzymuję tę opinię. Coś zostało fatalnie przegapione. I autorzy tego gapstwa są znani. Mam nadzieje, że to tylko gapstwo. Mam nadzieję, że to gnuśność. Mam nadzieje, że oni jednak nie zadziałali po mistrzowsku.

Jak jest, nie wiemy? Jednak, tak czy inaczej, my pozostajemy wierni. Bo nie mamy interesów. My mamy swoje serca i swoje marzenia. Jeśli oni tych naszych emocji potrzebują wyłącznie do swoich parszywych celów, niech je sobie biorą. One naprawdę nic nie kosztują. Tak jak mnie nic nie kosztuje wylewanie tych moich żali na ekran komputera. No, powiedzmy, nie do końca nic. Jakiś czas temu narysowano mi te cenę bardzo wielkimi literami. No ale co mam zrobić? Machnąć na to wszystko ręką? Nie da rady, jak mawia Zyta Gilowska. Nie da rady. Pozostaję więc tu gdzie jestem i liczę na solidarną obecność tych, którzy podziałają moją wrażliwość. Książka i cała reszta jest tuż obok, po prawej – a jakże! – stronie.


poniedziałek, 10 października 2011

...

Oczywiście, jakoś głupio jest komentować zdarzenie, które z jednej strony, musimy traktować, jako naszą osobistą porażkę, a z drugiej, jako dowód naszego kompletnego braku zdolności oceny. Szczególnie ta druga kwestia boli wyjątkowo. Akurat w moim wypadku, sytuacja jest o tyle łatwiejsza, że ja swój optymizm i wiarę w człowieka wyssałem z mlekiem mojej mamy, i nie widzę takiej możliwości, by się tu miało kiedykolwiek coś zmienić. A zatem, jeśli widzimy dwoje ludzi, którzy patrzą na zachmurzone niebo i jeden mówi „Będzie lało”, a drugi „Na pewno się przejaśni”, to jest więcej jak pewne, że ja jestem tym drugim. Ale też, jeśli dziś stoimy oko w oko z tą bardzo przykrą porażką, to nikt nie może ode mnie wymagać, bym wpadał w nastrój bardziej czarny, niż on jest ze mną w sposób naturalny, i na przykład zaczął brać udział w debacie na temat koniecznych zmian po prawej stronie politycznej sceny, czy organizował konkurs na tego, kto powinien zastąpić Jarosława Kaczyńskiego na stanowisku prezesa mojej partii. Odmawiam udziału w tego typu przedsięwzięciach przede wszystkim dlatego, że uważam Jarosława Kaczyńskiego za najwybitniejszego i najskuteczniejszego polskiego polityka w ogóle, a poza tym wiem doskonale, że w momencie gdy dojdzie do owej spektakularnej rezygnacji, polska prawica – od środowisk Gazety Polskiej zaczynając, a kończąc na najbardziej radykalnych środowiskach katolickich – dopiero wówczas pokaże, na co ją stać. A ten pokaz będzie tak spektakularny, że nawet wtedy, gdy już się skutecznie wyrzygamy, nie zrobi nam się ani trochę lepiej.
Ktoś powie, że czym innym jest zaprzeczanie całej swojej naturze i występowanie przeciwko temu, w co się zawsze wierzyło, a czym innym jest nieumiejętność przyznania się do błędu. Otóż ja się do błędu przyznaję. Tak, to prawda. Widząc co się dzieje w Polsce od czterech lat, obserwując bardzo uważnie tegoroczną kampanię wyborczą, analizując postawy tej kampanii uczestników, i wreszcie starając się dochodzić do konkretnych ocen, pomyliłem się i udowodniłem swoją, w najlepszym wypadku, naiwność. Uznałem, że musi się rozpogodzić, podczas gdy, jak się właśnie okazuje, nie dość, że nie musiało, to – wręcz przeciwnie – wiadomo było, że będzie lać. I to mocno. I to długo. A zatem, zupełnie uczciwie, mogę dziś zaapelować do czytelników tego bloga, ale też do wszystkich moich przyjaciół, którzy ufali moim politycznym i społecznym analizom, by następnym razem, jeśli już będą chcieli mnie słuchać, moje słowa traktowali, jako słowa człowieka, który już tak ma, że kiedy niebo się chmurzy, on wierzy, że na pewno się przejaśni. No i jeszcze, ewentualnie, takiego kogoś, kto pokazuje nie jak jest, ale jak – wedle najbardziej podstawowego ludzkiego porządku – być powinno.
A jak być powinno? Myślę, że bardzo dobrze wyraziła to moja starsza córka wczoraj, kiedy zalewając się łzami, powiedziała, że to wszystko jest tak strasznie niesprawiedliwe, że ona już dłużej nie jest w stanie tego znieść. Że nie może być tak, by to kłamstwo, ta bezczelność, ta zbrodnia zostały tak bardzo niesprawiedliwie oczyszczone. A więc, z całą pewnością, powinna istnieć sprawiedliwość i powinien istnieć najbardziej podstawowy, ludzki instynkt, który sprawia, że kiedy człowiek widzi wreszcie to zło, które tak bardzo każe mu cierpieć – to na to zło reaguje wzburzeniem. A nie spuszczoną pokornie głową. Powinno być tak, że jeśli człowiek stoi przed oknem, z którego zdjęto kraty, to powinien to okno otworzyć i przez nie wyjść.
Pewnie ze względu na te kraty, przypominają mi się tu końcowe sceny z filmu „Lot nad kukułczym gniazdem” i to nasze bezradne niegdysiejsze zdziwienie, że oni tam wszyscy zostali, a McMurphy wraz z nimi, bo jakoś mu było żal ich opuścić. Ale wydaje mi się, że dziś o wiele lepszym przykładem będzie dla nas tamta przetragiczna historia dziewczyny sterroryzowanej przez dwóch mężczyzn, którzy kazali jej sobie towarzyszyć przez dzień i noc i dzień, i którzy ją w końcu - znudzeni tym jej irytującym beczeniem - zabili, a ona przez ten cały czas była przerażona, bo wiedziała, że oni ją ciągną za sobą na śmierć, ale też i posłuszna i pokorna i oddana, bo prawdopodobnie uznała, że jeśli się zacznie bronić, to tylko będzie gorzej. Straszna to historia. Najstraszniejsza. A ja sobie myślę, że gdybym w jakiś magiczny sposób mógł obserwować tamtą gehennę, a jednocześnie nie byłbym w stanie jej zatrzymać, to z całą pewnością bym do końca wierzył, że ona się jednak poderwie i im zwieje. No i modlił się, by okazało się, że miałem rację. I oczywiście i wtedy, tak jak dziś, naraziłbym się na złośliwe docinki, że jednak jestem strasznie głupi i naiwny.
Wspomniałem o modlitwie. Dziś, bardziej niż kiedykolwiek, żyję przekonaniem, że tak naprawdę, to była jedyna rzecz, jakiej nam zabrakło. Oczywiście wiem, że ta kampania – choć, moim zdaniem, zupełnie dobra – mogła uniknąć paru wręcz dramatycznych błędów i wykorzystać parę naprawdę dobrych pomysłów. Myślę sobie na przykład, że może jednak trzeba było Jarosławowi Kaczyńskiemu skorzystać z pomocy Jacka Kurskiego, o którym, cokolwiek by nie myśleć, trzeba powiedzieć jedną rzecz na pewno – on wygrywa wybory. Można było – skoro nie dało się bezpośrednio wykorzystać talentów Zyty Gilowskiej – zauważyć, jaką siłę stanowi proponowana przez nią narracja, i wyciągnąć z tego odpowiednie wnioski. Można było skorzystać z jej wręcz rewolucyjnego pomysłu z kartką papieru i prostym dzieleniem, zrobić z tego wyborczy klip i wydać na jego emisję, codziennie od rana do wieczora, wszystkie pieniądze. Trzeba było zrozumieć, że droga do zwycięstwa leży w zaapelowaniu do tak bardzo ludzkiego pragnienia przeżycia. A więc można było wiele, i ja to dziś bardzo boleśnie czuję.
Wiem jednak z całą pewnością – i wciąż to powtarzam – że tego, czego nam zabrakło najbardziej, to modlitwa. I to modlitwa zarówno indywidualna, jak i powszechna. I że brakuje nam tej modlitwy od wielu już lat, i tak samo jak brakuje nam tej modlitwy, tak też nam brakuje tego, kto by nam tę modlitwę pomógł prowadzić, a mianowicie polskiego Kościoła. Nie wiem, dlaczego tak się dzieje, nie mam pojęcia, czy za tym stoi jakiś plan, czy tylko przypadek, czy zaledwie błąd, czy jakaś potężna zdrada, ale faktem jest, że już wiele lat temu polski Kościół opuścił swój lud. Opuścił swój lud i wydał go na pastwę najbardziej podłych żywiołów. Widziałem to wielokrotnie – jeszcze wtedy, gdy ci biedni, zapłakani ludzie, ściskający swoje różańce byli obszczywani przez hordy pijanej warszawskiej żulii, kiedy te znicze i te kwiaty, na polecenie warszawskich urzędników, były przez warszawskie służby miejskie pakowane do śmieciarek, kiedy wygarniturowani urzędnicy
prezydenta Komorowskiego zabierali otumaniałym warszawskim księżom sprzed ich zadartych z zadowolenia nosów Krzyż, ale też i wczoraj, gdy w moim kościele nasz ksiądz proboszcz, z okazji ważnego przecież wydarzenia, jakim są wybory parlamentarne, nie dość, że nie wezwał do modlitwy za Ojczyznę, to nawet na temat tych wyborów się nie zająknął. Zupełnie jakby nic szczególnego się nie działo. Jak słyszę, nie tylko mój ksiądz, ale w ogóle polscy księża we wczorajszą niedzielę bardzo powszechnie zademonstrowali, że ich te wybory nie dotyczą.
No ale, czego się mogliśmy po nich spodziewać, skoro, jak się wydaje, nawet Episkopat nie uznał za stosowne zauważyć, że coś się właśnie decyduje? Zupełnie jakby ich zaczarował tryumfujący dziś Adam Darski. Dzisiejsza „Gazeta Wyborcza” uczciła Dzień Zwycięstwa wezwaniem do prawa do aborcji dzieci walczących o przetrwanie w inkubatorach. Wczoraj, jak podały rozbawione media, ksiądz kardynał Dziwisz tak pędził do wyborów, że zapomniał zabrać ze sobą dowód osobisty i jego kierowca musiał szybko wracać po dokument do Kurii, czy gdzie tam była ta szufladka. Wszystko się jednak dobrze skończyło i głos został oddany. Jest dobrze.
A więc dziś, kiedy wiem, że znaleźliśmy w bardzo przykrym położeniu, a ja sam okazałem się tak głupi, że tego co się kroi nie przewidziałem, nie bardzo mam ochotę ani na wypominanie sobie swojej naiwności, ani innym ich słabości. Natomiast zdecydowanie mam żal do Kościoła. Czuję ten żal i jednocześnie się modlę, by ta zdrada nie spuściła na nas jeszcze większej kary. Bo tego jestem już naprawdę pewien. Zasłużyliśmy sobie na nią stuprocentowo.

Zachęcam wszystkich do kupowania książki. Jest tuż obok i wystarczy kliknąć, by wejść do księgarni. Gwarantuje że warto. W samych Katowicach i w sąsiednich miastach głosowało na mnie ponad 400 osób. Gdyby oni wszyscy kupili po jednym egzemplarzu (a czemu nie?), już byśmy mogli się szykować do wydania kolejnej. A to przecież tylko Śląsk. A gdzie cała Polska?

czwartek, 6 października 2011

Gdy modlitwy zostają wysłuchane

Wszyscy, a już na pewno większość stałych czytelników tego bloga wie, że jego autor to ktoś, kto wie wszystko, a nawet jeśli nie wie, to jest o tym, że wie, szczerze przekonany, a nawet jeśli tego przekonania nie ma, to z całą pewnością każdy dowie się tego od tych, co go nienawidzą, i życzą mu tego, by jak najszybciej zdechł. Otóż dziś chciałem oświadczyć – właśnie ja, człowiek, który prowadzi ten blog – że nie wiem nic. Że świat jest dla mnie zagadką, której rozwiązać nie potrafię, a wszystko co się wokół mnie dzieje, stanowi dla mnie tajemnicę, wobec której stoję nagi i bezradny.
A wszystko zaczęło się wczoraj. Przyznaję uczciwie, że tak samo jak organizowanych przez telewizję TVN tak zwanych „debat przedwyborczych”, z oczywistych względów nie oglądałem, tak i też właśnie z jakiegoś nieokreślonego powodu zacząłem oglądać ostatnią z nich, zapowiadaną przez media, jako tę najważniejszą i decydującą, w której udział wezmą już nie pojedynczy eksperci, ale sami przywódcy. I oto, niespodziewanie dla wszystkich, okazało się że z udziału w niej zrezygnował Donald Tusk, a zamiast niego, pojawił się minister Sikorski, który w dodatku – do tej sprawy jeszcze wrócimy – został przez prowadzącego audycję przedstawiony jako Ryszard Sikorski. Mało tego. Okazało się, że Waldemar Pawlak, cokolwiek byśmy o nim nie myśleli, zachował w sobie ten rodzaj chłopskiego sprytu, który w tej szczególnej sytuacji kazał mu zachować się z honorem, i, podobnie jak Premier, wysłać do studia państwa Walterów kogoś w swoim zastępstwie. Niech sobie Tusk nie myśli. W rezultacie, owa wielka debata zgromadziła, z jednej strony, Sikorskiego i Fedak, a z drugiej kompletnie rozbitych Kowala i Napieralskiego (z – jak nas informują – uczepionym klamki Palikotem), no i redaktora Marciniaka, czy jak tam się nazywa ów topiarz fryt. A ja sobie myślę, że gdyby nasza sytuacja choć w miarę przypominała znane nam wszystkim cywilizacyjne schematy, tamten wieczór przeszedłby do annałów politycznej kompromitacji w każdym calu. Niestety, jedyny jęk, jaki do nas dotarł, wypadł tylko z ust przewodniczącego Napieralskiego, który poczuł rozczarowanie nieobecnością pana premiera i owo rozczarowanie zechciał wyartykułować. Cała reszta do dziś udaje, że się nic nie stało.
Czemu Pawlak nie przyszedł do TVN-u, jest sprawą oczywistą, i już przeze mnie wyjaśnioną. Niech sobie Tusk nie myśli, że Pawlak będzie się upokarzał towarzystwem ludzi, którzy dla niego, Tuska, są zbyt niscy. Pozostaje problem samego Tuska. Czemu on uznał, że na zakończenie tej dziwnej kampanii dobrze będzie wykonać gest, który wedle wszelkich standardów powinien go pogrążyć? Ktoś powie, że się niepotrzebnie podniecam, bo Jarosław Kaczyński też wczoraj nie przyszedł, a to mi akurat nie przeszkadza. I zgoda – Kaczyński nie przyszedł, tyle że Kaczyńskiego tam się nikt nie spodziewał. On już dawno zadeklarował, że jest ponad to, i z pajacami dyskutować nie zamierza. W przypadku Donalda Tuska natomiast, mieliśmy do czynienia z obietnicą, i obietnica ta została złamana. I to jest coś, czego ja zrozumieć zwyczajnie nie potrafię.
I oto przyszedł dzień kolejny. Jarosław Kaczyński, zupełnie nieoczekiwanie – w sumie, jest to bardzo ciekawe, że ten plan udało się tak długo trzymać w tajemnicy – wsiadł w pociąg i wyruszył na grób Anny Walentynowicz. Akcja ta zrobiła na Systemie takie wrażenie, ze w pewnym momencie któryś z bardziej szczerych, i mniej opanowanych, dziennikarzy TVN-u zapytał posła Hofmana, dlaczego PiS nie wpadł na ten pomysł wcześniej. Tymczasem, jak się dowiadujemy – a ja, ze względu na zbieżności, że tak to określę, życiorysowe doświadczam niemal na żywo – premier Donald Tusk przybył na Śląsk i dokonał aktu kompromitacji absolutnie nam, przez minione cztery lata, a kto wie, czy nie więcej, nieznanej. Oglądam dziś jakiś program w telewizji TVN24, widzę redaktorów Knapika i Morozowskiego i słyszę na własne uszy, jak Morozowski mówi, że gdyby mu przyszło do głowy głosować na Platformę Obywatelską, to ręka mu z pewnością zadrży. Dlaczego? Bo miał dziś okazję oglądać Donalda Tuska w akcji.
Co to za okazja? Otóż, jak wspomniałem, Donald Tusk i jego kampania postanowiła dziś zawitać na Śląsk. I nie wiem, czy przyczyną tego co się stało, było to, że oni nagle zobaczyli, co na tę końcówkę przygotował Kaczyński i dostali cholery, czy może coś innego – na przykład zwykłe ludzkie zmęczenie – ale nagle się okazało, że Platformie Obywatelskiej tego jednego dnia nie dość że zabrakło, to ten jeden dzień pozostanie już na zawsze – choćby i w refleksjach z więziennej celi – w ich pamięci, jako decydujący o ich – jak najbardziej parszywym – losie. A cóż takiego się stało? Przede wszystkim, Donald Tusk, wbrew swojej dotychczasowej strategii, postanowił, niemal z minuty na minutę, zrezygnować z dotychczasowego lansu, a więc przede wszystkim, przesiadł się z „Tuskobusa” do zwykłej limuzyny, odmówił spotkań dziennikarzami i z nakręconymi przez niego wcześniej ludźmi. Rozwścieczony TVN pokazał to bez śladu litości. Co gorsza, ten sam rozwścieczony TVN, opowiedział nam właśnie o jakimś biednym staruszku, któremu Donald Tusk, osobiście i solennie, obiecał obiad i spotkanie, któremu kazał kupić sobie z tej okazji nową koszulę i się odpowiednio wyszykować, i któremu, najzwyczajniej na świecie, i to jak najbardziej publicznie, osobiście kazał poświęcić swój czas na spotkanie z samym premierem, a następnie wystawił go do wiatru. Bo się dowiedział, że gdzieś po okolicy kręcą się jacyś kibole, i się posrał ze strachu.
Mało tego. Ten sam rozwścieczony TVN pokazał grupę drobnych przedsiębiorców, czekających nad Premiera pod jakimś lokalnym budynkiem, gdzie ten się spotykał z innymi – tyle że już staranniej dobranymi – przedsiębiorcami, i błagających go, by łaskawie zechciał do niech podejść i porozmawiać, i w tym samym momencie, tego samego Premiera, wsiadającego bez słowa do czekającego na niego samochodu, nawet nie podnoszącego wzroku na dosłownie płaczących ludzi.
Co za cholera? O co tu chodzi? Co oni kombinują? Nie mam pojęcia. Został jeden dzień do końca kampanii. Dzień być może najważniejszy, a Donald Tusk postanowił popełnić piękne i bardzo wystawne samobójstwo. Jak mówię, media z tej okazji dostały cholery, a jednocześnie zostały opublikowane dwa kolejne sondaże, z których wynika, że nie ma się co bać. Platforma wygrywa bezdyskusyjnie. Prawo i Sprawiedliwość tonie. Czyżby ci, którzy są naprawdę blisko tego wszystkiego już jakiś czas temu zauważyli, że Donald Tusk nie wytrzymał tego napięcia? Że najzwyczajniej w świecie odpadł? Że to już koniec? I że te dwa sondaże zostały przygotowane już dużo wcześniej, na tę szczególną okoliczność? Powiem uczciwie, że nie wiem. Zupełnie uczciwie powtórzę to, co napisałem na samym początku tych refleksji. Nie wiem nic. Nic nie rozumiem. Nic nie wiem. Zwłaszcza, że dziś jest dopiero czwartek, a ostatni dzień kampanii dopiero przed nami. Co zrobią Tusk i Kaczyński? Nie mam pojęcia.
Od czego jednak mam Was? Powiedzcie mi, o co tu chodzi?A skoro już jesteśmy przy apelach, tradycyjnie proszę o kupowanie książki i o wspieranie tego bloga finansowo pod podanym obok numerem konta. Jutro mamy piątek, pojutrze sobotę, w niedzielę wybory, ale to jest przy okazji długi weekend i żyć jakoś trzeba. A ja już Wam mówiłem nie raz, jaka jest sytuacja. A zatem proszę o wsparcie. I dziękuję.

poniedziałek, 3 października 2011

Wesoły autobus, czyli końcówka

Ponieważ fakt, że wybory już coraz bliżej, emocjonuje nas wszystkich bardzo, może się okazać, że moja ocena atmosfery tych dni jest błędna, bo skażona tymi emocjami, niemniej jednak mam wrażenie, że po stronie zajmowanej przez tych, których mamy nadzieję w tym roku ostatecznie zetrzeć w proch, a to co po nich zostanie, rozpędzić na cztery wiatry, doszło do bardzo poważnej paniki. Oczywiście, tak jak to się dzieje w tego typu sytuacjach, a już zwłaszcza w polityce, nie jest tak, że ci państwo wyrywają sobie włosy z głowy, biegają w kółko i, ogólnie rzec ujmując, zachowują się jakby się czegoś najedli. W żadnym wypadku. Oni wszyscy są bardzo opanowani, ich koszule są wciąż starannie wyprasowane, garnitury wyczyszczone, krawaty odpowiednio pod szyją, a włosy przyczesane. No i te głosy – nawet śladu drżenia. A mimo to, nie sposób nie zauważyć, że im wszystkim brakuje tego czegoś, nieokreślonego i niezdefiniowanego, co mogłoby dowodzić, że z nimi jest wciąż wszystko w porządku.
Żeby przybliżyć nieco to co mam na myśli, pozwolę sobie wrócić do czasów bardzo zaprzeszłych, a więc jeszcze do roku 1990, kiedy to Lech Wałęsa prowadził kampanię prezydencką przeciwko Tadeuszowi Mazowieckiemu i nikt nawet nie przypuszczał, że tak naprawdę, jeśli ta kampania miała w ogóle zakładać jakąś walkę, to z całą pewnością nie z Mazowieckim, ale ze Stanisławem Tymińskim. Przede wszystkim, jeśli ktoś te czasy pamięta i to pamięta je nie jako zaczadzony zwolennik Mazowieckiego, ale ktoś, kto miał swoje oczy, swoje uszy i swój rozum, niech sobie przypomni, że ówczesna oficjalna atmosfera była taka, że Tadeusz Mazowiecki zostanie tym prezydentem już w pierwszej turze, bo i ma świetną kampanię, eksperckie otoczenie, wspaniałą reputację, no a poza tym jeśli Wałęsie zostaną jeszcze jakieś głosy, których mu nie odbierze Tymiński, będą to głównie głosy jakichś wiejskich buraków i hołoty z małych miasteczek. Nie bez powodu wspomniałem kampanię i ludzi, którzy Mazowieckiemu ją robili. Otóż kiedy dziś, po latach, patrzę na sposób w jaki System próbuje doprowadzić Platformę Obywatelską do zwycięstwa, przypomina mi się dokładnie atmosfera roku 1990. To jest kropka w kropkę ten sam biurokratyczny sznyt, ta sama zimna elegancja, te same puste i pozbawione jakiejkolwiek emocji hasła, typu „Z nami lepiej”, czy „Postaw na tych co się sprawdzili”. Kiedy patrzymy, czy to na telewizyjne spoty Platformy Obywatelskiej, czy już słuchamy bezpośrednich wypowiedzi tych ludzi, widzimy bardzo wyraźnie, że oni już nie sa w stanie się wydostać z tego urzędniczego napięcia, które ich obezwładnia. A do tego jeszcze ta prezydencka kampania na rzecz uczestnictwa w wyborach, gdzie banda dziwnych pań odprawia jakieś czary, i jeśli do czegokolwiek zachęca, to do natychmiastowego przełączenia kanału.
No a jeszcze obok tego mamy całą tę medialną oprawę, która w swoim założeniu miała zachęcić ludzi do głosowania na System, a z jakiegoś niesamowitego powodu, tylko do tego gestu zniechęca. Można odnieść wrażenie, że wszystko to, co jeszcze cztery lata temu wydawało się takie proste, a więc cała ta kampania pod hasłem „Zmień kraj, idź na wybory” z tymi wszystkim wesołymi hasłami i kolorami, stało się dla Systemu całkowicie niedostępne. Wygląda to tak, jakby w zupełnie naturalny sposób, ludzie odpowiedzialni za propagandę zostali pozbawienia jakiegoś paliwa. I w rezultacie, wszystko co oni robią, ma efekt przeciwny od założonego. A tu nagle jeszcze wszyscy widzimy, jak to kampania Prawa i Sprawiedliwości, w sposób zupełnie cudowny, przejęła tamto hasło i odtwarza historię, tyle że już na swoją korzyść.
Wczoraj miałem okazję obejrzeć w telewizji kawałek czegoś, co zorganizowane zostało – jak się domyślam – przez telewizję TVN, a nazwane zostało „debatą na temat mediów”. I, powiem uczciwie, że nie pamiętam kiedy ostatnio – być może własnie w roku 1990 – byłem tak zszokowany, z jednej strony, tego kłamstwa bezczelnością, a z drugiej bezradnością, jaka za nim stoi. Proszę sobie wyobrazić, że Grupa ITI zorganizowała ową debatę, nie stwarzając już, choćby nawet w minimalnym stopniu, pozorów, że mamy do czynienia z czymś poważnym. Oczywiście – było odpowiednie światło, fotele, poważne miny, natomiast, pomijając tę wystawę, mieliśmy już tylko z jednej strony jakichś dwóch korespondentów zagranicznych mediów, a z drugiej – Jacka Żakowskiego, jako przedstawiciela mediów polskich, Radosława Markowskiego w roli eksperta, i już na koniec, żeby tę kupę śmiechu jakoś zamknąć, Jacka Pałasińskiego, jako moderatora owej przedziwnej debaty.
Kim byli ci dwaj dziennikarze z zagranicy – nie mam pojęcia i też nie bardzo mnie to obchodzi. Natomiast to, co mnie w tym wszystkim zafascynowało najbardziej, to oczywiście najpierw Żakowski, o którym wiemy już wszystko, Markowski – podobnie – no i Pałasiński – również podobnie. I w tym wszystkim gryzie mnie już tylko jedna myśl. Cóż stało na przeszkodzie, by do tej debaty wydelegować, zamiast Pałasińskiego – ja wiem? – na przykład Miecugowa i poprosić, by udawał kogoś spoza bezpośredniego układu. Przecież on to umie robić świetnie. Czemu też oni postanowili do tej roboty skierować akurat Żakowskiego? Czemu akurat jego? Przecież mają tych dziennikarzy całe stado. Przecież, nawet gdyby oni tam dali takiego Igora Janke, on by wszystko zrobił tak jak trzeba, a TVN mógłby się chwalić, że jest taki europejski. Niemal jak BBC. Czemu wreszcie wzięli Markowskiego – człowieka, który jest już skompromitowany tak, jak chyba nikt inny z jego branży? Żeby tam przylazł i nie dość, że całą publiczność w jednej chwili przestraszył swoim wręcz już symbolicznym wizerunkiem, to jeszcze zrobił z siebie idiotę, próbując się popisać, jak to on umie mówić po angielsku?
To akurat zresztą było zdarzeniem tak niezwykłym, że zasługuje tu na osobny rozdział. Otóż w pewnym momencie Markowski, opowiadając jak to w dzisiejszym świecie media, będąc często na usługach polityków, czy wielkiego biznesu, kłamią i manipulują, w pewnym momencie – nie potrafiąc podobno znaleźć odpowiedniego polskiego zwrotu – poprosił, by mu wolno było użyć terminu angielskiego, i wspomniał, jak najbardziej nonszalancko, o „deliberate disinformation”. I to jest, moim zdaniem, esencja tego skretynienia, w jakim ci państwo się dziś znaleźli. Z jednej strony, ktoś taki jak Radosław Markowski – w obecności kogoś takiego, jak Jacek Żakowski i pod czułą opieką kogoś takiego, jak Jacek Pałasiński – ma czelność opowiadać nam o celowej dezinformacji, a z drugiej, tonąc w tej porażającej wręcz bezczelności, nie może się powstrzymać, by pokazać wszystkim, jak to on jest tak okropnie światowy, że możliwości języka polskiego nie są w stanie nadążyć za jego intelektualną wielkością. Przecież to jest sytuacja tak kuriozalna, że ja autentycznie nie znajduję słów na tyle obraźliwych, żeby oddać jej sprawiedliwość.
A przecież to wszystko, to zaledwie jeden drobny przykład tego, co się dzieje dziś, na tydzień przed wyborami, w oficjalnej domenie. Wystarczy codziennie oglądać sunący przez Polskę autobus z Donaldem Tuskiem i zawsze, w każdym momencie tego teatru, jego stałe – niezmiennie stałe – otoczenie, w postaci Igora Ostachowicza, Pawła Grasia i Katarzyny Kolendy-Zaleskiej, która, wydelegowana do tej grupy przez telewizję TVN24, już nawet nie udaje, że pełni tam jakąkolwiek inną rolę, niż dziennikarza rządowego. Po prostu. Czołowa gwiazda pierwszej polskiej telewizji informacyjnej została wciągnięta na listę płac rządu – oczywiście, że nie bezpośrednio, ależ skąd! – i, w sposób jak najbardziej otwarty – bez udawania, bez jakichkolwiek uników – prowadzi wraz z Donaldem Tuskiem wyborczą kampanię na rzecz Platformy.
A ja sobie w tym wszystkim myślę, że jeśli Prawo i Sprawiedliwość wygra te wybory, i wygra je na tyle mocno, by objąć władzę w Polsce co najmniej tak jednoznacznie, jak dziś to się dzieje w przypadku Platformy Obywatelskiej, i któregoś dnia zobaczę, jak w telewizji publicznej organizowana jest debata na temat roli mediów w dzisiejszym świecie, którą będzie moderował ojciec Tadeusz Rydzyk, a uczestnikami będą Tomasz Sakiewicz, Anita Gargas i – z braku zgody blogera Toyaha – bloger Ścios, a Jarosław Kaczyński zacznie jeżdzić po kraju, spotykać się z ludźmi, a każdy jego krok, na zamówienie telewizji publicznej, relacjonować będzie niezależny i obiektywny dziennikarz Jan Pospieszalski, to ja najpierw złożę mandat, a następnie pójdę na kolanach do najbliższego biura Ruchu Palikota i poproszę ich, by przy okazji kolejnych wyborów umieścili mnie w samym środku ich listy. Skąd ta moja odwaga? Stąd, że ja tu licytuję w ciemno, bo wiem, że ten rodzaj skretynienia, od czasu Unii Demokratycznej, pojawił się w Polsce tylko raz, właśnie dziś, i następnym razem, to zjawisko będziemy mogli oglądać, jak Diabeł pozwoli, dopiero za kolejne dwadzieścia lat.
Co dziś? Otóż dziś mam dla nas wszystkich same dobre wieści. Jeśli to co widzę, to fakt, a nie moje złudzenia i pobożne życzenia, to wszystko wskazuje na to, że już za tydzień, sytuacja sprzed dwudziestu lat może się powtórzyć. Prawo i Sprawiedliwość dostanie w tych wyborach 40 procent, Ruch Palikota 19, a Platforma Obywatelska 17. Reszta zostanie na marginesie. W wyniku tego kataklizmu, Platforma Obywatelska się rozpadnie, a Polska wejdzie wreszcie na drogę prostą jak indiańska strzała.
Właśnie Donald Tusk zaapelował do Narodu, że Naród naród ma prawo żądać prawdy. A więc jest jeszcze lepiej niż myślałem.

Korzystając z przerwy wewnątrzkampanijnej, zwracam się ze stałą prośbą do wszystkich, którym ten blog jest bliski, o kupowanie książki o siedmiokilogramowym liściu, ale też o wspieranie jej autora pod podanym obok numerem konta. Zarówno książka, jak i sam numer konta są tuż obok. Dziękuję.

piątek, 9 września 2011

Żyjemy za tysiące, zwyciężamy za friko

Przy okazji parlamentarnej kampanii, która tak na marginesie jeszcze się nawet nie zaczęła, odebrałem parę głosów zdecydowanie w temacie, sugerujących, że ja z całą pewnością wydaję na nią ciężkie pieniądze, a jeśli nie, to powinienem. Bo tak już jest, że bez pieniędzy, nie ma o czym myśleć. Otóż pragnę oświadczyć, nie po raz pierwszy zresztą, że , jak idzie o mnie akurat, to mój budżet kampanijny wynosi niecałe 150 zł., i, co interesujące, mam bardzo silne przekonanie, że to może wystarczyć. W jaki sposób, zaraz opowiem, natomiast najpierw parę bardzo ciekawych historii.
Otóż, jak się okazuje, każdy kandydat do Sejmu czy Senatu, odpowiednio do miejsca, jakie mu przypadło na liście, otrzymuje talk zwane limity wydatków. Najwięcej na kampanię może wydać kandydat zajmujący miejsce pierwsze, nieco mniej paru kolejnych – i co ciekawe, numer ostatni – a reszta, co łaska. W moim wypadku owa łaska wynosi 2 tys. zł. A więc, gdybym ja miał do wydania dwa tysiące złotych, to mogę je wydać na plakaty, ulotki, a nawet na przejazdy tramwajem do jakiegoś miejsca, gdzie mogę stanąć sobie na krzesełku i pokrzyczeć. Tyle że każda złotówka powyżej tego byłaby już nielegalna. W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że gdybym ja miał nadzieję, że tylko oblepienie miasta wyborczymi bilbordami, lub kolorowymi plakatami pokazującymi moją śliczną twarz, w towarzystwie informacji, na przykład, że ja posadzę Jaruzelskiego do więzienia, lub wybuduję sto nowych przedszkoli, lub choćby tylko to, że będę wiernie służył śląskim nauczycielom, może mi zagwarantować wyborczy sukces, to z tymi dwoma patykami mógłbym spokojnie się z tej kampanii wycofać.
Swoją drogą, z tymi pieniędzmi May bardzo ciekawą sprawę. Bo przepisy są tak sztywne, że nie dość, że nie wolno wydać grosza ponad to, co zostało ograniczone limitem, to jeszcze nikt nie może finansować tej kampanii za kandydata, a już z całą pewnością, nie przy pomocy jakiejś niezbadanej gotówki. Co gorsza, jeśli ktoś liczy na to, że ktoś mu wydrukuje jakieś plakaty na przykład za darmo, to może się obejść smakiem. Tak się też nie da. Za wszystko trzeba płacić, wszystkie pieniądze wydane na kampanię mają pochodzić z funduszu Komitetu Wyborczego, i niech Bóg broni kogoś, kto tę zasadę złamie. Tymczasem ja już chyba od początku września obserwuję, jak praktycznie na każdym katowickim drzewie, na każdym słupie, przy każdej ulicy i w każdej dzielnicy mojego miasta, wiszą duże kolorowe tablice ze zdjęciem jakiejś laluni z Platformy Obywatelskiej, która na tej liście dzierży pozycję numer 10. Do końca kampanii jeszcze spokojnie cztery tygodnie, a więc wszystko trwać będzie dużo ponad miesiąc, a ja się zastanawiam, czy ona to robi za te 2 tys. zł. czy może Platforma pozwoliła swoim „dziesiątkom” wydać znacznie więcej, niż nam nasza partia, a ona jest tylko głupia, sądząc, że przy pomocy tej buzi wszystkich rozwali, czy może tu się dzieją jakieś inne, bardziej jeszcze ciekawe rzeczy.
Ale oczywiście nie jest to w żaden sposób mój interes i moje zmartwienie, więc potraktujmy to jako, choćby i niepotrzebną, dygresję. Opowiem teraz coś innego. Jako kandydat numer 21 z Katowic i okolic, poszedłem sobie mianowicie na spotkanie poświęcone kwestii tych finansów i stało się cos niezwykłego. Otóż, kiedy obecni na spotkaniu kandydaci dowiedzieli się, jak paskudnie małe są te limity, wśród zebranych podniósł się szmer. I, powiem uczciwie, że nawet nie największy w okolicach tych smutnych 2 tysięcy, ale bardziej w rejonach tych wyższych. Szefował nam wszystkim nasz poseł Szarama, który kandyduje w tym roku z Katowic z ”jedynki” – przy okazji serdecznie polecam – i kiedy w końcu ja, z oczywistym wstydem, zakomunikowałem, że osobiście wydaję poniżej 150 zł., większość się roześmiała, a Poseł zwrócił się do mnie z, partyjnym, choć przyjaznym, napomnieniem, przestrzegając mnie przed próbowaniem czegoś sprytnego, w tym sensie, że ja deklaruję te 150, a tak naprawdę chcę zrobić sobie kampanię za grube tysiące. Bo tak nie wolno i za to mogę polecieć. Proszę sobie wyobrazić, że niemal żadna z zebranych osób nie mogła uwierzyć, że ja chcę się obejść z tą mikroskopijna sumką.
A zatem wstałem i wyjaśniłem. I jest tak, że skoro powiedziałem to im, to równie dobrze mogę to powiedzieć tu na blogu, zwłaszcza że nie ujawniam żadnej tajemnicy, a poza tym, nawet jeśli komuś ta informacja może służyć do jakiś niecnych celów, to nie umiem sobie wyobrazić, jakie to mogą być cele, a tym bardziej, jaka może być ich skuteczność. A zatem plan mam taki, by pójść do punktu ksero z karteczką wielkości A4 na której będzie napisane „Posłuchaj to do Ciebie”, pod spodem www.toyah.pl, a jeszcze niżej „Komitet Wyborczy Prawa i Sprawiedliwości”, zamówić druk takich właśnie treści w liczbie jednego tysiąca egzemplarzy w trzech kolorach, a następnie oblepiać nimi przez dwa tygodnie gdzie się da miasto. Wszystko to w nadziei, że jakaś w miarę znaczna liczba osób zainteresuje się tymi obrazkami, wejdzie na ten blog i zapozna się z tym, co tu się dzieje. Tymczasem, przez te dwa tygodnie, plus kolejny tydzień – o którym za chwilę – tu na blogu będą się ukazywały teksty z tych trzech już ponad lat, o charakterze bardziej programowym, poprzedzone zwięzłą informacją na temat samego kandydata. I tyle. Ostatni tydzień natomiast, to będą te same kartki w trzech kolorach, tyle że już z normalną informacją wyborczą, a więc nazwiskiem, numerem listy i całą resztą. No i wtedy zobaczymy, jak będzie.
Kiedy o tym planie poinformowałem moich partyjnych kumpli, parę osób mruknęło, że to dobry pomysł, ale reszta, włącznie z posłem Szaramą, zachowała się, jakby chciała powiedzieć: „Walcz pan zdrów”, i mnie odpowiednio spuściła. A ja sobie myślę, że faktycznie spróbuję powalczyć i rzeczywiście zobaczymy. Jednego jestem w tym wszystkim pewien. Większość pieniędzy wydanych na kampanie wyborcze – czy to tę, czy jakiekolwiek inne – jest wyrzuconych w błoto. I nie chodzi mi o to, że ja, jako jedyny, wiem, jak reagują ludzie i co na nich działa najlepiej. Wiem jednak jedno – ja mogę powiesić na mieście setki pięknych, kolorowych billboardów, na których będę tkwił wraz z moją piękną żoną i jeszcze piękniejszymi dziećmi, i w ogóle najpiękniejszym z nich wszystkich psem, a to i tak dla zwykłego wyborcy nie będzie miało żadnego znaczenia. Bo i tak, każdy – niemal każdy – kto chce głosować w tych wyborach na Prawo i Sprawiedliwość, zagłosuje na Wojciecha Szaramę. I kropka. A reszta się będzie biła… no właśnie. Jak? Tego już nie wie nikt.
Po co ja to wszystko dziś, jeszcze niemal tydzień przed rozpoczęciem kampanii, piszę? Z dwóch powodów. Pierwszy to taki, że ja bardzo nie chcę, żeby ktoś myślał, że pieniądze, jakie przychodzą do mnie a konto prowadzenia tego błoga, idą na tę kampanię, a tego że ktoś tak może pomyśleć się bardzo boję. Jest tak, że gdyby nawet komuś przyszło do głowy mi tu przysłać jaką grubszą forsę, to kampania będzie ostatnim celem, na jakie ja ją przeznaczę. Ona pójdzie nażycie i spłatę kredytów. Jest jednak jeszcze coś. Otóż dziś się ukazał pierwszy numer od dawna zapowiadanego dziennika wydawanego przez grupę Sakiewicza. Kupiłem sobie go i mam taką oto refleksję. Wszystko to, co dotychczas powiedziałem brzydkiego na temat „Warszawskiej Gazety” – a przy okazji jej dwóch lokalnych wydań – cofam ostatecznie. Jak idzie o traktowanie ludzi – wyborców Prawa i Sprawiedliwości i szczerych Polaków – Sakiewicza nie przebije nikt. Cokolwiek by powiedzieć o tym, co wyprawia redaktor Piotr Bachurski, on przynajmniej udostępnia łamy swojej gazety na teksty pisane poważnie, z troską i przeznaczone dla ludzi, od których można oczekiwać, że są w stanie przeczytać jedno bardziej złożone zdanie. A zatem, Bachurski sprzedaję tę swoją gazetę, pełną, moim zdaniem idiotyzmów na poziomie głowy Tuska wystającej z kibla, ale za to nie mówi im jednocześnie czegoś w stylu: „Słuchajcie, durnie, tu macie wszystko wyłożone kawa na ławę. Starajcie się to pojąć”. Co do Sakiewicza, owszem. To jest jego plan. I to jest jego spojrzenie. Sakiewicz wywalił ciężkie pieniądze na swój dziennik i skierował go do tych, których uważa za bałwanów. A jako ekstra bonus dał im zapowiedź „ekskluzywnego” wywiadu z Jarosławem Kaczyńskim i obietnicę, że felietonistą gazety będzie niejaki „Staruch” – polski kibic i patriota. Jak idzie o resztę – przekaz sformułował równie jasny. Reszta niech czyta „Rzeczpospolitą” i „Uważam Rze”. Bardzo dziękuję. Nie skorzystam. Zostanę tutaj. Bo tu się ludzie szanują. Nawet jeśli się nie oszczędzają, to się szanują. A ponieważ kampania – każda kampania – wymaga szacunku, będzie prowadzona właśnie tutaj. I to chciałem dziś zakomunikować.
A przy okazji, bardzo proszę – już tradycyjnie – o kupowanie książki o liściu i dobre wpłaty na podany obok numer konta. A ja wezmę z tego 150 zł. i spróbuję wejść do Sejmu.

środa, 17 sierpnia 2011

O życiu na dobrych falach

Ponieważ ostatnio zebrało mi się na wspomnienia, nic nie zaszkodzi, jeśli i dziś – choćby tylko na początek tego tekstu – trochę sobie powspominam. W maju roku 1990 powstało Porozumienie Centrum, a ja, we wrześniu tego samego roku, do tego Porozumienia Centrum, w sposób jak najbardziej oficjalny, wstąpiłem. Oficjalny, a więc nie na takiej zasadzie, że coś tam komuś powiedziałem, ale z tymi wszystkimi składkami, zebraniami i całą konieczną resztą, włączając w to i to, że we wszystkich towarzyskich sytuacjach, od czasu do czasu, zmuszony byłem do odpowiadania na pytania typu: „Krzysiu? Ty chyba żartujesz???” Trzymałem się i Jarosława Kaczyńskiego i każdego firmowanego przez niego projektu bez przerwy przez wszystkie te lata, aż do czasu, gdy Porozumienie Centrum zostało doszczętnie i skutecznie przez Służby rozbite. Ale i wtedy też, nie poszedłem nigdzie indziej, lecz tkwiłem przy Jarosławie Kaczyńskim, i tak już mam do dziś.
Rok 1990, jak może część z nas pamięta, to był rok, w którym Polska wolna i suwerenna wierzyła w to, że dla bezpiecznej przyszłości i skutecznej nadziei, prezydentem powinien zostać Lech Wałęsa i nikt inny. Raz, że to jednak był Wałęsa, ale też z tego powodu, że nikt inny tym prezydentem nie mógł wówczas zostać. Porozumienie Centrum w dużym stopniu stanowiło inicjatywę, której podstawowym celem było zatrzymanie projektu, który miał w planie przejąć w Polsce wieczną władzę, a której beneficjentem miały być środowiska związane z jednej strony z Gazetą Wyborczą, a z drugiej z tak zwanym „reformatorskim skrzydłem PZPR”. Takie to były czasy, takie plany, taka walka, a naszą bronią w tej walce – jak trudno w to dziś uwierzyć! – był właśnie nie kto inny, jak Lech Wałęsa. Bardzo się zaangażowałem w to, by Tadeusz Mazowiecki, a z nim cała ta banda, której dzisiejszą emanacją jest sam Donald Tusk i Spółka, dostali wtedy lanie, i kiedy Lech Wałęsa został prezydentem, byłem bardzo szczęśliwy.
Kampania wyborcza, która ostatecznie doprowadziła do tej, jak się okazało, nieszczęsnej, a mimo to jedynej wówczas możliwej, prezydentury, była bardzo piękna i pełna dobrych emocji. Przede wszystkim, my, jako oczywiści zwycięzcy, prowadziliśmy ją bez jakiejkolwiek agresji, złości, nerwów, czy choćby strachu. Nosiliśmy te znaczki z prostym napisem „Tak”, i ile razy naprzeciwko nas pojawiali się oni, z coraz bardziej przerażoną nienawiścią, wzruszaliśmy jedynie ramionami i dalej robiliśmy swoje. Fajne to były dni. Pamiętam, że dzień za dniem stałem na tym niby rynku w Katowicach, rozdawałem te ulotki, znaczki, książeczki, czując jak potężna siła za mną stoi, a jednocześnie ze wszystkich stron nacierały na mnie twarze ludzi, które szyderczo pytały, czy ja przypadkiem nie zwariowałem, wierząc że Wałęsa ma jakiekolwiek szanse wygrać z panem Tadeuszem. Oczywiście, nie twierdzę, że było łatwo. Już wówczas System miał opracowany ten plan, który dziś z takim sukcesem wciela w życie, a polegający na tym, że nam się wmawia, że tak naprawdę jesteśmy zupełnie sami. A tamtym, że za nimi stoją właściwie wszyscy. Tym bardziej jednak nasze zwycięstwo było tak słodkie, a ich porażka – tak pełna wściekłości.
Stało się jednak tak, że przez te wszystkie lata – pomijając tamten epizod z roku 1990 – wspierałem Jarosława Kaczyńskiego cicho i spokojnie, i właściwie do czasu jak zacząłem prowadzić ten blog, jedyny praktyczny gest, jaki wykonałem na poziomie czystej polityki, to było wstąpienie do Prawa i Sprawiedliwości, a i to też, bardziej właściwie jako symboliczny, niż praktyczny gest, dopiero po tym, jak rząd PiS-u został w praktyce obalony. Dziś, w związku ze wspomnianym kandydowaniem – no i, może przede wszystkim, przez to, że ludzie PiS-u w okolicy dowiedzieli się, że zbijam bąki, zostałem poproszony o to, by – tak jak kiedyś, przed dwudziestu laty, pójść na katowicki rynek, i tym razem już w kompletnie nowych okolicznościach – niech żartobliwie będzie, że przyrody – namawiać do głosowania na PiS. W związku z tym zdarzeniem, chciałem przekazać tu parę, moim zdaniem, bardzo dobrych informacji.
Otóż moim zadaniem w tym dzisiejszym dniu było siedzenie na przystanku tramwajowym, pod pisowskim parasolem, obok jakiegoś nieznanego mi Dominika, i przez pięć bitych godzin zbieranie od nieznanych mi, a popierających Prawo i Sprawiedliwość osób, podpisów pod listami do Sejmu i Senatu. Przyznam szczerze, że szedłem na ten przystanek bardzo niechętnie. Przede wszystkim, jestem dziś o całe dwadzieścia lat starszy od tamtego człowieka, który rozdawał pro-wałęsowskie materiały wyborcze, a i czasy też robią wrażenie znacznie bardziej nerwowych, niż kiedyś, a ja nie miałem za bardzo chęci na użeranie się z bandą wściekłych gówniarzy, którzy na sto procent przyjdą, żeby pluć czy to na Lecha Kaczyńskiego, czy – to już ci bardziej delikatni – na wciąż jeszcze żyjącego Jarosława. Poza tym, ja – jak sądzę – dość dobrze znam moje miasto i jego zdolności okołopolityczne, i też jakoś głupio było mi czekać aż te smutne pięć godzin miną, tracąc czas na nudnym przyglądaniu się, albo obojętnemu, albo, dla odmiany, plującemu złością, tłumowi.
I oto, proszę sobie wyobrazić, tłum ani nie było obojętny, ani plujący złością. Na widok parasola z przyczepionymi pisowskimi tabliczkami, przychodziło do nas bardzo dużo osób. I starszych, i młodszych, i w średnim wieku, i kobiet, i mężczyzn. Ludzie byli weseli, zatroskani, smutni, skupieni, wszyscy bardzo sympatyczni i, co niezwykle ciekawe, bardzo ciekawi rozmowy. Praktycznie nie pojawili się tak zwani wariaci, których, jak wiemy, zawsze jest wszędzie pełno. Nikt nie przeklinał, nikt się nie złościł. Nie padło ani jedno słowo o bandytach, o żydach, o zdrajcach. Przychodzili tacy, którzy mówili, że tylko Kaczyński, ale też i tacy, którzy byli pełni wątpliwości. Przyszedł jakiś chłopak, który chciał koniecznie wiedzieć, jakie mamy gwarancje, że, kiedy PiS dojdzie do władzy, to cokolwiek się zmieni na lepsze. Był też człowiek dużo młodszy ode mnie, który powiedział, że on nie będzie głosował na byle kogo i koniecznie chciał wiedzieć, co ja w życiu osiągnąłem takiego, że on może mi zaufać. I też sobie pogadaliśmy. Niekiedy ludzi było tak dużo, że trudno się było zorientować, co się wokół dzieje. Dla sprawiedliwości, przyznam, że przyszedł też pewien starszy pan, który powiedział, że on na wybory nie pójdzie, bo on już nie wierzy nikomu, poza swoją córką, którą zdążył jeszcze pod koniec życia spłodzić. Niesamowite! Ale był uśmiechnięty i wesoły.
Przez te pięć godzin nie pojawił się nikt – dosłownie nikt – kto by choćby półgębkiem zadeklarował, że będzie głosował na PO.
W pewnym momencie pojawił się pewien pan, który stwierdził, ze ten nasz parasol wygląda strasznie nędznie, jak go porównać ze stojącym kilka ulic dalej parasolem Platformy, na co drugi, przyznał, że owszem. Choćby przez to, że tam siedzą cztery panieneczki w krótkich spódniczkach, a nie jakiś stary dziad i jakiś byle jaki chłopak. Wszyscyśmy się oczywiście roześmiali, a ja, po skończonym dniu, tak dla sprawdzenia sytuacji, poszedłem w stronę tych panienek ze zdjęciem Kazimierza Kutza i… wszystko się zgadzało. Parasol był prześliczny, dziewcząt było sztuk cztery, Kutza akurat nie zauważyłem, ale za to też nie zauważyłem nikogo więcej. Tylko ten śliczny parasol, te cztery lalunie i pełna, czysta nuda. W dodatku nuda, która robiła wrażenie, jakby trwała już od dłuższego czasu i jeśli ona jeszcze nie eksplodowała, to tylko dlatego, że owe panieneczki najwidoczniej właśnie znalazły sobie jakiś temat do rozmowy, i to owa właśnie rozmowa skutecznie trzymała je przy życiu. One wyglądały tak rozkosznie, że w pewnym momencie nagle pomyślałem sobie, że może nie byłoby źle podejść tam i zadać im jakieś proste pytanie, na przykład, jak ma na imię obecny prezydent Polski. A później napisać na ten temat jakiś wesoły tekst. No ale, machnąłem ręką. I stąd, to już będzie wszystko.
Zachęcam do wiary. No i tradycyjnie, proszę o finansowe wspieranie tego bloga, bo – tak jak już wspomniałem temu panu od osiągnięć – to niemal wszystko, co dotychczas udało mi się w moim życiu zdobyć.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...