Przypomniałem sobie niedawno pewną scenę ze swojego pierwszego w życiu
egzaminu na studia, kiedy to siedziałem na przeciwko pewnej pani doktor
habilitowanej – którą zresztą po latach miałem okazję poznać już bardziej
osobiście – próbowałem jakoś układać sobie w głowie i na języku odpowiednie
słowa, a ona przez cały czas gryzła ziarnka słonecznika i skorupki wypluwała
przed siebie. Nie twierdzę oczywiście, że ona mnie nimi trafiała w mój krawat,
ale owszem trochę mnie ten nastrój ciężkiego znudzenia demobilizował. Nie
twierdzę też, że to przez te łupinki ów egzamin oblałem i musiałem po roku
próbować jeszcze raz, no ale pamiętam to i przez te wszystkie lata ogarniają
mnie w związku z tamtym doświadczeniem różne refleksje.
Przypomniałem sobie na przykład ową panią doktor jakiś czas temu, gdy
bohaterem różnego rodzaju medialnych doniesień stał się sędzia Tuleya i przy
tej okazji w telewizorze zaczęto go od czasu do czasu pokazywać w pracy, a więc
za stołem sędziowskim. Patrzyłem na niego pierwszy raz w życiu, kiedy obłożony
tymi wszystkimi aktami, czy to ogłasza wyrok, czy może już go uzasadnia, i
siedzi w tej zblazowanej ciężką nudą pozycji, z łbem opartym na prawej dłoni,
no i – co mnie autentycznie zszokowało – bez sędziowskiego łańcucha, który
zwykle symbolizuje to, że jest on w tym momencie przedstawicielem Polskiego
Państwa.
Potem
jeszcze parokrotnie zdarzyło mi się oglądać Tuleyę przy innych okazjach i za każdym
razem tylko nabierałem podejrzenia, że on tego łańcucha przed rozprawami w ogóle nigdy nie zakłada i już tylko chciałem wiedzieć, dlaczego. Najprościej byłoby
podejrzewać, że on – kiedy się przyjrzymy jego politycznej aktywności – robi to
na zasadzie zwykłej demonstracji, która ma pokazać, że on nie uważa się za
przedstawiciela Polskiego Państwa, które go zdradziło i każdego kolejnego dnia
nadzwyczaj spektakularnie w dalszym ciągu zdradza, ale za emisariusza jakiejś
tam władzy tymczasowej, aktualnie na wewnętrznym wygnaniu, która nie chce mieć
z Polską, jaką on musi dziś cierpieć, nic wspólnego. No ale brałem też pod
uwagę, że może to nie o to całkiem chodzi. Może on aż tak daleko w swoim
obłędzie się nie posunął; może on w ogóle nie znosi tego łańcucha, bo jest albo
za ciężki, albo łaskocze go w szyję, albo po prostu, kiedy mu ten łeb ze
znudzenia spada na bok, tak że musi go podpierać dłonią, to ów orzełek wpada mu
pod pachę i go tam drapie. A wyglądało to tak:
Przyznam szczerze, że sprawa ta do dziś
pozostaje dla mnie niewyjaśniona, zwłaszcza że ani nasi politycy, ani zwykle
tak czujne na różnego rodzaju publiczne ekscesy media, co do owego dziwnego
zachowania nawet się nie zająknęły, że już nie wspomnę o tym, by się tego cudaczka
zapytały, czemu on się tak prowadzi. Natomiast parę dni temu stało się jednak coś, co
mi każe podejrzewać, że sędzia Tuleya przynajmniej wie, że, jeśli jemu czy
któremuś z jego znajomych z gangu, zależy by być traktowanym poważnie, ów
łańcuch nie dość że powinien na szyi wisieć, to jeszcze w jak najbardziej symetrycznej pozycji. O czym mówię? Otóż kilka dni temu niesławna telewizja Al
Jazeera zwróciła się do Tuleyi z prośbą, by on się tam pokazał i opowiedział
światu o tym, jak to nacjonalistyczna władza w Polsce, przez prowadzoną przez
siebie od lat kampanię nienawiści wobec władzy sądowniczej, doprowadziła do
tego, że Tuleya nie może normalnie jak człowiek wyjść na ulicę, bo zostanie w
jednej chwili zaatakowany przez bojówki złożone z piłkarskich kibiców,
nazistowskich działaczy, oraz wściekłych staruszków wynajętych przez Prawo i
Sprawiedliwość. I proszę sobie wyobrazić, że już na samym początku owej
rozmowy, swoją drogą bardzo profesjonalnie wyreżyserowanej na wzór znanych nam
z naszego lokalnego podwórka propagandowych reportaży, zapewne w celu
zaprezentowania widzom sędziego Tuleyi, jako poważnego państwowego urzędnika,
szanującego zarówno swój zawód jak i związane z nim obowiązki, przez dłuższą
chwilę filmuje Tuleyę, jak ten bardzo starannie i z najwyższą uwagą zawiesza na
szyi swój sędziowski łańcuch, następnie z równą pieczołowitością dba o to, by
orzełek spoczywał dokładnie na samym środku tego krawacika, który mu zwisa spod
brody, a następnie zaczyna się z poważną miną wpatrywać w kamerę. Co jednak ciekawe, nie jest tak, że ci cwaniacy na
katarskiej pensji wypatrzyli Tuleyę, jak się przygotowuje do kolejnej rozprawy,
ale prawdopodobnie poprosili go, by on ten łańcuch założył sobie do tego
wywiadu i żeby go odpowiednio długo sobie na tej todze układał. Ale owszem,
cała rozmowa jest nagrywana jak najbardziej na sali sądowej, Tuleya jest
przebrany za sędziego nie tylko gdy chodzi o ten łańcuch, ale ma na sobie
odpowiednią togę i siedzi za stołem, a ja już się tylko zastanawiam – skoro już
zostało bezsprzecznie ustalone, że sędziowie, którzy poszli na niedawną
demonstrację w pełnym sędziowskim umundurowaniu, złamali przepisy – czy to co
on tu robi na polecenie telewizji Al Jazeera nie jest jeszcze gorsze. Jeszcze
tego pewnie brakowało, by oni mu kazali tam wrzucić na sędziowski stół cała
kupę tych akt i w ten sposób mu zrobić jeszcze bardziej poważne tło. No ale
rzućmy okiem na ten cyrk:
No ale, jak wiemy, te nasze rozważania
tak naprawdę nie mają najmniejszego sensu, zwłaszcza, że jak wiemy, tu się
toczy walka na znacznie większej scenie, niż tej zaaranżowanej przez telewizję Al
Jazeera, i jeżeli ostatecznie uda się nam zarówno Tuleyę, jak i resztę tych
oszustów, posadzić tam gdzie jest ich miejsce, to z całą pewnością nie przez
ten głupi wywiad. Natomiast uważam, że i tak trzeba by było w odpowiednim
momencie go spytać, czemu on zakłada swój sędziowski łańcuch tylko wtedy, gdy
zamierza szczuć na swój kraj. A następnie tym łańcuchem, zakładając że on jest
faktycznie ciężki, przejechać przez wspomniany już parokrotnie łeb.
Zamykając
swój tekst z minionego wtorku o czarnej testarossie Ryszarda Boguckiego
napisałem co następuje:
„Mam
nadzieję, że rząd Prawa i Sprawiedliwości, tak głęboko zajęty sprawami
bieżącymi, znajdzie gdzieś też i ten moment, by zatroszczyć się o sprawy
bliskie ludziom wrażliwym, jak my. Daję słowo, że ja już naprawdę nie liczę na
wiele więcej”.
Pisząc te słowa oczywiście ani nie
mogłem wiedzieć, że wyrok w sprawie odszkodowania dla Boguckiego za rzekome
tortury, jakim ten ciekawy człowiek jest poddawany w czasie swojego pobytu w
więzieniu, będzie wydawał słynny sędzia Igor Tuleya, ani tym bardziej, że owo
odszkodowanie zostanie mu jednak przyznane, jednak proszę zwrócić uwagę, że
moje myśli wcale nie dotyczyły zapowiadanej decyzji sądu, lecz polityki, jaką
rząd Prawa i Sprawiedliwości winien moim zdaniem realizować, gdy chodzi o owo
prawo właśnie i o ową sprawiedliwość. Ja nie zastanawiałem się nad tym, czy
sędzia rozpatrujący sprawę dusznej celi Boguckiego w warszawskim więzieniu
stanie po stronie prostej sprawiedliwości, czy może postąpi zgodnie z duchem
czasu i każe nam się z Boguckim naszą forsą podzielić, z tego prostego powodu,
że ja akurat od obecnie funkcjonującego w Polsce tak zwanego „systemu
sprawiedliwości” naprawdę już niczego nie oczekuję. Swoje nadzieje na to, że dane mi będzie
przynajmniej kilka lat mojego życia spędzić w kraju, gdzie zło zostaje
publicznie i oficjalnie nazwane złem, a dobro dobrem, wiążę nie z tym czy
tamtym sędzią, lecz z tym, co wciąż jeszcze grzecznie nazywamy „rządem dobrej
zmiany”.
A zatem, kiedy dowiedziałem się, że oto
właśnie decyduje się to, czy osadzony Bogucki wyjdzie na wolność, jako człowiek
majętny, czy jako klient miejscowego domu pomocy społecznej, ani przez chwilę
nie zastanawiałem się nad wynikiem tej rozgrywki, lecz nad tym, co polskie
państwo powinno zrobić, jeśli się okaże, że piłka znalazła się po jego stronie.
Przyznaję jednak przy tym, że jednej rzeczy się nie spodziewałem, a mianowicie
tego, że wspomniany „system sprawiedliwości” do tej akurat roboty wyznaczy
samego Tuleyę. Mimo że, jak mówię, nie mam wobec nich już żadnych oczekiwań i
nadziei, tego poziomu bezmyślnej arogancji w tej akurat sprawie się nie
spodziewałem. Przecież musiało być czymś absolutnie oczywistym dla każdego
uważnego obserwatora polskiej sceny politycznej, że wystawienie kogoś takiego
jak Tuleya na pierwszą linię w sprawie tak społecznie wrażliwej, jak więzienny
los zawodowego mordercy, musi się skończyć katastrofą. Gdybym ja na przykład
wiedział, że o odszkodowaniu dla Boguckiego będzie decydował sam Tuleya,
spodziewałbym się, że on akurat nie dość, że będzie kazał polskiemu państwu
wypłacić Boguckiemu ze świeżo uchwalonego budżetu nie jakieś głupie 250
tysięcy, ale całe dziewięć milionów, to jeszcze w ramach nawiązki każe Kancelarii
Prezydenta opublikować w „Gazecie Wyborczej” indywidualne przeprosiny. W końcu znakomicie
sobie zdaję sprawę z tego, w jak
strasznym psychicznym stanie znajduje się dziś znaczna cześć elit, a już
zwłaszcza elit prawniczych, i że dziś rząd Prawa Sprawiedliwości naprawdę nie
musi robić nic więcej, jak tylko pozwalać tym nieszczęśnikom chodzić po mieście
i korzystać do woli z konstytucyjnej wolności ekspresji.
Ale jest jeszcze coś. Gdybym pisząc swój
tekst o czarnym ferrari wiedział, że oni wystawią Tuleyę, tamten tekst byłby
znacznie weselszy. Prawie tak wesoły, jak ten dzisiejszy. Bo w rzeczy samej
mamy naprawdę bardzo dobre powody do optymizmu. Wystarczy że spojrzymy na tego tak
dramatycznie poskręcanego w swoim obłąkaniu Tuleyę, jak gada coś o tym, że dziś
on, jako ostatni już strażnik Konstytucji, nakazuje polskiemu państwu, za
moralne krzywdy na jakie owo państwo Boguckiego naraziło, wpłacenie na podany
przez tego mordercę numer konta 250 kawałków – a jestem pewien, że świeżo
odzyskane media nie omieszkają przez najbliższych kilka dni pokazywać tego
ujęcia w nieskończoność – byśmy wiedzieli, że kwestia prawdziwie skutecznej
reformy polskiego sądownictwa tym samym została zaparafowana. Po tym występie
pana Igora – nie mam co do tego wątpliwości – nawet jeśli nowy prokuratorem
generalnym zostanie Bartłomiej Misiewicz i jego pierwszą decyzją będzie
polecenie, by Tuleyę i jego kumpli zacząć kolejno bez wyroku zamykać, w reakcji
na tę wiadomość społeczeństwo otworzy flaszkę i puści sobie kolejny odcinek
programu „Jeden z dziesięciu”. Dzyń!
Zapraszam wszystkich do naszej
księgarni pod adresem www.coryllus.pl, gdzie są do kupienia moje książki.