Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wpadki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wpadki. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 4 maja 2021

Obalanie rządu Prawa i Sprawiedliwości - odsłona 639

 

       Oto wczoraj pojawiła się informacja, że Adam Michnik, występując jako emisariusz „Gazety Wyborczej”, w jednym ze szwedzkich dzienników opublikował całostronicowy apel wzywający Szwedów do ratowania jego projektu przed finansowym upadkiem, jaki nastąpił w wyniku faszystowskiego ataku polskiego rządu na niezależność prasy w Polsce. Gdy tylko wiadomość ta spotkała się z powszechnym zainteresowaniem, pojawiły się też kierowane pod adresem Michnika, ale również samego tytułu, szyderstwa budowane wokół opinii, że
„Gazeta Wyborcza” znalazła się na bruku, gdzie nie pozostaje jej nic innego jak żebrać o papierosa. A ja w tej sytuacji pragnę zwrócić uwagę na parę kwestii, które – choć oczywiście nie dają nam podstaw, by kwestionować fakt, że ów straszny projekt się kończy – przynajmniej każą zwrócić uwagę na fakt, że o żadnej żebraninie mowy być nie może. Jeśli bowiem weźmiemy pod uwagę oczywisty fakt, że żebrakiem nazywamy kogoś kto za wyżebraną pomoc nie jest nam w stanie zaproponować nic swojego, ale też tu w tym wypadku oczywistą prawdę, że szwedzki dziennik zgodził się zamieścić ogłoszenie Michnika kompletnie za darmo, to należy uznać, że Michnik i jego towarzystwo się nie sprzedają, ale zwyczajnie proponują bardzo intratny z punktu widzenia Szwedów interes. I jest kompletnie inną kwestią, czy dowodem na to, że ów interes jest wart zainwestowania, skoro Szwedzi go potraktowali z uwagą.

       A zatem kwestia rzekomego żebractwa jest moim zdaniem rozstrzygnięta, natomiast nie da się ukryć, że wciąż realny pozostaje problem upadku geszeftu pod tytułem „Gazeta Wyborcza”.  Nawet jeśli Szwedzi tego jeszcze nie wiedzą, faktem jest, że ta ich inwestycja jest jak psu na budę. Nawet jeśli wśród czytelników owego szmatławca znajdzie się grupa osób, którzy wyślą Michnikowi jakieś pieniądze, nawet jeśli tam się pojawi ktoś z większymi pieniędzmi i zechce wykupić część udziałów w Agorze, to efekt tego gestu nie będzie większy niż ten, jaki uzyskał George Soros ze swoimi 11% akcji zainwestowanych w ten przekręt. „Wyborcza” zdycha i to jest coś, czego efekt wszyscy zaobserwujemy, jeśli nie już za kilka miesięcy, to za rok czy najdalej dwa.

        I proszę sobie wyobrazić, że do przedstawienia niniejszych refleksji skłoniło mnie nie owo szwedzkie ogłoszenie, ale coś co miało miejsce znacznie bliżej. Oto proszę sobie wyobrazić, że portal onet.pl, również wczoraj, jako jedną ze swoich czołowych informacji, podał zestawienie 17 największych wpadek językowych w wykonaniu powszechnie znanych osób. Jeśli ktoś się zastanawia dlaczego 17, a nie na przykład 20, chętnie wyjaśnię, ale to za chwilę. Póki co, proszę sobie wyobrazić, że swój ranking Onet zaczyna od Andrzeja Dudy i jego „rezurekcji”, następnie, jako numer 2, idzie anonimowa mieszkanka Krakowa, która kiedyś poinformowała miejskie służby o tym, że zaobserwowała na drzewie „laguna” zamiast legwana. Po niej idzie wpadka numer 3, że „tajemnicze ‘zwierzę’ na drzewie po bliższych oględzinach okazało się... francuskim rogalikiem, czyli croissantem”. Dalej przychodzi kolej na wpadkę numer 4, a tą mianowicie, że kiedy pewna pijana kobieta na stacji benzynowej wjechała samochodem w dystrybutor paliwa, jeden z policjantów próbujący ją zatrzymać pomylił się i zamiast „dystrybutor” krzyknął „instrybutor”. Jako wpadkę numer 5 mamy informację, że owa stacja benzynowa po nagłośnionym przez media zdarzeniu stała się miejscem kultowym. Po wpadce numer 5 przychodzi wpadka numer 6, a więc słynny „Borubar” śp. Lecha Kaczyńskiego. Numer 7 to „hatakumba” Patryka Jakiego. Po Patryku Jakim, jako numer 8, Onet przedstawia nam ministra Waszczykowskiego i jego słynny „San Escobar”.  Dziewiątkę stanowi informacja, że wpadka Waszczykowskiego była komentowana na całym świecie. Numer 10 to historia pewnego policjanta, który podczas jednej z antyrządowych demonstracji użył słowa „kurwa”, a następnie głupio się tłumaczył, że on tylko krzyknął coś do swojego kolegi o przezwisku „Kulson”, na a dalej już idzie informacja, że od tego czasu w Polsce na policjantów mówi się „kulson”. Dalej idą wpadki oznaczone na liście numerami 11 i 12, a więc jakieś niegdysiejsze omyłki niegdysiejszego Ryszarda Petru. Jako numer 13, zapewne po to, by Ryszarda Petru natychmiast emocjonalnie unieważnić, wraca Lech Kaczyński z pamiętnym Irasiadem i informacją, że tak jak dziś cała Polska na policjanta mówi „Kulson”, tak w wyniku ówczesnej kompromitacji Lecha Kaczyńskiego, zwyczajowo na psa dowolnej rasy woła się „Irasiad”. Wpadka kolejna jest anonsowana numerem 14 i prowadzi nas do numeru 15, gdzie się dowiadujemy, że w dwóch swoich wpisach na Twitterze Andrzej Duda pisząc o Forcie Trump popełnił błąd i zamiast „fort” napisał „ford”, a następnie Nord Stream określił nazwą „North Stream”. Jako wpadka numer 16 pojawia się słowo „amelinium”, które w jakimś anonimowym filmiku na youtubie zastąpiło zwykłe aluminium. Numer 17 to już tylko informacja, że różnych wpadek jest bardzo dużo i one są powodem do śmiechu.

      I to, jak sądzę, jest dobry moment by wrócić do wcześniejszego pytania, czemu owa lista Onetu zawiera 17 wpadek, a nie 10, czy 20, albo po prostu te najważniejsze cztery, czyli najświeższą w postaci „rezurekcji” prezydenta Dudy, „San Escobaru” Waszczykowskiego, no i owych straszliwych dwóch wpadek Lecha Kaczyńskiego z „Irasiadem” i „Borubarem”. Otóż, w moim bladym bardzo pojęciu, Bartosz Węglarczyk zapragnął, by na fali niedawnej „rezurekcji” pociągnąć temat i spróbować obalić rząd, przypominając wcześniejsze wpadki, głównie Lecha Kaczyńskiego i Andrzeja Dudy, no ale w celu zachowania pozorów, przygotował w tym celu dodatkowy materiał, licząc na to, że uda mu się dociągnąć do 20, jednak przy owym „amelinium” uznał że albo dalej w to brnąć nie wypada, albo że za horyzontem już tylko czekają Kopacz, Komorowski, Szczerba, Kidawa, Budka i cała reszta owej ferajny, a przecież nie o to chodziło.

         Bardzo to oczywiście jest wszystko śmieszne, natomiast informacja jaką chciałem dziś przekazać jest nadzwyczaj poważna i jest jak najbardziej związana z biznesową propozycją Adama Michnika, na którą zwróciłem uwagę na początku tej notki. Otóż wszystko wskazuje na to, że oni są już na progu ostatecznego upadku. „Gazeta Wyborcza” zbliża się do miejsca gdzie czeka ostateczne bankructwo, Onet, jak sądzę, patrzy już tylko co kombinuje Daniel Obajtek, a oni wszyscy drżą już tylko na myśl, co to będzie gdy Prawo i Sprawiedliwość wygra po raz trzeci wybory i na scenie zostaną już tylko Jarosław Kaczyński, jego koty i nowy ruch Bronisława Komorowskiego i Kosiniaka Kamysza



       

niedziela, 15 maja 2011

Kieliszek, czyli prezydent specjalnej troski

Moja niechęć do oglądania telewizji przybiera już postać jakiegoś szaleństwa. Weźmy wczorajszy wieczor. Pani Toyahowa poszła spać, moja jedna córka uczyła się historii, druga zapewne spędzała czas na Facebooku, a syn rozmawiał przez komputer (jak że by inaczej!) z pewną swoją ukochaną, a ja siedziałem jak ten debil w pustym pokoju, słuchałem cichutko muzyki, i gapiłem się w ścianę. Obok był telewizor, a ja nic – tylko te piosenki. No i myśli. Pełno różnych myśli.
Wygląda jednak na to, że to nie-oglądanie telewizji nie za bardzo mi szkodzi. Bo weźmy sprawę dwóch ostatnich wybryków prezydenta Komorowskiego. Jak mi donoszą ludzie życzliwi, ani sprawa lewego kotyliona, jaki Komorowski i jego towarzystwo sobie przypięli podczas uroczystości 3 maja, ani nawet numer z kieliszkiem Królowej, przez tak zawsze czujne media nie zostały nawet zauważone. A zatem, mogę podejrzewać, że gdybym oglądał telewizję, być może nie siedziałbym w tym czasie w necie, i nic bym o tym wszystkim nie wiedział. A tego – a już z całą pewnością sprawy kieliszka – bym nie przeżył.
O co chodzi z tym kieliszkiem? Przede wszystkim muszę wyjaśnić, że kiedy napisałem „Królowa”, nie miałem na myśli Królewny, lecz prawdziwą Królową. Nie jestem nawet, powiem szczerze, pewien, czy pani Dziadzia była na miejscu zdarzenia obecna. Mówiąc o Królowej, mam na uwadze królową Szwecji, która, jak już to było odpowiednio wcześniej zapowiadane, bawiła ostatnio w Polsce, towarzysząc swojemu mężowi, królowi. Karolowi XVI Gustawowi podczas jego wizyty. A teraz kieliszek. Otóż numer z kieliszkiem jest tak nieprawdopodobnie fantastyczny, że, kiedy już sam wiem, o co chodzi, mógłbym też mieć przekonanie, że wiedzą o nim wszyscy. Tymczasem, kiedy wspominałem o nim swojej żonie i swoim dzieciom, okazało się, że oni akurat nic nie słyszeli. A to musi świadczyć o tym, że sprawa została skutecznie wyciszona nawet w Internecie. A zatem, zanim przejdę do refleksji, opowiem dokładnie co się stało i tutaj.
Otóż było przyjęcie zorganizowane przez polskiego prezydenta dla królewskiej pary ze Szwecji. W środku siedział ubrany w elegancki garnitur z muchą nasz pan prezydent, po jego lewej stronie siedziała królowa Sylwia, po prawej jego stronie król Karol Gustaw, przed nimi, na białym obrusie stały talerze i zestaw kieliszków i kiedy w pewnym momencie przyszło do wygłaszania toastu, prezydent Komorowski wstał, złapał kieliszek Królowej i zaczął coś paplać. W tym momencie, jak donoszą nasi reporterzy, Królowa rzuciła dyskretne spojrzenie swojemu mężowi, ten błyskawicznie capnął kieliszek Komorowskiego i możliwie cichutko przekazał go swojej małżonce. Sytuacja została uratowana. Wprawdzie później, jak widać na zamieszczonych na blogach zdjęciach, Komorowski – kiedy już ciągnie tego szampana – stoi twarzą zwrócony do Króla i coś mu tam słodzi, natomiast królowa Sylwia jest samiusieńka obok, a na prawo od siebie ma wyłącznie dupę naszego pana prezydenta; a zatem, też nie najlepiej, jednak przyznać trzeba, że prawdopodobnie po pierwszej akcji, szwedzcy goście byli już tak odpowiednio przygotowani, że mogli się już nawet spodziewać pierdzenia i charkania.
Teraz pora na refleksje. Ich pierwsza część już była. Chodzi mi mianowicie o fakt, że całe to zdarzenie zostało przez ogólnopolskie media, w tym media internetowe, skutecznie albo przemilczane, lub tak zmarginalizowane, by większość osób, które mogłyby się nim zainteresować, pozostały ze swoją niewiedzą. Do tej sprawy zresztą jeszcze wrócimy, natomiast teraz chciałbym się skupić na kwestii moim zdaniem najbardziej interesującej.
Otóż wielu z nas miało okazję siedzieć przy stole w okolicznościach mniej lub bardziej oficjalnych. Znamy więc tę sytuację, kiedy to obok nas siedzą ludzie, przed nami stoją talerze, sztućce, filiżanki, kieliszki i diabli wiedzą, co jeszcze. Chodzi o to, zdarza się oczywiście czasami, że komuś się coś nagle w tym wszystkim pomyli, i albo się do kogoś zwróci, myląc imiona, albo się zagapi i czegoś nie dosłyszy, czy wreszcie coś niechcąco wywróci. Jednak – przynajmniej moje doświadczenie tak mi podpowiada – nie ma takiej możliwości, żeby przez pomyłkę komuś zabrać łyżeczkę, czy kieliszek. Przynajmniej nie w stanie podstawowej trzeźwości. Tego typu gest jest, z mojego punktu widzenia, równie nieprzytomny, jak zwędzenie komuś z talerza kawałka tortu, czy wsadzenia komuś do zupy swojej łyżki. Tymczasem Bronisław Komorowski, w sytuacji wymagającej od niego jak najbardziej przytomności i skupienia, fatalnie się zagapił, wyciągnął rękę poza swój teren i zabrał Królowej ten nieszczęsny kieliszek.
Niedawno wszyscyśmy się śmiali z Prezydenta, że wpisując się do księgi kondolencyjnej w japońskiej ambasadzie, nasadził te słynne już byki. Oczywiście, fakt, że on robi błędy ortograficzne, i to w dodatku błędy takiego kalibru, jest sam w sobie wystarczająco poruszający. Mnie natomiast najbardziej uderzyło to, że on, idąc do tej ambasady, nie przygotował się odpowiednio wcześniej do tego, co tam będzie robił. Gdybym ja miał iść w jakieś ważne miejsce i pozostawić tam swój ślad, czy to w formie podpisu, czy choćby wspomnienia, to jednak starałbym się uważać na każdy swój ruch, gest i słowo. Czasem zdarza mi się musieć podpisać coś ważnego. No, choćby jak idzie o tak zwane wzory podpisów. Przymierzam się do tej akcji, gimnastykuję rękę, ogólnie – staram się bardzo, żeby czegoś nie chlapnąć. Komorowski, jak wszystko na to wskazuje, albo szedł już tam w stanie kompletnego zamroczenia, lub też ewentualnie na miejscu dostał jakiegoś ciężkiego napadu zgłupienia. O czym to może świadczyć? No tylko o jednym. Z nim jest na sto procent coś nie tak. Pisałem o tym bardzo niedawno. Dziś te moje podejrzenia, wypadek z kieliszkiem tylko potwierdza.
Z całą pewnością część z nas zauważyła, że – ostatnio coraz częściej – w dyskusjach politycznych, mamy skłonność do używania argumentu w postaci zdania: „Ciekawe, co by było, gdyby coś takiego się działo za rządów PiS-u?”, lub „Ciekawe, co by się działo w mediach, gdyby coś takiego zrobił Lech Kaczyński?” Z taką oto sugestią, że oczywiście dziennikarze, kabareciarze i nakręceni przez nich obywatele urządziliby nam istne piekło. Powiem uczciwie, że tego typu argumenty mnie nudzą z jednego prostego powodu. Z tego mianowicie, że ten dylemat jest już tak zużyty, że bardziej chyba być nie może. Ale też właśnie z tego, że sugerowana reakcja jest oczywiście jak najbardziej oczywista. Po co się zastanawiać nad czymś, i dodatkowo jeszcze zadręczać się czymś, co jest jak najbardziej oczywiste? Nie ma najmniejszych wątpliwości, że gdyby to prezydent Kaczyński zabrał Królowej kieliszek, ataku jaki by na niego spadł, by nie przeżył. On się raz mocno zagapił z tym policyjnym psem, i rżenie z powodu tego zagapienia do dziś tłucze się o jego trumnę. Kieliszek zniszczyłby go w ciągu tygodnia.
A zatem, jak mówię, bardzo mi się nie podoba powtarzanie wciąż tego pytania: „Co by było gdyby?” Jednak w tej sytuacji, jakoś nie mogę się sam przed zadaniem go powstrzymać. Bo to faktycznie jest bardzo interesujące, spróbować sobie wyobrazić, co by się działo, gdyby to prezydent Kaczyński zabrał Królowej ten kieliszek. Przede wszystkim pierwszy by się odezwał Palikot i zakomunikował, że to jest najlepszy dowód na to, że on chleje. Następnie TVN24 zaprosiłby do studia specjalistów od alkoholizmu, którzy by potwierdzili, że alkoholicy na widok flaszki, kieliszka, czy sklepu monopolowego tracą rozum i panowanie nad sobą, i ze reakcja Prezydenta jest tu zupełnie naturalna. Po tych ekspertach przyszliby inni eksperci i zasugerowaliby, że tu nie musimy mieć do czynienia z problemem alkoholowym, lecz ze zwykłymi zaburzeniami świadomości. A po tych ekspertach, zjawiliby się dziennikarze i politycy, i zaczęliby przekonywać, że to co zrobił nasz prezydent jest już tematem rozmów na całym świecie i Polska została sprowadzona do pozycji najbardziej zacofanych państw afrykańskich. W następnej kolejności Tomasz Sianecki przygotowałby reportaż-sondę wśród przechodniów, na temat tego, czy któremuś się zdarzyło ukraść komuś kieliszek, albo kanapkę z talerza. Na samym końcu, pojawiliby się oczywiście kabareciarze z całą już kulturą popularną, i już by się tam swoim talentem odpowiednio popisali. Krótko mówiąc, stałoby się dokładnie to samo, co się działo w przypadku afery z Irasiadem, czy Borubarem, tyle że bez porównania bardziej. Dlaczego? Dlatego, że tam mieliśmy do czynienia z nicnieznaczącym drobiazgiem, a nawet zwykłym kłamstwem – a tu mielibyśmy fakt. Fakt i bardzo poważny znak.
Muszę jednocześnie od razu tu zaznaczyć, że owa hipotetyczna reakcja, którą tu opisałem, nie jest dla mnie jakoś szczególnie oburzająca. Osobiście uważam, że gdyby Lechowi Kaczyńskiemu przydarzyło się coś tego typu, to przede wszystkim wszyscy mielibyśmy szczere podstawy do tego, by go podejrzewać o jakieś poważne problemy umysłowe. A gdyby on się wciąż nadymał, to byśmy mieli powód, by się z niego już tylko śmiać. Problem w tym, że Lech Kaczyński praktycznie wpadek nie miał, a już z całą pewnością nie tego kalibru. Jeśli się uczciwie zastanowić, to Lech Kaczyński na tym polu był czysty jak złoto. Kiedy Andrzej Mleczko dla powszechnej uciechy rysował ten prezydencki samochód, ciągnący za sobą ubikację na kółkach, to za tym żartem nie stały autentyczne zdarzenia, lecz zwykłe pomówienia, insynuacje, a przede wszystkim niepohamowana nienawiść. Problem w tym, że Lechowi Kaczyńskiemu coś takiego, co nam niemal codziennie pokazuje prezydent Komorowski, przydarzyć się zwyczajnie nie mogło.
No i wreszcie, problem w tym, że Komorowskiemu, nie dość, że się zdarza, to zdarza się w sposób tak systematyczny i oczywisty, że to już powoli nikogo nie dziwi. I teraz możemy wrócić do reakcji mediów na ten przypadek kieliszka Królowej. Czemu one nic na ten temat nie mówią? O tym „bulu” informowały. Czemu więc nic nie mówią o kieliszku? Uważam, że sa tego dwie przyczyny. Pierwsza to taka, że, jak już wspomniałem, owo otępienie, w jakim się niemal nieustannie znajduje Komorowski, staję się zwyczajnie medialnie nieciekawe. Drugi natomiast jest taki, że to jest autentyczne otępienie. I jest to prawdopodobnie fakt już powszechnie uznany. A skoro tak, to System wie, ze jeśli zacznie tę sprawę roztrząsać, to za tym będzie musiał pójść kolejny krok. Już bardziej praktyczny, i rozpoczynający de facto procedurę odsunięcia Bronisława Komorowskiego z urzędu. A tego oni bardzo, ale to bardzo nie chcą. Już pewnie wolą, by on zwyczajnie któregoś dni umarł. Wtedy przynajmniej gdzieniegdzie pozostanie bohaterem.
Czy tak będzie zawsze? Nie mam pojęcia. Myślę sobie, że gdyby podczas opisywanego wyżej ‘szwedzkiego’ przyjęcia, kiedy Król wziął kieliszek Komorowskiego i przekazał go dyskretnie swojej zonie, gdyby w tym momencie Komorowski złapał go za rękę i zawołał: „Niech mi król nie zabiera kieliszka” i jeszcze ten szampan, czy co oni tam pili, by się wylał na obrus, albo Królowej na twarz, to może jedna z tych kropel szampana byłaby tą własnie przysłowiową kroplą. No, ale z satysfakcją możemy to jedno Komorowskiemu przyznać. Jeszcze się jakoś trzyma. Widać to wyraźnie na poniższym zdjęciu. Gapi się w ten kieliszek i jest najwidoczniej bardzo rozbawiony. A zatem przynajmniej duch kniei go nie opuszcza.

Powyższy artykuł został wcześniej opublikowany w Warszawskiej Gazecie i dostałem za niego całe sto złotych. Gdyby komuś się ta refleksja spodobała, a chciałby się do tej stówy dorzucić, będę zobowiązany. Bo, jak wspominałem, ja teraz żyje już niemal tylko z tego bloga. Dziękuję.


czwartek, 10 lutego 2011

Wiosenny konkurs na pożegnanie ciemności

Parę dni temu kultowy portal onet.pl z satysfakcją poinformował swoich wyznawców i mnie, że Ryszard Czarnecki zaliczył wpadkę. O wpadce Czarneckiego informacja została umieszczona wśród głównych wiadomości z kraju i ze świata wielkim tytułem, nie pozostawiającym wątpliwości, że oto Prawo i Sprawiedliwość znacznie przyspieszyło w swoim procesie staczania się na dno polityki. O co poszło? O to mianowicie, że Czarnecki zamiast „gdzie się człowiek spieszy, tam się diabeł cieszy”, powiedział, że „gdzie się człowiek cieszy, tam się diabeł cieszy”. A więc wpadka.
Pewnie do dziś cała Polska pokładałaby się ze śmiechu na okoliczność tego, że Czarnecki jest durniem, gdyby nie wielki sukces naszego Pana Prezydenta w postaci reaktywacji tak zwanego Trójkąta Weimarskiego. Reaktywacja była możliwa dzięki temu, że Lecha Kaczyńskiego udało się skutecznie sprzątnąć i nikt nam już nie przeszkadza w robieniu wrażenia w cywilizowanym świecie. Objaśnienie to zostało przekazane Narodowi wręcz jednoznacznie, zarówno przez samego Prezydenta, jego urzędników, jak i niezależne media, i dziś już każdy wie, że od czasu jak głowa polskiego państwa nie ma chronicznej sraczki i w związku z tym nie jest nieustannie w złym nastroju, zrobiło się miło i sympatycznie. Że jest miło, potwierdził nawet prezydent Sarkozy.
Otóż chodzi o to, że sukces pełnego majestatu spotkania trzech przywódców w Warszawie odrobinę ucierpiał w związku z tym, że Bronisław Komorowski i jego obsługa techniczno-dyplomatyczna dzień wcześniej najprawdopodobniej ciężko zapili, i kiedy nagle zobaczyli, że w drzwiach już czeka kanclerz Niemiec i prezydent Francji, wpadli w panikę i się posypali. Wszyscy. Zaczynając od szefa protokołu, przez pracowników technicznych, a na samym Prezydencie skończywszy. Nie wiem, jak długo cała sekwencja trwała – czy minuty, czy może godziny – ale wszystko, jak informuje mnie TVN24 zaczęło się od tego, że żołnierze trzymali nieodpowiedni sztandar, a skończyło się w taki sposób, że Bronisław Komorowski, w pierwszym momencie jak dojrzał krzesło, to nie czekając już na nikogo, rzucił się na nie jak na szklankę zsiadłego mleka i klapnął na nie swoim myśliwskim dupskiem. A więc mała niezręczność.
Oczywiście, kłopot – jak już to odpowiednio głośno podkreśliliśmy – mały, niemniej jednak na tyle widoczny, ze trzeba było przestać gadać o kompromitującej wpadce Czarneckiego i odrobinę poprzestawiać bieżący cykl propagandowy. A zatem, oczywiście informacja była, a telewizja TVN24 nawet w tej sprawie zaprosiła do studia odpowiedniego eksperta od protokołu, który po kolei wyjaśnił, jakaż to bardzo skomplikowana materia te wszystkie dyplomatyczne zawiłości. I prawdopodobnie wszystko poszłoby sprawnie, gdyby nie to, że już na sam koniec specjalista od tych wszystkich nieciekawych szczegółów najbezczelniej w świecie powiedział, że akurat jeśli idzie o to, że Komorowski usiadł zanim jego goście zdążyli się w ogóle zorientować, co się dzieje, już nie jest kwestią dyplomacji, tylko zwykłej kindersztuby. Zrobiło się więc dość niebezpiecznie, ale na szczęście pan topiarz natychmiast szybciutko wyjaśnił, że to tak bywa, że początki są trudne, a już po chwili na ekranie pojawili się specjaliści od spraw poważnych – Miecugow i ten drugi – i jestem pewien, że wspólnie z dzwoniącymi telewidzami sprawę wyprostowali.
Czy rozmawiali o Czarneckim i jego wpadce, tego nie wiem, bo – przyznaję ze wstydem – akurat nie oglądałem. Usłyszałem tylko jeden, pierwszy telefon, o tym, że ci Kaczyńscy to straszne durnie i obciachowcy. I że, jak jeszcze obok nich się kręci ten bałwan Macierewicz, to już w ogóle nie ma o czym gadać. Więc dalej jakoś zabrakło mi energii. Spodziewam się jednak, że o Czarneckim już nie było. Zbyt świeża sprawa. Już bardziej liczyłbym na niezasznurowane buty, czy brak guzika, ewentualnie tamtą odwróconą chorągiewkę sprzed lat. No ale jak mówię, nie wiem – nie widziałem. Natomiast zdążyłem zauważyć coś innego. Otóż na zaproszenie Bronisława Komorowskiego jakoś tak w maju przyjechać ma do Polski para królewska ze Szwecji.
W związku z tym wydarzeniem pragnę ogłosić konkurs na to, co tym razem zrobi nasz prezydent. Pierwsze zgłoszenia otrzymałem już wczoraj. Pani Toyahowa powiedziała, że on na pewno pocałuje Królową w rękę. Syn mój z kolei obstawia, że on się zapyta Króla, gdzie zostawił koronę i że będzie się do niego zwracał per „królu”. No i ja też postanowiłem wziąć udział w zorganizowanym przez siebie konkursie. Nie wiem, czy tak można, ale nie mogłem się powstrzymać. Oto mój typ.
Bronisław Komorowski podczas powitalnej ceremonii powie mniej więcej tak: „Witam bardzo serdecznie Waszą Wysokość i jego żonę. Bardzo nam Polakom jest miło gościć u nas prawdziwego króla i królową. Wprawdzie sami już królów nie mamy, i zamiast tego są prezydenci, tacy jak ja, ale jeszcze przecież nie tak dawno było inaczej. Zamiast królów mieliśmy pierwszych sekretarzy. Ja może opowiem, kto to był pierwszy sekretarz. To był urzędnik partii komunistycznej, który dla nas był jak król, albo dziś prezydent, czyli ja. On urzędował w specjalnym budynku, który się nazywał Komitet Centralny i rządził całym krajem. Ponieważ system komunistyczny był systemem Polsce narzuconym i część społeczeństwa, taka jak my – opozycjoniści, była przeciwko, pierwszy sekretarz wsadzał nas do więzienia, albo prześladował w inny sposób. Ja sam kiedyś siedziałem w więzieniu i pamiętam jak był ze mną w celi taki bandzior Zenek. I ten Zenek kiedyś do mnie mówi: ‘Słuchaj Bronek. Ja cię szanuję mimo że ty jesteś nie nasz. Ale wiem, że jesteś mocny chłop i kiedyś zostaniesz prezydentem’. A ja mu mówię: ‘Zenek, co ty pleciesz? To już prędzej królem. Przecież wiesz, że u nas rządzą pierwsi sekretarze, a nie prezydenci’. Na to Zenek spojrzał tak na mnie spode łba… ja mam nadzieję, że pani tłumaczka będzie umiała dobrze przetłumaczyć ten zwrot ‘spode łba’, ale na wszelki wypadek powiem, że u nas się mówi ‘spode łba’, że niby tak krzywo. Bo rozumie Wasza Wysokość… łeb, to inaczej głowa i jak ktoś patrzy spode łba, to tak ponuro i nieładnie. Więc ten Zenek spojrzał tak na mnie i powiedział: ‘Ale ty, Bronek, będziesz prezydentem i kropka. No i się spełniło. Zresztą, skoro stoję tu sobie dziś i rozmawiam z prawdziwym królem, to też jest tak jak bym i sam był królem. Więc w pewnym sensie i ja też miałem rację”.
Może być?
Możliwości jest oczywiście niezliczona liczba. Bardzo proszę czytelników tego bloga o przysyłanie propozycji. Trzy najciekawsze rozwiązania zostaną nagrodzone specjalnym podarunkiem ode mnie w postaci zdjęcia Anny Komorowskiej z moim osobistym autografem.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...