"I stało się tak. A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre".
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą The Rolling Stones. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą The Rolling Stones. Pokaż wszystkie posty
piątek, 10 sierpnia 2018
Piosenka
Z przykrościa informuję, że wczoraj sprzedały się trzy ostatnie egzemplarze "Licha". Po resztę zapraszam do kontaktu pod adres k.osiejuk@gmail.com. A dla podniesienia tempertatury dnia, zapraszam do słuchania piosenki.
środa, 20 września 2017
Czy Rolling Stonesi mają coś do ukrycia?
Proszę sobie wyobrazić, że właśnie dostałem wiadomośc od naszego kumpla
Tomka Bereźnickiego, w której informuje mnie on, że przyszło mu wziąć udział w
koncercie Rolling Stonesów. Przyznaje bez bicia, że jeszcze parę dni temu nie
miałem bladego pojęcia, że tych czterech staruszków jeszcze się produkuje na
scenie, natomiast tak się cudownie zdarzyło, że dokładnie w tym samym dniu, co
Tomek wysłał mi maila z informacją o swojej przygodzie, znalazłem na Youtubie
zapis całego koncertu wspomnianych Rolling Stonesów z Dusseldorfu czy Hamburga,
więc byłem mniej wiecej na bieżąco.
W swoim mailu Tomek pisze coś dla mnie absolutnie niezwykłego, a co ja
muszę tu zacytować słowo w słowo: „Teraz bardziej to zrozumiałem, dlaczego oni nie łapiąc się
teoretycznie nawet do pierwszej setki zespołów i tak są najlepsi”. Jak mowię, wprawdzie nie na żywo, ale
jakoś tam obejrzałem ten występ na Youtubie i potwierdzam. Od nich wszyscy są
lepsi, a oni i tak rządzą. Jak to się stało? Być może się dowiemy, kiedy
ktoregoś dnia oni będą grali swój kolejny koncert, każdy z nich w jednej chwili
umrze i rozlegnie się głos. Jego głos.
Proszę sobie może poczytać mój tekst na ich temat zamieszczony w ksiące
„Rock and roll, czyli podwójny nokaut”.
Pisałem już o tym w innym miejscu, ale
powtórzę. Otóż ja bardzo źle znoszę sytuację, kiedy któryś z bardziej,
słusznie, czy mniej słusznie, uznanych muzyków, lekceważąco wypowiada się na
temat zespołu Led Zeppelin. Oczywiście, nikt pewnie tu nie przebije Pete’a
Townshenda, głównie ze względu na to, że ja nie bardzo umiem sobie wyobrazić,
jakim prawem ktoś taki jak Townshend może się wypowiadać lekceważąco o
kimkolwiek, poza być może swoim kumplem z zespołu Rogerem Daltreyem, ale też
przez ów szczególny rodzaj obślizgłości, z jaką on swoje opinie na dowolny
temat ma zwyczaj przekazywać. Niedawno jednak trafiłem na Keitha Richardsa, i
to, przyznam, mi wystarczy, żeby to, co wcześniej chciałem pisać o Rolling
Stonesach nieco przearanżować.
Co zatem takiego mówi nam Richards na
temat zespołu Led Zeppelin? On wprawdzie
nie jest aż tak desperacko bezpośredni jak Townshend, ale, owszem, też robi
wrażenie. Poproszony mianowicie o opinię, mówi, że dla niego Led Zeppelin, to
przede wszystkim Jimmy Page, który jest fantastycznym gitarzystą, później przez
dwie minuty gada o Page’u, by na koniec znów się głupkowato uśmiechnąć i
powtórzyć, że Led Zeppelin to Page, i tylko Page.
W tej sytuacji, ja bym chciał powiedzieć,
co to takiego ci Rolling Stonesi. I tu spróbuję temat ująć trochę w podobny
sposób, w jaki sprawę Led Zeppelin ujął Keith Richards, a więc nie skupiając
się na tym, w jaki sposób Rolling Stonesi stanowią jedno z najważniejszych
zjawisk w muzyce rock’n’rollowej, ale w jaki sposób Rolling Stonesi są, jeśli
nie wyłącznie, to przede wszystkim, produktem. Produktem pierwszej klasy, ale
produktem. Takim samym produktem, jak produktem jest na przykład Superman,
Spider-Man, czy słynne piosenkarskie duo John Lennon i Yoko Ono.
Myślę, że wystarczy spojrzeć na
jakiekolwiek zdjęcie zespołu, szczególnie z ostatniego (sic!) okresu ich
aktywności, czyli już po odejściu Billa Wymana, by wiedzieć, co mam na myśli.
Tam nie ma jednej zmarszczki na ich twarzach, jednego błysku w oczach, jednego
kosmyka włosów na ich głowach, który jest autentyczny. To co widzimy, to efekt
– już chyba jednak ostateczny – 50 lat pracy najwybitniejszych na świecie
stylistów i specjalistów od wizerunku. A co dla nas ciekawsze, również to, co
zespół robi od dziesiątek już lat na poziomie muzycznym, to też wynik dokładnie
tej samej pracy.
Oczywiście nie będę się wygłupiał i
negował fakt oczywisty, a więc choćby to, że jeden z ostatnich koncertów
zespołu, a więc ich debiut w Glastobury jest jednocześnie jednym z ich
najlepszych, jaki zdarzyło mi się oglądać, jednak nie oszukujmy się. Jeśli
spojrzeć na nich i słuchać tych piosenek bez tych wszystkich emocji, zupełnie
na zimno, i to nawet bez szczególnej złośliwości, to przecież to, co widzimy,
jest autentycznie śmiechu warte. Przecież oni nie są już nawet w stanie się
przestać choćby na moment wygłupiać. Trzech starych dziadów pozujących na
steranych życiem czarnych bluesmanów, plus ten czwarty, zachowujący się, jakby
go ktoś czterdzieści cztery lata temu nakręcił, i od tego czasu tylko wymieniał
baterie. I to ma być sztuka?
Ktoś z całą pewnością powie teraz, że tak;
że to właśnie jest sztuka. Że i to ich granie i te ich piosenki i ta wieczna
energia to sztuka najczystsza, i nie mająca sobie równej. Zastanówmy się więc,
jak to z tymi Rolling Stonesami było przez te wszystkie lata? Jak wygląda ów
bilans po 50 latach? Popatrzmy więc przez chwilę, już może nie na Beatlesów, bo
to by było zagranie bardzo nieczyste, ale na Hendrixa, który też przecież nie
wszedł do historii dzięki fantastycznym piosenkom. Otóż on grał praktycznie
tylko przez trzy lata, wydał cztery płyty i na koncertach grał wciąż te same
dziesięć piosenek, z których – jako osobne, godne zapamiętania – można pamiętać
„Voodoo Chile”, „Crosstown Traffic”, „Purple Haze”, „Who Knows”, „Machine Gun”,
i te parę bluesów, które wciąż zmieniały tytuły. Powtarzam: dziesięć piosenek,
trzy lata i koniec.
Rolling Stonesi wkraczają właśnie w swoją
szóstą dekadę, i z tym samym do porzygania szpanem, co pięćdziesiąt lat temu,
raz na parę lat ruszają w kolejną stadionową
trasę i tłuką te same dziesięć przebojów, doskonale wiedząc, że całej
reszty równie dobrze mogłoby nie być. A już zwłaszcza tych dwóch numerów
Richardsa właśnie, które musimy obowiązkowo wysłuchać, kiedy Jagger za kulisami
poddawany jest transfuzji. A, żeby nikt nie zapomniał, że oto mamy prawdziwą
historię rocka, to na trzeci bis, zawsze nam przywalą „Satisfaction”. Gdyby
ktoś nie pamiętał – z roku 1965.
I w tej oto sytuacji, poproszony o opinię
na temat zespołu Led Zeppelin, Keith Richards – ani szczególnie wybitny
gitarzysta, taki sobie kompozytor, żaden wokalista, ale za to jedna z
najsłynniejszych masek współczesnej kultury pop – nagle potrzebuje się robić
strasznie przebiegły i coś tam plecie na temat tego, że Jimi Page to wybitny gitarzysta,
natomiast Led Zeppelin… sami wiecie. Jeszcze tego brakowało, żeby i na Page’a
postanowił ponarzekać!
Nie ma żadnej wątpliwości co do tego, że
Rolling Stonesi mają swoje miejsce w historii tej muzyki i nikt im go nie
odbierze. Te paręnaście piosenek, które oni wyprodukowali przez te 50 lat to
jest kanon rock’n’rolla. Faktem jest, że nawet dziś jeszcze, każde kolejne
pojawienie się tych ludzi na scenie tworzy naprawdę poważną jakość, natomiast
inną sprawą jest to, że przyznając im to co do nich należy, nie powinniśmy
zatracać proporcji. A już na pewno nie wypada, by taki Keith Richards
przychodził i próbował opisywać zespół Led Zeppelin z pozycji nauczyciela, bo
nawet jeśli uznamy, że muzycznie on i jego koledzy zasłużyli sobie na specjalne
prawa, to zawsze pozostaje sprawa Briana Jonesa, i z tego ani on, ani żaden z
nich się nie wytłumaczy. A już zwłaszcza, gdy po przeciwnej stronie będą mieli
Page’a, Planta i John Paul Jonesa, którzy, kiedy zmarł Bonham mieli w sobie na
tyle artystycznej i ludzkiej powagi, by machnąć na ten cały biznes ręką i nie
robić z siebie wystawy.
Moja książka o muzyce jest do
kupienia tu. Polecam serdecznie.
Subskrybuj:
Posty (Atom)
Wobec Zamętu
Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...
-
Ja oczywiście zdaję sobie sprawę, z tego, że ten typ skojarzeń ma się tu trochę jak pięść do nosa, jednak ze skojarzeniami już tak jest, że ...
-
Mając już swoje jako takie doświadczenie, nie mam najmniejszych wątpliwości, że dziś zaledwie garstka z nas pamięta, jak to jeszcze...
-
Siadam do tych refleksji i mam, muszę przyznać, pewien kłopot. Otóż od pewnego czasu chodzi po głowie pewna myśl, którą chciałbym się podzi...