Dzisiejszy tekst siłą rzeczy musi być po
części poświęcony kwestii języków obcych – które, jak wspomnieliśmy niedawno,
taki Rafał Trzaskowski na przykład
„posiada” – proszę się jednak nie obawiać, ponieważ głównym tematem jak zawsze pozostaje
to, co stanowi nasze największe zmartwienie, a które moglibyśmy wyrazić przy
pomocy owego aż nazbyt niekiedy popularnego hasła: „I zobaczcie tylko, z kim ja
muszę pracować”.
Otóż, jak wiemy, wczoraj nad ranem polska
delegacja rządowa odniosła ostateczny sukces, uzyskując dla Polski na
brukselskim szczycie niespotykaną dotychczas w europejskich budżetach sumę 750
miliardów złotych, ale też gwarantując sobie jednocześnie to że w ciągu
najbliższych siedmiu lat jakiekolwiek ataki na naszą tak zwaną „praworządność”
już dziś oni mogą sobie odłożyć na półkę z napisem „sprawy przegrane”. Ja zdaję
sobie oczywiście sprawę z tego, że nikt z nas nawet przez chwilę nie mógł
liczyć na to, że totalna jak najbardziej opozycja w tej sytuacji położy uszy po
sobie i przyzna, że ten Morawiecki to jest jednak gość, a więc nie jestem też w
żaden sposób zaskoczony, że oni dziś ogłaszają, że w Brukseli doszło oto właśnie
do ciężkiej porażki rządu Prawa i Sprawiedliwości, i teraz to już na pewno za
nieprzestrzeganie Konstytucji nie dostaniemy od Unii ani grosza. Inaczej być nie
mogło.
Oczywiście, w odpowiedzi na tę histerię,
rządowe media uruchomiły wielką akcję objaśniającą nam stan rzeczy i publikując
między innymi liczne opinie nadchodzące tu z najważniejszych światowych mediów,
w których w sposób jednoznaczny mówi się o bezdyskusyjnym sukcesie Węgier i
Polski. I oto, proszę sobie wyobrazić, że wczoraj w wieczornym programie TVP
Info „W tyle wizji” redaktorzy Ziemkiewicz oraz Wolski zaprezentowali całą serię
odpowiednich przykładów, a wśród nich pokazał się też tekst z „New York Timesa”
o następującej treści:
„But the deal
came at a heavy price in progressive goals attached to E.U. values and norms.
To bring Hungary and Poland on board, E.U. leaders decided to water down the caveat making funding
conditional on the rule-of-law benchmark that the two nations’ illiberal
government are violating”.
Do tego momentu oczywiście wszystko
jest jak najbardziej w porządku, jednak w tym momencie informacja ta zostaje najpierw
przetłumaczona, a następnie odczytana przez lektora w języku polskim i sprawy nagle
przybierają nowy obrót. Proszę spojrzeć:
„Ale transakcja ta miała wysoką cenę w
postaci progresywnych celów związanych z wartościami i normami Unii
Europejskiej. Aby zaangażować Węgry i Polskę, przywódcy Unii Europejskiej
postanowili złagodzić zastrzeżenie, uzależniając finansowanie od kryteriów
praworządności, które rządy obu narodów naruszają”.
Czy Państwo to widzą? Państwo to słyszą?
Otóż ostatecznie dowiadujemy się, że przywódcy UE postanowili złagodzić swoje
stanowisko i w ten sposób uzależnić finansowanie Polski od przestrzegania przez
nią praworządności. Co to oznacza dla nas? Wszyscy rozumiemy. Oznacza to
mianowicie, że od dziś Polska nie dostanie eurocenta z Unii do czasu jak uzna,
że LGBT to ludzie a nie ideologia. I że to jest ów rzekomy polski sukces.
Absurd? Jasne, tylko kogo to obchodzi? Na pewno nie redaktorów z TVP Info. A ja
też na szczęście przypuszczam, że również większość telewidzów, którzy, gdy
chodzi o kompetencje, wprawdzie stoją o wiele niżej od tych dwóch bałwanów, ale
niestety ich szczególnie jakoś nie przewyższają. A to pozwala mi wierzyć, że
nikt nic nie zauważył i jeszcze jakiś czas pociągniemy.
W tym momencie przejdę do języka obcego, który
ja akurat w tym wypadku, owszem, posiadam. Otóż tekst zamieszczony w „New York
Timesie” jest bez zarzutu. Tam wszystko jest przedstawione nie tylko zgodnie z
prawdą, ale w dodatku bardzo przejrzyście. Tam ów redaktor zadbał nawet o to,
by między „caveat” and „making” nie wrzucać tego nieszczęsnego przecinka, co w
sposób jednoznaczny wskazuje na fakt, że jemu chodziło o zastrzeżenie
uzależniające, a nie o decyzję, która uzależnia. A to jest, jak wszyscy pewnie
rozumiemy, nie to samo. Wręcz przeciwnie. Ów przecinek zmienia wszystko i ja
daję słowo, że mi nie chodzi o tego nieudacznika, którego TVP zatrudnia na
stanowisku podręcznego – w końcu podobne historie ja mogę opowiadać cały Boży
dzień – ale o tych dwóch durni, którzy przedstawili tekst pozbawiony
najmniejszego sensu i nawet przez ich tępą myśl nie przeszło, że oto prezentują
czystą, nomen omen, bezmyślność.
Pamiętam jak dawno dawno temu, za
siedmioma górami i siedmioma lasami wspólnie z Kamiuszkiem, Gabrielem
Maciejewskim, Andrzejem Nowakiem, oraz Grzegorzem Braunem wystąpiłem w
warszawskim klubie Hybrydy i tam, patrząc w prosto w oczy Rafałowi
Ziemkiewiczowi, opowiedziałem mu o tym, jak moja córka, w momencie gdy
usłyszała że Jarosław Kaczyński przegrał prezydenturę z Komorowskim się
rozpłakała i zapytałem go szyderczo, czy on się wtedy również rozpłakał. On
oczywiście nawet nie oderwał się od sączonego akurat przy barze drinka,
natomiast ja, tak samo jak wtedy, wiem też i dziś, że on na tamten wynik
zwyczajnie ziewnął. Ale wiem też coś jeszcze. Otóż zarówno on, jak cała reszta
tego towarzystwa, mają głęboko w nosie to co się dziś dzieje. Oni są skupieni
wyłącznie na karierze, jaką robią uczepiwszy się aktualnej władzy, a cała
reszta ich w żaden sposób nie porusza. A o tym świadczy znakomicie ów wybryk,
kiedy to oni na ekranie naszych telewizorów najpierw zaprezentowali, następnie
odczytali, a w końcu skomentowali komunikat nie dość że kompletnie pozbawiony
sensu, to jeszcze wymierzony bezpośrednio w sprawę, której oni rzekomo bronią.
Ja dziś nie mam najmniejszych wątpliwości,
że oni, siedząc tam w tym studio, nie dość że nie myślą o Polsce, to w dodatku
pogrążeni są w kompletnej bezmyślności, a wszystko co robią robią na zasadzie
wyuczonych odruchów.
Wydaje mi się, że kwestię tego przecinka
przedstawiłem odpowiednio jasno, jednak jeśli ktoś wciąż nie wie, w czym rzecz,
polecam prowadzone przez siebie lekcje angielskiego. Również na Skypie. Tam
jest wszystko co człowiek z poczuciem niespełnienia
potrzebuje.
