Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BBC. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą BBC. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 3 lipca 2017

Jak hartuje się stal, czyli Internet w służbie dobrej zmiany

      Jak być może co uważniejsi czytelnicy tego bloga pamiętają, poseł Prawa i Sprawiedliwości, Dominik Tarczyński, stawał się jego bohaterem dwukrotnie. Do szczegółów wracać nie mam ochoty, wspomnę jednak, że jego tu obecność, zarówno za jednym, jak i za drugim razem, dla nas, wyborców Prawa i Sprawiedliwości, wiązała się z poczuciem, najdelikatniej rzecz ujmując, najgłębszego rozczarowania. Przyznam zupełnie uczciwie, że zwracając uwagę na postępki owego dziwnego człowieka, liczyłem bardzo, że on nam w bardzo krótkim czasie zniknie z oczu i przynajmniej ten jeden problem będziemy mogli uznać za załatwiony. Niestety tak się nie stało. Wręcz przeciwnie, można odnieść wrażenie, że od tamtego czasu Tarczyński poczuł się znacznie pewniej i dziś jest już na prostej drodze, by stać się jedną z głównych medialnych twarzy Dobrej Zmiany.
       I oto, proszę sobie wyobrazić, że parę tygodni temu doszło do wydarzenia, które, z jednej strony, potwierdziło nasze najgorsze podejrzenia, gdy chodzi o wspomnianego posła, a z drugiej, napełniło nas smutkiem, którego zapewne, jeśli nic się nie zmieni, nie złagodzą choćby i wieczne rządy Prawa i Sprawiedliwości. Pewnego dnia mianowicie na youtubie ukazał się filmik przedstawiający wywiad, jakiego Tarczyński rzekomo udzielił stacji BBC World, i gdzie, jak zapowiada już sam jego tytuł, ten sam Tarczyński, przedstawiając polskie stanowisko na tak zwany „problem uchodźców”, dziennikarkę BBC dosłownie „miażdży”. Proszę rzucić okiem:



       Powiem uczciwie, że po wysłuchaniu tej rozmowy, moja pierwsza myśl była taka, że ten cały Tarczyński, co by o nim nie mówić, przede wszystkim zna język, no a co więcej, potrafi z języka korzystać, w czym się odróżnia choćby od takiego Janusza Korwina-Mikke. A to jest już coś. Po chwili jednak zaczęły mnie ogarniać pewne bardzo poważne wątpliwości, które się dodatkowo nasiliły po rozmowie z moim synem. Otóż dziecko moje zwróciło mi uwagę na fakt, który ja jak najbardziej przegapiłem, ten mianowicie, że owa dziennikarka, gdy chodzi o język obowiązujący w BBC zdecydowanie się nie mieści w znanym nam standardzie. Po paru dniach dodatkowo syn mój poinformował mnie, że poza tym jednym filmem na youtubie, swoją drogą wrzuconym przez kogoś podpisującego się nickiem „Masakracja”, żadnego śladu po owym wywiadzie dla BBC nie ma. Owszem, liczni prawicowo zorientowani internauci z całej Europy wrzucają ów „wywiad” do sieci, próbując w ten sposób dołożyć kolejny argument do swojej walki o bezpieczną i w miarę cywilizowaną Europę, jednak za każdym razem jedyny adres prowadzi nas do wspomnianej „Masakracji”. O żadnym BBC mowy nie ma.
      Ktoś tak naiwny jak ja powie pewnie, że my tu chyba nie chcemy sugerować, że wspomnianego wywiadu nigdy nie było, że to wszystko zostało zaaranżowane i wyprodukowane przez Tarczyńskiego i jakichś wynajętych przez niego mądrali. Są w końcu granice bezczelności, czy, jak to ładnie określają nasi starsi bracia w wierze, hucpy. Otóż wygląda na to, że jest gorzej niż mogliśmy podejrzewać. Wygląda na to, że owe granice nawet jeśli istnieją, to są one systematycznie przesuwane, a to czego w tych dniach dokonał poseł Prawa i Sprawiedliwości, Dominik Tarczyński, bije wszystko na głowę. Wygląda na to, a moje podejrzenia potwierdzają pojawiające się w sieci kolejne – zupełnie niezależnie od naszych – wątpliwości co do autentyczności owego „wywiadu”, a przede wszystkim być może reakcja na nie samego Tarczyńskiego, który konsekwentnie każde kolejne pytanie w tej sprawie obraca w żart, że całość została od początku do końca zaaranżowana przez niego samego. To on bowiem, jak wszystko na to wskazuje, ową„rozmowę”, wymyślił, on zlecił jej nakręcenie, on ją kazał wrzucić do Sieci jako „wywiad dla BBC”, on dziś wreszcie idzie na tyle daleko, by udzielić w tej sprawie specjalnego wywiadu Radiu Maryja, gdzie przed niczego nie spodziewającym się księdzem chwali się swoim rzekomym międzynarodowym sucesem.
     Oczywiście, muszę się tu zastrzec, że mimo iż mam wszelkie powody do podejrzliwości, tak naprawdę wciąż zaledwie dmucham na zimne i biorę pod uwagę taką ewentualność, że może się w końcu zdarzyć, że sam Dominik Tarczyński ujawni przynajmniej nazwisko owej dziennikarki BBC, której podobno udzielił wywiadu. Póki co jednak ostrzegam: jest duża szansa, że stoimy wobec praktyk, które przy szczególnie niekorzystnych wiatrach mogą nas zaprowadzić w rejony, od których najprostszą drogą ucieczki będzie ta prosto w ramiona… nie mówię, że Platformy Obywatelskiej, bo jak widzimy, jest już raczej po nich – ale zwykłej nicości. A to by oznaczało, że znaleźliśmy się w tak zwanej „czarnej dupie”.

Przypominam, że w księgarni na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl kupujemy moje książki. Polecam jak najbardziej uczciwie i szczerze.


     

czwartek, 14 marca 2013

Za co lubię Leszka Millera

Zakończone wczoraj konklawe, oraz wskazanie przez kardynałów argentyńskiego jezuity, jako głowy naszego Kościoła, niejako automatycznie zmusiło mnie do ponownego uczestnictwa w przekazywanym codziennie na żywo festiwalu zidiocenia, którego obsługą w ostatnich latach zajmuje się telewizja i w ogóle media. Jak więc wszyscy z nas, czekaliśmy już od paru już dni, aż poznamy imię nowego papieża, a kiedy wczoraj w pewnym momencie na owym watykańskim kominie usiadła biała mewa i przez chyba z godzinę nie chciała odlecieć, wszyscy odczytaliśmy to jako dobry znak, że to się stanie właśnie dziś, za chwilę, i już naprawdę nie było sposobu, by ten telewizor wyłączyć, i przestać choć na chwilę słuchać tych głosów.
Nie wiem, czy to dlatego, że dawno telewizji w takim natężeniu nie oglądałem, czy może przez to, że owo bałwaństwo w zderzeniu z uroczystością i powagą chwili stało się jeszcze bardziej dojmujące niż zwykle, czy wreszcie skutkiem tego, że ostatnio w ogóle gorzej znoszę wszelki, fizyczny i intelektualny, chaos, ale muszę powiedzieć, że w pewnym już momencie, z tego zdenerwowania, nie byłem w stanie się skupić na tym, czego ten dzień tak naprawdę dotyczył, rozglądałem się za czymś, czym można by było rzucić w któryś z tych łbów.
Są jednak w tym całym nieszczęściu rzeczy, które pozwalają zachować dobry nastrój. Pierwsza z nich, to oczywiście sama osoba nowego papieża i popłoch, jaki w sposób ewidentny ten akurat wybór wywołał w szeregach tych, którzy to zło definiują. Ja naprawdę nie pamiętam, kiedy to miałem więcej tej zimnej, grzesznej satysfakcji, niż wczoraj właśnie, kiedy oni się powoli zsuwali z tej swojej nicnieznaczącej paplaniny o tym, jaki to równy facet z tego nowego papieża, jaki to liberał, jak to on jeździ metrem do roboty, i jak to on teraz oczyści Kościół z tego bagna, to fantastycznie wręcz symbolizującego ową panikę wystąpienie polskiego ambasadora w Argentynie, który poproszony o komentarz i może jakąś relacje z tego, co się dzieje na ulicach Buenos Aires, zaczął coś nieporadnie bąkać o tym, że on akurat nie może wiele powiedzieć, bo jeszcze akurat nie miał okazji wyjrzeć przez okno, samego papieża zna o tyle o ile, i może tylko powiedzieć, że to czarny konserwatysta, no i by do niego może zadzwonić jutro, to on do tego czasu się zorientuje.
Jednak dziś właśnie dotarła do mnie pewna informacja, która może na pierwszy rzut oka wcale nie może być bardzo pocieszająca, a kto wie, czy wręcz przeciwnie, nie powinna być przez nas odbierana jako coś wręcz bolesnego, a mimo to, mój niemal wrodzony minimalizm, jak idzie o oczekiwania, jakie ja mam w stosunku do świata, każe mi czuć pewną nadzieję. Otóż proszę sobie wyobrazić, że nie u nas w TVN24, nie u nas w TVP Info, ani nawet nie u nas w Polsacie, ale w dalekiej Wielkiej Brytanii, to słynne ich BBC akurat transmitowało pierwsze wystąpienie papieża Franciszka, kiedy nagle papież zaczął się modlić, najpierw słowami „Ojcze Nasz”, a następnie „Zdrowaś Maryjo”, a zatrudniony przez nich tłumacz kompletnie zgłupiał, i zaczął jedną i drugą modlitwę przekładać literalnie, na tyle dokładnie, na ile pozwalała mu znajomość języka włoskiego. W rezultacie, otrzymaliśmy coś w rodzaju: „Ojcze nas, który jesteś w niebie… eee… niech będzie święte Twoje imię… eee… niech Twoje królestwo przyjdzie… niech będzie tak jak sobie życzysz” i tak do końca, w tym samym stylu charakterystycznym dla kogoś, kto tę modlitwę słyszy pierwszy raz w życiu.
Ktoś powie, że skoro nasz świat doszedł do tego punktu, w tym nie ma nic pocieszającego, lecz wręcz przeciwnie, powinniśmy bić na alarm. I, owszem, ja się zgadzam, że sytuacja, w której się nagle okazuje, że w samym środku cywilizowanego świata, słowa „Ojcze Nasz” są tak samo mniej więcej rozpoznawane, jak tekst pierwszego lepszego popowego hitu, a więc na takiej zasadzie, że kto lubi, ten zna, nie jest zbyt interesująca. Natomiast uważam, że już znacznie ciekawsza jest reakcja, jaką ten wczorajszy przypadek wywołał w Wielkiej Brytanii. Z tego, co czytam w Internecie, wynika, że z tego co narobili, BBC musi się dziś tłumaczyć znacznie gęściej, niż z kolejnej próby zrzucenia odpowiedzialności za Holocaust na Polaków. I to nie przed jakimś Watykanem, czy obcą ambasada, ale znacznie gorzej – przed własną publicznością. W dodatku jeszcze w reakcji na tę cholerę, jaka ogarnęła wielu Brytyjczyków, taki Daily Mail na przykład poczuł się w obowiązku przytoczyć w całości i w wersji podstawowej słowa „Ojcze Nasz”. A to jest, uważam, znak dobry.
Ale jest jeszcze coś, co mnie wprawia w lepszy nastrój. Cokolwiek by nie powiedzieć o tych kretynach z TVN-u czy TVP Info, jednego możemy być pewni – póki co, u nas coś takiego by się nie zdarzyło. U nas, nawet gdyby w roli tego tłumacza wystąpił sam prezydent Komorowski, ze swoimi powszechnie znanymi możliwościami, on by słowa tej modlitwy wyrecytował od początku do końca tak by nawet jego osobisty kumpel kardynał Nycz nie miał się do czego przyczepić. Co ja mówię, Komorowski? Nawet Leszek Miller by sobie poradził.
Minimalizm? Zgoda. Niech będzie minimalizm. Sam przecież już się do tego przyznałem. Muszę jednak powiedzieć, że z mojego punktu widzenia, jest już tak do dupy, że można się cieszyć nawet tym, że w czerwcu w Krakowie zagra Portishead, a co tu dopiero mówić o takich przyjemnościach jak świadomość, że nawet Millera, nawet Komorowskiego stać na wiele, ale jednemu rady nie dadzą – potędze Sakramentu.

Proszę się na mnie nie gniewać, ale, jak większość z nas wie, ja, mimo że staram się jak mogę, wciąż bez Waszej pomocy nie daję rady. Bardzo więc proszę o wsparcie dla tego bloga, który jeszcze przez jakiś czas będzie musiał stanowić główne źródło mojego utrzymania. Dziękuję. A na koniec BBC. Kto da radę, niech się wsłucha.

środa, 30 maja 2012

O Polsce w korkociągu

Parę dni temu ogłoszone zostały wyniki egzaminu dla sześcioklasistów, i okazało się, że przeciętne dziecko napisało ten sprawdzian na ciut ponad 50%. Jak wiemy, takie 50% bywa oceniane raz lepiej, raz gorzej – na ogół jednak gorzej. Wprawdzie, jak idzie o matury, 30% chyba wciąż jest traktowane jako egzamin zdany, no ale ten akurat system świadczy bardziej o polskim systemie edukacji, niż o uczniach. Na studiach już jednak, czy choćby w niektórych liceach, aby mieć egzamin zaliczony, trzeba go napisać na 70%, a jeśli trafi się nauczyciel bardziej wymagający, to nawet takie 70% może się okazać porażką. Generalnie jednak rzecz biorąc, 50% to pała. A zatem, wygląda na to, że w tym roku dzieci kończące polską podstawówkę, na koniec otrzymały ocenę niedostateczną, a tym samym pokazały praktycznie, że się nadają do gimnazjum tylko pod warunkiem, że tam będzie łatwiej. Inna sprawa, że pewnie będzie.
Żyjemy w czasach, gdzie właściwie do czasu jak nastąpi ostateczny wybuch, nie ma takiego zdarzenia, nie ma takich słów, nie ma wreszcie takiego nieszczęścia, które by zrobiły na kimkolwiek wrażenie większe niż parominutowe. Tym bardziej, nie można się spodziewać większego poruszenia, gdy chodzi o coś tak ulotnego i w sumie dla większości z nas egzotycznego, jak wyniki egzaminu dla szóstoklasistów. Żyjemy w czasach gdy właściwie coś takiego jak hierarchia rzeczy ważnych i nieważnych nie istnieje. To co ważne, to to co ważne dla nas; co nas nie dotyczy bezpośrednio, pozostaje zwyczajnie już nieistotne. Kultura, wykształcenie, wojsko, edukacja, historia, nauka, a nawet, z pewnego punktu widzenia, i gospodarka – to wszystko staje się zupełnie bez znaczenia, o ile jeszcze możemy liczyć na to, że wyjrzymy przez okno i zobaczymy, że wszystko jest dokładnie takie samo jak było wczoraj. Oczywiście, liczą się pieniądze – i to jest jak najbardziej zrozumiale, bo, jak wiemy, bez pieniędzy umieramy – no i zdrowie, bo bez zdrowia też ani rusz. Oto dokąd doszliśmy przez ostatnie lata.
W tej sytuacji, naprawdę nie ma się co dziwić, że problem tych dzieci, które po sześciu latach nauki w polskiej szkole są na poziomie, jakiego sobie prawdopodobnie nawet Heinrich – czy jak mu rodzice dali przy urodzeniu – Goebbels nie mógł wymarzyć – a więc podstawowej umiejętności sylabizowania i równie podstawowej arytmetyki, większości z nas zwyczajnie umknął. A jeśli nawet ktoś na tę informację zwrócił uwagę, to prawdopodobnie tylko ze smutkiem pokiwał głową i wrócił do spraw codziennych. No bo, w końcu jakoś to będzie, a martwić się bez przerwy też nie bardzo wiadomo jak. Tymczasem, wygląda na to, że znaleźliśmy się na tak zwanej równi pochyłej i jeśli możemy jeszcze na coś liczyć, to jedno wiemy już z całą pewnością – to pokolenie jest już stracone. Podobnie jak zapewne i następne. A jak bardzo, to zobaczymy z całą wyrazistością za parę lat, kiedy te dzieci staną się dorosłe. Do tego czasu możemy mieć satysfakcję, że wciąż nas jeszcze na to czy owo stać.
A więc to jest edukacja, której nie ma. Parę razy ostatnio wspominaliśmy o wojsku, którego nie ma, o kulturze, której nie ma, o filmie, literaturze, o elegancji, których nie ma, a nawet o urodzie, która też gdzieś się w międzyczasie nam zapodziała. Ale dziś też patrzymy na Polskę, której nie ma, i myślimy już pewnie sobie tylko, że jakie to szczęście, że na wieść, iż na koszulkach polskich piłkarzy nie będzie orzełków, podniósł się swego czasu ów rwetes, bo zbliżają się mistrzostwa, i nawet jeśli założymy najgorsze, to przynajmniej one – te orzełki, jeszcze przez jakiś czas będą.
Przyszedł dziś do mnie mój syn i zapytał, czy nie uważam, że całe to zamieszanie ze słowami Obamy na temat polskich obozów śmierci, to jednak przesada. Przecież jemu w sposób oczywisty chodziło nie o obozy polskie, ale o obozy na terenie Polski. Więc nie ma się co aż tak oburzać. A ja sobie pomyślałem, że skoro nawet on się z międzyczasie zrobił tak mało czujny, to znaczy, że mamy już tylko albo zdrajców, albo wariatów. I że to jest prawdziwy kłopot. Mówię więc mojemu dziecku, ze nie, że on jest w bardzo ciężkim i niebezpiecznym błedzie. Że on musi bardzo uważać, bo traci busolę. A on mi na to, że ależ Obamie bezwzględnie i z całą pewnością nie chodziło o to, że Polacy zakładali obozy śmierci, tylko że to Niemcy je organizowali, tyle że na terenie Polski. No i w tej sytuacji pozostaje już tylko zapytać: To czemu Obama nie powiedział „niemieckie”? Czemu? Odpowiedź jest prosta: Bo gdyby tak powiedział, to by go Merkel rozjechała. I on to świetnie, nawet jeśli w swym tępym umyśle nie wie, to z pewnością czuje.
Barak Obama, wspominając o tych obozach, miał do wyboru kilka możliwości. Mógł przede wszystkim powiedzieć oczywiście „niemieckie”, bo to w istocie były obozy niemieckie. Mógł, bardziej elegancko, użyć słowa „hitlerowskie”, lub „nazistowskie”. Mógł też wreszcie, skoro już tak bardzo mu nasz kraj chodził po tym czarnym mózgu, wspomnieć o obozach koncentracyjnych w „okupowanej Polsce”. Mógł jednak też oczywiście skorzystać z wersji, którą mu ostatecznie zaproponowano, i nazwać je obozami „polskimi”. I wybrał właśnie to ostatnie rozwiązanie. A my, skoro już wiemy, dlaczego zrezygnował z przymiotnika „niemieckie”, zastanówmy się może, dlaczego powiedział „polskie”? Otóż moim zdaniem on to zrobił celowo. On powiedział „polskie” nie dlatego, że jest tak głupi, że nie wie, jak to z tymi obozami było, ale odwrotnie – że on wie to bardzo świetnie. Obama doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że Polacy w kwestii takiego Auschwitz nie mieli nic do gadania, tylko uznał, że będzie bardzo dobrze, jeśli on powie „polskie”, bo w ten sposób Polacy zobaczą po raz kolejny, że nie mają żadnych praw, lecz wyłącznie jakieś nieokreślone aspiracje, i wynikające z nich obowiązki. Czemu mu na tym tak zależało? Otóż tego ja już wiedzieć nie mogę, bo tu się zaczynają bardzo poważne interesy, natomiast domyślam się, że skoro zależało, to znaczy, że oni wciąż jeszcze mają nas na oku. I tyle dobrego.
Tak się złożyło, że niemal w tym samym czasie kiedy Obama oskarżył Polskę o Holocaust, telewizja BBC przestrzegła swoich obywateli, by, jeśli im życie miłe, do Polski nie jeździli, i oczywiście nagle okazało się, że to jest dopiero prawdziwy news. Nie ten Obama, ale mistrzostwa i piłka. I to uważam za fantastyczny dowód na to, że ta atmosfera jest sterowana. Bo proszę spojrzeć. Jakie ma znaczenie to, że BBC poinformowała Anglików o tym, że polscy kibice to rasiści i antysemici? Żadnego. Oni i tak będą tu dalej przylatywać samolotami w każdy weekend, pić to gówno o nazwie „Lech”, i zarzygiwać po nocach Kraków czy Wrocław. Czemu? Bo tu jest tanio, fajnie i wszędzie pełno ładnych dziewczyn, co akurat kto jak kto, ale Anglicy doceniają. A zatem, owa bzdura puszczona przez BBC jest bez znaczenia, i to że premier Tusk nagle postanowił robić z tego wydarzenie, a media zupełnie oszalały, to musi też stanowić tylko i wyłącznie część większego planu.
Natomiast ja oczywiście wciąż się zastanawiam, co można zrobić na to, że prezydent Stanów Zjednoczonych całym swoim autorytetem poinformował świat, ze II Wojna Światowa to robota Polaków? I niestety, bardzo mi przykro, ale nic mi nie przychodzi do głowy. To znaczy ja wiem bardzo dobrze, co by zrobił Lech Kaczyński, gdyby to on, a nie ten bałwan z Dziadzią, był dziś prezydentem. Wiem też, co by zrobił Jarosław Kaczyński, gdyby to on był premierem, a nie ten piłkarz-amator z jakiegoś Sopotu. Niestety, jednego z nich oni już zamordowali, a drugi musi spać z jednym okiem otwartym i czekać na lepsze czasy. Jak idzie o Polskę, to ona jest dziś w rękach bardzo szemranego towarzystwa, a tym samym pytanie „co robić?” pozostaje idealnie puste. Podobnie jak pytania wcześniejsze – co robić z polską szkołą, polską gospodarką, polskim wojskiem? To są pytania kompletnie abstrakcyjne. Zwłaszcza w sytuacji gdy ci, którzy mogliby coś tu powiedzieć są akurat na zakupach. Na szczęście – i przepraszam że to mówię – jeszcze tylko przez jakiś czas.

Raz staram się tu nas zabawiać, raz przybić do podłogi. Tak czy inaczej, zawsze chodzi o to, by dać świadectwo czemuś co ważne. Jeśli ktoś też tak uważa, bardzo proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem Konat. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...