Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Blog. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Blog. Pokaż wszystkie posty

sobota, 17 lipca 2021

Posłuchaj to do Ciebie

 

        Blog ten zacząłem prowadzić prawie 12 już lat temu z powodu zwykłego kaprysu. Otóż dowiedziałem się, że istnieje coś takiego jak blogosfera, no i się zgłosiłem. Ponieważ z jednej strony publikowane przeze mnie teksty zdobyły pewną popularność, a z drugiej my tu znależliśmy się w bardzo poważnych finansowych tarapatach, uznałem że nie zaszkodziłoby gdybym zwrócił się do najbardziej wiernych czytelników o finasowe wsparcie, no i jeśli kolejne lata jakoś udało nam się przetrwać, to dzięki czytelnikom właśnie. Przy okazji, dzięki inicjatywie mojego kumpla Gabriela Maciejewskiego, zostałem autorem książek, to miejsce również zaczęło być wykorzystywane jako sposób na zwiększenie sprzedaży książek, czyli krótko mówiąśc, życie. Cokolwiek jednak się tu działo, podstawowy cel był zawsze jeden, i symbolizowany niezmiennie hasłem: Posłuchaj to do Ciebie.

        Dziś, Bogu dzięki, udało nam się wypłynąć na powierzchnię i nie mam najmniejszego powodu, by – co cielkawe, w odróżnieniu od większości dostarczycieli róż orakich treści – dodatkowo, praktycznie wszystkie moje książki zostały już wykupione i nie mam też żadnego powodu by prowadzić tu jakąkolwiek reklamę, ktoś więc mógłby się spytać jaki ja mam powód, by tu w ogóle jeszcze niemal każdego dnia przychodzić i zostawiać swoje kolejne refleksje. Otóż odpowiedź na to pytanie jest jedna. Ja to robię dziś już tylko z wdzięczności dla tych wszystkich, którzy przed laty uratowali nas przed kompletnym upadkiem. Wiem bowiem, że to wszystko co tu pisałem i do dziś piszę, jest tym na co oni kazdego ranka czekają i nie mam serca, by ich tak zostawić. No i piszę przede wszystkim dla nich.

       I to jest odpowiedź na pytanie, które być może nurtuje nie tylko mnie, ale kilku uczestników tego bloga: czemu ja to robię? Czy chodzi o to, że ja mam głęboką potrzebę podzielenia się ze światem swoimi refleksjami na tematy bieżace? Nie. Czy może chodzi o to, że ja się już od tego bloga uzależniłem i nie bardzo wiem, co innego miałbym robić wieczorami, czy nad ranem? Oczywiście że nie. Moje życie jest dziś zdecydowanie uporządkowane i ja akurat autentycznie traktuję to pisanie jako zobowiazanie, wdzieczość i nic więcej.

        Ale oto pojawia się dodatkowy kłopot. Jak wiemy, dzisiejszy świat polityki dostarcza nam tak dużo emocji, że w ten czy inny sposób musimy je jakoś z siebie wyrzucić, więc prowadzenie bloga mogłoby służyć jako sposób na uwolnienie się od pewnych niepokojów. Otóż tu, gdy chodzi o mnie, również nie w tym rzecz. Oto po tych wszystkich latach dotarłem do momentu – a moi stali czytelnicy pewnie już zdążyli to zauważyć – gdzie wszystko staje się kompletnie nieciekawe. Wiem że to może zabrzmieć trochę nieładnie, ale ja już od pewnego czasu mam wrażenie, że wszystko to o czym tu próbuję pisać jest w pewnym sensie wymuszone i nieszczere, w tym sensie, że to co opisuję jako problem, dla mnie problemem w ogóle nie jest.

      Szykowałem się do tego tekstu już od pewnego czasu, ale dziś jednak usłyszałem, że Donald Tusk w wywiadzie dla telewizji TVN24 powiedział, że jeszcze zanim on go zamordował, Lech Kaczyński powiedział mu w przyjaznym zaufaniu, że on Tuska przestrzega przed swoim bratem Jarosławem Kaczyńskim, który jest klasycznym antyeuropejczykiem i prowadzi Polskę do zguby. Jak słyszę, redaktor TVN-u zapytał Tuska, czy on mówi poważnie, ten potwierdził, a ja sobie myślę, że wobec czegoś takiego ja stoję bezradny. Oczywiście, mogę tu napisać na ten temat felieton, ale przecież mi nigdy nie chodziło o to, by prowadzić walkę z takimi mistrzami politycznej publicystyki jak Stanisław Janecki czy Jacek Karnowski. A zatem, przepraszam, bardzo, ale co ja tu mam do szukania?

      Ktoś powie, że ja się niepotrzebnie uczepiłem tego Tuska, podczas gdy on wcale nie jest tu najważniejszy. No i dobrze. Tematów bowiem jest, zwłąszcza ostatnio cała masa. Oto, proszę sobie wyobrazić, że w tak zwanej Sieci pojawił się fejkowy news, przypisany Polskiej Agencji Prasowej i informujący, że premier Morawiecki zapowiedział podwyżkę cen benzyny do 8 zł za litr, zapewniając jednocześnie, że dzięki działaniom rządu, Polaków będzie na to stać. W tym momencie pojawił się jeden z czołowych dziennikarzy Onetu, niejaki Szwertner i podał dalej to kłamstwo, powodując oczywiście lawinę. Przepraszam bardzo, ale czy może to jest powód dla którego ja powinienem zabierać tu głos. Nie sądzę.

        Minister Czarnek wspomniał gdzieś, że Kościół Adama Bonieckiego, to nie jest Kosciół Powszechny, tylko jakaś para-protestancka sekta i za te, jakże prawdziwe słowa, został zaatakowany przez red. Terlikowskiego. Gdy Terlikowskiemu zwrócono uwagę na to, żeby się nie wymadrzał, bo nie jest nawet teologiem, odpowiedział, że teologiem wprawdzie nie jest, ale jest za to filozofem. Nie dodał wprawdzie, że tak samo jak filozofami byli Kant i Arystoteles, czy choćby Św. Tomasz z Akwinu, ale sama ta deklaracja i tak jeszcze jakieś pięć czy sześć lat temu wywołąła by u mnie potrzebę wyszydzenia tego cymbała brzmiącego. Dziś już mi się zwyczajnie nie chce, a skoro nie chce, to nawet gdybym coś napisał, to by nie było tego warte.

        Polska polityka weszła w fazę, która z mojego punktu widzenia nie podlega jakiemukolwiek opisowi. To z czym mamy do czynienia to zwykłe szaleństwo, którego ja osobiście ani nie mam sposobu ani chęci opisywać. A dla mnie to jest oczywiście problem. Ja wciąż mam poczucie, że jest wiele osób, którym się nie jestem w stanie odwdzieczyć inaczej jak przez te teksty, a jednocześnie nie jestem już w stanie komentować tego obłędu uczciwie i  odpowiednio szczerze. No bo popatrzmy na tego Tuska. On wraca z Brukseli, rzekomo ratować Polskę od PiS-owskiej przemocy, i bez cienia wstydu szczuje Jarosława Kaczyńskiego przeciwko bratu, którego sam swego czasu doprowadził do owego strasznego końca. I przede mną stoi Donald Tusk i ja mam tę twarz skomentować, w inny sposób od tego jak to zrobiła moja świętej pamięci ciocia, mówiac, że „on stawia te oczy jak złodziej”? Przepraszam bardzo, ale to już jest ponad moje siły. I, co gorsze, chęci.

        Co zatem przed nami? Oczywiście ja dalej tu będę pisał, wyłącznie z nieskończonej wdzięczności dla tych wszystkich którzy tu swego czasu wykazali tak wielkie serce. Proszę mi jednak wybaczyć jeśli to będzie tylko od czasu do czasu, a więc wtedy gdy będę miał pewność, że dam Wam to na co zasługujecie.

 

poniedziałek, 9 marca 2020

Wałęsa, dawaj moje pięć milionów!


      No a zatem na naszym blogu wyświetliła się wczoraj odsłona nr 5 000 000, i gdyby ktoś sądził że się pomyliłem, mam na myśli liczbę pięć milionów, w związku z czym mam tu kilka bardzo poważnych refleksji. Pierwsza z nich dotyczy owych pięciuset baniek. Ktoś powie, że przede wszystkim córka Aleksandra Kwaśniewskiego  czy Donalda Tuska tyle rejestruje każdego dnia, a nie przez 10 lat, a poza tym wcale nie wiadomo, czy te pięć milionów to odsłony unikalne, czy generowane przez wciąż te same 20 osób na krzyż, a ja na to mam odpowiedzi dwie. Pierwsza to taka, że jeśli weźmiemy pod uwagę fakt, że tu niemal nie ma zwykłej internetowej gadki, a zatem zdecydowana większość czytelników wchodzi na ten blog tylko raz, by przeczytać tekst i wracać do codziennych zajęć, mogę podejrzewać, że ten adres zna i z niego regularnie korzysta jakieś dwa tysiące osób. A to jest już moim zdaniem coś. Druga kwestia to ta, że nawet gdybym ja młodej Kwaśniewskiej i Tuskówny i ich projektów nie miał w głębokim poważaniu, to choćby miało się okazać, że przez minione 10 lat z kawałkiem owe pięć milionów razy wszedł tu zaledwie jeden czytelnik, to ja i tak już mogę umierać w spokoju. A więc to mamy załatwione.
       A teraz kwestia może jeszcze ważniejsza. Otóż przez te same 12 lat, kiedy się tu w Sieci udzielam, dzięki wsparciu i odpowiedniemu zaangażowaniu Gabriela Maciejewskiego, znanemu nam wszystkim Coryllusa, wydałem dziewięć książek, z czego sprzedałem sześć. Nie mówię oczywiście, że owa Tarantinowska liczba dziewięć była moim celem oraz ambicją, niemniej chciałem dziś ogłosić publicznie, że to już koniec i więcej nie będzie. Mamy oto dziewięć książek, z których większość jest dostępna już tylko w sprzedaży wtórnej i dziękuję za to wszystkim bardzo serdecznie.
      Ktoś zapyta skąd ta decyzja, a ja już spieszę z odpowiedzią. Otóż wszystko się zaczęło od komentarza jaki wspomniany Gabriel Maciejewski, mój kumpel i wydawca, zamieścił na swoim blogu jakiś rok temu, w którym poinformował cały świat, że ja i moje teksty stanowimy z punktu widzenia interesu, który on realizuje, wyłącznie obciążenie, a jeśli on  mnie wciąż toleruje, to jedynie przez naszą osobistą znajomość i związane z nią zaszłości. Mimo że owo oświadczenie zostało opublikowane publicznie i było dla mnie wydarzeniem dość przejmującym, postanowiłem przejść nad nim do porządku dziennego i jak gdyby nigdy nic robić wszystko tak samo jak robiłem dotychczas.
       I oto całkiem niedawno Gabriel Maciejewski, mój kolega i wydawca, znów ogłosił, i znów jak najbardziej publicznie, że jeśli ja nie zacznę pisać na poziomie, który on uzna za poważny, nie powinienem liczyć na jego dalsze uprzejmości. Ponieważ ja jednak swojego poziomu podwyższyć nie potrafię, ale też podwyższać nie mam ochoty, uważam, że również ta część problemu jest rozwiązana.
       Jest jeszcze jedna kwestia. Otóż miałem plan, by gdy idzie o książki, osiągnąć liczbę 10, i żeby to wszystko zamknąć projektem opartym na tekstach o zabójcach, z których część ukazywała się przez pewien czas w magazynie „Bez Cenzury”, a część leży w tak zwanej szufladzie. Chciałem wydać książkę z pewną bardzo jasno określoną tezą, która byłaby w pewnym sensie pogłębionym studium na temat, który stanowił główny motyw zbioru moich posmoleńskich felietonów o Diable, ale też w pewnym sensie był podsumowaniem tego wszystkiego, co tu na tym blogu przez ponad dziesięć lat zostawiałem. Dziś Gabriel bardzo jednoznacznie informuje mnie, że on mi tego nie wyda, ponieważ to jest ordynarny pop, w dodatku na poziomie prasy wydawanej przez Piotra Bachurskiego, a jego na tego typu upadek nie stać. W tej sytuacji, tym bardziej nie widzę sensu w zastanawianiu się nad kolejnymi tytułami.
        Jednak i tego nie traktuję jako wielkiego problemu. Z mojego punktu widzenia, to że mój blog zarejestrował właśnie pięć milionów odsłon, ale też i to, że udało mi się z mniejszym lub większym sukcesem sprzedać dziewięć tytułów, jest wystarczającym powodem, by czuć satysfakcję. Nawet jeśli w dalszej kolejności będą już tylko moje dzieci, moje wnuki oraz moje – Bóg jeden wie, jak długie – życie, to nawet jeśli nie zasadziłem drzewa i nie wybudowałem domu, czuję się spełniony.
       Gdyby komuś brakowało jeszcze czegoś na koniec, zapewniam, że blog pozostaje w dotychczasowym, nienaruszonym kształcie, jednak poza tym, reszta ulega ostatecznemu zamknięciu. A co do tego co pozostało ze wspomnianych książek, nie zgłaszam jakichkolwiek pretensji i wszystko co Klinika Języka na nich zarobi proponuję przeznaczyć na organizację kolejnych LUL-i. I niech nikt mi nie zarzuca, że jestem interesowny.




       
  


środa, 18 września 2019

Podziękowania


   Dzisiejsza notka będzie szczególna z dwóch względów. Przede wszystkim bowiem chciałem dziś podziękować oczywiście za wsparcie, o które prosiłem, ale przede wszystkim może za świadectwo, że to, co ja tu od ponad dziesięciu lat robię, wciąż jeszcze jest doceniane i przyjmowane z sympatią. A zatem, moje najszczersze podziękowania dla: Sławka z Brwinowa, Jacka z Oświęcimia, Jacka z Podkowy Leśnej, Joli z Laskowca, Magdy i Marka z Gdańska, Stefana z Pucka, Doroty z Orłowic, Jerzego z Wadowic, Danki z Warszawy, Piotra z Gorlic, Wojciecha z Gliwic, Mateusza z Długołęki, Aleksandra z Malca, Michała, tylko on  wie skąd, oraz, na końcu choć nie ostatku, dla Andrzeja z dalekiego świata. I na tym, proszę sobie wyobrazić, lista podziękowań się zamyka.
       I tu się pojawia kwestia kolejna. Otóż jestem pewien, że stali czytelnicy tego bloga zadadzą sobie pytanie, cóż takiego się właśnie stało, a ja, owszem, myślę, że znam na to pytanie odpowiedź. Otóż najwidoczniej stało się to, co właściwie powinno już było nastąpić w roku 2015, a więc wtedy, gdy prawo i sprawiedliwość – małe litery są tu użyte jak najbardziej celowo – uzyskało podwójne wyborcze zwycięstwo i pojawiła się bardzo poważna szansa na to, że oto nadszedł czas, gdzie ktoś taki jak Coryllus, czy Toyah staną się praktycznie zbędni. W końcu cel został zrealizowany, a więc wszystkim Państwu dziękujemy. Przyznać trzeba, że miało to nastąpić już w roku 2015, myśmy pierwsze oznaki tego zauważyli na warszawskich targach w kwietniu 2016 roku podczas pierwszych prawdziwie wolnych obchodów rocznicy Zamachu Smoleńskiego, ale jeszcze jakoś się nam udało pociągnąć do dziś, kiedy to, jak wszystko wskazuje, że w rzeczy samej nadszedł nowy, wspaniały świat, gdzie z tych dni, kiedy to każdy z nas wręcz błagał o słowo pocieszenia, natchnienia i nadziei, nie pozostało nawet wspomnienie.
       Gdyby ktoś myślał, że ja tu histeryzuję, proponuję zajrzeć do tego, co się dzieje i na samym blogu Coryllusa, ale też na tak zwanym „rynku sprzedażowym”. Otóż mamy ciężki, i moim zdaniem, nieodwracalny już kryzys. O ile w przypadku wszystkich moich wcześniejszych książek, wystarczyły dwa tygodnie, by pokryć koszta druku, a następne miesiące to już tylko czysty zysk, dziś jest tak, że z informacji dziwnie ujawnionej na stronie basnjakniedzwiedz.pl wynika, że gdy chodzi o moją najnowszą, wydaną pół roku temu książkę o języku Imperium, jesteśmy na poziomie 110 egzemplarzy, a więc druku plus waciki. A zatem, mamy do czynienia ze zjawiskiem, któremu wypada poświęcić osobną uwagę.
         A skoro mówimy o osobnej uwadze, chciałbym podzielić się najświeższą refleksją. Wygląda mi mianowicie na to, że ta przygoda dobiega końca. Wygląda na to, że czasy tak się nam ułożyły, że te teksty tworzą coraz mniejszą publiczną wartość. I nie mówię o tym, że maleje liczba odsłon. Ona akurat wręcz rośnie, natomiast wydaje mi się, że znacznie zmalały tamte emocje. I jeśli ktoś myśli, że dziś przeze mnie przemawia rozgoryczenie, to jest w bardzo ciężkim błędzie. Otóż nic podobnego. Minione 10 i więcej jeszcze lat uważam za jeden z najpiękniejszych i najlepiej wykorzystanych okresów w moim życiu. To co mnie przez te lata spotkało będę w sobie hołubił do ostatnich moich dni, a wszystkim tym, którzy przez te lata byli ze mną, pozostanę wdzięczny na zawsze. Oni wiedzą, jak było ciężko. Powiem więcej. To że zbliżamy się do końca tej przygody traktuję jako coś nadzwyczaj naturalnego i jestem przekonany, że inaczej być nie mogło i tak właśnie ma być.
      Ale jest coś jeszcze. Otóż zapewniam, że nawet jeśli na końcu, z moich dawnych, czytelników, przez tyle lat pomagających mi w utrzymywaniu jakości tego bloga, zostanie tylko jeden , ja wciąż dzień w dzień będę tu wrzucał te refleksje tylko dla niego, a kiedy przyjdzie kolejny wrzesień i ów marny czas, kto wie, czy nie zwrócę się tylko do niego o to, by mi zechciał coś przelać za ostatni tekst.

wtorek, 19 września 2017

Posłuchaj, to do Ciebie

      Przyszła pora by zamknąć naszą akcję pod tytułem „Złotówka dla Toyahuja”, a wraz nią, konieczność przedstawienia podstawowych informacji wraz z komentarzem, które powinny zainteresować przede wszystkim samych uczestników akcji, ale, jak sądzę, również naszych drogich hejterów. Otóż przez te trzy dni na podany przeze mnie numer konta wpłynęło 125 złotówek, trzy osoby przysłały maile z informacją, że się przyłączają do akcji, jednak z różnych powodów przelewu zrobić nie są w stanie, no i warto jeszcze wspomnieć o 16 złotówkach przekazanych przez Paypala, głównie przez czytelników z zagranicy.  Tym samym, na potrzeby parafii prowadzonej przez naszego sprawdzonego przyjaciela, księdza Rafała Krakowiaka, przekazuję 141 złotówek z prośbą o modlitwę za mnie i za ludzi, którzy tu ze mną są.
      Nie wiem dlaczego, choć domyślam się, że powody nie są w żaden sposób dla nas interesujące, bardzo znaczna część czytelników tego bloga, o których wiem, że tu są, lub nawet znam osobiście, w naszej akcji nie wzięła udziału. Są wśród nich osoby, które przesłały mi pieniądze tydzień wcześniej, w odpowiedzi na moją prośbę o wsparcie, a tu widocznie uznały, że się nie będą wygłupiać, ale jest też szereg osób mi bliskich, o których wiem, że ten blog czytają i lubią, ale ponieważ nie czują się częścią tak zwanej „społeczności internetowej”, konsekwentnie trzymają się z dala od wszelkich internetowych akcji. To jest parędziesiąt osób, znanych mi zarówno z twarzy, jak i z nazwiska, w stosunku do wielu z nich czuje nieopisaną wdzięczność i dziś o nich tu pamiętam. Wiem, że oni się nie dorzucili do tacy, ale z pewnością mają szereg innych sposóbów, by godnie wydać swoje pieniądze.
      Nie umiem powiedzieć, czy jest więc nas 300, czy mniej, czy więcej, ale z czystym sumieniem informuję, że to jest mniej więcej ta liczba i że jeśli trzeba będzie, to powalczymy i w cieniu.
      Bardzo wszystkim dziękuję i obiecuję, że póki mi życia i rozumu starczy będę robił to, co robię dotychczas, ku naszemu wspólnemu wzruszeniu. Bo, powiedzmy sobie, co tak naprawdę mamy, poza owym wzruszeniem? No co?
      Już na sam prawie koniec chciałbym dorzucić jeszcze jeden, moim zdaniem, zupełnie kluczowy komentarz. Może otóż ktoś powiedzieć, że tych 141 czytelników to ja mogę sobie wsadzić w nos. Nic bardziej mylnego. Niech którykolwiek z tych mądrali pokaże mi kogokolwiek na tym rynku kogoś, kto przedstawi 141 osób, którzy na wezwanie: „Proszę o złotówkę”, zadadzą sobie ten trud, by wejść na stronę swojego banku i wykonać ten przelew. Który z nich jest w stanie to po to sięgnąć? Pisarz Twardoch? Aktor Linda? Dziennkarz Wolski? Artysta Pietrzak?
      No właśnie, Pietrzak. Nie oglądałem jego występu na festiwalu w Opolu, bo zwyczajnie zasłuchałem się w muzykę, której akurat słuchałem tu u siebie i o wszystkim zapomniałem. Jak jednak słyszę od znajomych, doszło do pełnej, kompletnej i tragicznie żenującej kompromitacji. Ja nie chcę się znęcać nad osobą, jak by nie było już starszą, niemniej mam propozycję: niech Jan Pietrzak ogłosi w Interencie zbiórkę z jakiegokolwiek powodu, nie związanego z budową łuku triumfalnego nad Warszawą i wtedy dopiero się naprawdę policzymy. Rzecz bowiem w tym, że nie ma znaczenia ilosć, lecz jakość. I z tą refleksją zostawiam czytelników tego bloga. Jutro wracamy do tego co od niemal już 10 lat tu przeżywamy. Do naszych smutków i radości.
     Wcześniej użyłem słowa „prawie”. Owo „prawie” to – choć powinno się ich tu znaleźć znacznie więcej – zaledwie dwa komentarze. Pierwszy został załączony do przelewu:
„Kiedyś źle Pana oceniłem. Przepraszam. Pan mnie zbanował. Nic to. Zawsze Pana czytam, podziwiam i propaguję”.
     No i jeszcze jeden, zamieszczony w komentatrzu na blogu:
„No teraz to żeś mnie pan zdenerwował. Przyjechałem właśnie do domu po 27 godz tournee za kierownicą, zaparzyłem herbatę, usiadłem na podłodze przed laptopem, a tu taki numer! Nie byłoby nic w tym złego, tylko nie pamiętam loginu do konta, a sięgnięcie po niego wymaga ruszenie kufra z podłogi, bo login leży na szafce 3m dalej. I tu jest problem. Ale niech tam, raz się żyje.
Przepraszam za głupi komentarz, ale po ponad dobie bez snu trudno napisać coś sensownego”.
    Bardzo dziękuję. Nawet gdybym miał to pisać już tylko dla Was dwóch, będę pisał.



Książki, jak zawsze są do kupienia na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl. Zapraszam z całego serca.

poniedziałek, 18 września 2017

300?

      Dziś mamy kolejny, i tym razem już ostatni dzień naszej akcji „Złotówka na Toyahuja”, której, nawet jeśli nie jedynym, to zdecydowanie podstawowym, celem było ustalenie choćby w skromnym bardzo przybliżeniu, ile nas tu tak naprawdę jest i jaka jest tej obecności jakość. Wyniki oraz komentarz przedstawię jutro, dzis natomiast uwaqżam, że jest moment nie gorszy od każdego innego, by przedstawić tu pewną analizę, którą przeprowadziłem już jakiś czas temu, a dziś mam ochotę się nią podzielić. Otóż musimy sobie powiedzieć szczerze, że ten blog jest zjawiskiem całkowicie niszowym, w tym sensie, że osób, które o nim słyszało jest jeszcze mniej, niż tych, którzy mają w pamięci nazwisko… dajmy na to piosenkarki Poli Rise, a więc kobiety, z którą niedawno rozmowę przeprowadził portal onet.pl i która, jak sama opowiada, podarowała swoją płytę samej Bjork. A należy pamiętać, że ja tu nie rozbijam żadnych murów. W końcu sam jestem autorem, który swoje książki podarował Andrzejowi Dudzie i Jarosławowi Kaczyńskiemu, a wspomniany Onet już osiem lat temu podarował mi wypasiony laptop, czyż nie?
       Do czego jednak zmierzam? Otóż chodzi o to, że, jakkolwiek byśmy byli w swoje wybory zaangażowani, jakkolwiek byśmy nie byli do nich przywiązani i jakkolwiek byśmy tego miejsca nie traktowali, jako coś sobie nadzwyczaj bliskiego, musimy się pogodzić z faktem, że nas jest nie więcej jak 300 osób. Każdy pożeracz kultury popularnej wie, że to jest liczba nie byle jaka, jednak nie oszukujmy się – to są zaledwie trzy setki i więcej póki co nie będzie.
      Kiedy ja to zauważyłem po raz pierwszy? Otóż stało się to w roku 2008, kiedy to wspomniany Onet ogłosił kolejną edycję konkursu na polityczny blog roku, a ja go wygrałem, uzyskując trzysta mniej więcej głosów. I choć wysyłanie tych esemesów to była bardzo poważna akcja – kto tam był, to wie – wszystko się zatrzymało na tych paru setkach czytelników, dalej ani rusz i do widzenia z państwem. A jeśli ktoś myśli, że dziś, po tych wszystkich latach, jest znacznie lepiej, jest w poważnym błędzie. Te 300 osób to liczba stała i, jak się domyślam, póki co nie do ruszenia, a cała ewentualna reszta, to już wyłącznie czysty przypadek, czyli mniej więcej to, co jest udziałem tak zwanego mainstreamu, czyli chocby wspomnianej Poli Rise.
      Opowiem, jak wygląda sytuacja na przykładzie, który jest mi szczególnie bliski. Otóż, jak stali czytelnicy tego bloga, świetnie wiedzą, ja od roku 1990 jestem partyjnie związany z wszelkimi projektami firmowanymi przez Jarosława Kaczyńskiego, poczynając od Porozumienia Centrum, a kończąc na Prawie i Sprawiedliwości. Wprawdzie od pewnego czasu nie płacę już składek, uznając, że choćby wszystkie te książki, które przekazałem nieodpłatnie swojej partii, żeby ona sobie nimi handlowała, w pełni pokrywają moje wobec niej zobowązania, a mimo nawet pewnym gróźb, oni wciąż mnie nie skreślają i, jak się domyślam, mają swoje powody. A zatem jestem wciąż legalnym członkiem Prawa i Sprawiedlwiości i jako ten, od czasu do czasu, jeśli tylko czas mi pozwoli, biorę udział w organizowanych w Kościele Garnizonowym tuż za moim oknem, nieprzerwanie miesiąc w miesiąc od 7 lat, smoleńskich mszach. Proszę sobie wyobrazić, że z osób, które tam regularnie spotykam, a wszystko to lokalni członkowie partii, rozpoznaje mnie co najwyżej jedna. Z ludzi, którzy tam regularnie przychodzą, a jest to jakieś 100 osób, zaledwie jeden człowiek, czyli ten kto te msze zamawia, wie że ja prowadzę tego bloga i wydaję książki. Nie żeby on się jakoś tym przejmował, ale przynajmniej wie. Dla całej reszty jestem kimś, kto nawet nie jest człowiekiem z tak zwanej „branży”.
      Ale mam jeszcze jedną historię. Pewnie nikt z nas tego nie zauważył, ale właśnie dyrektorem Instytutu Polskiego w Düsseldorfie został Wojciech Poczachowski. Co to takiego ów Instytut Polski, pojęcia nie mam, natomiast, owszem, wiem, kim jest Poczachowski. Otóż jest to człowiek z wzcześniej wspomnianej „branży”, a przy okazji mój wieloletni kumpel. Zanim został mianowany na stanowisko owego dyrektora w Düsseldorfie, prowadził Poczachowski audycję w Radio Katowice, w której przeprowadzał rozmowy z gwiazdami bieżącej polityki. Szedłem sobie parę tygodni temu tu niedaleko i spotkałem Poczachowskiego. Pogadalismy chwilę, poplotkowaliśmy, w końcu Poczachowski pyta, co u mnie i co porabiam, a ja mu mówię, że prowadzę popularnego bloga i piszę książki. I proszę sobie wyobrazić, że Poczachowski nie miał o tym wszystkim bladego pojęcia. Tak go jednak owa wiadomośc poruszyła, że uznał, że „musi koniecznie” do mnie niedługo zadzwonić i zaprosić mnie do jednej z najbliższych audycji. Dziś Poczachowski jest już nagle w Düsseldorfie, a ja sobie myślę, że całe jego szczęście, że nie zdążył zrobić że mną tego wywiadu, bo wówczas o owym Düsseldorfie mógłby sobie tylko pomarzyć. Ale nawet i to nie. Ja jestem pewien, że nawet gdyby on na chwilę stracił kontrolę nad sytuacją i chciał do mnie zadzwonić, oni by mu bardzo porządnie wytłumaczyli, dlaczego nie powinien tego robić. I on by nie zadzwonił, a przynajmniej nie w sprawie wywiadu. Tak to już bowiem jest, że wszelkie hierarchie są już od dawna bardzo starannie poukładane, a o tym, kto trzyma kluczyk do najważniejszej szuflady, wie tylko parę osób.
      Ktoś powie, że to wszystko są wiadomosci bardzo niedobre, a ja od razu pragnę każdego zapewnić, że nic bardziej błędnego. Sytuacja na rynku bowiem jest dzis taka, że popularne stwierdzenie Andy’ego Warhola o tym, że każdy ma swoje piętnaście minut było oczywiście jak najbardziej słuszne, tyle że dziś realizuje się w zasadzie, że każdy ma swoje 15 minut, a każda kolejna sekunda, w każdym kolejnym przypadku, jest najczęściej jedynie złudzeniem, które w każdej chwili może prysnąć. A zatem, czy mamy do czynienia ze wspomnianymi wcześniej Wojciechem Poczachowskim i piosenkarką Polą Rise, czy politykiem Borysem Budką, czy nawet aktorem Karolakiem, to wszystko jest typowo piaszczysty grunt, gdzie jedyne pragnienie ogranicza się do tego, by jakoś przeżyć i nie odpaść. A jeśli są jakieś wyjątki, to je można –  w każdej zresztą dziedzinie – policzyć na palcach.
      A zatem w ostatecznym rozrachunku, nie liczy się ilość, lecz jakość. A jeśli o to chodzi, to ja nie mam najmniejszego powodu do narzekania. Minione 10 lat, w tym może zwłaszcza ostatnich pare tygodni, pokazały mi najlepiej jak tylko było można, że nie mam się ani czego bać, ani czego żałować. Jak to się pięknie mówi na prerii – góra stoi.
      A dziś, podobnie ja wczoraj, chciałbym wzmocnić ten dzisiejszy tekst czymś sprzed lat, a mianowicie notką z lutego 2009 roku pod jakże tajemniczym tytułem „300”.
     
      No i dziś przyszło mi zamykać kolejną setkę. Wpadło mi jednak właśnie do głowy pewne skojarzenie, które sprawia, że te 300 wpisów nabiera szczególnego, bardzo symbolicznego znaczenia. Myślę o komiksie Franka Millera i inspirowanym nim filmie o tym niezwykłym tytule. Nie znam się kompletnie na komiksach. Jedyny fragment tej dziedziny sztuki jaki znam dość dobrze to „Przygody Koziołka Matołka” i trochę też coś, co się kiedyś czytało, a co się nazywało „Tytus, Romek i Atomek”. Poza tym jestem tu niemal kompletnie bezradny. Mam natomiast w domu młodego Toyaha, który mi każe ze sobą chodzić do kina, a więc pewnego razu obejrzałem ekranizację kultowego – jak się dowiaduję – komiksu o Spartanach i ich beznadziejnej walce z Persami.
      Bardzo mi się ten film podobał. Mamy go w domu na DVD i od czasu do czasu sobie rzucimy okiem. Dziś jednak chciałem nie o filmie, ani nie o komiksie, ale o tych 300 tekstach, które, jeśli się tylko na spokojnie zastanowić, mają bardzo zbliżoną moc do tej, jaką dysponowało tych 300 Spartan. Jeśli się tylko spokojnie zastanowić, to – myślę sobie – te moje słowa, bez względu na to jak bardzo zaangażowane, jak pełne emocji i prawdziwej wiary, są niczym w porównaniu z tym, co stoi naprzeciwko i przeciwko czemu one faktycznie są skierowane. I wcale nie chodzi mi tu o moich kolegów hejterów, którzy też tu prowadzą swoją prywatną wojnę. Akurat oni, że się tak nieskromnie wyrażę, mnie nie martwią. Uważam – jeszcze mniej skromnie – że oni akurat, nawet gdyby się nagle zgromadzili wszyscy razem, mnie nie przestraszą. Więc to nie z nimi walczę. Naprzeciwko bowiem mam nie paru, podobnie jak ja, amatorskich publicystów, lecz całą organizację, której faktycznego kształtu, pochodzenia, ani składu do końca nikt z nas nie zna, ale która na swoje usługi zgromadziła setki wybitnych polityków, wielkich autorytetów, znakomitych dziennikarzy, profesjonalnych doradców, cały powszechny system edukacji, potężny biznes, grupy wydawnicze, ogromną część kultury popularnej, a przede wszystkim najbardziej sprawne kanały medialne, pomagające dzień i noc komunikować się z demokratycznym społeczeństwem. A to już jest przeciwnik potężny.
      Dlaczego więc wciąż piszę i skąd mam wciąż tyle wiary w to, że warto? Stąd mianowicie, że mam szczere przekonanie, iż te 300 tekstów, to nie są same tylko teksty. Za tą liczba kryją się ludzie, w moim najgłębszym przekonaniu, prawdziwie wielcy i tak niezłomni, że z nimi się w ostatecznym rozrachunku wyłącznie wygrywa. Parę z moich niedawnych wpisów poświęciłem właśnie takim ludziom. Jeszcze wcześniej pozwoliłem sobie, najlepiej jak umiałem, oddać mój szacunek Annie Walentynowicz. Dziękowałem tu państwu Gwiazdom i każdemu z tych wszystkich walczących z dala od głównego nurtu bohaterom, o których akurat sobie pomyślałem.
       W którymś z najnowszych komentarzy, które uprzejmie zostawiane są na moim blogu, ktoś napisał, że siły, które się przeciwko nam sprzymierzyły, okazały się jednak zbyt słabe „w kościach”, żeby pokonać to co mamy najlepszego. Nie zniszczyły na przykład Antoniego Macierewicza. I to jest fakt. Jednak nie cała. Bo nie zniszczyły nie tylko Macierewicza. Nie zniszczyły również Lecha i Jarosława Kaczyńskich, nie zniszczyły Anny Walentynowicz, nie zniszczyły Gwiazdów, nie zniszczyły Krzysztofa Wyszkowskiego. Nie zniszczyły też – o czym mogliśmy się z satysfakcją niedawno przekonać – Kornela Morawieckiego. Nie zniszczyły wielu z tej przecież nielicznej garstki, która okazała się silniejsza od czasów w których przyszło im wszystkim żyć i walczyć. Nie zniszczyła wreszcie tych wszystkich z nas, którzy się solidarnie wspieramy, nawet dziś. Tutaj. Właśnie dzięki nim warto jest pisać i dlatego też łatwo jest wierzyć, że to nie jest już takie ciężkie zadanie.
      Powiedzmy więc, że tak jak tych tekstów jest już – razem z dzisiejszym – 300, można nawet przyjąć, że w ogóle wszystkich nas też jest 300. Zgoda więc. Niech zatem będzie tylko 300. Ale za to, jakież piękne jest to poczucie, że kiedy nam powiedzą: „Nasze strzały przysłonią wam słońce”, to my z radością i dumą odkrzykniemy: „Więc będziemy walczyć w cieniu!”



Przypominam, że akcja "Złotówka dla Toyahuja" trwa dziś tylko do godziny 14, bo tylko te wplaty zostaną jeszcze dziś zaksięgowane. Oczywiście pozostaje jeszcze paypal i adres toyah@toyah.pl i to już do samego wieczora. Zapraszam wszystkich do księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie można kupować moje książki.

czwartek, 14 września 2017

O pewnej złotówce na Toyahuja

      Jak części z nas wiadomo, prowadzę ten blog od roku 2008, raz z większą, raz z mniejszą intensywnością, niemniej zawsze oscylując wokół 300 tekstów rocznie. Od dziewięciu lat, niemal każdy dzień przynosi tu kolejną notkę i dziś, po tych wszystkich latach, muszę z nieopisaną radością stwierdzić, że nie stało się nic, bym miał stracić wiarę w sens tego, co robię. Szczególnie ostatnie dni utwierdziły mnie w przekonaniu, że, mimo iż tak wiele przez te wszystkie lata się zmieniło, ten blog dla wielu pozostaje dokładnie tym samym czym był na początku. I to jest wiadomość, jak mówię, prawdziwie radosna.
       Dwa razy zdarzyło się, że zmuszony byłem potraktować to miejsce zarobkowo. Raz, w roku 2010, kiedy kampania nienawiści wobec Prawa i Sprawiedliwości doprowadziła do tego, że straciłem pracę i aby przeżyć musiałem się ratować wsparciem Czytelników, no i drugi raz, ostatnio, w związku z bardzo doraźnym kryzysem, którego nie byłem w stanie pokonać samodzielnie. Za jednym i drugim razem, z pełnym sukcesem.
      Wczoraj na tym blogu pojawił się nieznany mi komentator, wedle wszelkich danych, reprezentujący najbardziej bezkomromisową część elektoratu Prawa i Sprawiedliwości, który najpierw przez cały dzień zasypywał mnie wszelkiego typu szyderstwami, by mnie wreszcie z satysfakcją poinformować, że dla mnie dobre czasy się wreszcie skończyły. I to jest dla mnie wiadomość prawdziwie szokująca. Otóż ja byłem szczerze, i w moim rozumieniu jak najbardziej słusznie, przekonany, że dzięki tej naprawdę uczciwej i pełnej oddania pracy, mój czas się wreszcie zaczął, tymczasem ustami jednego z przedstawicieli nowej władzy zostałem poinformowany, że jest wręcz odwrotnie. To, co ja przeżywałem przez minione lata, to nic, przy tym, co mnie czeka teraz, za rządów Dobrej Zmiany.
      Nie będę tu wchodził głębiej w szczegóły, jednak gotów jestem się częściowo z tą opinią zgodzić, na tyle choćby, by przyznać, że rozumiem jej sens. Jest bowiem tak, że kiedy wszyscy byliśmy w ten czy inny sposób przyduszeni totalitarnymi – właśnie tak, totalitarnymi! – rządami kolalicji PO – PSL, dla wielu z nas tak zwane „prawicowe blogi” stanowiły swego rodzaju… przepraszam za to określenie, ale jednak swego rodzaju „archipelagi wolności”. No i też wielu z nas przychodziło tu choćby po to, by odetchnąć świeżym powietrzem. Dziś, kiedy wiele wskazuje na to, że owo tak bardzo wyczekiwane zwycięstwo, utuli nas do swojego serca na zawsze i najwyraźniej nie ma takiej siły która by była to w stanie powstrzymać, można odnieść wrażenie, że powoli stajemy się niepotrzebni.
      I proszę nie myśleć, że ja ów upływ czasu poczułem dopiero teraz. Pamiętam, jak 10 kwietnia zeszłego roku siedzieliśmy z Coryllusem na Targach Wydawców Katolickich pod Zamkiem – dotychczas, obok Targów Książki Historycznej, z finansowego punktu widzenia, najlepszych – na zewnątrz świętowano zwycięstwo prawdy i nadziei, a myśmy czuli, że tym razem się przez to, co się stało nie przebijemy i że każdy kolejny rok może się okazać już tylko gorszy.
       Wczoraj Coryllus na swoim blogu ogłosił, że Klinika Języka tej jesieni nie weźmie udziału ani w targach w Katowicach, ani w Krakowie, ani we Wrocławiu, ani także w Warszawie. A ja muszę przyznać, że od pewnego czasu sam się zastanawiałem, czy w ogóle powinienem jechać w tym roku do Warszawy. Czy to ma w ogóle sens. Otóż obawiam się, że doszliśmy do ściany. System, w sojuszu ze zwykłym ludzkim pragnieniem komfortu, zwyciężył.
      Zeszły tydzień minął mi na autentycznych emocjach związanych z myślą, czy uda mi się jeszcze trochę pociągnąć… i, jak już wspomniałem, okazało się, że przez te dziewięć lat, przynajmniej gdy chodzi o ten blog, nie zmieniło się nic. Z drugiej strony, atak jest zdecydowanie bardziej stanowczy niż dotychczas. I nawet niekoniecznie mam tu na myśli wspomnianego na początku komentatora, który właśnie ogłosił mój koniec. Proszę sobie wyobrazić, że wśród licznych zeszłotygodniowych przelewów otrzymałem też jeden, w wysokości 1 złotego, wysłany przez niejakiego Marka Andrzeja Pawlaka z ulicy Chrobrego w Katowicach, zatytułowany: „Złotówka na flaszkę dla Toyahuja”.
      Nie mam pojęcia, kim jest ten Pawlak, niemniej mam bardzo poważne podejrzenie, że on dwa lata temu, podobnie jak ja, głosował na Andrzeja Dudę i na Prawo i Sprawiedliwość, a dziś wszystkich, którzy uważają ministra Jakiego, czy minister Kempę za szkodników, a Wiadomości TVP za parodię dawnego „Dziennika telewizyjnego”,  postanowił wytępić. A mi, proszę sobie wyobrazić, kiedy widziałem tę demonstrację, przyszedł do głowy pomysł na pewien projekt. Otóż kompletnie nie mam pojęcia, ile osób czyta mój blog i czerpie z niego pozytywną satysfakcję. Wiem, że to jest jakieś od 2 do 3 tysięcy odsłon dziennie, ale kim są osoby, które owe odsłony generują, ale przede wszystkim może, ile ich jest, nie mam pojęcia. Czy większość z nich to ci, którzy życzą mi nic ponad to bym zdechł w nędzy, czy może są to ludzie, którzy przychodzą tu od lat i wciąż widzą sens, by tu przychodzić, a może są to jacyś zupełnie przypadkowi internauci, którzy mają to wszystko w nosie? Wpadłem więc na następujący pomysł. Proszę mianowicie wszystkich tych, którzy czują się przyjaźnie związani z moim blogiem o przelanie na moje konto jednej złotówki, a w tytule przelewu napisanie dwóch czy trzech słów komentarza, a ja w ten sposób się dowiem, ilu z nas pozostaje tu naprawdę zaangażowanych i w ten sposób się wreszcie policzymy. No a potem napiszę na ten temat osobną notkę, gdzie omówię wynik tej operacji, i oczywiście, niezależnie od tego, czy to będzie osób 50, czy 200, czy więcej, wynik podam natychmiast do publicznej wiadomości, a zebrane pieniądze przekażę na potrzeby parafii prowadzonej przez sprawdzonego przyjaciela tego bloga księdza Rafała Krakowiaka z Poznania, z prośbą by się za nas wszystkich pomodlił.
     Trochę się oczywiście boję, że mój pomysł się nie spodoba i zostanie po nim jedynie kac, no ale postanowiłem zaryzykować. Bardzo proszę o poświęcenie tego czasu.
      Oto numer konta: 50 1050 1214 1000 0092 2516 8591 i stanowcza prośba: chodzi o złotówkę i ani grosza więcej. Może być też oczywiście ów grosz, dwa, czy trzy, a nawet słynne 12, jednak nie więcej niż złotówka. Tym razem chodzi głównie o statystykę. No i wiedzę. A od jutra lecimy dalej.


Ksiażki są oczywiście do kupienia na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl.  

niedziela, 7 maja 2017

O tym jak strollowałem Europę

Niedawno minęło dziewięć lat, jak spotykamy się na tym blogu i obok zwykłych, często moim zdaniem nadmiernie życzliwych komentarzy, pojawiają się też bardzo mocno akcentowane pretensje o to, że przede wszystkim jestem niegrzeczny, czy wręcz chamski, a poza tym uporczywie nie toleruję opinii, które stoją w sprzeczności z tym, co sam uważam za słuszne i prawdziwe. Ten z kolei zarzut prowadzi do kolejnego, tego mianowicie, że tu panuje terror jak na dawnej Mysiej, gdzie każda, choćby nieco tylko kontrowersyjna opinia, tradycyjnie była radykalnie i bez dyskusji wycinana. Pomyślałem sobie zatem, że może nie zaszkodzi ten jeden raz na parę lat przypomnieć, jak najczęściej wygląda owa debata, której ja rzekomo unikam, czy to w obawie przed intelektualna porażką, czy przez swoje nadmiernie rozbuchane ego.
I proszę nie podejrzewać, że ja tu wybrałem kilka najbardziej dramatycznych komentarzy i w ten sposób próbuję bronić swoich cenzorskich zwyczajów. Proszę też nie liczyć na to, że ten hejt wylewa się tylko w komentarzach pod kolejnymi notkami. Nic podobnego. On co najmniej w tym samym natężeniu obecny jest na innych blogach, ale również w mailach, które tu regularnie przychodzą. Za nami dziewięć lat, najpierw w Salonie 24, gdzie, cokolwiek by o tym miejscu nie powiedzieć, istniała przynajmniej możliwość radykalnego eliminowania owych słynnych już „internetowych psów”, no a ostatnio już tylko tu, gdzie najpierw zmuszony byłem korzystać z opcji moderowania komentarzy, a ostatnio najbardziej z nich obłąkane usuwam ręcznie. Oczywiście, tak jak zawsze przy akompaniamencie zarzutów, że ze mnie wyłazi ciemny, peerelowski cenzor. Rzućmy więc okiem na część z nich, tak by móc przynajmniej zobaczyć, że to co nas tu tak cieszy i daje tyle satysfakcji, to jednocześnie bardzo brutalna walka o to, by ten blog zwyczajnie przetrwał. Pisownię zachowałem oryginalną nie przez złośliwość, ale z lenistwa. Nie chce mi się w tym grzebać. Po prostu.


„te osiejuk nawet nie wiesz jak mnie bawi twoja porazka. mam nadzieje tze i dzieci cie odrzuca i tak jak zaczales gnic w biedzie teraz, mimo ze nie placisz posatkow, tak twoje niby dzieci tez cie zostawia, bo jestes gnida i najgorszym brudem w Polsce. Ja cie nie podam do abw czy cos, bo mi wisisz, po prostu bawi mnie, jak tu raz wszedlem dla zabicia rozkoszy, ale rozkosz jeszcze wzrasta bo gnidy gina. to znaczy ty, osiejuk. milo mi. pa. a twoje dzieci znajde i je przerobie, nawet nie zauwazysz kiedy. sa na fejsie? ok”


„w odroznieniu od twoich bledow osiejuk, np ‘jakis’ zamist jakichs (ogladam cie naprawde jak takie nudne zwierze w zoo, mam takie hobby, wiesz) to ja moje literowki popelniam siedzac z laptopem w jacuzzi, sorki wiec za przejezyczonka. jak ja sie ciesze ze was szlag trafil, hihihihihihi. normalnie mam ubaw, ale na teraz koniec z wami, wpadne tu jeszcze kiedys, a moze wam nasle jednak policje, abw i urzad podatkowy. jestescie dla mnie takimi kurwami-myszami, bez obrazy dla myszy. tego jebnietego orjana tez znajde i wam zrobie z dup jesien sredniowiecza. ale to tylko tak dla porzadku. kasy zadnej z tego nie mam. po prostu was nie lubie. dziwne? w wiekszosci Polski nie. po prostu was nie lubimy. kasy z tego nie ma, jak mowie, zyje uczciwiej niz ty osiejuk. moglbym ci wiele pisac, ale po co. hehehe wal sie, chujku”


„mowie, osuejuk, ze mi wisisz. HAHAHA, ale sie smieje, ze ty piszesz o sobie ze jestes waznym blogerem! hihi, jakbys byl wazny to bys byl. nie jestes, a nawet ze szkoly cie wyrzucili bo i wygladasz jak stary onanista-podgladacz i twoja znajomosc angielskiego jest slaba, a nawet sie pogorszyla jeszcze z czasem. co do twojej ‘techniki’ zglaszania - czy wierzysz ze ja bym sie przyznal do pisania do ciebie? zwyczajnie anonimowo bym to zrobil, dojsc jest mnostwo. jedyny powod dla ktorego tego nie musze robic, to to ze jestes niewazny, naprawde. ja cie po prostu znam osobiscie i dlatego do ciebie pisze, czekajac az zdechnie ten twoj belkot smiercia naturalna. a jak przyjdzie mi ochota, to kopne twego trupa w dol dla czystej przyjemnosci, gnido, osiejuk”.


„chuj a pisze? co to takiego? to osiejuk”.


„powiedz dzieciom osiejuk ze nazwisko osiejuk jest symbolem zgnilizny, skurwysynstwa, nieudacznictwa i braku wyksztalcenia. niech sa dumne z tatusia poki moga, juz je mamy, do zmielenia na mieso dla psow”


Poniżej komentarz z pewnością autorstwa jakiegoś bardziej kulturalnego intelektualisty, wrzucany w niezmienionej treści dzień po dniu, kilkadziesiąt razy dziennie, aż musiałem włączyć moderację:


„Instruktor kulturalno-oświatowy z ramienia Krytyki Politycznej przedstawia wakacyjny happening blogowy dla Związku Zasłuchanych pt. ‘wet za wet’. Istotą tej akcji jest uwrażliwienie zasłuchanych mas miast i wsi na ucisk i prześladowanie stachanowskiego Blogorobotnika a także jego konsekwentne zamilczanie przez ośrodki wrogiej Ojczyźnie rozindyczonej grafomanii. Zabawa ma charakter edukacyjnej interakcji. Wciśnięcie lewego przycisku bądź użycie kółeczka myszki, celem ominięcia tych wpisów, powoduje, paradoksalnie, wzięcie udziału w happeningu. Im bardziej bowiem wpis jest omijany i zwalczany, tym częściej i mocniej wraca- tworząc trójstronny ‘wet za wet’. Trójkąt o wierzchołkach: Zasłuchani-Indyk-Blogorobotnik w trakcie zabawy rozciąga się i przybiera monstrualny rozmiar. Takie przytłoczenie wszystkich happenerów umożliwia uwrażliwienie ich na bezsens całej sytuacji i powoduje mimowolny ruch koncyliacyjny w duchu ‘grubej kreski’. Osamotniony Indyk dopełnia dzieła wciąż gulgocząc, nadymając się i ‘wetując’ a Zasłuchani widząc w nim autora całego tego bezsensu nie chcą już go dalej słuchać. Gdy czar pryska a Zasłuchani nie chcą już słuchać, bo właśnie otworzyli oczy, stachanowski Blogorobotnik kończy swoją dniówkę. A więc bawmy się (będę strzelał seriami, w końcu jesteśmy na Utoyah):”


„jesteś żydowskim prostakiem, genetycznie pozbawionym ludzkich odruchów a twoje salonowe TWA jest żałosne Po co komu twoje plotkarskie książki w domu? Wydaje ci się, że mieszasz Polakom w biednych głowach, a oni mają cię w twojej tłustej dupie”.

Nawet przyszli, żeby wrzucić komentarz pod filmem na youtubie przedstawiającym weselny taniec mojej córki:

„nie wystarczy znać kroki, trzeba przede wszystkim słyszeć muzykę i w jej tak tańczyć. Czego młodej parze zabrakło – Ani słuchu po tatusiu”.


„Wieśniaku macie z kolegą wszystkie cechy pasożydów. megalomanie, grafomanie, pewność nieomylności, pychę, brak tolerancji i dystansu do siebie, arogancje, wyolbrzymianie swoich zasług i chwalidupstwo. Nieporadnie udawanie Polaków, katolików. Poza tym wszystkie kanały dystrybucji i zbierania informacji są w rękach okupantów, więc to musi być Szalom24 jednak, z którego zostałem usunięty bez zbędnych formalności. Te mistyfikacje ukrywania waszych blogów na nic się zdały, ilość odsłon spadła radykalnie. Drwiłem z twojej megalomańskiej i prowokującej do tego, krzywki a nie z nazwiska czy imienia. A ten list otwarty to odkrytka tej mistyfikacji. Opętany to ty jesteś tym swoim diabelskim natręctwami więcej ruhudruhuboruhu zmęczenie fizyczne wyzwala z natręctw megalomanii”


No i kilka najświeższych przykładów cenzury, jaka tu się panoszy:


„Krzysiu, siu, siu zrobiłeś już? Jako stary, prastary ślązak chlejesz na pewno piwsko z Reichu”


„Red Toyah - facio ma prawo möwic , i myslec piszac . jestes glupcem pozornie udajacym wolnosc w Akwarium czytaj POLSKA - zwyklym glonojadem z jakas figurka w annusie . pan Nikt nie jest toba w ögöle zainteresowany , nawet operacyjnie . takich pozytecznych idiotöw sa tysiace vide klozet napletka parcha igora Jelenia janke saLoo_24H GmbH . Dlatego zawodowe spojrzenie na twoje bzdutne 3-4k nie potwierdza sie. Smutek siwego chuja hanysa we wsi Kattowice Dolne”


„Frau Ginerwa, bzdury jak kot bury Pablo! Kto ci tak mözg zlasowal bo nie wiem.? Boga w to nie mieszaj chyba, ze chcesz zacytowac Red-Toyaha linijke z Biblii - Kurwa mac co raz glupszych zatrudniaja w sluzbach .”


I jeszcze komentarz z dzisiaj. Wstawiam go tu, bo jego autor tak panicznie boi się, że zostanie usunięty, że sam usuwa swoje komentarze. A byłoby szkoda.

"Sonntag, 7.Mai 2017 .Hotel Adlon Kempinski - Berlin . IV Reich . Herrn Red_Toyah , janczar na zydowskiej smyczy , spödniczny cykor czyli tchörz udajacy patriote facio z elastyczna guma w fallusie - pozyteczny idiota w Akwarium czytaj POLSKA .
Kupa göwna na agrafce udajaca - pisarzyne .
8-))))))))))))))) Ö ! ".



I tak to się nam plecie juz od niemal dziesięciu lat. Swoją drogą, to „ö” świadczy bezbłędnie o tym, że jesteśmy jak najbardziej obserwowani z Niemiec. Kto wie, czy nie od samego początku. A to by świadczyło, że nasze macki dotarły do serca Europy. W każdym razie, zapewniam, że damy radę. Póki co, zapraszam do księgarni pod adresem www.coryllus.pl, gdzie są do kupienia nasze książki.

czwartek, 2 marca 2017

O radości życia i urodzinach raz na cztery lata

               Pierwszy swój tekst na blogu opublikowałem 29 lutego 2008 roku, a zatem, jeśli uwzględnimy fakt, że rok 2008 był rokiem przestępnym, dziś mogę powiedzieć, że dziewiąta rocznica mojego blogowania nie nastąpiła i już niestety nie nastąpi, o ile oczywiście nie przyjmiemy, że ona miała miejsce 1 marca, czyli wczoraj, choć i wtedy nawet nie mógłbym się normalnie napić ze względu na początek Wielkiego Postu. Inna sprawa, że nie nastąpiła też rocznica pięta i nie nastąpi dziesiąta, więc wychodzi na to, że każdy rok jest tu dobry. Dodatkowo też jednocześnie tak się nagle stało, że ja po raz pierwszy w ciągu tych wszystkich lat pamiętałem o owych szczególnych urodzinach, pomyślałem więc sobie, że nie zaszkodzi, jeśli dziś na ten temat podzielę się paroma refleksjami.
      Otóż w roku 2008 miałem 53 lata i z dzisiejszej perspektywy muszę przyznać, że to dopiero ten rok, w pewnym szczególnym sensie ostatecznie zdeterminował moje życie. Oczywiście, zawsze przy tego typu refleksjach należy pamiętać o wielu innych, być może w ostatecznym rozrachunku wydarzeniach znacznie bardziej kluczowych dla mojej dzisiejszej kondycji, niemniej jednak, jak mówię, w pewnym szczególnym sensie, to dopiero wtedy, w wieku 53 lat, ta jedna decyzja, by założyć blog i napisać tamten tekst, w którym zarzuciłem Rafałowi Ziemkiewiczowi elementarny brak uczciwości, zdecydowała o kształcie tego już pewnie ostatniego odcinka mojej drogi. Dość późno, prawda?
      A zatem, ktoś pewnie spyta, cóż jest takiego fascynującego w tym, co dziś stanowi tak ważny element mojego życia, że ja to stawiam niemal na równi z moim życiem rodzinnym, czy zawodowym, że już nie wspomnę o psie, który tu zawitał jeszcze później, czyli w pamiętnym roku 2009? Otóż oczywiście moim zdaniem jak najbardziej fascynujące jest wszystko to, co się wiąże z pisaniem, a więc ten blog, to imię Toyah, którym większość moich dzisiejszych znajomych się do mnie zwraca, te książki, każdy z może już dziś tysięcy przyjaznych gestów, których miałem szczęście przez te lata doświadczyć. No i ludzie, o których nie mam sposobu, by opowiedzieć, bo brakuje miejsca i słów. I kiedy mówię, że to wszystko stanowi treść owej ostatniej już pewnie prostej, jestem jak najbardziej i szczery i jednocześnie pełen autentycznej satysfakcji.
       I dziś właśnie chciałem powiedzieć coś na temat owej satysfakcji. Rzecz w tym, że ja sobie naprawdę nie potrafię wyobrazić, by ona mogła być większa, czy bardziej intensywna. Ja naprawdę nie mam najmniejszego powodu, by odczuwać jakiekolwiek niedosyt, gdy chodzi o poziom tego bloga i o liczbę, klasę, oraz zaangażowanie jego czytelników, podobnie jak nie mam żadnego powodu, by wypatrywać lepszego i bardziej prestiżowego wydawcy niż Coryllus, powiem wręcz, że w chwilach poważniejszej refleksji, dochodzę do wniosku, że wszystko co byłoby ponad to, wyszłoby mi bokiem. A zatem, moim zdaniem, po tych dziewięciu latach moja sytuacja blogera, autora i przyjaciela moich przyjaciół jest tak doskonała, jak miejsce Księżyca między Ziemią a Słońcem. Każdy ruch w jedną, czy w drugą stronę byłby mi jak psu na budę.
      I oto w tej wręcz wybornej z mojego punktu widzenia sytuacji, w jakiej się znalazłem w wieku blisko już 62 lat, z różnych stron dochodzą do mnie raz po raz głosy, że ja jestem albo zgorzkniały, albo pełen złości, czy że wypełnia mnie nieustanna zawiść do wszystkich o wszystko. O to, że nie udało mi się w roku 2011 dostać do Sejmu i nie jestem dziś tak ważnym posłem, jak choćby Dominik Tarczyński, że Jarosław Kaczyński nie uczynił mnie swoim asystentem, że nie chcą moich tekstów ani w „Gościu Niedzielnym” ani w tygodniku „W Sieci”, ani w portalu wpolityce.pl, ani nawet w „Naszym Dzienniku”, że z moim zdaniem nie liczą się bracia Karnowscy, że po moje książki nie ustawiają się takie kolejki, jak po książki Twardocha, czy Miłoszewskiego, że mój blog nie ma tylu odsłon, co blog Matki Kurki, że nie jestem przez Michała Rachonia zapraszany do TVP Info, a jakby tego było mało, niedawno jeden z byłych kolegów poradził mi, żebym nie był tak pełen goryczy, bo przecież jutro też będzie dzień i poranna kawa. Przepraszam, ale jak tak można!
      A zatem, kończąc już ten trochę wspomnieniowy, a trochę komentujący stan tego bloga i swój, jako jego autora, tekst, chciałbym dziś podziękować wszystkim tym, którzy solidarnie tu przychodzą od lat każdego dnia, wspierają mnie nie tylko swoim dobrym słowem, ludziom, którzy kupują moje książki i którzy wreszcie uważają mnie za swojego dobrego kumpla, nawet jeśli starszego od nich o wiele lat i wszystkich zapewnić, że nie mógłbym być bardziej szczęśliwy z powodu tego, co mnie spotyka i proszę Jedynego Boga, żeby tu akurat może nic nie ruszał.


wtorek, 30 grudnia 2014

Hejterzy nigdy nie zasypiają

Ponieważ dziś, zupełnie wyjątkowo, zamieściłem kolejną notkę tylko na blogu w Salonie24, a to z tej przyczyny, że sprawa dotyczyła wyłącznie wspomnianego Salonu24, i dla czytelników tekstów publikowanych tutaj nie miałaby większego znaczenia, pomyślałem sobie, że skorzystam z okazji i również tu zamieszczę tekst, który z kolei będzie miał znaczenie tylko dla nas, tych którzy się spotykają tutaj. Jak pewnie każdy z nas pamięta, jakiś czas temu postanowiłem wszystkie komentarze, jakie są do mnie wysyłane, moderować, czyli je przed publikacją sprawdzać. Czemu tak zrobiłem? Otóż poszło o to, że w pewnym momencie ten blog został zaatakowany przez grupę wariatów, którzy tu przebywają nie po to, by sobie o różnych kwestiach poczytać, czy choćby i na ich temat porozmawiać, ale wyłącznie po to, by wyrzucić z siebie nienawiść do mnie, jako człowieka. Co gorsza, atak ów nie przybrał postaci zwykłego zarzucania mnie opiniami na temat tego, jaki to ze mnie podły czy głupi człowiek, bo to można by było nawet i tolerować, ale najbardziej klasycznego trollowania. Ponieważ w pewnym momencie doszło do tego, że większość z komentarzy to był ów trolling, uznałem, że w celu dbałości o podstawową higienę tego miejsca, lepiej będzie mieć na kolejne komentarze oko.
Niedawno, w drodze eksperymentu, postanowiłem zdjąć ową blokadę z nadsyłanych komentarzy i zobaczyć, czy może owe niegdysiejsze trolle się może zajęły swoimi sprawami i dały mi spokój. Niestety, nie minął tydzień, jak jeden z nich pokazał, że jego życie przez te miesiące utknęło w miejscu i on nadal koncentruje się na tym, co ja sobie myślę i co robię. W tej sytuacji, w obawie, że przy owym naturalnie mizernym komentowaniu, z jakim mamy tu do czynienia, dojdzie ponownie do tego, z czym mieliśmy do czynienia wcześniej, a więc że 90 procent komentarzy to będzie to półprzytomne plucie, uznałem za konieczne ponownie włączyć moderację.
Spotkałem się z opinią, że blog toyah.pl, to jest oczywista porażka, bo tu nie ma komentarzy. Na początku próbowałem tu trochę dyskutować, ale ponieważ moje słowa były jak groch o ścianę, dałem spokój. Ponieważ jest dobra okazja, by powiedzieć parę słów prawdy, powtórzę to raz jeszcze. Otóż o ile blog w Salonie24 odwiedzają głównie inni blogerzy, bądź ci z nas, którzy swój wolny czas lubią po prostu spędzać na krążeniu po internecie, niekiedy bardzo aktywnie, toyah.pl pełni funkcję czysto użytkową, w tym sensie, że tu się przychodzi, czyta kolejny tekst i wraca następnego dnia. Efektem tego jest to, że przez minione cztery lata mamy tu już ponad dwa miliony odsłon, regularnie ponad 1000 odsłon (nie licząc moich) dziennie i ponad 180 tak zwanych „uczestników” bloga, a ochotę na komentowanie mają praktycznie tylko ci, którzy jednocześnie mają ochotę, by mnie zniszczyć. Dlatego znów włączyłem moderację komentarzy. Przykro mi, ale tak musi zostać. Jeśli pozwolę na to, by większość komentarzy pod kolejnymi notkami stanowiły głosy internetowych hejterów, równie dobrze mogę ogłosić, że prawdziwy blog jest tylko w Salonie24, a to jest po prostu nieprawda.
A zatem, proszę o zrozumienie i cierpliwość. No i o komentowanie. Zawsze odpowiem. Prędzej czy później. No i zapraszam do księgarni pod adresem www.coryllus.pl i do kupowania moich książek.

niedziela, 2 listopada 2014

Dziękuję

Kiedy skończyliśmy studia, postanowiliśmy z moją już wtedy żoną, że nie pójdziemy normalnie pracować do szkoły, lecz będziemy żyli z lekcji prywatnych. Ja założyłem firmę, a ona normalnie została w domu, wychowując dzieci i dbając, by wszystko trzymało się kupy, a jak miała czas, to dawała korepetycje. I przez następne 10 może lat było bardzo dobrze. W pewnym momencie uznałem, że może lepiej będzie się ustatkować i znaleźć coś stałego, no i podpuszczony przez znajomego dyrektora jednego z katowickich liceów wziąłem tę robotę. I też było bardzo dobrze. Niestety, po kilku latach, na skutek niemożliwych do pokonania napięć na poziomie relacji dyrekcja-nauczyciel, z dnia na dzień złożyłem wypowiedzenie i ze szkoły odszedłem – licząc oczywiście na to, że, tak jak to było dotychczas, dla nauczyciela języka angielskiego wszystkie drzwi stoją otworem… no i okazało się, że nie stoją; że ten pociąg już odjechał (szczegóły opisuję w książce o angielskim listonoszu).
Jakimś cudem jednak, najpierw trafiłem roczne zastępstwo w jednym z osiedlowych gimnazjów, potem – po wielomiesięcznym szukaniu kolejnej pracy i po pierwszym w moim życiu tak zwanym interview – udało mi się złapać bardzo dobry kurs i znów uznałem, że nie jest źle. Potem znalazłem jeszcze jedną, równie dobrą, robotę… i coś mi strzeliło do głowy, by zacząć prowadzić tego bloga. Dostałem tę nagrodę, blog zyskał tę swoją jakąś tam popularność… i w tym momencie wszystko w jednej sekundzie trafił szlag. Z dnia na dzień straciłem wszystkie lekcje i zostałem bez pracy, a ponieważ w międzyczasie wypadłem z rynku korepetycji, bez pracy jakiejkolwiek. No i w tym momencie jedyne co mi pozostało, to zwrócić się do czytelników o wsparcie. Na bardzo prostej zasadzie: gdybym potrafił grać na gitarze i ładnie śpiewać, poszedłbym na dworzec w Katowicach z czapką i spróbował żyć w ten sposób. Ponieważ jednak grać na gitarze nie potrafię, a śpiewać ładnie też nie bardzo, uznałem, że skoro oni przez tego bloga pozbawili mnie pracy, to zwrócę się bezpośrednio do czytelników z prośbą, by mi wrzucali do tej czapki, właśnie przez wzgląd na te teksty.
I muszę tu dziś oświadczyć najdobitniej, jak tylko potrafię, że dzięki temu ten blog przetrwał i dziś mamy to co mamy. A nie było łatwo. Niedawno poprosił mnie o spotkanie człowiek, którego, swoją drogą podejrzewam dziś o wyjątkowo złe intencje, ja się z nim spotkałem, a on mnie w pewnej chwili spytał, jak to jest, że nauczyciel tak dobry, na rynku tak bardzo otwartym na naukę języka angielskiego, nie ma pracy. Ja mu na to odpowiedziałem, że ja akurat ostatnio radzę sobie nienajgorzej, ale przy okazji wyjaśniłem mu (tu znów odsyłam do mojej książki o listonoszu), że czasy Eldorado dla anglistów w Polsce skończyły się, kto wie, czy nie na zawsze. W obecnej chwili, jeśli ktoś wypadnie z rynku, a nie jest studentem, lub absolwentem któregoś z kolegiów, i nie skończył 30 roku życia, na zatrudnienie w którejkolwiek ze szkół językowych nie ma szans. A zatem, to że ja się po tych wszystkich latach zdołałem jakoś podnieść, zawdzięczam nie temu, że jestem nauczycielem języka angielskiego, ale że jestem bardzo dobrym nauczycielem języka angielskiego. Człowiek, który mnie na to spotkanie naciągnął, sobie poszedł, a ja dziś sobie myślę, że tak jak zawsze dotychczas, jest dobrze. A skoro jest dobrze, to ja nie widzę dłużej powodu, by prosić czytelników tego bloga o wsparcie.
Muszę jednak dodać tu jeszcze jedną rzecz. Bez owego wsparcia właśnie, bez tej pomocy ze strony czytelników, ich zrozumienia i poświęcenia, ja bym dziś tego tekstu zwyczajnie nie pisał. Nie pisałbym go, bo nie byłoby tego bloga, nie byłoby mojej współpracy z Gabrielem, nie byłoby tych wszystkich książek, nie byłoby mojej współpracy z Piotrem Bachurski, nie byłoby w końcu okazji, by powoli odbudować ową, w gruncie rzeczy nie do odbudowania, pozycję na rynku nauczania języków, a więc, krótko mówiąc, nie byłoby nas. I tu sprawa jest całkowicie jasna. To wszystko jest tylko dzięki Wam, ludziom, którzy od pierwszego dnia mnie wspierali, ale też i tym, którzy tu dotarli zupełnie ostatnio, i którzy zdecydowali się też pomagać. Nie będę wymieniał kolejnych imion, bo raz że to by trwało zbyt długo, a poza tym bardzo bym nie chciał nikogo przegapić, jednak ci, którzy wiedzą, to wiedzą. Ja wiem i oni wiedzą, szczególnie ci, którzy nie opuścili jednego miesiąca. Wszystkim bardzo dziękuję.
Jak część z nas pewnie zauważyła, usunąłem numer konta z mojego bloga i przestałem apelować o pomoc. Zamykamy ten niezbyt dla mnie wesoły rozdział. Jeszcze raz wszystkim dziękuję, a jeśli komuś przyjdzie do głowy, by mi za któryś z tekstów coś wrzucić i zna numer konta, nie będę się oczywiście tych pieniędzy odsyłał. W końcu, jeśli takie „W Sieci” w każdy poniedziałek od Bogu ducha winnych ludzi bierze po 6 złotych i w zamian daje im to co daje, to, przepraszam bardzo, ale o czym tu gadać? A poza tym, ani słowa więcej na ten temat więcej. Od dziś zaczynamy nowy etap. Mam nadzieję, że jeszcze lepszy.

Zachęcam oczywiście do odwiedzania księgarni pod adresem www.coryllus.pl i kupowania książek. Za niecałe trzy tygodnie mamy też targi w Katowicach, gdzie już na pewno będzie nowa książka, a ja tam będę razem z nią. Jak zawsze.

poniedziałek, 2 kwietnia 2012

Dziękuję - wciąż i jak zawsze

Tak się jakoś ostatnio porobiło, że te podziękowania robią dziś wrażenie bardziej koniecznych i bardziej znaczących niż kiedykolwiek wcześniej, a więc dziękuję wszystkim, którzy przez miniony miesiąc zechcieli – wiem sam, z jakim czasami wyrzeczeniem – wspomagać ten blog:


Piotrowi z Warszawy
Joli z Warszawy
Pawłowi z Warszawy Joli z Sieprawa
Dance z Warszawy
Kasi z Libuszy
Krzysztofowi prawie ze Szczecina
Radkowi z samego Szczecina
Mojemu Człowiekowi z Przegędzy
Michałowi z Warszawy
Szymonowi z Warszawy
Jackowi z Podkowy
Pawłowi z Pól Truskawkowych Na Zawsze
Wioli z Janowic
Jackowi z Oświęcimia
Juliuszowi z Warszawy
Moim Ludziom z Białej 12
Braciom Szwedom
Michałowi ze Świecia
Kozikowi
Janinie z Gniezna
Moim Ludziom z Konstancina
Izie z Ząbek
Krystynie z Gdańska
Michałowi z Piastowa
Jackowi z Literackiej
Arturowi z Białegostoku
Irkowi z Warszawy
Jackowi z Lemiesza
Wojtkowi z Tychów


I Arturowi za pracę, i moim paypalowiczom Ewie i Piotrowi i Pawłowi, którego ostatnio bezczelnie przegapiłem. I wszystkim, którzy jeszcze wciąż chcą kupować tę książkę. Jeszcze raz dziękuję, proszę o pamięć, i obiecuję, że jutro spróbuję napisać coś ekstra.

wtorek, 28 lutego 2012

Podziękowania

Od jakiegoś czasu nie było podziękowań. A działo się tak nie dlatego, że nie było za co dziękować – bo akurat było pewnie bardziej niż kiedykolwiek – ale z tej prostej przyczyny, że nagle sobie pomyślałem, że z nimi jest coś nie tak. Bez jakichkolwiek konkretów, ale zdecydowanie coś nie tak. Ponieważ jednak w ostatnich miesiącach wzruszyła mnie bardzo ta niezwykła i uparta solidarność tych kilku z nas, co są tu niemal od początku, ale też i pojawienie się zupełnie nowych osób, pomyślałem, że wypada, choćby ze względu na nich – tych, co nas odnaleźli dopiero niedawno – wrócić choć na chwilkę do tamtego zwyczaju.
Poza tym, wczoraj nasz Ksiądz przysłał mi zupełnie niezwykły tekst, i przyszło mi do głowy, by go tu umieścić i zadedykować go tym wszystkim, dzięki którym wciąż jakoś żyjemy od miesiąca do miesiąca. Mogę tak zrobić, bo to jest wprawdzie tekst Księdza, ale przez to, że dedykowany mnie, to też już jakby mój, prawda? A więc Wam, którzyście mnie wspierali przez minione miesiące, dziękuję:

Joannie z Katowic
LEMMINGOWI
Naszemu człowiekowi z Gdyni
Jackowi z Nowego Dworu
Joli z Warszawy
Dance z Warszawy
Krzysztofowi spod Szczecina
i Radkowi ze Szczecina
Panu Wojtkowi z Łomianek
Joli z Sieprawia
Wieśkowi
Grabarzowi
Szymonowi z Warszawy
Elizie z Mężem
Kozikowi
Juliuszowi z Podkowy
Wioli z Janowic
Jackowi z Oświęcimia
Leszkowi z Krakowa
Edwardowi z Przegędzy
Henrykowi ze Skawiny
Józefowi z Warszawy
Michałowi z Piastowa
Sławkowi z Sosnowca
Wojtkowi z Zakrzówka
Marianowi z Józefowa
Braciom Szwedom
Andrzejowi i Bożenie z Legnicy
Księdzu
Krukowi
Pani Ani z Katowic
Michałowi ze Świecia
Magdzie i Markowi z Gdańska
Aparaturze Elektronicznej
Marii
Sławkowi z Zaczernia
Krystynie z Gdańska
Izie z Ząbek
Jerzemu z Warszawy
Janinie z Gniezna
Arturowi z Warszawy
Marylce
Piotrkowi z Barczewa
Małgosi z Częstochowy
Tadkowi z Bydgoszczy
Staszkowi z Radomia
Piotrowi z Krakowa
Krystynie z Sopotu
Basi z Buczkowic
Jackowi z Warszawy
Maćkowi z Aleksandrowa
Kasi z Libuszy
Bartkowi z Wrocławia
Krzysztofowi z Białegostoku
Teresie z Radomia
Annie z Warszawy
Jackowi i Irenie ze Szczytna
Janinie z Gniezna
Izie z Melomanów
Elizie z Kóż
Andrzejowi z Płocka
No i Arturowi za zorganizowanie mi pracy, i pozostałym Paypalowiczom, szczególnie tym najwierniejszym – Ewie i Piotrowi. I wszystkim tym, którzy zechcieli kupić moją książkę.

A tekst Księdza w kolejnym, osobnym wpisie.

sobota, 3 września 2011

Podziękowania znad krawędzi

Jak już wcześniej o tym wspominałem, wydanie przeze mnie książki, wbrew oczekiwaniom, finansowo mnie raczej położyło, niż wzmocniło. Wygląda na to, że wielu z tych, którzy mnie z gorącym sercem namawiali do jej wydania, robiło to zdecydowanie bardziej z myślą o innych, a nie o sobie. Bardzo to jest ciekawe.
Nie ulega jednak przy tym wątpliwości, że sam okres wakacji jest trudny dla wszystkich. Obserwowałem to z bólem przez cały miniony miesiąc. Tym bardziej dziękuję wszystkim tym, którzy mimo naprawdę trudnych dni, zechcieli się podzielić tym co mają, a często – mój Boże, jak to często dobrze widać! – nawet tym, czego nie mają. Dziękuję bardzo i proszę o nas nie zapominać. Za każdy gest solidarności, dziękuję:


Michałowi ze Świecia
Władkowi z Krakowa
Jackowi z Nowego Dworu
Marylce
Jackowi z Oświęcimia
Krzysztofowi z Gdańska
Jakubowi z Warszawy
Dance z Warszawy
Joli z Warszawy
Szymonowi z Warszawy
Piotrowi z Warszawy
Markowi z Lublina
Krzysztofowi ze Szczecina
Edwardowi z Przegędzy
Henrykowi ze Skawiny
Michałowi z Warszawy
LEMMINGOWI
Krzysztofowi z Gdańska
Annie z Olsztyna
Jackowi z Oświęcimia
Juliuszowi z Warszawy
Wojtkowi z Tychów
Kozikowi
Januszowi z Gdyni
Dorocie z Gdyni
Wojtkowi z Zakrzówka
Piotrowi z Krakowa
Wieśkowi Bóg wie skąd
Lechowi z Redy
Łukaszowi z Jeleniej Góry
Moim Ludziom ze Szczytna
Arturowi z Warszawy
Pawłowi z Poznania
Moim Ludziom z Ulicy Białej
Izie z Melomanów
Romie z Poznania
Mariuszowi z Ostródy
Wieczorkom zza miedzy
Grabarzowi
Szwedom
Krystynie z Gdańska
Jackowi z Warszawy
Michałowi z Piastowa
Pawłowi z Warszawy
Zdzichowi z Poznania
Janinie z Gniezna
Joli z Sieprawia

No i, naturalnie paypalowiczom – Ewie, Piotrowi i Kazikowi z dalekiej Ameryki.

Zaciskam zęby, pozostaję na miejscu, no i jeszcze raz proszę o pamięć. A jak kto jeszcze nie ma, zachęcam do kupowania książki.

piątek, 1 lipca 2011

Podziękowania

Jak to się dzieje tradycyjnie każdego miesiąca, chciałem bardzo serdecznie podziękować wszystkim, którzy pomagają mi i mojej rodzinie utrzymać się na powierzchni, i przy okazji sprawiają, że ten blog jest wciąż żywy i fikający. I to nawet bardziej chyba niż kiedykolwiek dotychczas. Jestem pewien że wiecie, że to co tu mamy, jest wyłącznie Waszą zasługą, a ja tylko robię to co umiem i uważam za ważne. A więc:

Teresie z Radomia
Joli z Warszawy
Danucie z Warszawy
Grzegorzowi z Warszawy
Jerzemu z Chicago
Pawłowi z Warszawy
Jakubowi z Warszawy
Wojtkowi z Radomia
Marianowi z Lublina
Radkowi ze Szczecina
Księdzu
Edwardowi z Przegędzy
Oli z Opola Lubelskiego
Michałowi z Warszawy
Strażnikowi
Szymonowi z Gwiazd
Piotrowi z Warszawy
Dorocie z Rzeszowa
Małgosi z Warszawy
Piotrowi z Torunia
LEMMINGOWI
Romie z Poznania
Piotrowi z Warszawy
Sławkowi z Sosnowca
Jackowi z Oświęcimia
Moim Ludziom ze Skoczylasa
Kasi z Libuszy
Andrzejowi z Bydgoszczy
Krzysztofowi ze Szczecina
Michałowi ze Świecia
Markowi z Lublina
Wojtkowi z Tychów
Michałowi z Piastowa
Maćkowi z Gdańska
Aplikacjom
Kozikowi
Ani z Niepodległości
Joli z SieprawIa
Andrzejowi z Płocka
Braciom Szwedom
Marylce
Pawłowi od Truskawek
Pawłowi z Poznania
Krzysztofowi z Warszawy
Andrzejowi z Warszawy
Jackowi i Irenie ze Śląskiej
Magdzie i Markowi oczywiście z Gdańska
Magdzie z Buska
Annie z Olsztyna
Piotrowi z Kutna
Sławkowi z Warszawy
Krystynie z Gdańska
Zdzisławowi z Poznania
Irkowi z Warszawy
Jackowi z Nowego Dworu

Dziękuję też wszystkim paypalowiczom, a więc Ewie, Markowi, Andrzejowi,Konradowi, Piotrowi, Dariuszowi i jak najbardziej Sagittariusowi.
Osobno chciałem też podziękować Arturowi za to, że daje mi pracę... i nie tylko.
Kolejny tekst o psychokillerach - z dedykacją specjalnie dla Was.

środa, 1 czerwca 2011

Dziękuję

Minął kolejny miesiąc Waszej uprzejmości, a naszej nędzy. A więc, jak zwykle, pragnę podziękować wszystkim tym, którzy znaleźli w sobie i czas i chęć i możliwość, no a przede wszystkim tę myśl, by wspomóc ten blog. Nie zapominajcie proszę o nas i zostańcie tu, a ja obiecuję, ze będę się starał, jak zawsze. Specjalny tekst poświęcony Wam wszystkim w kolejnym wpisie.
Leszkowi z Krakowa
Grzegorzowi z Warszawy
Mojemu Dobroczyńcy ze Szczecina
Cmentarnemu
Mojemu człowiekowi w Przegędzy
Jakubowi z Warszawy
i Pawłowi z Warszawy
i Joli z Warszawy
i Dance z Warszawy
i Grzegorzowi z Warszawy (co z tą Warszawa!}
zwłaszcza że LEMMINGO też Warszawy
Kozikowi
Radkowi ze Szczecina
Piotrowi z Warszawy
Romie z Poznania
Wieśkowi z Malborka
Szymonowi z Warszawy
Zawsze Annie z Olsztyna
Romanowi z Warszawy
Państwu Mitko (już się bałem, że Was te Niemcy porwały)
Michałowi z Warszawy
Niech żyje Martini!
I Tobie Doroto
Jackowi z Oświęcimia
Oli z Wrześni
Marylce
Mojej Kobiecie z Melomanów
Witkowi z Rybnika
Robertowi z Rawy
Michałowi ze Świecia
Kowalskiemu z Czechosłowacji (powiedzmy)
Moim ludziom ze Szczytna
Magdzie i Jerzemu z za miedzy
Aplikacjom jak wczoraj i przedwczoraj i zawsze
I Tobie Jolu
Sławkowi z Warszawy, jakże by inaczej
Moim ludziom ze Skoczylasa
Tomkowi z Pabianic, jak najbardziej
Tobie z Gdyni, albo diabli wiedzą, gdzie się bujasz
Magdzie i Markowi z Białej
Jance z Gniezna
Piotrowi z Barczewa
Krystynie z Gdańska, koniecznie!
I Pani, Pani Tereso
Mojemu człowiekowi z Tychów
Grabarzowi z Truskawkowych Pół Na Zawsze
Braciom Szwedom
Irkowi z Warszawy, naturalnie
Grzegorzowi też z Warszawy
No i znów Irkowi, tyle że z Konstancina
Mojemu imiennikowi z Białegostoku
Jackowi oczywiście z Literackiej
Marii z Conrada oczywiście
No i wreszcie Maćkowi z Focha
Na koniec, tradycyjnie, paypalowiczom, tym starym i tym nowym: Ewie, Andrzejowi, Januszowi, Piotrowi, i Mirkowi. Dziękuję.

No i zapraszam do zapowiedzianego na początku tekstu. Za chwilę. Mówię Wam. Pierwsza klasa!

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...