Pokazywanie postów oznaczonych etykietą abp Marek Jędraszewski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą abp Marek Jędraszewski. Pokaż wszystkie posty

piątek, 24 marca 2023

x. Rafał Krakowiak: Części ciała (część 4)

 

Pora na kolejny odcinek rozważań naszego księdza. A i tak nie jest to jeszcze koniec.

 

 

 

Softpower ciągnie za sobą Gorgiasza i Sokratesa, by podziwiali Campo di Fiori, Ancilla cieszy się, że w ogóle żyje, a Jerry Lee Lewis używa wszystkich części swego ciała – czyli o ewentualnych pożytkach wynikających z filozofii.  (epizod nr 4)

 

      Skandal wywołany małżeństwem Lewisa z jego 13-letnią kuzynką, spowodował drastyczne obniżenie dochodów muzyka. Jerry, zarabiający dotąd ponad 10 000 dolarów za noc, teraz za taką samą noc otrzymywał góra 250 dolarów. Ale muzyk był gotów – jak swego czasu Diogenes z Synopy – mieszkać choćby w beczce i występować w maleńkich klubach, gdzie przewagę wśród publiczności mieli pijacy i awanturnicy, byleby tylko nie rezygnować ze swej sztuki. Lewis był niezłomny, a prawdziwi fani ciągle przy nim trwali. Cenili sobie jego bezkompromisowość i muzykę, którą  tworzył.

       Z perspektywy czasu, ja najbardziej sobie cenię wykład ks. Marka Jędraszewskiego o Campo di Fiori. Jest to dla mnie duże zaskoczenie, ponieważ pewne frazy z tej opowieści traktowaliśmy  w naszym kleryckim świecie, jako dobre narzędzia prześmiewcze. Wystarczyło zacytować króciutko ks. Jędraszewskiego („Gdy spacerowałem kiedyś po Campo di Fiori…”; „Na Campo di Fiori kupowałem przepyszne owoce morza…”), by mieć niezły ubaw tak z ks. doktora, jak i z tych kolegów, którym sodówa uderzała do głowy, czego znakiem był fakt, że mieli o sobie wysokie mniemanie, a nijak się to miało do rzeczywistości. 

      Campo di Fiori to rzymski plac, na którym został spalony Giordano Bruno i na którym stoi dzisiaj jego pomnik. Ks. Marek wspominając swoje spacery po owym placu, zadał nam proste pytanie: „Czy Bruno był filozofem?” 

     Campo di Fiori to także tytuł wiersza Czesława Miłosza – wiersza będącego reakcją poety na powstanie w warszawskim getcie. Według Miłosza obydwa te wydarzenia (spalenie Bruno i powstanie) połączone zostały obojętnością obserwatorów wobec dziejących się tragedii – obserwatorów, czyli handlujących na Campo di Fiori rzymian i bawiących się przy słynnej karuzeli warszawiaków. I mówił nam ks. Jędraszewski, że dla Miłosza (wówczas, w początkach lat 80-tych, wielbionego przez nas noblisty) sprzeciw wobec obojętności – jak intuicyjnie oceniamy: sprzeciw słuszny i godny pochwały – jest buntem zmieniającym świat na lepsze. I tylko ten bunt się liczy. Zgodnie z sugestią Karola Marksa, nie liczy się interpretacja faktów, ani same fakty (np.: za co Bruno został skazany na śmierć?; czy słusznie traktowany jest jako symbol wolnej myśli?; czy obojętność rzymian/warszawiaków była autentyczna, czy też udawana?; czy istnieją jakieś narzędzia, dzięki którym moglibyśmy ustalić jaka była natura, jaka była przyczyna obojętności rzymian i obojętności warszawiaków?; jeśli takie narzędzia istnieją, to czy ich stosowalność/sprawdzalność ma charakter intersubiektywny?; itd.;), lecz tylko to, by coś zmienić. Na czym ta zmiana miałaby polegać? Tak naprawdę może polegać na wszystkim, bo – idąc za myślą Kanta – „świat jest takim, jakim go sobie w umyśle skonstruujemy”. Krótko mówiąc, ks. Marek pokazywał nam co odróżnia filozofa od ideologa.  

       Filozof jest człowiekiem, który chce wiedzieć „co jest?” i „jakie jest?”; opiera się głównie na danych rozumu i doświadczenia, analizuje pojęcia, metody myślenia i metody badań naukowych, oraz próbuje wyjaśnić/uzasadnić „dlaczego coś jest takie, bądź owakie”. Natomiast ideolog to ktoś, kto za filozofa się podaje, albo jest za takiego uważany; swoje poglądy wywodzi ze źródeł wynikających z czegoś, co przypomina wiarę religijną, stąd też dokonywana przez niego analiza rzeczywistości jest bardzo swoista, ponieważ ostatecznie sprowadza się ona albo do propagowania określonego światopoglądu, albo tegoż światopoglądu fabrykowania – fabrykowania, tzn. formułowania twierdzeń tworzących światopoglądowy system w taki sposób, by pasowały do założonej z góry tezy. Teza ta zazwyczaj wskazuje na wyjątkową rolę jakiejś jednostki, bądź grupy ludzi (np. u Platona takimi wyjątkowymi ludźmi byli filozofowie), oraz na metody, które trzeba zastosować, by nastał „raj na ziemi” (Platon sądził, że ten błogosławiony stan nastąpi, gdy władzę nad państwami przekaże się filozofom, a ludzkie społeczności w tych państwach, posłusznie zastosują się do zaleceń sprawujących rządy). Inaczej mówiąc: ideolog to pewien typ wizjonera/utopisty mało zainteresowanego tym „co jest?”, „jakie jest?” i „dlaczego takie jest”, ale bardzo chętnie, wręcz z „kaznodziejskim” zapałem orzekającego „jak powinno być!” 

       Jeśli powyższy opis jest prawdziwy, to trudno się filozofom dziwić, że do ideologów nie pałają zbyt wielką sympatią. Brak owej sympatii jest wprost proporcjonalny do uporu, z jakim ideolodzy przedstawiają siebie jako filozofów. A przedstawiają z sukcesem, ponieważ mało kto zauważa wykazaną wyżej różnicę. I nie ma tutaj żadnej złej woli. Po prostu bez pewnej wprawy naprawdę trudno jest się zorientować z kim/z czym mamy do czynienia. Wynika z tego, że to jest dobra chwila, by odnotować kolejny pożytek wynikający z filozofii: ona daje potrzebną biegłość, by dokonywać przydających się w życiu rozróżnień, albo inaczej mówiąc: definiować.

      Dlaczego ideolodzy przedstawiają siebie jako filozofów, a nawet – takie można odnieść wrażenie – autentycznie wierzą, że nimi są? Pewnie dlatego, że z biegiem czasu nazwa „filozof” nabrzmiała treścią kojarzącą się z czymś mądrym i wzniosłym, w odróżnieniu od nazwy „ideolog”, która kojarzy się z inwektywą. Gwoli sprawiedliwości trzeba jednak powiedzieć, że choć filozofowie odżegnują się od rozmaitych ideologii, to bardzo często pokusie wizjonerstwa ulegają. Jest to swego rodzaju wewnętrzne splątanie – splątanie, o którym przypomniał mi Coryllus, gdy w swoich opowieściach o filozofach antycznych, bardzo nieładnie się o nich (np. o Platonie) wypowiadał. Hm… Nieładnie to o Platonie wyrażał się śp. o. Józef Bocheński, który kiedyś powiedział mniej więcej coś takiego: „Platon udał się do Syrakuz, by tam komunizm wprowadzać. Ale poznali się na nim i sprzedali go na targu niewolników. I dobrze mu tak!” Ostro, prawda? I przy tym dla niektórych niezrozumiale, ponieważ o. Bocheński uważał się za platonika. 

       Ks. Jędraszewski mawiał, że nie jest łatwo odróżnić badacza (filozofa), od ideologa, ponieważ bardzo często te dwie postawy, choć przeciwstawne, są obecne w jednym człowieku. To prawda. Możemy zauważyć, że mieli/mają to w sobie m.in.: Sokrates, Platon, Baruch Spinoza, Immanuel Kant, Georg Hegel, August Comte, Karol Marks, August Cieszkowski, Jean-Paul Sartre, Leonia Pawlak, Rafał A. Ziemkiewicz, Krzysztof Osiejuk… Przy tym trzeba zaznaczyć, że zdarzają się też dramatyczne sytuacje, gdy jakiś filozof – choćby wspomniany wcześniej Karl Popper – przez całe swoje piękne życie badacza bardzo dba o to, by nie być ideologiem, oraz ostro odcina się od wszelkich wizji i utopii, by ostatecznie utopii (w tym przypadku liberalnej) patronować. Skomplikowane? Może troszeczkę. 

       Porzućmy te zawiłości, ponieważ ich wyjaśnianie niczego pożytecznego do tematu nie wniesie, natomiast warto w tym miejscu – gdy już odróżniamy filozofów od ideologów – zwrócić uwagę na kwestię następującą: skąd się w ogóle filozofowie wzięli? Dlaczego się pojawili? Skąd się wzięli? Pewnie z zaciekawienia światem. Fajnie. Tyle tylko, że jeść trzeba i fakt, że jestem zaciekawiony złożonością świata tego, nie zapełni mego żołądka, ani żołądków moich bliskich. Upraszczam? Nie wydaje mi się. Coryllus w swoim cyklu o antycznych filozofach twierdzi, że owi myśliciele byli ludźmi do wynajęcia. Oni, oraz ich pomysły. Trudno się z tym nie zgodzić. Przypomnę bowiem, że filozof to człowiek o specyficznych i dość rzadko spotykanych zdolnościach. Gdy w czasach starożytnych ktoś taki pojawiał się w jakiejkolwiek społeczności, był zapewne lekceważony, ponieważ owe zdolności wydawały się ludziom mało pożyteczne. W takim przypadku ów filozof musiał imać się zajęcia, które tak jemu, jak i jego bliskim zapewniało utrzymanie, a które z uprawianiem filozofii nie miało nic wspólnego. Nie możemy jednak odrzucić tezy, że już wówczas istnieli ludzie, którzy wspomniane, specyficzne zdolności uważali za coś bardzo cennego. Kim oni byli? Pan Gabriel Maciejewski wskazuje na Fenicjan, Persów i ateńską oligarchię (używać będziemy na ich określenie jednej nazwy: „Fenicjanie”). Na czym im zależało? Na tym co „ponadczasowe”, czyli na władzy i na pieniądzach. Powie ktoś, że w tamtych (i nie tylko tamtych) czasach, władzę i pieniądze zdobywano dzięki kontroli nad produkcją i handlem, oraz dzięki militarnej przewadze, więc filozofowie na nic się tutaj nie przydawali, chyba że – jak Sokratesa – wcielało się ich do armii. Hm…

       Kogo mamy na myśli mówiąc o „Fenicjanach”? Cóż… To na pewno nie byli filozofowie. Pewnie można ich nazwać ideologami, czyli ludźmi z wizją. Ale przede wszystkim byli politykami i to politykami nader wyjątkowymi. „Fenicjanie” których mamy na myśli, są bowiem ucieleśnieniem tych wszystkich sił, które od zawsze ludzkości towarzyszyły, a które nasz Gospodarz określa mianem Systemu. Swego czasu Toyah tak o tym pisał: „Pytano mnie wielokrotnie, co mam na myśli, kiedy wspominam o owym złowrogim <<Systemie>>, a ja muszę przyznać, że poza bardzo ogólnym określeniem <<superwładza>>, nie jestem w stanie zastosować tu jakiegokolwiek konkretnego opisu. I, powiem uczciwie, że nie mam za to do siebie jakichkolwiek pretensji. Jeśli bowiem weźmiemy pod uwagę niezwykle celną i prawdziwą opinię Gabriela Maciejewskiego, że <<władza może być tylko święta, lub tajna>>, będziemy musieli zrozumieć, że to iż znamy nazwiska prezydentów, premierów, ministrów, a nawet prezesów sądów, czy szefów banków, oznacza tyle jedynie, że jesteśmy w stanie opisać zaledwie owej <<tajnej>> władzy ekspozyturę, a każdy z nas wie bardzo dobrze, że celem wszelkich ekspozytur jest wyłącznie stwarzanie alibi dla działań, o których pojęcia nie mamy i nigdy mieć nie będziemy.”

       Mało odkrywcze i bardzo spiskowe? Oczywiście. Ale też bardzo intrygujące. I choć nie jest moim zamiarem wykazywać, że Coryllus z Toyahem mają w tej kwestii rację (niech sami się o to martwią), to chętnie odwołuję się tutaj do teorii o „superwładzy”, ponieważ teoria ta wiele tłumaczy, czyli tym samym – jak to już zresztą wielokrotnie zauważyli ludzie znacznie bystrzejsi ode mnie – broni nas przed uznaniem, że „życie jest opowieścią idioty, pełną wrzasku i wściekłości, lecz nic nie znaczącą” 

       Idźmy dalej. Oto Perykles. Trudno powiedzieć, czy należał do grona „Fenicjan”, czy też był zaledwie nędzną ekspozyturą. Tak czy inaczej, ów członek i przywódca ateńskiej oligarchii powiedział kiedyś (a był to V wiek przed Chrystusem), że choć każdy, bądź prawie każdy człowiek jest zdolny, by oceniać działania polityków, to tylko niewielu może politykę tworzyć. Dlaczego tylko niewielu? Otóż dlatego, że do bycia politykiem też są potrzebne (podobnie jak do bycia filozofem) specyficzne i rzadko spotykane zdolności, a już zwłaszcza owe zdolności potrzebne są sprawującym „superwładzę”, ponieważ to oni (tylko oni!) politykę tworzą. Wspomniane uzdolnienia polegają zaś m.in. na tym, że aktywny w tej właśnie dziedzinie człowiek dobrze rozumie, iż dobra polityka to tak zwana „gra na kilku fortepianach”. Władza i pieniądze to cel. Ale jak go osiągnąć? Tylko poprzez wpływ na wytwórstwo, handel i silną armię? W niektórych przypadkach może się to udać, ale co dalej? Świat się zmienia, stare potęgi (ekspozytury) upadają, pojawiają się nowe, a tu jeszcze ludzie się burzą i nie chcą dać się zaciągnąć do wojska, albo ciężkiej pracy. Oczywiście, można ich wszystkich zamienić w niewolników (jak wiemy, był to pomysł, który wielu politykom bardzo się podobał) i przymuszać do tego i owego, ale w takim przypadku należało liczyć się z buntami, które owszem, ostatecznie były brutalnie tłumione, ale… 

       No właśnie: owo „ale”. W głowach „Fenicjan” musiała pojawić się myśl, że no tak – władza, pieniądze, produkcja, handel, silna armia: jak najbardziej! Potrzeba jednak jeszcze czegoś i najlepiej, żeby było to coś, co sprawi, że np. niewolnicy będą wdzięczni swoim panom, że są ich własnością; albo coś, co spowoduje, że ludzie uwierzą, iż mają wpływ na bieg spraw w mieście (np. w Atenach); coś co sprawi, że ludzie sami, bez większego przymusu, będą swoim władcom przynosić owoce swej ciężkiej pracy, oraz coś, dzięki czemu ludzie będą posłuszni ekspozyturze (czyli tak naprawdę „Fenicjanom”) i będą owo posłuszeństwo uważać za coś niesłychanie mądrego, dobrego i pięknego. Jak jednak sprawić, by pojawiło się owo „coś”? Potrzeba do tego ludzi, którzy dzięki swym specyficznym zdolnościom urabiać będą ludzkie umysły, aż pożądane „coś” zaistnieje. I takich ludzi znaleziono. I utrzymywano. Oczywiście, niekiedy ich gwałtownie usuwano (Zenon z Elei, Sokrates), gdy nie służyli temu, komu trzeba, lub nie tak, jak trzeba. Bywało też, że ludzie ci ostro ze sobą rywalizowali, nie do końca rozpoznając, czego od nich się oczekuje. A z biegiem czasu zaczęto ich nazywać filozofami (choć najczęściej byli ideologami, ale o tym nikt nie miał pojęcia). 

       Ostatecznie, czego od nich oczekiwano? Bardzo ładnie opisuje tę kwestię dialog Platona pt. Gorgiasz. Sokrates pyta tam tytułowego Gorgiasza – wybitnego, współczesnego sobie sofistę i sceptyka – na czym polega jego działalność. Ten zaś wyjaśnia, że zajmuje się retoryką, tzn. stara się, by swymi „słowami przekonująco działać na ludzi; w sądzie skłaniać sędziów, w radzie radców, a na zgromadzeniu publicznym publiczność.” I tłumaczy Gorgiasz dalej, że owa umiejętność przekonywania ma w taki sposób oddziaływać na ludzi, dawać taką moc, że – podani dla przykładu: lekarz, bądź nauczyciel gimnastyki – stają się niewolnikami retora (niewolnikami mentalnymi); co więcej, nawet dorobkiewicz (czyli ktoś bardzo kochający pieniądze), znajdując się pod wpływem kogoś takiego jak Gorgiasz, ma być gotów dorabiać się już „nie dla siebie, tylko dla ciebie, który potrafisz mówić i nakłaniać tłumy”. 

       Pięknie Gorgiasz się odsłonił, prawda? Co na to Sokrates, a mówiąc ściśle, Platon? Wcale nie był oburzony. Jeśli miał jakieś zastrzeżenia, to tylko do metody prowadzenia wyżej opisanej działalności. Tak czy inaczej byłoby czymś bardzo dziwnym, gdyby „Fenicjanie” nie skorzystali z usług ludzi dysponujących takimi zdolnościami. Jak się okazuje, soft power, to bardzo stary wynalazek… 

      Rozgadałem się. Wróćmy do pytania, które ks. Marek Jędraszewski zadawał swoim studentom: „Czy Giordano Bruno był filozofem?”, albo inaczej mówiąc – w nawiązaniu do powyższych rozważań –  „Czy był renesansowym koryfeuszem soft power?” Odpowiedź na to pytanie jest zupełnie nieważna (wygląda na to, że był filozofem; tak go przecież określa Wikipedia, czyli o czym tu dyskutować?!!), natomiast kwestia ta pozwala nam płynnie przejść do znacznie istotniejszego zagadnienia: czy filozofem (ewentualnie ideologiem) był Jerry Lee Lewis? Wikipedia na ten temat milczy, ale nie dajmy się zwieść. To oczywiste, że jest coś na rzeczy. Jednak do adremu przejdziemy dopiero w następnym epizodzie.

 CDN




środa, 23 czerwca 2021

Czarną deską po łbie Jana Hartmana

 

Dziś chciałbym tu przedstawić kolejną serię swoich krótkich kawałków, zamieszczanych od dłuższego już czasu w miesięczniku „Polska Niepodległa” pod tytułem "Wezwani do tablicy". Tym razem mamy zestaw dość monotematyczny.

 

 

 

Uczciwie powiem, że nie umiem sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek pojawiła się tu postać krakowskiego profesora Jana Hartmana, podejrzewam jednak że nie, i tym samym jest mi z tego powodu bardzo wstyd, bo widzę tu z mojej strony bardzo duże zaniedbanie. Postaram się dziś jednak ten brak nadrobić z naddatkiem, a jest po temu świetna okazja, bo wspomniany Hartman postanowił na swoim blogu zaatakować abp. Jędraszewskiego, a zrobił to w sposób tak beznadziejnie głupi, że na miejscu prezydenta Dudy, ja bym mu ową profesurę, choćby tylko symbolicznie, odebrał. Oto, proszę sobie wyobrazić, we wzmiankowanym tekście Hartman napisał coś takiego:

„Po ośmiu latach od swojej pierwszej nazistowskiej wypowiedzi arcybiskup metropolita krakowski Marek Jędraszewski dopuścił się w czasie uroczystości Bożego Ciała drugiej wypowiedzi w jednoznacznie hitlerowsko-goebbelsowskim stylu. Uważam za pewnego rodzaju publiczną zmowę dziennikarzy i komentatorów skupianie się przez nich wyłącznie na rutynowych faszystowskich wypowiedziach tego watykańskiego dygnitarza i agenta, to jest wypowiedziach wyrażających pogardę i nienawiść wobec LGBT. Zło jest zawsze stopniowalne – nie wolno lekceważyć homofobii i faszystowskiej nienawiści, niemniej czysty rasizm, segregujący ludzi wedle ich biologicznego uposażenia i łączących wartości kulturowe z tożsamością biologiczną, jest czymś jeszcze bardziej haniebnym i niebezpiecznym. Jest również przestępstwem w świetle polskiego prawa, które zakazuje nawoływania do nienawiści na tle rasowym”.

Pomijając już to czym abp Jędraszewski tak rozsierdził tego dziwnego człowieka, jest czymś moim zdaniem niewyobrażalnym, by było nie było człowiek o jakimś tam wykształceniu oraz intelektualnej pozycji, w publicznej debacie sięgał do argumentów jeszcze w latach 50-tych poprzedniego stulecia bardzo precyzyjnie i skutecznie wyszydzonych, jako „reductio ad hitlerum”. Wydawaoby się, że porównywanie do Hitlera osób, których z jakiegokolwiek względu się nie lubi, to poziom z jakich mamy do czynienia wyłącznie na politycznych demonstracjach organizowanych przez głupszą część socjalizującej młodzieży, a tymczasem proszę! Oto człowiek w wieku ponad średnim, z wykształceniem ponad wyższym, w dodatku – last but not least – żyd, co jakby w sposób oczywisty zobowiązuje w sposób szczególny. A tu taki wstyd.

 

***

 

Ktoś być może zapyta, cóż takiego krakowski arcybiskup takiego powiedział, że prof. Hartman stracił dla niego głowę? Otóż, szczerze powiem że ani ja tego do końca nie wiem, ani też sam Profesor nam tego nie tłumaczy. To znaczy, coś tam nam mówi, ale nie do końca. Posłuchajmy raz jeszcze mądrości tego człeka:

„Nie pojmuję, jak to się dzieje, że wypowiedzi o ‘tęczowej zarazie’ – haniebne, głupie i świadczące o osobistym łajdactwie Jędraszewskiego – cytuje się i potępia z nieporównanie większą częstością i siłą niż brutalnie rasistowską uwagę o rezerwatach rzuconą w Pabianicach w 2013 r., gdy Jędraszewski był jeszcze biskupem w Łodzi. Czy kolejny nazistowski tekst Jędraszewskiego przejdzie bez echa? Mam nadzieję, że prasa oraz ludzie dobrej woli, w tym katolicy, wreszcie się opamiętają i Jędraszewskiego spotka zasłużony ostracyzm. Nie ma w Krakowie i Polsce miejsca dla nazistów, a już zwłaszcza nazistów reprezentujących organizację religijną, która brała udział w nazistowskiej napaści na Polskę we wrześniu 1939 r. i z histeryczną konsekwencją broniła Hitlera do samego końca, nie bacząc nawet na to, że tenże Hitler hurtowo mordował katolickich księży”.

Niby wiadomo. Jędraszewski użył – swoją drogą, jakże celnego – określenia w postaci „tęczowej zarazy”, jeszcze osiem lat temu, jako biskup Łodzi powiedział coś o „rezerwatach”, czego osobiście nie pamietam, ale brzmi mi to doś sympatycznie, tym razem jednak, jak rozumiem, chodzi o coś znacznie poważniejszego. Tylko o co? I znów, myślę że tak naprawdę, to co tak ubodło Hartmana nie ma większego znaczenia, natomiast ciekawe jest to, że ów mędrzec z jednej strony pisze coś o tym, że Hitler „hurtowo” mordował kapłanów Kościoła Powszechnego, a z drugiej sugeruje że oni niemal z automatu, z samej zasady, byli nazistami, którzy w 1939 roku dokonali napaści na Polskę, a potem „z hiteryczną konsekwencją” bronili Hitlera, który, jak już wspomjieliśmy, „hurtowo ich mordował”. A ja już w tym momencie nic z tego nie rozumiem? Kto tu był głupszy? „Hurtowo” mordowani księża, czy ten który ich „hurtowo” mordował? No a przy okazji, ja bym był tu bardzo ciekawy opinii Hartmana na temat hurtowo mordowanych żydów i ich odpowiedzialności za owe hurtowe morderstwa. No ale jestem pewien, że się sensownej odpowiedzi nie doczekamy. W końcu, jak wiemy, na histerię rady nie ma.

 

***

 

No ale mamy wciąż tego naszego profesora i kolejne szczegóły, niestety jednak nie na temat „hurtowo” mordowanych ksieży, ale, jak rozumiem, równie hurtowej współpracy owych księży na rzecz swojej eksterminacji:

„Negowanie zbrodniczej działalności Kościoła, umniejszanie roli papieskiego totalitaryzmu, gett żydowskich w państwie kościelnym i innych prześladowań w przygotowaniu Holokaustu, a w końcu relatywizowanie współpracy papiestwa z nazistami przed wojną, w czasie jej trwania i po jej zakończeniu – to część haniebnego, antysemickiego negacjonizmu. Obawiam się, że przemilczanie nazistowskiej retoryki pogrobowca Goebbelsa, którym jest Jędraszewski, ma te same podstawy i powody, dla których nie mówi się o napaści Kościoła na Polskę we wrześniu 1939 r. czy ewakuowaniu zbrodniarzy hitlerowskich przez Watykan do krajów, gdzie mogli bezpiecznie żyć pod zmienionymi nazwiskami”.

I tu, gdy chodzi o to, jak ludzki umysł może się zdegenrować, dochodzimy do punktu gdzie Jan Hartman – przypomnijmy że profesor uniwersytetu, i to aż Jagielońskiego –  ma pretensje, że się „nie mówi” o „napaści Kościoła na Polskę we wrześniu 1939 r. czy ewakuowaniu zbrodniarzy hitlerowskich przez Watykan do krajów, gdzie mogli bezpiecznie żyć pod zmienionymi nazwiskami”. A ja w tym momencie myślę sobie, że to jest bardzo ciekawe, dlaczego o tym się „nie mówi” i jedyny odważny w temacie okazuje się być prof. Jan Hartman. No i w tej samej chwili przychodzi mi do głowy pytanie, czemu się nie mówi też o tym, że to Kościół Katolicki najpierw wybudował obóz w Auschwitz, i to Kościół Katolicki zorganizował w powojennej Polsce system eksterminacji ludzi takich jak rotmistrz Pilecki i że to w koncu Kosciół Katolicki, a kto wie czy nie sam abp Jędraszewski, zamordował księdza Jerzego Popiełuszkę. To jest bowiem pytanie, na które odpowiedzi czeka cała Polska i jeśli go jej nie udzieli Jan Hartman, to gdzie szukać ratunku?

 

***

 

Tymczasem okazuje się, że wprawdzie na tę akurat diagnozę będziemy musieli poczekać, ale szczęśliwie sama koncówka Hartmanowskich refleksji prowadzi nas do wyjaśnienia, o co chodzi z tym Jędraszewskim. Jednak wszystko w swoim czasie. Zaczyna się bowiem tak:

Nikt nie może dziś zaprzeczać, że Kościół katolicki jest organizacją przestępczą, uprawiającą rozmaitego rodzaju kryminalne procedery na skalę masową i systemowo chroniącą sprawców przed odpowiedzialnością karną. Nie ma prób zaprzeczania tym faktom, czemu akurat dziwić się nie należy. A jednak władza i potęga Kościoła oraz zabobonność mas sprawiają, że zwycięża brutalna anomia moralna – żadne wiadomości o zbrodniach Kościoła nie są w stanie poruszyć sumień zdegradowanych i w gruncie rzeczy pozbawionych sumienia mas, którym wmówiono, że są ludźmi wyjątkowymi i czeka na nich pośmiertnie miejsce w niebie.

Czekający na niebo nie muszą się przejmować masowym mordowaniem i gwałceniem dzieci przez swoich przewodników, którzy do tego nieba mają ich zaprowadzić. Wszak wysłannikom samego Boga wolno wszystko. Taka jest z grubsza psychologia stojąca za masowym tolerowaniem nazistowskich księży, których w czasach hitlerowskich były tabuny, a dziś ostał się Jędraszewski”.

I po tym wzruszającym przygotowaniu do ujawnienia najgłębszych podstaw myśli nazisty Jędraszewskiego dochodzimy do sedna:

„Duchowa jedność, ciągłość i trwałość narodu polskiego ma swój konkretny i naukowo wymierny fundament. Jest nim jego biologiczna ciągłość i siła”.

[...]

„Mam nadzieję, że ja już tego nie dożyję, ale mogę sobie to wyobrazić, że, powiedzmy, w roku 2050 nieliczni biali będą pokazywani innym rasom ludzkim tu na terenie Europy jak Indianie w USA w rezerwatach. Byli sobie kiedyś tacy ludzie, którzy tu zamieszkiwali, ale przestali istnieć na własne życzenie, ponieważ nie potrafili uznać, kim są od strony biologicznej”.

 ***

W porządku jest ten nasz arcybiskup Jędraszewski. Czy ktoś z nas potrafiłby lepiej wyrazić to co wszystkim nam leży na sercu? Dbajmy zatem o naszych kapłanów jak o zdrowie. Niech będzie nawet, że o zdrowie narodu.

 


 

poniedziałek, 5 sierpnia 2019

O samotnych onanistach i kolonizacji sumień


        Mój stosunek do czegoś, co dziś jest określane nazwą LGBT, a kiedyś, w czasach jeszcze mojego dzieciństwa określaliśmy wszyscy słowem „pedał”, został zdeterminowany zarówno przez moje wychowanie, jak i pewne zdarzenie, które opisałem w swojej książce „Marki, dolary, banany i biustonosz marki Triumph”. Otóż jeszcze w trakcie studiów mieliśmy kolegę – kolegę bardzo dobrego i bliskiego – który poza wieloma nadzwyczajnymi talentami miał jedną wadę, która wystawiała go na nieustanne z naszej strony szyderstwa. Otóż on był w sposób wręcz karykaturalny uzależniony od seksu. Owo uzależnienie było tym bardziej ciekawe, że mimo iż był on osobą bardzo religijną i chowana w duchu jak najbardziej tradycyjnym, ze swojej ułomności był do tego stopnia dumny, że niemal każdego dnia kierował pod adresem Kościoła tę jedną i jedyną pretensję, że na tym akurat polu człowiek zostaje pozbawiony czegoś aż tak pięknego, prawdziwego i ważnego dla życia.
      Ponieważ nasz kolega był inteligentny, dowcipny, wesoły, grzeczny, a co nie najmniej ważne, bardzo przystojny, w codziennym swoim standardzie miał co najmniej jeden nowy romans dziennie. Aby ów standard realizować, on w każdej niemal dogodnej chwili zaczepiał nieznane sobie dziewczyny i zachęcał je do tego, by poszły się z nim przespać. Pytałem go kiedyś, czy jemu się zdarza, że dziewczyna go pogoni, a on mówił, że ależ oczywiście. Zwykle jest tak, że aby coś upolować, on musi zostać wcześniej odrzucony czasem i z 10 razy. Nawet jeśli traktowaliśmy go z życzliwą pogardą, bardzo lubiliśmy naszego kolegę i poza okazjonalnymi szyderstwami, panowała między nami zgoda, a on sam chyba rozumiał nasze pretensje i się nie obrażał.
        Zdarzyło się jednak tak, że podczas jednej ze zwykłych studenckich imprez, ów kolega nieco podpił i z braku chętnych dziewczyn, zaczął się dostawiać do mnie. Wtedy właśnie zrozumiałem, że to z czym mamy do czynienia to nie kwestia homo, czy hetero, ale zwykłego uzależnienia od seksu. Zrozumiałem tamtego wieczoru, że na pewnym poziomie tego szaleństwa, to jest już wszystko jedno, czy zaspokojenie przyjdzie ze strony kobiety, mężczyzny, dziecka, czy zwierzęcia. Uciekałem przed moim kolegą i cały czas miałem w głowie, że ten biedak jest gotów naprawdę na wszystko, by mieć coś więcej poza samogwałtem.
       Po wielu już latach, w nowej już Polsce, dowiedziałem się, że mój dawny kumpel z roku mieszka w Nowym Jorku z jakimś policjantem i przynajmniej na tym etapie pozostaje w bardzo dobrym nastroju. Czy mnie to zdziwiło? Powiem szczerze, że nie koniecznie. Z całym swoim doświadczeniem, mogłem się spodziewać, że jemu przysłowiowe „cycki” mogą nie wystarczyć. Po tym wszystkim, co zdążyłem wcześniej zaobserwować, wiedziałem, że pod koniec tej drogi, na niego będzie czekać cokolwiek – choćby i gumowa lalka, choćby i dziura w płocie.
        A zatem dziś, kiedy widzę, jak ludzie, którzy tak naprawdę mają ze sobą tylko ten jeden problem, że wszystkiego im jest za mało i przy tym cierpią tak straszne nudy, zaczynają się organizować w wielki społeczny ruch pod nazwą LGBT, patrzę na nich jak na mojego dawnego kolegę ze studiów, tyle że w wydaniu turbo. Jestem pewien, że pomijając ten niewielki procent osób faktycznie seksualnie zaburzonych, zdecydowana większość z nich to są ludzie dokładnie tacy sami jak my, którzy jednak w pewnym momencie poczuli wokół siebie i w sobie tak straszną pustkę, że uznali, że ja wypełnić może tylko owa tęcza, najlepiej z jakimś wystarczająco mocnym ideowym przesłaniem.
       Ktoś zapyta, po co im ta ideologia? Czy nie wystarczy im to, że mogą sobie gdzieś tam sobie w odpowiednich dekoracjach poużywać? Otóż im by pewnie wystarczyło i to, tyle że przede wszystkim dzięki owej ideologii oni się mogą poczuć jak ludzie, a nie zwierzęta, a to przecież jest nie byle co, no ale, co jeszcze ważniejsze, i w gruncie rzeczy decydujące, owa ideologia nie jest potrzebna im, lecz tym, którzy mają ambicje wprowadzić nowy porządek świata, gdzie zamiast starej już i bardzo zużytej walki klas będziemy mieli walkę płci. Tak jak głosił stary Marx, że ponieważ przyczyną wszelkich nieszczęść tego świata są nierówności klasowe, należy stworzyć społeczeństwo bezklasowe, tak samo ci tutaj, głoszą, że ponieważ przyczyną wszelkiego zła jest konflikt między płciami, należy zlikwidować płeć, tak jak ona jest tradycyjnie rozumiana. I to im przede wszystkim jest potrzebny cały ten ruch, w dodatku perfidnie ubrany w kolory tęczy.
      I tu oczywiście rację miał abp Jędraszewski, kiedy w dniu rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego zwrócił uwagę na ów nowy, już nie czerwony, lecz tęczowy terror. I nie dajmy się oszukać, on wcale nie miał na myśli osób homoseksualnych, ani transpłciowych, ani nawet tych biednych zaszczutych przez własne szaleństwo pedofilów. Jemu chodziło wyłącznie o ideologię i tych wszystkich, którzy tych wszystkich samotnych ludzi potrzebują wykorzystać do swojego jak najbardziej politycznego celu.
       Poza tym zwróćmy uwagę na to, co nam w tym temacie powiedział sam papież Franciszek, który dla nich wszystkich rzekomo stanowi tak wielki autorytet, gdy we wstępie do wyboru dział Benedykta XVI pisał o nowym marksizmie „kolonizującym sumienia ideologią zaprzeczającą głębokiej pewności, że człowiek istnieje jako mężczyzna i kobieta, którym zostało powierzone zadanie przekazywania życia”.
       Mimo to, oni wciąż próbują. Jak nie z tej strony, to z innej, jak nie z jednym zestawem kłamstw, to z drugim. I w tym wszystkim najbardziej pokrzywdzeni będą jak zawsze ci, którzy po raz kolejny dali się wykorzystać przez bandę cwanych oszustów.







Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...