Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Strajk Kobiet. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Strajk Kobiet. Pokaż wszystkie posty

piątek, 15 stycznia 2021

Gdy feminaziści upiekli murzynka

 

Wprawdzie wygląda na to, że zarówno Rewolucja Kobiet jak i niestety zakaz aborcji eugenicznej zostały odłożone na okres kolejnej posuchy, a nasze zainteresowanie przesunięte na szczepienie celebrytów oraz impeachment prezydenta Trumpa, nie zmienia to faktu, że feminazizm tu i ówdzie bulgocze. Żeby o nim do końca nie zapomnieć, chciałem przedstawić swój najnowszy felieton z „Warszawskiej Gazety”. Bardzo proszę.

 

 

        Wśród całej serii niedobrych zdarzeń, takich jak wygumkowanie przez światowe media z publicznej przestrzeni prezydenta Trumpa, spowodowane kolejnymi atakami pandemii kolejne lockdowny, czy wreszcie – tu u nas w kraju – bezprzykładny obłęd jaki ogarnął naszą opozycję w jej walce o odsunięcie Prawa i Sprawiedliwości od władzy, nie mogliśmy nie zauważyć czegoś, co nawet jeśli realnie pozostaje bez większego znaczenia, to wedle pięknej staropolskiej prawdy, że na bezrybiu i rak ryba, powinniśmy docenić i potraktować z należnym uśmiechem. Otóż, jak informują nas dziś już chyba wszystkie media, śladem ostatecznej porażki tak zwanego Strajku Kobiet, oraz towarzyszącemu jej zniknięciu Marty Lempart, między dwiema największymi siłami na tęczowej mapie lokalnego lewactwa, czyli wspomnianym Strajkiem Kobiet, a tą reprezentowaną przez projekt Stop Bzdurom, doszło to mordobicia jakie nie miało miejsca nawet w relacjach między reprezentowanymi przez braci Kurskich ośrodkami władzy politycznej.

       Jak się dowiadujemy, bezpośrednią przyczyną awantury była seria szyderstw skierowanych przez jedną z liderek Strajku Kobiet, Klementynę Suchanow, pod adresem działacza przedstawiającego się jako Margot. A poszło o to, że jakiś czas temu Suchanow, sądząc że w ten sposób zdobędzie jego serce, najpierw zgwałciła Margot, po czym, wobec braku zainteresowania ze strony zgwałconego, najpierw zadręczyła go psychicznie, a następnie wypędziła z mieszkania, skazując na bezdomność. Kiedy Margot ujawnił publicznie przebieg zdarzeń, Suchanow zaczęła publicznie szydzić z dawnego kolegi, no i doszło do spięcia. Dziś jest więc tak, że Suchanow nadal drażni urażoną niebinarność Margot, na co Stop Bzdurom oskarża Strajk Kobiet o homofobię i hejt, wypominając jednej z działaczek Strajku, lesbijce Kayi Szulczewskiej tak zwany terfizm, czyli prowadzenie kampanii nienawiści pod adresem osób, które urodzone jako kobiety, nie chcą być ani kobietami, ani mężczyznami, tylko osobami.

      Ostatnio doszło do kolejnej awantury, tym razem z prawem w tle, kiedy córka wspomnianej Klementyny Suchanow upiekła ciasto „murzynek” i ozdobiła je lukrowanym napisem: „Jebać PiS i Stop Bzdurom”, a następnie skierowała do sądu pozew przeciwko Stop Bzdurom za to, że ci, bez zgody autorki napisu, opublikowali zdjęcie „murzynka” i obrzucili Strajk Kobiet wulgarnym hejtem.

      Oczywiście nie jestem w stanie zaręczyć, że przedstawiony przeze mnie stan rzeczy ściśle odpowiada faktycznemu, bo naprawdę nie jest łatwo zorientować się w tych wszystkich terfach, cisach, transach oraz bi, faktem jest jednak że tam faktycznie idzie na noże i jedni dla drugich są wrogami nie różniącymi się zbytnio od PiS-u, który jak wiemy jedni i drudzy „jebią”. A ja jednego jestem pewien, tego mianowicie, że kiedy nie wiemy o co chodzi, musi chodzić o pieniądze, a tu po obu stronach mamy do czynienia z grubymi milionami uzyskanymi z tak zwanych „zbiórek”. A skoro tak, to w tym nie wesołym świecie miejmy nadzieję, że oni wszyscy się tymi milionami zwyczajnie uduszą i już wkrótce od nich odetchniemy.

 


wtorek, 15 grudnia 2020

Kiedy media w Polsce ogłoszą po raz pierwszy, że Ziemia jest płaska?

       Myślę, że to jest moment równie dobry jak każdy inny, bym wyjaśnił, dlaczego w ostatnich tygodniach w tak dramatyczny sposób opuściła mnie wszelka chęć komentowania bieżących wydarzeń politycznych. Zdaję sobie oczywiście sprawę z tego, że wielu Czytelników bardzo by chciało, bym napisał choć parę słów komentarza na temat tego, co się dzieje z Polską, a więc tak naprawdę kolejnego, tym razem chyba najpotężniejszego z dotychczasowych, starcia między władzą Prawa i Sprawiedliwości a opozycją, czy to tutaj w kraju, czy w Brukseli, ja jednak, mimo podjęcia paru prób – moim zdaniem, zdecydowanie nieudanych – uważam, że nie ma na co liczyć. Dlaczego tak jest, opiszę może na przykładzie tego co zobaczyłem wczoraj w telewizji. Otóż mieliśmy kolejną uliczną awanturę, gdzie z jednej strony widzieliśmy policję próbującą nieporadnie zapanować nad tym chaosem, a z drugiej strony te często jeszcze dzieci, wyzywające policjantów od morderców, plujące im prosto w twarz, rzucające w nich czym popadnie, niszczące radiowozy, a wcześniej twitterowe wpisy wręcz zachęcające do ich fizycznej eliminacji, a tuż obok, polityków opozycji wzywających do jeszcze większej agresji, a na koniec tego wszystkiego tych samych polityków, dyskutujących z innymi politykami nad tym, do jakiego stopnia dzisiejsza Polska przypomina Polskę z roku 1981 i lat kolejnych. Oglądałem to wszystko, podobnie jak wcześniej niemal identyczne sceny to tu to tam, i, przepraszam bardzo, ale w jaki sposób ja mam to co się dzieje, komentować. I po co? Żeby kogoś tam gdzieś w Polsce ucieszyć tym, że udało mi się powiedzieć dokładnie to samo, co jemu czy jej, szumiało w sercu, tylko że oni nie potrafili tak celnie i tak ładnie tego oddać? Przecież to nie ma sensu. Z tego że ja powtórzę po raz kolejny najbardziej oczywiste oczywistości, nie powstanie jakiekolwiek dobro, nawet jeśli opowiem, co dziś sądzę o Tomaszu Terlikowskim, czy o Szymonie Hołowni.  Ani dobro, ani nawet zło. Nic. Jeszcze raz może powtórzę za Norwidem jego straszne słowa: „Jak się nie nudzić na scenie tak małej, tak niemistrzowsko zrobionej?”  

      Niedawno, gdy szukałem jakieś dawnego tekstu, który mógłby z odpowiedniej perspektywy przynajmniej skomentować to zło, które się na nas wylewa, ze smutkiem stwierdziłem, że przez te wszystkie lata, jak prowadzę ten blog, zapisałem na nim – nie licząc tego, co przez jakiś czas równocześnie pisałem w Salonie24 – niemal 4 tysiące osobnych refleksji, przeważnie odpowiednio oryginalnych i moim zdaniem ważnych. Otóż jeśli mamy przed sobą 4 tysiące myśli przedstawionych w formie często bardzo długiego felietonu, to przepraszam bardzo, ale co trzeba mieć w głowie, by po tym wszystkim znaleźć w sobie moc, by powiedzieć coś nowego, a przede wszystkim pożytecznego? A daję słowo, że nigdy ani przez chwilę nie było moim celem jedynie dostarczanie satysfakcji. Zwłaszcza tej najtańszej.

       Czy to znaczy, że zbliżam się do końca tego rozdziału w moim życiu? Oczywiście że nie. Każdy kto mnie zna wie, że ja chyba już do śmierci nie zamilknę, a tym bardziej nie zajmę się uprawianiem kwiatków na balkonie. Rzecz w tym, że moim zdaniem przesilenie jakie w tych dniach zdecydowanie nastąpiło, poza paroma krótkimi myślami, uniemożliwia formułowanie jakichkolwiek poważnych ocen. A mimo to od czasu do czasu pojawia się coś, czym chciałbym się podzielić, i to jak najbardziej w relacji do obecnego zamieszania. Otóż obejrzałem sobie niedawno na youtubie piętnastominutowy reportaż na temat ludzi żyjących w głębokim przekonaniu, że Ziemia jest płaska. Ja oczywiście wcześniej o nich słyszałem, jednak byłem przekonany, że to są jacyś nadzwyczaj ekscentryczni żartownisie, tacy jak członkowie owego stowarzyszenia, które dowodzi naukowo, że samoloty i pszczoły nie latają, bo są relatywnie zbyt ciężkie, by się utrzymać w powietrzu. Tymczasem, jak zupełnie jasno pokazuje ów reportaż, są to zupełnie zwyczajni ludzie, tacy jak większość z nas, w dodatku, wedle wszelkich znanych nam standardów, całkowicie rzeczowi i zrównoważeni, a na dodatek  całkiem sympatyczni, bez najmniejszego śladu owego słynnego obłędu w oku. Są to więc ludzie tacy jak my, tyle że głęboko pewni tego, że Ziemia jest dyskiem pływającym na ogromnej tafli wody, poza którą nie albo nie ma nic, albo, jak mówi jeden z nich, „Bóg jeden raczy wiedzieć, co”. Czy oni wszyscy – a z reportażu wynika, że ich jest na świecie coraz więcej i że są przy tym coraz bardziej aktywni – się tak tylko bawią? Otóż nie. Oni nie dość że swoją wiarę w płaską Ziemię traktują nadzwyczaj poważnie, to jeszcze uważają, że głosząc ją walczą z niewidzialnym wrogiem, który przez to straszne kłamstwo na temat Ziemi jako zaledwie jednego z nieskończonej liczby mikropunkcików w jakimś absurdalnym nieskończonym  kosmosie, chce człowieka zdeptać i uczynić z niego swojego niewolnika.

       I niech nam się nie wydaje, że oni tak tylko się spotykają i wymieniają opiniami.  Oni po swojej stronie mają bardzo poważne dowody oparte na bardzo solidnych naukowych obserwacjach, oraz równie poważnych analizach i niech się nam też nie wydaje, że gdybyśmy mieli możliwość, to byśmy każdego z nich w jednej chwili zagięli przy pomocy paru prostych pytań. Oni na każde z nich mają błyskawiczną odpowiedź i znów niech nikt nie myśli, że słysząc ją, w ich oczach zobaczymy choćby ślad szaleństwa, czy nawet złości. Wręcz przeciwnie: każdy z nich ze spokojnym uśmiechem nam odpowie, że on wie, co sobie o nim myślimy, ale jemu tylko pozostaje nam współczuć, że tak strasznie daliśmy się zmanipulować tym, którzy rządzą światem.  

      W tym momencie ktoś mi powie, że moje zapowiedzi, że oto dziś wreszcie powiem coś bardzo nowego i bardzo ważnego, są nic nie warte. To bowiem co opowiedziałem to jeszcze jeden przykład tego, co ludzie znacznie lepiej ode mnie oczytani od lat znają pod pojęciem post-prawdy. A ja mogę na to tylko odpowiedzieć, że ja świetnie znam ową teorię, tyle że jestem głęboko przekonany, że jej autorzy i główni teoretycy stanowią jak najbardziej owej post-prawdy nieodłączną część. I mojego przekonania nie zmieni żaden z nich, dopóki nie stanie przede mną i nie powie jasno, wyraźnie i możliwie dobitnie, że się przed nią nie obronimy, o ile nie zwrócimy się w kierunku Prawdy Jedynej, Prawdy Prostej, a sformułowanej przed wieloma, wieloma wiekami. Prawdy, której nie trzeba ani dyskutować, ani dowodzić, ani przede wszystkim bronić. A już na pewno kręcić na jej temat telewizyjne seriale.



niedziela, 13 grudnia 2020

Czy w rodzinnym domu Marty Lempart była kabina prysznicowa?

 

        Trafiłem gdzieś jakiś czas temu na opinię, że dzisiejsze lewactwo ze swoją nieznośną wręcz natarczywością stanowi zjawisko nie tyle polityczne, kulturowe, czy choćby socjologiczne, lecz czysto pokoleniowe. Chodzi krótko mówiąc o to, że ludzie, którzy dziś rządzą światem, czy to ze Stanów Zjednoczonych, Francji, Niemiec, czy Izraela, to w głównej mierze te same osoby, które w latach 60-tych miały po 16, 18, 20, czy 25 lat i głosiły nadejście Ery Wodnika, a z nią Czas Cudownego Rozpasania. Oni wszyscy najpierw biegali goło po uniwersytetach, ćpali do nieprzytomności, tłukli się z policją, po pewnym czasie jednak wydorośleli, zaczęli robić kariery, a kiedy postarzeli się na tyle, by z każdym rokiem coraz częściej wspominać słodką młodość, obudziły się w nich stare demony i jeśli tylko któremuś z nich zdarzyło się być czy to ważnym politykiem, czy szefem którejś z wielkich korporacji, to prędzej czy później musiał zacząć realizować na nowo swoje dawne marzenia. I stąd mamy świat jaki widzimy.

       Ktoś się zapyta pewnie, jak my tu w Polsce się mamy do tego wszystkiego. Część z nas z pewnością jeszcze pamięta lata 60-te i wiemy bardzo dobrze, że jedyne co do nas z tamtych stron docierało – i to też tylko do wybranych – to piosenki typu „If I Had A Hammer", czy „Where Have All The Flowers Gone”, którymi się oczywiście zachwycaliśmy, ale większości z nas nawet w głowie nie powstało, by je w jakikolwiek sposób kojarzyć tym, co one tak naprawdę reprezentowały i mieć choćby blade pojęcie na temat filozofii, która je w pierwszej kolejności stworzyła. Wydawałoby się więc, że powinniśmy tu u nas czuć się względnie bezpiecznie, no i pewnie tak by to było, gdyby nie owo najpierw symboliczne, a następnie realne zupełnie otwarcie granic, jakie nastąpiło po tym jak w roku 1989 stara władza wpuściła sobie trochę świeżej krwi i tamta fala zaczęła się stopniowo wlewać również do nas. Przypomniałem tu niedawno pewien swój bardzo już stary tekst, w którym na przykładzie magazynu dla dziewcząt zatytułowanego „Dziewczyna” pokazałem jak Niemcy przeprowadzili w Polsce kulturową i cywilizacyjną rewolucję, skierowaną przede wszystkim w stronę dzieci i młodzieży, a więc tych wszystkich, których najłatwiej było przystosować do nowego modelu. Otóż, jak niektórzy z nas pamiętają, to nie była tylko „Dziewczyna”. Na rynku pojawiła się cała masa, wydawanych głównie przez niemieckie koncerny wydawnicze, pism takich jak „Bravo”, „Bravo Girl”, „Glamour, czy „Popcorn” i to one wyznaczyły kierunki rozwoju dla tych z nas, którzy pod koniec wieku mieli 13, 15, czy 16 lat.

       Pamiętam do dziś lekcje jakich w tamtych latach udzielałem dwóm bardzo miłym dziewczynkom i to jak któregoś dnia, czekając aż one się zbiorą i zasiądą do stołu, zacząłem przeglądać leżące przede mną pismo „Bravo Girl” i proszę sobie wyobrazić, że nagle znalazłem tam list do redakcji pisany rzekomo przez jakąś nastolatkę, której przydarzyła się taka przygoda, że brała akurat prysznic, kiedy dołączył do niej jej brat i... dalej był już bardzo dokładny opis tego co on z nią robił. Pod listem była odpowiedź równie autentycznego redakcyjnego psychologa, który tłumaczył tej dziewczynce, że nie ma nic złego w seksie, jednak ona powinna porozmawiać z bratem na poważnie i wytłumaczyć mu, że to co on zrobił, to jednak przesada. Jakoś tak. A ja to, jak mówię, pamiętam do dziś.

      Dziś już wymienione przez mnie pisma, podobnie jak wiele innych, nie wspomnianych przeze mnie, bardzo skutecznie spełniwszy swoje zadanie, nie istnieją, natomiast ja nie mam najmniejszych wątpliwości, że całe dzisiejsze pokolenie zarówno młodszych polityków, jak i pracowników mediów i przedstawicieli tak zwanej kultury, wychowało się właśnie na przekazie medialnym sączonym do ich dziecięcych głów właśnie w latach 90-tych. Czytam że poseł  Szczerba urodził się w roku 1977, posłanka Żukowska w roku 1983, Cezary Tomczyk w roku 1984, Klaudia Jachira w roku 1988, Krzysztof Brejza w 1983, Arkadiusz Myrcha to rocznik 1984, Marta Lempart 1979, i tak mógłbym wymieniać jeszcze długo, a potem już tylko się skupić choćby na tych wszystkich działaczkach Strajku Kobiet oraz ich wychowankach, bazgrających na kościołach swoje błyskawice i wznoszących hasła typu „Pozostaje nam anal”.

        A przecież wspomniane lata 90, oraz jak najbardziej jeszcze późniejsze, to nie tylko prasa. To również telewizja, sklepy, reklamy, cały ten pop, żeby już nie wspominać o WOŚP-ie z tą całą jej pstrokacizną i wrzaskiem „Róbta co chceta!”. To wszystko uformowało całe pokolenie, a kto wie, czy już nie dwa, kulturowo, cywilizacyjnie i zwyczajnie obywatelsko. Powiem więc raz jeszcze: jestem w stu procentach pewien, że oni wszyscy albo zostali całkiem bezpośrednio wychowani przez treści dostarczane im w dzieciństwie przez koncern Axel Springer, oraz sieci pokrewne, albo przez dorastanie już w owym odpowiednio ukształtowanym środowisku i dziś im już nawet nie trzeba mówić co mają robić, myśleć i czuć. No i oczywiście, w jaki sposób mają wychowywać swoje dzieci. 

       Przynajmniej te, które będą miały szczęście, by przyjść na świat.



Przy okazji przypominam, że pod adresem k.osiejuk@gmail.com można zamawiać ostanie kilka egzemplarzy mojej książki o języku angielskim.

środa, 2 grudnia 2020

O tym, jak zwykły hamburger potrafi zdławić wyrzuty sumienia

       Pewnego dnia w maju 1978, 25-letni mieszkaniec  pewnej wioski w Kaliforni nazwiskiem Robert Alton Harris poprosił swojego młodszego brata Daniela, by ten pomógł mu obrabować bank. 2 lipca, Daniel ukradł z domu sąsiada dwa pistolety i obaj udali się do San Diego. Dwa następne dni bracia przeznaczyli na zakup amunicji, oraz konkretne już próby przed atakiem, by 5 lipca na parkingu przed miejscowym centrum handlowym zauważyć dwóch 16-letnich chłopców, Johna Mayeskiego i Michaela Bakera, gdy ci siedzieli w zielonym fordzie Mayeskiego i jedli hamburgery. Mayeski i Baker byli bliskimi kuplami, którzy spędzali wesoło ów dzień, świętując w ten sposób świeżo uzyskane przez Mayeskiego prawo jazdy i kiedy zobaczyli zbliżające się Zło, nie zdążyli nawet zareagować.  Robert Harris przesunął chłopców na tylne siedzenie, sam siadł za kierownicą forda i ruszył przed siebie, Daniel natomiast, w drugim samochodzie pojechał za nimi. W pewnym momencie Robert przystanął, kazał chłopcom wysiąść i uklęknąć. Chłopcy posłusznie padli na kolana i zaczęli się modlić. Wtedy Robert powiedział: „Przestańcie się mazać i umrzyjcie jak mężczyźni” i obu zastrzelił. Po wszystkim obaj wrócili do domu i tam, zgłodniawszy nieco, zjedli niedokończone przez Mayeskiego i Bakera hamburgery. Po godzinie, kiedy się już najedli, pojechali do wcześniej upatrzonego banku, zrabowali 2000 dolarów, a ponieważ, jak się okazało, jedyną rzeczą którą potrafili robić naprawdę dobrze, to zabijać, po następnej niecałej już godzinie zostali zatrzymani, osądzeni, posadzeni, a sam Robert Alton Harris po 14 latach kolejnych apelacji, odroczeń i całej serii protestów ze strony organizacji broniących praw człowieka, 21 kwietnia 1992 roku zmarł w komorze gazowej w więzieniu San Quentin.

        O tym co się działo między jedną a drugą śmiercią, w swojej książce „The Way Things Ought To Be”, w rozdziale poświęconym temu w jaki sposób światowe lewactwo walczy z prawem i sprawiedliwością, bardzo interesująco pisze Rush Limbaugh, mnie jednak dziś akurat nie interesuje ani samo morderstwo, ani ów wyrok śmierci wydany na Harrisa, ani nawet te 14 lat, którymi mógł się on jeszcze cieszyć zanim ostatecznie zszedł nam z oczu. To o czym dziś myślę, to te hamburgery, które obaj braci wsunęli zaraz po morderstwie, no i ów głód jaki ich w tym momencie nagle nie wiedzieć czemu dopadł. Bo o co chodzi? Otóż parę dni temu zobaczyłem w telewizji występ kilku uczestniczek tak zwanego Strajku Kobiet, jak one na zmianę opowiadały o tym, jak to dokonały pierwszej aborcji w życiu i jedyne co potem poczuły to niesamowity głód, a ja, pisząc ten tekst, chciałem im – ale też tym wszystkim ich przyjaciółkom z branży – zakomunikować, że nie mają się tak znowu czym chwalić. Z tego co już wiemy, tego typu reakcja w tego typu sytuacji jest jak najbardziej normalna.



 

 

 

 

 

poniedziałek, 30 listopada 2020

Myra Hindley twarzą Strajku Kobiet?

 

Ponieważ Donald Trump udzielił wywiadu telewizji Fox News, w którym poinformował o tym, że to co się aktualnie dzieje w Stanach Zjednoczonych, jest największym publicznym przekrętem w całej historii państwa, a jednocześnie zadeklarował gotowość walki do samego końca, sprawę amerykańskich wyborów odkładam na później. Na później – ewentualnie – odkładam też fakt, że protestujące w ramach Strajku Kobiet dziewczęta, zamiast standardowych tabliczek z napisem „***** ***” postanowiły uzbroić się w zakrwawione podpaski. A w tej sytuacji, postanowiłem się trzymać utartych ścieżek i zamieścić kolejny dawny już bardzo felieton, jeszcze z roku 2010. O Życiu.

 

 

        W zamykającej pierwszą płytę zespołu The Smiths piosence, której tytuł Suffer Little Children można by pewnie po prostu przetłumaczyć na nowotestamentowe „pozwólcie dzieciom”, chodzi o bardzo w Wielkiej Brytanii wspominane wielokrotne morderstwo, którego w latach 1963-1965 w okolicach Manchesteru dokonała niejaka Myra Hindley z jakimś Ianem Bradym. Hindley i Brady najpierw uprowadzili, następnie zgwałcili i w końcu zamordowali pięcioro dzieci, za co zostali ostatecznie skazani na dożywocie. W pewnym sensie obu się udało, bo kiedy wydawano na nich wyrok, w Wielkiej Brytanii właśnie zakazano wykonywania kary śmierci. W efekcie Hindley zmarła dopiero parę lat temu, a Brady jakoś wciąż sobie radzi.

      Morrissey nie opisuje ani samej zbrodni, ani nie śpiewa o losie tych dwojga dziwnych ludzi, jedynie przedstawia strasznie ponury obraz zimnych angielskich wrzosowisk, po których krążą ni to dzieci, ni to ich duchy, w otoczeniu wszechobecnej śmierci. I pewnie nie mielibyśmy nawet pojęcia, że tu w ogóle chodzi o jakąkolwiek zbrodnię, gdyby nie powtarzające się imiona tych dzieci, prawdziwych dzieci, i ten fragment o tym, jak Hindley się nagle budzi, no i wreszcie gdyby nie to wyłkane przez Morrisseya – tak jak tylko on to potrafi – zawodzące, wciąż powracające, pełne groźnego smutku ostrzeżenie: „Oh Manchester, so much to answer for”.

      Przypomniała mi się dziś właśnie ta piosenka i ten upiorny refren, z którego w stronę Manchesteru płynie owa bezlitosna informacja, że przyjdzie kiedyś za to wszystko zapłacić. Że to Manchester odpowiada za śmierć tych dzieci. Nie on, nie ona, ale Manchester. A może nie za śmierć. Może za śmierć oni, natomiast Manchester za coś znacznie większego. Ciekawa bardzo ta piosenka. I bardzo przejmująca. Przypomniała mi się ona właśnie dziś, kiedy usłyszałem, że Sąd Apelacyjny w Katowicach kazał Gościowi Niedzielnemu przeprosić i wypłacić jakieś tam grubsze tysiące Alicji Tysiąc – kobiecie, której polskie państwo nie pozwoliło zamordować swojego nienarodzonego dziecka, i przez to ona dziś to dziecko musi mieć. Pisałem tu dwukrotnie o Alicji Tysiąc. Raz w formie, która Administracja uznała za zbyt hardcorową i notkę usunęła, a następnie w nowej, która wprawdzie ja uznałem za jeszcze twardszą, ale mimo to jakoś jej się upiekło.     I wszystko co chciałem tam powiedzieć – powiedziałem. Każde pojedyncze słowo, każde spojrzenie, każdy gest, każda łza i każdy jęk bólu, jaki chciałem w tym tekście wyrazić, znalazły się tam i nie mam już nic więcej do dodania. Jestem oboma tymi tekstami tak wypełniony, że myślę sobie o nich z pełnym spokojem, i wiem przy tym, że one są i tam gdzie mają krążyć – krążą.

A więc nie będzie już nigdy nic więcej o Alicji Tysiąc i jej dziecku. Dziś będzie o Katowicach. Proszę sobie wyobrazić, że wczoraj otrzymałem telefon od mojej uczennicy, która gdzieś na początku roku musiała przerwać naukę, bo była w zaawansowanej ciąży i lekarze uznali tę ciążę za zagrożoną. A więc przerwała ona te lekcje i poszła do szpitala. Wczoraj zadzwoniła i poinformowała mnie, że dziecko się urodziło i ma się dość dobrze. A więc niby standard. Ale jest też coś w tej informacji bardzo szczególnego. Otóż to dziecko urodziło się w szóstym miesiącu, i kiedy przyszło na świat ważyło zaledwie kilogram z kawałkiem. Dziś ma już miesiąc, potrafi samodzielnie oddychać, i waży już półtora kilograma. I już jest bezpieczne. Żyje.

Myślę sobie o tych lekarzach ze szpitala w Katowicach, czy Sosnowcu, czy może Tychach – nie wiem – ale gdzieś tu w okolicy, jak oni przez ten miesiąc bardzo dbali o to, żeby to maleńkie dziecko nie umarło. Ja nawet nie umiem sobie wyobrazić, jak małe musi być dziecko, które waży jeden kilogram, i jak musi być słabe. Nie umiem sobie wyobrazić, jak strasznie wielki trzeba włożyć wysiłek w to by tak małe i słabe dziecko zachować przy życiu. Nie wiem nawet, czy dla lekarzy, którzy tym dzieckiem od miesiąca się zajmują, ta akurat sytuacja była bardzo szczególna. Wiadomo – dzieci rodzą się czasem przedwcześnie. Może i zdarza się, że w szóstym miesiącu. Może medycyna i opieka szpitalna tak już się posunęła, że takie rzeczy się po prostu dzieją. Nie wiem. Wiem, ze trwało to miesiąc, i przez ten miesiąc cała kupa lekarzy w którymś z tych tutaj szpitali stawała na głowie, żeby to dziecko żyło. I żyje.

Ale wiem też, że sześciomiesięczne dzieci w w wielu najbardziej cywilizowanych miejscach świata zabija się w majestacie prawa. Szósty miesiąc, to jest – jak wiemy – 24 tydzień. Pomyślmy tylko, jak to beztrosko brzmi. 24 tydzień. Ale wiem też, że w tym samym mniej więcej czasie, kiedy w tamtym szpitalu toczyła się walka o życie tego dziecka, sędzia w katowickim sądzie – też w majestacie prawa – wydała ten wyrok. I to jest, moim zdaniem wyrok nie byle jaki. To jest też gest nie byle jaki. To jest nie byle jakie świadectwo. Coś się stało. W tym samym czasie, gdy to maleńkie dziecko, tak bardzo bezbronne, dzięki temu że trafiło w ręce takich lekarzy, żyje, sędzia katowickiego Sądu Apelacyjnego dała swój znak.

No i teraz już naprawdę nie pozostaje nic więcej powiedzieć, jak powtórzyć za Morrisseyem, z tą małą modyfikacją, w stronę mojego miasta – ale przecież jakże mały jest ten nasz świat – och, za wiele trzeba będzie odpowiedzieć! O tak. Właśnie tak.




wtorek, 24 listopada 2020

Gdy Sekta włącza piąty bieg

       Przyznaję bez bicia, że w owym natłoku wydarzeń, których masa zaczyna powoli przeradzać się w chaos, którego przynajmniej ja już nie potrafię kontrolować, jedyne dwie myśli, jakie mi po głowie chodzą, to z jednej strony najszczersze współczucie dla premiera Morawieckiego, który dziś musi się jednocześnie mierzyć z pandemią, brukselską agresją, ulicznymi rozróbami lokalnego lewactwa, nie zapominając oczywiście o codziennym utrzymywaniu naszej Polski w pozycji w miarę wyprostowanej, a z drugiej, sytuacja w Stanach Zjednoczonych, której rozwój, wbrew temu co się niektórym wydaje, może wręcz decydująco wpłynąć na to co przed nami, i to nie tylko dziś, ale przez najbliższe lata. No i jest jeszcze coś, o czym ostatnio myślę dość często, a mianowicie to, jak się mają rzeczy wewnątrz tak zwanego obozu zjednoczonej prawicy i  wpływ jaki na na to co się tam dzieje ma – lub może już przestał mieć  – Jarosław Kaczyński.

       O Ameryce pisałem już wystarczająco dużo, na temat awantur urządzanych na zmianę przez różnego rodzaju wewnętrzne i zewnętrzne ośrodki, pisać mi się nie chce, gdy natomiast chodzi o ewentualny kryzys w obozie rządzącym, nie mam tu żadnej wiedzy, a zatem też pozostaje mi jedynie czekać na rozwój wypadków i jak zawsze od tylu lat, liczyć na to że Prezes wszystko odpowiednio poskleja.

      I oto w momencie gdy po raz kolejny uznałem, że nie jestem w stanie powiedzieć nic  takiego, co bym sam uznał za warte czyjejkolwiek uwagi, dotarła do mnie informacja z pozoru kompletnie błaha, a moim zdaniem bardzo jednak symboliczna, a przez to istotna. Oto proszę sobie wyobrazić, że jeszcze w dawnych dobrych czasach, gdy o koronawirusie nie słyszał nikt, którejś nocy w miejscowości Wałcz, pewna 55-letnia kobieta, niszcząc witrynę, ścianę, oraz zaparkowany w pobliżu samochód, wjechała swoim samochodem do miejscowego sklepu spożywczego, wysiadła, wzięła butelkę wódki, a następnie spokojnie odjechała. Ponieważ cały szturm został zarejestrowany przez znajdującą się na terenie sklepu kamerę, już na drugi dzień owa dziwna kobieta została najpierw zidentyfikowana, następnie zatrzymana, i wreszcie oskarżona o kradzież z włamaniem, zniszczenie mienia, oraz – last but not least – jazdę po pijanemu.

      Wiadomość na dziś jest taka, że oto właśnie Sąd Rejonowy w Wałczu rozpatrzył sprawę owej kobiety i skazał ją na na karę roku pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata, oraz dodatkowo objął ją zakazem prowadzenia pojazdów przez trzy lata.

      Gdyby ktoś mnie zapytał teraz, skąd ja o tym wiem, to ze wstydem przyznaję, że informację tę znalazłem na portalu tvn24.pl, to co jednak muszę przy okazji zaznaczyć, to fakt że mimo wielu starań, nic więcej na ten temat nigdzie nie znalazłem, w tym oczywiście informacji na temat uzasadnienia wyroku, że już nie wspomnę o tym, że naprawdę bardzo bym chciał wiedzieć, kim była owa zdesperowana kobieta, skoro w pierwszej kolejności zdobyła się na aż tak ekscentryczny gest, a na dodatek teraz spotkała ją w odwecie tak straszna kara, że przez trzy lata będzie musiała szczególnie uważać, jeśli jej przyjdzie do głowy siąść za kierownicą, jak rozumiem, nowego samochodu. Jest bowiem tak, że, owszem, można w wielu miejscach znaleźć informacje na temat samego zdarzenia sprzed roku, gdy chodzi jednak o dzisiejszy wyrok i okoliczności jego wydania – pełne milczenie. Po obu zresztą stronach.

     Ja oczywiście biorę pod uwagę to, że ową kobietę chwilę przed owym atakiem na sklep, spotkało jakieś wyjątkowe nieszczęście, z którym ona nie potrafiła sobie poradzić w inny niż ten szczególny sposób, no ale skoro tak, to ja nie dość że potrafię ją znakomicie zrozumieć, to w dodatku uważam, że ona powinna była być przez Sąd Rejonowy w Wałczu uniewinniona jako osoba działająca poza jakąkolwiek kontrolą, czyli zwyczajnie niewinna. W tym przypadku jestem nawet gotów przystąpić do Ogólnopolskiego Strajku Kobiet, jako ten, kto będzie usprawiedliwiał każdy przypadek szaleństwa, które spada na te biedne głowy niemal każdego dnia. Przepraszam jednak wszystkich bardzo, ale jest coś co mi każe przypuszczać, że owa pani S. – bo w ten sposób została ona zaprezentowana przez tvn24.pl – to nie byle kto. I że jeśli ona faktycznie przeżywała jakiś szczególną tragedię, to ona bezpośrednio wynikała z tego, że Polska wpadła w łapy faszystów, którzy chcą nas wypisać z Unii Europejskiej. No i jeszcze coś: że to nie jest była pracownica owego zaatakowanego sklepu.

        A zatem, jeśli mam tu rację, to uważam też że ów wyrok jest dla nas wszystkich nie mniej istotny niż choćby najświeższe wystąpienia Marty Lempart.



 

poniedziałek, 2 listopada 2020

Gdy Strajk Kobiet wlazł na rozlany olej

         Myślę, że z punktu widzenia zarówno uczestników jak i organizatorów trwających demonstracji, to bardzo dobrze, że oni ani nie czytają tego bloga, ani nie uznaliby za stosowne przejąć się tym co chciałbym im powiedzieć, bo w przeciwnym razie, musiałbym ich wszystkich dziś bardzo zasmucić. Otóż wiadomość jest taka, że ten ich ruch od samego początku skazany jest na zawstydzającą porażkę, i każdy kolejny dzień ową porażkę tylko przybliża. I kiedy to mówię, wcale nie chodzi mi o to kompletnie idiotyczne hasło „Trzeba było nas nie wkurwiać”, które, gdybyśmy byli pozbawieni podstawowej delikatności, moglibyśmy z powodzeniem wkomponować w zdjęcie bramy obozu w Auschwitz zamiast szyderczego napisu „Arbeit macht frei” i zrobić z tego odpowiedni mem, który by tym biednym durniom w jednej chwili zamknął buzie; nie chodzi też mi o to, że przez oparcie całego przekazu na budzącej powszechny sprzeciw wulgarności, oni nastawili przeciwko sobie zdecydowaną większość społeczeństwa; nie mam tu też na myśli faktu przejmowania tego ruchu przez hasła i idee czysto satanistyczne, co musi w efekcie sprawić, że od nich ostatecznie odwróci się nawet tak zdemoralizowane środowisko jak Onet. Dziś wprawdzie jeszcze, gdy podczas zwłaszcza warszawskich demonstracji tu i ówdzie pojawiły się tablice z owym wstrząsającym cytatem: „Annuszka już rozlała olej”, oni próbowali nadać temu w miarę cywilizowany kształt, tłumacząc, że „hasło to oznacza, że wydarzyło się coś fundamentalnego dla historii. Coś, co może rozlewającym nie wydało się istotne, ale dla ciągu zdarzeń okazało się kluczowe. [...] Uczestniczki i uczestnicy strajku kobiet najpewniej chcą ostrzec polityków, że olej się już rozlał - a tramwaj nadjeżdża, bardzo głośno dzwoniąc. A może i wskazują na to, że komsomołka Annuszka, sprawczyni przełomowego wydarzenia, rozlała olej, ale mogło równie dobrze do niczego nie dojść. Berlioz został ostrzeżony, mógł pójść inną drogą. W swojej pysze jednak nie uwierzył w przestrogi Wolanda”. Ponieważ jednak widać, że oni będą mieli już wkrótce znacznie więcej tego typu manifestacji, przyjdzie im w końcu na to wszystko zwyczajnie splunąć.

       A zatem, kiedy mówię o tym, że przed owym Strajkiem Kobiet wznosi się potężna klapa, chodzi mi o coś zupełnie innego, a mianowicie ową pychę, o której tak głupio wspomina pracownik Onetu. Kiedy zdarza mi się ostatnio słuchać wypowiedzi osób mniej lub bardziej związanych z tymi awanturami, nie mogę nie zauważyć, że oni – a tu przede wszystkim, co chyba dość istotne, kobiety – autentycznie uwierzyli, że to co nie udało się politykom Koalicji Obywatelskiej z potężnym wsparciem ze strony Brukseli, działaczom i sympatykom KOD-u, ze znacznie potężniejszymi niż te dzisiejsze demonstracjami, a ostatnio tak zwanym Obywatelom RP z tym wszystkim co się do nich przylepiło, im się uda, jeśli w ogóle już  się nie udało. W momencie gdy te dziewczyny, z tym swoim „wypierdalać” na ustach, utworzyły tłum, które następnie same oszacowały na 100 tys. osób, gdy ktoś następnie skutecznie im wbił do głowy hasło, że „rewolucja jest kobietą” i gdy wreszcie na ich czele stanął komitet, który zażądał, by w ciągu siedmiu dni rząd odebrał Kościołowi pieniądze i przekazał je na walkę z pandemią, bo inaczej to one, jak rozumiem, zaczną rozlewać ten olej, który pozwoli wreszcie oderżnąć łeb Kaczyńskiemu, to je ogarnęło takie zidiocenie, że chyba nawet sam Jerzy Owsiak się musiał zawstydzić.

       Oglądam zdjęcia z kolejnych awantur, słucham wypowiedzi ich uczestniczek, widzę twarze tych często jeszcze dzieci, wypełnione dziś już nawet nie nienawiścią, czy zwykłą wściekłością, ale nieprzytomnym wręcz szczęściem z tego powodu, że to one, wyzwolone kobiety, obaliły faszystowsko-kościelny reżim, i aż mi się ich robi żal, gdy sobie pomyślę, co one będą czuły, gdy ten balon pęknie z żałosnym pierdnięciem, a one już tylko będą się mogły modlić, by podejrzenie, że ta czy inna koleżanka ma koronowirusa, okazało się wyłącznie podejrzeniem. No i oczywiście, żeby nie przyszedł kwit z sądu, że rodzice będą musieli zapłacić za te czy inne szkody.

              


 

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...