Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Krzysztof Rutkowski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Krzysztof Rutkowski. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 5 lutego 2012

Gdy sępy się pogniewały

Krzysztof Rutkowski, były detektyw i aktualny bohater kultury popularnej, z mojego punktu widzenia, jest postacią w najlepszym wypadku żałosną. Od pierwszego dnia, jak jego nazwisko pojawiło się w obiegu publicznym, Rutkowskiego traktuję z bardzo daleko posuniętą nieufnością, i z każdym kolejnym dniem, kiedy on się pokazuje publicznie, nie znoszę go jeszcze bardziej, niż w dniu poprzednim. Czy on mi coś zrobił? Absolutnie nic. Rutkowski jest mi osobą całkowicie obcą i, jeśli dziś twierdzę, że go nie znoszę, to moje nastroje są tu mniej więcej takie same, jak w stosunku do… ja wiem? Daniela Olbrychskiego może? Chodzi mi wyłącznie o typ człowieka. I o nic więcej.
Miniony tydzień dał mi okazję, by niemal codziennie albo oglądać Rutkowskiego na ekranach naszych telewizorów, albo słyszeć o tym, że on się znów pokazał w telewizji na tle jakiś zamaskowanych żołnierzy i poinformował o stanie śledztwa w sprawie zaginięcia dziecka w Sosnowcu. A ja powiem zupełnie szczerze, że nie mam pojęcia, czy to że dziś już wiemy, że ta dziewczynka nie żyje, faktycznie zawdzięczamy Rutkowskiemu i jego niestandardowym metodom prowadzenia śledztwa, czy może jest tak, jak twierdzi policja – że mianowicie Rutkowski wszystko spieprzył, i że gdyby nie on, dziś bylibyśmy wszyscy znacznie dalej i dokładniej. Nie wiem. Rutkowskiego nie lubię i mu nie ufam. Policja, jak jest, każdy wie. Jednak ja wciąż mam w sobie ów propaństwowy odruch, który każe mi dziś trzymać jednak ich stronę. Stronę policji, A nie jakiegoś pozera w ciemnych okularach. I to absolutnie wbrew faktom. A fakty, jak się zdaje, są takie, że to jednak Rutkowski jako pierwszy poinformował, że nie ma co się łudzić, że to dziecko jeszcze żyje, i że ta zabeczana kobieta odgrywa zwykłą komedię. To on, a nie policja, prokuratura i cała banda wynajętych przez nich psychologów. A zatem – przyznaję – nie wiem kompletnie, co o tym myśleć.
Wiem natomiast jedno z pewnością stuprocentową. To co nam przez miniony tydzień urządziły media, na czele z telewizją TVN24, sprawia, że tak naprawdę, to co tu ma do powiedzenia Rutkowski, prokuratura i policja nie ma najmniejszego znaczenia. Oni wszyscy mają przynajmniej jakiś cel. Oni, przynajmniej pozornie służą dobru wspólnemu. Nawet jeśli przede wszystkim mają na uwadze te pieniądze, które za swoją pracę dostaną, i nawet jeśli po cichu klną, że się muszą na tym mrozie zajmować losem jakiegoś dziecka, które miało tego pecha, że się urodziło w tak paskudnej rodzinie, ich praca ma wymiar jak najbardziej praktyczny, i nie zmieni tego faktu to, że być może większość z nich to ciamajdy i amatorzy. Oni bowiem, choćby nie wiadomo co się kotłowało w głowie każdego z nich, są na służbie. Służbie publicznej, Jak idzie o media i tych psychologów, tu sytuacja jest diametralnie różna. Tam nie ma mowy ani o służbie, ani nawet o publicznej korzyści. Tam jest wyłącznie kłamstwo, cynizm i zdrada.
Jest weekend, i jakoś się tak w weekend dzieje, że człowiek ma poczucie, że żyć będzie wiecznie i w związku z tym może wszystko. W weekend niektórzy pięknie się ubierają, wsiadają w swoje samochody i udają do pobliskiej galerii handlowej. Ja mam inaczej. W weekend staram się w ogóle nie ruszać z domu, i zbijać bąki w sposób jak najbardziej standardowy. A więc nie robię nic. Siedzę i gniję. Oczywiście jeszcze mogę pisać któryś z tych tekstów, ale powiedzmy, że dla mnie to nie jest szczególnie energochłonna aktywność. Pod koniec dnia niekiedy dochodzi jeszcze coś takiego, że włączam sobie moją niegdyś ulubioną telewizję TVN24, i na pełnym wydechu patrzę, co takiego im dziś przyszło do głowy. Wczoraj trafiłem na Katarzynę Kolendę Zaleską i jej rozmowę z Krzysztofem Rutkowskim i rzecznikiem policji Mariuszem Sokołowskim. I, powiem od razu, było to dla mnie przeżycie zupełnie unikalne. Otóż, całkowicie wbrew moim wcześniejszym podejrzeniom, okazało się, że Krzysztof Rutkowski nie jest jednak przyjacielem telewizji TVN24, lecz przeciwnie – jednoznacznym wrogiem. Że jeśli przez cały miniony tydzień jego osoba i mądrości wypełniały program TVN-u od rana do wieczora, to wcale nie dlatego, że to wszystko co on sobą prezentuje, to wręcz idealny materiał na programową ofertę owej telewizji, ale… no właśnie, tu jestem w kropce. Z tego co miałem okazję zaobserwować, Kolenda-Zaleska do Rutkowskiego ma wyłącznie żal, a ów żal dotyczy tego, że on jest dokładnie taki sam jak ona i jej koledzy. Że on jest łowcą sensacji, że na uwadze ma wyłącznie swoją karierę, i że tak naprawdę, dla niego los tego nieszczęsnego dziecka i jego mamy nie miały ani przez moment najmniejszego znaczenia. W pewnym momencie, Zaleska wpadła w tak ponury nastrój, że całkowicie otwartym tekstem opisała Rutkowskiego, jako postać „obrzydliwą”. I ja w ogóle tu nie przesadzam. W pewnym momencie ona wpadła w taką furię, że zwróciła się do Rutkowskiego mniej więcej w ten właśnie sposób: „Wie pan, co w pańskim postępowaniu jest obrzydliwego? Obrzydliwe jest to, że pan dla własnego sukcesu wykorzystał nieszczęście tego dziecka”.
Powiem szczerze, że jestem tu całkowicie bezradny. Ja oczywiście już od bardzo dawna wiem, że Kolenda-Zaleska to bałwan wyjątkowy, jednak to co ona wczoraj odstawiła w stosunku do Krzysztofa Rutkowskiego pozostaje dla mnie czymś naprawdę, nawet jak na tamte standardy, egzotycznym. TVN24 od tygodnia zajmuje się wyłącznie najbardziej niskim produkowaniem najtańszej sensacji wokół oczywistej tragedii, nie widzi żadnego problemu, by do tego zadania wykorzystać zarówno Rutkowskiego, jak i tabunu jakichś kompletnie nieprzytomnych psychologów, którzy dla tej jednej krótkiej chwili przed kamerą, są w stanie powiedziec dosłownie wszystko, ale też zwykłych Bogu ducha winnych ludzi, molestowanych przez nich na tym mrozie, i w tym momencie czołowa przedstawicielka tej stacji postanawia łamać wszelkie standardy cywilizowanego dziennikarstwa, bo jej wrażliwość została zraniona przez cynizm i bezduszność? Przepraszam, ale tu nie ma żartów. To już jest naprawdę następny etap. To już nadchodzi kolejna fala.
Powtórzę raz jeszcze. 90 procent swojego biznesowego sukcesu z minionego tygodnia stacja TVN24 zawdzięcza sprawie tego zaginięcia i miejsca jakie w nim zechciał zająć detektyw Rutkowski. Gdyby nie ta zagadka i to napięcie, oni musieliby się męczyć rozmowami z posłem Halickim i Błaszczakiem i tą już nudną do porzygania walką o to, by z tej pustki wydusić choć ślad sensacji. A tak, mieli przez ten tydzień autentyczny samograj. I wygląda na to, że Rutkowski, z którym musieli mieć przecież jakąś umowę, ujawniając to zabójstwo, i praktycznie zamykając sprawę, wszystko im nagle popsuł. I, jak podejrzewam, to właśnie musiało sprawić, że Kolenda-Zaleska dostała takiej cholery. Oni mieli temat na najbliższe tygodnie, już mieli gotowe numery telefonów do kolejnych psychologów, którzy mogliby nam od nowa wyjaśniać, co się dzieje w głowie matki, której porwano dziecko, mieli już gotowe pytania do goszczących w studio polityków, a nie należy wykluczyć, że władze TVN-u już myślały, jak sprawę tego zaginięcia przełożyć na jakiś większy ruch, który dałby okazję do zarobienia większych jeszcze pieniędzy. A kto wie, czy oni już nie myśleli, by rodziców tego dziecka nie zatrudnić jako gospodarzy nowego programu pod, dajmy na to, tytułem „Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie – Reaktywacja”? W końcu, wszyscy widzieliśmy, jak oni oboje dobrze wypadają na ekranach telewizorów. A może Kolenda-Zalewska już szykowała się do wydania książki opartej na rozmowach z matkami, którym porwano dziecko?
Nie wiem, jak to tam było i wiedzieć nie mogę. Natomiast mam swoje oczy, uszy i rozum, i nie mam wątpliwości, że wściekłość z jaką ona traktowała od pierwszej sekundy tej rozmowy i swojego dobroczyńcę, i jednocześnie przecież przedstawiciela dokładnie tej samej kolonii sępów, która daje życie i jej, musiała mieć swoją bardzo jednoznaczną przyczynę. No bo co to za absurd? Przychodzi Rutkowski w glorii sławy do studia TVN24, jeśli się czegoś spodziewa, to tylko tego, że teraz wspólnie z Kolendą dadzą łupnia Sokołowskiemu, a ona mu na wejście rzuca: „Po co panu te okulary? Na kim pan chce zrobić wrażenie?” A kiedy ten chce coś odpowiedzieć, ona go zamyka jednym warknięciem: „Może by mi pan tak dał jednak prowadzić ten program?” I w chwilę potem: „Jest pan obrzydliwy”. I za co to wszystko? Przepraszam bardzo, ale ja tu widzę tylko dwie możliwości – jedna to taka, że wchodząc do studia, jeszcze poza kamerą, Rutkowski klepnął Kolendę w pupę, a ona takich gestów nie lubi, przynajmniej od czasu jak dopiero co tak bardzo awansowała w towarzystwie kulturalnym Krakowa i okolic, a druga, to opisana wyżej. On zmusił tę jakąś Katarzynę do przyznania się do winy i tym samym praktycznie zakończył wspólny przecież seans. A więc pogwałcił zasady. Zdradził. I myślę, że to własnie chodziło o to.
Ciekawy jestem bardzo, co dalej będzie z detektywem Krzysztofem Rutkowskim. Wydawać by się mogło, że po takim czymś, jak ta awantura w studio, nie ma powrotu do stałej współpracy. A z drugiej strony, trzeba się będzie zastanowić, co się bardziej opłaci. Idą w końcu ciężkie czasy, przed nami otwierają się możliwości, przy których jakieś tam mordowanie dzieci przez obłąkane matki, z medialnego punktu widzenia, może się okazać naprawdę niczym szczególnie ciekawym. Taki detektyw Rutkowski na te czasy może stanowić prawdziwy skarb. A co oni zrobią, jak on się sprzeda Polsatowi, albo, nie daj Boże, telewizji publicznej? Kogo oni wtedy wezmą, by im ściągał publiczność? Dziewulskiego? Nie żartujmy. A więc myślę, że się jakoś pogodzą. Kolenda go przeprosi, on ją cmoknie w rękę i wszystko wróci do normy. A później to tylko trzeba będzie poczekać aż gdzieś ktoś znajdzie niemowlę zjedzone przez psy, albo jakąś rodzinę porąbaną na kawałki i spaloną na ogródkach, czy może zwyczajnie zamarzniętą gdzieś w jakiejś budzie. Miejmy tylko nadzieje, że te mrozy się jeszcze przez jakiś czas utrzymają. TVN Meteo z całą pewnością trzyma rękę na pulsie.

Jak idzie o nas, dobrze że mam wciąż ten blog. Bez niego najpewniej bym niedługo trafił na biurko Katarzyny Kolendy-Zaleskiej i jej psychologów. A więc, wszystkich, którzy czują satysfakcję z czytania tego co tu się pojawia, proszę o w miarę możliwości wspieranie tego bloga. No i przypominam o książce. Dziękuję.

piątek, 3 lutego 2012

Katolicy napadają

Myślę, że każdy kto uczył się języka angielskiego na poziomie wyższym niż podstawowy, wie, co to są tak zwane przedimki, i jakie one potrafią sprawiać kłopoty. Lubię przedimki. Trochę dlatego, że jest to jedna z ostatnich już rzeczy – jak idzie o gramatykę języka angielskiego – którą traktuję jako wyzwanie, ale też przez to, że one same w sobie są czymś tak niezwykle egzotycznym, że aż fascynującym. Jest dużo bardzo przyjemnych ćwiczeń na przedimki, a z nich wszystkich moje ulubione zamieszczone są w czymś, co powszechnie funkcjonuje jako Thomson i Martinet, i co, wedle mojego najgłębszego przekonania, stanowi absolutnie najwybitniejszy zestaw ćwiczeń gramatycznych z języka angielskiego. Również pod względem literackim. Polecam. Wystarczy zajść do pierwszej lepszej księgarni językowej, poprosić o „ćwiczenia Thomsona i Martineta” i już. Inna sprawa, że, jak słyszałem bardzo pokątnie, albo Thomson albo Martinet – Bóg Jeden wie, które z nich – to kobieta, więc możliwe, że trzeba prosić o Thomson i Martineta, lub o Thomsona i Martinet. Nieważne.
Wracam do przedimków. Jest tam mianowicie pewna króciusieńka rozmowa, stanowiąca jednocześnie zadanie gramatyczne, i podana w następującym kształcie:

“There’s been ________ murder here.”
“Where’s ________ body.”
“There isn’t ________ body.”
“So, how do you know there’s been ________ murder?”

Jak kto chce, niech się tym zajmie – tam trzeba wstawiać a, the, albo nic – natomiast ja tymczasem przejdę do sprawy znacznie poważniejszej, a mianowicie do powszechnie dyskutowanej kwestii zaginięcia pewnej sześciomiesięcznej dziewczynki z Sosnowca. Wczoraj w nocy, jak już to wie prawdopodobnie cały świat, prywatny detektyw Krzysztof – co stwierdzam z pewnym wstydem – Rutowski, za pośrednictwem telewizji TVN24, ogłosił, że to biedne dziecko nie żyje, i w ślad za tą informacją, 99 procent polskich mediów zatytułowało swoje relacje w taki mnie je więcej sposób: „Madzia nie żyje”.
Czy Madzia rzeczywiście nie żyje? No, nie. Jest wręcz zupełnie prawdopodobne, że właśnie żyje, i w normalnym świecie byłaby to wiadomość, której każdy szanujący się człowiek czepił by się wręcz desperacko. Niestety, nie żyjemy w świecie normalnym, a więc tu akurat nie ma na co liczyć. Co wiadomo? Na pewno to, że nie została porwana. Tyle że, jak się możemy łatwo domyślić, tytuł „Madzia nie została porwana” brzmi tak do dupy, że żaden szanujący się dziennikarz na coś podobnego by się nie poważył. I w ten sposób, mamy co mamy.
Ktoś powie, że to nic nowego. Może i tak, ja bym jednak chciał zwrócić uwagę na pewien być może dość szczególny aspekt tego obłędu, związany z tak zwanymi „naszymi całkiem” i „naszymi pozornie”. Otóż, w reakcji na informacje przekazane przez Rutkowskiego, niejaki Aleksander Majewski, dziennikarz „Frondy” i członek czegoś co się nazywa Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy, napisał najpierw u siebie we „Frondzie”, a następnie przedrukował w Salonie24, tekst pod tytułem „Mała Magda nie żyje”. Ciekawe było też to, że Aleksander Majewski, publikując swój tekst – krótki swoją drogą i właściwie sucho tylko informujący o tym, że Magda nie żyje – zaprosił wszystkich liczących na coś bardziej apetycznego na stronę „Frondy”, gdzie swoją drogą, jak się okazuje, nie było nic więcej, poza tą krótką informacją, że „mała Magda nie żyje”. Ponieważ tekst, jak wspomniałem, został umieszczony na najwyższym miejscu Salonu24, cieszył się on wielką popularnością i wywołał bardzo szeroką dyskusję.
O co mi chodzi? O to mianowicie, że choć już właściwie w chwilę po opublikowaniu tej strasznej plotki, wiadomo było, że jest jednak pewna szansa, że to dziecko zwyczajnie żyje, Majewski nie zmienił treści swojego wpisu, ani nawet tytułu. Ów tekst sterczał tam niemal cały dzień i straszył. Czym? Przede wszystkim oczywiście tym strasznym życzeniem, ale – co wcale nie mniej istotne – również świadectwem tego ponurego cywilizacyjnego upadku, który każe się nam o coś takiego jak śmierć sześciomiesięcznej dziewczynki, wręcz modlić. Wyłącznie po to, żeby był news. Ale straszył jeszcze czymś. Czymś chyba jednak stosunkowo nowym. Mianowicie tą nazwą – „Katolickie Stowarzyszenie Dziennikarzy”.
Ja wiem, że w tych dniach mamy zbyt dużo różnych zdarzeń, by nasza uwaga mogła się skutecznie zatrzymać tylko na jednym z nich. Weźmy choćby to, że Donald Tusk obiecuje jakieś rozmowy w sprawie ACTA, czy to, że ostatecznie została nam wyjaśniona owa dręcząca nas od lat już chyba zagadka, jak to się działo, że w pewnym momencie posłanka Mucha zmieniała fryzurę w tempie jedna na dzień. I wiem też – skoro już o tym fryzjerstwie się zgadało – że oto trafia nam się nie lada gratka w postaci Donalda Tuska tłumaczącego, jak najbardziej publicznie, że a cóż takiego ta korupcja? Czy może tylko u niego w rządzie dochodzi do tego typu przekrętów? Niech każdy patrzy na siebie. Wiem to, ale jakoś mi się nie chce zajmować tą nędzą. Wolę naszą własną. Tę pobożną. Tę honorową i tak bardzo wzniosłą. Ja mam w nosie tych gangsterów. Skoro mamy ową smutną okoliczność związaną z zaginięciem tej dziewczynki, proponuję byśmy jednak zaczęli od siebie.
A jak ktoś nie wie jak, niech sobie rozwiąże językową zagadkę związaną z morderstwem, którego być może bardzo byśmy pragnęli, ale, ponieważ nie ma ciała, musimy się obejść smakiem.

Każdego kto lubi czytać teksty, jakie się tu ukazują, proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. No i przypominam, że wciąż jest do kupienia fantastyczny wybór moich felietonów pod tytułem „O siedmiokilogramowym liściu i inne historie”. Też tu. Obok. Bardzo dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...