Mamy sobotę, a
więc całkiem odpowiedni dzień na mój kolejny felieton dla „Warszawskiej
Gazety”. O autonomiach.
W hiszpańskiej Katalonii
najpierw odbyło się o dawna szykowane
niepodległościowe referendum, przez państwo natychmiast uznane za
nielegalne, i dziś mamy sytuację, którą niektórzy gotowi są określać mianem
wojny domowej, a reszta wie, że nawet jeśli uznamy ten nastrój za grubo
przesadzony i nawet jeśli Hiszpania ostatecznie jakoś sobie z tą sytuacją
poradzi, to kraj już nigdy nie będzie taki jak był przez wieki. Dlaczego?
Dlatego, że owa dotychczas tylko gdzie niegdzie szeptana teoria, że nie ma
czegoś takiego jak państwo, czy, co wiecej, naród, nagle się urzeczywistniła
jako święta i niepokonana. I pomyśleć tylko, że wszystko się zaczęło od czegoś
tak wydawałoby się niepoważnego, jak autonomia.
Wydarzenia w Hiszpanii – i nie
trzeba tu być szczególnie wrażliwym obserwatorem, by to zauważyć – wręcz
automatycznie kojarzą się z tym, co się dzieje w innych rejonach świata, a więc
również z naszego punktu widzenia miejscu najważniejszym, czyli na Śląsku,
gdzie nawet jeśli na szczęście jeszcze nie politycznie, ale, owszem, jak
najbardziej kulturowo, coraz bardziej rosnące wpływy zyskuje tak zwany Ruch
Autonomii Śląska, którego lider, Jerzy Gorzelik, by wspomnieć o tym tak tylko
na marginesie, zdążył już przesłać Katalończykom swoje wyrazy solidarności, i
trzeba tu mieszkać, by widzieć wyraźnie, w jakim kierunku ów kulturowy
blitzkrieg zmierza.
To prawda, polityczne wpływy
Gorzelika i prowadzonego przez niego Ruchu uległy ostatnio dramatycznemu
zmniejszeniu i gdyby nie desperackie próby utrzymania się przy władzy Platformy
Obywatelskiej, ich, jako organizacji, prawdopodobnie by już dawno nie było,
natomiast, jak mówię, wystarczy tu mieszkać, by widzeć jak oni są skuteczni,
gdy chodzi o to, co u zwierząt się określa nazwą „zaznaczania terenu”, a tu
sprowadza się do pozostawiania gdzie się tylko da i to w każdej możliwej formie
śladów tego, że tu nie jest Polska, lecz Śląsk, a więc byt calkowicie
autonomiczny, by nie powiedzieć, osobny.
No właśnie – osobny. Zarówno
sam Gorzelik, jak i ludzie, którzy zasadniczo popierają jego wysiłki na rzecz
przyznania Śląskowi autonomii, może nie na co dzień, ale w sytuacjach, gdzie
trzeba się deklarować jednoznacznie, zarzekają się, że im ani w głowie
odłączanie się od Polski i tworzenie osobnego bytu państwowego. Chodzi tylko o
to by Polska uszanowała śląską tożsamość i skoro nie da się póki co uzyskac nic
wiecej, to by przynajmniej pozwoliła Ślązakom cieszyć się publicznie własną „ślunkom
godkom”. No i stąd nagle pojawiają się w mieście lokale o nazwie „Cafe
Kattowitz”, sklepy sprzedające pamiątki, gdzie wszystko jest opisane gotykiem, a
w wiadomościach sportowych nadawnych przez najpopularniejszą lokalnie stację
radiową, zamiast słowa „mecz” występuje niemiecki „spiel”.
A zatem, biorąc to wszystko pod
uwagę, miejmy na nich oko i przede wszystkim pamiętajmy, Polska jest jedna i o
żadnych autonomiach mowy być nie może. Jak chcą, niech się uczą pisać gotykiem,
ale to wszystko.
Przypominam, że
moje książki są jak zawsze do kupienia w księgarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl.
Jak już sprzedamy te, będziemy wydawać kolejne, a zatem zachęcam gorąco.