Pokazywanie postów oznaczonych etykietą homoseksualizm. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą homoseksualizm. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 28 marca 2019

Ile trzeba zapłacić za porządny film nakręcony na taśmie 8 mm?


      Nie opadł jeszcze kurz po notce, którą zamieściłem tu parę dni temu, a poświęconej Finlandii i jej przewadze nad resztą świata, o Polsce nawet nie wspominając, pod względem osiągniętego poziomu szczęścia, jak RMF podał informację, która znakomicie wręcz uzupełnia zarówno raport ONZ, sytuujący Finlandię własnie na szczycie tej drabinki, jak i – tym bardziej może – moje osobiste na ten temat refleksje. Otóż proszę sobie wyobrazić, że wedle wspomnianych doniesień (pozwolę sobie zacytować):
     „Fińska policja zatrzymała pięciu mężczyzn, którzy molestowali seksualnie i gwałcili młodych chłopców. Nagrywali to i zamieszczali nagrania w internecie, a także sprowadzali do Finlandii i rozpowszechniali pornografię dziecięcą.
      Śledztwo w tej sprawie, wszczęte na podstawie informacji ‘zagranicznej agencji’, trwało półtora roku i prowadzone było w 17 krajach, głównie europejskich – ujawniła policja, nie podając szczegółów. Wszyscy aresztowani to Finowie, podobnie jak ich ofiary – sześciu chłopców w wieku od sześciu do 15 lat. Pedofilska szajka działała od 2004 roku do 2018 roku.
      Najłagodniejszą formą molestowania, którego dopuszczono się w Finlandii było pokazywanie ofierze (dziecku) pornografii z udziałem dorosłych, a najokrutniejszą – gwałcenie odurzonego narkotykami dziecka przez 10 godzin – powiedziała inspektor Sanna Springare. Odmówiła bliższych informacji o zatrzymanych.
      Śledczy ujawnili również, że wśród pornografii dziecięcej sprowadzonej przez tę szajkę z zagranicy i rozpowszechnionej było nagranie przedstawiające śmierć maltretowanego dziecka”.
       Jeśli ktoś w tej chwili spodziewa się, że ja zaczną sobie stroić, żarty na temat tego rzekomego szczęścia, które złapało za gardło obywateli tego najszczęśliwszego kraju na świecie, czy tym bardziej zastanawiał się, czy fakt, że inspektor Springare „odmówiła informacji o zatrzymanych” nie dowodzi tego, że owi zatrzymani to katoliccy księża, jest w błędzie. W temacie zarówno rzekomej pedofilii księży i jej wpływu na poczucie szczęścia Finów powiedziałem już wszystko. Dziś interesuje mnie coś zupełnie innego, a mianowicie fragment powyższej informacji – przez redakcję zdecydowanie zlekceważony –  wspominający o nagraniu przedstawiającym zabójstwo dziecka. Jednak zanim do tego dojdę, pewne filmowe wspomnienie.
     Otóż – może ktoś widział, a może nie – jest taki film Joela Schumachera z Nicholasem Cagem, zatytułowany „8 mm”. Mówiąc najkrócej rzecz w tym, że Cage jest prywatnym detektywem, który otrzymuje zlecenie od pewnej bardzo zamożnej wdowy. Mąż tej pani zmarł, a ona, porządkując po nim mieszkanie, znalazła amatorski film pornograficzny, na którym widać coś, co robi wrażenie autentycznego zabójstwa młodej dziewczyny. Ponieważ ów film zrobił na niej duże wrażenie, ona chce, by Cage zbadał sprawę i powiedział jej, czy przedstawiona na filmie dziewczyna została faktycznie zamordowana, czy to tylko inscenizacja na potrzeby różnego rodzaju nieszkodliwych zboczeńców. Cage przyjmuje tę robotę i zaczyna szukać. Reszta filmu to właśnie prowadzące do pełnego napięcia finału poszukiwania, które przypominają schodzenie na najniższy krąg piekła, gdzie okazuje się, że to co widzimy, lub to nawet co sobie możemy wybrazić, to, owszem, mniej lub bardziej brutalna pornografia, nawet z inscenizowanym zabójstwem, natomiast rodzaj oferty pozostaje już tylko kwestią pieniędzy. W tej sytuacji jest tak, że jeśli ktoś jest gotów zapłacić naprawdę duże pieniądze, to za nie dostanie wszystko. I o tym własnie jest ten film. O rynku, który jest gotowy na realizację wszelkich potrzeb, o ile tylko ktoś na samym początku wpadnie na choćby najbardziej niewinny, ale otwierający szeroko różnego rodzaju drzwi, pomysł.
     Oglądałem „8 mm” wiele lat temu, ale to właśnie pamiętam z niego bardzo dobrze, że tu wszystko zaczyna się od zwykłych, sprzedawanych spod lady „świerszczyków”, nawet jeśli z drobną porcją marihuany dla rozluźnienia. Dlatego też ani mnie za bardzo nie zdziwiła owa wrzucona na koniec, niejako półgębkiem, informacja na temat sfilmowanego zabójstwa tego dziecka, ani też sposób, w jaki ten akurat element został potraktowany. Tytuł tekstu RMF brzmi „Odurzone narkotykami dziecko gwałcone przez 10 godzin. Pedofile zatrzymani”, całość ilustrowana jest głupkowatym i całkowicie nieadekwatnym zdjęciem kieszeni spodni, z której wystaje szmaciany miś, a ja się już tylko zastanawiam, czy to, że oni nie dali nam nawet szansy na zastanowienie się nad prawdziwym sensem tego, z czym mamy do czynienia, nie wynika z faktu, że oni jak ognia boją się tego, że mogą zwrócić naszą uwagę na wspomniane przeze mnie wcześniej kręgi, a wraz z nimi pytanie, które się musi wreszcie pojawić: Dlaczego Michael Jackson w swoim Neverlandzie nie trzymał dziewczynek? No a wtedy to dziś już najbardziej intrygujące: Ile zmarły mąż kobiety z filmu Schumachera zapłacił za tę swoją taśmę 8 mm i ile by musiał zapłacić dziś?




Wygląda na to, że w księgarni dziś już wszystko działa jak należy, na wszelki wypadek jednak przypominam, że od kilku dni jest do kupienia moja – pierwsza od grubo ponad już dwóch lat – książka o Brytyjskim Imperium i jego językach, a adres do niej, jak i też do pozostałych, to:
https://basnjakniedzwiedz.pl/ksiegarnia/temat/autor-krzysztof-osiejuk/. Serdecznie polecam.

poniedziałek, 24 września 2018

Za co Światowe Centrum Sodomii tępi księży homoseksualistów?


       Wszystko zaczęło się od tego, że mój drogi kumpel Orjan, który jest tu ze mną niemal od samego początku, w reakcji na tekst na temat biznesowych związków między producentami filmu „Kler”, a grupą medialną „Fratria”, postawił bardzo ciekawe pytanie, jak to jest, że międzynarodówka pedofili i pedałów, zamiast bronić swoich braci – księży, przyłącza się do kampanii mającej na celu skompromitowanie zarówno ich jak i demonstrowanych przez nich, jakże naturalnych przecież, upodobań. Obiecałem Orjanowi, że zajmę się tą kwestią niezwłoczenie, jednak w związku z innymi sprawami wymagającymi niezwłocznej reakcji, musiałem temat odstawić na później. No ale ponieważ pojawiła się odpowiednia luka, spróbuję dziś zadowolić mojego przyjaciela.
      Szczerze powiedziawszy, moją pierwszą myślą było to, by w ramach swoistej demonstracji, przedstawić tę notkę w postaci jedynie tytułu „Czemu pedofile wszystkich krajów nie lubią swoich braci – księży?” i w ten sposób spróbować powtórzyć sukces blogera używającego nicka Genezy, który w ten właśnie sposób, wrzucając na swój blog notkę kompletnie pozbawioną tekstu, osiągnął wręcz niezwykły sukces komercyjny. Choć wciąż uważam ów pomysł za interesujący, nie zdecydowałem się na jego realizację z tego prostego względu, że w odróżnieniu od wielu innych osób, bardzo mi zależy na powodzeniu portalu szkolanawigatporow.pl i nie mam serca, by go tu dodatkowo kompromitować.
      A zatem, bardzo krótko podzielę się z Orjanem, a przy okazji również z Czytelnikami, swoją w tej kwestii refleksją. Otóż moim zdaniem światowe pedalstwo oraz pedofilia, ma owych zagubionych księży w głębokiej pogardzie. Oni doskonale bowiem zdają sobie sprawę z tego, że księża oskarżeni o pociąg seksualny do osób tej samej płci, czy też do małych dzieci, nie są w najmniejszej mierze tacy jak ich zdaniem porządny pederasta czy pedofil powinien być. Dla nich pedofilia czy pederastia to nie tylko kwestia odmiennych upodobań, ale przede wszystkim szczególny rodzaj emocji, a przez to, szczególny sposób życia. Pedofil – nauczyciel, pedofil – dyrektor chłopięcego chóru, czy wreszcie pedofil – psycholog szkolny nie ogranicza się tylko do tego, że on któreś z tych dzieci pogłaszcze po głowie, przytuli, czy nawet pocałuje w policzek. O nie! Dla porządnego pedofila – czy homoseksualisty – prawdziwa frajda zaczyna się wtedy, gdy wchodzi przygoda, a więc między innymi przemoc i udręczenie. By owa przyjemność nabrała rumieńców, musi być pełny hardcore, niekiedy nawet kończący się śmiercią.
        Z księżmi sytuacja jest dalece inna. Pomijając oczywistych cyników, których jest cała kupa nie tylko w tak zwanej branży duchownej, oni, jeśli wpadają w ten rodzaj szaleństwa, to tak naprawdę czynią to wbrew sobie, w wyniku czegoś, czemu się nie potrafią oprzeć. To co zdarza im się zrobić nie jest związane z ich stylem życia. Bardzo często to jest wręcz coś, czego oni sami się wstydzą i uważają za ciężki grzech. A to jest coś, czym porządny pederasta, czy pedofil się brzydzą. Dla każdego z nich sama myśl, by to co dla nich stanowi sens życia, mogło być traktowane jako zwykła słabość, musi być wyjątkowo bolesna.
      I stąd, moim zdaniem, z ich punktu widzenia, nie ma nic bardziej obrzydliwego, jak ksiądz pedofil, czy homoseksualista. Bo każdy kolejny przypadek księdza, czy biskupa, oskarżonego o to, że klepał po pupie ministrantów, lub brał na kolana małe dziewczynki, stanowi dla nich ciężki wyrzut sumienia. Oni są – nomen omen – jak ci księża, którzy odchodzą z Koscioła, bo nie są w stanie wysłuchiwać w swoich konfesjonałach wciąż tych samych grzechów zwykłych, pobożnych ludzi. I stąd ta nienawiść. I stąd ta satysfakcja, że się wreszcie doigrali.

Zachęcam do kupowania moich książek. Adres wszyscy znają: www.basnjakniedzwiedz.pl, ewentualnie k.osiejuk@gmail.com. Tymczasem mamy nowy film z moja gadką. Bardzo proszę:
       
     

poniedziałek, 4 lipca 2016

O emocjach, których nawet sport nie poskromi

Dla nas oczywiście mistrzostwa w piłce nożnej się zakończyły, ale kiedy jeszcze czekaliśmy z nadziejami na mecz Polska – Portugalia, napisałem dla „Warszawskiej Gazety” felieton w pewnym szczególnym sensie do sportu nawiązujący. Oto on. Polecam serdecznie.

Kiedy felieton ten się ukaże, wszyscy już będziemy wiedzieli, czy polska drużyna awansowała do półfinału mistrzostw we Francji, czy może Portugalczycy nas jednak zatrzymali. Niezależnie od wyniku jednak, turniej przez jakiś czas jeszcze potrwa, a nam wypada choć raz się na jego temat zająknąć. A choć to, co chciałbym dziś powiedzieć, ze sportem nie ma wspólnego zgoła nic, mam nadzieję, że okaże się odpowiednio ciekawe.
Jak pewnie część z nas pamięta, już sam początek turnieju dostarczył nam emocji szczególnych, w postaci wybitnie ekstrawaganckiego zachowania trenera drużyny Niemiec, Joachima Loewa, który, jak to nam bardzo wyraźnie pokazała włoska telewizja, w śródmeczowym szaleństwie wygrzebał sobie coś z tyłka, a następnie to coś wąchał. Mimo że ów Loew zdążył nas już wcześniej przyzwyczaić do swoich ekstrawagancji, wyjadając choćby kozy z nosa, na widok tego dziwactwa, cały świat najpierw zdębiał, a następnie wybuchnął perlistym śmiechem i tak w tym śmiechu trwa do dziś, natomiast ja chciałbym się podzielić tu pewną dość szczególną refleksją.
Otóż, co wiem ze źródeł dobrze poinformowanych, a co w całej dyskusji na temat owego ekscesu nam umknęło, zarówno trener Loew, jak i jego asystent, to czynni homoseksualiści, a to – z mojego punktu widzenia w sposób oczywisty – nadaje całej sprawie szczególnego wymiaru. I tu przypomnę odpowiednio zapomniany dziś film, nakręcony przez wybitnego reżysera, Williama Friedkina, w którym główną rolę zagrał słynny Al Pacino, pod tytułem „Cruising”, gdzie w sposób absolutnie rewolucyjny pokazano środowisko homoseksualne takie, jakim ono faktycznie jest. Przedstawiony przez Friedkina obraz gejowskich klubów to najniższy krąg piekła, gdzie króluje najbardziej perwersyjne i okrutne wyuzdanie, o intensywności takiej, że osobiście czegoś podobnego sobie nawet nie wyobrażałem. Oto ludzie, którzy tam spędzają wieczory i noce, na co dzień są zwykłymi obywatelami, o których nawet nie bardzo można powiedzieć, że robią w jakikolwiek sposób wrażenie „innych”, chodzący do pracy, spotykający się ze znajomymi, mijający się na ulicy, wieczorami rozpoczynający ów tytułowy „cruising”, którego bohaterami są opętane najdzikszą żądzą zwierzęta, u których propozycja zwykłej kopulacji wywoływać może już tylko ziewanie.
Otóż moim zdaniem, jeśli przyjąć, że trener reprezentacji Niemiec, Joachim Loew, jest faktycznie aktywnym homoseksualistą – a, jak mówię, z tego co wiem, jest to potwierdzony fakt – to, co on wyprawiał podczas meczu i co tak bardzo poruszyło świat, było dla niego zachowaniem jak najbardziej normalnym. Jestem pewien, że, biorąc pod uwagę poziom emocji, jaki możemy zaobserwować na poziomie sportu profesjonalnego, Loew w tych nerwach równie dobrze mógł się rzucić na swojego asystenta i odbyć z nim homoseksualny stosunek płciowy, lub zacząć się publicznie onanizować. To, że do tego nie doszło, należy zawdzięczać jego wybitnej wstrzemięźliwości, W efekcie której mieliśmy wspomniane wąchanie własnych odchodów. Przy całym szacunku dla wrażliwości Czytelnika, namawiam do chwili refleksji. Naprawdę mogło być gorzej.

Jak zawsze polecam stronę www.coryllus.pl, a tam księgarnię, w której są do nabycia wszystkie moje książki. Przy okazji przypominam, że na youtubie systematycznie pojawiają się kolejne filmy z niedawnych targów książki w Bytomiu. Dziś słuchamy rozmowy z naszymi kumplami, Jolą Gancarz i Tomkiem Bereźnickim https://www.youtube.com/watch?v=QJ0w-Ov5PHE. Serdecznie zachęcam.

poniedziałek, 27 czerwca 2016

Tomasz Terlikowski nas kocha

Myślę, że większość bardziej uważnych czytelników tego bloga zdążyła zauważyć, że moja cierpliwość do Tomasza Terlikowskiego wyczerpała się już jakiś czas temu i efektem tego jest już wyłącznie omijanie tego dziwnego człowieka szerokim łukiem. Osobiście zauważyłem u siebie ów stan podczas kwietniowych Warszawskich Targów Książki Historycznej, kiedy to nagle przed naszym stoiskiem pojawił się rzeczony Terlikowski, a ja zupełnie odruchowo, odwróciłem się do niego plecami i zacząłem nerwowo przestawiać książki na półce, w obawie, że on zauważy moją minę, zapyta co mi się stało i będzie nieszczęście. To wszystko oczywiście nie zmienia faktu, że od czasu do czasu tego Terlikowskiego usłyszę w telewizji, albo przeczytam jakąś wypowiedź i naturalnie czuję pokusę, by się odezwać, no ale jakoś sobie daję radę.
I oto dziś, prawdopodobnie przez to, że akurat przygotowuję kolejny felieton do „Warszawskiej Gazety” trochę w temacie, pomyślałem sobie, że się Terlikowskim jednak zajmę, mam nadzieję, że dla wspólnego dobra. Otóż, jak może już część z nas wie, przewodniczący Episkopatu Niemiec kardynał Reinhard Marx powiedział przy jakiejś okazji, że „katolicy winni są przeprosiny osobom homoseksualnym, ponieważ przyczynili się do ich marginalizacji”. Ja nie wiem akurat, czy to są dokładnie słowa Kardynała, ani tym bardziej nie znam kontekstu owej wypowiedzi, poza tym, że miała ona w jakiś sposób nawiązywać do masakry w Orlando, no ale to akurat jest mniej ważne. To co nas interesuje, to to, że kiedy papież Franciszek wracał do Rzymu z pielgrzymki do Armenii, poproszono go o komentarza do słów kardynała Marxa, a on powiedział, co następuje:
Kościół musi przeprosić za to, że nie zachowywał się wiele razy tak, jak powinien. Kiedy mówię „Kościół”, mam na myśli chrześcijan, ponieważ Kościół jest święty. Wszyscy jesteśmy grzesznikami. Wszyscy musimy przeprosić – odparł Franciszek. Jak tłumaczył, „Kościół powinien przeprosić nie tylko homoseksualistów, których obrażał, ale także biednych, wykorzystywane kobiety, a także każdego, którego nie obronił, kiedy mógł”.
Wedle doniesień mediów, Ojciec Święty podkreślił, że Katechizm jasno podkreśla, że nie należy nikogo dyskryminować, należy to respektować, duszpastersko temu towarzyszyć i zapytał: Jeśli jest gej, który ma dobrą wolę i szuka Boga, kim jesteśmy, żeby to oceniać?
Jak już wspomniałem przy okazji wypowiedzi kardynała Marxa, nie znam całości tej wypowiedzi, ani pełnego jej kontekstu, zdaję się całkowicie na doniesienia mediów, jednak przyjmuję każde z tych słów z pełnym spokojem. Natomiast nie czuję śladu spokoju, kiedy głos nagle zabiera nasz czołowy ekspert od spraw Wiary i Kościoła, Tomasz Terlikowski i mówi:
Chciałem tylko przypomnieć, że nie istnieje magisterium samolotowe. Nauczanie Kościoła w sprawie homoseksualizmu i osób homoseksualnych jest zupełnie jasne i się nie zmienia. Ono nas obowiązuje! W nauczaniu Kościoła jasno zapisano, że katolik ma obowiązek bronić małżeństwa i rodziny, odrzucać manipulowanie przy nich, potępiać grzech aktów homoseksualnych, które są obrazą Boga i otaczać miłością osoby homoseksualne. Miłość oznacza jednak także prawdę o grzechu i jego skutkach, także wiecznych.
Najprościej oczywiście byłoby mi skomentować wystąpienie Terlikowskiego, przypominając, że wedle niektórych doniesień, zabójca z Orlando sam był homoseksualistą i w jakiś przedziwny sposób to właśnie owa skaza wzbudziła w nim ten poziom nienawiści do homoseksualistów właśnie, że postanowił ich wszystkich wymordować, no ale sprawa jest zbyt poważna, by się ograniczać do tanich złośliwości. Rzecz bowiem w tym, że moim zdaniem papież Franciszek, mówiąc to co powiedział, zrobił dokładnie to, co zrobiłby na jego miejscu Jezus. Proszę spojrzeć, jaką mamy sytuację. Przychodzą do Franciszka dziennikarze, mrugają sprytnie oczkiem, cytują Marxa i pytają: „No i co powiesz na to, nauczycielu?” Jaki ma wybór Papież? Może oczywiście się dać wciągnąć w tę prowokację i powiedzieć, jak Terlikowski, że pedałów należy tępić. Kochać, ale tępić. Może też zrobić to, co – powtarzam, moim zdaniem zrobiłby, i często robił, Jezus – odejrzeć się owej zaczepce i wezwać do modlitwy i pokuty. Szczerze zachęcam do tej refleksji. Proszę przyjrzeć się Jezusowi i przypomnieć się, jak On reagował na tego typu zagadki, które stawiali przed nim faryzeusze i inni cwaniacy. On nigdy – z tego co pamiętam, nigdy – nie udzielał odpowiedzi ani prostych, a ni tym bardziej takich, jakich oni od Niego oczekiwali.
Tymczasem, co robi Terlikowski, a za nim, jak się obawiam, cała masa tak zwanych „prawdziwych katolików”? Po raz kolejny padają na kolana i modlą się o to, by ten cały Franciszek wreszcie abdykował i zrobił miejsce dla któregoś z „naszych”. I proszę zwrócić uwagę na ten syk – właśnie tak, syk! – jaki dochodzi z ust Terlikowskiego:
W nauczaniu Kościoła jasno zapisano, że katolik ma obowiązek bronić małżeństwa i rodziny, odrzucać manipulowanie przy nich, potępiać grzech aktów homoseksualnych, które są obrazą Boga i otaczać miłością osoby homoseksualne. Miłość oznacza jednak także prawdę o grzechu i jego skutkach, także wiecznych.
Proszę zwrócić uwagę na to „w nauczaniu Kościoła” Terlikowskiego. Przecież to jest dokładnie to, z czym do Jezusa przychodzili uczeni w Piśmie – „Napisano, że…”. A na to Jezus niezmiennie im odpowiadał: „A ja wam mówię…”. Albo jeszcze dobitniej – „Idź precz, Szatanie”.
Ponieważ ja tu jestem zaledwie skromnym blogerem, który nie ma nic za wyjątkiem owej odrobiny talentu i codziennych emocji, no a przez to wolno mu znacznie więcej, niż Terlikowskiemu, czy – że już nie wspomnę – papieżowi Franciszkowi, zwrócę się do Terlikowskiego tak, jak mi nakazuje serce: „Idź precz, Szatanie”.

Przypominam, że moje książki są do kupienia w księgarni na stronie www.coryllus.pl.




poniedziałek, 5 października 2015

Coming-out, czyli dlaczego Szatan nie zostanie zbawiony

Mija trzeci dzień od czasu gdy ksiądz Charamsa z potężnym hukiem zaingurował światową promocję swojej książki o księdzu homoseksualiście z katolicko-faszystowskiej Polski i wydaje się, że niemal wszystko, co powinno było zostać powiedziane na temat owego wydarzenia, powiedziane zostało przez wszystkie zaangażowane strony. Niemal.
Oto jeden aspekt sprawy owej apostazji – bo mamy do czynienia z oczywistą apostazją – który, z tego co udało mi się zauważyć, umknął uwadze wszystkich komentatorów. Sama kwestia tak zwanego coming-outu, wzmocniona dodatkowo telewizyjnym obrazem księdza skubiącego się po uszkach z tym jakimś Eduardo, jak się zdaje, zdominowała nasze emocje w takim stopniu, że nie zdążyliśmy się już zorientować w tym, co tu jest najważniejsze. Mam na myśli grzech przeciwko Duchowi Świętemu, a więc grzech, jak głosi Kościół, niewybaczalny.
Konkretnie mam tu na myśli, następującą kwestię, bardzo wyraźnie przedstawioną w Katechizmie Kościoła Katolickiego:
„‘Kto by zbluźnił przeciwko Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego’ (Mt 12, 31). Miłosierdzie Boże nie zna granic, lecz ten, kto świadomie odrzuca przyjęcie ze skruchą miłosierdzia Bożego, odrzuca przebaczenie swoich grzechów i zbawienie darowane przez Ducha Świętego. Taka zatwardziałość może prowadzić do ostatecznego braku pokuty i do wiecznej zguby”.
Ktoś się zapyta, jak się to wszystko ma do, jak się zdaje, jak najbardziej aktywnego homoseksualizmu księdza Charemsy? Jak się to ma do przeprowadzonej przez niego demonstracji? Jak się to ma do wspomnianej apostazji? Jak wreszcie ma się to do oczywistego szkodzenia Kościołowi? Otóż rzecz wcale nie w tym, lecz w drobnym fragmencie wypowiedzi księdza Charemsy dla red. Kolendy-Zaleskiej z telewizji TVN, gdzie na dwukrotnie – powtarzam, dwukrotnie – powtórzone pytanie o relacje między jego homoseksualizmem, a szóstym przykazaniem, ksiądz dwukrotnie odpowiada, co następuje:
„KTÓŻ Z NAS JEST BEZ GRZECHU?”
I w jednej chwili udzielając sobie samemu i nam odpowiedzi:
„TYLKO MARYJA”.
Jak mówię, z tego co udało mi się zaobserwować, wynika, że ani sama Kolenda-Zaleska, ani żaden z bardzo poważnych komentatorów, nie zwrócił na ów fragment wypowiedzi Charamsy uwagi, a tymczasem, moim zdaniem, w tym właśnie fragmencie owego coming-outu księdza Charemsy zawiera się całość owego nieszczęścia. Zapytany przez panią redaktor ze stacji TVN24 o to, czy on nie bierze pod uwagę tego, że grzeszy, ksiądz Charemsa z uśmiechem i z podniesionym czołem odpowiedział ni mniej ni więcej, jak: „Owszem, grzeszę… ale przecież to jest takie ludzkie. Jestem pewien, że Dobry Bóg to zrozumie. W końcu trudno byśmy wszyscy byli jak Matka Boska, czyż nie?”
Ksiądz Charamsa dokonał coming-outu i udzielił serii wywiadów, które jeszcze przez jakiś czas będą dyskutowane, a ja sobie myślę, że jeśli to, co mówią niektórzy teologowie, że piekło jest puste – na co, swoją drogą, ja bardzo liczę – jest prawdą, to nie ma sposobu, by ktoś taki jak ksiądz Charamsa został sprzed owych wrót zawrócony. Jestem pewien, że oni, jak już dokładnie przejrzą jego papiery, to albo go tam przyjmą z otwartymi ramionami, albo – w najlepszym dla niego wypadku – każą mu się przez całą wieczność snuć samotnie bez przydziału.

Przypominam, że wszystkie moje książki, z wyjątkiem „Liścia”, którego nakład się już wyczerpał, są do nabycia w księgarni na stronie www.coryllus.pl. Zapraszam serdecznie.


czwartek, 30 kwietnia 2015

Gdy bóg czasu Bhairawa dał się zamknąć w kamieniu i zegary stanęły

Wczorajsza notka na temat, że tak to ujmę, religijnego wymiaru tego, co zostało zgotowane dolinie Katmandu, gdy chodzi o intensywność dyskusji, wywołała reakcję umiarkowaną. I powiem szczerze, że to mnie trochę zdziwiło. Przede wszystkim tekst nie był długi, a więc każdy mógł go przeczytać choćby przy obiedzie, po drugie zilustrowany został bardzo kolorowymi i wyjątkowo inspirującymi obrazkami, no i wreszcie zwrócił uwagę na fakt, przez powszechnie rozpanoszoną polityczną poprawność starannie skrywany, że zaatakowane przez żywioł miasto od lat stanowiło wręcz modelowy wzór tego, czym nie jest cywilizacja, w której żyjemy, ale też tego, przed czym owa cywilizacja uparcie nas przestrzega, a więc religii śmierci. Ja oczywiście świetnie zdaję sobie sprawę z tego, jakie emocje Katmandu, jako idea i symbol, wywołuje do dziś w pewnego rodzaju umysłach, mimo to jednak spodziewałem się, że przedstawione zdjęcia – w moim odczuciu, mogące wywołać wyłącznie ten rodzaj metafizycznego lęku, z jakim mamy do czynienia już chyba tylko w sennych koszmarach – wielu z nas zainspirują. Tymczasem dziś pozostaje mi tylko wierzyć, że rzecz się rozbiła o to, że one były zbyt wymowne i na ich widok część z nas zwyczajnie oniemiała.
Dzięki temu jednak, że te zdjęcia zostały tu opublikowane, dowiedziałem się o czymś w pewnym sensie znacznie większym, a mam tu na myśli wiadomość, jaką zalinkował nasz kolega Dr.Wall (http://www.tvn24.pl/izraelscy-geje-ewakuowani-z-nepalu-z-niemowletami-surogatki-zostaly,537757,s.html), że oto z zasypanego Katmandu do Izraela udało się wrócić kilku parom gejów, które kiedy doszło to wstrząsów, jak się okazuje całkiem tradycyjnie, bawiły w Nepalu, żeby sobie kupić dzieci. Czemu w Nepalu? Jak czytamy w tekście opublikowanym na portalu tvn24.pl, przyczyna jest bardzo prozaiczna. Otóż przede wszystkim, produkcja dzieci na zamówienie par homoseksualnych jest w Izraelu póki co nielegalna, no a Nepal akurat jest stosunkowo tani i to prawdopodobnie na tyle tani, że pedałom-Żydom znacznie bardziej opłaca się lecieć aż tak daleko na Wschód, niż się wykosztowywać w Belgii, czy Danii.
Portal tvn24.pl pokazuje film, na których widzimy, jak owi geje wychodzą szalenie wzruszeni z samolotu, niosąc w rękach nosidełka z niemowlętami w środku, na lotnisku witają ich równie wzruszeni znajomi, a w dyskusji pod moim tekstem o Katmandu pojawiła się nagle opinia, że już zapewne w niedalekiej przyszłości ruszy produkcja specjalnych klatek na owe niemowlęta i one będą transportowane już nie w atmosferze poruszającego powrotu z piekła żywiołu, ale normalnie, zwykłymi wojskowymi samolotami transportowymi, lub specjalną pocztą kurierską. Nie? A niby czemu? Co?
Izraelscy geje, jak się właśnie dowiadujemy, jeszcze do niedawna jeździli do Katmandu na wspomniane zakupy i, jak się należy domyślać, obie strony owego kontraktu były z tego, co mają, bardzo zadowolone. Jeśli dziś jest jakiś problem, to może tylko ten, że pewna ich część jednak, wraz z tymi nosidełkami, a być może i już zakupionym towarem, została pochłonięta przez żywioł – a to jak wiemy jest zawsze przykre – no i to, że władze Izraela, ze względu na obowiązujące lokalnie prawo, nie pozwoliły na wjazd do kraju, kobietom, które te dzieci urodziły, a dziś z oczywistych względów bardzo im zależało na ewakuacji. Ponieważ jednak wszyscy jesteśmy wstrząśnięci losem dotkniętych przez ową tragedię mieszkańców Nepalu i bardzo im współczujemy, jak czytamy w tekście na tvn24.pl, parlament izraelski już planuje przegłosować ustawę, by owe panie mogły się jednak bezpiecznie przenieść do Izraela i, jak rozumiem, zatrudnić u pedałów, jako opiekunki dla tych dzieci.
Jak pewnie wielu z nas zauważyło, piszę o tym, co się stało w dość lekkim tonie, jednak mam wrażenie, że to akurat jest czymś tak strasznym, że jakakolwiek poezja by problem jedynie spłyciła. Są bowiem rzeczy, które, byśmy mogli poczuć ich zapach, muszą zostać potraktowane z bardzo dużym spokojem. Żadnych wstrząsów, żadnych wzruszeń, żadnych łez.
Może tylko rzućmy okiem na jeszcze na coś, co wypatrzyłem przed chwilą. Żebyśmy nie myśleli, że to tylko to biedne Katmandu zasłużyło sobie na swój los.





Gorąco zachęcam do kupowania mojej książki o Tymktórynieprzepuszczażadnejokazji. Do nabycia w księgarni na stronie www.coryllus.pl. Wystarczy kliknąć w okładkę tuż obok.

niedziela, 7 kwietnia 2013

O Bolesławie Marnotrawnym

Jak idzie o Lecha Wałęsę, wydaje mi się, że nie ma słów, które mógłbym uznać za zbyt dla niego okrutne czy w owym okrucieństwie niesprawiedliwe. Jak idzie o niego, jestem pewien, że on sobie zasłużył na każdy cios, który na niego spadł dotychczas, i jeszcze kiedyś spadnie. To jednak, co się dzieje wokół Lecha Wałęsy, jak idzie o jego wypowiedź na temat pederastów i ich rzekomych praw, sprawia, że czuje pewien niepokój.
I nie chodzi mi o to, że nagle Wałęsa powiedział coś sensownego, a ja natychmiast jestem mu gotów wybaczyć wszystkie niegodziwości. W żaden sposób nie mam na myśli tego, że on, jedynie przez swoją tępotę, znalazł się pod ostrzałem Systemu, i to Systemu na poziomie znacznie przewyższającym jakieś paplanie Donalda Tuska, czy Bronisława Komorowskiego, czy nawet kompletnie już zidiociałych mediów, ale Systemu w wydaniu turbo. Nie w tym rzecz. Chodzi o to, że Wałęsa w sposób oczywisty znalazł się na krawędzi czegoś, co, jeśli on się jakimś cudem nie zdoła uratować, musi go poprowadzić prosto w ręce Polski dziś reprezentowanej przez Prawo i Sprawiedliwość.
Dlaczego myślę, że Lech Wałęsa z sytuacji, w jaką, przez swoją – z jego punktu widzenia, głupią i nieroztropną – uwagę na temat pedałów, dał się wmanewrować, nie ma innej drogi ucieczki, jak przyznanie, że on zawsze uważał, że bracia Kaczyńscy to najwybitniejsi polscy politycy, tyle że media jego wypowiedzi źle zinterpretowały? Otóż rzecz w tym, że on tam gdzie jest, nie ma czego dłużej szukać. Nawet jeśli ci wszyscy, którzy dotychczas tworzyli nad nim ów szczególny parasol ochronny, a przy okazji robili z niego narodowego bohatera, choćby się z nim zgadzali w każdym słowie, muszą się od niego odsunąć. I nie ma co liczyć, że ów kryzys uda się jakoś przeczekać i wszystko wróci do normy. Nie. Jak idzie o jego dotychczas naturalny autorytet, Wałęsa jest już w świecie ostatecznie skompromitowany, i nie ma sposobu, by z tego wykaraskał. A w związku z tym, nikt – ani Bogdan Borusewicz, ani Radek Sikorski, ani tym bardziej Donald Tusk – niczego już nie zmieni. Tam, jak mówię, Wałęsa nie ma już czego szukać.
Ktoś powie, że tu też. Że my mu też już nie wybaczymy. Otóż wcale niekoniecznie. Moje doświadczenie, a muszę przyznać, że jest ono bardzo niemiłe, każe mi podejrzewać, że wystarczy jedno słowo Lecha Wałęsy, żeby większość z nas, w jednym niemal momencie, uznała go za kogoś, kto się nawrócił i jest gotów do skromnej najpierw pokuty, a potem wiernej służby wolnej Polsce. I nie mam wątpliwości, że on nam i jedno i drugie bez najmniejszego wysiłku ofiaruje. Nie takie sztuki już ów mąż nam pokazywał.
I jestem tego tak pewny, że nie mam już nawet siły, by apelować o opamiętanie.

Powyższy tekst, jak się chyba można było zorientować, to mój najnowszy felieton z "Warszawskiej Gazety". Ze względu na umowę z Piotrem Bachurskim, publikuję go tu z opóźnieniem, a publikuję, bo myślę, że jest tego wart. Jeśli ktoś się ze mną zgadza, bardzo proszę o ewentualne wsparcie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...