Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kobiety. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą kobiety. Pokaż wszystkie posty

piątek, 30 października 2020

Dlaczego Julka zaczęła używać brzydkich wyrazów?

 

       Tak się akurat  składa, że wśród moich znajomych mam pięć, a może sześć osób, które są bardzo zaangażowane w mający właśnie miejsce tak zwany Strajk Kobiet i są to, z dwoma wyjątkami, kobiety. Jeśli mówię, że oni wszyscy są zaangażowani „bardzo”, to dokładnie to mam na myśli. A więc oni noszą maseczki z błyskawicą, na balkonach wywieszają plakaty z charakterystycznymi hasłami, a jeśli mają okazję, to odpowiednio też dekorują swoje samochody. Biorą oczywiście bardzo aktywny udział w codziennych demonstracjach i choc nie wiem, czy piszą po budynkach oraz kościołach, to nie zdziwiłbym się gdyby tak było. Wiem na pewno, że podczas owych demonstracji wykrzykują brzydkie słowa, bo pokazują to choćby na swoich profilach na Facebooku i gdzie indziej. I to mnie akurat nie dziwi, do czego zresztą jeszcze wrócę w dalszej części tych refleksji. Ciekawi mnie natomiast bardzo, że oni wszyscy są na co dzień nadzwyczaj kulturalnymi, grzecznymi, miłymi i spokojnymi ludźmi, z których ust nie dość że nigdy nie słyszałem jednego wulgarnego słowa, to nawet nie zdarzyło mi się u nich zauważyć, tego co nawet mi się niekiedy zdarza, a więc tak obecnie modnego „wkurwienia”.

      Ów paradoks tak mnie zaintrygował, że, proszę sobie uprzejmie wyobrazić, gdy szedłem sobie wczoraj z psem, i mijając najnowsze moje odkrycie w postaci napisu „JP pizda”, spotkałem jedną ze wspomnianych znajomych dziewcząt, oczywiście w maseczce z błyskawicą, i nie zastanawiając się długo zagadnąłem w te słowa:

- Dzień dobry, kurwa.

     Znajoma, co stwierdziłem z satysfakcją, najpierw lekko zdębiała, a następnie cichutko odpowiedziała:

- Dzień dobry.

     Kiedy już pierwsze lody zostały przełamane, postanowiłem nie czekać, tylko jechać utartą już ścieżką:

- Strasznie jestem dziś wkurwiony. Niech sobie pani wyobrazi, że wczoraj ten chuj tak mną szarpnął, że się wypierdoliłem jak długi i tak się jebnąłem w kolano, że mnie do dziś napierdala.

      Przez twarz mojej znajomej przebiegł błyskawiczny proces myślowy, a że jest ona na co dzień osobą bardzo inteligentną, szybko doszła do siebie, oczy rozbłysły jej zrozumieniem i odpowiedziała:

- Trzeba było nas nie wkurwiać.

     A ja, ponieważ wszystko co chciałem to już właśnie załatwiłem, powiedziałem:

- Do widzenia, kurwa.

     Ona mi odpowiedziała:

- Do widzenia.

       I każde z nas poszło w swoją stronę.

***

      Jestem pewien że wielu z nas się zastanawia, czemu te wszystkie dziewczyny – a wiele z nich, z całą pewnością, to osoby na ogół bardzo łagodne i grzeczne – nie dość, że się zdecydowały wziąć udział w akcji pod hasłem „Wypierdalać!”, to jeszcze na ten czas pozwoliły sobie na ową niezwykłą wprost przemianę, która pozwala im bez mrugnięcia okiem skandować zarówno owo „wypierdalać”, jak i różnego rodzaju inne plugastwa, takie jak „jebać”, „kurwa”, „pizda”, czy „chuj”. Otóż moim zdaniem mamy tu dwa poziomy szaleństwa, które z siebie wzajemnie wyrastają. Wszyscy pewnie pamiętamy czas, kiedy byliśmy małymi dziećmi i czasem, gdzieś w kąciku, kiedy nikt nie patrzył pisaliśmy to tu to tam słowo „dupa” i to sprawiało, że przez chwilę czuliśmy się bardziej odważni, no a przede wszystkim poważni. Mało tego: owa „dupa”, nabazgrana gdzieś na kartce, na szkolnej ławce, czy na murze, dwała nam pewien zastrzyk adrenaliny, tak by dalsza część dnia mogła być uznana za udaną. Uważam, że tu mamy do czynienia z czymś bardzo podobnym. I ja w żaden sposób nie sugeruję, że tych dwóch moich kolegów, czy te cztery znajome dziewczyny, gdy sobie gdzieś tam siedzą w barze na kawie, czy przy piwie, albo idą sobie ulicą i rozmawiają, nie rzucą od czasu do czasu popularną „kurwą”. Oczywiście, że to im się zdarza, a niektórym z nich nawet dość często. Dziewczynom i chłopcom. Ale to wyłącznie prywatnie. Nie ma natomiast wielkich szans, że którekolwiek z nich zacznie nagle wypowiadać te świństwa publicznie i to jeszcze na głos. Dlaczego? Odpowiedź jest prosta: bo nie wypada.

      Mam wrażenie, że nawet najbardziej typowy kibol, czy zdegenerowany menel, zna tu pewne ograniczenia. Pisałem tu kiedyś o tym, jak zdarzyło mi się jechać pociągiem z dwoma klasycznymi kibolami właśnie i oni nie byli w stanie  skończyć jednego zdania bez owego przerywnika w postaci słowa „kurwa”. O ile pamiętam pojawiło się tam również parę razy słowo „przypierdolić” ewentualnie „jebnąć”, ale wyłącznie w bardzo konkretnych kontekstach, bez jakiejś szczególnej demonstracji męskości. Podobnie z tymi przydworcowymi pijaczkami. Oni również klną, ale jeśli zdarza im się wpaść w ton, który możemy zaobserwować wśród dziewcząt biorących udział w dzisiejszych demonstracjach, to wiemy na pewno, że oni wypili coś znacznie gorszego niż zwykła wóda, a kto wie, czy nie z dodatkową posypką. Spotykamy ich czasami, prawda? Idą ulicą, wściekli jak nie wiadomo co, wymachują rękami i bluzgają na czym świat stoi, a my wiemy, ze tam musiało być coś jeszcze.

      I tu mamy te eleganckie inteligentne, jak to się zabawnie przyjęło określać na Twitterze, Julki i to jest dokładnie ten sam język, a jeśli ktoś im zwróci uwagę, to pada jedno jedyne wytłumaczenie: „To dlatego że jesteśmy wkurwione”.

      Czemu tak? Jaka jest tego przyczyna? Kto wymyślił ten niezwykły plan i korzystając z jakiej logiki? Otóż, kto to wymyślił oczywiście nie wiem, natomiast domyślam się, że tu chodziło o to, by w nich wszystkich wywołać dokładnie ten sam pierwotny instynkt, który nimi rządził, gdy były jeszcze dziećmi. Plan tym razem jednak był taki, by one te „dupy” i „cycki” pisały nie na szkolnych ławkach, gdy pani nie patrzyła, ale by je artykułowały głośno i wyraźnie. No i oczywiście z odpowiednimi do wieku i okoliczności modyfikacjami. Proszę zresztą spojrzeć na główne hasło ich kampanii: „Wypierdalać!”. Otóż jeśli się zastanowić, to w większości sytuacji w których ono jest używane, jest ono używane kompletnie bez sensu. Widzieliśmy wszyscy scenę przed jednym z kościołów, gdzie do tych dzieci wyszedł ksiądz, próbował im cos tłumaczyć, a one zaczęły nagle skandować „Wypierdalaj!”. Dziwne, prawda? Przyszły pod jego dom, zaczęły mu tam hałasować, a gdy on do nich wyszedł, to kazały mu „wypierdalać”. Ja bym rozumiał, gdyby to on wyszedł do nich i krzyknął: „Wypierdalać!”, tymczasem stało się dokładnie odwrotnie.  Dziś chodzę po mieście, wszędzie widzę te plakaty z napisem „Wypierdalać!” i nie ukrywam, że nie mam innego dla tego dziwactwa wytłumaczenia niż to jedno: One nie chcą mnie przepędzić; one zaledwie chcą użyć publicznie brzydkiego słowa. Po co? A to jest już inna sprawa. To jest po to, by się nakręcić i dodać sobie siły.

      I tu się pojawia kolejna kwestia, która, moim zdaniem tę wcześniejszą stworzyła i którą też ta dziś już podtrzymuje przy życiu. Otóż moim zdaniem ów ktoś nam kompletnie obcy i nieznany uznał – przewidując, jak wielu z nas, że już wkrótce dojdzie do praktycznej delegalizacji aborcji – że jeśli da się skorzystać z okazji i wreszcie obalić ten rząd, to trzeba do tego użyć kobiet i to właśnie w ten sposób, że się je zachęci do tego, by wyszły na ulicę wyrzucając z siebie to co je przez tyle lat jakoś tam wiązało, czyli najbardziej wulgarne przekleństwa. Powiem szczerze, że pomimo wielu wątpliwości, nie bardzo lubię dyskutować na temat różnic  między psychiką kobiet, a psychiką mężczyzn. Natomiast nie  potrafię nie zauważyć, że mamy w historii naprawdę wiele przykładów na to, że kobiety dają się zdecydowanie bardziej od nas manipulować w tym sensie, że one stają się znacznie bardziej od nas podatne na wszelkiego rodzaju emocjonalne oszustwa. I nie chodzi mi tylko o ostatnio bardzo popularne oszustwa „na wnuczka”, czy o wciąż powtarzające się historie kobiet, które wysłały swoje całe oszczędności jakiemuś rzekomemu amerykańskiemu żołnierzowi z Afganistanu, czy wreszcie tamte wszystkie dziewczyny, które padły ofiarą niegdysiejszego Mola, wrażliwego poety Murzyna, czy wcześniej Kalibabki, syna Posejdona.

    
      Czytam ostatnio książkę o obozie koncentracyjnym dla dzieci w okupowanej przez Niemców Łodzi, gdzie prym wiodła pewna młoda dziewczyna nazwiskiem Pohl, którą się dziś wspomina jako stworzenie, którego okrucieństwa nie da się porównać z niczym innym. A ja już tylko się zastanawiam, czy ona, kiedy mordowała te dzieci, bardzo przeklinała. Myślę że tak. Bez tego z pewnością nie byłoby jej aż tak łatwo.

      Mogę się tu oczywiście mylić, ale jeśli mam rację, to uważam, że ten ktoś, kto wpadł na pomysł by tym wszystkim Julkom w płaszczykach do kolan, w podartych dżinsach i wełnianych czapeczkach założonych na długie blond włosy kazać biegać od kościoła do kościoła i wrzeszczeć „Wypierdalać!”, powinien się jednak spalić w piekle. Od pewnego czasu nie bardzo mam ochotę używać tego rodzaju retoryki, no ale co robić, skoro nic innego nie przychodzi mi do głowy?



     

 

piątek, 16 maja 2014

Władysław Bartoszewski, czyli człowiek bez znaczenia

Nasz kolega Coryllus napisał dziś kolejny bardzo dobry tekst, tym razem poświęcony wyjątkowo brutalnemu procederowi głównie intelektualnego i emocjonalnego wykorzystywania kobiet przez najróżniejszego rodzaju oszustów, poczynając od zwykłych, jak on to określa „puchaczy rolnych”, przez pospolitych oszustów, a kończąc na politykach. Powiem szczerze, że choć tekst Coryllusa okazuje się ostatecznie idealnie pełny, początkowo liczyłem na to, że on trochę miejsca poświęci naszym biednym koleżankom z blogów – w tym tak przecież inteligentnym i w pewnym sensie wybitnym, jak Kobieta Kula – które w kompletnie nierozpoznany sposób garną się do blogów prowadzonych przez oczywistych wariatów, by nie powiedzieć – psychopatów, których obłęd rozpoznali już wszyscy… tylko nie one.
No ale, jak mówię, ostatecznie tekst Coryllusa stanowi całość idealnie zamkniętą, a biorąc pod uwagę fakt, że w swoim komentarzu on jeszcze nam przypomniał u dzisiejszych urodzinach kobiety świętej i jednocześnie skandalicznie zapomnianej, mianowicie Marii Gaetan Agnesi, mamy naprawdę znacznie więcej, niż mogliśmy się spodziewać.
Ktoś się zapyta, co ja tu w takim razie robię. Otóż jest tak, że w „Warszawskiej Gazecie”, od dziś do nabycia w kioskach, znajduje się mój felieton poświęcony również kobiecie – moim zdaniem kobiecie mądrej, dzielnej i niezłomnej – a mianowicie Krystynie Pawłowicz, i zgodnie z niepisanymi zasadami, ja ten tekst powinienem tu opublikować najwcześniej jutro, lub w niedzielę. Tak się jednak składa, że i jutro i pojutrze od rana do wieczora będę sprawdzał matury i nie ma takiej możliwości, bym coś napisał, a zatem i przez te matury i trochę w uzupełnieniu tekstu Gabriela, chciałby już dziś zaprezentować tu tekst poświęcony kobiecie, której nie jest w stanie oszukać nikt, bo ona jest od nich wszystkich jednoznacznie sprytniejsza. W najlepszym słowa tego znaczeniu. A więc – choć na komentarze czekam z niecierpliwością – kolejny tekst dopiero w poniedziałek.

Z pisaniem o Władysławie Bartoszewskim mam z jednej strony sytuację wyjątkowo komfortową, bo w polskiej przestrzeni publicznej nie ma chyba osoby aż tak jednoznacznie odpychającej, jak ten człowiek, więc nie trzeba się wysilać, a z drugiej – z tego samego zresztą powodu – istnieje niebezpieczeństwo, że nie znajdę sposobu, by w felietonie tak skromnym, o kimś tak szalenie płaskim, napisać coś na tyle interesującego, żeby to w ogóle dało się czytać. No bo jakie tu mam możliwości? Powtarzać po raz enty tak bardzo już wytarty slogan o „strasznym dziaduniu”? Ja tu naprawdę mam o wiele większe ambicje, niż podłączanie się do popularnej debaty.
A mimo to trzeba się tym dziwnym człowiekiem zająć. Na szczęście, mamy też Krystynę Pawłowicz – osobę, która pod każdym niemal względem stanowi jego całkowite przeciwieństwo, a więc jest od Bartoszewskiego znacznie bardziej dowcipna, inteligentna, i wreszcie, co bardzo istotne, odważna. Bo ile ją kosztuje wygłaszanie szczerych opinii, wiemy wszyscy aż za dobrze. Natomiast zastanówmy się nieco, jakiego to charakteru trzeba, by publicznie wyzywać antysystemową część społeczeństwa od bydła, a ich najszczersze emocje określać jako nekrofilię, mając jednocześnie pełne gwarancje Systemu? Przecież w sytuacji, w jakiej dziś się znajduje Bartoszewski, na taką odwagę mógłby sobie pozwolić już nawet nie pastuch, ale najzwyklejszy uczestnik debat na portalu „Gazety Wyborczej”.
I tu pojawia się Krystyna Pawłowicz i w dzisiejszej sytuacji, gdy już można sobie pozwolić naprawdę na wiele, choć wciąż oczywiście nie na za wiele, no a już z całą pewnością nie na coś, co dla każdego uczestnika politycznej debaty stanowi oczywiste tabu, mówi nam Pawłowicz ni mniej ni więcej, jak najpierw to, że w najnowszym klipie Platformy Obywatelskiej Bartoszewski „siedzi w fotelu jak przed egzekucją na krześle elektrycznym i to już chyba po wykonaniu wyroku, bo wszystkie światła jakieś pogaszone dziwnie”, a następnie – na wypadek, gdyby ktoś nie wiedział, w czym rzecz – dodaje, że Bartoszewski, to „pastuch powiedziałabym słabej klasy, [który to] pastuch niech się schowa i już nie poucza, ani bydła ani nikogo innego
". No i wreszcie, jak można było zresztą od początku oczekiwać, wyczytana po nazwisku i zachęcona, żeby „dziadunia” przeprosić, ów fantastyczny popis politycznej retoryki kończy tym, że to akurat ona „się czuję obrażona i w imieniu bydła oczekuję jego przeprosin. Pan Bartoszewski jeszcze nie jest wpisany do konstytucji”.
Mam zresztą wrażenie, że to ostanie zdanie, szalenie niesprawiedliwie, zostało w bieżących komentarzach pominięte, a zatem nawet jeśli ten felieton powstał tylko po to, by na nie zwrócić uwagę, stanowi to powód wystarczający. Otóż na tym właśnie polega wielkość Pawłowicz i małość Bartoszewskiego. Ją mamy po to, by nam wyjaśniała, że konstytucja nie służy chronieniu agentów Systemu, ale rzeczy znacznie ważniejszych, natomiast jego… Władysław Bartoszewski tu akurat stanowi element w najlepszym wypadku obojętny.

Z przyjemnością informuję, że w naszej księgarni pod adresem www.coryllus.pl do nabycia są również i moje książki, w tym w wyjątkowej promocji dwie pierwsze, sygnowane jeszcze nickiem Toyah. Serdecznie zachęcam. Szczególnie dziewczyny. Zapewniam, że tam akurat nie ma mowy o żadnych ciemnych intencjach. Przy okazji dziękuje wszystkim, którzy, reagując na mój desperacki apel, od wczoraj wsparli ten blog i wciąż proszę o nas nie zapominać.

sobota, 4 czerwca 2011

Z woleja w brzuch, czyli jak się gra w lidze sopockiej

Poniższy tekst powstał na zamówienie naszego kumpla Kozika, w oparciu o pewną dużo wcześniejszą – bo jeszcze sprzed dwóch lat – refleksję. Piszę „w oparciu”, ale to nie do końca jest prawda. On jest w dużym stopniu powtórzeniem tego, co już zostało powiedziane przed laty. Jednak ponieważ czas, który minął, wymaga pewnych uzupełnień, przedstawiam go tu w tej właśnie formie. Po co? Dlaczego? Po to, żeby dać Wam coś porządnego do czytania na ten weekend, i żeby to coś miało odpowiednią moc. A dlatego, że to jest, moim zdaniem naprawdę dobry tekst – kto wie, czy nie jeden z lepszych tutaj – a wiem, że wielu z tych co dziś łaskawie zaglądają do tego bloga, tamtych refleksji nie miała okazji czytać. I gdyby tak miało zostać, to by była jakaś strata.
Jest jeszcze tak, że on się ukazał wczoraj w Warszawskiej Gazecie i dostałem za niego sto złotych. Pomyślałem więc przy okazji sobie, że może on się komuś jeszcze spodoba i uda mi się jeszcze na nim trochę pociągnąć, tak by przeżyć kolejnych parę dni. Bardzo więc proszę o uprzejme wsparcie na podany obok numer konta. Przy okazji z przyjemnością informuję wszystkich zainteresowanych, że Warszawska Gazeta się rozwija i wydaje już swoje lokalne wersje w Lublinie, jako Lubelska Gazeta, i od wczoraj w Katowicach, jako Śląska Gazeta. Nie „Nowa Gazeta Śląska” – bo to jest zwykły gorzelikowy syf – ale zwyczajnie Śląska Gazeta. Polecam. To tylko 2 zł.
Ale do rzeczy. Sprawa jest z jednej strony bardzo świeża, a z drugiej już mocno zakurzona. Co w niej świeżego? Oczywiście to, co miało miejsce zaledwie parę dni temu, kiedy to podczas debaty nad odwołaniem minister Ewy Kopacz, po jak najbardziej merytorycznym wystąpieniu Bolesława Piechy, w czasie którego, ten w jednym, wrzuconym zupełnie na marginesie całej wypowiedzi zdaniu, wspomniał coś o kobietach, które, wybierając samochód kierują się kolorem, Donald Tusk wdrapał się na mównicę i powiedział co następuje:
„Treść wniosku Piechy udająca merytoryczną, skłoniła mnie, do zabrania głosu. Po pierwsze gratuluje posłowi wyczucia. Dzień Matki to jest idealny dzień, by sugerować, że kobiety kupują samochody, kierując się tylko ich kolorem. Szczególny to takt, kiedy poseł Piecha występuje z wnioskiem przeciwko minister zdrowia, która jest kobietą. Ale tego typu styl obowiązuje w ugrupowaniu, dla którego wrażliwość wobec kobiet jest przysłowiowa”.
Otóż to jest rzecz nowa. Zakurzone natomiast już bardzo jest to, że jak idzie o tak zwany szacunek dla kobiet i ewentualne przysłowia na ten temat, to Donaldowi Tuskowi najwyraźniej wszystko się we łbie poprzestawiało. Bo jeśli cokolwiek w tym dziwnym świecie jest pewne, to z całą pewnością to, że akurat w kwestii chamstwa, jeśli gdzieś należałoby szukać nauk w wymiarze modelowym, to w dwóch tylko miejscach – w Belwederze i w Urzędzie Rady Ministrów.
A zatem, skoro ktoś ma ochotę mówić o tak zwanym wyczuciu, to przede wszystkim powinien pomyśleć choćby o duńskich kaszalotach i babach przywiązywanych łańcuchem do stołu w kuchni, kiedy panowie udają się na polowanie. Albo ewentualnie, skoro już chce sobie żartować na temat przysłów, to powinien może coś wspomnieć o dwóch posłach Platformy Obywatelskiej, Węgrzynie i Czumie, jak siedzą na herbatce i oglądają na swoich komórkach kotłujące się lesbijki? Można by było pójść z tym wszystkim do Donalda Tuska, zapukać mu w to jego przysłowiowe już czoło, i powiedzieć mu, żeby się jednak opamiętał. No ale, jak wiemy, nie ma jak, a poza tym – nie bardzo też jest po co. Czasy ciężkie i nie ma co się znęcać nad człowiekiem cierpiącym.
Ponieważ jednak opisane sejmowe wydarzenie miało wartość jakoś tam inspirującą, chciałbym przypomnieć jeszcze jedno, a raczej dwa, jeszcze sprzed lat. Własnie a propos wspomnianego na początku kurzu. Otóż, jak może niektórzy z nas wciąż jeszcze pamiętają, pewnego dnia, Agnieszka Chłoń-Domińczak, wiceminister w Ministerstwie Pracy, urodziła dziecko i kiedy wróciła do pracy w Ministerstwie, dowiedziała się, że minister Fedak odebrała jej ”prowadzenie spraw dotyczących otwartych funduszy emerytalnych, żłobków, domów dziecka i rodzin zastępczych. 2 kwietnia wyszło zarządzenie ministra pracy określające nowy podział ról i obowiązków wiceministrów. Większą część jej obowiązków przejął wiceminister Marek Bucior. Chłoń-Domińczak pozostało koordynowanie działań dotyczących dyskryminacji zawodowej i społecznej, aktywizacja zawodowa ludzi po pięćdziesiątce, a także nadzór nad biblioteką”.
Jeśli ktoś sądzi, że z tej informacji najciekawsze było nazwisko wiceministra Buciora, myli się głęboko. Sprawa była bowiem interesująca w sposób znacznie bardziej wyjątkowy. Nie chodziło mianowicie wcale o Buciora, lecz w pierwszym rzędzie o ową Agnieszkę Chłoń- Domińczak. Ale żeby pojąć całą złożoność opisywanego zdarzenia, należy wrócić do czasów jeszcze bardziej zakurzonych. Otóż w listopadzie jeszcze poprzedniego roku, kiedy pani Domińczak była jeszcze w zaawansowanej ciąży, jej partia wydelegowała ją, żeby przez wiele godzin stała na mównicy, i w imieniu rządu odpowiadała posłom na pytania dotyczące emerytur pomostowych. Jak znam wrażliwość i desperację polityków Platformy Obywatelskiej, plan był taki, że oni każą jej, kobiecie w wyraźnej ciąży, by w ramach walki o uzyskanie lepszej pozycję w klubie, zapieprzała jak każdy posel z ambicjami, a ludzie, jak to ludzie, uznają, że kobieta jest dręczona przez pisowskie wieśniactwo i chamstwo.
W pewnym momencie, minister z Kancelarii Prezydenta, Andrzej Duda, zwrócił uwagę Premierowi, że zmuszanie kobiety z brzuchem do wielogodzinnego wysiłku, tylko po to, żeby uzyskać trochę punktów w sondażach, jest zdecydowanie podłe. I wtedy – jak niektórzy może już sobie przypominają – rozpętało się piekło. Pierwsza zaprotestowała sama pani minister, informując wszystkich, że ona się czuje bardzo dobrze, że już wcześniej dwukrotnie była w ciąży, że dla niej ciąża to chleb powszedni, a Duda to cham i ona nie życzy sobie z jego strony żadnych uwag. Za wypowiedzią Domińczak, ruszył najpierw atak polityczny, potem medialny, i w efekcie zrobił się taki rejwach, ze Duda musiał kobietę przeprosić, a i tak, jeszcze przez całe tygodnie, Platforma Obywatelska i reżimowe media znęcały się nad Dudą za jego zbydlęcenie, a nad wówczas jeszcze zaledwie szykowanym przez System do owego fatalnego lotu. prezydentem Kaczyńskim, że trzyma u siebie taką hołotę.
Oczywiście, pojawiały się – jak zwykłe w podobnych przypadkach – głosy rozsądku, gdzie całą aferę próbowano odpowiednio nazwać i przynajmniej w ten sposób potwierdzić pewne, znane jeszcze sprzed setek lat, standardy, zgodnie z którymi kobieta w ciąży jest w sposób naturalny traktowana z większym szacunkiem, niż człowiek bez żadnych zobowiązań. Generalnie jednak, atak szedł równy, nieprzerwany, i ostatecznie Duda – podobnie jak przed nim Irasiad, wieśmaki, Włoszczowa, Borubar i dziesiątki innych nazw i zdarzeń – dołączył do całej popkulturowej grupy pojęć wyznaczających zbiór, powszechnie określany, jako pisobolszewickie wieśniactwo.
Sprawa ministra Dudy była tym bardziej ciekawa i szokująca, że zdobyła swoją popularność właściwie krótko przed pojawieniem się w publicznej świadomości wspominanego wcześniej już tu posła Węgrzyna – człowieka, który publicznie zasugerował posłance PiS-u Marzenie Wrobel, żeby udała się do porno-klubu i „poćwiczyła na rurce”. Bo nie da się ukryć, że sytuacja, w której jeden polityk zostaje przez skorumpowane media wdeptany w ziemię tylko za to, że zwrócił uwagę na szczególną potrzebę szacunku wobec kobiety w ciąży, a taki sam polityk – tyle że ze wspieranej przez media partii – nie ponosi praktycznie jakichkolwiek konsekwencji swojego chamstwa, a wręcz przeciwnie – w sposób bardzo dyskretny, przez wielu komentatorów traktowany jest z sympatią, jest w sposób naturalny tak kuriozalna, że nawet szczególna natura projektu, który aktualnie rządzi naszym krajem, nie pozwala spokojnie obserwować tego, co się dzieje.
I oto, po kolejnych paru miesiącach, wszyscy mieliśmy się okazję dowiedzieć, że ta sama kobieta, która jeszcze kilka miesięcy temu, dała się w tak głupi sposób wykorzystać do walki z najbardziej łagodną i piękną tradycją, i wraz ze swoimi politycznymi przyjaciółmi tak fatalnie się zapisała w politycznej pamięci, zostaje bez jakiejkolwiek dyskusji przez tych swoich kumpli skreślona. A jej szefowa, minister Fedak, o której naprawdę nie trzeba wiedzieć już dokładnie nic, jeśli tylko mamy w pamięci to jedno ujęcie jeszcze z okresu, gdy Donald Tusk wygłaszał swoje expose, a ona siedziała w rządowym boksie i zachowywała się, jakby się najadła czegoś super egzotycznego, informuje świat, że niech się Domińczak tak nie unosi, bo jak już narodziła te dzieci, to powinna się nimi zajmować. Więc dziś też ja, oczywiście, bez najmniejszego kłopotu mógłbym się wdrapać na zwykły dla mnie poziom złośliwości i powiedzieć pani minister Domińczak, że skoro kiedyś sama tak sprytnie zauważyła, że ciąża to nie choroba, niech nie oczekuje teraz, że ktoś ją będzie traktował specjalnie, tylko dlatego, że urodziła kolejne dziecko.
Mógłbym też powiedzieć – już może bardziej politycznie – że nikt nie kazał pani minister wchodzić w biznesy z bandą ruskich buców, użyczając im na ich potrzeby swojego macierzyństwa, i wierzyć jednocześnie, że oni będą na tyle lojalni, żeby to jej poświęcenie kiedykolwiek docenić. Mógłbym w końcu zapytać – również bardzo złośliwie – czy, kiedy dziś pani minister Domińczak ogląda siebie na tak chętnie przed laty publikowanych w codziennych gazetach zdjęciach, gdzie – tak niezwykle ważna i przebojowa – stoi w Sejmie, a obok niej Tusk, Schetyna i Pawlak robią jej wodę z mózgu, czuje dumę, czy wstyd. Ale nic z tego. Bo tu nie o nią chodzi. Jak idzie o panią Domińczak, to ja mam jedno życzenie. Żeby jej dzieci były zdrowe i wyrosły na mądrych i dobrych Polaków. Tu sprawa rozgrywa się wokół czegoś znacznie ważniejszego. Jak zwykle chodzi o Polskę.
No i niestety, siłą rzeczy, o Donalda Tuska, który po tych wszystkich naszych wspólnych doświadczeniach ma czelność stawać na sejmowej trybunie i, choćby tylko potencjalnie, przed całym narodem pleść jakieś dyrdymały na temat Dnia Matki. On, którego cała dotychczasowa działalność, ale też i środowisko w jakim się obraca, każą podejrzewać, że gdyby nagle miało się okazać, że on swoją żonę przy każdej okazji leje po pysku za to, że mu nie wyprała skarpetek, nikomu nawet nie powinna się unieść ze zdziwienia brew. Po raz nie wiadomo już który, okazuje się bowiem, że Platforma Obywatelska to projekt i zbiór osób całkowicie przypadkowy. Przypadkowy w tym sensie, w jakim przypadkowe jest to, że ktoś na przykład szedł sobie ulicą, znalazł pięć złotych, za te pięć złotych kupił sobie ciastko, tym ciastkiem się zadławił i – jeszcze zanim się skończył cieszyć, jakiego to ma farta – umarł.
Dlaczego ta myśl o przypadkowości tego czegoś, naszła mnie najpierw akurat przy okazji pani Domińczak, a dziś przy okazji tego dzisiejszego szczególnego popisu bezhołowia w wykonaniu naszego premiera? Oczywiście, w dużym stopniu dlatego, że zawsze jest ta kropla, która przelewa czarę. I w tym wypadku, tą kroplą okazała się być ta właśnie jedna i druga historia. Ale chodzi też o coś innego. Otóż nie ulega dla mnie najmniejszej wątpliwości, że gdyby to premier Kaczyński – którego dziś Donald Tusk ma czelność kojarzyć z przysłowiowym brakiem szacunku dla kobiet – został skonfrontowany z opisaną sytuacją, on by po prostu minister Fedak wywalił na zbity pysk, jeszcze zanim zdążyłaby powiedzieć te słowa o tym, czym się mają zajmować młode matki. Dlaczego by tak postąpił? Przede wszystkim wcale nie dlatego, że nie jest – w odróżnieniu od premiera Tuska – dupkiem, który nie umie podjąć decyzji, o ile Boni mu nie powie, że komputer i sondaże wyraziły zgodę. On by zareagował jak człowiek, właśnie dlatego, że jest człowiekiem i reprezentuje projekt, który jest oparty na najbardziej ludzkich zasadach, a prowadzony jest przez ludzi – owszem – ambitnych, czasem wyrachowanych, niekiedy bezwzględnych, ale ludzi, którzy chcą mieć władzę, po to żeby prowadzić politykę, a nie ‘robić’ w polityce po to, żeby mieć władzę.
Kiedy patrzę na naszą polityczną scenę, jak się na przestrzeni minionych dwudziestu lat rozwinęła, widzę oczywiście wielu bardzo zdolnych ludzi, z którymi w wielu wypadkach się nie zgadzałem, których w wielu wypadkach wręcz nie znosiłem, ale którzy – byłem o tym przekonany – robili dokładnie to, do czego zostali stworzeni. Ale też przez te wszystkie lata, musiałem się męczyć obecnością tych, którzy wprawdzie już szczęśliwie dawno zniknęli z publicznej świadomości, ale przez pewien czas naprawdę tu byli i naprawdę zachowywali się, jakby mieli tu już pozostać na zawsze. A w rzeczywistości byli niczym innym, jak tylko bandą zupełnie właśnie przypadkowych pasażerów na gapę. Ludzi bez jakichkolwiek talentów, jakichkolwiek pasji, jakiegokolwiek choćby osobistego, czy zbiorowego uroku. I dlatego przegrali. I dlatego właśnie już nigdy nie będziemy musieli oglądać tych ich strasznie mądrych min i wysłuchiwać ich niezwykle interesujących analiz i pouczeń. Bo – dokładnie tak jak to się dzieje w każdej innej dziedzinie życia – w ostatecznym rozrachunku liczy się tylko to, co w sposób autentyczny było wielkie.
Jeśli idzie o mnie, to – owszem – każdy nowy dowód na nieuchronny koniec tego nieszczęścia, które nas dręczy od niemal już czterech lat, jest mi bardzo miły. Jednak jestem pewien, że w gruncie rzeczy żadne dowody nie są nam potrzebne. Na poziomie idei, wystarczy zauważyć, że jest pewien stopień szaleństwa, którego natura nie zniesie. Natomiast, jak idzie o fakty, wystarczy jeszcze raz zapoznać się z przypadkiem – niedawno mieliśmy okazję go sobie przypomnieć – Antoniego Mężydły, któremu jakiś czas temu – to też już tylko kurz – Jan Maria Rokita gotów był budować łuk tryumfalny, czy tej niemal tak samo już zakurzonej pani, która tak nieroztropnie zaszła w ciążę. No i dzisiejszego, zawsze świeżego – bo ruskie wynalazki nigdy nie przestają błyszczeć – Donalda Tuska.

niedziela, 8 marca 2009

O damach, chamach i czerwonych goździkach

Lubię święta. Nawet bardzo. Kiedy myślę o świętach – na przykład wielkanocnych – robi mi się ciepło na sercu i na duszy. I nawet jeśli jedynym skojarzeniem, jakie mnie nawiedzi, będzie to jajko i ten baran wśród zielonych liści, i tak uważam, że jest to coś, czego akurat mi nikt nie odbierze. Jest to uczucie do tego stopnia sympatyczne, że w takich chwilach nawet zaczynam sobie wierzyć, że będę żył jeszcze bardzo długo i szczęśliwie. Nie każdy jednak dzień świąteczny jest mi tak miły i bliski. Weźmy takie Święto Kobiet. W wypadku tej uroczystości czuję obojętność, a jeśli nie obojętność, to najwyżej lekkie rozbawienie. Natomiast w kwestii skojarzeń, to oprócz Związku Radzieckiego i Walentyny Tiereszkowej, pod moją czaszką pojawia się wyłącznie goździk, ewentualnie zielona szmata na stole. Tak już mam i – biorąc pod uwagę mój posunięty już wiek – tak pewnie zostanie.
Całe szczęście, że każda z trzech kobiet z którymi mieszkam, jak sądzę, podziela moje w tej kwestii emocje. W tej sytuacji, ani ja ani mój syn, nie musimy się rok w rok wygłupiać, a i one – jestem przekonany – gdybyśmy któregoś dnia wystartowali do nich z tym kwiatkiem, zareagowałyby podobnie jak na szklankę wody na głowę w śmigusa dyngusa. Czyli wrogo.
Nie znaczy to jednak, że kwestia walki płci, czy ogólnie losu kobiet, a tym bardziej wielkości kobiet jest mi w jakikolwiek obojętna. Mam na ten temat swoje osobiste przemyślenia i zawsze jestem chętny się nimi dzielić. Ponieważ nie ma żadnego powodu, żebym miał ten swój blog traktować jak oblężoną twierdzę, i w ten sposób lekceważyć uczucia i emocję tej części moich czytelników, które są mi obce, postanowiłem dzisiejszy mój wpis poświęcić jednemu tylko tematowi. Mianowicie kobietom. Proszę uprzejmie. Ponieważ – jak już wspomniałem niejednokrotnie – od wielu, wielu lat, każdy mój dzień wypełniony jest, często aż zanadto, towarzystwem kobiet, nie mam innego wyjścia jak nieustannie o kobietach myśleć. Na ten właśnie szczególny dzień, przygotowałem dwie niezwykle, moim zdaniem, interesujące refleksje. Pierwsza z nich dotyczy lata, wakacji, słońca i cudownych wiejskich klimatów. Otóż każdego roku, ja i dzieci jeździmy na wieś do mojej cioci. Ponieważ rodzina z tamtej strony jest bardzo duża, w naszym wiejskim, wakacyjnym domu jest nieustanny ruch i cudowny chaos. Jest przy tym też tak, że po męskiej stronie panuje nieprzytomne lenistwo, natomiast po stronie żeńskiej równie nieprzytomna bieganina. Jest więc też tak, że w piękne dni mężczyźni siedzą na werandzie, ględzą o wszystkim i o niczym, natomiast kobiety jeśli nie uganiają się za dziećmi, to szykują przez pół dnia obiad.
I o tym obiedzie chciałem parę słów tutaj. Siedzimy więc my, jak ci tępi, schamiali wieśniacy na ganku i pieprzymy trzy po trzy, a w kuchni kobiety obierają ziemniaki, skubią fasolę, kroją pomidory, cebulę, ogórki, jednocześnie – jak już wspomniałem – uganiając się za dziećmi, zmuszając je, żeby coś zjadły. Przychodzi pora obiadu i wtedy któraś z dziewczyn przynosi nam pod pysk żarcie. My to jedzenie zjadamy, po czym któraś z nich zabiera nam talerze i zanosi do kuchni i wtedy któraś inna z nich te nasze uświnione naczynia myje. I tak wygląda każdy dzień.
Ja w tej sytuacji, ponieważ zostałem przez Toyahową odpowiednio wyćwiczony, czuję się dość nieswojo. Niemniej jakoś się staram przystosować. Gorzej ze Starszą Toyahówną. Ona tych obyczajów po prostu nie akceptuje. Ile razy musi znosić uczestnictwo w tym procederze, złości się i nieustannie narzeka. I wcale nie chodzi jej o to, że ona musi obierać kartofle, a na przykład Toyah junior, albo ja zbijamy w tym czasie bąki. Nie. Szczerze powiedziawszy, ona tam w kuchni też nie za bardzo ma co do szukania, bo z jakiegoś powodu ile razy chce iść pomoc, to natychmiast zostaje przepędzona. Albo dlatego, że jest gościem, albo ponieważ któraś z miejscowych dziewcząt nagle uzna, że ona się nie nadaje. Toyahówna się piekli wyłącznie dlatego, że jej zdaniem cała ta sytuacja jest chora, niesprawiedliwa i bezwzględnie skandaliczna.
Nie zmienia to faktu, że kiedy ona i młodszy Toyah idą na zakupy, to kiedy wracają wszystko niesie on, bo ona w tym czasie je loda i ma zajęte ręce. Faktem też jest, że od rana do wieczora, każdy mężczyzna jaki się kręci po tym domu jest od rana do wieczora opieprzany za dokładnie wszystko i nie ma żadnych szans na normalną rozmowę, bo jak spróbuje, to będzie jeszcze gorzej. Mało tego – od czasu do czasu każdy z nich nagle dostaje jakieś ekstra zlecenie, które musi zrealizować natychmiast. A więc albo musi naprawić dach, albo coś przyczepić, albo coś wykosić, albo coś odkręcić, lub wykręcić, albo wsiąść w samochód i pojechać gdzieś natychmiast, żeby kogoś przywieźć, albo kogoś gdzieś zawieźć. W efekcie jest tak, że tak naprawdę wszyscy się jednocześnie męczą i jednocześnie są bardzo szczęśliwi, z wyjątkiem może mojej skromnej osoby i młodszej Toyahówny, którzy jesteśmy wyłącznie szczęśliwi. Ja mam dobrze, bo Toyahowa na ogół w tym czasie siedzi w Katowicach, więc nikt ode mnie nic nie chce, a moja młodsza córka też nie narzeka, bo ma wszystkich w nosie i w większości przypadków i tak niczym się nie przejmuje.
Oto moja pierwsza refleksja na temat losu kobiet we współczesnym świecie. Druga dotyczyć już będzie sytuacji o wiele bardziej cywilizowanych i świata o wiele nowocześniejszego, niż ta stara chałupa gdzieś daleko, gdzie Europa dociera tylko przez telewizor. Już jakiś czas temu zauważyłem bardzo interesujące zjawisko. Otóż ile razy widzę na ulicy chłopca i dziewczynę, tworzących tak zwaną parę, dziewczyna niemal za każdym razem jest wystrojona, umalowana, uczesana, wesoła, natomiast jej kawaler wygląda nieodmiennie jak ostatnie nieszczęście. Na tyłku ma najczęściej jakieś wyleniały dres, na łbie najstarszą na świecie czapkę z daszkiem, a na twarzy taką minę, że lepiej dla niego byłoby w ogóle nie wychodzić z domu. Co jeszcze ciekawsze, dziewczyna, nawet jeśli nie jest jakąś szczególną gwiazdą, w swój ogólny wygląd wkłada tyle zaangażowania, że zawsze wygląda jak kobieta. Odwrotnie jej chłopak. On, raz że robi wrażenie jakby wygląd się zupełnie nie liczył, to jeszcze całym swoim zachowaniem, wręcz całą swoja obecnością udowadnia, że nawet za bardzo nie jest mężczyzną. A już na pewno nie kimś, kto potrafi tej dziewczynie zapewnić podstawową opiekę.
Zawsze się zastanawiałem, dlaczego tak to się poukładało. Kiedy chodziłem do szkoły, dziewczyny wyglądały ładnie, zachowywały się jak dziewczyny i wiadomo było, ze jeśli któryś z nas chce mieć w ogóle szanse na to, że któraś z nich zwróci na niego uwagę, to też musi prezentować podstawową staranność, a już na pewno nie powinien cuchnąć. Dręczyła mnie ta zagadka do czasu, gdy w pewnym momencie uświadomiłem sobie, że ten dziwny kształt jest bardzo dokładnym odzwierciedleniem stanu, który obowiązuje w świecie, że tak powiem, oficjalnym. Nagle zdałem sobie sprawę z faktu, że choćby w telewizji nie ma absolutnie żadnych zasad co do prezencji występujących tam mężczyzn. Odbywa się jakaś debata i przychodzi zwykły menel – nieogolony, w rozchełstanej koszuli, z tłustymi włosami – i nagle okazuje się, ze to jest jakiś poważny dziennikarz, czy ekspert od ważnych spraw. Oglądam telewizyjny program, gdzie przy stole siedzi kilku bardzo ważnych panów i jeden z nich jest ewidentnie niedomyty, drugi obrzydliwie gruby, trzeci w stroju którego na ogół używa do pracy w garażu i żadnemu z nich nie przyjdzie do głowy, że przed chwilą wyszedł z domu i znalazł się wśród ludzi. Dlaczego mnie ta sytuacja tak wzrusza? Z prostego powodu. Raz że w ogóle nie lubię tego typu tandety, a dwa, że w takich sytuacjach zawsze myślę o kobietach. Otóż nie mam najmniejszych wątpliwości, że gdyby jakakolwiek z dam, czy to dziennikarka, czy to polityk, czy to feministka, czy działaczka Samoobrony, czy w ogóle ktokolwiek, wykazała się tego typu brakiem świadomości, prawdopodobnie nie zostałaby wpuszczona do studia. Jestem pewien, że gdyby którakolwiek z pań, które oglądamy na co dzień na naszych telewizorach wyglądała tak jak Krzysztof Daukszewicz, Piotr Najsztub, Piotr Niemczyk, czy niektóre z moich ulubionych skądinąd gwaizd, kórych nazwisk tu nie wymienię (wszyscy wiedzą, a ja nie muszę przecież kalać własnego gniazda), to całe Szkło Kontaktowe zostałoby poświęcone najbardziej wymyślnemu szydzeniu z tej pani, a ludzie słaliby listy protestacyjne, że oni nie życzą sobie oglądać tego rodzaju obrzydlistwa.
Inna sprawa, że nie znam ani jednej kobiety, funkcjonującej publicznie, a prawdę powiedziawszy również niepublicznie, której by przyszło do głowy, żeby przed wyjściem z domu gdziekolwiek, nie popatrzeć choć przez moment w lustro. Przecież nawet posłanka Senyszyn wygląda tak jak wyglada nie dlatego, że jej na niczym nie zależy, lecz wręcz przeciwnie. Kolejna jednak sprawa jest taka, że obawiam się, że te wszystkie menele też patrzą w lustro. Tyle że oni patrzą w to lustro i myślą sobie; „Jest okay. Nie ruszać. Tak ma być”. I zupełnie niechcąco tworzą nowy styl i nową modę. I choćby przez ten swój grzech zasłużyli na niniejszy tekst.
Jaki więc jest morał z tej zupełnie niecodziennej, specjalnej dedykacji, którą przygotowałem specjalnie dla Was, które zaglądacie na mój blog? Chyba taki, że jakkolwiek nie patrzeć, to Wy zawsze jesteście o setki kilometrów do przodu. To Wy, wbrew wszystkim codziennym perypetiom, pozostajecie sobą. Silnymi, eleganckimi, zawsze na czasie kobietami. Niestety przy okazji, okazuje się, że tę poprzeczkę ustawiłyście zbyt wysoko, co szczególnie dla tych bardzo młodych nie tworzy zbyt ciekawej perspektywy.
Tak czy siak, z okazji Międzynarodowego Dnia Kobiet, wszystkiego najlepszego!

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...