Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ACTA. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ACTA. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 7 lutego 2012

Jeszcze raz o bumerangu

Parę dni temu, zamieściłem tu tekst z pewnym brzydkim słowem w tytule, dotyczący trochę Internetu, a trochę protestom, jakie internauci skierowali przeciwko rządowi w związku z planowaną ratyfikacją ACTA. Tekst ten trochę powstał, jako, moim zdaniem, bardzo konieczne uzupełnienie do tekstu ciut wcześniejszego, opublikowanego przez Warszawską Gazetę. Teraz, kiedy patrzę na oba te felietony, mam wrażenie, że gdybym mógł, zrobiłbym pewnie z nich tekst wspólny, bo każdy z nich w sposób jednoznaczny uzupełnia ten drugi. Ponieważ ten blog jest miejscem pierwszym i najważniejszym, chciałbym tu przedstawić to, co napisałem wcześniej dla Piotra Bachurskiego, a jak komuś się spodoba, zapraszam do komentowania.
Od czasu gdy, widząc jak każdy kolejny dzień, tak dawnej przecież już obecności w tym miejscu, rujnuje ekonomicznie mnie i moją rodzinę, zamknąłem swoje konto na Facebooku, kontakt z tym czymś mam już dziś wyłącznie przez moje dzieci, które są od Facebooka – nie bójmy się tego przyznać – uzależnione, oraz przez różnego rodzaju medialne doniesienia, takie jak na przykład to, że Zbigniew Hołdys, nie wytrzymując agresji jaka w ostatnich dniach na niego spadła, również postanowił się stamtąd na pewien czas ewakuować. Pisałem trochę o tym w notce na swoim blogu, zwracając uwagę na fakt, że tzw. „Społeczność” to jest ta akurat część naszego społeczeństwa, której nie powinniśmy brać pod uwagę w naszych planach dla Polski, nawet jeśli oni z dnia na dzień ogłoszą, że są gotowi nie mówić o Donaldzie Tusku inaczej jak „to ryże gówno”, a dla Bronisława Komorowskiego założą specjalny profil pod nazwą „Spieprzaj Dziadzia” i uda im się zachęcić 500 tys internautów, by zarejestrowali się tam klikając w guzik z napisem „lubię to”. Tym bardziej zatem nie powinniśmy tego robić, gdy chodzi o coś tak nieistotnego jak jakieś egzotyczne ustawy dotyczące wolności w Internecie. A mamy nie ulegać tej presji z tej jednej prostej przyczyny, ze to towarzystwo jest całkowicie i ostatecznie niewiarygodne. I wchodząc z nimi w jakiekolwiek konszachty, ryzykujemy, że oni nas któregoś dnia zaskoczą, gdy będziemy jeszcze spali, i nas z samego rana zwyczajnie uduszą.
Pisząc jednak ten blogowy tekst, nie wspomniałem o pewnym bardzo istotnym aspekcie owego miejsca, a mianowicie o tym, że tam nie istnieje w najmniejszym choćby stopniu coś takiego jak anonimowość. Wszyscy uczestnicy Facebooka są w stu procentach odsłonięci, zamieszczają tam swoje imiona i nazwiska, imiona i nazwiska swoich znajomych i przyjaciół, czasem adresy, niemal zawsze zdjęcia i – przez samą naturę tego projektu – od rana do wieczora, najszczerzej jak tylko potrafią, dzielą się z całym światem swoimi poglądami. Nie wspomniałem o tym, pisząc o Facebooku wcześniej, bo tak się zawsze jakoś składało, że temat moich refleksji nie bardzo był związany z tą akurat kwestią, a jednak dziś widzę bardzo wyraźnie, że jest całkiem prawdopodobne, że własnie ów brak anonimowości i ta kompletnie bezmyślna otwartość, tym bardziej dowodzi tego, że ludzie, którzy tam się bawią, są kompletnie i do końca głupi. I że każdy kolejny dzień ich tam pobytu odmóżdża każdego z nich w postępie geometrycznym.
Mój akurat profil na Facebooku był wyjątkowo mało aktywny. Ja tam tylko miałem swoje zdjęcie, oczywiście nazwisko, jednak wspomniana aktywność ograniczała się niemal wyłącznie do dodawania kolejnych (swoją drogą najczęściej zupełnie fikcyjnych) znajomych i wyrażania zgody, by ktoś inny (też najczęściej ktoś kogo kompletnie nie znam) został moim znajomym. A mimo to, w pewnym momencie, wyłącznie przez to nazwisko, dostałem tak w łeb, że się do dziś nie mogę z tego pozbierać. Prawdopodobnie przez to moje doświadczenie, traktuję Facebooka jako byt mi wrogi i jako narzędzie w rekach moich nieprzyjaciół, co nie zmienia faktu, że co najmniej parę razy miałem okazję zwrócić uwagę na fakt, że – nawet jeśli jeszcze nie dziś – Facebook może bardzo łatwo stać się bronią, która w pewnych szczególnych historycznych okolicznościach, może zostać skierowana przeciwko tym, którzy dziś go uważają za swojego wyłącznego sprzymierzeńca.
No bo popatrzmy na takiego Zbigniewa Hołdysa. Przecież dokładnie każde słowo, jakie on tam kiedykolwiek przez te ostatnie lata zostawił, jest tam zapisane i nie ma takiej ludzkiej siły, które by to mu umożliwiła zmazać. Pod tym względem, takie choćby dawne ubeckie akta są kompletnie niczym. Owszem, jak wiemy, nawet jeśli ktoś gdzieś tam postanowił znaczną część ich spalić, lub cos tam pozmieniać, czy podopisywać, to oczywiście to robił, jednak mimo to, dzięki pracy historyków, większą część tego co się tam zepsuło, dało się odtworzyć, natomiast niestety nie wszystko. Są rzeczy, których już nigdy nie poznamy. Część z tamtych zapisków zniknęła bezpowrotnie. Jak idzie o zawartość Facebooka, tam zostanie każda pojedyncza literka i ona tam zostanie do końca świata. I jeśli przyjdzie komuś ochota tę jedną literkę odnaleźć, to ją odnajdzie w dokładnie tym samym kształcie, w jakim ona została tam postawiona. I muszę to tu jeszcze raz powtórzyć. To że użytkownicy Facebooka zachowują w tej sytuacji aż taką beztroskę, świadczyć może tylko o tym, że to miejsce jest wyjątkowo skażone.
Wróćmy na moment jeszcze do biednego Zbigniewa Hołdysa. Pamiętamy dość dobrze wszyscy, jak on kilka miesięcy temu w wywiadzie dla magazynu „Press” parokrotnie nazwał Jarosława Kaczynskiego „chujem”. Czemu tak zrobił? Myślę, że przede wszystkim dlatego, że za „chuja” Hołdys Kaczyńskiego uważa, ale z całą pewnością też dlatego, że on wie, że coś takiego dziś mu ujdzie całkowicie na sucho, a prawdopodobnie dodatkowo jeszcze pozwoli mu zwiększyć swoją szczególną popularność. Papier jednak zawsze kiedyś musi ulec zniszczeniu, i po nim zostanie już tylko wspomnienie. Internet jednak ma to do siebie, że słowa, które tam są – są na zawsze. I na przykład, o ile wywiad Hołdysa dla „Press” może zostać jakoś zapomniany, to co on miał ochotę opowiadać na Facebooku, pozostanie już zawsze i z nim i – co gorsze dla niego – również z nami. A ja na przykład wciąż pamiętam, że to co on powiedział dla redakcji „Press”, to był zaledwie skrót z o wiele szerszego wykładu, wykładu jak najbardziej autorstwa Zbigniewa Hołdysa, i ów wykład jest jak najbardziej dostępny w archiwach Facebooka. I jeśli komuś kiedyś przyjdzie go wykorzystać przeciwko Hołdysowi, lub jego rodzinie, lub jego znajomym – nie będzie miał z tym większego problemu.
Ale pies tańcował ze Zbigniewem Hołdysem. W końcu to prawdziwy celebryta. Popatrzmy na nas – szarych internautów. Otóż dziś doszła do mnie informacja o dwóch komentarzach na temat tragedii smoleńskiej, pozostawionych na Facebooku przez – wedle ich jak najlepszych nadziei – nieznanych światu użytkowników. Posłuchajmy. Przytaczam je w brzmieniu dosłownym, poprawiając jedynie standardowe błędy. Oto pierwszy z nich: „Codziennie ktoś umiera. A że to był prezydent, to co z tego? Bardziej się przejąłem, jak mi pies zdechł. Dla mnie to zwykli złodzieje. Trzeba jeszcze z 3 tupolewy i może coś się zmieni”. A oto następny, będący odpowiedzią na ten pierwszy: „Grzesiu popieram :) ja tam się cieszyłem jak tupolew pierdolnął. Myślałem że się coś zmieni, ale jeszcze jedna kurwa kaczka została i mąci dziwka jebana”.
I przyjrzyjmy się teraz tym dwóm obywatelom internautom. I zadajmy sobie pytanie dokładnie to samo, które zadawaliśmy, kiedy szło o Hołdysa – dlaczego oni mówią to co mówią? Odpowiedź będzie ta sama – oni mówią to co mówią, bo to są ich szczere mysli. Ale dlaczego oni się z tymi myślami tak afiszują? Tu odpowiedź też jest podobna – oni tych swoich myśli nie ukrywają, bo czasy są takie, że im ta otwartość bardzo dobrze służy. A czy oni biorą pod uwagę, że przyjdzie taki czas, że im to już służyć nie będzie, i że te słowa tam zostaną? Na wieczną rzeczy pamiątkę? Ich problem i przekleństwo jest takie, że oni tego nie wiedzą. Dlaczego? Bo są głupi. Dokładnie tak samo jak wszyscy ci, którzy, przeczytawszy te zdania, postanowili, jak to się zwykło mówić na Facebooku, „polubić to”. I dokładnie tak samo jak Zbigniew Hołdys. A może oni myślą, że to co oni robią, to zwykła debata polityczna? Że oni jedynie głoszą wolną myśl? Pewnie tak. Pewnie tak sobie kalkulują. Trudno.
Natomiast prawda jest taka, że to nie jest wolna myśl i to nie jest takie sobie młodzieńcze szaleństwo. Oni za te słowa prędzej czy później będą musieli zapłacić. I zapłacą z całą pewnością. Dlaczego? Dlatego że ci, którzy się w przyszłości za nich wezmą, wiedzą o nich już nie tylko to, że jeden z nich się nazywa Grześ. O nich wiadomo dokładnie wszystko, co wiedzieć wypada. I ja na przykład znam imię i nazwisko jednego i drugiego. Wiem, gdzie każdy z nich mieszka, wiem, gdzie każdy z nich się uczy. No i z pewnością nie skomplikuje mi całej sprawy fakt, że też już wiem, jak jeden i drugi wygląda. Że mam ich zdjęcia. Które oni sami bezmyślnie udostępnili. I mam też zdjęcia tych, którzy to zło „polubili”. I wiem, co im siedzi w głowie. A przecie – nie oszukujmy się – nie tylko ja. Oni na razie są młodzi i jakoś przecież jest. Przyjdzie jednak dzień, i to będzie dzień ważny i dla nich i dla ich żon i dzieci, kiedy poczują, jakie to był straszny błąd, że oni, kiedy byli jeszcze młodzi i głupi, postanowili wziąć udział w grze pod nazwą Facebook. I nie pomoże też im nawet i to, że – co będzie również można znaleźć na Facebooku – oni bardzo gorąco i szczerze protestowali przeciwko ACTA. I że w pewnym momencie samego mistrza Hołdysa uznali za chuja.

Zachęcam do kupowania książki o liściu. Ona dziś jest też już do kupienia w Katowicach w księgarni "Wolne Słowo", ale i w Poznaniu u Karmelitów na ul. Działowej. No i oczywiście, jak zwykle, proszę o wspieranie tego bloga pod umieszczonym obok numerem konta. Dziękuję.

wtorek, 31 stycznia 2012

Kto lubi "jebać"? Kogo, kiedy i dlaczego?

Pomysł na poniższą refleksję narodził się zupełnie niespodziewanie, po tym jak już napisałem tekst dla Piotra Bachurskiego do „Warszawskiej Gazety” o Facebooku. Tak to zresztą często bywa, że wystarczy o czymś pomyśleć, raz, drugi, trzeci, a dalej to myśli przychodzą już same i nie sposób ich zatrzymać. Zresztą, jak podejrzewam, tekstu dla Bachurskiego też by nie było, gdyby nie to, co ja tu nieco wcześniej zostawiłem na temat Zbigniewa Hołdysa. W sumie więc, to wszystko jest bardzo ciekawe. Kiedy pojawił się problem ACTA, obiecałem sobie, że tym się zajmować nie będę, bo ani się na tym nie znam, ani znać się nie potrzebuję, a tymczasem wygląda na to, że – po tych dwóch nieśmiałych próbach – będzie już niemal wyłącznie o tej ustawie. Dlaczego? Z tej prostej przyczyny, że ja już chyba wiem, o co tu w tym wszystkim chodzi. I mam wrażenie, że to jest naprawdę coś specjalnego.
Ale stało się jeszcze coś, co sprawiło, że potrzeba pisania o Internecie i o tym, co się wokół niego ostatnio dzieje, musiała się skończyć tym tekstem. Otóż głos w sprawie zabrał sam Lech Wałęsa i powiedział, że jego zdaniem, zdecydowanie trzeba coś z robić z tym Internetem, bo on, jako wręcz nałogowy jego użytkownik, już nie może wytrzymać tej wolności i tego chamstwa. A to, moim zdaniem, cały problem – nie dość, że i tak już ciekawy – ustawia w jeszcze ciekawszym świetle. No ale zacznę od początku. Stało się bowiem tak, że wczoraj otrzymałem doniesienie o dwóch komentarzach, jakie zostały umieszczone na Facebooku przez dwóch niezależnych, choć prawdopodobnie skolegowanych, użytkowników, na temat katastrofy w Smoleńsku. Pierwszy z nich, niejaki Grzesiek, napisał coś takiego:
„Codziennie ktoś umiera. A że to był prezydent, to co z tego? Bardziej się przejąłem, jak mi pies zdechł. Dla mnie to zwykli złodzieje. Trzeba jeszcze z 3 tupolewy i może coś się zmieni”.
Na to drugi odpisał mu w ten sposób:„Grzesiu popieram :) ja tam się cieszyłem, jak tupolew pierdolnął, myślałem że się coś zmieni, ale jeszcze jedna kurwa kaczka została i mąci dziwka jebana”.Oczywiście, pod jednym i drugim, od razu pojawiło się nowe towarzystwo, spod znaku „lubię to”.
Ponieważ, wbrew temu, co się tym dzieciom wydaje, Internet nie jest ich sekretnym ogródkiem, zakopanym głęboko w dziurkach w nosie, lecz jak najbardziej oficjalną przestrzenią, całkowicie kontrolowaną przez zewnętrzny świat, nie miałem najmniejszych kłopotów, by ustalić, kim są ci dwaj – dokładnie, z ich nazwiskami, adresami i zdjęciami – i pomyślałem, że wyłącznie w celach poglądowych ujawnię te dane publicznie. Żeby pokazać, jakie to wszystko jest proste. I tu niestety spotkałem się z protestem, który nadszedł ze strony jak najbardziej nieoczekiwanej. Otóż moje dzieci powiedziały mi, że ja tego zrobić nie mogę. I nie miało znaczenia, że i jeden i drugi z tych wybitnych komentatorów, wszystkie dane o sobie sami ujawnili i, jakby tego było mało, ubarwili je swoimi zdjęciami. Okazuje się bowiem, że ów Facebook – w serdecznym przekonaniu jego użytkowników – jest miejscem, gdzie wszelka prywatność jest bardzo skrupulatnie chroniona, i jeśli ktoś się tam przedstawia, robi to w pełnym przekonaniu, że te dane są wyłącznie do wiadomości kumpli. I nikogo więcej. A więc, jeśli ja jakimś cudem – bo oczywiście mogłem to zrobić tylko cudem – do nich dojdę, to mam zachować dyskrecję. Bo inaczej postąpiłbym jak jakiś haker, lub ktoś jeszcze gorszy. Na pewno ktoś gorszy.
A zatem, to co o nich wiem, zachowam sobie do własnej wiadomości, i dziś tylko powiem, że oni mają na przykład wielkie szczęście, że nie trafili na kogoś, kto, jak się domyślam, wedle ich wyobrażenia, stanowi typ moherowego krzyżowca i mordercy, bo już by było po nich. A to by było okropne, bo – sądząc po zdjęciach – to są naprawdę mili i porządni chłopcy. Natomiast przedstawię coś, co nawet jeśli ich identyfikuje, to w sposób bardzo pośredni, natomiast w bardzo podstawowym wymiarze określa to, czym jest dziś Facebook, a więc i Internet. Oto lista tego, co „lubi” kolega Grzesia. Proszę się trzymać krzeseł:
„Filmweb, Regionalna Warzelnia Piwa, Bydgoska Masa Krytyczna, Rowerowa Brzoza, AGRU.pl - Repliki białej broni, ASG, Pij, pij, będziesz łatwiejsza, Pij, nie pierdol, Puma, Ruscy są zajebiści, Jebać Acta, Skopa, Pipa, Wolność dla Internetu, Bitwa pod Kłuszynem, Noc przed egzaminem jest jak Noc Wigilijna - nie śpisz i czekasz na cud, Im mniej wiesz tym lepiej śpisz, Śpisz? Nie, oglądam sobie powieki, ”Shit man, I jus forgot wat I was about to tell you!'', je ne comprends comprends pas comment ont peut aimer ne rien faire, Men on Fire, Eat shit and die :), Wkurwia mnie, gdy nie wiem kto mówi w domofonie, Im dłużej myślę, tym bardziej nie wiem, Wali mnie to, Nie znoszę gdy Internet zamula, Lubię sery, Peja, Nie znoszę chrapania!, Jak uzbieram na czołg to macie przejebane, No i would NOT like a detention. Are you f*cking retarded??, EPIC FAIL, zrobię Ci z dupy jesień średniowiecza, Weź się ogarnij, bo tak mnie wkurwiasz, że Ci zaraz wpierdolę, Nienawidzę gdy się produkuję, a ktoś odpisuje tylko lol lub aha, Pozdrawiam wrogów środkowym palcem, Boże daj mi cierpliwość, bo jak dasz mi siłę to ich wszystkich rozpierdolę, ‘Chuj z tym’ jako wyraz całkowitej rezygnacji, Tak mam dzisiaj wqrw, Ty mi tu nie pierdol., Nie pierdol, polej, Kobiety to same problemy, a z problemem najlepiej się przespać, "Pan życia i śmierci"/"Lord of the war", Wrzuta.pl, Nike”.
Wprawdzie, wśród ulubionych grup tego dziecka – niech mu będzie Bartek – nie znalazłem nic na temat Zbigniewa Hołdysa, ale, owszem, są tam jak najbardziej ACTA – w postaci grupy „Jebać Acta”, no i wolności Internetu. A z tego wnioskuję, że Bartek należy do tej części świadomych obywateli, którzy są przeciwko inwigilacji Internetu. On zdecydowanie był jednym z tych, którzy ostatnio, mimo mrozu, poszli krzyczeć przeciwko Tuskowi.
A zatem opowiem pewną historię, którą usłyszałem od znajomych znajomych. Otóż ich syn – bardzo porządny, inteligentny i spokojny chłopak – pewnego wieczora siedział przed swoim komputerem i nudził się jak pies. Siedział oczywiście na Facebooku, i po raz sześćdziesiąty ósmy oglądał te same miejsca. W pewnym momencie – z tych właśnie nudów – wszedł na stronę jednej z posłanek do Sejmu, i postanowił sprawdzić, czy będzie miał kłopot z włamaniem się do jej skrzynki mailowej. Okazało się, że hasło zabezpieczające było tak trywialnie proste, że nie mógł się powstrzymać, by tego nie sprawdzić. No i skorzystał. Wlazł więc jej do skrzynki, zostawił tam pewien bardzo skromny ślad – tak jak pies zostawia kupę – i o sprawie zapomniał. Nie narobił tam żadnych szkód. Ani nikogo nie obraził, ani nikomu nie groził, ani nic nie poniszczył. Zwyczajnie postanowił się zabawić. I zostawić swój adres IP. Jeden jedyny z tysięcy. Do czasu. Już bowiem po krótkiej chwili w jego domu zjawili się panowie z policji i uruchomili odpowiednie procedury. Z wszelkimi tych procedur konsekwencjami.
Kiedy go spytano, dlaczego on – taki inteligentny, spokojny i nieskłonny do sportów ekstremalnych chłopak – nie wziął pod uwagę tego, że on równie dobrze mógłby wyjść na środek ulicy i się rozebrać do rosołu, odpowiadał niezmiennie, że nie wie. Po prostu siedział sobie w swoim kąciku i klikał. Ale dlaczego nie pomyślał, że jeśli owa posłanka się tym czymś zdenerwuje – a ponieważ jest zaledwie głupią posłanką, zdenerwować się może bardziej, niż któraś z jego koleżanek – to go bez najmniejszego problemu wytropi, wzruszał ramionami i odpowiadał biedaczek, że o tym w ogóle nie myślał. On sobie tylko siedział przy swoim biurku – dokładnie tym samym, przy którym na co dzień się pilnie uczy – i klikał. Ale czy nie przyszło mu do głowy, że to jest gra naprawdę ostra? On nic nie sądził. Nudził się i klikał. Koniec, kropka. A później o wszystkim zapomniał. Proszę pamiętać, nie mówimy tu o idiocie. Nie tu.
A więc ja uważam, że to jest właśnie to, co Internet robi z ludźmi. On oczywiście daje nam przeróżne możliwości poszerzania wiedzy, uczy tego wszystkiego, czego ani ja, ani inni moi rówieśnicy kiedyś nawet nie mogliśmy sobie wymarzyć, i, niewykluczone, że sprawia, że nasze dzieci są tak nieprawdopodobnie sprytne i inteligentne. Jednak przy okazji, w pewnym bardzo szczególnym zakresie, robi z nich na ten jeden niewinny moment kompletnych bałwanów. W tym mianowicie, że one całkowicie tracą instynkt samozachowawczy. Ale mało tego. Bo gdyby przy podobnych jak wyżej opisana okazjach, te dzieci się zreflektowały i uznały, że trzeba koniecznie coś z sobą zrobić, bo po drugiej stronie czyhają takie niebezpieczeństwa, że normalny człowiek sobie z nimi nie poradzi, jakoś by mogły z tego wyjść. Natomiast one postępują wręcz odwrotnie. Głoszą mianowicie swoje niczym nieograniczone prawo do swobodnej ekspresji, z uporem maniaka twierdzą, że owa ekspresja jest chroniona nie tylko prawnie, ale też faktycznie – przez pełną anonimowość mianowicie – i oczywiście są gotowe wyjść na ulicę na samą myśl o tym, że ktoś im na tym biurku próbuje inaczej poukładać to, co oni tam tak ładnie przecież poukładane mają.
Popularna opinia jest taka, że ów gniew internautów, z którym mamy dziś do czynienia, a który okazał się tak wielki, że zwrócił się aż przeciwko dwóm wiecznym bohaterom współczesnej Polski – Donaldowi Tuskowi i Zbigniewowi Hołdysowi, jest związany głównie z obawą, że oni nie będą mogli ściągać za darmo piosenek, filmów i oglądać pornografii. Otóż uważam, że nie o to poszło. Wystarczy spojrzeć na listę grup, które polubił nasz Bartek, by mieć pewność, że dla nich filmy, piosenki i pornografia stanowią maleńki ułamek tego, co ich interesuje tak naprawdę. Dla nich filmy, piosenki, czy wreszcie te dupy są niemal bez znaczenia. Oni już wszystko słyszeli i widzieli, a sposób na życie, jaki dla siebie wybrali sprawił, że większość z nich i tak stała się rzeczywistymi impotentami, więc seks ich zwyczajnie nie interesuje. Ich zresztą już nie interesuje nic, poza gadaniem na wszelkich możliwych forach. Oni na uwadze mają już tylko „shit, man” i „wali mnie to”. A więc nic. Ich już nie obchodzi nic, z wyjątkiem tej szczególnej złości, która wcześniej została odpowiednio ukierunkowana. I uważam, że jeśli oni dziś się tak zdenerwowali, to dlatego, że dostali cholery na wiadomość, że ktoś na nich będzie patrzył, jak oni sobie tam siedzą i klikają. Rodziców – pomijając fakt, że oni i tak często mieszkają w akademikach – już ze swojego pokoju skutecznie wypędzili, i ci mają tam prawo wchodzić tylko wtedy, gdy dziecko jest w szkole, lub na uczelni, a to i tak tylko po to, by wynieść kubki, talerze, kartony po pizzy i puste flaszki po coca coli. Wypędzili stamtąd swoje rodzeństwo, a z kolegami w realu nawet już nie potrafią rozmawiać. I teraz oni jedynie sobie konsekwentnie nie życzą, by ktoś im się tam kręcił i patrzył, co oni robią.
I to jest właśnie to coś, co świadczy o tym, że oni są kompletnie chorzy. Weźmy wspomnianego wcześniej Bartka. Dlaczego on apeluje – wspólnie z innymi swoimi znajomymi z Facebooka, by „jebać ACTA”? Nie dlatego, że im nie wolno będzie robić tego, co robią dotychczas, ale wyłącznie dlatego, ze kiedy oni będą to robić, ktoś ich będzie obserwował. Ale skąd mu przyszło do głowy, że dotychczas, skoro on tam siedział sam ze sobą, to pozostawał tak idealnie anonimowy? Dlaczego on, jak się domyślam, uważa, że jeśli ja dziś znam jego nazwisko, wygląd i miejsce, gdzie go mogę znaleźć, to tylko dzięki ACTA? Odpowiedź jest prosta. Bo jest durniem. Zwykłym, solidnie wykształconym durniem, który dał sobie wyprać mózg i nawet tego nie zauważył.
Na koniec jeszcze jedno pytanie. Co z tym Wałęsą? Po co nam on? Po co ja o nim w ogóle wspomniałem? Otóż Wałęsa jest tu bardzo ważny. On, zabierając głos w sprawie ACTA w taki sposób, w jaki to zrobił, potwierdził autorytatywnie, że tu nie chodzi o wolność słowa i chamstwo, jakie ta wolność dopuszcza. To akurat zostanie nietknięte. Tu nic nikomu się nie stanie. Jak ktoś będzie chciał „jebać Jarka” – będzie to mógł robić bezkarnie, dokładnie tak jak dotychczas. Podejrzewam, że nawet będzie mógł – w określonych warunkach – „jebać Hołdysa”. Nie wolno natomiast będzie „jebać Komorowskiego”. No ale znów – to już chyba było, prawda?
Natomiast, faktycznie, może się zdarzyć, że te filmy i piosenki trzeba będzie ściągać z Chin. I to, jak wiemy, dla niektórych może stanowić zmartwienie. Tyle że, jak już wcześniej zostało powiedziane, to jest naprawdę margines, a zatem w istocie nie ma o czym gadać. To jest tylko koniec świata. Tak się właśnie kończy świat. Nic naprawdę wielkiego.

Proszę, jak zawsze, wspierać ten blog, albo wrzucając na co kogo stać do puszki, albo kupując książkę. Wszystko co jest do tego potrzebne, znajduje się tuż obok po prawej stronie. Dziękuję.

niedziela, 29 stycznia 2012

Zbigniew Hołdys, czyli chuj w kształcie bumeranga

Kiedy zmarł Elvis Presley, szok jaki ta śmierć wywołała, z jednej strony spowodował wśród jego największych fanów histerię niemal dosłowną, a z drugiej, branża muzyczna zaobserwowała pojawienie się nowego nurtu, a mianowicie sztuki wykonawczej prezentowanej przez artystów, którzy starając się wyglądać jak Elvis, ruszać się jak Elvis, mówić jak Elvis, próbowali jednocześnie wykonywać, tak jak on, piosenki Elvisa na scenie. Swego czasu dość popularne w amerykańskich mediach stało się zdarzenie, kiedy to pewna z pozoru zwyczajna, 40-letnia kobieta, została zaczepiona na ulicy przez podobnego do Elvisa mężczyznę i się w nim zakochała. No i stało się tak, że człowiek ten, właśnie jeden z lokalnych naśladowców Presleya, uwiódł tę kobietę, a następnie wyłudził od niej jakieś 30 tys. dolarów. To znaczy, do oszustwa doszło wyłącznie z punktu widzenia owej damy, bo tak naprawdę cały proceder odbywał się tak, że naśladowca Presleya zawoził ją pod bank, prosił by mu coś tam pożyczyła, a ona mu tyle ile chciał grzecznie dawała. A robiła to wyłącznie dlatego, że on jej pozwolił z sobą mieszkać, sprzątać mieszkanie, płacić czynsz, udawał przed nią Elvisa, śpiewał jej piosenki Elvisa, zabierał na swoje występy, się z nią fotografował, no i oczywiście obiecywał, że jak już będzie miał, to jej wszystko odda. W końcu, gdy straciła wszystko, poszła na policję i zgłosiła oszustwo.
Naśladowca Elvisa oczywiście wszystkiemu zaprzeczył. Powiedział policji, że to co owa kobieta opowiada, to czyste wymysły jej chorego umysłu. Że ona to zaledwie jedna z jego fanek, która nie dawała mu żyć, a swoją opowieść zakończył takim oto zdaniem: „W sumie, nie ma o czym gadać. My artyści już tak mamy. Taki jest nasz los. Elvis miał dziewczyny, które mu groziły, że popełnią samobójstwo. Ja też miałem takich parę. Choć, przyznaję uczciwie – nie tak dużo jak Elvis”.
Taka historia. Skąd mi ona dziś przyszła do głowy? Oczywiście – jakże by inaczej – dzięki Zbigniewowi Hołdysowi. Artysta ów, reagując na falę ataków, jakie przeciwko niemu pojawiły się w Internecie, oświadczył, że jego to nie dziwi, bo na przykład Michael Jackson musiał to co dziś Hołdys, znosić przez długie, długie lata. Chociaż, oczywiście, „Jackson miał znacznie gorzej”. Czy ten stan umysłu Zbigniewa Hołdysa mnie zdziwił? W najmniejszym stopniu. Ja go obserwuję od początków lat 80-tych, a więc od czasu gdy tzw. Wojskowa Rada Ocalenia Narodowego wprowadziła w Polsce stan wojenny i dla spacyfikowania nastrojów wśród młodszej i starszej młodzieży zorganizowała ów szczególny ruch muzyczny, którego głównymi przedstawicielami były zespoły Republika, Perfect, Maanam, Lombard i Lady Pank, a pierwszymi jego animatorami Marek Niedźwiecki z kolegami i radiowa „Trójka”. I z tego też czasu pamiętam świetnie, że o ile Republika zwyczajnie była bardzo dobra, a Lombard i Landy Pank swoje ambicje ograniczali jedynie do tego, by kopiować zachodnie piosenki na polski rynek, to Perfect i Maanam – podobnie jak Lady Pank, wyłącznie kopiując – konsekwentnie przy tym stwarzali wokół siebie atmosferę bycia w rzeczywistości gwiazdami formatu światowego. Różnica między nimi była jedynie taka, że Maanam miał być najwybitniejszą grupą muzyczną na świecie, natomiast Perfect najwybitniejszym rockandrollowym zespołem wszechświata i wszechczasów. Oczywiście, ile razy Hołdys, czy Kora Ostrowska, informowali o tego typu rewelacjach, wszyscyśmy je traktowali z należytym brakiem powagi, natomiast nie da się ukryć, że wiele z tamtych wypowiedzi do dziś pamiętam. Jedna z nich, przykładowo, to ta, kiedy to Kora opowiadała jak kiedyś supportowała występ Siouxie, i, w zgodnej opinii krytyki, ukradła jej show. Innym razem, Hołdys oświadczył, że gdyby on miał takie studio jak ma Phill Collins, to Perfect takie piosenki, jak „In the Air Tonight”, nagrywałby z palcem w nosie. Pamiętam też, jak się ten sam Hołdys, kiedyś chwalił, że jego sekcja rytmiczna jest lepsza od sekcji Watts - Wyman, natomiast sam gitarzysta jest zarówno technicznie, jak i pod każdym innym względem, lepszy nawet od Hendriksa.
A więc, przepraszam bardzo, ale kiedy dziś Zbigniew Hołdys mówi, że gdyby nie piraci, którzy mu kradną muzykę, on byłby jak Eric Clapton, to – cokolwiek by to miało znaczyć – ja mogę jedynie wzruszyć ramionami. Tak zwana „afera Hołdysa” więc nie interesuje mnie, bo za nią stoi Hołdys, ale przede wszystkim dlatego, że za nią stoi bardzo szczególny typ opinii publicznej, a mianowicie internauci. To właśnie gniew internautów, skierowany niemal z dnia na dzień przeciwko Zbigniewowi Hołdysowi, a więc w pewnym sensie owych internautów mistrzowi, zrobił na mnie naprawdę piorunujące wrażenie. O co poszło? Najciekawsze w tym wszystkim jest to, że, wedle wszelkich najbardziej sensownych tropów, dokładnie o nic. Jeśli się uczciwie zastanowić, Hołdys ani nie zrobił, ani nie powiedział, absolutnie nic takiego, co by go musiało skazywać na aż tak bezprzykładną agresję. On zaledwie zasugerował, że nowe przepisy dotyczące ochrony intelektualnej nic nie zmienią w naszej, czy to prawnej, czy obyczajowej sytuacji, i że on by chciał, żeby za publiczną prezentację jego piosenek mu płacić. Oczywiście mogłem coś przegapić, ale nie wydaje mi się. To jest chyba całość jego myśli.
I to całkowicie wystarczyło, by Hołdys stał się dziś pierwszym wrogiem publicznym społeczności internetowej. Nagle się okazuje, że on jest kompletnym idiotą, że każde jego słowo to najbardziej żałosna bufonada, że wizerunek jaki sobie stworzył na użytek mediów, to najgorszy możliwe wieśniactwo, a co najgorsze, że jako muzyk, kompozytor, piosenkarz i artysta estradowy, był zawsze, jest dziś, i pozostanie najgorszym dnem. Nagle wyszło na to, że ów, jak dotychczas, autorytet dla każdego młodego i mniej już młodego Polaka, to wyłącznie „kretyn”, „idiota”, „bałwan” i „debil”. Czy ta ocena jest w jakikolwiek stopniu wyjaśniana merytorycznie? Ależ skąd! Hołdysa dziś spotyka wyłącznie niczym nie podparte, najbardziej okrutne szyderstwo. Można by wręcz powiedzieć, że oto dziś, z jakichś wręcz kosmicznych przyczyn, Zbigniew Hołdys oberwał w łeb tym „chujem”, którego kiedyś w wywiadzie dla magazynu „Press” rzucił pod adresem Jarosława Kaczyńskiego.
Od samego początku, kiedy problem ACTA pojawił się w naszej publicznej przestrzeni, nawet wtedy, gdy moje Prawo i Sprawiedliwość wsparło w ich proteście przeciwników proponowanych regulacji, i nawet wtedy, gdy poziom protestów przybrał wymiar naprawdę groźny, nie chciałem tej sprawy komentować. Nie chciałem tego robić przede wszystkim dlatego, że absolutnie nie wiem, o co w tym wszystkim chodzi, ale również dlatego, że jestem więcej niż pewien, że, ze względu na interesy całkowicie mi nieznane, ów „ruch obywatelskiego sprzeciwu” jest od początku do końca przez kogoś – też nie wiem, przez kogo – moderowany. Jeśli dziś się tą sprawą zajmuję, to wyłącznie dlatego, że mnie bardzo zastanawia fakt, że, jak wszystko na to wskazuje, każdy tak zwany „protest społeczny” musi być oparty na najbardziej bezmyślnej, wręcz opętańczej nienawiści. I jest mi bardzo przyjemnie widzieć – i słyszeć – jak dziś Zbigniew Hołdys, człowiek, który dotychczas sprytnie potrafił się znaleźć po stronie tego motłochu, z przerażeniem patrzy, jak to wszystko, co go tak dotychczas zachwycało – i to co sam tak skutecznie uwodził – kieruje się przeciwko niemu, a on nic z tego nie rozumie. Otwiera Facebooka, tego samego Facebooka, który przez wszystkie ostatnie lata pozwalał mu tak zgrabnie poruszać się po tym nowym wspaniałym świecie, i widzi grupę o nazwie „Wkurwia mnie Zbigniew Hołdys”, a tam już ponad 2 tys tzw. fanów. I jedyne co potrafi robić, to pytać, dlaczego? I już widzi, że nikt mu na to pytanie nie odpowie, bo ma naprzeciwko siebie wyłącznie dziki, ciemny, kompletnie zidiociały tłum bałwanów, którzy jedyne co potrafią, to drwić i pluć.
Ale, jak mówię, nie chodzi o Hołdysa. Chodzi o to, czym się w ostatnich latach stała obywatelska świadomość i społeczna aktywność. W tych tak bardzo ostatnio przyspieszających czasach, wyszło na to, że człowiek może być albo głupi – albo mądry, albo świadomy – albo bezmyślny, albo szlachetny – albo podły. Dla tego, co tu od lat już nazywam Systemem – i to też tu wielokrotnie podkreślałem – sytuacją idealną od początku było to, by ludzie byli głupi, bezmyślni i podli. Umyślił sobie ów System, że tylko wtedy, gdy naprzeciwko siebie nie będzie miał suwerennego obywatela, lecz tępego konsumenta, wystarczy tylko zapewnić mu podstawową rozrywkę, i nigdy już nikt i nic nie przeszkodzi poważnym biznesom w realizacji ich planów. I cały niemal swój wysiłek skierował na to, by właśnie coś takiego wyhodować, wykarmić i ugłaskać.
Dziś, kiedy patrzę na to, co Internet robi ze Zbigniewem Hołdysem, myślę sobie, ze tej jednej rzeczy System nie przewidział. Że jeśli będzie sobie kalkulował w ten sposób, jeśli – z jakiegokolwiek powodu – kiedykolwiek dojdzie do kryzysu, to on już się pozbawił podstawowego na takie sytuacje narzędzia, a mianowicie możliwości negocjacji. Pozbawił się tej możliwości, bo nie da się negocjować z kimś, kogo się wcześniej umiejętności negocjacji oduczyło. Dopóki po jednej stronie stał tłum, a po drugiej wróg – wszystko było dobrze. Zawsze można było ten tłum albo karmić, albo szczuć. Każdy z nas wielokrotnie miał okazję obserwować, jak to działa. Dziś natomiast, kiedy nagle z jednej strony staje tłum, a z drugiej przyjaciel, nie ma sposobu, żeby nagle zmienić coś, czego zmieniać się nawet nie planowalo. I czego już się zmienić nie da.
Oczywiście, jak mówię, nie wiem, o co chodzi w tym ACTA, kto tu jakie ma interesy, i kto przeciwko komu protestuje. W związku z tym, biorę pod uwagę, że to wszystko się zakończy równie nagle, jak się zaczęło, ci wszyscy, którzy dziś obrzucają Hołdysa najgorszymi wyzwiskami, wrócą na dawno sprawdzone ścieżki, a Zbigniew Hołdys ponownie włączy sobie swój profil na Facebooku i wszyscy się pogodzą. A my zostaniemy dokładnie w tym samym miejscu, gdzie byliśmy przedwczoraj i jesteśmy dziś. Jedno natomiast będę już wiedział zawsze, i podejrzewam, że ci których to może dotyczyć najbardziej, też już będą wiedzieli. Będzie to wiedział Bronisław Komorowski i Donald Tusk, Mariusz Walter i Jerzy Owsiak, będzie to wiedział Kuba Wojewódzki i Andrzej Olechowski. Że w sytuacji kryzysowej, nie będzie żadnej dyskusji. I nie będą się liczyły ani argumenty, ani prawda, ani spryt, ani nawet najbardziej słodkie kłamstwo. I w powszechnym rechocie nikt z nich nie zostanie oszczędzony. No i, co może równie ważne, ten rechot będzie tak okrutny, że oni czegoś takiego wcześniej nie spotkali nawet na najbardziej głupkowatych prawicowych portalach. A jeśli, chcąc się przed nim jakoś chronić, będą próbowali jakichś ruchów, to wszystko co spróbują zrobić, by zmienić ów niefortunny stan rzeczy, wszystko jedynie pogorszy.

Czy zgodzicie się, że to była notka mimo wszystko bardzo optymistyczna? Jeśli ktoś uważa, że tak, i że za to mi się coś należy, proszę – w miarę możliwości, oczywiście – skorzystać z podanego obok numeru konta. Oczywiście, zawsze też można kupić sobie moją książkę ze starszymi felietonami z tego bloga. I tu i w Katowicach na ulicy 3-maja w księgarni „Nowe Słowo”. Naprawdę warto. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...