Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Bogdan Rymanowski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Bogdan Rymanowski. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 10 maja 2026

Czy Donald Tusk wierzy w Boga?

 

      Gdy chodzi o kardynała Rysia, czy wielu innych księży, biskupów, arcybiskupów i kardynałów, to często bywa tak, że czuję rozczarowanie tym, co oni mówią, czy jak się zachowują i się zaczynam krzywić. Staram się jednak publicznie na nich za bardzo nie narzekać, a tym bardziej nie obrzucać ich obelgami. Postępuję tak z dwóch powodów. Pierwszy to ten, że oni wszyscy, a już zwłaszcza biskupi są objęcia szczególną ochroną Kościoła i każda próba przełamywania owej ochrony stanowi bardzo ciężki grzech. Drugi jest już czysto osobisty. Otóż ja mam świadomość, że Kościół Powszechny, jest tak naprawdę jedyne co mam i nieopisaną tragedią by było, gdybyśmy nagle ich wszystkich stracili. Wielokrotnie przez wszystkie te lata, jak prowadzę swój blog, wyrażałem opinię, że Kościoła trzeba zawsze bronić, a skoro Kościoła, to jak najbardziej powołanych przez Niego osób duchownych. A dziś, w tych szczególnych czasach, gdy mój Kościół jest narażony na niespotykaną chyba wcześniej agresję Szatana, czuję się w obowiązku by Go bronić. Nie krytykować, nie wzywać do opamiętania, nie ogłaszać konieczność zmian, a to dlatego, że jestem głęboko przekonany, że jeśli się weźmiemy tu za łby, to wspomnianemu Szatanowi bardzo by się spodobało.

      Ale, jak się można już było domyślić, chciałem dziś mówić o kardynale Grzegorzu Rysiu i przedstawionej przez niego u Bogdana Rymanowskiego nauki w temacie Boga i naszej chrześcijańskiej wiary. Na początek może przytoczę możliwie wiernie słowa jakie kard. Ryś wypowiedział w odpowiedzi na pytanie Rymanowskiego: „Czy ma Ksiądz Kardynał czasem wątpliwości, że Pan Bóg istnieje?”:

„Chyba aż tak to nie, bo to jest bardzo poważna teza, że Pan Bóg nie istnieje. Myślę jednak, że dla chrześcijanina to nie jest najważniejsze pytanie. Nie chodzi bowiem o to, czy Bóg jest czy Go nie ma, tylko czy się objawił w  Jezusie Chrystusie, lub czy się w ogóle objawił i czy ma dla nas Słowo. Kluczowe w wierze jest to by wierzyć Bogu na Słowo  i to tak, by ku temu Słowu iść. To jest dopiero wiara chrześcijańska. A ona nie polega na tym, by wierzyć że Bóg istnieje. W liście św. Jakuba jest taki fragment: „Czy wierzysz, że jest Bóg?” „Wszystkie Diabły wierzą i drżą”.

A więc Diabeł nie wierzy w Boga w takim sensie jak tego wymaga od nas wiara chrześcijańska. W Ewangelii jest takie wydarzenie, gdy Jezus spotyka ludzi opętanych i oni dokładnie wiedzą, kto to jest i mówią: „Przyszedłeś nas zgubić”. I to jest niewiara. Że spotykam się z Bogiem w Jezusie i mam przekonanie, że On mnie  zgubi. Nie chodzi więc w wierze tylko o to by wierzyć, że On istnieje. Jest milion powodów, żeby nawet bez żadnej  wiary tak twierdzić.

Spotkaliśmy się w Łodzi z prof. Meissnerem, wielkim fizykiem teoretycznym i on mówił, że kiedy uprawia tę swoją niesłychaną dziedzinę nauki, to musi wstrzymać sąd, czy Pan Bóg istnieje czy nie, bo to nie jest kompetencja wprost nauki, ale gdyby miał się wypowiadać, to raczej byłby na tak, niż na nie.  Piśmie Świętym jest mowa o tym, że nawet w oparciu o same rozumowanie można dojść do przekonania, że Bóg istnieje, a nawet do opisania kliku Jego cech. Ale do tego nie jest potrzebna wiara, która jest oparta o Objawienie”.

       Nie wiem, jak na powyższe słowa Kardynała zareagował załóżmy taki Donald Tusk, który dopiero co spotkał się z Leonem XIV i z całą pewnością ma dużo do powiedzenia w kwestii chrześcijańskiej wiary, ale bardzo bym się zdziwił, gdyby on na nie nie dostał cholery, i to nie dlatego, że dostrzegł w nich próbę zakwestionowania istnienia Pana Boga, ale wręcz przeciwnie: Donalda Tuska  - człowieka, który z całą pewnością jest przekonany, że Bóg istnieje -  wypowiedź Kardynała musiałaby doprowadzić do furii, dlatego, że on w niej poinformował Tuska bardzo czytelnie, że on sobie tę swoją wiarę w Boga może wsadzić w tę bezzębną paszczę, jeśli jednocześnie nie wierzy w to, że On objawił się w Jezusie Chrystusie i ma dla nas Słowo. Bo jego wiara w Boga jest niczym, jeśli on w Niego wierzy i drży. A zatem, myślę sobie, że Donald Tusk, jeśli tych słów kard. Rysia wysłuchał, zaczął drżeć jeszcze bardziej. Zaczął drżeć jak jasna cholera.

    No ale tego, choć się domyślam, oczywiście nie wiem. Wiem natomiast, jak na słowa Kardynała zareagowali wszyscy ci, którzy zwłaszcza ostatnio zaczęli się zastanawiać, kto jest gorszy: Tusk czy Ryś? Otóż o ile się zdążyłem zorientować, zdecydowana większość prawe sceny uznała Rysia za Antychrysta. I to jest dla mnie czymś niepojętym. Kardynał Ryś, stając wobec jakże trywialnego dylematu Rymanowskiego, czy istnieje pewność, że Bóg istnieje, postanawia i jemu i przy okazji nam udzielić bardzo głębokiej nauki na temat tego, czym jest nasza wiara, w dodatku robi to, tak jak biskupom się to raczej nie zdarza, a więc bardzo przejrzyście i co najważniejsze krótko. Tłumaczy mianowicie, że  w to iż Bóg istnieje, poza skrajnymi ateistami wierzą dosłownie wszyscy, włącznie z liberałami, socjalistami, nazistami, żydami, masonami, okultystami, czy wreszcie z samymi satanistami. O Donaldzie Tusku akurat nie wspomniał, ale też i po co? Zwracając się do Rymanowskiego jak do dziecka, wyjaśnia, że jeśli chcemy uważać się za chrześcijan, nie wystarczy nam powiedzieć, że wierzymy w Boga, ale musimy w naszych sercach rozważyć, czy wierzymy w to, że On, by nas odkupić, przyjął ludzkie ciało, zszedł na Ziemię, został umęczony i pogrzebany i zgodnie z zapowiedziami proroków, trzeciego dnia zmartwychwstał i przyjdzie powtórnie, by tych którzy przyjęli Jego Słowo, zabrać do wieczności.

       Wydawałoby się, że to jest takie proste! Co ja mówię, proste? Jestem pewien, że tak naprawdę to co nam powiedział kardynał Ryś, wielu z nas tak naprawdę zawsze wiedziało, tyle że nie potrafiliśmy może tego sobie tak mocno uświadomić. A mimo to nagle zaczynamy się zachowywać, jak wypisz wymaluj znani nam tak dobrze bezbożnicy.

poniedziałek, 20 kwietnia 2015

Raport z wolnego miasta

Nie umiem powiedzieć, które to z kolei były moje targi, natomiast gdy chodzi o Wydawców Katolickich, to chyba trzecie i mam wrażenie, że w pewnym sensie najbardziej udane ze wszystkich dotychczasowych, w jakich zdarzyło mi się w ogóle brać udział. Od razu jednak muszę wyprowadzić z błędu wszystkich tych, którzy sobie od razu pomyśleli, że zaliczyłem jakąś rekordową sprzedaż. Akurat nie w tym rzecz. Sprzedaż wprawdzie była na przyzwoitym, choć raczej zbliżonym do dolnego, poziomie. To co mnie natomiast zachwyciło i dało mi tyle satysfakcji, to fakt, że chociaż tym razem nie miałem ze sobą żadnej nowej książki, która ciągnęłaby ogólną sprzedaż, podobnie Gabriel, poza nowym wydaniem pierwszego tomu Baśni, nie bardzo był w stanie mi tu pomóc, a mimo to naprawdę nie było źle, no i, co wcale nie najmniej ważne, po raz pierwszy miałem przyjemność dorzucić się do ceny wynajęcia stoiska, to fakt, że książki kupiło wyjątkowo dużo osób, które wcześniej ani o nich, ani o wydawnictwie Coryllusa, nie słyszały. Naprawdę bardzo dużo osób zdecydowało się kupić te książki tylko przez to, że je sobie obejrzało i dało się zachęcić tam na miejscu.
Najlepiej świadczyć powinien o tym, że tym razem to nie blog mi najbardziej pomógł, świadczyć fakt, że akurat najwięcej sprzedałem „Listonosza” i „ Rock and rolla”, a zatem polityki tu było naprawdę bardzo mało. Jeśli sobie przypomnę, jak to podczas pierwszych moich wypraw targowych, poza czytelnikami bloga, nie miałem praktycznie klientów, po tych dwóch dniach jestem pod naprawdę dużym wrażeniem.
Ale zdarzyło się jeszcze coś, co uważam za dobry znak. Otóż w sobotę na targach pojawił się Bogdan Rymanowski ze swoim wywiadem z Małgorzatą Wasserman. Ponieważ tak się składa, że mój syn lubi Rymanowskiego zupełnie bezinteresownie, pomyślałem, że kupię mu tę książkę i przy okazji poproszę Rymanowskiego o dedykację. I oto doszło do takiej wymiany:
-Czy mógłbym prosić o dedykację dla syna?

- Proszę bardzo. Jak syn ma na imię?
- Antoni.
- A nazwisko?
- Wie pan, może to opuśćmy, bo to jest akurat takie nazwisko, które trzeba by było pewnie literować, a po co się męczyć?
- Ależ nie ma problemu.
- No to niech będzie. O-s-i-e-j-u-k.
- To bardzo znane nazwisko.
- Chyba nie.
- Owszem, tak.
- Pan zna?
- Oczywiście, że znam. Pan pisze, tak?
- Piszę.
- Miło mi.
- Mnie również.


Uprzedzając wszystkie złośliwości, chciałbym od razu powiedzieć, że ja to wszystko wiem i wszystko rozumiem, jednak chciałbym zwrócić uwagę na dwie rzeczy. Przede wszystkim po raz kolejny się okazało, że oni nas czytają i to oczywiście daje satysfakcję. Druga natomiast rzecz to ta, że on się jednak do tego przyznał, prawda? A nie musiał. Mógł dać mi do zrozumienia, jak wielu innych dotychczas, że oni stanowią inny krąg i bzdurami się nie zajmują. Jestem pewien, że Feusette by się nie przyznał. Skwieciński, Zaremba, Karnowski, Terlikowski, Mazurek, Nykiel – oni by tę wiedzę zachowali dla siebie. Rymanowski mógł być dyskretny, ale machnął na nią ręką i moim zdaniem to świadczy o nim jak najlepiej.
No i jeszcze wiadomość niemal już z ostatniej chwili. Już pod koniec dnia w niedzielę, miałem okazję podarować swoje „Licho” cudownego księdzu Waldemarowi Chrostowskiemu. Podarowałem mu tę książkę, on mnie poprosił o dedykację i adres mailowy, uścisnęliśmy sobie dłonie i jeśli o mnie idzie, to jest to dla mnie coś, na co bym mógł zamienić całą resztę.
I tyle. Jeśli przyjdą mi do głowy jakieś nowe refleksje, to się oczywiście nimi podzielę. A jeśli będą jakieś reakcje ze strony księdza, poinformuję natychmiast.

Już 7 maja będziemy z Gabrielem i Dr.Wallem w Opolu na uniwersytecie rozmawiać o nadchodzących wyborach. Tydzień później w Warszawie zaczynają się targi na stadionie, gdzie również będę, prawdopodobnie od początku do końca. Do tego czasu zachęcam do odwiedzania księgarni pod adresem www.coryllus.pl, gdzie jest wszystko pod ręką.

środa, 14 września 2011

Fanga w nos, czyli czas na realną politykę

Ten blog stał się ostatnio tak bardzo się stał nadęty, że jego poważny nastrój udzielił się i mnie samemu. Doszło do tego, że kiedy wczoraj w telewizji obejrzałem występ polityka Platformy Obywatelskiej Andrzeja Halickiego i w mojej głowie pojawiła się myśl, że będę musiał napisać tekst o Halickim, w którym go najzwyczajniej w świecie wdepczę w błoto, w jednej chwili moje usta wykrzywiły się w pogardliwym grymasie i kolejna myśl – że co jak co, ale poziom trzeba trzymać i Halicki będzie musiał zwyczajnie poczekać, aż ja zostanę jego kolegą posłem i wtedy mu zwyczajnie, jak prawdziwy prostak ze wsi, dam po psyku. O tak. Właśnie tak. Podejdę do niego, dam mu po prostu w pysk, i w ten sposób rozpocznę swoją parlamentarną karierę.
Zdaję sobie oczywiście sprawę, że z punktu widzenia wielu osób, tego typu fizyczne przywracanie powszechnego i uniwersalnego porządku w świecie dawno wyszło z mody, i rzeczywiście ostatnie prawdziwe egzekucje można wyłącznie zobaczyć przy okazji jakichś kibolskich potyczek, czy może na góralskich weselach – choć tu akurat mam już pewne smutne wątpliwości. Jednak, mimo że sam właściwie – pomijając oczywiście czasy szkolne – nigdy nie miałem okazji, ani osobiście, ani w większej grupie, zaprowadzać owego porządku, zawsze głęboko wierzyłem, że są sytuacje, a jest ich wcale nie mało, kiedy rozwiązania ostateczne okazują się być jedynymi sensownymi.
Zanim jednak przejdę do Halickiego – a jak już się pewnie można domyślić, jednak w końcu przejdę – powiem bliżej, co mam na myśli, na przykładzie może znacznie bardziej barwnym. Otóż jakiś czas temu opowiedział mi pewien mój kolega o czymś co zostało nazwane „Człowiek-Motyl”. Konkretnie chodziło o pewnego obywatela o artystycznym usposobieniu, który, w ramach jakiegoś swojego intelektualnego projektu, uznał za stosowne przebrać się za motyla, jako ów motyl, wbić się w przechodzącą przez miasto procesję Bożego Ciała, i skutecznie przeszkadzać ludziom w modlitwie. Kiedy o nim usłyszałem, szczerze powiem, ten obraz nie wywołał we mnie większych emocji. Stało się jakoś tak, że usłyszałem tę frazę: „Człowiek-Motyl”, pomyślałem sobie, że no tak, to jest typowe, i wkrótce o sprawie zapomniałem. Niedawno jednak w jakiejś gazecie zobaczyłem zdjęcie tego dziwadła. Zdjęcie jak najbardziej w akcji, a więc była tam ta procesja, ci zdziwieni ludzie, no a wśród nich ów człowiek w damskich rajstopach z przyczepionymi skrzydełkami. I tym razem, nie będę ukrywał, mnie ruszyło.
Przede wszystkim, ja w ogóle okropnie źle znoszę – zgoda, to może być mój kompleks – ludzi, którzy wpieprzają się w nie swoje sytuacje i zaprowadzają tam swoje porządki. I to już niezależnie od polityki. Bez względu na to, czy mamy do czynienia ze Świadkami Jehowy, czy przedstawicielami jakichś alternatywnych ruchów demonstrujących swoje alternatywne obsesje, czy nawet pojedynczego wariata, wbiegającego goło na boisko podczas piłkarskiego meczu – to wszystko wywołuje we mnie daleko posunięty niesmak. Może nawet właśnie ten golas na trawie jest tu najlepszym przykładem dysonansu, o którym mówię. Ja jakoś nie umiem sobie wyobrazić, co się dzieje w głowie kogoś takiego, kto siedzi sobie w domu, wypije herbatę, wyjrzy przez okno, przejrzy gazetę, rzuci okiem w telewizor i nagle zaczyna nim kręcić obsesyjna myśl, żeby na przykład wryć się na czyjeś wesele w przebraniu niedźwiedzia, zerwać pannie młodej welon i uciec. A wszystko pod hasłem wolności ekspresji. Pomijając oczywiście całe szaleństwo tego postępku, mnie na przykład byłoby zwyczajnie wstyd. Jestem jeszcze w stanie zrozumieć sytuację, gdyby to była większa grupa performerów, ale samemu?
Drugi problem, jaki mam z tego typu zachowaniami, jest już bardziej merytoryczny. Bo oto zwyczajnie nie godzi się rozbijać czegoś, co jest całkowicie niewinne i niegroźne. Jest tak dużo różnych podłości i zwykłych głupstw, przeciwko którym można protestować, natomiast nie widzę żadnego powodu, by niszczyć coś, czego jedyną przewiną jest to, że tego nie rozumiemy. Niedawno oglądałem w telewizji rozmowę z jakąś rodziną, gdzie mąż i żona siedzieli w studio boso, on wyglądał jak Jezus, ona jak Janis Joplin i opowiadali, jak to oni mieszkają gdzieś na wsi i jedzą tylko pokrzywę, a jak im dziecko zachoruje, to mu wkładają do skarpetek cytrynę. Osobiście uważam, że ci państwo mają nie po kolei w głowie, natomiast gdybym się nagle dowiedział, że jakiś performer – niech by nawet się miało okazać, że członek młodzieżówki PiS – na wieść o tym, że tam coś takiego się dzieje, przebrał się w garnitur, pojechał tam do nich na wieś rozstawił przed ich domem grilla i zaczął demonstracyjnie wpieprzać karkówkę, to ja bym go, gdybym tylko mógł, stłukł do nieprzytomności. Najchętniej batem.
A zatem wracamy do wspomnianej na początku egzekucji i wspomnianego wcześniej „Człowieka-Motyla”. Obejrzałem więc to zdjęcie, gdzie on lezie w tym absolutnie bezwstydnym przebraniu, tylko po to by niszczyć – najzwyczajniej w świecie niszczyć – i pomyślałem sobie – wiem, pamiętam, że to Twój pomysł, ale niech tak już zostanie ze względów formalnych – że jedyne co można by w tej sytuacji zrobić, tak by sprawiedliwości stało się zadość i by świat nabrał z powrotem oryginalnych barw, to wypuścić na tego mądralę parę chłopaków w dresach, z wielkimi krzyżami na łańcuchach i z białym orłem i napisem „Polska” na plecach, lub, jak ktoś jest bardziej wrażliwy, kilku starszych panów z ciupagami, i mu przykładowo wpieprzyć. Zerwać mu te skrzydełka, ściągnąć mu te rajstopy przez głowę i kopniakami go wynieść z okolicy w jakąś boczną uliczkę. Tak, by choć na chwilę normalny świat nie był dręczony jego widokiem, a on sam, żeby odebrał lekcję dobrego wychowania. Bo to jest właśnie temat tych rozważań. Dobre wychowanie.
Andrzej Halicki występował wczoraj w telewizji u Rymanowskiego i ani nie miał przypiętych skrzydełek, ani nie rozstawił tam grilla, ani nawet nie przyniósł, wzorem swojego starszego kolegi Palikota, wibratora. W ogóle wyglądał tak, jak porządny polityk powinien w telewizji wyglądać, siedział prosto i nawet ani razu nie splunął. Natomiast w jego występie było coś takiego, że żadna z tych rzeczy nie była absolutnie potrzebna do tego, by zwykły człowiek o podstawowej ludzkiej wrażliwości miał już tylko ochotę złapać go za klapy, wyciągnąć z tego studia na ulicę i wrzucić do najbliższego kontenera ze śmieciami. Nagle wyszło na to, że aby osiągnąć ten stan najbardziej bezczelnej i podłej agresji, jaki inni osiągają na przykład dopiero przez przebranie się za motyla i zakłócenie modlitwy, wystarczy być i robić miny. I tak to właśnie było z posłem Halickim. Ktoś mi od razu powie, że jeśli ja widzę posła Halickiego, który robi miny, i zaczynam się denerwować, to musi znaczyć niechybnie, że mnie się od tej polityki już pomieszało w głowie. Jednak będę się trzymał swojej oryginalnej myśli. Halicki zasługuje na lanie. I to lanie poważne. Ja bowiem nie pamiętam publicznej sytuacji, kiedy to jeden polityk, w tak pełny sposób skonfrontowany z faktami, aż tak kłamał i robił to w sposób aż tak bezwstydny. Cały program, w którym Rymanowski przepytywał Beatę Kempę i Andrzeja Halickiego a konto ostatnich wydarzeń, sprowadzał się do tego, że Halicki, odpowiadając na pytania, albo najbezczelniej w świecie kłamał, albo sam wymyślał własne kłamstwa, a kiedy czy to Kempa, czy sam Rymanowski wręcz go błagali, żeby już przestał, on robił te swoje miny, jakby chciał się zwrócić już tylko do telewidzów i powiedzieć im, że on już naprawdę z tymi ludźmi nie umie wytrzymać.
I znów, ktoś mi powie, że takie ekscesy już mogliśmy oglądać wielokrotnie, no i ja nawet byłbym w stanie się na to zgodzić, tyle, że z jakiegoś powodu tym razem to wszystko w jakiś sposób się zmultiplikowalo, tworząc obraz absolutnie nie do zniesienia. Ja mógłbym tu naprawdę przez kolejne strony opowiadać, jak poseł Halicki wymyślał kolejne kłamstwa, które następnie były mu natychmiast, czy to przez Kempę, czy przez Rymanowskiego, wytykane, a on w odpowiedzi na te uwagi kłamał znowu, a kiedy tamci znów mu tłumaczyli, że są jednak pewne granice, on wznosił oczy ku niebu i, udając jaki to on już jest bezradny wobec ludzkiej głupoty, wzdychał. Tyle że to nic nie da. Bo, przyznaję, to trzeba było widzieć. Bez obrazu, ów koncert pozostaje wyłącznie cieniem – owszem, czegoś czego mieliśmy okazję doświadczać wielokrotnie, ale jednak tylko cieniem.
Czasem wielu z nas przeżywa swego rodzaju tęsknotę za sytuacją, kiedy to taki Halicki, czy Pitera, czy jakiś inny emisariusz Platformy Obywatelskiej wyznaczony na odcinek medialny, robi to co robi, gada to co gada, a na to, ktoś z tak zwanych naszych, jednym krótkim zdaniem kładzie go na obie łopatki. I program się kończy. Ja sam u siebie zauważam ten typ emocji, że nagle przychodzi mi do głowy, że oto ja bym powiedział to, czy tamto, i prawda by wreszcie zatryumfowała. Po obejrzeniu występu Halickiego dochodzę do wniosku, że są sytuacje, kiedy słowo z pewnym typem bezczelności musi przegrać. Że jest pewien typ postaw, na które nie działa ani słowo, ani argument, ani kpina, ani wstyd. I wtedy nie pozostaje nic innego jak – przepraszam za dosadność – walić w mordę. I wtedy dopiero można liczyć na to, że wszystko się ustabilizuje i uzyska odpowiednią, oryginalną równowagę. Przychodzi Andrzej Halicki do studia i z kpiącym uśmiechem mówi, że Beata Kempa sama sobie wysłała ten email, bo przez to może dziś urządzać jedną konferencję prasową po drugiej, i robić sobie darmową kampanię. Kempa w tej sytuacji wyjaśnia, że ona w tej sprawie nie urządziła ani jednej konferencji prasowej, Rymanowski potwierdza, że konferencji prasowych nie było, na co Halicki wydyma pogardliwie usta, wznosi oczy ku niebu, jakby chciał powiedzieć „No nie! Z kim to ja muszę pracować?”, w tym momencie dostaje fangę w nos i z hukiem spada pod stolik. Czy można sobie wyobrazić coś piękniejszego? I przy tym wychowawczo bardziej skutecznego? Osobiście, w tej trudnej sytuacji, w jakiej się dziś znaleźliśmy, nic takiego nie widzę. Może ewentualnie tak zwany kop w dupę.
Dziś, w związku z moim kandydowaniem, otrzymałem do wypełnienia bardzo obszerną ankietę, w której jedno z pytań dotyczyło tego, czym się zamierzam zając w moje pracy sejmowej w pierwszej kolejności. Wciąż siedzę, gapię się w tę rubryczkę i cały czas mi chodzi po głowie jedno zdanie: „Dać w ucho Halickiemu”. No ale to chyba nie jest jeszcze ten czas, prawda? Może najpierw, podstawię mu nogę, a na bardziej zaawansowane środki przyjdzie jeszcze czas? Nie da się jednak ukryć, że czas na realną politykę nadchodzi.
To jest zaledwie jeden z pewnie już znacznie ponad tysiąca tekstów, jakie tu powstały. Jeśli komuś się on spodobał, a ma ochotę poczytać sobie więcej takich, tyle że w porządnym książkowym wydaniu, zapraszam do kupowania mojej książki. Droga do księgarni tuż obok. O jedno kliknięcie w tę śliczną okładkę. No i, jak zwykle, wciąż bez zmian, proszę o bezpośrednie wspieranie finansowe tego bloga. Numer konta podałem też tuż obok. Dziękuję.

piątek, 17 czerwca 2011

Po co prawda? Czym jest kłamstwo?

Kilka już razy zadręczaliśmy się tutaj dylematem w takiej o to kwestii, czy oni wiedzą że kłamią? I na to pytanie odpowiedzi oczywiście były dwie, no może trzy. Pierwsza taka, że nie – nie wiedzą. Druga, że oczywiście wiedzą. Trzecia natomiast taka, że czasem wiedzą, a czasem zupełnie nie mają o tym pojęcia. Zwróćmy przy tym uwagę na fakt szczególny. Otóż ani na moment nie pojawiła się ewentualność taka, że oni nie kłamią, lub nawet że nie kłamią czasami. I to również było sprawą oczywistą. Bo oni kłamią zawsze, a jeśli jest w tym coś jeszcze bardziej szczególnego, to fakt, że oni nawet kiedy mówią prawdę, to też kłamią, bo skala ich opętania jest tak wielka, że ta prawda pojawia się w ich ustach wyłącznie na zasadzie kompletnego przypadku. A, jak wiemy, prawda przypadkowa, nie jest żadną prawdą.
To zresztą prowadzi nas do zjawiska bardzo interesującego cywilizacyjnie. Myślę, że znakomicie opisał tę kwestię w jednym ze swoich komentarzy nasz kolega Orjan, pisząc, że o ile w czasach Jezusa, kiedy Piłat pytał „Czym jest prawda”, on ani nie negował potrzeby prawdy, ani w ogóle nie kwestionował faktu, że prawda istnieje. On zaledwie wyrażał swoją bezradność wobec próby opisu prawdy. Dziś, w nowoczesnym świecie, którego nowoczesność jest tak znakomicie symbolizowana przez to, co niektórzy nazywają postpolityką, a co mamy okazję z wybałuszonymi oczami obserwować na co dzień w prezentacjach dostarczanych nam przez służby Systemu, problem tego czym jest prawda, nie istnieje. Jeśli to z czym mamy do czynienia możnaby opisać przy pomocy pytania, to brzmiałoby ono tak: „Po co prawda?”
I naturalnie, w odróżnieniu od piłatowego pytania, gdzie odpowiedź była albo niezwykle trudna do znalezienia, albo akurat wyjątkowo prosta, bo stojąca w zakrwawionych szatach tuż przed jego oczyma, to nowe, bardzo nowoczesne pytanie, nawet już nie czeka na odpowiedź, bo ona jest dostarczona w pakiecie z samym pytaniem. Ona powstaje dokładnie w tym samym momencie, w którym zadane zostaje to pytanie. Otóż prawda jest po nic. Z punktu widzenia dzisiejszych czasów, prawda jest przede wszystkim kompletnie nieinteresująca, nieinspirująca i nie mająca żadnej przyszłości. Z punktu widzenia dzisiejszych czasów – a prorocy tych czasów, znakomicie to rozumieją i świetnie się z tą wiedzą czują – to co jest naprawdę fascynujące i piękne to właśnie skuteczne kłamstwo, a więc kłamstwo, które pokazuje jak bardzo prawda, nawet nie to że jest wobec niego bezradna, ale że w ogóle jest stara, brzydka i niedołęzna.
I o tym też już, o ile sobie dobrze przypominam, rozmawialiśmy. Weźmy kwestię taką, że Polska jest, jak powszechnie wiadomo, krajem ludzi religijnych, myślących tradycyjnie, według niektórych wręcz obskuranckich. I oto nagle pojawia się informacja, że ci właśnie katolicy, antysemici, tępi konserwatyści, tak jak popierają stosowanie kary śmierci za ciężkie zbrodnie, lub chcą intronizacji Chrystusa na Króla Polski, postulują równocześnie wprowadzenie prawa do aborcji, eutanazji, zapłodnienia in vitro, a na dokładkę pozbawienia księży praw wyborczych. I wtedy okazuje się nagle, że ta przedziwna sytuacja, świadcząca wyłącznie albo o jakimś szaleństwie, lub w najlepszym wypadku o ciężkim moralnym kryzysie, jest opisywana jako coś niezwykle interesującego i wartego ważnej debaty.
Całe sztaby socjologów i tak zwanych psychologów społecznych, stwierdzają w swej pracy badawczej, że oto znaczna część społeczeństwa, na co dzień bardzo mocno związana z nauką Kościoła Katolickiego, regularnie praktykująca swoją wiarę, aktywnie uczestnicząca w różnego rodzaju grupach modlitewnych, pielgrzymkach i wszelkich innych kościelnych projektach, jednocześnie za swoich głównych wrogów uważa Radio Maryja i Jarosława Kaczynskiego. I to odkrycie, zamiast budzić w nich oczywisty niepokój, powoduje wyłącznie pełen pięknej elektryczności dreszcz. A kiedy na dodatek zaobserwują fakt, że ci sami ludzie czują nieposkromioną sympatię do osób, których cała publiczna działalność ma na celu zniszczenie Kościoła w Polsce, to wtedy już potrafią wyłącznie krzyczeć ze szczęścia.
Od czterech już niemal lat, każdy w miarę przytomny obserwator naszej sceny publicznej widzi, że projekt o nazwie Platforma Obywatelska przynosi Polsce wyłącznie ruinę i wstyd. To w skali ogólnej. Natomiast jeśli idzie o poziom gestów codziennych i podstawowych, nie ma praktycznie dnia, żeby któryś z wybitnych przedstawicieli tego projektu nie zrobił, lub nie powiedział czegoś, co i jego i ów projekt wyłącznie kompromituje. Dowiadujemy się powiedzmy któregoś dnia, że oto któryś z ministrów, lub sam Premier, coś ukradł, zepsuł, lub zwyczajnie zrobił z siebie idiotę, a jego najbliższe otoczenie, nie jest w stanie go nawet za to potępić, bo, jak się okazuje, każdy z nich ma na swoim koncie winy jeszcze znacznie bardziej poważne. I to stanowi wiadomość jak najbardziej oficjalną. I w tym momencie owi socjologowie i psychologowie społeczni przeprowadzają szereg badań, z których wynika, że właśnie opisany wyżej szereg zdarzeń doprowadził do znacznego wzrostu poparcia dla rządu i tworzącej go koalicji. Czy ta konstatacja budzi w nich jakikolwiek niepokój? Czy ten typ obserwacji każe im się zastanowić nad tym, że skoro dochodzi do tego rodzaju zakłóceń poznawczych, to albo coś bardzo niedobrego musi się dziać z samym społeczeństwem, albo system politycznej propagandy stworzył bardzo niebezpieczny mechanizm nacisku na ludzi i go bardzo skutecznie realizuje? Ależ skąd! Oni wszyscy są wręcz zachwyceni, że oto prawda została w tak cudowny sposób zrealitywizowana, że nagle okazała się zupełnie niepotrzebna.
Skąd mi przyszło do głowy, by ponownie pochylać się nad tym przykrym elementem naszego dzisiejszego życia? Pierwszy powód to ten, o którym już wspomniałem wyżej. Ostatnie tygodnie przyniosły nam kompromitację tego rządu w skali dotychczas chyba jednak niespotykanej. Przede wszystkim mam tu na myśli kompletną klęskę Polski, jako tzw. wielkiego placu budowy. W dodatku, jeszcze, skoro mówimy o klęsce, należy zauważyć, że to nie jest tylko tak, że oni się bardzo starali, ale im nie wyszło, bo czy to zabrakło pieniędzy czy też spadł deszcz, czy może wszystko nagle zamarzło. Owa budowlana katastrofa ma przyczyny jak najbardziej subiektywne, i wszystko wskazuje na to, że za nią stoi czyste, zwykłe przestępstwo. Jeszcze nie zdążyliśmy przetrawić dobrze informacji o niespodziewanym końcu budowy, kiedy okazało się, że inflacja osiągnęła niespotykany od 10 lat poziom 5%.
Jakby tego było mało, na Polaków zaczęły spadać zwykłe pospolite nieszczęścia, które oczywiście najczęściej są przede wszystkim skutkiem działań złego losu, ale ponieważ tak to się nieszczęśliwie ułożyło, że od pewnego czasu – jak najbardziej z inicjatywy partii rządzącej – były chętnie używane jako bat na polityczną opozycję, będą już w ten sposób wykorzystywane zawsze. Mam tu na myśli serię bardzo tragicznych wypadków drogowych, które – co akurat tu jest niezwykle istotne – dotknęły ludzi bardzo biednych i bardzo pracowitych. Dziś dowiadujemy się, że w Świętochłowicach, w jednej z tych nędznych śląskich kamienic, doszło do tragicznego pożaru i kolejnych pięć osób straciło życie. Czy owa seria dramatycznych wydarzeń w jakikolwiek sposób wpłynęła na zmianę społecznych nastrojów? Ani trochę. Czy to znaczy, że one się nie zmieniły? Ależ wręcz przeciwnie. Zmieniły się bardzo. Wedle relacji, jakie otrzymujemy od socjologów i psychologów społecznych, bardzo znacznie wzrosło poparcie dla obecnej władzy, a to prawdopodobnie dlatego, że ludziom bardzo spodobał się ostatni kongres Platformy Obywatelskiej.
I co w związku z tym? Jak to co? Jest świetnie. Z punktu widzenia interesów nauk społecznych, ten rodzaj opętania jest prawdziwym skarbem.
A więc to byłby jeden powód, dla którego postanowiłem dziś wrócić do tematu, czym jest prawda i czym kłamstwo, z rozszerzeniem o ów nowy wymiar problemu, a więc kwestię określoną przez Orjana słowami: „Po co prawda?”. Drugi z nich związany jest natomiast z wydarzeniem dość peryferyjnym, a jednak, moim zdaniem, niezwykle istotnym. Otóż ostatnio rząd wysłał w naszym kierunku dwa przekazy. Pierwszy sformułowany przez samego Premiera, że mianowicie chorwackie truskawki są znacznie smaczniejsze od polskich, a drugi, przez ministra Sikorskiego, że oto Polacy powinni zrezygnować z wakacji w kraju na rzecz wakacji w Egipcie, po to by wesprzeć tamtejszą gospodarkę. Obie te wypowiedzi, a zwłaszcza ta odnosząca się do potrzeby wspierania przez polskich obywateli egipskiego państwa, spotkały się naturalnie z odpowiednią reakcją wszystkich choćby minimalnie wrażliwych obserwatorów, w tym samego Jarosława Kaczyńskiego. I kiedy wydawało się, że sprawa jest tak oczywista, że nie ma potrzeby jej dalszego komentowania, okazało się, że nawet jeśli ona jest oczywista, to akurat Jarosław Kaczyński powinien siedzieć cicho, bo wszyscy rzekomo pamiętamy, jak to on parę lat temu sam wysyłał Polaków do Egiptu.
I teraz jest tak. Otóż każdy kto pamięta tamto wystąpienie, wie, że Jarosław Kaczyński nie wysyłał Polaków do Egiptu, nie namawiał ich, żeby korzystali z egipskich luksusów, tylko mówił, że nie może być tak, żeby znaczna część polskiego społeczeństwa – społeczeństwa jak by nie było europejskiego i demokratycznego – skutkiem straszniej i bezprzykładnej biedy, było wyłączona z tego typu ewentualnych przyjemności, jak wakacje w Egipcie. On nie mówił ani jednym słowem, że Egipt jest miejscem dla nas, że wakacje w Egipcie są lepsze niż wakacje nad polskim morzem. On jedynie wyrażał oburzenie sytuacją, w której wielkiej części Polaków odbiera się możliwość sprawdzenia tego stanu rzeczy. I oto nagle pojawia się cała banda zwykłych, codziennych kłamców, którzy aż łapią się za brzuchy z rozbawienia, jak to ten sam Kaczyński, który dwa lata temu kazał Polakom jechać do Egiptu, dziś oburza się na Sikorskiego, kiedy ten robi dokładnie to samo.
Ktoś powie, że to standard. Temat nie wart uwagi. Otóż byłoby pewnie dokładnie tak, gdyby nie to, że wszystko wskazuje na to, że o celności owego szyderstwa przekonani są nie tylko oni, ale również i ci, kórych psim obowiązkiem jest myśleć i nie dać sobą manipulować. Wczoraj w Wirtualnej Polsce Igor Janke poświęcił tej sprawie cały swój felieton. Że sprawa Polaków w Egipcie niby ze strony Jarosława Kaczynskiego stanowi szczególną bezczelność, natomiast dla polityków jest ostrzeżeniem, by uważać na swoje słowa, bo one zwykle obracają się przeciwko nim samym. Igor Janke, z tego co czytam w tym dziwnym felietonie, jest szczerze przekonany, że przed dwoma laty Jarosław Kaczyński rzeczywiście polecał Polakom wakacje w Egipcie. Nie że on o Egipcie mówił w sposób czysto symboliczny i że załamywał ręce nad tym, że Polaków na Egipt nie stać, ale nad tym, że oni tam nie chcą jeździć. Ktoś znów powie, że z Igora Janke nie jest żaden wzór zwykłego uczciwego dziennikarstwa. A ja na to odpowiem, że może i nie jest, natomiast jestem przekonany, że akurat jeśli idzie o niego, on swój felieton pisał jak najbardziej uczciwie i w przekonaniu, że jego umysł jest tu niezwykle ostry i czujny. Czemu tak myślę? Dlatego mianowicie, że po pierwsze, co by o Igorze Janke nie mówić, on nie należy do pierwszego rzędu reżimowych manipulatorów, a z całą pewnością nie w obowiązującym w tamtych rejonach stopniu.
Jest jednak jeszcze coś, co każe mi wierzyć, że Janke jest tu szczery. A powodem tym jest osoba posłanki Prawa i Sprawiedliwości nazwiskiem Zalewska. Otóż wczoraj w telewizji wystąpiła owa kobieta i na uwagi Bogdana Rymanowskiego na temat Egiptu – uwagi, zaznaczmy, całkowicie zgodne w nastroju z obowiązującym trendem – wpadła w kompletną panikę. On ją pytał, jak to jest, że jej osobisty prezes może być aż tak zakłamany, a ta wiła się jak piskorz, by uniknąć przykrej sytuacji, cały czas zmieniała temat, przerzucała zarzuty na Sikorskiego, tłumaczyła że ona nie chce rozmawiać o Kaczyńskim, bo oskarżony jest Sikorski, i ani jednym słowem nie potrafiła zgasić tego szaleństwa. W pewnym momencie doszło do tego nawet, że zamiast powiedzieć, że ona siedziała podczas przemówienia Kaczyńskiego w pierwszym rzędzie – bo siedziała w tym rzędzie w rzeczy samej – i wszystko świetnie słyszała, i że Kaczyński nikogo nie namawiał do wyjazdu do Egiptu, w czystej już desperacji, przyjęła propozycję Rymanowskiego, żeby uznać, że wszyscy politycy lubią od czasu do czasu zaliczyć wpadkę, a Kaczyński nie jest tu wyjątkiem.
Ja od niej nie wymagam, żeby ona była tak sprytna, by wyjaśnić Rymanowskiemu, obecnemu w studio Wenderlichowi, a przy okazji Igorowi Janke i całej kupie otumanionych widzów, że nie jest uczciwe kogoś, kto na przykład ubolewa na tym, że ludzi w Polsce nie stać na prywatną opiekę zdrowotną, oskarżać o to, że każe ludziom chodzić do prywatnego lekarza. Natomiast spodziewam się po niej, że ona będzie rozumiała, co do niej mówi prezes jej partii. I że będzie umiała to co zrozumie, zapamiętać.
Na początku tych refleksji pojawił się problem określony przeze mnie pytaniem: „Czy on wie, że kłamie”. I zaraz po tym pytaniu pojawiła się odpowiedź, że raz wie, raz nie wie, a raz wie lub nie wie. Dziś zaczynam się obawiać, że w przypadku wielu z nas – nie wielu z nich, ale wielu z nas – to pytanie również robi wrażenie bardzo aktualnego. Ponieważ mam przed sobą tak zwanych „naszych”, nie będę zakładał, że oni kłamią z rozmysłem. Nawet nie bardzo mam ochotę sugerować, że oni w ogóle kłamią. Wolę zakładać, że „nasi” są okay. To są dobrzy, porządni, wrażliwi ludzie, którzy kłamstwem się brzydzą i kochają prawdę. Dla nich nie istnieje ani dylemat pod tytułem „Czym jest prawda?” ani też dylemat drugi, pod tytułem „Po co prawda”. Jedyny ich problem polega na tym, że są leniwi i gnuśni. Bo to że głupi, też z czystego dla nich szacunku, odrzucam jako pomówienie. Tyle że co nam z tego?

Mija kolejny tydzień autentycznego strachu. Jeśli ktoś z czytających te słowa ma jakiś luźny grosz, proszę o wsparcie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Dziękuję.

czwartek, 18 grudnia 2008

Brawo Redaktorze! Polska Wam dziękuje

Po kilku dniach ciężkich zmagań z materią wewnętrzną i zewnętrzną, pora na coś lekkiego. Okazję do tego dała mi informacja, którą znalazłem na blogu księdza Artura Stopki. Ksiądz chwali redaktora z Gazety Wyborczej, Piotra Pacewicza za to, że zaprotestował przeciwko nominacji Bogdana Rymanowskiego na Dziennikarza Roku 2008. http://wyborcza.pl/1,76842,6079642,Niedziennikarz_Roku.html . To że Rymanowski dostał od magazynu Press 10 tys. euro i informację na papierze, że w zeszłym roku w Polsce każdy inny dziennikarz był od niego gorszy, powziąłem wczoraj od młodego Toyaha i wzruszyłem ramionami. W końcu kto miał ją dostać, skoro cała reszta już chyba dostała tę nagrodę w latach poprzednich? A drugi raz fundować ekstra zakupy Olejnik, czy Sekielskiemu trochę chyba niezręcznie. No owszem, mógł ten dyplom otrzymać sam Pacewicz, ale on dostanie pewnie coś tam, jak to coś tam będzie rozdawać jego środowisko.
Natomiast wiadomość dzisiejsza, że Pacewicz się wściekł, spadła na mnie zupełnie niespodziewanie i sprawiła mi przyjemność przede wszystkim dlatego, że w ogóle jest miło widzieć jak się piorą służby, ale również dlatego, że podzielam zdanie Pacewicza - Rymanowski jest do bani. A w związku z tym jest prawdopodobne, że taki głos przynajmniej troszkę zepsuje Rymanowskiemu nastrój. Nastrój który wczoraj wieczorem był niezwykle irytujący.
Dlaczego uważam, że Pacewicz ma, przynajmniej częściowo, rację? Głównie dlatego, że faktycznie jest tak, że Rymanowski nie jest dziennikarzem. Rymanowski to jest taki ktoś, kto przez jakiś niezwykły zbieg wypadków, uzyskał dostęp do publicznej domeny, a tam ktoś wymyślił, że on jest sympatyczny i że związku z tym będzie rozmawiał z politykami. I faktycznie, od tego czasu, rozmawia on z tymi politykami, całą swoją aktywność ograniczając do dwóch rzeczy. Pierwsza z nich to irytujące demonstrowanie wręcz dziecięcego zadowolenia, że tak los sprawił, że on może sobie posiedzieć obok kogoś sławnego. Druga, to nieznośne, połączone nieodmiennie a tą wspomnianą już radością typu „patrzcie-tu-jestem", jak to określa Pacewicz, „podkręcanie pyskówki".
To szczucie przybiera dwie formy. Jeśli Rymanowski ma przed sobą jednego rozmówcę, to błyskawicznie rzuca na stół jakieś nazwisko i zaczyna plotkować. Jeśli ten ktoś, kogo Rymanowski ściągnął do programu powie, że poseł X się myli, Rymanowski natychmiast rzuca: „Chce pan, panie pośle powiedzieć, że X, nie ma pojęcia, o czym mówi?" Jeśli studyjny gość Rymanowskiego wyrazi opinię, że X nie ma racji, Rymanowski natychmiast wali: „Chce pan, panie pośle, powiedzieć, że X kłamie?" I tak to leci. Nie ma nic więcej. Nie ma żadnej rozmowy, żadnych dylematów, żadnej inteligentnej myśli. Jest tylko przeciwnik i „Czy pan, panie pośle, twierdzi, że X jest głupi?" I wciąż ta sama, głupkowata mina dziecka, zadowolonego, że sprawił komuś figla.
Nieco inaczej jest wtedy, gdy Rymanowski ma przed sobą kilku rozmówców. Wtedy już tylko jest ten rozradowany wzrok, a poza tym najzwyklejsza ‘naparzanka'. Rymanowski rzuca temat, który on wie, że musi ‘chwycić' i od tego momentu wszyscy wrzeszczą na wszystkich, nie ma mowy, żeby cokolwiek zrozumieć, czas leci, chaos kipi, by po dziesięciu minutach Rymanowski z zadowoloną miną zapowiedział przerwę, bo „jak teraz nie przerwiemy to chyba ja się będę musiał pokłócić z moim szefem". I szeroki uśmiech satysfakcji z udanego żartu.
Ja nie znam jednego zdania wypowiedzianego przez Rymanowskiego, które zawierałoby jakąkolwiek własną i oryginalną myśl. Nie znam jednego zdania, o którym można by było powiedzieć, że oto Rymanowski coś spostrzegł, czego kto inny już wcześniej nie zauważył. Żeby Rymanowski otworzył jakiś nowy poziom debaty. Nic. Jedynie to radosne wiercenie się w fotelu i podbijanie bębenka. Ja nie widziałem ani razu, żeby Rymanowski, usłyszawszy jakąś odpowiedź, spróbował temat pogłębić, albo poszerzyć w inny sposób, jak przez prowokowanie do powtarzania tego samego, tyle że w innej, bardziej agresywnej wersji. A to stwarza wrażenie, że Rymanowski w ogóle nie słucha tego co do niego mówią. On jedynie zauważa pojedyncze słowa i każe się nimi ekscytować. Albo się w ogóle nie odzywa, tylko się cieszy.
Daję słowo, że od Rymanowskiego lepszy jest każdy. No może prawie każdy. Na przykład, nie jestem wcale pewny, czy akurat do tej grupy zaliczyłbym Pacewicza. No ale to już jest osobny temat i osobny tym ‘nie-dziennikarstwa'. Mogę jednak pocieszyć Pacewicza. W swoim gazetowym środowisku na sto procent nie jest on aż tak bardzo osamotniony.
Nie zmienia to faktu, ze dziś napisałem wyraźnie i jednoznacznie, że Pacewicz ma rację. Ktoś mi teraz może pewnie zarzucić, że wczoraj skopałem Ziemkiewicza, a dziś chwalę Pacewicza. I że to o mnie świadczy fatalnie. Mógłbym na to, równie prosto i jednoznacznie, odpowiedzieć, że przede wszystkim Pacewicza nie chwalę, tylko uznaję fakt, że nawet ktoś taki jak on dostrzegł poziom dziennikarski Bogdana Rymanowskiego. I że, o ile mi wiadomo, żaden z tzw. ‘naszych' dziennikarzy akurat tej odwagi nie miał. Ale, niech i tak będzie. Niech będzie że go chwalę.
Jest bowiem jedna rzecz, którą Pacewicz może sobie zapisać na plus. Doprowadził do tego, ze wojna między WSI, a stara ubecją weszła w nową fazę. Dziś czytam, że po opublikowaniu komentarza Pacewicza, TVN24 odwołał Skaner Polityczny, w którym miała wystąpić Dominika Wielowiejska, inna wybitna ‘nie-dziennikarka'. A to jest zdecydowanie wystarczający powód, żeby powiedzieć: „Brawo, Pacewicz! My wiemy, że za tym co wy wyprawiacie stoją jakieś tam wasze ciemne sprawki, ale dobrze robicie. Tak trzymać!"

czwartek, 9 października 2008

PR, czyli świńskjim ryjem w społeczeństwo

Owszem. Też wczoraj widziałem w telewizji Janusza Palikota. I od razu przyznam, że jestem pod wrażeniem. Jestem pod wrażeniem i słów pana posła i tego świńskiego łba, który poseł przytargał ze sobą do studia, i znów jego słów, które z lubością relacjonują od wczoraj media. Przede wszystkim jednak słów. Łeb, jak mówię, mnie obszedł, ale jakoś mnie obszedł tylko troszeczkę. Myślę o słowach. Słowach wypowiedzianych przez Palikota i słowach, które Palikota komentują. Jak wiemy, poseł Palikot rzucił na stolik, przy którym siedział redaktor Rymanowski łeb świni i powiedział, że to jest taki mafijny gest, który on kieruje przeciwko prezesowi od piłki nożnej w naszym kraju, Listkiewiczowi. Że niby, jak się domyślam, Listkiewicz skończy, jak właścicielka tego łba.
Palikot, zresztą mówił dużo więcej. Rozgadał się już znacznie wcześniej. Przedtem, zanim przyszedł do studia opowiadał coś o Prezydencie, że jest jak kukielka wyciągnięta z szafy, że zachowuje się, jak zombie, i że Palikotowi jest wstyd. Już podczas wizyty u Rymanowskiego, błagał Lecha Kaczyńskiego, żeby jak najszybciej zrzekł się urzędu i takie tam. No a później sięgnął pod biurko i wyciągnął ten świński ryj dla Listkiewicza.
I cały czas przy tym mówił. Rymanowski, zachwycony słuchał, uśmiechał się szelmowsko, zadawał inspirujące pytania, a Palikot mówił dalej. Że PZPN to oczywiście banda gangsterów, że Listkiewicz planuje zabójstwo Drzewieckiego, że Drzewiecki w związku z groźbą zamachu musi jeździć trzema ‘beemami' na zmianę, i że za parę tygodni Listkiewicz i jego gang skończą, jak świnia, której ryj właśnie leży na talerzyku przed Bogdanem Rymanowskim, bo Palikot, razem ze swoim gangiem go po prostu załatwią.
Po Palikocie przyszedł do studia sam prezes Listkiewicz i po raz pierwszy w życiu pomyślałem sobie, że ten Listkiewicz to jednak równy gość. Co ja gadam! Równy? Mądry, kulturalny, dowcipny, szlachetny. Prawdziwy bohater. A jak w pewnym momencie pan prezes wspomniał coś o swojej zamordowanej mamie, to czułem już chęć zagłosowania na Listkiewicza w wyborach prezydenckich.
Oczywiście wszyscy wiemy, kim jest Janusz Palikot. Ale, gdyby ktoś zapomniał, to przypomnę. Palikot to czołowy polityk obecnie rządzącej partii, czyli Platformy Obywatelskiej. Platforma Obywatelska, natomiast, jak wiemy, to nie jakaś tam partia. Platforma to partia szczególna, partia nowego typu, partia, której dotychczasowe dokonania, której bieżące sukcesy i której powszechnie obowiązujący wizerunek wskazują na to, że słowo ‘Platforma' prawdopodobnie już niedługo zastąpi ‘wodnika' w opisie cywilizacyjnej fazy, w jakiej się ma już za chwilę znaleźć ludzkość.
Gadał więc wczoraj w telewizji Palikot, wcześniej gadał też w radio, jego słowa relacjonowały media i wszyscy, w najgorszym wypadku, chichotali, jaki to ten Palikot jest fikuśny. Mówię „w najgorszym wypadku", bo na przykład Onet, w swojej ogromnej większości, wydawał z siebie wyłącznie okrzyki zachwytu i podziwu w stosunku do człowieka, który jest i mądry, i dowcipny, no a przede wszystkim odważny. Wielu z nas - mam nadzieję, że bardzo wielu - wie dobrze, że jego odwaga ma raczej rozmiar tej muchy, która u Haska srała na portret najjaśniejszego pana, wiedząc, że to tylko portret i że srać może zupełnie bezkarnie. Faktem jednak jest, że w pewnym towarzystwie, to co robi Palikot, jest odwagą.
Do czego zmierzam? Do tego mianowicie, że chciałbym się zastanowić, jak duże jest to towarzystwo, na ile jest ono zorganizowane i jak bardzo jest wpływowe. Jeśli się człowiek skupi na tym, co dociera do niego z tak zwanego medialnego szumu, może sobie pomyśleć, że poseł Palikot, rzucający na tefauenowski stolik łeb świni, reprezentuje środowisko silne i cieszące się znacznym autorytetem. Jeśli postanowimy zawierzyć temu, co mówią nam różnego rodzaju komentatorzy i eksperci, możemy uznać, że jeśli są w naszej polityce postacie skompromitowane i ciągnące w dół język i cały styl debaty, to jest to poseł Suski, albo poseł Karski, ewentualnie, Jacek Kurski, czy - powiedzmy - Joachim Brudziński.
Jeśli na naszej politycznej scenie należałoby dokonać jakiś poważniejszych przetasowań, oczywiście najlepiej byłoby zdelegalizować Prawo i Sprawiedliwość, a następnie przeprowadzić normalne wybory. Skoro delegalizacja PiS-u na razie jednak nie wchodzi w rachubę, to - jak słyszymy - można by było wykonać parę ruchów na rzecz ucywilizowania partii Kaczyńskiego. Jakich? Tu odpowiedź jest jednoznaczna. Wyrzucić z PiS-u Suskiego, Kuchcińskiego, Karskiego, Kurskiego, Brudzińskiego, Gosiewskiego, Mularczyka, Ziobrę, Putrę, Girzyńskiego, Kępę. Ich wyrzucić, Kaczyńskiego przesunąć na pozycję - powiedzmy - szefa klubu, prezesem (tymczasowo, aż się sprawdzi) zrobić Dorna, lub Zalewskiego i zobaczyć, jak jest.
Skąd się biorą te pomysły? Otóż okazuje się, że PiS dołuje (a że dołuje to przecież oczywiste) właśnie przez to, że nie umie zadbać o swój wizerunek. Społeczeństwo - według diagnoz ekspertów - byłoby na pewno o wiele bardziej życzliwe PiS-owi, dziennikarze z całą pewnością patrzyliby na PiS z większą sympatią, a pracownie badań społecznych niechybnie zaczęłyby dostarczać lepszych wieści zwolennikom Prawa i Sprawiedliwości, gdyby na czele partii stali ludzie kulturalni, inteligentni, wygadani, sympatyczni, wykształceni. Jak Palikot na przykład. A nie, jak ten wiejski buc Putra.
Sondaże nie kłamią. Platforma Obywatelska cały czas utrzymuje poparcie na poziomie około 50%, natomiast PiS krąży gdzieś poniżej jednej piątej społeczeństwa. Dlaczego? No wiadomo, dlaczego. Jeśli chcemy, żeby ludzie nas lubili, musimy się umieć ludziom zaprezentować. Musimy pokazać przyjazną, życzliwą, dobrą twarz, a nie twarz tępego woła, który nawet nie umie ładnie zbudować zdania.
Popatrzmy na prezydenta Kaczyńskiego, o którym najświeższa gwiazda mediów, Janusz Palikot, ostatnio powiedział, że to klasyczne zombie. Okazuje się, że poparcie dla Prezydenta jest tak niskie, bo on kompletnie nie umie zadbać o swój wizerunek. Weźmy przewodniczącego Chlebowskiego. Przecież ten człowiek, jak stanie przed kamerą, to powietrze aż śpiewa. Pani poseł Pitera - przecież ona jest stworzona do tego, żeby z ludźmi po prostu rozmawiać. Szczególnie, jak się przebierze za kowboja. Marszałek Niesiołowski... dlaczego społeczeństwo go lubi? Dlatego, że potrafi być grzeczny, uprzejmy i zwyczajnie życzliwy. Stąd sukces Platformy.
I na to wszystko przychodzi Lech Kaczyński. Człowiek, który z jakiegoś powodu uznał, że wizerunek się wcale nie liczy. Że wystarczy siąść i gadać. A społeczeństwo nie jest głupie. Społeczeństwo wie, że dopóki polityk nie pokaże, że człowieka szanuje, nie ubierze się ładnie, nie odchudzi, nie przyczesze odpowiednio, a przede wszystkim dopóki nie zrezygnuje z tępej agresji na rzecz prostej, ludzkiej życzliwości, to nie ma u wyborców żadnych szans. Spójrzmy na Krzysztofa Daukszewicza, bohatera Szkła Kontaktowego, sztandarowego programu ludzi wymagających i wybrednych. To jest własnie ten styl. Trzeba się uczyć. A tu ten flejtuch Kuchciński. Z czym do Polaków?
Społeczeństwo jest mądre. I to jest fakt. Zauważyłem jednak ostatnio, że pojawiła się grupa ekspertów - socjologów, politologów, czasem zwykłych dziennikarzy, którzy sugerują, że sukces Platformy Obywatelskiej jest wynikiem nie tyle wielkości polityków Platformy, co skutkiem działań pijarowskich. Że Platforma w gruncie rzeczy jest bandą nieudaczników, kłamców, leniuchów, którzy ani nie mają żadnego planu, ani żadnych ambicji, ani żadnych marzeń, poza tym jednym - jak tu utrzymać władzę jak najdłużej. Według tych specjalistów, Platforma będzie rządziła wiecznie, bo fachowcom od wizerunku, których ta szczególna partia wynajęła do roboty, udało się doprowadzić do sytuacji, w której cokolwiek się stanie, społeczeństwo będzie wierzyło, że Donald Tusk i jego ministrowie są absolutnie dokładnie tacy, jak to społeczeństwo sobie zawsze życzyło.
Że nawet jeśli minister Schetyna wyprowadzi na ulice czołgi i żołnierzy z psami, które będą obywateli gryźć po łydkach, a minister Rostowski każe każdemu obywatelowi wpłacić na konto Urzędu Rady Ministrów po tysiąc złotych, to i tak większość społeczeństwa będzie twierdzić, że w dotychczasowej historii naszego kraju nie było rządu, któryby tak dbał o prostego człowieka. Socjologowie nie mogą się nadziwić, że doszło do czegoś tak fantastycznego i że ich ulubiona partia w sposób tak bezwzględnie mistrzowski potrafiła przeprowadzić akcję ogłupiania społeczeństwa. Nie mogą powstrzymać się od manifestowania swojej radości, że oto głupi ludzie dają się tak fatalnie kiwać tak nieprawdopodobnym nieudacznikom. Reżimowy spec od wizerunku, Eryk Mistewicz, chodzi dumny jak paw po najróżniejszych redakcjach i opowiada, jak to prawda jest absolutnie nieistotna. Jak to kompletnie nie liczy się rzeczywistość. Jak to ludzie nie potrzebują faktów. Ważna jest story. Liczy się pic.
Ciekawe, prawda? Trochę tu sobie ironizowałem, no ale jak długo można pozostawać w nastroju żartobliwym? Teraz więc będzie poważnie. Mamy wszyscy do czynienia, z jednej strony ze społeczeństwem, z drugiej strony z całą potęgą tak zwanego eksperctwa, no i czymś, co stoi pośrodku i tak pięknie jest symbolizowane przez posła Janusza Palikota, który redaktorowi Rymanowskiemu wali świńskim ryjem w biurko. I chcemy wiedzieć, kto tu jest idiotą, a kto chytrym lisem. Czy rzeczywiście społeczeństwo to banda kretynów, którym można wszystko wmówić i którzy zrobią dokładnie każdą rzecz, jaką im wskaże pierwszy z brzegu specjalista od propagandy - tak jak to chcą widzieć publicyści i sami pijarowcy? Czy faktycznie, żeby zdobyć serca i umysły tego społeczeństwa, nie trzeba robić absolutnie nic, poza realizowaniem strategii podsuniętej przez ludzi, którzy wiedzą najlepiej na świecie, jak kłamać w taki sposób, by nie zostać wykrytym?
Czy rzeczywiście większość tego społeczeństwa uważa, że Palikot jest dobry i mądry, a Putra głupi i zły? Czy rzeczywiście to co mówią sondaże i to, co zapowiadają eksperci - ta historyczna porażka człowieka rozumnego - jest faktem i nieuchronnością?
Otóż nie. Tak się nie dzieje. Bywa różnie. Ale nie aż tak różnie. Jak podobno powiedział kiedyś bardzo mądry prezydent, Abraham Lincoln: „You can fool some of the people all of the time, and all of the people some of the time, but you can not fool all of the people all of the time".
Na koniec zła informacja dla złych ludzi. Ta granica już została przekroczona. Niedługo nawet wy to zobaczycie.

niedziela, 20 kwietnia 2008

Dlaczego wciąż nienawidzimy TVN

Właśnie szczęśliwie wpadł mi w oko blog podpisany Andrzej-Łódz, a w nim, dość już stary, wpis, zatytułowany “Dlaczego nienawidzę TVN?”
Jeśli ktoś nie miał dotychczas okazji, bardzo polecam. Historia, którą Autor przedstawia robi autentycznie porażające wrażenie.
Oto tekst Andrzeja:
Rzecz miała miejsce dwa-trzy lata temu, nie pamiętam nazwisk ani miejsc. Cytaty przytaczam z pamięci. TVN nadała wtedy reportaż o prowincjonalnym proboszczu, który zgorszony postawą pijanych watah włóczących się wieczorem po gminie postulował u władz wprowadzenie godziny nocnej policyjnej dla osób poniżej 18 r..ż.
TVN proboszcza mocno obśmiał. Insynuowano mu totalniackie zapędy. Miał je ilustrować materiał nagrany w ogródku księdza, który pokazywał jakiś krzaczek tłumacząc do kamery: "żeby roślina rosła ładnie, trzeba ją przycinać, usuwać chwasty i pielęgnować tylko te pędy, z których może być nadzieja".
Jakieś dwa tygodnie później ktoś proboszcza ożenił z kosą. Chyba do dziś nie wiadomo kto. W każdym razie nieznany sprawca dorwał go na plebanii wieczorem i zaszlachtował jak świnię. Sprawa nie zrobiła się bardzo głośna ale i tak bardziej niż chcieli tego Walter z Suboticem. Po paru dniach "Fakty" nadały wstrząsający reportaż o zamordowanym księdzu.
Ani słowa o materiale sprzed dwóch tygodni. Tym razem dowiedzieliśmy się, że ksiądz był spokojnym, prawym człowiekiem kochanym przez parafian, którzy z bólem opowiadali o okolicznościach zbrodni. Dobroduszność księdza zilustrował materiał, w którym ksiądz jak na spokojnego proboszcza przystało, opowiadał o ogródku: "A tu rosną moje różyczki. Niektóre więdną nie wiem czemu a przecież je przycinam. Bo wie pan, żeby roślina rosła ładnie, trzeba ją przycinać, usuwać chwasty i pielęgnować tylko te pędy, z których może być nadzieja. Dużo roboty przy tych różach, wie pan?"

http://zakopane1973.salon24.pl/50972,index.html
Jak mówię, sprawa jest już dość stara, historia opisana przez Andrzeja jeszcze starsza, czasy się zmieniają, miesiące mijają...
Sam TVN i problem TVN-u pozostaje bez większych zmian. Szczerze powiedziawszy, ani na lepsze, ani na gorsze.
Bez zmian pozostaje stosunek wyrażany do tej dziwnej stacji przez wielu z nas.
Oto przykład najnowszy. Dzisiejszy program “Kawa na ławę”, poświęcony w dużej części propagandowej kampanii pewnych środowisk i towarzystw przeciwko prezydentowi Kaczyńskiemu.
Bogdan Rymanowski zaczyna swoją “Kawę” w następujący sposób:
“Zaczynamy od przełomu w dostępie do wiedzy o politykach. Palikot sprowokował, Prezydent zdecydował”.
Po chwili: "Będzie raport. Czy to nie jest zasługa posła Palikota, który swoim prowokacyjnym pytaniem uruchomił lawinę”.
Kiedy uczestnicy programu, na czele z marszałkiem Niesiołowskim, ogólnie rzecz biorąc, wyrażają opinię, że nie ma o czym gadać (też ciekawe – nagle nie ma o czym gadać), bo Palikot sprawę nadmuchał i w sumie pozostaje tylko zażenowanie, red. Rymanowski wrzuca nowy temat:
“Cienka jest granica między szczerością, otwartością, a ekshibicjonizmem”
Że niby Prezydent ujawniając raport o stanie swojego zdrowia być może popada w rodzaj ekshibicjonizmu.
Wszyscy wiemy, co wyprawiają media z TVN-em na czele, oraz część polityków, od czasu gdy Palikot przedstawił się społeczeństwu ze swoim blogiem. Znamy całą tę retorykę, wszystkie te sztuczki, całą stojącą za tym wszystkim agresję i całe to kłamstwo.
Pamiętamy każdy jeden dzień, gdy po raz nie wiadomo który najświatlejsze umysły tłumaczyły Prezydentowi, że jeśli jest zdrowy, to przecież nie ma się czego bać. W końcu jest Prezydentem wszystkich Polaków, a Polacy przecież powinni wiedzieć, czy ich Prezydent nie choruje na Alzheimera.
Okazuje się, że doradcy Prezydenta i on sam są może sprytni, ale nie na tyle sprytni, żeby pomieszać szyki TVN-owi. Rymanowski dał już znak, w którą stronę mają podążać teraz myśli Polaków.
Jutro w Faktach red. Sianecki zapewne przedstawi sondę uliczną na temat, co Polacy sądzą na temat ekshibicjonizmu wśród polityków.
Tradycja nie może zaginąć. Metody również.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...