Jeśli technika nas nie pokona, powinniśmy
mieć nadzieję, że po 10 latach z kawałkiem uda się wreszcie uwolnić ten blog od
internetowych wariatów, póki co jednak sprawy są w zawieszeniu, a ja wspominam
dyskusję pod jedną z poprzednich notek, gdzie w odpowiedzi na moją – przyznaję,
że dość prowokacyjną – uwagę, że do opery nie poszedłbym, nawet gdyby mi za to
oferowano grube pieniądze, któryś z komentatorów zasugerował, że w
kulturowo-cywilizacyjnej sytuacji, w jakiej się znalazłem, jedyna dla mnie
nadzieja leży w tym, że porządny smoking będzie dobrze leżał na którymś z moich
wnuków.
Ja tu przez wspomniane dziesięć z górą
lat spotkałem się z dosłownie z każdym rodzajem zidiocenia, ale tego, że ktoś
mi powie, że kiedy się idzie do opery, należy założyć na siebie smoking,
spodziewać się nie mogłem. Z drugiej strony jednak, wydaje mi się, że doskonale
rozumiem podejście, jakie zaprezentował tu nieznany mi czytelnik. Ono bowiem w
sposób moim zdaniem idealny odzwierciedla stan umysłu wspomnianej w tamtej
notce Hanny Lis, która z kolei uznała za stosowne porównać tak zwany „Sylwester Marzeń”
do sowieckich oraz niemieckich zbrodni na inteligencji polskiego narodu. Otóż
mam na myśli ten rodzaj świadomości, który prowadzi człowieka do przekonania,
że nie tylko cywilizacyjnym, ale czysto ludzkim obowiązkiem każdego z nas jest
przedkładanie twórczości zespołu Perfect nad tym co prostemu ludowi proponuje
taki na przykład zespół Bayer Full. Za tym rodzajem myślenia stoi moim zdaniem
przekonanie, że człowiek staje się tak naprawdę człowiekiem dopiero wtedy gdy
zrozumie, że żadne szczęście, żadna radość, żadna satysfakcja nie są siebie
warte, jeśli noszą jakiekolwiek ślady samodzielnego wyboru. Chodzi mi o ludzi,
którzy – tu się odwołam do przykładu wręcz prostackiego – nie są w stanie
spojrzeć z szacunkiem na kogoś, kto za pieniądze otrzymane z programu 500+ z
całą rodziną postanawia się udać do Władysławowa, bo tam podobno jest tłocznie, głośno i kolorowo.
No ale ponieważ miało być o muzyce,
przejdźmy do muzyki. Otóż było tak, że kiedy jeszcze byłem bardzo młody i pobierałem
nauki na uniwersytecie, miałem kilku kolegów, którzy lubili muzyki słuchać.
Jednym z nich był mój wielki, dziś już niestety nieżyjący, przyjaciel, Marek
Lepiarczyk, z którym słuchaliśmy dokładnie wszystkiego, byle to było można
uznać za oryginalne i wartościowe, drugim znany niektórym z nas Tomek
Beksiński, który wciąż słuchał tak zwanej muzyki progresywnej i ze wzruszeniem nas
zanudzał opowieściami, jak to słuchając zespołu Camel się popłakał, no i pewien
Kazik, który nigdy nie wychodził poza Uriah Heep i Judas Priest.
Śmialiśmy się z jednego i drugiego z powodu ich kompletnie oszukanego
uwielbienia muzyki, która jest muzyką tylko wtedy gdy leczy ich jakieś
niepojęte kompleksy. Oni nie lubili muzyki jako takiej; wszystko bowiem, co
wykraczało choćby o cal poza to, czego oni potrzebują, by się poczuć
częścią świata, który sobie wymarzyli, odrzucali, bo tego już zwyczajnie nie
słyszeli.
Ale był jeszcze ktoś, Grześ mianowicie, którego fascynowała wyłącznie muzyka poważna. I przez to, jak on
nam wciąż opowiadał o tych wszystkich opusach i brzmieniu kotłów w kolejnym
utworze Mahlera, myśmy z niego szydzili najmocniej. I zapewniam dziś, że to
wcale nie dlatego, że on uwielbiał słuchać tak zwanej muzyki poważnej, ale że
nie tolerował niczego innego, a nas, włącznie z Beksińskim i Kazikiem uważał za
profanów. No więc śmialiśmy się z niego i mu dokuczaliśmy z tymi wszystkimi
opusami nie dlatego, że sami uważaliśmy to coś za nudy na pudy, ale przez to,
że on, twierdząc, że kocha muzykę, tak naprawdę kochał tylko siebie w pewnym
szczególnym otoczeniu.
No i teraz przyszła pora, bym wrócił do
swojej wcześniejszej uwagi, że do opery nie poszedłbym za żadne pieniądze, no i
do słów wspomnianego wcześniej czytelnika, który, oburzony, zasugerował mi, że
przez ten mój kulturowy właśnie wymiar, w smokingu wyglądałbym głupio. Otóż,
jak wiemy, lada chwila rozpocznie się kolejny epizod owego upiornego wręcz
oszustwa pod nazwą „Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy” i znów wielu z nas, w
kompletnym amoku weźmie w tym czymś udział, nie dopuszczając do siebie choćby
jednej nawet myśli, że stali się przedmiotem manipulacji, jakiej świat nie
widział. Nie wiem, oczywiście, ilu czytelników tego bloga wrzuci jakieś
pieniądze do którejś z napotkanych puszek, ale nie wiem też, ilu z nich uważa,
że wszyscy ci, którzy czerpią przyjemność z tańczenia przy piosenkach Wacka
Martyniuka, to ludzka nędza, jestem jednak całkowicie przekonany, że za jednymi
i drugimi stoi dokładnie ten sam błąd.
I na sam koniec mamy już tylko tych
wszystkich co przyjechali na Sylwestra do Zakopanego, żeby się bawić. Ja wiem,
że tam są ludzie bardzo różni, ale nawet jeśli założyć, że oni poza pracą,
zakupami i zabawą nie widzą nic, to w moim pojęci są znacznie bardziej godni
szacunku niż ci, co uważają, że kiedy się idzie do opery, należy założyć
smoking. Dlaczego? Dlatego – i tu już wcale nie chodzi tylko o muzykę – że nie
ma nic gorszego niż życie w przekonaniu, że ono jest cokolwiek warte tylko
wtedy, gdy jest dokładnie takie, jak nam pokazał ktoś, kogo tak naprawdę nawet
nie znamy, natomiast uważamy za autorytet.
Jak już wspomniałem, wczoraj powstał
plan, by wszyscy ci z nas, którzy mają
ochotę komentować teksty ukazujące się na tym blogu, zarejestrowali się na
specjalnej liście. Do tego jednak potrzebne mi są ich adresy mailowe. Wciąż nie
mam pewności, czy ten plan zadziała, ale miejmy nadzieję, że jesteśmy na dobrym
kursie. Zgłoszenia proszę przesyłać na adres k.osiejuk@gmail.com.
