Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wojciech cejrowski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wojciech cejrowski. Pokaż wszystkie posty

piątek, 6 kwietnia 2018

Wojciech Cejrowski, Michał Rachoń i CSKA Moskwa, czyli muzyczny tryptyk


Zanim przejdę do rzeczy, ważny komunikat. Od jutra mój adres mailowy toyah@toyah.pl zostaje wygaszony. Bardzo więc proszę wszystkich przyjaciół i hejterów, by swoje uwagi wysyłali pod adresem k.osiejuk@gmail.com. A teraz, do dzieła!             


      Mógłbym oczywiście powiedzieć, że sam osobiście do tego ręki nie przyłożyłem, tylko ktoś mi sprawę zrelacjonował, ale co mi tam? Niech będzie, że jest to i moja kompromitacja. A stało się tak, że w dniu wczorajszym między godziną 20, a 21, czekając na mecz Arsenalu z CSKA Moskwa, obejrzałem program w TVP Info pod tytułem „Minęła 20”, a w nim rozmowę, jaką regularnie co tydzień w każdy czwartek przeprowadza z Wojciechem Cejrowskim Michał Rachoń. Rozmowa dotyczyła wszelkich możliwych tematów, którymi prawicowe media ostatnio żyją, no a w tym oczywiście kwestii najważniejszej, czyli zawetowania przez Prezydenta ustawy degradacyjnej. I oto, po wstępnym zwróceniu uwagi Prezydentowi na to, że jego podstawowym obowiązkiem jest bezwzględne wypełnianie oczekiwań tych, którzy na niego głosowali, wyraził Wojciech Cejrowski opinię, że, niezależnie od tego co powinniśmy sądzić o postępowaniu Prezydenta, sama ustawa jest bezużyteczna, bo decyduje się karać tylko wybranych oficerów Ludowego Wojska Polskiego, podczas gdy ukarani powinni być absolutnie wszyscy ci żołnierze, którzy zdecydowali się na służbę wojskową w czasach PRL-u. A zatem, jako że Wojsko Polskie w tamtych latach nie było wojskiem polskim, lecz wojskiem okupacyjnym, wszyscy ci, którzy związali z nim swoją karierę zawodową, nie tylko powinni zostać zdegradowani, to jeszcze powinni zostać pozbawieni wojskowych emerytur i zamiast tego objęci opieką społeczną, która pozwoli im na przeżycie. Wygłosił Cejrowski swój patriotyczny manifest i w tym momencie reprezentujący jak by nie było państwową telewizję redaktor przybrał błogi wyraz twarzy i powiedział: „Przepraszam, rozmarzyłem się”.
      Dziś jeszcze nie będę się znęcał nad Rachoniem, z tego choćby względu, że, pomijając stryja, byłego rektora Politechniki Gadańskiej, oraz senatora Platformy Obywatelskiej, on bardzo starannie ukrywa bliższe związki rodzinne, no a poza tym sam jest zbyt młody by mieć za sobą wiele okazji do bardziej poważnej kompromitacji. Z inną jednak sytuacją mamy do czynienia w przypadku Wojciecha Cejrowskiego – przypominam, mówimy o człowieku, który postuluje pozbawienie podstawowych praw obywatelskich wszystkich żołnierzy służących w LWP przed rokiem 1990 – a więc z prawdziwą przyjemnością przypomnę może, kim był jego ojciec, od którego PRL-owskiej kariery on nie tylko się nie zdystansował, to w dodatku korzystał z jego wsparcia przy budowaniu swojej własnej. Otóż proszę sobie wyobrazić, że Stanisław Cejrowski już w latach 50, kiedy odbywał studia na Uniwersytecie im. Mikolaja Kopernika w Toruniu, został wyznaczony do kierowania tak zwanym Studenckim Studiem Radiowym. Na początku lat 60 w Elblągu stworzył studencki klub jazzowy, po czym zorganizował tam imprezę pod nazwą Międzynarodowy Konkurs Kopert Płyt Jazzowych. Gdy w roku 1965 Partia postanowiła autoryzować powstanie Polskiej Federacji Jazzowej, Stanisław Cejrowski objął stanowisko szefa jej Biura Koncertowego i jednocześnie zaczął współorganizować w Sali Kongresowej kolejne festiwale Jazz Jamboree. Przez całe lata 70 ojciec Wojciecha Cejrowskiego był jedną z najważniejszych osób w świecie PRL-owskiego jazzu, piastując funkcję Sekretarza Generalnego Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego, ogólnopolskiej organizacji z oddziałami w różnych miastach, wydając płyty jazzowe, oraz organizując najważniejsze festiwale. Jednocześnie był Stanisław Cejrowski animatorem polskiej kultury. Jak wspomina muzyczny fotograf Marek Karewicz, a jednoczesnie kumpel Cejrowskiego, „Zespół No To Co był dzieckiem Staszka Cejrowskiego, który od początku do końca wymyślił tę maszynkę do zarabiania pieniędzy. Wyszukał młodych i zdolnych big-beatowców, przebrał ich w stylizowane kostiumy i kazał grać lekkostrawne melodie nawiązujące do naszej sztuki ludowej. Wiedział, że taka uniwersalna hybryda spodoba się władzy, która kokietując Polonię i zachodnią opinię publiczną, chętnie pochwali się takimi artystami w świecie. Dzięki temu zespołowi Staszek mógł swobodnie grasować po Związku Radzieckim i to właśnie wydawało się dla niego najważniejsze”. A mnie to akurat nie dziwi, bo mam znajomych z branży, którzy mówią mi, że to były czasy, kiedy nikt nie płacił tak dobrze jak Moskwa. Nic więc dziwnego, że w roku 1979, z okazji zbliżających się w Moskwie Igrzysk Olimpijskich, wystąpił z pomysłem tak zwanego „muzycznego tryptyku” w ramach którego okolicznościowe płyty nagrały zespoły Skaldowie, Breakout i Budka Suflera. Swoją karierę zakończył prowadząc interesy swojego syna, który dziś apeluje o pozbawienie emerytur wysługujących się sowieckiemu okupantowi żołnierzy LWP.
      Przepraszam bardzo, ale bezczelność, którą ta cała historia śmierdzi, jest zbyt duża, by ją trzeba było, a być może nawet dało się, odpowiednio skomentować. Jednak w pewien dość przewrotny sposób spróbuję to zrobić. Otóż my, jako  ludzie spędzający znaczną część swego czasu na blogach, kojarzymy pewnie pewien dość dobrze znany rysunek z New Yorkera, na którym przedstawione są dwa siedzące przed komputerem  pieski, z których jeden mówi: „To co mi się najbardziej podoba w Internecie, to to, że nikt nie wie, że jesteś psem”. Otóż kiedy przyglądam się karierze Wojciecha Cejrowskiego, myślę sobie, że nie trzeba siedzieć  w Internecie, by poczuć ten dreszcz emocji. Oto, jak on sam przyznaje, jego życiorys to „siedem dat urodzenia i cztery miejsca urodzenia – wszystkie nieprawdziwe”. Głupio to mówić, ale podejrzewam, że takiego wyniku nie osiągnął nawet słynny agent Turowski.
       A zatem im wszystkim, na sam koniec tej krótkiej refleksji, dedykuję ową piękną piosenkę, która nigdy by nie powstała, gdyby nie Stanisław Cejrowski i jego walka o przywrócenie Polski cywilizowanemu światu.



Przypominam, że 11 kwietnia, czyli już za tydzień będę w Kielcach opowiadał o nauce języka angielskigo, i nie tylko. Zapraszam każdego, kto ma te Kielce bardziej pod ręką. Będę ja, będą książki, a jeśli ktoś nie da rady, to może już 14 i 15 uda nam się spotkać w Warszawie na Targach Wydacow Katolickich.

poniedziałek, 25 września 2017

Do czego służy Niemcom Wojciech Cejrowski?

Dziś proponuję, byśmy sobie poczytali mój najnowszy felieton z „Warszawskiej Gazety”. On oczywiście nie zmieni w najmniejszym stopniu pozycji zajmowanej przez tego dziwnego człowieka w publicznej przestrzeni, niemniej nie ma nic gorszego, jak milczeć, podczas gdy trzeba krzyczeć.

Jestem pewien, że gdyby zapytać któregokolwiek z czytelników „Warszawskiej Gazety”, kim jest Wojciech Cejrowski, nie znalazłaby się jedna osoba, która by zapytała: „Cej… co?”. Rzecz w tym, że są niewątpliwie w Polsce ludzie, którzy nie wiedzą, kim jest Maryla Rodowicz, czy zmarły niedawno Grzegorz Miecugow, że już nie wspomnę o Janie Pietrzaku, czy Jerzym Urbanie, natomiast to kim jest Wojciech Cejrowski, wie każdy. Czemu tak się stało, powiem szczerze, nie wiem, natomiast wiem na pewno, że tak jest. Wojciech Cejrowski to, pomijając prezydenta Andrzeja Dudę, prezesa Jarosława Kaczyńskiego, czy premier Beatę Szydło, najbardziej rozpoznawalna osoba w Polsce.
Jak wygląda sytuacja poza granicami, tego również nie wiem, stało się jednak tak, że niedawno udzielił on wywiadu niemieckiej sieci ARD, gdzie ogłosił, że ponieważ Szczecin nigdy nie był polskim miastem, on jest gotów Niemcom ów Szczecin oddać, pod warunkiem, że oni zaproponują odpowiednią cenę. Wystąpienie Cejrowskiego – mimo że, jak wiemy, tematów do dyskusji mamy dużo za dużo – spowodowało pewien rwetes, z tego jednak co zdążyłem zaobserwować, wynika, że, jak zawsze, większość z nas poświęca swoją uwagę temu, co w ogóle nie ma znaczenia, a więc kwestii, czy Szczecin jest polski, czy niemiecki, natomiast najwyraźniej nikt dotychczas nie zadał pytania w tym wypadku najbardziej istotnego, a więc kim jest Wojciech Cejrowski. Byłoby bowiem nadzwyczaj ciekawe dowiedzieć się, czy to był pierwszy raz, jak niemieckie media zwróciły się do niego o komentarz, czy może on dla nich regularnie komentuje bieżące wydarzenia. Osobiście uważam, że jakąkolwiek uzyskamy odpowiedź na nasze pytanie, nie zmieni to faktu, że Wojciech Cejrowski jest dla niemieckich mediów kimś absolutnie szczególnym.
Przyjmijmy jednak wersję dla niego najbardziej korzystną, a więc tę, że Niemcy dotychczas o istnieniu Cejrowskiego nie mieli bladego pojęcia, natomiast przy okazji debaty na temat ewentualnych wojennych reparacji przeprowadzili odpowiednią kwerendę i ktoś im zaproponował: „Słuchajcie, idźcie do Cejrowskiego, a on wam powie, co chcecie”. Jeśli tak było, to dalszy ciąg już znamy. Oni do niego poszli, podsuneli mu pod twarz mikrofon, a on – mając świadomośc tego, że nic go od wielu, wielu lat nie ogranicza – wyskoczył z tym Szczecinem.
Dziś efekt jest taki, że ponieważ Cejrowski jest powszechnie kojarzony – nieważne, czy słusznie, czy nie – z Prawem i Sprawiedliwością, propaganda Systemu idzie w tym kierunku, by pokazać światu, że dzisiejsza władza w Polsce, dla bieżących korzyści politycznych, jest gotowa oddać Niemcom część swojego terytorium. Ktoś powie, że to, o czym sobie rozmawia Cejrowski z Niemcami jest bez znaczenia, bo i tak wszystko jest już dawno zdecydowane. No i ja tu jestem gotów się zgodzić. To faktycznie jest bez znaczenia. Problemem pozostaje, co zrobić z Cejrowskim. A to pytanie czeka na odpowiedź od wielu lat i nadszedł dobry moment, by sobie na nie odpowiedzieć.

A nasze książki jak zawsze są do kupienia w księgarni na stronie www.basnjakniedzwiedz.pl. Zachęcam z całego serca.

niedziela, 27 października 2013

O gnuśności i zakopanych talentach, czyli refleksje po Targach

O targach w Krakowie trochę już pisałem wczoraj w Salonie24, głównie pod kątem wrażenia, jakie na mnie zrobił Wojciech Cejrowski, spotykający się ze swoimi czytelnikami na stoisku wydawnictwa Bernardinum, umieszczonego dokładnie naprzeciwko naszego. Nie będę powtarzał wszystkiego, co na ten temat napisałem, przypomnę może tylko krótko, że na mnie autentyczne wrażenie zrobiło to, jak wielu fanów ma Cejrowski wśród młodzieży wczesnoszkolnej, i z jaką cierpliwością i szacunkiem on ich wszystkich traktował przez te długie godziny, kiedy zmuszony był głównie pozować do zdjęć i podpisywać się na podsuwanych mu pod nos kartkach papieru. Gabriel twierdzi wprawdzie, że nie ma się czym emocjonować, bo szacunek dla czytelnika – choćby i czytelnika zaledwie potencjalnego – jest kwestią zupełnie podstawową, ja jednak widzę naprawdę bardzo wiele powodów, dla których akurat ktoś taki jak Cejrowski mógł na większość tego wysiłku zwyczajnie machnąć ręką. A nie machnął. On to przetrwał z szerokim uśmiechem na twarzy.
Cejrowski stał tam przy tym swoim fikuśnym stoliku przez bite 6 godzin, boso, w tej swojej wzorzystej koszuli, i popijając tę swoją dziwną herbatkę, gadał z tymi dziećmi, uśmiechał się do nich radośnie, i przyciągał nieustanne tłumy, które normalnie można zobaczyć może tylko w telewizji, kiedy oglądamy jakieś największe światowe gwiazdy popu. Samych książek może za wiele nie sprzedał – a już na pewno nie tyle, ile planował – bo tak naprawdę on tam nie był przede wszystkim pisarzem, ale bohaterem popularnej świadomości, no ale ani przez moment nie można było pomyśleć, że to wszystko jest niezasłużone i niesprawiedliwe.
I oto dziś już wprawdzie Cejrowskiego nie było, natomiast – też tuż obok nas – pojawił się pisarz Stasiuk. I ja uważam, że to, czego byliśmy świadkami właśnie jak idzie o Stasiuka, stanowi doskonałe wręcz uzupełnienie tego, czego wczoraj dokonał Cejrowski. I doskonale przy okazji tłumaczy skalę zjawiska. Proszę sobie wyobrazić, że kiedy przyszedł Stasiuk, natychmiast ustawiła się bardzo długa kolejka czytelników, którzy jednak po tym, jak już kupili, co tam chcieli kupić, i po tym, jak już uzyskali autograf artysty, sobie poszli… i Stasiuk już do końca dnia został niemal zupełnie sam. Widząc, że kolejka zniknęła, poszedłem tam zobaczyć, co on porabia, i zobaczyłem Stasiuka, jak siedzi nadęty i podpisuje jakiemuś samotnemu desperatowi książkę. Ani nie stoi, ani z nim nie rozmawia, ani nawet na niego nie patrzy, tylko siedzi rozwalony w tym głupim krześle i coś tam bazgrze.
I myślę sobie, że to, w tej relacji właśnie między wczorajszym Cejrowskim, a dzisiejszym Stasiukiem, leży cała odpowiedź na pytanie o to, czym jest sukces prawdziwy, a czym sukces zafałszowany. Zaglądam do Wikipedii i czytam o Stasiuku:
„Jest laureatem Nagrody Fundacji Kultury (1994), Fundacji im. Kościelskich (1995), im. S.B. Lindego (2002), Nagrody im. Beaty Pawlak (2004) za Jadąc do Babadag, Nagrody Bursztynowego Motyla im. Arkadego Fiedlera za Fado (2007). Kilkakrotnie nominowany był do Nagrody Literackiej Nike, którą otrzymał raz – w 2005 r. za Jadąc do Babadag. Dnia 5 października 2005, podczas uroczystości w krakowskim magistracie, został uhonorowany przez ministra kultury Waldemara Dąbrowskiego Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis.
Autor licznych felietonów prasowych, publikowanych na łamach ‘Tygodnika Powszechnego’, ‘Gazety Wyborczej’, ‘Tytułu’, ‘OZON-u’, ‘Frankfurter Allgemeine Zeitung’ i innych pism. Jego książki zostały przetłumaczone na wiele języków, m.in. na angielski, fiński, francuski, niderlandzki, niemiecki, rosyjski, norweski, ukraiński, węgierski, włoski, czeski i rumuński”.
Notki dotyczącej Cejrowskiego przytaczać nie muszę, bo raz, że wszyscy mniej więcej wiemy, co tam możemy znaleźć, a poza tym wiemy też, że tam naprawdę nie ma nic ponad to, że on wszystko, co zawdzięcza, zawdzięcza wyłącznie sobie, i – niech będzie, jeśli ktoś sobie życzy – swojemu cwaniactwu i przebiegłości. Ale swojemu, a nie jakichś szarych promotorów.
I właśnie na targach książki w Nowej Hucie można było zobaczyć efekty tego podejścia. Cejrowski był oblężony od początku do końca przez tłum rozentuzjazmowanych fanów i czytelników, natomiast Stasiuk zrobił, co miał do zrobienia, następnie wrzucił na ramiona jakiemuś brudnemu hipisowi pudło z niesprzedanymi książkami i odszedł „z godnością”.
Kiedy już go pożegnaliśmy rozbawionymi spojrzeniami, zajrzałem na to stoisko raz jeszcze i rzuciłem okiem na jego najnowsze książki. I teraz, proszę uważać, bo powiem coś, co jest faktem nie podlegającym dyskusji. Nie wiem, jak to było z nim wtedy, gdy odbierał te fundowane przez swoich kumpli z „Wyborczej” nagrody, ale dziś, to co on pisze, stanowi literaturę na takim poziomie, że ja osobiście mógłbym tego typu książki wydawać po 12 na rok. Zwyczajnie, co miesiąc. Tyle że o wiele, wiele lepsze. To, co dziś produkuje Stasiuk, to przykład tak niesłychanej bezczelności, że ja nie umiem znaleźć na to słów. Tam, na tym nieszczęsnym, opustoszałym stoisku leżały cztery jego książki: „Dojczland”, „Taksim”, „Dziennik pisany później” i „Grochów”. Ja zdążyłem rzucić okiem na dwie z nich: „Dziennik” i „Grochów”. To są książeczki o treści zajmującej mniej więcej jedną czwartą tego, co ja umieściłem w mojej książce o biustonoszu i Świadkach Jehowy, a jak idzie o poziom literacki, to jest tak, jak już wspomniałem wcześniej. Coś takiego, to ja mogę pisać codziennie, tyle że wcześniej musiałbym się ciężko upić, by zabić sumienie.
I to jest druga rzecz, jakiej się podczas tych targów nauczyłem. Brak talentu i zgnuśnienie zawsze idą w parze. Zastanawiam się nawet, czy tak naprawdę jedno i drugie to nie ta sama cholera. Ewangelia to jednak potęga.

Przy okazji chciałbym podziękować wszystkim tym, którzy przyszli na Targi, żeby się z nami zobaczyć, a niekiedy i kupić nasze książki. Pozdrawiam szczególnie Jolę z Sieprawa z Rodziną i Leszka z Krakowa, którzy są ze mną od samego początku. Dzień w dzień. Dziękuję.

piątek, 23 marca 2012

Danse Macabre na ich telefonach

Jeszcze jesienią zeszłego roku, zmartwiony wynikiem wyborów, w których jakimś niewyobrażalnym złym cudem Platforma Obywatelska została wyznaczona przez Naród do reprezentowania jego interesów przez kolejne cztery lata, a Prawo i Sprawiedliwość dało się ograć jak dziecko – choć przyznać muszę, że niektórzy twierdzą, że jakkolwiek faktycznie ograć się dało, to wcale nie jak dziecko – zwróciłem tu uwagę na projekt autorstwa Wojciecha Cejrowskiego, realizowany przez niego z niewiarygodnym wręcz uporem w Internecie, a polegający na regularnej produkcji krótkich, ledwo minutowych migawek, stanowiących z jednej strony parodię starych kronik filmowych, a z drugich bardzo złośliwy atak na władzę. Chodziło mi o dwie rzeczy. Pierwsze to to, że ja naprawdę uważam, że owe „kroniki” Cejrowskiego stanowią prawdziwe dzieło współczesnej polskiej satyry politycznej, a dwa, że moim zdaniem siła tego ataku jest tak potężna, że gdyby sztab wyborczy PiS-u uznał, że całą kampanię oprze wyłącznie na tych krótkich filmach, wybory zostałyby wygrane, i to bardzo znacznie. One zostałyby wygrane nawet gdyby Jarosław Kaczyński i tak wydał tę swoją nieszczęsną książkę, powiedział w niej o Merkel dokładnie to co powiedział, a System wziął by się za niego tak jak to zrobił faktycznie. A stałoby się tak z tej prostej przyczyny, że Cejrowski w kolejnym swoim wejściu by ów propagandowy atak błyskawicznie zneutralizował.
Dlaczego myślę, że pieniądze jakie sztab Prawa i Sprawiedliwości wydałby na kampanię, płacąc Cejrowskiemu za te filmy tyle ile on by sobie zażyczył, z pewnością nie zostałyby zmarnowane? Otóż dlatego, że ten typ poetyki, a więc cała ta peerelowska wścieklizna ubrana w ów peerelowski syf, to jest to co jest akurat bardzo modne, i to niezależnie od wieku, zwłaszcza wśród osób uważanych za wykształconych. Sukces starych filmow Barei, ów nowy styl polegający na kultywowaniu pamiątek po Peerelu, czy to w postaci zdjęć pustych półek z octem, ormowskich czapek, kartek żywnościowych, sznurka do snopowiązałek i takich tam, świadczy o tym, że PRL funkcjonuje jako bardzo wdzięczna satyra. W sposób wybitny. Ale tu by było jeszcze coś więcej. To co robi Cejrowski jest, jak już wspomniałem, naprawdę znakomite, i nie ma takiej możliwości, by ten typ kampanii został w jakikolwiek sposób propagandowo zniszczony. Poza tym, niechby tylko ktoś spróbował, a natychmiast jedynym tego efektem byłoby dostarczenie Cejrowskiemu tematu do kolejnych odcinków, i cały wysiłek w jednej chwili trafiłby szlag.
Niestety, ani ja nie wiedziałem wcześniej, że te filmy w ogóle istnieją, ani Prawo i Sprawiedliwość nie wpadło na pomysł, by ich użyć w kampanii – oczywiście że negatywnej, bo tylko taka dziś działa – przeciwko Platformie Obywatelskiej, i wszystko skończyło się jak się skończyło, tyle że Cejrowski wciąż kręci swoje „kroniki”, umieszcza je w Internecie, a my tu sobie je regularnie oglądamy i mamy z nich naprawdę dużo czystej satysfakcji. Ale jest coś jeszcze. Ponieważ one, poza rozbawianiem nas i niesieniem tej szczególnej pociechy, stanowią znakomity bieżący komentarz do aktualnych wydarzeń, ja je też trochę traktuje jak źródło informacji. Bo jest tak, że Cejrowski przy ich pomocy bardzo dokładnie relacjonuje to co się dzieje w kraju, a co przechodzi przez ręce jednego czy drugiego Pałacu. I oto niedawno dowiedziałem się, że Donald Tusk oficjalnie i publicznie zakomunikował, że otwarcie Stadionu Narodowego jest takim sukcesem, że ów sukces prawdopodobnie przede wszystkim przykryje wszystkie ostatnie katastrofy, a poza tym udowodni, że ktoś kto jest w stanie wyprodukować coś tak pięknego jak Stadion Narodowy, tak naprawdę nie może być fajtłapą i fuszerem. A słowa Premiera brzmiały dokładnie tak:
„Kondycja moich ministrów i kondycja całego rządu jest zdecydowanie lepsza niż opinie na temat tego rządu i ocena poszczególnych ministrów.
To jest trochę tak, jak ze Stadionem Narodowym. Jeszcze kilka dni temu czytałem w popularnym dzienniku, że to jest fuszerka stulecia, a dzisiaj czytam, że nie ma fajniejszej tapety na komórkę niż zdjęcie stadionu w meczu otwarcia. Cieszę się, że tak szybko zmieniamy zdanie.
Mam nadzieję, że także ocena działań poszczególnych ministrów będzie adekwatna do rzeczywistej ich pracy, a nie do aktualnego nastroju”.
Kiedy usłyszałem u Cejrowskiego o tej tapecie, w pierwszej chwili nawet nie pomyślałem, że to może być prawda. Zwyczajnie uznałem, że to tylko taki dowcip, no bo wprawdzie każdy z nas wie, że możliwości Donalda Tuska są niemal nieograniczone, niemniej przesadzać też nie wypada. Jednak córka moja nagle, naiwnie jak to dziecko, zapytała mnie, czy myślę, że Tusk faktycznie powiedział to o tej tapecie, a ja nagle sobie pomyślałem, że co jeśli tak? Co jeśli on rzeczywiście uznał, że ten stadion to „fajna” tapeta na komórkę i że niedługo ludzie będą sobie dawać na tapety swoich komórek również „fajne” zdjęcia jego rządu? Wpisałem więc w googlu „stadion tapeta Tusk”… no i okazuje się, że owszem. Jak najbardziej. To się zdarzyło. A wynik tego wypadku przekleiłem wyżej.
Od owego odkrycia minęło już trochę czasu, i przyznam, że nawet nie planowałem o tym pisać. Jednak w ostatnich dniach wydarzyły się dwie rzeczy, które jakoś mi utkwiły w pamięci, i jednocześnie przypomniały tę tapetę. O pierwszej z nich pisałem już ostatnio Chodzi mi o tę scenę pokazaną wielokrotnie w telewizji, jak to prezydent, w ramach codziennej pracy na rzecz podratowania, jak mówią, zrujnowanego zdrowia, udaje się na intensywny spacer po Łazienkach. Druga migawka dotyczyła żony Prezydenta, Anny Komorowskiej, jak występuje na jakiejś oficjalnej imprezie i próbuje odczytywać z kartki jakiś tekst, w jezyku może niemieckim, a może szwedzkim, trudno naprawdę stwierdzić. I nawet nie chodzi o to, że ona go czyta tak jak ja bym pewnie czytał tekst napisany po węgiersku, czy francusku, ale o sposób w jaki ona się przy tym zachowuje. Otóż ona stoi na tej mównicy i robi wrażenie osoby albo nieskończenie głupiej, albo kompletnie rozbitej psychicznie, jak… ja wiem? Bohaterki filmow Bergmana, które się nażarły jakichś środków uspokajających, i jedynym tego efektem jest to, że z jednej strony są w stanie skrajnego napięcia, a z drugiej, starają się to napięcie pokonać, podrygując i chichocząc. Trochę żałuję, że nie umiem w sieci znaleźć filmu z tego popisu, ale z drugiej strony nawet nie wiem, czy warto. Ona zawsze zachowuje się mniej więcej tak samo, a więc jakby była przez swojego męża nieustannie i najokrutniej w świecie gnojona, a więc kto wie, czy ta prezentacja by coś do tej naszej dzisiejszej refleksji wniosła?
O jakie zachowanie mi chodzi? Żeby je opisać muszę wrócić do wydarzenia jeszcze wcześniejszego, też tu już dyskutowanego, kiedy to Pierwsza Para występowała w telewizji z życzeniami z okazji Dnia Dziadka, a na samym środku kadru, na koniku na biegunach, siedziała ich wnuczka i w kompletnym zapamiętaniu się huśtała. Piszę „w zapamiętaniu”, bo ona wyglądała mniej więcej tak, jak prezydent Komorowski na spacerze w Łazienkach, jego żona z tą kartką zapisaną niemiecką fonetyką, i jak zapewne musiał wyglądać Donald Tusk, kiedy opowiadał o tych tapetach. Bo ja to własnie tak widzę. On wszyscy zachowują się jakby byli w stanie takiego zdenerwowania, że jedynym lekarstwem na nie jest oczywiście wziąć jakieś leki, ale ponieważ ich w pewnym momencie jest już za dużo, to oni zaczynają się zachowywać jakby już tylko stanowili rozedrgany strzępek nerwów. Chciałbym jakoś opisać to co sobie o nich wszystkich myślę, i nagle mi się już tylko przypomina pewna moja uczennica sprzed lat, która z jakiegoś powodu nieustannie sobie rozdrapywała cyrklem rękę. Tak ich właśnie wszystkich widzę. Tych ludzi na skraju nerwowego załamania, którzy oczywiście bardzo się starają trzymać fason, niekiedy nawet udaje im się robić wrażenie wesołych i pełnych energii, ale raz po raz wyłazi im spod tej maski ten cyrkiel, te zaciśnięte zęby i to opętanie, które ich dzień po dniu zżera.
W komentarzu pod tekstem o spacerującym Komorowskim nasza serdeczna koleżanka Marylka zasugerowała, że owa jurność, z jaką Bronisław Komorowski prezentował się na tym swoim spacerze, świadczy o tym, że wszystkie te teksty, które swego czasu „Gazeta Polska” nam podsyłała, żebyśmy pamiętali, że dni Komorowskiego są policzone, to zwykła bzdura. Że on jest zdrowy jak rydz i zawsze gotowy, żeby ruszyć w knieje i sobie coś upolować. A ja na to zaproponowałem, że nie wiadomo nic. Jego serce może być faktycznie w świetnym stanie, tyle że co z tego, jeśli oni wszyscy – niewykluczone że zwyczajnie przez ten Smoleńsk – zwyczajnie zwariowali i te ich podskoki to zwykły Taniec Śmierci? Co więc z tego? A ja bym wcale nie był taki pewien, czy nie mam racji. To biedne, kompletnie zafiksowane bujające się na koniku dziecko, jego babcia dukająca nerwowo swój niemiecki tekst, jej dziadek pędzący alejkami Łazienek, pewnie dlatego że lekarz kazał, no i wreszcie Donald Tusk, opowiadający jakieś idiotyzmy o Narodowym Stadionie na tapetach polskich komórek – to może faktycznie być już tylko jakiś smutny rytuał na ostateczne odejście. Kto wie, czy Prawo i Sprawiedliwość, czekając w tym swoim przyczajeniu, nie wie, co robi?
Pomyślmy więc, że owszem. Że tak to właśnie jest, i rozluźnijmy się ciepło przy jednej z kronik Cejrowskiego. Nie tej opisanej wyżej. Takiej której możemy nie znać. A jak już się przestaniemy śmiać, pomyślcie trochę o mnie i o tym blogu, i zechciejcie go wesprzeć czym tam macie pod ręką. Numer konta jest tuż obok. Dziękuję.

środa, 23 kwietnia 2008

Brunatny Kowboj kontra Stowarzyszenie Drobnych Kłamczuchów

Histeria związana z osobą Wojciecha Cejrowskiego trwa kolejny dzień i z niewiadomych powodów zatacza coraz szersze kręgi.
Jest to o tyle ciekawe, że można by było sądzić, że ktoś taki jak Wojciech Cejrowski nie powinien zaprzątać ani głów światłych, ani głów mniej światłych, ani nawet głów kompletnie ciemnych z tej prostej przyczyny, że jest on obecnie kompletnie nikim, przynajmniej z punktu widzenia czegoś, co się nazywa domeną publiczną.
Owszem, pokazuje się w telewizji, owszem, wydaje nawet książki, ale jego pozycja medialna jest mniej nawet istotna niż jest to w przypadku kogoś takiego, jak niejaki Pudzian, albo Katarzyna Skrzynecka.
Więc skąd taki zgiełk?
ytanie to należy postawić jeszcze z jednego powodu. Otóż z Cejrowskim jest pewien problem. Mianowicie w okresie, kiedy był on jeszcze, przez krótki czas, ale czas bardzo istotny, kimś ważnym, został przez główne media i główne autorytety w Polsce potraktowany, jak osoba trędowata. Nie ma sposobu, żeby wyliczyć tu choćby jeden mały procent wyzwisk, którymi został Cejrowski obsypany przez umysły najwybitniejsze. Za co? Za to, że publicznie powiedział, że jest z Ciemnogrodu i uważa to za powód do chwały.
Jeśli w ostatnich czasach o Cejrowskim słyszeliśmy tak mało, albo zgoła nic, to nie dlatego, że na uwagę nie zasługiwał, bo zasługiwał o wiele bardziej, niż wspomniana już Katarzyna Skrzynecka i wielu, wielu innych. Nie słyszeliśmy o nim, bo nie dawał powodu, żeby go dalej niszczyć. Po prostu zajął się swoimi ukochanymi Indianami i temu zajęciu oddawał się profesjonalnie i szczerze. A cóż to może obchodzić funkcjonariuszy nowej ery?
I teraz nagle podnosi się rwetes. Dziennik na pierwszej stronie podaje: Cejrowski opuszcza Polskę, bo nie chce płacić podatków. W swoim internetowym wydaniu zmienia akcent: Cejrowski opuszcza Polskę, bo nie podoba mu się Tusk. Wewnątrz numeru, vice-naczelny Dziennika pisze: “Cejrowski z komika stał się postacią komiczną”.
I oczywiście nie ważne jest, że Dziennik i jego funkcyjni kłamią. W końcu do tego zdążyliśmy się już przyzwyczaić.
Ważne jest co innego. Z jakiegoś powodu, najniższy krąg medialnego piekła postanowił zrobić z Cejrowskiego sprawę ogólnonarodową. Z jakiegoś powodu zdecydowano się doprowadzić do sytuacji, w której Cejrowski niedługo stanie się bohaterem Szkła Kontaktowego, a banda głupków (nie piszę "wykształciuchów", bo mogą pomyśleć, że ich chwalę), którzy nie mają o niczym pojęcia, o ile ich wcześniej nie uświadomią Miecugow z Sianeckim, która dotychczas kojarzyła nazwisko Cejrowski z cerowaniem może, będzie słała do TVN-u sms-y piekląc się na haniebny postępek "tego" Cejrowskiego.
Swego czasu Bergman - reżyser - opuścił Szwecję ze względu na wysokie podatki. Ostatnio czytamy wywiady z Johnem Cleesem, który opuścił Anglię, bo go mierzi angielska pogoda. Aktor Depp mieszka we Francji i przy byle okazji pluje na Amerykę, bo tak mu się podoba.
Nasz wielki i kochany Wojciech Fibak głównie mieszka za granicą, a to, czy ma jeszcze polskie obywatelstwo, nikogo nie obchodzi, i tak naprawdę nikt tego nie wie.
Cezary Michalski natomiast nie przespał minionej nocy, bo dostał cholery na Cejrowskiego i dziś musi wszystkich swoich czytelników poinformować, że “Cejrowski stał się tylko śmieszny”.
No to ja w tej sytuacji mam panu redaktorowi coś do powiedzenia. I powiem to z zachowaniem odpowiedniej, jak na sytuację, stylistyki:
Otóż, słuchaj Pan! Cejrowski był śmieszny zawsze, o czym Pan dobrze wiesz. Natomiast Pan kiedyś śmieszny nie byłeś. Pan się śmieszny stałeś dopiero jakiś czas temu. Ale wygląda na to, że złapało to Pana na fest”.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...