Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sprawiedliwość. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą sprawiedliwość. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 1 marca 2022

Death Wish no.19

 

      Temat rosyjskiej napaści na Ukrainę, jak to zwykle w tego typu sytuacjach bywa, obok kwestii podstawowych i niezmiennie bieżących, utrzymuje naturalnie pewien margines, który przez konieczność zachowania koniecznej powagi pozostaje wciąż tylko i niezmiennie marginesem. Ja dziś jednak chciałbym poświęcić mu parę, moim zdaniem interesujących refleksji. A więc nie mogłem nie zauważyć, że wśród obecnych w publicznej przestrzeni reakcji na owo nieszczęście pojawiło się kilka takich które zdecydowanie dają do myślenia, gdy chodzi o kondycję, jakby się przed tym określeniem bronić, jednak elit. Na pierwszy strzał zdecydowanie wysuwa się odpowiednio pierwsza gwiazda stacji TVN24, mianowicie Monika Olejnik, która w sztandarowym programie stacji zapytała zaproszonych do programu ekspertów, dlaczego Ukraina, dla uniknięcia tak tragicznych dla państwa i jego mieszkańców nalotów rosyjskiego lotnictwa, po prostu nie zamknie swojej powierzchni powietrznej. Świat nie zdążył dojść do siebie po tym wyskoku, który, jak się zdaje, przebił nawet  niegdysieszą uwagę marszałek Kidawy Błońskiej o naturze, która gdyby chciała to by sama przekopała Mierzeję Wiślaną, gdy ta sama Olejnik zaproszonego przez siebie jakiegoś ukraińskiego poetę zapytała, dlaczego Rosji tak bardzo zależy na tym, żeby zająć akurat Kijów, a nie jakieś inne ukraińskie miasto, a w tym samym czasie bracia Karnowscy zadali mniej więcej to samo pytanie rosyjskiemu ambasadorowi w Warszawie, jak mówią, po to. uzyskać "materiał o wadze historycznej". I to jest oczywiście temat, ja jednak nie zamierzam się nim dalej zajmować, bo w kolejce czeka coś jeszcze lepszego. Otóż, jak się okazuje, w obliczu wojny na Ukrainie znaczna część niesławnego frontu antyszczepionkowego zdecydowała zaprezentować nam jak to ich oczytanie, mądrość i głębokość myślenia potrafi sięgać poza kwestie tak proste jak COVID i rozbuchać internetową akcję pod hasłem „Nie ma żadnej wojny”. By się niepotrzebnie nie rozdrabniać i skupić na samym problemie, wystarczy że wspomnę jak to Piotr Wielgucki, niektórym z nas znany jako Matka Kurka, który w internetowej przestrzeni utrzymuje cały legion, przedstawił na Twitterze serię zdjęć z których wynika, że na Ukrainie nie toczy się żadna wojna, a to wszystko co się nam pokazuje, to taka sama manipulacja jak ów COVID.

       A zatem, jak wspomniałem na końcu, dzieją się wokół owej tragedii rzeczy, o których najtęższym umysłom się nie śniło i ja bym bardzo chciał tym właśnie szaleństwom poświęcić dalszą część tej notki, ale niestety nie potrafię, bo tą Zieloną Ukrainą żyję przez każdy dzień mojego życia i żyję bardzo na serio. A skoro tak, to nie mam ochoty na żarty. A zatem zupełnie poważnie wspominam kilka nazwisk z całkiem niedawnej przeszłości. Zachęcam do refleksji:

- 24 marca 2016 Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii uznał Radovana Karadžicia winnym zbrodni przeciwko ludzkości (w tym ludobójstwa w Srebrenicy) i skazał go na 40 lat pozbawienia wolności. 20 marca 2019 Izba Odwoławcza tego sądu odrzuciła apelację i zmieniła poprzedni wyrok na karę dożywotniego pozbawienia wolności.

- 22 listopada 2017 trybunał haski skazał Ratka Mladicia na dożywotnią karę pozbawienia wolności. 8 czerwca 2021 wyrok został podtrzymany przez Mechanizm Narodów Zjednoczonych dla Międzynarodowych Trybunałów Karnych w Hadze (izba apelacyjna odrzuciła apelację złożoną zarówno przez Mladicia jak i prokuraturę).

- 31 marca 2001 roku aresztowano Slobodana Miloševicia, pod zarzutem nadużycia władzy i korupcji. 29 czerwca 2001 roku został przekazany Międzynarodowemu Trybunałowi Karnemu dla byłej Jugosławii. Miloševicia oskarżono m.in. o zbrodnie przeciwko ludzkości, zbrodnie ludobójstwa i nieprzestrzeganie konwencji wojennych podczas konfliktów zbrojnych w Chorwacji, Bośni i Hercegowinie oraz Kosowie. Łącznie postawiono mu 66 zarzutów.

11 marca 2006 zmarł w haskim więzieniu. Oficjalną przyczyną jego śmierci podaną przez lekarzy był atak serca.

- W 2013 roku Praljak znalazł się wśród sześciu bośniackich Chorwatów skazanych przez Międzynarodowy Trybunał Karny dla byłej Jugosławii (ICTY) za zbrodnie wojenne podczas wojny chorwacko-bośniackiej. Został skazany na 20 lat więzienia. W 2017 roku złożył apelację od wyroku. 29 listopada 2017 Praljak, po wysłuchaniu wyroku w sprawie winy, wypił roztwór cyjanku potasu i wkrótce potem zmarł.

        A skoro już doszliśmy aż tak daleko, skoro przestaliśmy się zajmować głupstwami i weszliśmy na poziom zbrodni i kary, to chciałbym zakomunikować, że ten cyjanek podoba mi się najbardziej. I z tą myślą życzę nam wszystkim jak najszybszego powrotu do normalnego życia braciom Ukraińcom.

 


 

sobota, 27 listopada 2021

Czy prezes Stypułkowski może zostać ministrem sprawiedliwości w przyszłym rządzie Pawła Grasia?

 

      Myślę że każdy z nas wie o tym, że wśród wielu różnych bankowych instytucji operujących na naszym terenie jest też bank o wdzięcznej nazwie mBank, a wie to choćby i stąd, że jego nazwa każdej zimy pojawia się na ekranach naszych telewizorów przy okazji dorocznego cyrku pod nazwą Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, jako jeden z owego wydarzenia głównych sponsorów. Przy tym jednak z całą pewnością mniej znanym faktem jest to, że od roku 2010 prezesem tego czegoś jest człowiek nazwiskiem Cezary Stupułkowski, wcześniej prezes PZU, a jeszcze wcześniej Banku Handlowego przekształconego następnie w Citi Handlowy. Wedle powszechnie dostępnych danych, Cezary Stypułkowski, jako prezes mBanku, w roku 2019, z tytułu pełnionej funkcji, zarobił 4,7 mln zł., a w kolejnym, jak wiemy, kryzysowym roku 2020, ponad 5 mln, stając się tym samym najlepiej zarabiającym prezesem banku w Polsce.

       Ktoś zapyta, co ja mam do Cezarego Stpułkowskiego, bo z całą pewnością nie to, że on rok w rok zgarnia takie pieniądze; w końcu pierwszy lepszy piłkarz angielskiej Premier League bije go na głowę, a z pewnością jest od niego znacznie mniej inteligentny. Wcale też nie chodzi mi o to, że jak się mogliśmy od początku wszyscy domyślać, a o czym w swoich dokumentach informuje IPN, ów Stypułkowski swego czasu był współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa; w końcu lepsi od niego do owej wesołej gromadki dołączyli, by wspomnieć choćby paru byłych prezydentów RP. Rzecz polega na czym innym, ale do tego by ją odpowiednio naświetlić muszę się odwołać do Onetu i tego, co jeszcze w czasach, gdy wprawdzie Polską rządziła już koalicja Prawa i Sprawiedliwości, Ligi Polskich Rodzin oraz Samoobrony, ale w głowach niektórych wciąż głównym obiektem systemowego ataku było prowadzone przez Leszka Millera, a przegniłe do szpiku kości korupcją SLD, ów Onet zechciał podać jako jedną ze swoich codziennych wiadomości. Proszę teraz na pewien czas o mnie zapomnieć i wczytać się w tamten tekst. Mamy rok 2006:

„Do tragedii doszło 11 listopada 2002 r. na drodze do Gdańska w pobliżu miejscowości Powierż, przy skrzyżowaniu z drogą lokalną Wiłunie - Powierż - Bartki. Dopuszczalna szybkość w tym miejscu wynosiła 90 km/godz. Informowały o tym czytelne oznakowania. Tymczasem mimo panujących już ciemności (minęła godz. 16) i wilgotnej jezdni, volvo pędziło z prędkością 144-156 km/godz. A może nawet większą, jak oceniają biegli. Kierowcą był ówczesny prezes CitiBanku  (dawniej Bank Handlowy) Cezary Stypułkowski. Samochód, podrasowane volvo S80, był autem służbowym. Zwykle prowadził je Sylwester Osiński, kierowca zatrudniony w CitiBanku. Jednak tym razem prezes nie skorzystał z jego usług -  nie jechał sam, lecz w towarzystwie Agaty K., dziennikarki telewizyjnej. Według informatorów 'GP' Stypułkowski mógł być pod wpływem alkoholu.

Pechowo z drogi lokalnej wyjechał fiat 126p. Znajdowało się w nim trzech nastolatków: Radosław Sobotko, który prowadził,  Radys i Szczepański. Fiat zatrzymał się, aby przepuścić samochody jadące bliższym pasem w kierunku Gdańska - droga lokalna jest drogą podporządkowaną. Potem przyspieszył i próbował włączyć się do ruchu. Był bez szans - miał na to tylko 3 sekundy.  Z dokumentów wynika, że zderzenie na skutek dużego przekroczenia prędkości przez prowadzącego volvo było nie do uniknięcia. Rozpędzone auto uderzyło przednią lewą częścią swojej karoserii w tylną prawą część karoserii malucha, który skręcał w lewo przy minimalnej prędkości. Prędkość volvo w połączeniu z imponującą masą spowodowała przerażające skutki: zupełną deformację nadwozia fiata 126p, wyrwanie kilkusetkilogramowej bryły metalu składającej się z fragmentu karoserii i silnika, odrzucenie ich  kilkadziesiąt metrów dalej, a także  duże uszkodzenie przydrożnej bariery ochronnej. Kierowca fiata 126 p i jeden z pasażerów zginęli na miejscu, drugi pasażer zmarł po kilkunastu dniach w szpitalu. Cezary Stypułkowski odniósł tylko nieznaczne obrażenia.

Sprawę prowadziła prokuratura w Nidzicy. Dotarliśmy do dokumentów tego śledztwa. Policjanci z drogówki oraz ich biegły rzetelnie wywiązali się ze swoich obowiązków. Opinia techniczna dowodzi ponad wszelka wątpliwość, że Stypułkowski przekroczył dozwoloną prędkość i nie zachował odpowiedniej ostrożności zbliżając się do skrzyżowania.  Mimo to śledztwo skierowano w stronę uniewinnienia byłego prezesa PZU. Brała w tym udział nie tylko miejscowa prokuratura, ale i pracownicy CityBanku. Jak wynika z zebranych przez nas informacji, na miejsce wypadku został przywieziony kierowca Sylwester Osiński. W Nidzicy krążyła wieść, że to on został początkowo wpisany do protokołu zdarzenia jako kierowca prowadzący służbowe volvo. Dziś trudno to sprawdzić. W każdym razie chodziło o to, że był trzeźwy. Stypułkowskiemu krwi nie pobrano. Jak powiedział dziennikarzowi 'Wprost'  wiosną br. prokurator Marek Borowiecki z prokuratury rejonowej w Nidzicy,  nie było takiej potrzeby, bo dmuchanie w alkomat wykazało zero alkoholu. Decyzję o odstąpieniu od badania krwi podjął sam Borowiecki (test alkomatowy jest znacznie mniej wiarygodny od badania próbki krwi). Pierwsze zeznania Stypułkowski złożył dopiero 15 listopada 2002 r., następne - 14 lutego 2003 r. Twierdzi w nich, że jechał ‘w granicach dozwolonej szybkości’. Daje też wyraz swojemu ‘zaskoczeniu’, gdy ujrzał w bardzo bliskiej odległości fiata. Zeznania są bardzo zręczne, mają na celu stworzenie przekonania, że całą winę za kolizję ponosi kierowca malucha. Prokurator dał wiarę słowom byłego prezesa - uznał, że Stypułkowski jechał z dozwoloną szybkością, a kierowca fiata 126p spowodował wypadek, naruszając przepisy drogowe. Rzekomo miał także wjechać na drogę bez włączonych świateł, choć zeznania świadków i pierwsza ekspertyza sporządzona na wniosek policji stwierdzały, że maluch był oświetlony i dobrze widoczny. Taki sam jest sens ekspertyzy, zamówionej przez komendę powiatową w Nidzicy, otrzymanej 28 lutego 2003 r. W efekcie prokuratura w Nidzicy uznała winę zabitego kierowcy fiata. Rodziny ofiar nie otrzymały żadnego zadośćuczynienia. Śledztwo postanowieniem prokuratury w Nidzicy umorzono w kwietniu 2003 r.

O wypadku milczały media, choć początkowo był dosyć głośny, a na miejsce zdarzenia przybyli nawet dziennikarze z centralnej  prasy i telewizji. Mimo to Stypułkowski musiał odejść ze stanowiska prezesa CitiBanku. W jego oficjalnym CV  podaje się, że był to skutek konfliktu z amerykańskim właścicielem. Jeden z wysokich funkcjonariuszy tego banku twierdzi jednak, że Amerykanie nie chcieli jako prezesa człowieka, który spowodował śmierć trzech osób. Tym bardziej, że podejrzewali winę sprawczą Stypułkowskiego.  Na początku 2003 r. został odwołany i odszedł z CitiBanku.

Niemal natychmiast po umorzeniu śledztwa otrzymał fotel prezesa PZU, który jak na zamówienie został zwolniony.

Kierowany przez niego największy polski ubezpieczyciel zorganizował szeroko reklamowaną akcję ‘Stop wariatom na drodze’, skierowaną na zwiększenie bezpieczeństwa na drogach.

Wokół tragedii w Powierży zapadło milczenie na prawie dwa lata, mimo że rodziny ofiar upominały się o sprawiedliwość. Choć w wywiadzie, jakiego 14 maja br. udzielił międzynarodowemu miesięcznikowi ‘Forbes’,  Stypułkowski wspomina zdawkowo, że podobno już w 2004 r.  jakieś ‘osoby jeździły do rodzin ofiar i namawiały je do złożenia zażalenia na postanowienie prokuratury’. Sam były prezes w pierwszą rocznicę śmierci trzech nastolatków wysłał ich rodzinom listy. Podkreślał w nich, że w sumieniu czuje się niewinny oraz… przekazywał wyrazy współczucia.

Jednak po zmianie ekipy rządzącej do ministra sprawiedliwości wpłynęła skarga rodzin na umorzenie śledztwa przez prokuraturę w Nidzicy. Czynności sprawdzające podjęła prokuratura okręgowa w Białymstoku. Niebawem ma zapaść decyzja o wznowieniu śledztwa i sądzę, że będzie pozytywna. Redakcja GP jest w posiadaniu opinii  sporządzonej przez biegłego na zlecenie tej prokuratury. Ustalił on ponad wszelką wątpliwość, że sprawcą potrójnego śmiertelnego wypadku był kierowca volvo S80. To sprawstwo jest zagrożone karą więzienia do lat ośmiu”.

       Co tam było dalej, tego nie wiem, ale mogę się domyślać, że dalej już nie było nic i to samo nic mamy dziś. Niedawno cała Polska żyła szaleńczą jazdą przez którąś z polskich wsi Donalda Tuska. Jemu akurat nikt nie wyszedł na drogę, a przecież mógł, bo czemu nie. Ma szczęście cwaniaczek, bo sytuacja jest taka, że w przeciwnym wypadku prezesem wielkiego banku już by nie został. Dziś już nie. I to jest powód, dla którego stoję tu gdzie stoję od lat.



 

wtorek, 24 sierpnia 2021

O niezbywalne prawo każdego człowieka do wyjścia siusiu

 

Jest tak, że zgodnie z najnowszą tradycją, wyruszam właśnie pod Poznań, by wziąć udział w rekolekcjach organizowanych między innymi przez znanego nam aż nazbyt dobrze księdza Rafała Krakowiaka, a zatem do końca tygodnia mnie tu Państwo nie zobaczą. Jest też jednak i tak, że dzięki histerii, w jaką z coraz większą intensywnością popada nasza kochana opozycja, mamy naprawdę wiele nadzwyczaj interesujących refleksji, i ja chciałbym bardzo dorzucić swoich kilka słów na tematy bieżące. Tu jednak, również zgodnie z tradycją, proponuję wspomnieć sobie mój dawny tekst, dotyczący jak najbardziej bohatera ostatnich dni, Władysława Frasyniuka, ale też kogoś, o kim, mam nadzieję, jeszcze zanim umrę, usłyszymy, czyli Janusza Lewandowskiego. Zapraszam serdecznie i do zobaczenia za tydzień.

 

 

      Przy okazji któregoś z wcześniejszych ataków uzbrojonych szaleńców, jakie mają od czasu do czasu miejsce w Stanach, a a o których donoszą nam media, żona moja zwróciła uwagę na fakt, że, zwłaszcza tam, w Ameryce, niemal zawsze, po zrealizowaniu swojego szatańskiego planu, napastnik popełnia samobójstwo. Zdaniem mojej żony, tam nie ma mowy o żadnym samobójstwie, a już na pewno nie w większości wypadków, tylko o zwykłej egzekucji. I ja jak najbardziej skłonny jestem się z tą opinią zgodzić. Doskonale bowiem rozumiem emocję policjantów, którzy mają przed sobą kogoś, kto zabił niekiedy nawet dziesiątki ludzi, a jednocześnie świadomość, że nawet jeśli ów gagatek zostanie skazany na karę śmierci, to przez następne lata społeczeństwo i tak będzie musiało cierpliwie znosić jego obecność. A zatem, czy nie lepiej wziąć sprawy w swoje ręce, wyegzekwować sprawiedliwość,  a następnie bezradnie rozłożyć ręce i powiedzieć, że no trudno, nie udało się go postawić przed sprawiedliwością?

      I oto, jak wiemy, doszło do kolejnego ataku, gdzie kolejny z nich zamordował kilkanaście osób… jednak tym razem, jakimś dziwnym zrządzeniem losu, ani nie popełnił samobójstwa, ani nawet nie został postrzelony, tylko z prawdziwie europejską kulturą aresztowany i osadzony, by potem już tylko czekać na proces, który pewnie na dodatek pozwoli go wysłać do słynnego więzienia ADX Florence, gdzie nie pojawi się nawet najmniejsza szansa, by go zabili jacyś czarni gangsterzy, którzy potrafią znieść wiele, byle nie opętanych durniów.

      Ktoś spyta, co mi strzeliło do głowy, by nagle się zajmować sprawą tak wydawałoby się trywialną, jak prawo i sprawiedliwość w świecie, gdzie ani jedno i drugie właściwie ani nie istnieje, ani też istnieć nie może. Otóż proszę sobie wyobrazić, że głównym powodem tego jest niedawne zatrzymanie przez policję Władysława Frasyniuka i wrzawa, jaka się podniosła od lewej do prawej strony w związku z tym, że podczas zatrzymania policjanci założyli Władkowi kajdanki. Co wyjątkowo ciekawe, głos w sprawie zabrał nie kto inny jak sam Janusz Lewandowski, minister przekształceń własnościowych w „złotych latach” III RP, i występując w programie „Kropka nad i” Moniki Olejnik, zaproponował, by „obrazek Frasyniuka w kajdankach kojarzył się po wsze czasy z ‘dobrą zmianą’”. W pierwszej chwili, kiedy przeczytałem te słowa, uznałem że z opinią Lewandowskiego zgadzam się w stu procentach. W rzeczy samej, widok Frasyniuka w kajdankach kojarzy mi się jak najbardziej z Dobrą Zmianą – w cudzysłowie, czy bez –  jednak kiedy zagłębiłem się w samą rozmowę, uznałem, że sprawa jest jednak głębsza i wymaga głębszej analizy. Otóż kiedy Lewandowski mówił o Frasyniuku w kajdankach, nawiązał przy okazji do znanej nam sprzed lat sprawy samobójstwa Barbary Blidy i wtedy nagle, całkiem przytomnie, Olejnik przywołała wyjaśnienie ministra Brudzińskiego, który przypomniał, że do dziś kierowane są do służb pretensje, że wówczas – zapewne biorąc pod uwagę polityczną pozycję Blidy – kajdanek jej nie założono. I proszę sobie wyobrazić, że na to Lewandowski zareagował z ironicznym zacięciem: „No to niechcący… to jest rzeczywiście rozsądek naszych ministrów, że przywołał to również drugie skojarzenie. Tamto jest istotne dla postrzegania paru ludzi, którzy nigdy nie powinni zbliżyć się do narzędzi władzy państwowej, bo nadużywają tych narzędzi”.

      Ja wprawdzie nie jestem w stanie złapać ani sensu owej ironii, ani nawet logiki takiej akurat reakcji pana posła, byłego ministra, a mimo to, po głębszym zastanowieniu, jestem skłonny zupełnie szczerze zgodzić się z postulatem, by, gdy już dojdzie co do czego, pewnej szczególnej grupie polityków – i do niej jak najbardziej zaliczyłbym również Janusza Lewandowskiego – w żadnym wypadku kajdanek nie zakładać. Powiem więcej. Nawet jeśli oni w pewnym momencie zwrócą się do prowadzących zatrzymanie oficerów o pozwolenie wyjścia do ubikacji, należy im to umożliwić, ze szczególną dbałością o to, by mogli skorzystać ze swoich praw, w dodatku z zachowaniem pełnej dyskrecji i szacunku dla prywatności.

      Jak już wspomniałem wczoraj, a pozwolę sobie ten fakt przypomnieć jeszcze parokrotnie, dokładnie na przełomie lutego i marca mija równe dziesięć lat, jak zacząłem prowadzić ten blog. Myślę, że nic nie stoi na przeszkodzie, by, wspominając to, co tu zostało przez te lata powiedziane i napisane, uznać, że nic nie zaszkodzi, jeśli tę właśnie myśl przyjmiemy jako motto całego tego przedsięwzięcia: „Żadnych kajdanek dla najbardziej zasłużonych funkcjonariuszy III RP!”



 

niedziela, 7 lutego 2021

Marvin Heemeyer, czyli o zrównywaniu z ziemią

Plan miałem taki, by w tę piękną mroźną niedzielę dać Państwu od siebie odpocząć, ale właśnie wróciłem ze spaceru z psem i uznałem, że jest za zimno, żeby się snuć po okolicy, więc może pojawi się tu i ówdzie chwila, by sobie coś poczytać. Na tę okoliczność chciałbym przypomnieć stary tekst, zamieszczony w moim zbiorze o Diable, o pewnym zdesperowanym człowieku nazwiskiem Heemeyer, którego Ameryka wstydzi się niemal tak samo jak Brytyjczycy swojego słynnego indyjskiego żywopłotu. Bardzo więc proszę.     



      Jeśli przyjmiemy, że 5 lat to szmat czasu, mogę chyba powiedzieć, że dość niedawno, dzieląc się refleksjami na temat jednego z moich ulubionych filmów, a mianowicie „Trzech dni Kondora”, wspomniałem jego finałową scenę, kiedy to biedny Robert Redford wygraża się, jak to on o wszystkim poinformuje „New York Timesa”, „New York Times” wszystko opisze, świat się dowie  i źli ludzie zostaną ukarani, na co jego rozmówca odpowiada mu: „A co, jeśli nie napiszą?” I, jak mówię, biedny, Robert Redford kamienieje, i tak film ów się kończy.

      O co chodzi? Otóż chodzi o to, co zawsze. Że w obliczu potęgi Systemu, jego ukrytej natury i nieznanego nam choćby kształtu, musimy zawsze zakładać, że w pewnych szczególnych sytuacjach nie mamy zwyczajnie szans. I tego stanu nie zmieni ani twarde prawo, ani wolne media, ani nawet tak zwana pięść ludu. Gdy stawka jest naprawdę wysoka, System robi, co chce.

      Jeszcze bardziej niedawno mieliśmy okazję zaobserwować, w jaki sposób owa kontrola Systemu działa w wersji turbo, na przykładzie wielkiej katastrofy budowlanej, jaka miała miejsce w Bangladeszu, i w wyniku której śmierć poniosło ponad 1000 osób. Niektórzy z nas pewnie jeszcze wszystko dobrze pamiętają, część z całą pewnością – zgodnie zresztą z oryginalnym planem – o niczym zwyczajnie nie słyszała, część, nawet jeśli coś tam kiedyś usłyszała, nie zwróciła na to uwagi i dziś nawet nie pamięta, że cokolwiek się wydarzyło, ale to się naprawdę zdarzyło. W Bangladeszu runął ośmiopiętrowy budynek, w którym na zamówienie największych światowych sieci odzieżowych szyto ubrania dla mnie i dla Ciebie i, jak mówię, w wyniku owego nieszczęścia zginęło ponad tysiąc osób. Rzecz jednak nie tyle w samej tragedii i w żniwie, jakie zebrała, ale w tym, że przez kilkanaście następnych dni, światowe media zastosowały wobec tego, co się stało, niemal pełną blokadę informacyjną. O ile się nie mylę, u nas w Polsce, zaczęto o tym pisać dopiero po tym, jak ja zamieściłem na swoim blogu odpowiedni tekst i w ślad po nim o sprawie poinformowała „Gazeta Polska Codziennie”. Mniej więcej tydzień po zdarzeniu.

     Dlaczego w sytuacji, gdy światowe media potrafią zrobić sensację z najbardziej trywialnych wypadków, polegających na tym, że gdzieś ktoś został zasypany kupą piasku, wpadł do studni, czy został zastrzelony przez jakiegoś wariata, o tym, że ponad 1000 osób zginęło podczas niewolniczej pracy na rzecz wielkiego międzynarodowego przemysłu, myśmy mieli się nie dowiedzieć nigdy, lub dowiedzieć się maksymalnie bezrefleksyjnie? Otóż poszło o to, że wspomniana katastrofa była czymś tak strasznym, tak głęboko porażającym, tak wreszcie pełnym znaczeń, że gdyby w tej sprawie została sprowokowana powszechna debata, System poniósłby bardzo poważne szkody. Pisałem o tym w odpowiednim momencie, dziś powtarzać się już nie mam nawet siły, ale tak to właśnie wygląda. Gdyby sposób, w jaki doszło do śmierci tych ludzi, został poddany gruntownej debacie, System by się mógł z tego zwyczajnie nie pozbierać.

       Bangladesz jest trzecim największym eksporterem taniej odzieży dla światowego przemysłu. Nie wiem, kto jest pierwszym i drugim. Może Indie, może Chiny, może jeszcze ktoś, ale Bangladesz jest trzeci. Dzięki praktycznie niewolniczej pracy tamtejszych kobiet i mężczyzn, cały świat chodzi odziany i wystrojony wedle uznania, wedle potrzeby i wedle swoich finansowych możliwości. I to jest podstawa Systemu. I jej zmieniać nie wolno. Tak ma być i tak będzie. A jeśli kiedyś przyjdzie nam o tym porozmawiać, to z całą pewnością powodem do tej rozmowy nie będzie to, że gdzieś zginęło 1000 osób. Uważam, że katastrofa w Bangladeszu pokazała nam tę prawdę w sposób wręcz modelowy.

        I oto wczoraj trafiłem na informację, że w roku 2004, a więc ledwie co 11 lat temu w miejscowości Granby w stanie Colorado pewien drobny przedsiębiorca nazwiskiem Marvin Heemeyer, właściciel zakładu produkującego i instalującego tłumiki do samochodów, w reakcji na plany władz swojego miasta wybudowania cementowni, której lokalizacja odcięłaby jego zakład od świata, a tym samym doprowadziła go do ruiny, a przede wszystkim ze względu na odmowę jakichkolwiek negocjacji, połączoną z systemową wręcz przeciwko niemu agresją, przy pomocy specjalnie zaprojektowanego i odpowiednio wyposażonego buldożera, zrównał z ziemią pół miasta, a następnie popełnił samobójstwo.

      Kto chce, może oczywiście sobie zajrzeć do Wikipedii i tam o wszystkim poczytać, ale trochę na wszelki wypadek, gdyby się komuś może nie chciało szukać, a trochę z potrzeby serca – właśnie tak! – przytaczam istotne fragmenty:

      „Kiedy kolejne petycje do władz, mediów i lokalnej społeczności nie dały żadnych skutków, Heemeyer poddał się, dzierżawiąc grunt firmie wywożącej śmieci. Umowa zakładała, że miałby on sześć miesięcy na wyprowadzenie się z posesji. Jak się później okazało, okres ten wykorzystał na ulepszenie swojego buldożera, osłaniając go miejscami ponad 30 centymetrami stali i betonu, instalując kamery zapewniające widoczność otoczenia w każdym kierunku, a w końcu konstruując klimatyzację i inne systemy pozwalające na komfortowe przebywanie wewnątrz przez wiele godzin.

        4 czerwca 2004, konstruktor zasiadł za sterami buldożera, wyjeżdżając przez ścianę swego dawnego warsztatu, a następnie zrównując z ziemią fabrykę cementu i wyruszając w miasto. W ciągu kilkugodzinnej wyprawy Heemeyer zniszczył doszczętnie budynek ratusza, siedzibę lokalnej gazety, dom burmistrza, i wiele innych budynków publicznych powiązanych z osobami, które były zaangażowane w spór. Łącznie w gruzach legło 13 budynków. To, że nikt nie został ranny, niektórzy świadkowie przypisywali precyzyjnej kalkulacji działań Heemeyera.

       Podczas powolnego i nieubłaganego pochodu pojazdu, policja i oddziały SWAT próbowały powstrzymać maszynę, ale zarówno ogień z broni długiej, jak i granaty nie miały żadnego wpływu na pojazd, i ostatecznie, po oddaniu ponad 200 strzałów (w tym amunicji przeciwpancernej), siły porządkowe musiały po prostu bezsilnie obserwować wydarzenia.

      Buldożer był uzbrojony w karabin Barrett M82, karabin Ruger AC556, pistolet Kel-Tec P11 i rewolwer magnum, ale Heemeyer użył ich tylko do celów obronnych. Gdy policjanci zorientowali się, że strzela ponad ich głowami, na początku sądzili, że po prostu słabo strzela, kiedy jednak później weszli do buldożera i zobaczyli uzbrojenie i kamery, uświadomili sobie, że gdyby Heemeyer chciał, mógłby pozabijać wszystkich z łatwością. Wszystko wskazuje więc na to, że jedynym celem Heemeyera była destrukcja budynków, a nie krzywdzenie ludzi.

      Heemeyer dwukrotnie zmierzył się z innymi maszynami. Gdy zaatakował cementownię, Code Docheff – właściciel zakładu – wsiadł do ładowarki i próbował trafić w silnik buldożera, a następnie zerwać gąsienicę. Marvin oddał najpierw kilka strzałów ostrzegawczych w powietrze, potem w łyżkę ładowarki, a potem zepchnął ją na bok. Docheff uciekł, słysząc strzały. Później, gdy buldożer znajdował się na terenie Independent Gas Co., władze wysłały w jego kierunku dwie zgarniarki. Jedna z nich zablokowała mu wyjazd, tak aby policja mogła oddać strzał z ciężkiej broni. Heemeyer zawrócił i próbował wyjechać z zakładu inną drogą, a potem po stoku znajdującym się wzdłuż drogi. Kiedy mu się to nie udało, ruszył w stronę zgarniarki. Pomimo, że kierowca z całych sił próbował go zatrzymać, Marvin zepchnął go na bok i odjechał. Kilka minut później zgarniarka zablokowała Heemeyerowi drogę wstecz podczas burzenia sklepu Gambles. Heemeyer ruszył przed siebie, niszcząc kompletnie ścianę budynku. Ostatecznie do akcji wkroczył inny buldożer, Caterpillar D9, ale wówczas było już po wszystkim.

      Gdy po pewnym czasie w pojeździe zawiodła chłodnica, a jedna z gąsienic zapadła się w piwnicy sklepu Gambles, pilot buldożera sięgnął po pistolet i popełnił samobójstwo. Zarówno pozostawione przez niego nagrania, jak i sposób budowy włazu, wskazują, że nigdy nie zamierzał opuścić buldożera – właz został skonstruowany tak, by jego ponowne otwarcie graniczyło z niemożliwością. Według niektórych źródeł Heemeyer zaspawał się w środku, choć wcale nie musiał tego robić – sama pokrywa ważyła 910 kilogramów i była dobrze wpasowana w pancerz, poza tym Heemeyer zalał ją olejem, by trudniej było ją chwycić, co odkryli policjanci próbujący dostać się do kabiny.

      Ponieważ obawiano się (bezpodstawnie, jak się okazało), że buldożer może być zaminowany, przewieziono go z dala od miasta i dopiero tam przystąpiono do prób otwarcia kabiny. Dopiero około 2 w nocy policjanci z pomocą palnika wycięli dziurę w miejscu, gdzie zainstalowana była kamera i weszli do środka. Wówczas z pomocą dźwigu wydobyto ciało Heemeyera.

      […]

      Straty spowodowane przez Heemeyera oszacowano na ponad 7 milionów dolarów. Mimo potępienia ze strony lokalnych władz i mediów, dla wielu osób, stał się ludowym bohaterem i symbolem sprzeciwu wobec władzy. Powstało wiele witryn gloryfikujących jego działania. […]

      Urzędnicy miejscy ogłosili 19 kwietnia 2005, że [buldożer] zostanie rozebrany i zezłomowany. Części zostaną rozwiezione po wielu złomowiskach by zniechęcić zwolenników Heemeyera do zbierania pamiątek”.

      Oczywiście ja biorę pod uwagę taką możliwość, że ktoś w tym momencie zakrzyknie: „To ty o tym Heemeyerze nie słyszałeś??? Nie słyszałeś o jego wypasionym Killdozerze?” Biorę to pod uwagę, ale jeszcze bardziej jestem pewien, że nic się takiego nie stanie. Gdyby bowiem ta sprawa była w owym 2004 roku choć minimalnie nagłośniona, ja akurat bym o tym usłyszał, i raczej bym tak łatwo tego nie zapomniał. Ale jest jeszcze coś. Gdyby bowiem o tym, co się stało w miejscowości Granby w Stanach Zjednoczonych w roku 2004 wolno nam było wiedzieć i szeroko dyskutować, autor notki w Wikipedii zamiast pisać o „witrynach” upamiętniających ów akt szaleństwa człowieka zaatakowanego przez System, z całą pewnością podałby nam całą listę tytułów książek i filmów opowiadających o tamtym i strasznym i tak fantastycznie pięknym piątku, a nazwisko Heemeyer byłoby znane na całym świecie, tak jak jakiś nie przymierzając, Rambo, czy choćby i Guy Fawkes, a więc postaci, które nie przestraszą nawet lokalnego chuligana, a co dopiero jakiegoś urzędnika.

       No ale my o Heemeyerze nie wiemy nic, a ja chętnie – jeśli wciąż komuś trzeba to wyjaśniać – opowiem dlaczego. Otóż o nim nam wiedzieć nie wolno. O nim nam nie wolno wiedzieć, nie wolno nam o nim dyskutować, a co najważniejsze, nie wolno nam próbować czynić z niego wzoru do jakichkolwiek rozmyślań. O Heemeyerze nam nie wolno mieć jakiejkolwiek głębszej wiedzy, która mogłaby być dla nas źródłem jakichkolwiek refleksji i nastrojów, podobnie jak nie wolno nam było usłyszeć o wspomnianym wcześniej nieszczęściu w Bangladeszu. To jest coś tak oczywistego, że aż głupio o tym mówić.

       Wspomniałem Guya Fawkesa. Dziś już mało kto wie, kim był Guy Fawkes, jednak my, ludzie jeszcze z tamtych lat, to wiemy, bo nas o nim uczono w liceum, więc opowiem. Guy Fawkes był katolikiem, a jednocześnie człowiekiem tradycyjnie uważanym za przywódcę grupy spiskowców, którzy wymyślili sobie, że w noc z 4 na 5 listopada 1605 roku wysadzą w powietrze budynek londyńskiego parlamentu, kiedy król i wszyscy ministrowie będą obradować. Do ostatecznego rozwiązania jednak nie doszło. Guy Fawkes i jego przyjaciele zostali pojmani, natomiast sam Fawkes uniknął najbardziej okrutnej śmierci tylko dlatego, że wcześniej sprytnie zeskoczył z szafotu i skręcił sobie kark, natomiast to co nas dziś interesuje, to to, co z tego dla nas zostało? Otóż rok w rok, każdego 5 listopada, cała Anglia świętuje tak zwany „Guy Fawkes Day”, gdzie Anglicy się bawią, śpiewają piosenki i strzelają petardami. Co ciekawe, doroczne obchody nie mają upamiętnić momentu, gdy to biedny Fawkes rzucił się z szafotu na łeb na szyję, ale tę właśnie noc, kiedy to ów brytyjski parlament miał wylecieć w powietrze, a nie wyleciał. Tak to właśnie System pokazał, jak można sobie poradzić z kłopotliwą historią. Można ją albo zlekceważyć, albo zamienić w zabawę.

      I ja sobie myślę, że jednak ci Anglicy mają w sobie coś wyjątkowego, czego nie mamy ani my, ani nawet tacy Amerykanie. Gdyby ci Amerykanie byli tak sprytni, to by dzień 11 września uczynili świętem narodowym, a my, ich śladem, organizowalibyśmy festyny dajmy na to każdego 10 kwietnia.

     No i jeszcze jedna, już na sam koniec, refleksja. Podczas niedawnych dyskusji tu na blogach, pojawił się nagle wielki, klasyczny dziś już zespół Sex Pistols i cały kontekst jego debiutu i kariery. Otóż jest tak, że dziś wciąż bardzo aktywnie działa wokalista zespołu John Lydon, i to działa tak, że w pewnym sensie nie ma konkurencji. Proszę sobie wyobrazić, że ile razy zespół gra swój utwór „Warrior”, John Lydon wygłasza odpowiednią laudację na cześć Guya Fawkesa właśnie. I o to właśnie chodzi. O Fawkesie on może gadać, co mu ślina na język przyniesie. Niechby jednak tylko zaczął coś pleść o Marvinie Heemeyerze, to by zobaczył, jak to wszystko działa.



 


sobota, 31 października 2020

Don Paddington: Aforyści, czyli w gębę ci plują, a ty udajesz, że deszcz pada, oraz o innych takich perełkach myśli, albo o pragnieniu sprawiedliwości. Część 2.

 Szybciej niż mogliśmy na to liczyć ksiądz Krakowiak podesłał mi drugą część swoich refleksji na temat sprawiedliwości, a ja z najwyższą radością ją publikuję, życząc wszystkim bogatych wrażeń.

 

 

      Coryllus po raz kolejny się skompromitował, co powoduje – a propos relacji istniejących miedzy naszymi blogami – że mowy nie ma, byśmy się od-obrazili. Wspomniana kompromitacja pana Gabriela polega na tym, że utrzymuje on, iż jeden z dadaistów tak naprawdę nie jest żadnym ideowcem, lecz po prostu chce się ożenić, tyle tylko że nie wie, jak to ludziom powiedzieć. Kuriozum i bzdura! Kompromitacja! Jak można mówić, że ktoś chce się ożenić (zwłaszcza dadaista!), skoro w warunkach pandemii nie można wesel robić??!! To elementarne, drogi Watsonie.

      Kto nie wie o co chodzi, winien przeczytać poniższy tekst, który choć w ogóle nie dotyczy kolejnej kompromitacji Coryllusa, niesie ze sobą stosowne wyjaśnienie.

 

      Minionego lata, podczas prowadzonych przeze mnie rekolekcji Pomocników Maryi Matki Kościoła, dotknęliśmy tematu sprawiedliwości, a mówiąc ściśle tego, co jest treścią 4. Błogosławieństwa Chrystusa Pana: „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasycen”. Toyah, który w tych rekolekcjach brał udział i przysłuchiwał się mojemu gadaniu, powiedział w końcu – a propos sprawiedliwości – że on nigdy w ten sposób o tym nie myślał. Przypomniałem sobie o tym właśnie teraz, jako o czymś znamiennym, bo jeśli Toyah, było nie było facet bystry (choć nieoczytany) i w miarę pobożny, o chrześcijańskim ujęciu sprawiedliwości (bo przecież o tym mówiłem) nigdy nie myślał, to co dopiero ci, którzy… No właśnie.

      O czym Toyah nigdy nie myślał, a na rekolekcjach się z tym spotkał? Chodziło o jedną drobną rzecz, a mianowicie o wskazanie, że sprawiedliwość człowieka jest bezpośrednio związana z osiągnięciem przez niego zbawienia, oraz że sprawiedliwym ma być każdy człowiek, a nie tylko sędzia, względnie ci od których zależy sprawiedliwy kształt świata, bo ustanawiają, czy egzekwują jakieś prawo.

      Kwestia zbawienia jest tutaj kluczowa (wspomniałem o niej w części 1., załamując ręce nad idealizmem protestujących młodych, niedoświadczonych, nieoczytanych i aspirujących z deficytami) i, rzekłbym – najgłębiej ewangeliczna. Proponuję, byśmy się nad tym trochę zastanowili, tym bardziej, że ostatnio nastąpił wysyp aforyzmów autorstwa kapłanów, którzy ubolewając nad niesprawiedliwością rzeczywistości świata tego, jednocześnie bardzo pragną by świat stał się lepszym i lepszym stał się Kościół (najbardziej nagłaśniani aforyści: o. Adam Szustak, oraz autorzy tekstu „5 x NIE / 5 x TAK. Apel zwykłych księży”). W aforyzmach tych obecna jest przede wszystkim teza o zbyt dużym zaangażowaniu politycznym Kościoła, a co za tym idzie ZBYT MAŁEJ EWANGELICZNOŚCI Tegoż, czytaj: „Kościół sam sobie jest winien, że ludzie – zwłaszcza młodzi – mają go gdzieś”. Początkowo odniosłem wrażenie, że zasadniczy aforyzm tych wypowiedzi brzmi następująco: „Sprawiedliwość to usilne i pełne entuzjazmu dążenie, do coraz głębszej ewangeliczności polskiego Kościoła (CGEPK) poprzez coraz głębszą liberalizację polskiego społeczeństwa (CGLPS).”  Chcąc sobie także pewne rzeczy w głowie uporządkować, pomyślałem sobie, że aforyzmy młodych, niedoświadczonych, nieoczytanych i aspirujących z deficytami, to swego rodzaju wersja ekspresjonizmu, natomiast kapłańskie aforyzmy to czysty dadaizm (nie ma znaczenia jak rozumiemy terminy „ekspresjonizm” i „dadaizm”; co to kogo obchodzi?; grunt, że technicznie terminy owe są użyteczne i efektowne publicystycznie). Po chwili jednak, choć pozostałem przy ocenie o ekspresjonizmie i dadaizmie, coś wewnątrz mnie zadrżało w proteście przeciwko przypisywaniu dadaistom pragnienia CGEPK poprzez CGLPS. Oni oczywiście – powtórzmy to z mocą – chcą lepszego świata i lepszego Kościoła, ale nie w ten sposób! No gdzie? Jak? Fuj! Absolutnie, że nie! Dlatego też trwajmy przy wspomnianej już tezie kapłanów – aforystów, o zbyt dużym zaangażowaniu politycznym Kościoła, a co za tym idzie ZBYT MAŁEJ EWANGELICZNOŚCI Tegoż, co możemy rozumieć w sposób następujący: „Kościół sam sobie jest winien, że ludzie – zwłaszcza młodzi – mają go gdzieś”.

Co tu dużo mówić… To może nie jest tak mocne jak CGEPK poprzez CGLPS, ale swój procent też ma.  Gdy bowiem zapoznałem się z tymi dadaistycznymi wypowiedziami, poczułem się osobiście skarcony przez moich Czcigodnych Konfratrów – aforystów (a jest za co mnie karcić; publikuję wszak na blogu politycznym fanatycznego pisiora, żeby nie powiedzieć: kaczysty!) i jedyne co mocno skruszony mogę w tym momencie zrobić, to głosić Ewangelię, bijąc się jednocześnie w otłuszczoną kapłańskim lenistwem pierś, że robiłem to dotąd mało ochoczo, a nade wszystko w zgodzie z Nią nie żyłem i nie żyję.

 

      Przechodząc więc do adremu, zwróćmy się ku Dobrej Nowinie o Zbawieniu, a konkretnie ku Kazaniu na górze (Mt 5 – 7), ze szczególnym uwzględnieniem 8 Błogosławieństw, których częścią jest wspomniane wcześniej 4. Błogosławieństwo:

„Jezus, widząc tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przystąpili do Niego Jego uczniowie. Wtedy otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami:

«Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. 

Błogosławieni, którzy się smucą, albowiem oni będą pocieszeni.

Błogosławieni cisi, albowiem oni na własność posiądą ziemię.

Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni.

Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią.

Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą.

Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi.

Błogosławieni, którzy cierpią prześladowanie dla sprawiedliwości, albowiem do nich należy królestwo niebieskie.

Błogosławieni jesteście, gdy ludzie wam urągają i prześladują was, i gdy z mego powodu mówią kłamliwie wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wasza nagroda wielka jest w niebie. Tak bowiem prześladowali proroków, którzy byli przed wami.” (Mt 5, 1 – 12)

 

      Zanim przejdziemy do 4. Błogosławieństwa, proszę pozwolić, że poczynię swego rodzaju uwagę interpretacyjną do 8 Błogosławieństw (być może nam się to w przyszłości przyda). 

Określenie „błogosławieni” należy rozumieć jako „szczęśliwi” (w oryginalnym tekście greckim Ewangelii wg. św. Mateusza: μακαριοι). 

      Błogosławieństwa są tak skonstruowane, że w każdym z nich jest podany warunek uzyskania błogosławieństwa/uszczęśliwienia – np. ubóstwo w duchu, miłosierdzie, czystość serca itp. – oraz mowa jest o nagrodzie, która jest efektem spełnienia owego warunku.

W każdym Błogosławieństwie ową nagrodą jest zawsze zbawienie (królestwo niebieskie), opisywane przez Chrystusa jako pocieszenie, posiadanie na własność ziemi, nasycenie, dostąpienie miłosierdzia, oglądanie Boga, ucieszenie się godnością synów Bożych.

 

      A teraz już tylko o sprawiedliwości…

      Można przypuszczać, że gdy Pan Jezus ogłosił światu treść 4. Błogosławieństwa, słowa Jego wzbudziły żywy oddźwięk w słuchających go tłumach, bo przypomnę, że sprawiedliwość to z jednej strony „jedno z największych marzeń człowieka”, a z drugiej strony ludzką codziennością jest głębokie poczucie (mające niewątpliwy wpływ na kształt marzeń) niesprawiedliwości: niesprawiedliwości życia, losu, Boga, władzy, sędziego. Poczucie zaś niesprawiedliwości skłania do narzekania, a czasem nawet do buntu (czyż nie tego właśnie obecnie doświadczamy?). Możemy więc przyjąć, że Jezus mówiąc o sprawiedliwości jak gdyby dostrajał się do tych odwiecznych ludzkich narzekań, spowodowanych niesprawiedliwością. Myliłby się jednak ktoś, kto by sądził, iż Jezus z Nazaretu jest jakimś rewolucjonistą, który przyszedł zburzyć stary, niesprawiedliwy porządek, aby na jego gruzach zbudować sprawiedliwy „nowy, wspaniały świat”. Nasz Pan nie jest rewolucjonistą! Jest Nauczycielem, tłumaczącym na czym sprawiedliwość polega i jest Mistrzem, pokazującym w jaki sposób należy sprawiedliwość praktykować, by osiągnąć zbawienie. No właśnie: zbawienie…

 

      Mówi Pan Jezus: „Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości, albowiem oni będą nasyceni” – nasyceni, to znaczy (zgodnie z uwagą interpretacyjną) zbawieni.

Jak widać, zbawienie pojawia się na wyciągnięcie ręki już wówczas, gdy sprawiedliwości łakniemy i pragniemy, co jest dla nas dobrą wiadomością. Złą wiadomością jest to, że sprawiedliwość trzeba tutaj postrzegać w ściśle określony (tym samym: nie dowolny) sposób. Spróbujmy się temu przyjrzeć (UWAGA! Mogą pojawić się nudne definicje!).

Zazwyczaj sprawiedliwość kojarzy się ludziom z jakimś prawem, tzn. sprawiedliwie jest wtedy, kiedy władza i ludzie tej władzy podporządkowani, postępują w zgodzie z jakimś prawem (mam tu na myśli tzw. prawo stanowione). I tak zapewne jest, o ile założymy, że owo prawo – przepisy prawne – są sprawiedliwe. Musimy jednak brać pod uwagę i tę możliwość, że ktoś (samorząd, parlament, król) ustanawia, ogłasza i egzekwuje prawo niesprawiedliwe. A jeśli prawo jest niesprawiedliwe, to trudno sądzić, by postępowanie w zgodzie z takim prawem, było postępowaniem sprawiedliwym, a egzekwowanie takiego prawa było wyrazem sprawiedliwości. Pytanie tylko, skąd wiemy, że jakieś prawo, czy w ogóle cokolwiek, jest niesprawiedliwe? Ot, zagwozdka!

 

      Leonia Pawlak i ludzie zgadzający się z jej sposobem myślenia twierdzą, że niesprawiedliwe jest to wszystko, co w danym momencie im nie odpowiada. Jest to twierdzenie bardzo efektowne, a przy tym pod pewnym względem skuteczne (zwłaszcza jeśli się ma do dyspozycji granat, lub tłum młodych, niedoświadczonych, nieoczytanych i aspirujących z deficytami)  ale niestety, niektórzy z dość tajemniczych względów uważają, że zbyt prymitywne. I proponują, by Leonię Pawlak zastąpić jakimś referendum, albo najlepiej Wysoką Komisją Mędrców. Hm… A co na ten temat mówi Biblia?

Biblia mówi, że trzeba kierować się mądrością. Mądrość zaś – według Pisma Świętego – polega na tym, by postępować w życiu zgodnie z Prawem Bożym, poprzez które wyraża się wola Boga. I nie potrzeba tutaj żadnej Komisji Mędrców, bo każdy chrześcijanin znający treść Dekalogu, może dzięki tej treści z dużą dozą dokładności określić, co jest dobre, a co jest złe, a tym samym co jest sprawiedliwe, a co niesprawiedliwe. Jeśli więc jesteśmy pytani, skąd możemy wiedzieć, czy jakiś przepis prawny jest sprawiedliwy, czy też nie, odpowiadamy, że wiemy to dzięki treści 10. Bożych Przykazań: jeśli prawo stanowione przez człowieka jest zgodne z Dekalogiem, to możemy sądzić, że owo prawo jest sprawiedliwe, bądź – uwzględniając złożoność ludzkiej rzeczywistości – ku sprawiedliwości zmierza, a jeśli jest niezgodne z Dekalogiem, to jest z definicji niesprawiedliwe.

      Biorąc to wszystko pod uwagę, osobiście nie sądzę, by Panu Jezusowi – gdy mówi o sprawiedliwości – chodziło o zgodność ludzkiego postępowania z jakimkolwiek obowiązującym prawem, dodajmy: ludzkim prawem. Chodzi tutaj raczej o zgodność postępowania z prawem, które szanuje Bożą wolę, bądź wprost o postępowanie zgodne z Dekalogiem. Na pewno bowiem jest prawdziwe następujące stwierdzenie: „Ten kto żyje w zgodzie z Prawem Bożym, jest człowiekiem sprawiedliwym”. Problem polega tylko na tym, w jaki sposób owo Prawo jest przez nas rozumiane i w efekcie, na ile jest możliwe, by żyć z owym Prawem w zgodzie.

 

      Pan Jezus, w Kazaniu na Górze, przedstawia tę kwestię następująco:

„Nie sądźcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków. Nie przyszedłem znieść, ale wypełnić. Zaprawdę bowiem powiadam wam: Dopóki niebo i ziemia nie przeminą, ani jedna jota, ani jedna kreska nie zmieni się w Prawie, aż się wszystko spełni. Ktokolwiek więc zniósłby jedno z tych przykazań, choćby najmniejszych, i uczyłby tak ludzi, ten będzie najmniejszy w królestwie niebieskim. A kto je wypełnia i uczy wypełniać, ten będzie wielki w królestwie niebieskim. Bo powiadam wam: Jeśli wasza sprawiedliwość nie będzie większa niż uczonych w Piśmie i faryzeuszów, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.” (Mt 5, 17 – 20)

      Dobrze słuchajmy: jeśli nasza sprawiedliwość (tj. sprawiedliwość praktykowana przez chrześcijan) nie będzie większa, niż sprawiedliwość uczonych w Piśmie i faryzeuszów, to nie wejdziemy do królestwa niebieskiego. Zapytajmy więc w takim razie, na czym polega sprawiedliwość owych uczonych w Piśmie i faryzeuszów, czyli inaczej mówiąc: na czym polega sprawiedliwość żydowska?

 

      Myślę, iż owa sprawiedliwość polegała – czy też polega – na stosowaniu się do litery Prawa. Jest jakieś prawo, w jakiś sposób sformułowane i dopóki przestrzegamy owych sformułowanych prawem przepisów, dopóty jesteśmy sprawiedliwi. Mamy na przykład taki zapis prawny: „Nie zabijaj”. Według pojęć żydowskich, żyjemy w zgodzie z tym prawem dopóki kogoś nie zabijemy, tzn. nie spowodujemy czyjejś fizycznej śmierci. Ot, po prostu: póki nie mamy do czynienia z trupem, póty nie zostało złamane 5. Przykazanie. Podobnie rzecz się ma z 7. Przykazaniem: jeśli nie zawłaszczyliśmy cudzej własności, to nie przekroczyliśmy prawa, a tym samym nie popełniliśmy niesprawiedliwości. Takie mniemanie o sprawiedliwym, bądź niesprawiedliwym postępowaniu, dotyczy każdego  Bożego Przykazania i takie właśnie poglądy miał Pan Jezus na myśli, gdy mówił o sprawiedliwości uczonych w Piśmie i faryzeuszów. Decydująca w ocenie postępowania człowieka jest tutaj zgodność ludzkiego czynu z literą Prawa, a więc z tym, w jaki sposób owo Prawo zostało sformułowane. Można to ująć w następującą zasadę: „Kto stosuje się do litery Prawa, ten postępuje dobrze i jest sprawiedliwy”.

      Cóż na to powiemy? Powiemy: „Dobrze! Tak powinno być. Przykazania Boże są jasno sformułowane i człowiek owym formułom powinien być wierny. Dekalog nie może być łamany. Trzeba żyć w zgodzie z literą Bożych Przykazań”. Dlaczego więc Pan Jezus mówi, że tak pojmowana sprawiedliwość uczonych w Piśmie i faryzeuszów, z ich „literalnym” podejściem do Dekalogu, jest niewystarczająca dla chrześcijan? Przecież jest czymś pożądanym, by wszyscy ludzie stosowali się do litery Prawa, czyli Prawa owego nie łamali. Co się w tym Chrystusowi nie podoba? Posłuchajmy samego Mistrza:

„Słyszeliście, że powiedziano przodkom: «Nie zabijaj»; a kto by się dopuścił zabójstwa, podlega sądowi. A Ja wam powiadam: Każdy kto się gniewa na swego brata, podlega sądowi. A kto by rzekł swemu bratu: «Głupcze», podlega Wysokiej Radzie. A kto by mu rzekł: «Bezbożniku», podlega karze piekła ognistego. (Mt 5, 21 – 22)

      Co wynika z tych słów Chrystusa? Myślę, iż Jezus pokazuje nam tym tekstem, w jaki sposób chrześcijanie mają rozumieć ową literę Prawa Bożego. Bo czy rzeczywiście jest tak, że na przykład 5. Przykazanie zostaje przekroczone dopiero wtedy, gdy ktoś pozbawia kogoś fizycznego życia? A dlaczego w ogóle doszło do odebrania komuś życia? Stało się tak, ponieważ zabójca gniewał się na swego brata, nienawidził go, zazdrościł mu, albo go lekceważył i pogardzał nim.

      Pan Jezus wskazuje więc tutaj na przyczynę, która powoduje przekroczenie litery Prawa. Przecież ludzie nikogo nie zabijają bez powodu. Zazwyczaj też bez powodu nie kradną, nie cudzołożą, kłamliwie nie przysięgają... Zanim ktoś złamie literę Prawa (zabije, zdradzi żonę, dokona kradzieży, fałszywie kogoś oskarży), to wpierw w owym człowieku pojawia się pycha, gniew, chciwość, zazdrość, nieczystość, lenistwo, łakomstwo... I już w tym momencie, gdy człowiek coś takiego w sobie odczuwa, przekracza któreś z Bożych przykazań: nie zabił, ale gotów jest zabić, ponieważ nienawidzi i gniewa się na swego brata; nie zdradził żony, ale gotów jest wiarołomstwo popełnić, ponieważ nie panuje nad żądzą, którą odczuwa wobec innej kobiety; nie ukradł, ale gotów jest to uczynić, ponieważ chciwość go zaślepia. Wynika więc z tego, że Pan Jezus wskazuje na konieczność zachowywania nie tylko litery Prawa, ale też tego, co nazywamy duchem Prawa. Cóż z tego, że ktoś litery Prawa nie przekracza, skoro nie żyje duchem Prawa? Ktoś taki jest albo obłudnikiem, ukrywającym przed światem prawdę o swoich uczynkach, albo też nader lekkomyślnym człowiekiem, który lekceważąc przyczyny prowadzące do przekroczenia litery Prawa i nie panując nad nimi, wcześniej czy później ową literę Prawa złamie. Powie ktoś: „Nas to nie dotyczy. My jesteśmy chrześcijanami i nie myślimy jak żydzi”. Naprawdę? W takim razie skąd biorą się te chrześcijańskie dusze, które spowiadają się mniej więcej tak: „Proszę księdza: nikogo nie zabiłem, nikogo nie okradłem, żony nie zdradziłem, do kościoła chodzę. Więcej grzechów nie pamiętam. Proszę o rozgrzeszenie”? Przecież jest to spowiedź chrześcijanina, który myśli jak żyd. A Pan Jezus mówi temu chrześcijaninowi: „Jeśli sprawiedliwość twoja nie będzie większa od sprawiedliwości uczonych w Piśmie i faryzeuszów, jeśli nie będziesz żył duchem Prawa Bożego – nie wejdziesz do królestwa niebieskiego”.

 

      Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości... Błogosławieni, którzy łakną i pragną żyć w zgodzie z duchem i literą Prawa Bożego. Oni będą zbawieni.

W tym miejscu, w tradycji chrześcijańskiej pojawia się zazwyczaj rozważanie o dobrym władcy i o zbawiennym wpływie ducha i litery Prawa Bożego na prawo stanowione, które traktowane tutaj jako wychowawca, jest w ścisłym związku z ludzką obyczajowością (pomijamy tutaj akademicki spór, czy prawo stanowione wynika z obyczaju, czy też obyczaj kształtowany jest przez prawo). Ponieważ jednak, jak o tym wspomniałem na wstępie, dadaiści orzekli, że wpływ ducha i litery Prawa Bożego na prawo stanowione skutkuje „zbyt dużym zaangażowaniem politycznym Kościoła, a co za tym idzie ZBYT MAŁĄ EWANGELICZNOŚCIĄ Tegoż”, dalsze zajmowanie się tym tematem jest bezprzedmiotowe.

Są jednak jeszcze inne kwestie dotyczące sprawiedliwości, które w związku z 4. Błogosławieństwem warto poruszyć. Ale o tym, w następnej części (o ile nastąpi).



 

czwartek, 29 października 2020

Don Paddington: Aforyści, czyli w gębę ci plują, a ty udajesz, że deszcz pada, oraz o innych takich perełkach myśli, albo o pragnieniu sprawiedliwości, część 1.

Wprawdzie nasz serdeczny druh, ksiądz Rafał Krakowiak, pojawiający się tu z przerwami od samego początku, ma pełne prawo by tu publikować bez mojego zaangażowania, ale jak to bywa ze starszymi już panami, w obliczu nowoczesnej techniki się poddał i poprosił mnie bym ten tekst – jeden z kilku kolejnych – opublikował tu w jego imieniu. Co niniejszym czynię. Sam nawet jeszcze nie czytałem, ale założę się, że będzie dobrze. Jak zawsze.


     Pan Gabriel Maciejewski, t.j. Coryllus, na swoim jakże bardzo kiedyś z nami zaprzyjaźnionym blogu, w notce pt. Dlaczego Kamil Durczok przemawia? przekazał nam – a propos pełnych gniewu manifestacji udręczonego przez reżim PiS i bezduszny Kościół ludu – bardzo trafny opis tego eventu: „Od dawna wszyscy wiemy, że żaden gniew ludu nie istnieje, a jeśli lud wychodzi na ulicę i się nie modli, tylko drze mordę, to znaczy, że został do tego wynajęty. Opcja – pożyteczni idioci także jest brana pod uwagę, ale myślę, że mniej ona znaczy w obecnych okolicznościach”.

     Osobiście nie znam się na tych sprawach, ale rozumiem, że jeśli ktoś jest tutaj wynajęty, to wynajęty jest do czegoś, a owo coś to – biorąc pod uwagę kontekst tego co się nie tyle od kilku dni, ale od bardzo, bardzo dawna dzieje – żarliwa, pełna entuzjazmu praca na rzecz coraz głębszej liberalizacji polskiego społeczeństwa (CGLPS). To jest oczywiście hipoteza robocza, wcale nie mojego autorstwa, ale biorąc pod uwagę fabułę większości manifestacji, oraz istotną treść sypanego przez ostanie choćby trzydzieści lat w ludzkie serca ziarna, z którego owe manifestacje wyrosły, należy sądzić, że owa hipoteza jest dość dobrze potwierdzona. CGLPS jest z jakiegoś powodu przez wynajmującego bardzo pożądana, a ponieważ Kościół tejże liberalizacji raczej nie sprzyja, no to – mimo zarazy – mamy to co mamy. PiS-owi dostaje się przy okazji i niejako z definicji, tym bardziej, że tam ciągle jest wielu takich, którym bardziej jest po drodze z Kościołem (choć mówi się, być może oszczerczo, że przyszłość tej partii, czyli młodzieżówka PiS, widzi w CGLPS coś nieuniknionego i w jakiejś mierze pożytecznego) niż z wynajmującym. Nie mam pojęcia kto jest tym wynajmującym (pytajcie o to Coryllusa), natomiast mniemam, że wynajęci działają za jakieś wynagrodzenie, pożyteczni idioci zaś, zaktywizowali się za darmo, co samo w sobie jest zresztą dowodem ich zidiocenia, jeśli wierzyć opiniom bywałych w świecie ludzi.

     Ja aż tak bardzo nie jestem wobec tych – jak mówi pan Gabriel – „pożytecznych idiotów” surowy, bo choć jego diagnoza jest dla wynajętych przez zleceniodawców wykonawców planu CGLPS (z natury rzeczy są oni ludźmi, bądź instytucjami spowitymi bardziej czy mniej gęstą mgłą, więc na użytek tego tekstu jestem tutaj gotów o nich powiedzieć: pies ich drapał) druzgocąca, to nie ukrywam, że z tymi „pożytecznymi” mam istotny problem. Ów problem nie bierze się stąd, że są to najczęściej ludzie młodzi, w dość dużej liczbie (boć nie wszyscy uczestniczą w manifestacjach) i niedoświadczeni, ani też stąd, że są tak jak Toyah nieoczytani, albo, jak by rzekł Coryllus: „aspirujący, z deficytami i bez żadnych charyzmatów”. Mój problem z tymi ludźmi polega na tym, że oni są idealistami. Innymi słowy mówiąc: ich zbawienie jest zagrożone.

      Od razu nadmieniam, że idealny to niekoniecznie doskonały, a idealista idealiście nie jest równy. Są bowiem różne idee na tym świecie. I nie wszystkie prowadzą ku zbawieniu. Ja zaś jestem katolickim kapłanem i siłą rzeczy zależy mi, by ci młodzi, niedoświadczeni, nieoczytani i aspirujący z deficytami nie zmarnowali sobie życia przez pogoń za jakąś ideą, która jest – jak widać na załączonym obrazku – bardzo chwytliwa i jeszcze bardziej fałszywa.

       Cóż to za idea? Jacek Kuroń (tak, tak: ten Jacek Kuroń!) powiedział o niej – bodajże w wywiadzie dla Gazety Wyborczej – że „jest jednym z największych i najbardziej niebezpiecznych marzeń człowieka”. Jeśli ktoś sądzi, że Jacek Kuroń, jakże bardzo nielubiany po prawej stronie płotu, ma tutaj na myśli aborcję na żądanie, to niniejszym wyprowadzam go z błędu. Ten niegdysiejszy działacz czerwonego harcerstwa i wybitny działacz demokratycznej opozycji, mówiąc o największym i najbardziej niebezpiecznym ludzkim marzeniu miał na myśli ideę sprawiedliwości i to jeszcze na dodatek sprawiedliwości pełnej i absolutnej.

      Pomińmy tutaj kwestię, dlaczego Kuroń uważał, że marzenie o sprawiedliwości jest niebezpieczne, a także co ma poeta na myśli, gdy mówi o sprawiedliwości pełnej i absolutnej. To nam do niczego nie jest potrzebne. Zwróćmy uwagę tylko na to jedno stwierdzenie: „sprawiedliwość jest jednym z największych marzeń człowieka”. Prawda? Oczywiście, że prawda. A wiemy to stąd, że ludzie pragnąc sprawiedliwości, bardzo często narzekają – narzekają intensywnie, z gniewem, często też z mięsem w ustach – na rozmaite przejawy niesprawiedliwości. I nie myślę tutaj tylko i wyłącznie o źle działających sądach i czekających je (daj Boże!) gruntownej reformie. Mam raczej w głowie obraz ludzi myślących i mówiących mniej więcej tak: „To jest niesprawiedliwe, że życie jest tak ciężkie; to jest  niesprawiedliwe,  że tak mało zarabiam;  to jest niesprawiedliwe, że mnie wyzyskują; to jest niesprawiedliwe, że on ma więcej, a ja mniej; to jest niesprawiedliwe, że jedni mogą być z życia zadowoleni, a drudzy nie…” Ludzie biadolą w ten sposób na brak sprawiedliwości dzisiaj i prawdopodobnie, w podobny sposób, biadolili na tenże brak ich przodkowie, a można podejrzewać, że w podobny sposób biadolić będą także ich potomkowie. Poczucie niesprawiedliwości jest bowiem zjawiskiem nader powszechnym i bardzo dotkliwie przez ludzi odczuwanym. W praktyce wygląda to tak, że nieszczęście spowodowane jakąś niesprawiedliwością i to samo nieszczęście spowodowane przez przypadek, to są w ludzkim mniemaniu dwa różne nieszczęścia  i jest czymś oczywistym, że owo pierwsze, wynikające z braku sprawiedliwości, jest znacznie boleśniejsze. Trudno się więc dziwić, że tego typu zjawiska jak niesprawiedliwość rządzących, niesprawiedliwość sędziego, niesprawiedliwość nauczyciela, niesprawiedliwość prawa itd., są uznawane za godne potępienia. Ponieważ zaś ludzie dosyć często  uważają,  że  niesprawiedliwie  się  nimi  rządzi, niesprawiedliwie osądza czy ocenia, niesprawiedliwie urządza się świat, w którym mają żyć – każdy kto mówi o sprawiedliwości i sprawiedliwość obiecuje, może liczyć na ludzkie zainteresowanie, bo sprawiedliwość to „jedno z największych marzeń człowieka”.

     Sprawiedliwość, czyli co? No właśnie… Czym jest sprawiedliwość?

     By przybliżyć sobie przedmiot naszego namysłu, odwołajmy się do kilku aforyzmów, bo są one efektowne i w przeciwieństwie do nudnych definicji, bardziej w lekturze strawne. Zacznijmy od Arystotelesa, który choć kochał definiować, to od czasu do czasu potrafił też rzucić zręcznym aforyzmem. Choćby takim: „Prawdziwą sprawiedliwością jest przeżyć to, co się uczyniło innym”. Następnie idzie mistrz aforystyki, czyli sam książę Franciszek de La Rochefoucauld i jego jakże ironiczna myśl: „Miłość sprawiedliwości jest u większości ludzi jedynie obawą doznania niesprawiedliwości”. Poważny Józef Joubert mówi nam, że „sprawiedliwość to prawda w działaniu”, a przenikliwy swą pobożnością Błażej Pascal zwraca naszą uwagę na fakt, że „istnieją dwa rodzaje ludzi: sprawiedliwi, którzy uważają siebie za grzeszników, i grzesznicy, którzy uważają siebie za sprawiedliwych”. Swoje trzy grosze wtrąca też Monteskiusz, pouczając nas, że „sprawiedliwość dla innych jest miłością dla nas”, oraz że „sprawiedliwość podnosi głos, ile może, ale trudno jej o posłuch w zgiełku namiętności”. Nie zaskakuje nas Karol Marks, gdy mówi: „Co burżuje uważają za słuszne lub sprawiedliwe, to nie ma znaczenia. Idzie o to, co jest konieczne i nieuniknione w danym systemie produkcji”. Z wielką uwagą warto się też wsłuchać w głos wkurzonej Oriany Fallaci, która klarowała rozmaitym radykałom, że „wolność oddzielona od sprawiedliwości jest tylko połową wolności, a obrona tylko naszej wolności jest obelgą dla sprawiedliwości”. Niezła jest też myśl T.S. Eliota: „Świat jest pełen niesprawiedliwości. Bankier może napisać zły poemat i nic. A niech tylko poeta spróbuje wypisać zły czek”. Nawet ten stary komunista Stanisław Jerzy Lec jest w swej prześmiewczości do przyjęcia, gdy ostrzega: „Schodźmy z drogi Sprawiedliwości! Jest ślepa”. – co nie zmienia faktu, że jeśli chodzi o szyderstwo, to nic nie przebije Józefa Hellera i jego Paragrafu 22 z następującym bon motem: „Sprawiedliwość to kolanem w brzuch z ziemi w zęby w nocy skrycie nożem z góry w dół na magazyn okrętu przez worki z piaskiem wobec przeważającej siły w ciemnościach bez słowa ostrzeżenia. Za gardło”.

     Myślę, że dzięki tym aforyzmom mamy już jakiś, niech będzie, że wstępny ogląd tego, co jest „jednym z największych marzeń człowieka”. Wypada teraz wyjaśnić, dlaczego uważam, że młodzi, niedoświadczeni, nieoczytani i aspirujący z deficytami ludzie, którzy biorą udział w tych tak bardzo niepokojących nas manifestacjach, pragną przede wszystkim sprawiedliwości, a wszystko inne jest pretekstem. Wyjaśnienie tej kwestii jest stosunkowo proste, o ile uważnie przyjrzymy się komunikatom, które kierują do świata młodzi, niedoświadczeni, nieoczytani i aspirujący z deficytami i jeśli owe komunikaty umieścimy w kontekście „jednego z największych marzeń człowieka”. Jeśli to uczynimy, to odwołując się do aforyzmu Józefa Hellera, a mówiąc ściśle, do formy tego aforyzmu, zetkniemy się, a może nawet zderzymy, z czymś następującym:

     „Sprawiedliwość to Jędraszewski stop księżniczki nie księża PiS OFF strefa wolna od Kai Godek i zdrowia nie zdrowaśki czyli po prostu wypierdalać i niech żyje wkurw #OstraJazdaKobiet aborcja bez granic wybór nie zakaz oraz strajk kobiet a tak w ogóle to mam wyjeżdżać za granicę żeby zrobić to czego w naszym kraju już nie można więc jebać PiS w imię matki córki i umiłowanej siostry, bo trzeba było nie spluwać w twarz kobietom w samym środku epidemii a jak nie chcesz aborcji to jej sobie nie rób Jarek niestety twój rząd obalą kobiety bo PiS niszczy Polskę więc żądamy aborcji na życzenie a PiS won gdyż angry women will change the world i dlatego nie za bardzo mnie interesuje jak przywrócą tę przesłankę do aborcji po prostu mają to zrobić więc to jest wojna to jest szturm i blokujemy wszystko a wam wara od kobiecych wyborów gdy myślę czuję decyduję gdyż wolność równość aborcja na żądanie piekło kobiet prawa kobiet a na dodatek katolicy katują kobiety i ksiądz przerwał mszę i patologia i witamy w średniowieczu więc Kościół katolicki winny NIE święty dlatego moje sumienie nie twoje zmartwienie bo wy macie na rękach krew kobiet i nie wy będziecie rodzić trupy no to trzeba jebać PiS gdyż kompromisu już nie ma to był chuj a nie kompromis więc obalimy rząd bo aborcja jest prawem człowieka i katoliczki też potrzebują aborcji stąd rozdział państwa od Kościoła gdyż rewolucja jest kobietą siła jest kobietą i nasze ciało nasza sprawa nasza godność wasza podłość i ogólnie mamy dość i ogólnie módlmy się o prawo do aborcji i ogólnie nie wyprzesz się że twoja wina twoja wina twoja bardzo wielka wina a przecież ja nie jestem inkubatorem nie jestem ideologią jestem człowiekiem więc urodzę wam lewaka bo w sprawie rodzenia nie macie nic do powiedzenia a aborcja powinna być legalna do 71 roku życia no i prawo ludzkie nie kościelne a tak w ogóle to trzeba było nas nie wkurwiać trzeba było nas wyskrobać więc nie idziemy do roboty i jeszcze Polka nie zginęła i wolna cipka wolna Polska a katolicy precz od macicy bo aborcja wszędzie była jest i będzie i to jest kurwa dramat dlatego mówię otwórz biskupie i NIE cierpieniu w imię ideologii i fanatyzmu religijnego oraz kobieto Kościół to Twoje piekło a kto nie skacze ten za PiS-em hop hop hop i generalnie chcę mieć wybór i generalnie ja stoję ja tańczę ja walczę więc wypierdalać bo prawda jest po naszej stronie. Bóg jest kobietą a aborcja to nie grzech!”

     Ja wiem, że trzeba to przetrawić i że łatwo nie będzie. Kontakt z tej klasy aforystyką jest zawsze trudny. Dlatego też nie spieszmy się, lecz dajmy sobie trochę czasu……………………………

     Powie ktoś, że samo nader sztuczne i efekciarskie umieszczenie na początku tego aforyzmu zwrotu „Sprawiedliwość to…” nie sprawia, że ów aforyzm w jakikolwiek sposób odnosi się do idei sprawiedliwości. Nie odnosi się? To w takim razie dlaczego młodzi, niedoświadczeni, nieoczytani i aspirujący z deficytami wychodzą na ulice i mówią/krzyczą to, co powyżej? Bo ktoś im powiedział, że warto to zrobić dla aborcji na żądanie, czy chujków i cipek w rozmaitych konfiguracjach? Nie! Oni demonstrują, ponieważ brak aborcji na żądanie i kulturowo – prawne ograniczenia nałożone na niczym nieskrępowane posługiwanie się wspomnianymi wyżej wesołymi gadżetami, postrzegają jako jaskrawą niesprawiedliwość. Bardziej świadomi i zdemoralizowani, ową aborcję, tudzież inne postulowane rzeczy, traktują jako środek wiodący do celu, którym jest wspomniana wcześniej CGLPS. Tyle tylko, że dla gołego CGLPS (gołego, czyli nie obudowanego czymś postrzeganym jako szlachetne) ludzie – poza jakimiś radykałami – nie kiwną palcem. Natomiast w protest przeciwko niesprawiedliwości angażują się już tłumy, bo tego rodzaju protest jest zawsze czymś szlachetnym, pochwały godnym i uwznioślającym i ludzie chcą w czymś takim uczestniczyć, bo jakże tu nie działać na rzecz ziszczenia się „jednego z największych marzeń człowieka”, jakże tu powstrzymać się od kopa i mocnego słowa wymierzonego w tych, którzy owemu ziszczeniu się przeszkadzają.

      Skąd to wszystko wiem? Zrobiłem jakieś badania wśród demonstrantów? Oczywiście, że nie. Tym niemniej, biorąc pod uwagę jaką taką znajomość ludzkiej natury, którą to znajomość  posiadłem przede wszystkim dzięki spełnianej przeze mnie posługi spowiednika zapewniam, że jeśli kogokolwiek z owych młodych, niedoświadczonych, nieoczytanych i aspirujących z deficytami zapytać, czy walczą z niesprawiedliwością, albo walczą o to, co sprawiedliwe, każdy z nich odpowie twierdząco i to jeszcze z błyskiem w oku, a może nawet z dumnie podniesioną głową.

       Oczywiście, w olbrzymiej swej większości ludzie ci nie walczą o sprawiedliwość, lecz o to, co sobie jako sprawiedliwość wyobrażają. Możemy z tego szydzić, zwracając uwagę na to, że choć raczej na pewno młodzi, niedoświadczeni, nieoczytani i aspirujący z deficytami o choćby wspomnianych wyżej aforystach nie słyszeli, to jednak aforystyka nie jest im zupełnie obca, ponieważ w ewidentny sposób wcielają w życie treść aforyzmu, którego autorką jest wybitna myślicielka, znana i popularna Leonia Pawlak. Jej dotyczący sprawiedliwości aforyzm wszedł pod strzechy, a jakiś Arystoteles czy La Rochefoucauld niech się gonią i przy Pani Pawlak niech głosu nie zabierają. Znamy ten aforyzm? Oczywiście, że znamy, a przytaczamy go tutaj tylko dla porządku: „Sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie”.

      I można by te szyderstwa w stosunkowo łatwy sposób ciągnąć dalej, gdyby nie to, że babcia Pawlakowa, choć wieśniara i postać fikcyjna, wygrywa. Wygrywa w tym znaczeniu, że jej aforyzm wgryzł się w ludzkie serca i umysły i bardzo trudno jest temu przeciwdziałać. Trudno, ponieważ – jak wiele o tym świadczy – ci, na których Coryllus wskazuje jako na wynajmujących, zrozumieli jak przypuszczam, że myśl Leoni Pawlak ma wymiar uniwersalny i jest znakomitym narzędziem w pracy na rzecz coraz głębszej liberalizacji polskiego, czy wręcz jakiegokolwiek społeczeństwa. Sposób posługiwania się owym narzędziem jest bardzo prosty:

1.     - W sposób dowolny określa się, co jest sprawiedliwe, a co jest niesprawiedliwe.

2.     - Wskazuje się na wroga, który określonej w dowolny sposób idei sprawiedliwości się sprzeciwia.

3.             W pewnych sytuacjach, wynikających najczęściej z trudności przeżywanych przy posługiwaniu się nader skomplikowaną kategorią sprawiedliwości, termin „sprawiedliwość” zastępuje się terminem „racja” (niestety w tym momencie osłabia się siłę aforyzmu babci Pawlakowej, ponieważ „mieć rację” to nie to samo – a propos poziomu szlachetności – co „walczyć o sprawiedliwy świat”).

      I to właściwie wszystko. Czy ktoś walczy o aborcję na żądanie, o ochronę klimatu, o małżeństwa jednopłciowe, o wolność Tybetu, o możliwość chodzenia bez maseczki w czasie pandemii, o szeroką dostępność narkotyków, o bezkarność dla chuliganów, czy nawet o Kościół bez tego szkodnika Franciszka, zawsze może powołać się na swoje poczucie sprawiedliwości (swoją rację), wskazując jednocześnie na tych, którzy owej sprawiedliwości (racji) sprzeciwiają się, bądź mogą się sprzeciwić.

      Otrzymujemy wtedy następujące konstrukcje myślowe:

- Sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie.

- Kościół Kościołem, a racja jest po naszej stronie.

- Kaczor Kaczorem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie.

- Nauka nauką, a racja jest po naszej stronie.

I tak dalej… I tym podobnie…

       Czy możemy sobie z tym poradzić? Jeśli nie odwołamy się do chrześcijaństwa, to nie. Tyle tylko, że chrześcijaństwo jest ponoć – przynajmniej na naszych szerokościach geograficznych – w odwrocie. Nie do końca w to wierzę, tym bardziej, że jak się okazuje, nie zawsze się orientujemy, jakie narzędzia daje nam chrześcijaństwo, by dawać sobie radę ze współczesnymi aforystami. Ale o tym, w następnych częściach (o ile się pojawią)…




 

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...