Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Majewski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Majewski. Pokaż wszystkie posty

środa, 1 lutego 2012

Survival, czyli o "Braciach" raz jeszcze

Poniższy tekst został oryginalnie napisany na zamówienie naszego kolegi jazgdyni i opublikowany przez niego - w minimalnie innej niż ta wersji i pod nieco innym, tytułem - w Nowym Ekranie. Ponieważ on tam już przeszedł odpowiednią kwarantannę, treści jakie niesie w żaden sposób się nie zdezaktualizowały, no a poza tym, co by nie mówić, to jest po prostu bardzo dobry tekst, wklejam go tutaj dla wspólnej korzyści i wspólnego dobra.
No i jeszcze jedno. Ja już za niego dostałem 100 zł. i myślę sobie, że gdyby jeszcze miało mi coś wpaść, byłoby bardzo dobrze. Jakby co, to bardzo dziękuję.

Wygląda na to, że ta nasza, choćby niewiadomo jak irytująca w swojej bezmyślności, potrzeba, by w tym złym i tak wobec nas nieprzyjaznym świecie wypatrywać wszędzie sojuszników, jest jednak czymś całkowicie naturalnym. Z jakiegoś powodu – a ja mam coraz silniejsze przekonanie, że w tle tego wszystkiego stoi nasza naturalna wiara w to, że człowiek jest jednak dobry – to nasze pragnienie, by było nas jak najwięcej, jest tak silne, że nawet w sytuacji gdy przed nami stają osobnicy w najwyższym stopniu podejrzani, witamy ich z otwartymi ramionami, wyłącznie z tego powodu, że każdy z nich bardzo szczerze i serdecznie obiecał nam swoją solidarność.
Jeśli ktoś myśli, że ja w tej chwili się zajmę obywatelskim protestem w sprawie najnowszych rozporządzeń dotyczących Internetu, jest w dużym błędzie. Ten aspekt naszej bieżącej historii interesuje mnie w stopniu minimalnym, a poza tym proszę ode mnie nie wymagać, bym za swoich sojuszników uważał jakieś kompletnie mi nieznane i kulturowo kompletnie obce grupy facebookowej młodzieży. Ja swoją uwagę, nawet jeśli w sposób mocno bezsensowny, wolę skupiać na kwestiach przynajmniej jakoś tam realnych. Ostatnio, jak już tu wspominałem, systematycznie kupuję i czytam tygodnik „Uważam Rze”. Powiem uczciwie, że nie wiem, czemu to robię. Na pewno przyczyną tego nie jest moja wiara w to, że magazyn ów – wedle zresztą oryginalnej zapowiedzi jego autorów – gromadzi całą śmietankę tak zwanych „dziennikarzy niepokornych”, bo owej wiary w najmniejszym stopniu nie posiadam. Nie jest też spowodowane to tym, że ja dziennikarzy pracujących dla „Uważam Rze” uważam za autorów zdolnych i interesujących, że ich artykuły czytam z zainteresowaniem i satysfakcją, bo, szczerze powiedziawszy, w większości ich nie czytam, a te co czytam, to dość pobieżnie. Myślę, że mogę to robić przede wszystkim przez to, że to co tam czytam, jakoś mnie jednak inspiruje. Nawet jeśli zdecydowanie bardziej negatywnie, niż życzliwie.
W jednym z ostatnich numerów „Uważam Rze” znalazłem tekst podpisany przez dwóch znanych mi aż nazbyt dobrze dziennikarzy – Reszkę i Majewskiego. Samego akurat tekstu jednak ani nie przeczytałem, ani nawet nie zapamiętałem jego tematu. Wystarczyły mi te dwa nazwiska. Reszka i Majewski… no i świadomość, że oto i oni dołączyli do owej elitarnej grupy „autorów niepokornych”. Ja ów dziennikarski tandem pamiętam jeszcze z ostatniego okresu działalności „Dziennika”, kiedy to jego linia redakcyjna zmieniła się w taki sposób, że głównym zadaniem „Dziennika” stało się niszczenie prezydentury Lecha Kaczyńskiego i rządu Prawa i Sprawiedliwości, a Reszka i Majewski stanowili szpicę tak zwanych redakcyjnych cyngli. Zapamiętałem tych dwóch jako ludzi, którzy tę politykę reprezentowali i aktywnie realizowali. Dziś obaj należą do stronnictwa jednoznacznie nam sojuszniczego. Pisałem już o nich zresztą, więc w pewnym stopniu ten tekst jest trochę też i wspomnieniem.
Właśnie w tamtych dniach, kiedy losy rządu Jarosława Kaczyńskiego powoli się rozstrzygały, i kiedy tworzyły się podwaliny pod to, co miało nastąpić 10 kwietnia 2010 roku, dziennikarze Reszka i Majewski przedstawili na łamach swojej gazety pięciostronicowy reportaż ukazujący tak zwane sekrety Pałacu Prezydenckiego, z których to sekretów trop wiódł prosto do konstatacji, że Lech Kaczyński to całkowicie nieodpowiedzialny pajac w rękach swojej żony-idiotki, otoczony przez pozbawionych skrupułów cwaniaków, a Polska to państwo wystawione na łaskę i niełaskę owego zorganizowanego obłędu. Przypomnijmy sobie ten zamysł i ten styl:
„Gdy robi się bardzo późno, na dół schodzi małżonka prezydenta. Pani Maria dba bardzo o Lecha:
‘No i co się dzieje? Jak schodzi prezydentowa, to nie ma wina na stole? Wino jest tylko, gdy jest tu Michał Kamiński? – pyta w żartach.
Potem pani Maria zaczyna rugać prezydenta, że jej nie odwiedził przez cały dzień:
- Na kolana. Dziś na dwa!
- Tak przy wszystkich?
- Tak, niech się uczą dobrych zachowań.
W końcu pani Maria zabiera męża na górę.
- Już idę, babusiu - odpowiada potulnie prezydent”.
Otóż ja naprawdę bardzo dobrze przypominam sobie tamten czas i dni, które w naszej przestrzeni publicznej mijały nam na dyskutowaniu owej pracy springerowskiego dziennikarstwa śledczego. Pamiętam te dni i pamiętam też owo przekonanie, że akcja przygotowana przez gazetę „Dziennik” przeciwko Prezydentowi jest właśnie akcją. Akcją w sensie spisku, akcją w sensie planu, który ma określony cel. A jeśli jest akcją, to nie zwykłą dziennikarską misją, ani tym bardziej nie życzliwą próbą oczyszczenia prezydenckiego pałacu z chwastów. Ponieważ zapoznałem się wtedy z głównymi fragmentami pięciostronicowego dzieła panów Reszki i Majewskiego, już wówczas czułem, że mogę postawić jak najbardziej racjonalną i usprawiedliwioną tezę, że ze wszystkich ówczesnych politycznych i medialnych ataków wymierzonych w Prezydenta, tamten był najbardziej solidny i najlepiej przygotowany. Ale miałem przy tym wręcz pewność, że, uwzględniając tak nieprawdopodobny ciężar uderzenia, nieporównywalny z jakąkolwiek dotychczasową krytyką poprzednio urzędujących prezydentów, czy premierów, należy podejrzewać, że na tego typu posunięcie musiała być wydana zgoda na poziomie daleko wyższym od dziennikarskich ambicji dwóch panów na redaktorskich pensjach, czy nawet ich bezpośrednich przełożonych. A jeśli było tak, jak mówię, to uważam, ze wówczas zarówno Reszka jak i Majewski wzięli udział w czymś na kształt zamachu stanu. Bo, przepraszam bardzo, ale jakie były perspektywy dalszej służby Lecha Kaczyńskiego na swoim urzędzie, gdybyśmy przyjęli, że to co piszą Reszka i Majewski jest prawdą?
Ja oczywiście rozumiem, że dla wielu tak zwanych weekendowych obserwatorów sceny politycznej, teza, że skoro właściwie wszystko już było, a między kompromitacją, a kompromitacją nie ma różnicy i czy to jest Beata Kempa, czy Marek Suski, czy Bronisław Komorowski, to przy odpowiednim spiętrzeniu negatywnych emocji i odpowiednio przetrawionej propagandowej sieczki, tak naprawdę to wszystko jest bez znaczenia, brzmi kusząco. Może więc i tak. Może to była tylko zabawa. Wszyscy bowiem zdajemy sobie sprawę, że przy właściwie skumulowanemu negatywnemu myśleniu, różnica między autentycznym oskarżeniem, a propagandowym wesołym miasteczkiem, dla niektórych po jakim czasie może się wyzerować.
Myślę jednak przy tym, że jeśli mocodawcy „Dziennika” i tych dwóch ponurych nieszczęśników, faktycznie postanowili się tylko zabawić dla ratowania upadającego interesu, to powinni jednak byli pamiętać, że ktoś może ich kalkulacje wziąć na serio. Dziś, kiedy patrzymy na tamto wydarzenie już z perspektywy, którą nam stworzyła choćby Katastrofa Smoleńska, widzimy, jakie to jednak wszystko było poważne. I słowa o zamachu stanu mogą dziś naprawdę brzmieć złowieszczo.
I oto ni stąd ni z owąd, zarówno Reszka jak i Majewski, dokładnie w tym samym ustawieniu i z zachowaniem swojego pełnego wizerunku, piszą w „Uważam Rze”, tym razem jednak ujawniając sekrety już zupełnie innej alkowy. Jednak nie trzeba też szczególnie się naprężać, by zauważyć jeszcze jedną różnicę między tym co oni robili wtedy, a co robią dziś. Ich słowa wydają się tym razem być kierowane wyłącznie do czytelników „Uważam Rze”. O ile wtedy gdy oni pisali w „Dzienniku”, każde ich słowo, każdy kolejny smaczek, każdy szczegół były dyskutowane na forum ogólnopolskim, a ich teksty inspirowały całe środowiska i kreowały opinię w jak najbardziej szerokim spektrum, to Dziś oni zajmują się wyłącznie tą jedną niszą. dziś oni zajmują się już tylko nami. Czego zatem oni od nas chcą? Niestety nie wiem, ale nie miejmy co do tego wątpliwości, że oni akurat swoje zadanie doskonale znają i świetnie je rozumieją.
Wszyscy pamiętamy czasy – nie tak przecież dawne – kiedy to prezydentem był Aleksander Kwaśniewski, a na czele rządu stał Leszek Miller. Pamiętamy lata tryumfu tego duetu, ale też pamiętamy dni, kiedy nagle, niemal z dnia na dzień, ta cała budowla zaczęła się rozsypywać. Kiedy niemal w jednym momencie i jeden i drugi zaczęli tracić niemal wszystko, co przez tyle lat całkowicie bezkarnie zgarniali. I myślę, że wielu z nas potrafi skojarzyć ten czas ze zdarzeniem znanym nam jako „afera Rywina”. I jestem też przekonany, że wielu z nas poważnie bierze pod uwagę taką oto możliwość, że za odsunięciem Millera od władzy, a tym samym za aferą Rywina i za ostatecznym – jak teraz widzimy – upadkiem postkomunistycznej lewicy w Polsce mógł stać spisek. I znów, zastanówmy się, jak to ostatecznie jest z tym Rywinem u Michnika? Jak to jest, że Rywin wolał siedzieć przez tak długie miesiące w więzieniu, niż pisnąć choćby słówko? Może panowie Reszka i Majewski, wybitni dziennikarze śledczy kiedyś ich „Dziennika”, a dziś naszego „Uważam Rze”, znają odpowiedź? Otóż ja myślę, że znają. Nawet jeśli nie zna jej nikt od nich niżej, to oni znają na pewno. Nawet jeśli się jej tylko domyślają. A mają się czego domyślać. Właśnie oni.
Jaka jest z tego nauka dla nas? Co my z tego wszystkiego wiemy. Szczerze powiedziawszy – niewiele. My akurat jak zawsze poruszamy się w kompletnych ciemnościach i jedynie nasłuchujemy życzliwych głosów. Przypomnijmy sobie jeden z nich. To głos naprawdę życzliwy i, z paru różnych względów, o których nie musimy dyskutować, niezwykle kompetentny. Jego autorem jest pewien nasz blogowy kolega, który właśnie wtedy – jeszcze wtedy, gdyśmy się nawet nie spodziewali, co nas czeka w niedalekiej przyszłości – komentując jakieś bieżące podmuchy, przysłał do mnie takiego esemesa. Kiedyś go tu cytowałem, dziś te zupełnie fantastyczne słowa powtórzę:
„Kołodko! Co za tragedia! Co za oszust! Już jest po Millerze. Bracia się za niego wezmą. Czy to przez Agencję Wywiadu, czy przez ABW – obojętne”.
To był rok 2000. Zajęło to „Braciom” trochę czasu, prawda? Ale sprawa została poprowadzona skutecznie, prawda? Módlmy się, by Dobry Bóg nie pozwolił nam stracić tego, co często najcenniejsze, a mianowicie skarbu doświadczenia.
I przynajmniej nie dajmy sobie grzebać w głowach.

niedziela, 7 września 2008

Mali Detektywi, czyli z wizytą na dnie dziennikarstwa śledczego

Niedługo minie rok od czasu, jak na fali obietnic oczyszczenia Polski z PiS-owskiej zarazy, Donald Tusk i jego drużyna objęli władzę. Minie za parę miesięcy rok, jak Julia Pitera zabrała się do kompletowania dokumentów mających społeczeństwu wykazać zbrodnie ustanowionego przez braci Kaczyńskich aparatu represji. Jeszcze parę miesięcy, a minie rok od dnia, w którym poseł Graś, człowiek jak najbardziej dobry i uczciwy, wypowiedział swoje słynne dziś słowa o Stasi i Securitate.
Co mamy po tym niespełna roku? Czym możemy się pochwalić? Minister Jasiński idzie pod Trybunał Stanu za doprowadzenie do ruiny Stoczni Gdańskiej, a Anna Marszałek, dziennikarka śledcza Dziennika, wraz z Michałem Majewskim, w tym samym stopniu śledczym, co Marszałek, dziennikarzem Dziennika, odkrywają tajemnice więzień CIA w miejscowości o nazwie Stare Kiejkuty. Niemal rok, po tym, jak Donald Tusk zapowiedział głosującym na niego i jego partię Polakom, że nie dość, że z więzień zostaną uwolnieni wszyscy represjonowani przez kaczystowski reżim przedstawiciele demokratycznej opozycji, to jeszcze oni wszyscy zostaną tam zastąpieni przez swoich prześladowców, takich jak Zbigniew Ziobro, Zbigniew Wassermann i Mariusz Kamiński, pojawia się szansa, że Jarosław Kaczyński pójdzie siedzieć nie za głupie podtruwanie pielęgniarek falami radiowymi, ale – hurrrra! – za torturowanie arabskich bojowników o wiarę.
Czytam dzisiejszą relację działu śledczego Dziennika, wprawdzie bez udziału samego szefa, Pawła Reszki, który tym razem przyjął funkcję specjalisty od refleksji, ale z zastępującą go godnie Anną Marszałek, damą, której prawdziwej wielkości słowa człowieka nie są w stanie wyrazić.
Ja tu się w swojej – przyznaję – kompletnej bezsilności, wyzłośliwiam, a sprawa jest poważna, jak cholera. Od kilku dni po naszej Polsce krąży widmo więzień CIA i choć nikt, dosłownie nikt, nie wie na ten temat absolutnie nic, pierwszy szereg naszych dziennikarzy, na zmianę z pierwszym szeregiem naszych polityków, zapowiadają apokalipsę, która ostatecznie, już za chwilkę, zmiecie z powierzchni ziemi całe PiS-owskie zło.
Do red. Marszałek i red. Majewskiego wrócę za chwilę, na razie jednak słówko od autora wstępniaka w sobotnim Dzienniku. Pisze Reszka: „Jesteśmy bliżej rozwikłania najgłębiej skrywanej tajemnicy ostatnich lat”, „Powoli pęka zmowa milczenia”, „Nie można posuwać się do barbarzyńskich metod”, „Czas poznać kulisy podejmowania decyzji i osoby, które za to odpowiadają”.
To jest ten język. A jaka jest treść? Treść jest taka, do jakiej nas przyzwyczajono od pewnego już czasu. Treść jest wypełniona przez dziesiątki zdań, zaczynających się od dwóch słów; „jeśli” i „czy”. Wszystko więc w normie. No ale Reszka, jak już wspomniałem, to dziś pan od refleksji. Mięso przypadło dziś innym detektywom z Dziennika.
Przyjrzyjmy się więc konkretom. Wprawdzie znów nie mogę się powstrzymać od refleksji i muszę ostrzec tych, którzy spodziewają się fajerwerków, że fajerwerków nie będzie. Nie będzie, bo być nie może. Dziennikarze, z którymi mamy do czynienia, gwarantują jedynie tzw. porzyganie się z nudów. I wie o tym każdy, kto pamięta choćby, jak Anna Marszałek odkrywała przed opinią publiczną narkomanię Marka Kuchcińskiego i jego przestępczą działalność na Podkarpaciu, albo też, jak rzeczony Majewski, ze swoim pryncypałem Reszką, zapoznawali opinię publiczną z kompromitującymi smakołykami z małżeńskiego życia prezydenta Kaczyńskiego.
No ale konkrety, choćby dla zwykłej rzetelności, omówić wypada.
Pierwsza strona Dziennika zapowiada wyniki dziennikarskiej pracy Anny Marszałek i tego Majewskiego, wielkim tytułem: „Amerykańskie służby miały tajną bazę na Mazurach”. Na stronie trzeciej, wywiadowcy Axela Sprintera kontynuują swoje dzieło pod jeszcze mocniejszym hasłem: „W pułapce więzień CIA”.
A zatem czytajmy.
„Do zamkniętych dla dziennikarzy pomieszczeń komisji służb specjalnych wchodzą...”
„Delikatnie mówiąc nie przepadają za SLD i ekipą Kwaśniewskiego...”
„Sprawa robi się paląca”.
„Posiedzenie sejmowej komisji z 21 grudnia jest nietypowe”
„Ze względu na ochronę źródła informacji, nie możemy napisać...”
„Sytuacja jest dziwna. Wassermann jest ostro skonfliktowany z Ziobrą”.
„Ziobro ma bowiem prawo podejrzewać, że Wassermann wciąga go w niejasną grę”.
„W kontekście tego spotkania zastanawiająco brzmią słowa Wassermanna, który ostatnio publicznie powiedział: ‘W tej sprawie zrobiłem wszystko, co do mnie należało’”...
I tak dalej, w tym samym kretyńskim stylu, stylu jakby wyjętym z włoskich parodii Ojca Chrzestnego, Marszałek z Majewskim udają poważnych dziennikarzy pochylonych nad jeszcze poważniejszym zadaniem. Nie ma tu ani potrzeby, ani miejsca, żeby cytować wszystkie te idiotyczne kawałki wystękane przez śledczych Dziennika. Nie ma potrzeby, bo tam naprawdę nic więcej nie ma. Jest tylko Marszałek i Majewski i ich chore, niczym nie podparte ambicje bycia kimś, do kogo ludzie się będą zwracać per „redaktorze”. I kto dla sąsiadów i znajomych z „Naszej Klasy” będzie kimś więcej, niż jeszcze jednym zapomnianym nazwiskiem.
Jest jednak fragment tych pseudodziennikarskich wybryków, który warto zacytować w dłuższym trochę fragmencie, częściowo już wspomnianym, bo ten właśnie fragment dobitnie pokazuje poziom, o którym dziś chciałem napisać. Piszą tzw. dziennikarze:
„Wassermann prosi, żeby przyjechał do niego prokurator generalny Zbigniew Ziobro, Sytuacja jest dziwna. Wassermann jest ostro skonfliktowany z Ziobrą. Ambitny i młody minister nie widzi więc powodu, żeby stawiać się u swojego krakowskiego konkurenta. Jednak ze strony Wassermanna pada argument, wobec którego Ziobro jest bezradny:-Chodzi o sprawę, z którą ja nie mogę wyjść ze swojego gabinetu”. Nie trzeba być w ogóle inteligentnym. Można wręcz być kompletnym idiotą, żeby mimo to zadać sobie pytanie, skąd Marszałek i Majewski znają treść rozmowy Wassermanna z Ziobrą. Nie trzeba być też szczególnie przenikliwym, żeby umieć sobie od razu odpowiedzieć, że Marszałek z Majewskim treści tej rozmowy znać nie mogą i wszystko, co piszą, to sobie wymyślają, najprawdopodobniej w oparciu o swoje dawne jeszcze przeżycia z lektury książki ‘Kapelusz za sto tysięcy’.
Bo taka jest intelektualna i merytoryczna wielkość pracy detektywistycznej redaktorów Dziennika. Mam na myśli coś takiego, co kiedyś jeszcze było parodiowane przez satyryków wczesnego PRL-u. Gdzieś ktoś we wsi napisał na płocie zdanie „rusek jest głupi”, a lokalny redaktor lokalnej gazetki prowadził swoje lokalne śledztwo, mające na celu ustalenie sprawcy tej szczególnej zbrodni.
eby jakoś poprowadzićć tę moją dzisiejszą refleksję do sensownego końca, chciałbym zaznaczyć, że osobiście nie mam pojęcia, czy w Polsce Amerykanie mieli tajne więzienia. Nie wiem, czy trzymali w nich islamskich terrorystów, a jeśli ich trzymali, to czy ich przy tym torturowali, czy może tylko ktoś jednego z drugim zwyczajnie kopnął w tyłek. Natomiast wiem jedno. Choćby nawet te więzienia istniały, to jeśli polska władza zażyczy sobie tej informacji nie ujawnić, ani Marszałek, ani Majewski, ani żaden inny dziennikarz dokładnie nic się na ten temat nie dowie.
Bo poziom polskiego dziennikarstwa jest tak dramatycznie niski, że jedyne na co tych amatorów stać to skutecznie podjudzić najbardziej ogłupiałą część społeczeństwa przeciwko nielubianemu politykowi, albo zacząć jakąś większą akcję, która będzie udana tylko wtedy, kiedy politycy sobie tego zażyczą.
Proszę się zastanowić, co byśmy zobaczyli, gdybyśmy tak któregoś dnia zebrali caą pracę śledczą Majewskiego, Reszki i Marszałek z ubiegłych dwóch, czy trzech lat? Jakie konkretne dziennikarskie sukcesy tych trzech wybitnych żurnalistów moglibyćmy podziwiać? Zero. Całe to ich pisanie sprowadza się wyłącznie do albo plotkowania, albo do zwykłego podjudzania społecznych emocji. Czy to mamy do czynienia z opisywaniem przestępstw CBA, czy plotkowaniem na temat relacji między Lechem Kaczyńskim, a jego żoną, czy, tak jak dziś, spekulowaniem na temat jakichś najbardziej tajnych rozmów, co do których nawet nie wiadomo, czy miały miejsce, efekt jest zawsze dokładnie taki sam. Zapisane kolumny jednej gazety codziennej.
Może mi dziś Reszka z Majewskim powiedzieć: "Ale za to zmusiliśmy do dymisji jeden rząd. Tylko co z tego, skoro dokładnie tym samym sukcesem może się pochwalić tefauenowski pajac Wojewódzki i producenci prypinek z napisem Radio Ma Ryja.
I to mnie oczywiście cieszy. To kompletne amatorstwo dziennkarzy jest mi wybitnie miłe. Przynajmniej jeśli idzie o te Kiejkuty. Bo mam nadzieję, że Amerykanie korzystali z naszej pomocy i że ta pomoc była bardzo skuteczna. I że dzięki tej pomocy pary terrorystów oberwało. I że ci, którzy mają wobec amerykańskiej walki z terroryzmem niedobre zamiary, o tym, czego się mają nie dowiedzieć, to się nie dowiedzą.
I już na sam koniec, chciałbym podkreślić rzecz oczywistą. Chodzi o to mianowicie, że w gruncie rzeczy problemem nie jest ani Reszka, ani Marszałek, ani Majewski, ani nawet ten dogorywający już powoli Dziennik. Oni zawsze byli tylko grupką aspirujących amatorów. Jeszcze parę lat i pamięć o nich przeminie, bo po prostu nie ma o czym pamiętać. Chodzi o to jednak, że raz po raz wraca temat jakości polskiego dziennikarstwa, jakości polskich mediów i w ogóle stan relacji między politykami, a opinią publiczną.
Ostatnio nawet, pojawił się problem relacji jakościowej między tzw. publicystyką internetową, a dziennikarstwem mainstreamowym. Redaktor Janecki – osobiście na szczęście nie czytałem, ale opowiadano mi – wyraził podobno opinię, że blogi polityczne przy dziennikarstwie ‘prawdziwym’, to mizeria.
Mam dziś dla pana redaktora Janeckiego informację. Jest Pan w ciężkim błędzie. Jeśli gdziekolwiek, w polskiej publicystyce można znaleźć choćby minimalną jakość, to na pewno nie tam, gdzie Pan by chciał jej szukać. Oczywiście, są wyjątki i nawet w Dzienniku czasem można trafić na odrobinę sensu. Natomiast, jeśli ktoś nie chce nadmiernie ryzykować, to raczej powinien zajrzeć choćby tu do Salonu, a nie marnować pieniądze na tandetne popisy pańskich kolegów dziennikarzy.
Ja oczywiście wiem, że te moje dzisiejsze słowa mogą zabrzmieć dla Was jako bardzo niesprawiedliwe, ale raz, że są absolutnie uprawnione, a dwa – i to akurat jest dla Was informacja naprawdę niemiła – kiedy się czyta teksty takie, jak dziś tu przeze mnie omawiany, można dojść tylko do jednego wniosku – ten cały interes pod nazwą ‘dziennikarstwo’ powinien zostać jak najprędzej zamknięty, a słowo ‘dziennikarz’ powinno zostać umieszczone w słownikach języka polskiego z adnotacją „wulg”.

niedziela, 18 maja 2008

"The Brothers will get to him" - czyli wolne media w służbie ciemności

Kiedy wczoraj przedstawiłem Salonowi mój tekst o Ubermanie, Szykule i o ich wiernych i jakże uzdolnionych uczniach z Dziennika, przede wszystkim nie spodziewałem się, że całe wydarzenie może się okazać jakoś istotne. W telewizorze za bardzo tematu nie dyskutowano, w samym Salonie też nie zaobserwowałem szczególnego ruchu, więc uznałem, że napiszę to co napisałem, przypomnę tym, którzy zapomnieli postacie Marka Ubermana i Bogusława Szykuły i na tym kolejny etap schodzenia Dziennika do najniższego piętra propagandowego śmietnika, zostanie zamknięty.
To po pierwsze. Pod drugie, wydawało mi się, że kłamliwość i cały ten propagandowy wymiar przedsięwzięcia grupy Axela Springera jest tak oczywisty, że trudno będzie znaleźć kogokolwiek – może poza najbardziej odymionymi wyznawcami Platformy Obywatelskiej – kto uzna te brednie za wiarygodne.
Dziś w programie telewizji TVN24 “Loża Prasowa” obok dwóch znanych przedstawicieli tzw. skrzydła targowickiego, wystąpili dziennikarze, jak się dotąd wydawało, rozumiejący, co znaczy misja i odpowiedzialność, czyli Piotr Zaremba i Igor Janke. Zamysł redaktorów TVN-u był prawdopodobnie taki, że Gazeta i komunista będą doszukiwać się jasnych punktów w relacji Dziennika, a Zaremba z panem Igorem uwiarygodnią demokratyczne intencje stacji, ostatnio przezywanej dowcipne Tusk Vision Network.
Wydaje się, że efekt musiał zaszokować nawet najbardziej optymistycznie nastawianych braci Niemców. Otóż wszyscy czterej panowie, przez całą część programu dotyczącą prowokacji Dziennika, prześcigali się w deklaracjach na temat tego, kto z kim się akurat w tym, albo innym punkcie wypowiedzi zgadza. Ani Zarembie, ani co gorsza Igorowi Janke, przez gardło nie przeszło słowo “skandal”.
Ba. Ani jeden ani drugi, nawet na chwilę nie znaleźli w sobie tej odpowiedzialności, tej troski, tej przecież najbardziej podstawowej uczciwości, żeby powiedzieć, że stało się coś, co nie miało miejsca na tak szeroko zakrojoną skalę od czasów właśnie Ubermana i Szykuły.
We wczorajszym tekście na tym blogu, omówiłem tylko ten czarny bełkot z pierwszej strony Dziennika, informując Cię, że dalej już mi się nie chciało czytać. Więc przyznaję, że chwilę później zajrzałem na ostatnią stronę zleconego zadania panów Reszki i Majewskiego. Tekst kończy się następującymi słowami:
“Gdy robi się bardzo późno, na dół schodzi małżonka prezydenta. Pani Maria dba bardzo o Lecha:
‘No i co się dzieje? Jak schodzi prezydentowa, to nie ma wina na stole? Wino jest tylko, gdy jest tu Michał Kamiński? – pyta w żartach..
Potem pani Maria zaczyna rugać prezydenta, że jej nie odwiedził przez cały dzień:
- Na kolana. Dziś na dwa!
- Tak przy wszystkich?
- Tak, niech się uczą dobrych zachowań.
W końcu pani Maria zabiera męża na górę.
- Już idę, babusiu - odpowiada potulnie prezydent.
------------------
Po co przytaczam ten niezwykły fragment niezwykłej pracy dwóch śledczych Dziennika?
Otóż dlatego, żeby udowodnić, że tekst Dziennika jest najbardziej czarną, najbardziej brudna akcją od lat. Każdy, kto ma odrobinę rozumu wie, że ty dwóch panów poniosło stuprocentowo.
Ale przytaczam ten fragment jeszcze w tym celu, żeby przedstawić pewną hipotezę. Przyjmijmy mianowicie, że faktycznie, zdarzyło się tak, że w obecności innych urzędników kancelarii pani Kaczyńska straciła panowanie nad sobą do tego stopnia, że kazała Prezydentowi klękać i przepraszać, i załóżmy nawet, że Lech Kaczyński jest tak bezradny wobec nastrojów swojej żony, ze nie umie się już bronić. Załóżmy nawet, że tego typu zdarzenia są chlebem powszednim w Pałacu Prezydenckim.
Załóżmy nawet, że w Pałacu Prezydenckim dzieją się jeszcze gorsze rzeczy, niż tłamszenie męża przez żonę. Załóżmy, że pani Kaczyńska codziennie leje Prezydenta pasem, po gołej pupie w obecności urzędników.
I przyjmijmy, że panowie Reszka i Majewski ten fakt ujawniają.
Czy redaktorzy Janke i Zaremba wyobrażają sobie, że w tej sytuacji mogliby zaprotestować i zapytać publicznie: “A jakiż to interes Rzeczypospolitej jest w tym momencie reprezentowany przez panów R&M? A cóż to panowie R&M proponują? Impeachment, czy dalsze niszczenie Prezydenta, aż Donald Tusk za dwa i pół roku będzie mógł wygrać nawet nie prowadząc kampanii? O co wam chodzi?”
Albo czy redaktorzy, których lubię, szanuję i czytam, byliby w stanie zapytać: “A czym to sobie Lech Kaczyński zasłużył, żeby być potraktowany przez wolną prasę tak, jak ani Jaruzelski, ani Wałęsa, ani nawet zapijaczony Kwaśniewski na katyńskich grobach, nie mogli nawet śnić w najstraszniejszych koszmarach?”
To są pytania do pana Igora i do pana Zaremby. Odpowiedzi może się doczekam, a może nie.
Nieważne.
Myślałem, że nie będę musiał tu w Salonie odwoływać się na najbardziej prymitywnych teorii spiskowych, których w głowach skołowanych rodaków wiele i jakże często. Przyszedł jednak i na to czas. Dlaczego? Bo wygląda, że są chwile, kiedy trudno o rzeczową, rozsądną i logiczną analizę. Bo odpowiedzi są chyba jednak dużo prostsze, niż komukolwiek może się wydawać.
Posłuchaj więc. To do Ciebie:
Mam kolegę, Brytyjczyka, bardzo oczytanego, bardzo mądrego, o niezwykłej wiedzy i doświadczeniu. Kiedyś, dawno, jeszcze za władzy millerowych komunistów otrzymałem od niego następujący sms. Będzie po angielsku. Jak kto chce, niech sobie zada trud i przetłumaczy:
Kolodko! What an effin’ tragedy. He’s bent as a nine bob note, and everyone knows it. Miller’s finished. The Brothers will get to him, AW & ABW or not.”
To był rok 2000. Zajęło to Braciom (myślę, że wiesz, ale na wszelki wypadek - nie chodziło o tych braci) trochę czasu, prawda? Ale sprawa została przeprowadzona skutecznie, prawda?
Módlmy się, by tym razem, im się nie udało.

sobota, 17 maja 2008

Uberman i Szykuła, czyli Back to the Future

Młodsi użytkownicy Salonu24 mogą nie pamiętać. A wielu starszych mogło zapomnieć. Słusznie zresztą.
Ja niestety pamiętam te dwa nazwiska: Uberman i Szykuła. Marek Uberman i Bogusław Szykuła w okresie stanu wojennego i,w gruncie rzeczy, przez wszystkie najgorsze lata schyłkowego PRL-u, stanowili dziennikarska parę, przy której, jeśli idzie o poziom propagandowej agresji, przemocy i kłamstwa, Jerzy Urban mógł zdecydowanie liczyć na uniewinnienie.
W Urbanie bowiem zawsze była jakaś inteligencja i w pewnym sensie coś sympatycznego. Kiedy natomiast komunistyczna telewizja zapowiadała, że za chwilę pojawią się Uberman i Szykuła, wiadomo było, że będzie absolutnie najgorzej.
Od tego czasu, zawsze się zastanawiałem, dlaczego, ile razy antyobywatelska propaganda chce dokonać jakiegoś zamachu na ludzką wrażliwość, bierze do tej roboty dwóch umyślnych. Najpierw byli to Uberman i Szykuła, później Żakowski i Najsztub, Janicki i Władyka, jeszcze później Miecugow i Sianecki, ostatnio Sekielski i Morozowski. Może zasada jest taka, że jak cię chcą załatwić na zasadzie zlecenia, to robi się to tak, jak u Świadków Jehowy, albo u Mormonów – wysyła się dwóch, żeby się wzajemnie pilnowali.
Nieważne. To o czym chcę pisać, to to, że ostatnio pojawił się nowy tandem, myślę, że pod wieloma względami wyprzedzający wszystkich swoich poprzedników, mianowicie para dziennikarzy śledczych Dziennika: Michał Majewski i Paweł Reszka.
Pierwszy raz, jak zwróciłem uwagę na tych dziwnych mężów, to gdy jeszcze na samym początku panowania nowej oświeconej władzy miłości, pisząc o zbliżającym się nieuchronnie aresztowaniu i wsadzeniu do kazamatów szefa CBA, napisali (jeden pewnie dyktował, drugi pisał, a jak jednemu się zmęczyła ręka, to się zmieniali), że “nikt nie będzie płakał za Mariuszem Kamińskim”.
Ponieważ wiedziałem, że to nieprawda, i nawet nie dlatego, że ja akurat go lubię, ale dlatego, że wiem, że jest nas dużo więcej, napisałem do Dziennika króciutki liścik-sprostowanie, w którym poinformowałem, że Majewski z Reszką się pomylili, bo ja będę płakał.
Moje sprostowanie się nie ukazało, bo najwidoczniej red. Michalski pomyślał, że kłamię w celach propagandowych, a ponieważ Dziennik stara się trzymać od propagandy z dala, to zadecydował, że płakać jednak nie będzie nikt.
Później jeszcze parę razy miałem okazję rzucić okiem na publikacje panów Reszki i Majewskiego, ale że mój związek z Dziennikiem osiągał już stan zupełnie schyłkowy, jakoś mi ich opinie nie zapadły w pamięć.
Dziś dopiero, kiedy zobaczyłem za szybą mojego kiosku wielki tytuł na pierwszej stronie Dziennika: SAMOTNOŚĆ PANA PREZYDENTA, a pod spodem małymi już literkami: “Michał Majewski Paweł Reszka dziennikarze działu śledczego”, wysupłałem złotówkę i 50 groszy i dokonałem wpłaty na konto firmy o nazwie Axel Springer.
I od razu powiem, że wydatku nie żałuję i nawet nie mam szczególnych wyrzutów sumienia z powodu złamania bojkotu. Wrażenia bowiem z lektury opracowania śledczych Dziennika są nie do zastąpienia
Oto wybrane fragmenty:
“Co ujrzeliśmy za kulisami? Prezydenta, a wokół niego dwór pełen frakcji i koterii. Dworzan skupionych nie na pomaganiu głowie państwa, ale na wewnętrznych, wyniszczających bitwach.”
“Kaczyński nie panuje nad swoim zapleczem."
"Zero pracy intelektualnej"
“Z dziesiątek rozmów, wyłania się też obraz człowieka chwiejnego, który ma problemy z podejmowaniem decyzji.”
“Donald Tusk, kiedy się spotyka z prezydentem, dokładnie wie, jaki guzik nacisnąć, żeby wyprowadzić Kaczyńskiego z równowag.”
“Dwór nauczył się straszyć Lecha Kaczyńskiego wyimaginowanymi atakami opozycji, czy mediów.”
“Pewnego ranka prezydent oświadczył mi, że w jednej z gazet będzie atak na jego matkę. Był rozbity. Długo trwało uspokajanie go: ‘Kto ci zaatakuje matkę? Za co? Uspokój się.’”
To tylko zaledwie pierwsza strona dzisiejszego Dziennika, a co wytropili śledczy Majewski i Reszka. Dużo więcej na stronach 16-19, a to i tak dopiero początek, bo dzisiejszy, to zaledwie pierwszy odcinek serialu wyprodukowanego przez Springera, a zatytułowanego “Straszny dwór pana prezydenta”.
Jednak ja już dalej nie czytałem. Uznałem, że 1,50 to zdecydowania za niska cena za tak nieprawdopodobną intensywność doznań. Uważam, że panowie Reszka i Majewski, z tym swoim niezwykłym bagażem o nazwie “Kłamstwo na zlecenie” zasługują na dużo więcej, niż na moje głupie 1,50. Może powinni objąć jakąś katedrę w Mińsku, albo na Kubie. Może powinni otrzymać jakąś znaczną nagrodę od prezydenta Korei Północnej, albo wręcz wyjechać do Niemiec i objąć jakieś stanowisko gdziekolwiek za ciężkie pieniądze.
Więc, trochę symbolicznie – przyznaję – odłożyłem Dziennik i nie czytałem już dalej.
Inna sprawa, że, boję się, dalej mogło być już tylko gorzej. Więc, podobnie do mojego jednego kolegi, który z filmu Tarantino, Wściekłe psy, obejrzał tylko scenę przed napisami, bo uznał, że dalej nie może być lepiej, a nie chciał sobie psuć wrażeń, pozostałem tu, na pierwszej stronie Dziennika.
Tekst oczywiście broni się sam, niemniej coś powiedzieć trzeba. Więc drobna refleksja na temat jednego fragmentu śledczej pracy Reszki i Majewskiego. I nie chodzi o ten fragment, który informuje, że któryś z informatorów Reszki i Majewskiego ma taka pozycję u Prezydenta, a jednocześnie jest tak głupi, żeby akurat w rozmowie z tymi dwoma dziwakami z Axela Springera się tak fatalnie zdekonspirować, że może bezkarnie do Lecha Kaczyńskiego powiedzieć ni mniej ni więcej, jak ‘Kto ci zaatakuje matkę? Za co? Uspokój się.’
To oczywiście byłoby zbyt proste, a poza tym każdy myślący człowiek, a do innych staram się nie mówić, sam widzi, jak fatalnie niestarannie jest to kłamstwo uszyte.
Zajmiemy się tu innym fragmentem intelektualnej pracy Reszki i Majewskiego:
Donald Tusk, kiedy się spotyka z prezydentem, dokładnie wie, jaki guzik nacisnąć, żeby wyprowadzić Kaczyńskiego z równowagi.
Oczywiście to, że Donald Tusk jest wielki i przebiegły, jak peruwiańskie słońce, wiem, i to nie tylko z lektury Dziennika. Nieskromnie jednak pragnę zauważyć, że ja też wiem, co zrobić, żeby wyprowadzić Kaczyńskiego z równowagi. Czytałem o tych niezawodnych numerach kiedyś w niemieckiej gazecie Die Tagespiegel, czy tak jakoś.
Ale ja wiem coś więcej. Ja mianowicie wiem, jak wyprowadzić z równowagi panów Reszkę i Majewskiego. Jaki guzik nacisnąć, żeby się na mnie wściekli. Oczywiście jest jeszcze taka możliwość, że oni akurat nie są ludźmi, więc może nie zadziałać.
Tak czy inaczej, nie zdradzę jednak tu tej metody. Nie napiszę tu czegoś, co z dużym prawdopodobieństwem mogłoby się dla mnie źle skończyć. Ich zezłościć, ale mi bardzo zaszkodzić.
Oni, póki co, niestety mogą sobie używać. Razem z Donaldem i ze swoimi przyjaciółmi z Niemiec.

piątek, 9 maja 2008

Kogo obrabia Cropp, czyli róbta co chceta

Miasto, w którym mieszkam, zostało oblepione w ostatnich tygodniach plakatami reklamowym firmy odzieżowej Cropp, co wywołało u mnie niejaką zadumę.
Zadumałem się jednak nie nad ofertą sklepów Cropp, ani nad jakością i urodą owej oferty, lecz nad samą zawartością ekspozycji i nad tak zwanym targetem, nad tym, jak właściciele Croppa widzą ten swój target i nad powszechnym stanem świadomości ludzi, wśród których żyję i z którymi mam przyjemność przebywać na co dzień.
Akcja, jak już wspomniano, promuje markę odzieżową o nazwie Cropp i przedstawia scenkę utrzymaną w klimacie lat 60tych, gdzie trzy uśmiechnięte panie wykonują drobne czynności krawieckie, a między nimi siedzi wesoły łysy staruszek w gatkach.
Plakaty występują w trzech odmianach. Napis głosi, że albo “obrabiamy dziurki”, albo “obciągamy guziki”, ewentualnie “krochmalimy poszwy”.
Domyślam się, że przesłanie plakatów jest takie, że Cropp jest OK. Jednak, domyślając się, mam poczucie, że sprawa jest nieco kłopotliwa. Mam bowiem przekonanie graniczące z pewnością, że jeśli powiem, że nie za bardzo wiem, jakaż to logika i estetyka stoją za obrazkiem, wielu ambitnych, inteligentnych i rozrywkowych obywateli wybuchnie szyderczym śmiechem i powie, że jestem po prostu głupi, co w okolicach Torunia jest normą.
Jeśli, z drugiej strony, pokuszę się o próbę analizy zamysłu stojącego przy narodzinach kampanii, ci sami wykształceni i błyskotliwi komentatorzy również wybuchną szyderczym śmiechem i powiedzą, że mam chore skojarzenia, co dla okolic Torunia jest normą, ale każdy ma takie skojarzenia, na jakie zasłużył.
Tymczasem plakaty sobie wiszą na przystankach autobusowych i tramwajowych, na dworcach i na murach, a my codziennie oglądamy sobie trzy wesołe panie i wesołego staruszka bez spodni i czytamy informację na temat “obciągania guzików”, “obrabiania dziurek” i “krochmalenia poszwy”. I wypadałoby się jakoś odnieść. Może bez nadmiernego prowokowania, bez głębokiej analizy, bez zbędnych sugestii. Może bardziej na zasadzie luźnych refleksji. Zwykłej wczesnowiosennej zadumy.
Odnośmy się więc. Otóż każda kampania reklamowa ma to do siebie, że ma swoje dwie strony. Z jednej strony stoi umysł, który kreuje, a z drugiej strony umysł, do którego kreacja jest skierowana. I ciekawy byłem, cóż to jest za umysł, cóż za inteligencja i cóż to jest za myśl, z którą się tu spotykamy?
Wszedłem więc do jednego ze sklepów Croppa i przyjrzałem się kręcącym się po sklepie klientom i kogo ujrzałem? Głównie dzieci. Normalne dzieci, w wieku gimnazjalnym, lub licealnym. W ten więc sposób dowiedziałem się, kogo autorzy kampanii chcą zachęcić do udziału w obciąganiu guzików.
Wciąż jednak nie wiedziałem, kto zachęca. I niestety wciąż tego nie wiem i nie mam sposobu, żeby stanąć naprzeciwko tych oczu i zobaczyć tego kogoś, kto zachęca. Pewnie jednak tym razem nie zobaczyłbym dzieci. Może ujrzałbym takiego łysego staruszka w majtkach, a może jakiegoś młodego byczka w garniturze i krawacie, a może jakąś gwiazdkę z tatuażem na kostce. A może kogoś takiego, jak Szymon Majewski, albo Kuba Wojewódzki? Pana w średnim wieku, o wyglądzie i umysłowości dziecka.
A jak już bym tego kogoś poznał, to bym go spytał. Dlaczego się w ten sposób zwraca do dzieci? I dlaczego akurat do dzieci? Dlaczego nie na przykład do bardziej dorosłych klientów?
Przecież łatwo można by sobie było wyobrazić kampanię reklamową czegoś dla ludzi dorosłych, powiedzmy banku, gdzie John Cleese nie mówi, że chce być Polakiem, ale na przykład, że wkłada dziś, a wyciąga, kiedy chce.
Albo Piotr Frączewski, który – w odpowiedniej inscenizacji – mówi do swojego psa: “Z tobą nie mogę, ale z moim bankomatem, jak najbardziej".
Myślę, że jeśli zbierze się odpowiedzią kolekcję chorych umysłów – czy to po stronie nadawcy, czy po stronie odbiorcy – można poprowadzić skuteczną kampanię reklamową dowolnego produktu.
Z jakiegoś powodu jednak, specjaliści od lepienia społeczeństw uznali, że z dorosłymi trzeba uważać. Dzieci, owszem – są głupie, naiwne, no i czasem słabo przytomne, więc nie zaszkodzi, jeśli jeszcze parę razy dostaną w łeb.
Na dorosłych przyjdzie może czas później. Jak już różnego rodzaju telewizje i różnego typu wynajęci specjaliści, w typie wspomnianego już Kuby Wojewódzkiego, skutecznie pokażą im, jak to “pasi” być idiotą.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...