Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pantryjota. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pantryjota. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 8 listopada 2016

O tym jak Niemcy znielubili golonkę

              Od kilku dobrych miesięcy otrzymuję dość regularnie maile od niejakiego Macieja Aleksandra Nowakowskiego, gdzie ów człowiek zabawia się przekręcaniem imienia Toyah tak, by z niego stworzyć formę „toyahuj”. Nowakowski kontaktuje się też ze mną na youtubie pod filmem, na którym moja córka tańczy na swoim weselu. Odnalazł on ów film i postanowił go komentować rzucając pod moim adresem różnego rodzaju obelgi, lub ewentualnie wyśmiewając moje dziecko, że nie umie tańczyć. Właśnie otrzymałem kolejny mail od Nowakowskiego z następująco sformułowanym adresem: „Whoyou, ty stary toyahuju”, oraz rymowanką: „aborcjonista, którego ofiar w szalom24 długa lista=”.
      O Nowakowskim nie wiem nic, poza tym, że to zapewne jeden z czytelników mojego bloga, którzy z jednej strony obsesyjnie mnie nienawidzą, a z drugiej, nie są w stanie beze mnie żyć, i którzy prawdopodobnie będą ze mną tak długo aż któryś z nas umrze. Wnioskując również z zacytowanego powyżej maila, domyślam się, że Nowakowski, nawet jeśli ma do mnie żal o różne rzeczy, to głównie o to, że ja mu podczas naszej wspólnej przygody, jak rozumiem, zabroniłem komentowania na moim blogu, i on ten mój gest przyrównuje do aborcji.
     I tu muszę się z Nowakowskim zgodzić. Od pierwszego dnia, jak zacząłem to miejsce traktować nie jak zabawę, lecz jako coś znacznie, znacznie większego, zrozumiałem, że jeśli nie zaprowadzę tu porządku, owa banda trolli, którzy, jak wiemy, potrafią być prawdziwą zmorą Internetu, mój projekt w jednej chwili zniszczy. A więc zacząłem wszystkich ich stąd wyprowadzać za uszy czwórkami, a niekiedy i dziesiątkami, bez litości, i zasadniczo bez możliwości amnestii. Pozytywny efekt tego posunięcia jest taki, że, owszem, tu panuje atmosfera umożliwiająca rozmowę, natomiast bardzo brzydkim jego odpryskiem stało się to, że oni, widząc, że już sobie tu nie poużywają, obrażają mnie, śląc do mnie, jak Nowakowski, obraźliwe maile, albo prowadzą ów hejt na specjalnie do tego celu stworzonych blogach.
      Jak to wygląda w praktyce, mieliśmy okazję zaobserwować na przykładzie niejakiego Pantryjoty, którego inwencja twórcza oraz zaangażowanie doprowadziło do tego, że skierowany wobec mnie pod hasłem „rzygamy golonką” hejt zinstytucjonalizował się w formie swoistego fan clubu. Dziś jest tak, że ów Pantryjota zamieści w Sieci tekst, dajmy na to, pod tytułem: „Próba przemytu golonki do USA”, lub „Jaka muza pod golonkę”, a wszyscy zainteresowani odbierają to jako sygnał do szyderstw.
      Czy ta sytuacja mnie złości, lub martwi? Oczywiście że nie. Powiedziałbym, że fakt, iż to co ja sobie myślę o świecie, motywuje tak wiele osób aż do takiej aktywności, mi pochlebia. Pewnie wolałbym, żeby oni, skoro już plują, starali się celować tak, by przy okazji nie dostawało się moim dzieciom i żonie, no ale nawet i to, że oni postanowili w końcu pójść ławą, przewracając przy okazji wszystko, co po drodze, świadczy o tym, że ja im nie pozostawiłem wielkiego wyboru, a ta świadomość jest mi miła. Zatem, gdy chodzi o mnie, oni mogą sobie szaleć do woli, zwłaszcza że ja nawet nie mam możliwości się dowiedzieć, ilu ich tak naprawdę jest, kim oni są i gdzie się kręcą.
      Stało się jednak właśnie coś, co sprawiło, że na to, co się wokół mojego bloga dzieje zacząłem patrzeć nieco inaczej i też chyba nieco mniej naiwnie. Oto, jak wiele na to wskazuje, za owym hejtem nie stoi jakiś wariat, którego rozzłościły moje poglądy i sposób, w jaki je przedstawiam, ewentualnie fakt, że wyrzuciłem go z bloga, odbierając mu jednocześnie możliwość popisywania się elokwencją, lecz akcja zorganizowana aż w samych Niemczech. W czym rzecz? Otóż, jak się okazuje, wspomniany wcześniej Pantryjota, od kilku lat występujący tu w Salonie24 również pod takimi nickami jak Ruhla, Duch Azraela, Ojciec Podgrzybek, Orwocolor, Don Kwaczyński, Kultura głupcze, Duby Smoleńskie, Bombastic, czy ostatnio Smoczyca Wawelska i Za uszami, prowadzi również portal o bardzo prostym adresie pantryjota.pl, zorientowany głównie na raportowanie treści zamieszczanych na moim blogu, oraz organizowanie wokół nich bezprzykładnego hejtu. Z tego co widzę, ów Pantryjota zgromadził u siebie część osób, które spotkał jeszcze przed laty tu w Salonie24 i oni wszyscy pomagają mu się tam udzielać, z tym, że oczywiście fuhrerem jest ów Pantryjota plus, jak sam przyznaje, jego wspomniane wyżej wcielenia z Salonu. 
    Ktoś pewnie zapyta, co z tymi Niemcami. Już wyjaśniam. O tym że portal pantryjota.pl to projekt niemiecki i że zdecydowana większość odsłon rejestrowana w Niemczech, informuje nas portal similarweb.com. A zatem, z jednej strony, można wnioskować, że ów hejt spod znaku Golonki, który możemy od czasu do czasu obserwować w Salonie24, to zaledwie jeden, mieszkający w Niemczech ochotnik, z być może paroma współpracownikami, plus kilku frustratów tu w Polsce, takich jak Sowiniec, czy Arthur.king. To natomiast co zwraca uwagę i wydaje się, że wymaga reakcji, to fakt, że ów projekt ma bardzo mocne wsparcie zarówno finansowe, jak i techniczne. Finansowe, bo ja nie jestem w stanie sobie wyobrazić, że owe, jak sam przyznaje Pantryjota, co najmniej 9 osobnych historii na przestrzeni kilku lat, mogło powstawać pro publico bono, z czystej nienawiści do jakiegoś Golonki czy Goryllusa. Techniczne z kolei przez to, że owe profile były tworzone są na różnych komputerach, z wykorzystaniem różnych numerów IP, a dyskusje pod notkami bywa że są prowadzone przez samego Pantryjotę w różnych wcieleniach jednocześnie. Proszę zresztą rzucić okiem na to, co się dzieje aktualnie pod najnowszą notką rzekomego nauczyciela akademickiego, Smoczycy Wawelskiej, gdzie w najlepsze dyskutują owa Smoczyca, Ruhla, Don Kwaczyński oraz Za Uszami – a wszystko to oczywiście Pantryjota.
       A skoro tak, to ja – choć słowo daję, że bardzo niechętnie i z nadzieją, że coś mi się jednak pomyliło – muszę przyjąć, że ktoś w dalekich Niemczech uznał, że nie zaszkodzi wydać parę euro na zbudowanie wokół dwóch popularnych blogerów ściany ciężkiego, wielomiesięcznego hejtu. Po co? Indywidualnie i w lokalnej skali po nic, ale, jak wiemy, prawdziwy sukces można osiągnąć prowadząc drobne akcje na licznych, czasem wręcz nieistotnych frontach. I znów, czy mnie to martwi, czy cieszy? Osobiście oczywiście czuję się zaszczycony, jednak jeśli idzie o wymiar bardziej uniwersalny, robi się trochę głupio, prawda?
       Na koniec jeszcze jedna, moim zdaniem niezwykle ciekawa, refleksja. Otóż, jak wiemy, ten blog prowadzony jest w dwóch miejscach, w Salonie24, oraz na Blogspocie pod adresem toyah.pl, gdzie jeszcze kilka miesięcy temu, ze względu na zmasowany atak hejtu byłem zmuszony wprowadzić moderację komentarzy, których treść w większości sprowadzała się do wulgarnych obelg i gróźb. Parokrotnie zdejmowałem ową blokadę, licząc na to, że sytuacja się uspokoi, niestety za każdym razem nieskutecznie. I oto niedawno uwolniłem komentarze po raz kolejny i… zrobiło się nagle czysto. Żadnych Ochujuków, żadnych Toyahujów, czasem jakieś pretensje i tyle. Powiem szczerze, że w pierwszej chwili ani nie wiedziałem, co się takiego stało, że ów hejt zniknął, ale też nie próbowałem się nad tym zastanawiać. Dziś podejrzewam, że już wiem. Fundusze zostały ograniczone i przeznaczone na jeden tylko odcinek. „Wyborcza” zwalnia dziennikarzy, zamyka kolejne lokalne oddziały, biznes się orientuje na kina i popcorn, no, a tu jeszcze mój ukochany toyah.pl zostaje puszczony samopas. Jest dobrze. Tylko państwo Janke mają zmartwienie. Inna sprawa, czy o tym wiedzą?

Książki niezmiennie można kupować w księgarni pod adresem www.coryllus.pl. Zapraszam. 

wtorek, 14 kwietnia 2015

Bliźnięta syjamskie rodzielone, czyli o tym, jak zakablowałem blogera Pantryjotę

Dzisiejsza notka ma charakter głównie informacyjny i powiem szczerze, że nie do końca mam pewność, czy warto. Uznałem jednak, że są zdarzenia, nawet jeśli zawstydzająco tandetne, to w pewnych okolicznościach stanowiące jakąś tam wiadomość. A takim mianowicie wydarzeniem jest ostateczne usunięcie z Salonu24 blogu człowieka piszącego tu od lat i podpisującego się jako Pantryjota.
A było tak, że ów Pantryjota ze swoimi pięcioma, czy może już nawet sześcioma – w tym oryginalnym – już tu wcześniej otwartymi kontami, po paromiesięcznej przerwie wrócił, jako Duch Azraela z tekstem oczywiście poświęconym Toyahowi, czyli mnie. Niemal natychmiast, przylepiając się do imienia Toyah, jak mucha do gówna, przybiegł do Pantryjoty bloger Sowiniec i zakomunikował, że… tak, macie Państwo rację – „Bingo”. A dalej było tak (cytuję słowo w słowo):
P: Tak?
S: A jak?
P: Super :))
S: Super duper.
P: W sensie?
S: A zawsze musi być sens?
P: Pan to musi być inteligentny za trzech :))
S: Przesada. Za półtora.
P: Przepraszam. Nie miałem pojęcia.
S: Drobiazg.
P: Ważne, że obaj trzymamy się meritum.
S: Bez wątpienia.
P: Wątpić to nie zawsze znaczy to samo.
W tym momencie, czując, że już naprawdę niewiele trzeba, by się zjawił bloger Arthur King, a za nim cała reszta internetowych hejterów i zaczęli mnie przez najbliższe miesiące opluwać, napisałem do Administracji donos… i proszę sobie wyobrazić, że już po chwili dostałem informację, że oni sprawdzili IP tu i tam, stwierdzili, że „po drugiej stronie” to faktycznie „Pantryjota” i usunęli oba konta uznając, że „wykorzystywanie osoby zmarłej do atakowania Pana to przekroczenie wszelkich granic” i oba blogi, w tym niesławny blog Pantryjoty, zniknęły. Z tego co widzę, mamy tu jeszcze szczątkowego Ojca Podgrzybka, ale poza tym, po Pantryjocie dziś nie pozostał najmniejszy ślad.
Przepraszam, jest jeszcze Sowiniec i ta wymiana, którą zdążyłem jeszcze, zanim to wszystko wyleciało w kosmos, zapisać, a której symboliczne znaczenie jest nie do przecenienia. I dalej już niech zapanuje cisza, bo jednak chyba naprawdę nie warto. W czwartek natomiast, a więc pojutrze w Arkadach Kubickiego pod Zamkiem Królewskim w Warszawie rozpoczynają się Targi Wydawców Katolickich. Obiecuję być na miejscu w sobotę i w niedzielę, do dyspozycji wszystkich, którzy mają ochotę się spotkać, porozmawiać i ewentualnie coś sobie kupić. Zapraszam. Jeśli jednak ktoś ma do Warszawy daleko, a nie uważa, że nie zasługuje na nic więcej, niech zajdzie na stronę www.coryllus.pl i zobaczy, jak wygląda prawdziwa oferta.
I to jest news!


piątek, 22 lutego 2013

Wstyd napada

Czytelnicy tego bloga, w znacznej mierze kompletnie zepsuci przez jego bardzo poważny charakter, mogą nie znać osób, które tu dziś wystąpią, ale trudno. Bez tego się nie obejdzie. Trzeba nam zatem wiedzieć, że jest sobie prawicowy jak najbardziej dziennikarz, publicysta, bloger, a ostatnio i autor powieści, nazwiskiem Witold Gadowski. Otóż ów Gadowski wydaje właśnie swoją drugą powieść i w Salonie24 opublikował jej krótki fragment. O czym ta książka jest, nie ma najmniejszego znaczenia, ponieważ tak się składa, że z opublikowanego już fragmentu wynika, że o czymkolwiek by ona nie była, jej warstwa merytoryczna została skutecznie przykryta przez jej, że się tak wyrażę, kunszt literacki, oraz – tym razem wydaje się, że to może mieć dla nas znaczenie – osobę autora, rzeczonego Gadowskiego.
Klasę naszego bohatera można ocenić moim zdaniem bardzo jednoznacznie na przykładzie jednej tylko wymiany, do jakiej pod zacytowanym fragmentem powieści doszło między nim a pewnym komentatorem. Komentator ów ironicznie, jak się zdaje, porównał to co wyszło spod palców i czaszki Gadowskiego do czegoś, co kiedyś funkcjonowało jako „seria z tygrysem”, na co Gadowski – tu bym chętnie skorzystał z dosłownego cytatu, niestety sam Gadowski chyba uznał, że kompromitacja ma swoje granice, i tę swoją wypowiedź usunął – poradził mu, żeby wziął lekarstwa i założył pieluchę. Tu zatem mamy tak zwany czynnik ludzki. Jak idzie natomiast o samą literaturę, to ja oczywiście biorę pod uwagę możliwość, że cała książka będzie dziełem absolutnie wybitnym, jednak to, z czym mamy do czynienia tutaj, póki co, jest czymś tak złym, że język polski nie zna odpowiednich słów, by to opisać. To, czym się Witold Gadowski zechciał pochwalić, jest tak złe, że jedyne, co z tym można zrobić, to już tylko stworzyć tego czegoś parodię, i nie dodając jakichkolwiek słów komentarza, ją opublikować.
I proszę sobie wyobrazić, że ową parodię już mamy. Wykonał ją bloger podpisujący się Pantryjota, który, mimo że była tu już kiedyś o nim mowa, podobnie jak Gadowski, może być dla wielu z nas nieznany. Biorąc to pod uwagę, zmuszony jestem o nim tu powiedzieć parę słów, ale tytułem wstępu, pozwolę sobie na małą dygresję. Otóż, jak może niektórzy zauważyli, ja lubię od czasu do czasu pewien rodzaj ludzi określać, jako „wariatów”. Spotyka się to często z krytyką, przede wszystkim ze strony najróżniejszych psychologów, czy psychiatrów, którzy jak wiemy do ludzi psychicznie chorych mają stosunek braterski, ale w takich sytuacjach zawsze staram się wyjaśniać, że ja nie mówię o ludziach chorych w sensie, jaki oni mają na myśli, ale raczej o tych, którzy w języku angielskim – ale też gdzieniegdzie też już i u nas – określani są jako „freaks”. Ja w swojej okolicy znam trzech takich. Pierwszy z nich to człowiek, którego spotykam czasami, jak idzie, zarośnięty i śmierdzący, z plastikową torbą wypełnioną starymi płytami gramofonowymi, do nikogo się nie odzywa, nikogo nie zaczepia, nic nie wykrzykuje, tylko gdzieś wędruje z tymi swoimi analogami. Czasem spotykam go w komisie płytowym u jednego Mariusza, jak coś kupuje, a następnie bez słowa wychodzi.
Drugi „mój” wariat, to człowiek, którego spotykam w kościele na mszy. Zawsze jest elegancko ubrany, w garniturze i w krawacie, pachnący perfumami, bardzo pobożny i zasłuchany, tyle że od czasu do czasu wybucha gniewem i półgłosem komentuje kazanie, lub czytany przez księdza list. Kilka razy widziałem go na mszy rezurekcyjnej, kiedy jadł świeczkę. Ludzie, którzy to widzieli, odsuwali się od niego spłoszeni, a on stał, dumny, rozmodlony, skupiony i kawałek po kawałku wpieprzał tę świeczkę. Nie wiem, czym on się zajmuje na codzień, ale był czas, że nasze drogi do pracy się przecinały – ja szedłem uczyć, a on? Nie wiem, ale z całą pewnością też szedł do pracy, zawsze o tej samej porze, wyszykowany, w tym garniturze, z eleganckim parasolem.
No i wreszcie trzeci z nich, to chłopak, który mieszka tu w okolicy. Wygląda zupełnie przeciętnie, a powiedziałbym nawet, że może i lepiej od przeciętnej. Myślę, że to jest ktoś taki, o kim dziewczyny mówią, że jest „ciacho”. Widzę go rzadko, natomiast często go słyszę, jak śpiewa. Idzie ulicą, najczęściej bardzo późną nocą, w słuchawkach na uszach i strasznie głośno śpiewa. On też, podobnie jak ci dwaj poprzedni, nikogo nie zaczepia, nie robi nic, co by wymagało interwencji policji, czy go kazało uspokajać, tyle że idzie szybkim krokiem i śpiewa. Swoją drogą, bardzo dobrze. Naprawdę śpiewa świetnie.
Co ci trzej mają ze sobą wspólnego? Otóż, moim zdaniem, ich łączy to, że każdy z nich jest całkowicie samotny, a mówiąc „samotny”, mam na myśli stan samotności absolutnej, takiej, od której człowiek dostaje obłędu. No i jest jeszcze coś, a mianowicie Internet. Ja mam głębokie przekonanie, że każdy z nich ma w domu Internet, no i z tego Internetu korzysta w taki sposób, by tę samotność sobie rekompensować, a więc wciąż się podłącza do jakichś dyskusji i tam dopiero zadaje szyku, pokazując wszystkim, co z niego za gwiazda. A to można robić tylko w jeden sposób, mianowicie pokazać się od jak najlepszej strony, a więc jako człowiek, który ma dokładnie to, za czym każdy z nich tak strasznie tęskni. A więc siłę, wdzięk, dowcip i popularność. Każdy z nich więc siedzi od rana do wieczora w Internecie i napawa się tą swoją wielkością, opowiadając o swoich pięknych kruczowłosych kochankach, o swoich pieniądzach, swoim wypasionym samochodzie, swojej fantastycznej pracy, swoich egzotycznych podbojach. A ludzie na nich patrzą, drapią się w zakłopotaniu po głowie, i już tylko zastanawiają, jakiż ten świat skomplikowany.
Pisałem już o tym, dziś tylko powtórzę. Moim zdaniem bloger Pantryjota to właśnie ktoś taki – człowiek, który chodzi po ulicach swego miasta nosząc ze sobą reklamówkę z wszystkimi płytami Jethro Tull, a ponieważ brzydko pachnie i wygląda nie najlepiej, ludzie się od niego odsuwają i go traktują nieuprzejmie, wraca on do tego swojego pustego domu i zaczyna pisać na komputerze. Ostatnio właśnie siadł i napisał parodię nowej powieści Witolda Gadowskiego. I muszę powiedzieć, że zrobił to dobrze. Celnie, zabawnie i niestety wdeptując przy tym Gadowskiego i tę jego książkę w ziemię. Nie było to oczywiście zadanie szczególnie trudne – tekst Gadowskiego aż się prosi o tego typu podsumowanie – no ale biorąc pod uwagę, kto podsumowania tego był autorem, jestem pod wrażeniem.
I tu przechodzę do sedna rzeczy. Dużo ostatnio wysłuchuję pretensji o to, że czepiam się tak zwanych „naszych”. Że powinienem ich oszczędzać, bo najważniejszą dziś dla nas rzeczą jest tworzenie i stałe wzmacnianie frontu przeciwko złym rządom Donalda Tuska i walka o powrót Jarosława Kaczyńskiego do władzy. Celom tym atakowanie kogoś takiego jak Witold Gadowski, który jest naszym bardzo cennym żołnierzem, nie służy. Treść tych zarzutów jest wciąż taka sama, ale też taka sama jest moja odpowiedź. Otóż ja nie uważam, że Gadowski jest cennym żołnierzem. I mogę to moje przekonanie łatwo udowodnić, właśnie przy pomocy blogera Pantryjoty. Rzecz bowiem w tym, że nie może być cennym żołnierzem ktoś, kogo jednym prostym gestem ktoś taki jak Pantryjota potrafi tak czysto i ostatecznie załatwić. Mamy bowiem tego Gadowskiego, o którym co byśmy nie powiedzieli, to nie możemy zaprzeczyć, że to jest z całą pewnością ktoś, a już na pewno w porównaniu z takim Pantryjotą. Ma Gadowski pewną pozycję, ma pewien dorobek, jestem pewien, że w swoim towarzystwie jest szanowany, pisze te książki, zapewne są ludzie, którzy je chętnie kupują, przychodzą na jego spotkania autorskie, proszą Gadowskiego o autograf, kiedy jest atakowany, bronią go, jak kogoś bardzo bliskiego. Jest bardzo duże prawdopodobieństwo, że gdyby dziś władzy w Polsce nie trzymali ci zaprzańcy i gangsterzy, Witold Gadowski byłby znaną z telewizji twarzą, a kto wie, czy nie kimś takim jak, powiedzmy, jakiś Sekielski. I oto przychodzi człowiek-nikt, w dodatku obciążony całym tym swoim osobistym nieszczęściem, znany głównie z tego, że na swoim blogu opublikował zdjęcie zjadającego swoje własne rzygi psa, no i, jako specjalny bonus, swojej owłosionej piersi, i bez najmniejszego wysiłku wystawia Gadowskiego na publiczne pośmiewisko.
A więc ja, ile razy ktoś się mnie czepia, że ja jestem tak niepotrzebnie cięty w stosunku do „naszych”, mówię wciąż to samo. Wielu z nich nie zasługuje na nic lepszego, ale jest coś jeszcze. Otóż pozycja, jaką oni na tej naszej prawicowej scenie zajmują, nam w sposób jednoznaczny szkodzi. Ona nas kompromituje i obniża nasze szanse na jakąkolwiek wygraną. Sukces Gadowskiego jest naszą porażką z tej prostej przyczyny, że dla każdego, nawet jakiegoś kompletnego wariata, ów jego sukces niesie tylko jedną informację: „Ta prawica to musi być wyjątkowo paskudne towarzystwo, skoro taki Gadowski z tą swoją powieścią robią tam za gwiazdy”. Przepraszam bardzo, ale mnie się taka sytuacja bardzo nie podoba, i nie widzę sposobu, by mi się zaczęła ni stąd ni z owąd podobać. Ja wcale nie uważam, by warto było popierać polityczny program, którego jednym z czołowych reprezentantów jest człowiek, który w starciu z pierwszym lepszym wariatem nie ma jednego złamanego argumentu na swoją obronę. Program polityczny, który każe mi szanować ludzi takich jak Witold Gadowski w sposób oczywisty nie jest moim programem.
Na sam koniec muszę wspomnieć fragment wczorajszej nauki naszego księdza Don Paddingtona, która - warto to w tym właśnie momencie zaznaczyć - podczas gdy najnowsze dzieło Witolda Gadowskiego było przez Igora Janke z dumą prezentowane na głównej stronie Salonu24, zwycięsko tryumfowała gdzieś w jego piwnicach. Wspominając św. Jadwigę i czasy, w których przyszło Jej żyć, i nawiązując już na koniec do sytuacji, w jakiej znalazł się Kościół dziś, Ksiądz napisał takie słowa:
„Kto będzie nowym papieżem? Trzeba się modlić o dobrego człowieka. Ale nawet jeśli następcą św. Piotra zostanie ktoś zły i przewrotny, to i tak nie wstrząśnie Kościołem do tego stopnia, by ten się rozpadł. Kto będzie nowym papieżem? Trzeba się modlić o dobrego człowieka. Ale nawet jeśli następcą św. Piotra zostanie ktoś zły i przewrotny, to i tak nie będzie w stanie oderwać się od Chrystusa”.
Dlaczego? Bo Kościół to jaspis, a więc „skała, której bramy piekielne nie przemogą”. Ja wiem, że niektórzy z nas zaprotestują, ale muszę to powiedzieć – polska prawica nie jest zbudowana na jaspisie. Ona nawet nie jest zbudowana na piasku. I wniosków jakie z tego faktu dla nas wypływają nie zmieni nawet nasza pewność, że cała reszta to budka z oszukanymi hamburgerami.

Mam przyjemność zakomunikować, że zgodnie z moją wcześniejszą obietnicą, wszystkie wczoraj przelane na nasze konto pieniądze, w wysokości 670 złotych, zostały złożone na tacę kościoła w Kiekrzu, gdzie ksiądz Paddington jest proboszczem. Teraz więc, z sumieniami znacznie czystszymi, możemy wrócić do naszej codziennej biedy. Dziękuję. I za to co wczoraj, i za to co być może już dzisiaj.


sobota, 15 grudnia 2012

Co kombinują Maksio Paterek i jego koledzy?

Powodów, dla których dotychczas pary nawet nie puściłem publicznie na temat Maksia Paterka jest kilka. Najpoważniejszy z nich to ten, że ów gest musi stworzyć dość krępującą sytuację dla pani Toyahowej, a ja nie mam żadnego interesu w tym, by ją w jakikolwiek sposób krępować. Jest też tak, że ignorowanie Paterka to podstawa naszej wspólnej polityki od trzydziestu niemal lat. I nie chodzi nawet o nic bardzo praktycznego. Paterek po prostu reprezentuje rodzaj obłąkania tak kosmiczny, że każdy normalny człowiek stara się zamykać na fakt jego istnienia oczy, uszy i oczywiście jak najbardziej umysł. Ot tak, z szacunku dla wewnętrznego i zewnętrznego ładu. Owa determinacja, by go nie zauważać była wręcz tak silna, że zarówno ja jak i pani Toyahowa postanowiliśmy nawet nie zgłaszać Paterka na policję, jako człowieka, który nas zwyczajnie molestuje.
No, niestety, trochę przez to, że postanowiłem napisać tę książkę o całej słodyczy lat, które już bezpowrotnie minęły, a ja je tak bardzo mocno pamiętam, a trochę też z tego powodu, że Paterek się ostatnio bardzo uaktywnił w naszej blogosferze, i to uaktywnił głównie w odniesieniu do naszej rodziny, wszystko wskazuje na to, że dopóki mu się nie da choćby symbolicznie po głowie, to się nie uspokoi, pomyślałem, że się już go zwyczajnie dłużej w zamknięciu trzymać nie da. A skoro tak, to trzeba opowiedzieć o jednym z najpiękniejszych zdarzeń w naszym wspólnym moim i pani Toyahowej, życiu, a więc dniu, kiedy się poznaliśmy. I tym samym, choć na moment wyciągnąć Paterka z jego Mordoru. I liczyć, że on przynajmniej doceni ów gest w postaci zachowania przeze mnie jego nazwiska w mojej dyskrecji. Jeszcze tego brakuje bym mu odstraszył klientów. Ekonomia wciąż przede wszystkim.
A było tak, że mieliśmy rok 1982, zimę może jeszcze, a może już wiosnę – tego niestety już nie pamiętam – kiedy nasz kolega Maksio Paterek przyprowadził na uczelnię pewną dziewiętnastolatkę, swoją tak zwaną dziewczynę i nam ją wszystkim ze słuszną dumą przedstawił. Jak ona wyglądała, jakie zrobiła na mnie wrażenie i co dokładnie stało się w kolejnych miesiącach, myślę, że bardzo ładnie opisałem w książce, która powinna się ukazać jeszcze w tym roku. Tu wystarczy tylko powiedzieć, że ja od tego dnia już nigdy nie umiałem myśleć o żadnej innej dziewczynie czy kobiecie. Minęły więc te miesiące, ona dostała się na anglistykę, zaczął się nowy rok akademicki, i chyba nie minęły nawet tygodnie, jak ona i ja zaprzyjaźniliśmy się tak, że Paterek zwyczajnie przestał istnieć.
Rzecz jednak w tym, że on przestał istnieć wyłącznie pozornie. Od momentu jak ona powiedziała mu, że ma już go dość, on uznał, że to się nie dzieje i rozpoczął wieloletnie starania o to, by to jego przekonanie się urealniło. Na czym one polegały? W wymiarze podstawowym na tym, że przez kolejne lata, dosłownie dzień w dzień słał jej najpierw listy, a potem już tylko drobnym maczkiem zapisane kartki, z początku bezpośrednio tłumaczące jej, że jej nowy związek to oczywisty grzech i zdrada, i naciskające na zmianę decyzji, a dalej już głównie na zupełnie neutralne tematy, że ot, spadł śnieg, lub a może byśmy pojechali w góry.
Nie wiem, ile mamy tych listów. Całe ich tony. I to wyłącznie dzięki mojej determinacji. Ja do niego napisałem może dwa razy na samym początku, tłumacząc w stylu, który jak sądzę udało mi się zachować do dziś, że powinien przestać się tak zachowywać, bo tego, co on wyprawia, żaden normalny człowiek nigdy nie zrozumie. Efekt był taki, że Paterek zaczął się do mnie zwracać na pan. Jak idzie o panią Toyahową, ona nigdy nie chciała owych listów nawet dotykać, a czym dłużej to trwało, to i nawet o nich myśleć. Raz jeden mu odpisała, za moją namową zresztą, kiedy on zaczął swoim zmartwieniem fatygować rodziców pani Toyahowej, znajomych i najbliższą rodzinę. Napisała mu, że jej się tak jak jest bardzo podoba i że gdyby nie jego zachowanie, byłaby jeszcze szczęśliwsza, i że ona go bardzo prosi, by przestał. Na to Paterek natychmiast odpisał, że on z przykrością stwierdza, że ona nic nie rozumie, i to mu tylko każe z jeszcze większą determinacją walczyć o to, by ją wyrwać z rąk zła.
Mijały lata. Paterek pisał coraz rzadziej, i ostatecznie się zamknął. Odezwał się jeszcze przy okazji naszego ślubu, pisząc jak to on Toyahowej współczuje z powodu tego, co straciła, i znów zamilkł. Nie wiem, co się z nim działo przez lata. Wspólni znajomi coś tam opowiadali, że się ożenił, czy może rozwiódł… nie będę nic mówił, bo autentycznie nie pamiętam, co się tam działo.
I oto nagle, jakoś tak parę lat temu Paterek, dziś już człowiek, jak by nie było, pięćdziesięcioparoletni, zaczął pisać znowu, tym razem jednak nie na nasz adres domowy, ale do szkoły, w której Toyahowa pracuje. Ponieważ pierwsza koperta była niepodpisana, ona ją otworzyła, zobaczyła, od kogo i przyniosła do domu. Ja ten list chętnie przeczytałem, jednak bez jakiś szczególnych wrażeń. Zwykła paplanina o tym, że idzie jesień i w górach jest pięknie. Kolejnych – bo oczywiście były kolejne – już jednak ani nie otwierała, ani nie przynosiła do domu, tylko zwyczajnie wyrzucała. Owa druga fala listów jakoś tak się zbiegła z moim kandydowaniem do Sejmu. Ponieważ gdzieś w Sieci zorganizowano jakąś wyborczą konkurencję i oprócz głosowania, ruszyła też fala komentarzy, Paterek zrobił się tam bardzo aktywny, tłumacząc, że ja jestem bardzo złym człowiekiem, który przez laty okrutnie go skrzywdził, więc żeby na mnie nie głosować.
Kiedy wróciłem na Salon24, on natychmiast pojawił się na moim blogu i już normalnie, jako Z Mordoru, zaczął pisać bardzo osobiste komentarze, dbając tylko o jedno – by nikt nie wiedział, że poszło zaledwie o szkolne uczucie osiemnastolatki do starszego od niej trochę studenta anglistyki. Później wszystkie te swoje komentarze wyrzucił, natomiast zaczął do mnie słać maile, w których komentował kolejne teksty na moim blogu. Bardzo cholera krytycznie, szczególnie jak idzie o ich wymiar moralny.
Jak się sprawy mają dziś? On oczywiście wciąż od czasu do czasu coś mi przysyła na maila, z tego co czasem słyszę, idą też jakieś listy do szkoły. Najciekawiej jest jednak na blogach. Otóż, jak niektórzy wiedzą, pewien bloger podpisujący się Pantryjota, uruchomił na swoim blogu akcję gnojenia mnie i Coryllusa. Jak owo gnojenie wygląda? Właściwie, jeśli się nad tym zastanowić, ogranicza się ono do rzucania tylko hasła: „Goryllus i Golonka” i prowokowania w ten sposób dyskusji, gdzie już faktycznie dochodzi do prawdziwej rzezi z udziałem grupy pod przewodnictwem kolegi Sowińca i właśnie Paterka. Ponieważ tak się jakoś stało, że uczestnicy tego procederu dowiedzieli się, że ja i Paterek mamy jakieś swoje zaszłości, Paterek, jako oczywiście bloger Z Mordoru, wciąż tam wrzuca jakieś zwiewne aluzje o tym, że on mi kiedyś zaufał, a ja się okazałem człowiekiem złym i występnym. Co konkretnie? O tym oczywiście ani słowa. Paterek nie chce się grzebać w starych śmieciach. Natomiast uczestnicy tego szczególnego forum swoje wiedzą. W końcu PRL dał nam wiele okazji do tego, by pokazać prawdziwe oblicze, prawda?
Powiem szczerze, że pisząc ten tekst, po raz pierwszy jestem zadowolony, że pani Toyahowa ma w nosie to moje pisanie i nie wie, co się właśnie dzieje, bo mogłaby mi zabronić. A ja czuje, że to muszę napisać. Raz, zwyczajnie, żeby opowiedzieć coś, co uważam za warte opowiedzenia. A więc – standard. Jest jednak jeszcze coś. Ja za cholerę nie wiem, co Paterkowi strzeli do głowy w przyszłości. Z tego co widzę, on planuje się ograniczać do gadania. I mam nadzieję, że tak zostanie. Natomiast chciałbym żeby on też wiedział, że opcja poinformowania o tym co on robi policji jest wciąż rozważana. Szczególnie, że paru moich znajomych już mi powiedziała, że jeśli ja tego nie zrobię, to oni zrobią to za mnie. A więc może się zdarzyć, że do Paterka któregoś dnia przyjdzie paru umundurowanych panów i zaczną od komputera. A później, kto ich tam wie? Więc to jest wiadomość dla niego.
Mam jednak też coś dla Pantryjoty, Sowińca i całej reszty tego towarzystwa. Jeśli stanie się tak, że Paterkowi jednak coś głupiego strzeli do głowy i ów strzał stanie się sprawą publiczną – oni też będą mieli kłopot. Nie żeby jakiś szczególnie duży. Ot, taki sobie. Na miarę procedur. Naprawdę nie sądzę, żeby było warto.
No i już prawie na koniec jeszcze tak zwane przesłanie do Czytelnika. Dziwne miejsce ten Internet, prawda. Zupełnie jak na tym dowcipie z New Yorkera z dwoma psami siedzącymi przy komputerze. Myślę, że warto o tym zawsze pamiętać. I nie dać się nabrać pod żadnym pozorem.

No i na sam już najprawdziwszy koniec, coś jeszcze. Coś, co ich z jakiegoś powodu zawsze doprowadza do szału. Oni mi mogą darować wszystko, ale nie to. Proszę o wspieranie tego bloga tak jak dotychczas. Jestem za tę pamięć nieskończenie wdzięczny i zapewniam, że staję na głowie, żeby to się wreszcie mogło skończyć. Dziękuję.

sobota, 24 listopada 2012

Czym się żywi Azor i jego pan?

Pewnie większość z czytelników tego bloga nie wie, o czym mowa, ale piszący w Salonie24 bloger Pantryjota jest dla mnie ważny z kilku powodów. Przede wszystkim z tego, że on należy do tego rodzaju publicznych osób, których całe postępowanie wskazywałoby na to, że mamy do czynienia albo z jakimś wariatem, albo kimś tak głupim, że na owo wariactwo jednoznacznie wskazującym, a tymczasem okazuje się, że nie; że to nie wariat tylko zwykły, płacący podatki i biorący udział w wyborach obywatel. A to na mnie zawsze robiło wrażenie.
Kiedyś na przykład, tuż po tym jak wprowadziliśmy się do mieszkania w którym dziś mieszkamy, przyszła do nas pewna pani, córka naszej sąsiadki z góry, powiedziała, że chciała się przedstawić i poprosić, by od czasu do czasu rzucić okiem, czy z jej mamą jest wszystko w porządku. Poprosiliśmy ją, żeby usiadała i napiła się z nami herbaty, no i zaczęliśmy rozmawiać o wszystkim i o niczym. W pewnym momencie jednak ona zaczęła nam opowiadać, jak to dobrze, że tu będą mieszkali tacy mili ludzie jak my, bo poprzedni sąsiedzi wywiercili tuż obok lampy małą dziurkę w suficie i mamę podtruwali wodorotlenkiem baru. Zrobiło nam się naturalnie trochę głupio, ale mimo trudnej sytuacji zachowaliśmy postawę wyprostowaną i słuchaliśmy jej dalej. Po pewnym czasie ona zaczęła opowiadać, jak to sobie szła kupić bułki, i nagle zobaczyła, jak w dużym czarnym samochodzie jadą jacyś mężczyźni i ją fotografują. A wśród nich był też jej mąż. Opowiadała nam o tej swojej przygodzie i w pewnym momencie zaczęła płakać. I powiem szczerze, że słuchanie opowieści tej pani było przeżyciem nie do opisania. Owa świadomość, że przed sobą się ma kogoś, kto wedle wszelkich popularnych standardów jest człowiekiem co najmniej tak samo normalnym jak my, a tymczasem wychodzi na to, że jest to osoba jak najbardziej opętana. I zwyczajnie budzi grozę.
A więc, to jest pierwszy powód, dlaczego o tym Pantryjocie nie za bardzo potrafię zapomnieć. Drugi jest już bardziej prozaiczny. On wciąż pisze o mnie albo o moim koledze Gabrielu i zadanie to traktuje jako swoją misję do tego stopnia, że nawet wymyślił dla nas odpowiednie przezwiska i je spopularyzował w Sieci. A zatem Gabriel jest Goryllusem (domyślam się, że to jest aluzja do goryla), a ja Golonką (pewnie przez to, że jestem gruby.
No i teraz jest tak, że gdyby teksty owego Pantryjoty napisane były tak, że od razu by sugerowały, że jemu ktoś przez dziurkę suficie wpuszcza do sypialni wodorotlenek baru, to ja bym na niego machnął ręką. Tymczasem wszystko wskazuje na to, że on jest kimś kto ani trochę nie wykracza poza standard. Zupełnie jak jakiś Stary, czy… ja wiem? Może już nie Sowiniec, ale dajmy na to – Warzecha. A przez to on dla mnie stanowi zagadkę. A zagadki – wiadomo. Wszyscy lubimy zagadki.
Czemu zabrałem się za Pantryjotę dziś? Otóż sprawa jest moim zdaniem niezwykle ciekawa, bo ostatecznie daje nam jednak odpowiedź na owo najbardziej nurtujące na pytanie, czyli jak to z nimi jest naprawdę? Zacznę jednak od początku. Kilka dni temu Pantryjota ów napisał kolejny swój tekst poświęcony Goryllusowi i Golonce, i poinformował, że on w sumie napisał ponad trzysta tekstów, z czego tylko (a może aż – to akurat wyjaśnione nie jest) 20 – a więc 17% to teksty o nas i dla nas. Ponieważ owe 17% już na oko robiło wrażenie, do Pantryjoty zgłosił się krakowski profesor nazwiskiem Broda – kiedyś człowiek, z którym byłem w stanie ciężkiej wojny, a dziś raczej sojusznik – i wyśmiał Pantryjotę za to, że nie umie dokonać tak prostego działania, jak dzielenie 20 przez 300. Na to zareagował sam oskarżony, i poinformował Brodę, że od lat jest szczęśliwym posiadaczem kalkulatora firmy Casio, że owe 17 procent otrzymał właśnie stamtąd, więc niech się Broda od niego odpieprzy, no a poza tym, co to za idiotyzm z tym dzieleniem 20 przez 300?
Na ten niesłychany zupełnie akt odporu, na blogu Pantryjoty pojawiła się cała kupa jego kolegów i jeden po drugim zaczęli Brodę wdeptywać w błoto, jako durnia, który nawet nie umie liczyć procentów. W pewnym jednak momencie, zaprzyjaźniony z Pantryjotą internauta podpisujący się Z Mordoru – skądinąd gdzie niegdzie opisany jako wariat jak najbardziej autentyczny – i nieśmiało zasugerował, że chyba jednak Broda ma rację, bo to nie jest 17, ale niespełna 7 procent. Reakcja Pantryjoty była natychmiastowa. Otóż okazało się, że on specjalnie napisał 17, żeby sprowokować Brodę do reakcji i pokazać wszystkim jaki z niego bałwan. Ktoś czegoś tu nie rozumie? Nie szkodzi. Ja też. Takie jednak właśnie było tłumaczenie Pantryjoty. On napisał „17”, bo w ten sposób chciał sprowokować Brodę.
I oto wczoraj wszedłem na Salon24 i na głównej stronie znalazłem tekst Pantryjoty informujący o śmierci jakiejś Pusi, czy Brusi. Jakiś czas temu, chcąc się zorientować, kto to taki ten Pantryjota, przeprowadziłem na jego blogu pewną kwerendę, i znalazłem tam wpis ze zdjęciem jakiegoś psa wilczura wyżerającego własne wymiociny oraz informację autora, że to jest jego pies, który się właśnie wyrzygał. Ponieważ pomyślałem sobie, że to pewnie zdechł ten pies, zajrzałem do tej notki, no i okazało się, że to nie pies, lecz jeden z jego kotów, których wraz z psami Pantryjota ma dziesięć, czy dwadzieścia. Skoro już tam trafiłem, postanowiłem sprawdzić, jak tam postępy w informowaniu na temat bieżącej aktywności Golonki i Coryllusa, no i okazało się, że nastąpił kryzys. Natomiast przy okazji trafiłem na coś znacznie lepszego. Otóż okazało się, że sprawa tych 17 procentów tak Pantryjotę męczyła, że postanowił jej poświęcić osobną notkę. No i w notce tej przedstawił wersję ostateczną. On bowiem sobie już na sam początku wyliczył te procenty w głowie, i mu wyszło 7 procent. Klikając jednak w swoją klawiaturę, popełnił „literówkę” i zamiast 7 wyszło owo niefortunne 17. A kretyn Broda się tej „literówki” przyczepił i zrobił z siebie pośmiewisko.
O co mi chodzi? O to mianowicie, że ja się zaczynam bardzo poważnie obawiać, że Internet to jednak przede wszystkim miejsce, gdzie swój czas zabijają te psy z dowcipu z New Yorkera, z których jeden informuje drugiego, że komputer to fajna rzecz, bo nikt nie wie, że ma do czynienia zaledwie z psem. Mamy więc blog tego Pantryjoty, a więc kogoś kto, co by o nim nie powiedzieć, jedno złożone, a przy tym językowo poprawne zdanie potrafi zbudować. Mało tego. Kogoś kto zapewne ma jakieś tam wykształcenie i mniej więcej orientuje się w tym, co, gdzie i jak. Mało tego. Wśród ludzi komentujących na tym blogu są w większości – może z jednym wyjątkiem – osoby podobne jemu, a więc zapewne społecznie się niespecjalnie wyróżniające. Tymczasem wygląda na to, że to wszystko może być zaledwie złudzenie. Że tak naprawdę sytuacja przedstawia się zupełnie inaczej.
W moim mieście jest bardzo renomowany, prowadzony przez pewnego mojego kumpla, komis płytowy. Czasem tam zachodzę i niekiedy spotykam pewnego człowieka, który wygląda, i niestety też pachnie, jak ktoś komu los kazał się zwyczajnie zaniedbać. Otóż on tym przychodzi, żeby kupować stare analogi. Czasem go spotykam na mieście, jak idzie z reklamówką z Biedronki wypełnioną tymi płytami. A ja sobie wyobrażam, że on pewnie ma jakiś dom, choćby po to, by tych płyt słuchać. A jeśli tak, to pewnie ma jakiś sprzęt, na którym je się da odtwarzać. A skoro tak, to pewnie on jest kimś – przynajmniej pozornie – takim jak ja, czy każdy z nas. Otóż nie. Wszystko wskazuje na to, że nie. Jest wręcz bardzo prawdopodobne, że kiedy on słucha tych płyt, siedzi jednocześnie w Salonie24 i zamieszcza tam kolejną notkę. Pozostaje tylko kwestia – ilu takich. Obawiam się, że może być gorzej niż się nam wydaje. A w tej sytuacji pozostaje nam jedno – zachować zimną krew i robić swoje.
Wspomniałem o internaucie Z Mordoru. Jeśli ktoś jest zainteresowany, przypominam, że, jak Bóg pozwoli, jeszcze przed Świętami ukaże się moja nowa książka ze wspomnieniami z pięknego PRL-u. Jeden z jej rozdziałów z pewnością sprawę nam odpowiednio przybliży. A już na pewno nam powie, czemu on jest tak cięty akurat na mnie. Polecam. Naprawdę dobre!

No i tradycyjnie bardzo proszę o wspieranie tego bloga. W dowolny sposób, jednak nie ukrywam, ze w tej chwili najbardziej oczekiwana byłaby pomoc bezpośrednia, na podany obok numer konta. Nadchodzący tydzień robi wrażenie dość ponure. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...