Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marek Czachor. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Marek Czachor. Pokaż wszystkie posty

sobota, 7 kwietnia 2018

Czy uda się uniknąć smoleńskiej kompromitacji?


Od wczoraj w kioskach kolejny numer „Warszawskiej Gazety”, a w nim mój cotygodniowy felieton. Jeśli ktoś ma kłopoty z dotarciem do oryginału, zapraszam, jak zawsze, tutaj. Przy okazji przypominam, że od dziś mój jedyny adres e-mailowy to k.osiejuk@gmail.com. toyah małpa toyah został wygaszony.     


      Zbliża się 8 rocznica Katastrofy Smoleńskiej i parę rzeczy wiemy już na pewno. Przede wszystkim wreszcie stanie pomnik. Może nie tam, gdzie stać miał, może nie taki, jak sobie wymarzyliśmy, jednak w końcu powstanie i to jest wiadomość dobra. Druga, również nie najgorsza, to ta, że znaleziono pretekst do tego, by 96 miesięcznica tamtej tragedii była jednocześnie miesięcznicą ostatnią. Osobiście oczywiście bardzo bym chciał, byśmy mogli  jak najczęściej wspominać tamte nazwiska i tamte twarze, natomiast obawiam się, że to wobec czego stoimy dziś, nie ma nic wspólnego z pamięcią.
      No i wreszcie rzecz trzecia, tym razem jednak nie radosna, ale przeciwnie – wyjątkowo ponura. Otóż poinformowano nas ostatecznie i oficjalnie, że sprawa Katastrofy nie zostanie wyjaśniona ani przy okazji nadchodzacej rocznicy, ani nawet przez najbliższych kilka lat. Jako pierwszy pojawił się były minister Macierewicz i z miną niewiniątka oświadczył, że on nie rozumie skąd te oczekiwania, bo on nigdy nie zapowiadał tak zwanego „końcowego raportu”. Po Macierewiczu zabrał głos sam Prezes i obiecał, że w ósmą rocznicę Smoleńska dowiemy się prawdy, jednak zaledwie częściowej – zupełnie tak, jak byśmy owej częściowej prawdy już od dawna nie znali – no a dziś, kiedy piszę ten tekst, pojawiły się dwa kolejne oświadczenia, ministrów Sasina i Kownackiego, z których również wynika, że na razie pozostajemy z tym, co wiedzielismy już w kwietniu 2010, a więc że te 96 osób zostało brutalnie zamordowanych.
      A jednak mimo tego, że jest to wiadomość ponura, odnajduję w niej pewną nutkę optyzmizmu. Otóż istnieje podejrzenie graniczące niemal z pewnością, że gdyby dziś kierowany przez Antoniego Macierewicza Zespół ogłosił wspomniany „raport końcowy”, to on już na drugi dzień zostałby rozpędzony na cztery wiatry, i to w sposób tak profesjonalny i nie znoszący sprzeciwu, że z naszych marzeń o Prawdzie nie zostałyby nawet wspomnienia.
     Skąd te myśli? Otóż miałem okazję rozmawiać z zaprzyjaźnionym profesorem fizyki, człowiekiem o niepodważalnej reputacji zawodowej i osobistej, byłym członku wspomnianego Zespołu, który w pewnym momencie, widząc jak prace, w których bierze udział, zmierzają nie do uczciwego wyjaśnienia przyczyn Katastrofy, ale do bronienia politycznie motywowanych teorii, poczuł się zmuszony do wycofania się z prac Zespołu i do publicznej zapowiedzi nieuchronnej kompromitacji projektu. Profesor Czachor, bo o nim tu mowa – sam głęboko przekonany o tym, że tamta śmierć została zaplanowana i bezwzględnie wyegzekwowana przez złych ludzi – dziś w jak najbardziej publicznych wypowiedziach, solidarnie cenzurowanych przez wszystkie oficjalne media, zapowiada to właśnie, że kiedy wyniki prac Zespołu zostaną ostatecznie opublikowane, zostaną natychmiast, równie oficjalnie i jak najbardziej słusznie od początku do końca, zakwestionowane. I to nie przez Macieja Laska i Tatianę Anodinę, ale osoby i zespoły jak najbardziej kompetentne.
      Wygląda dziś na to, że owego bolesnego scenariusza uda się paradoksalnie uniknąć. Potraktujmy to jako pociechę.

Przypominam, że już w najbliższą środę, czyli 11 kwietnia, będę w Kielcach opowiadał o nauce języka angielskiego i nie tylko. Zapraszam każdego, kto ma te Kielce bardziej pod ręką. Będę ja, będą książki, a jeśli ktoś nie da rady, to może już 14 i 15 uda nam się spotkać w Warszawie na Targach Wydacow Katolickich.

     

środa, 17 stycznia 2018

Czy samolot może poślizgnąć się na skórce od banana?

     Już myślałem, że w natłoku przeróżnych zdarzeń, ten moment nigdy nie nastąpi, ale jakoś się udało i wreszcie mam okazję odnieść się do tekstu, który tu zamieściłem w minioną sobotę, a więc analizy Katastrofy Smoleńskiej przedstawionej przez prof. Marka Czachora. Otóż to, co z jednej strony u Czachora podziwiam od lat, a z drugiej, to co tak naprawdę sprawiło, że oddałem tu mu miejsce na pełne dwa dni, to to, że on – oczywiście przy wszystkich różnicach, jakie nas dzielą pod względem nie tylko zawodowym, ale zwyczajnie intelektualnym – podobnie jak ja, nigdy nie odważył się choćby zasugerować swojej własnej teorii odnośnie tego, co tak naprawdę stało się w Smoleńsku. Wie Czachor, że sprawa śmierdzi na kilometr, zna doskonale ów kontekst, który ów smród w pierwszej kolejności uruchomił i do dziś nie pozwala mu ustąpić, a mimo to, ile razy zabiera głos w sprawie, która od ośmiu już prawie lat w znacznym stopniu wypełnia jego życie, każdą refleksję kończy zdaniem: „Nie wiem, co się stało w Smoleńsku”.
      A teraz to, co, stwierdzam bardzo nieskromnie, nas łączy… niech będzie że tylko duchowo. Możliwe, że ktoś, spośród tych tysięcy tekstów, jakie tu w ciągu niemal już 10 lat wrzuciłem, znajdzie i taki, gdzie ja, w jakimś szczególnym uniesieniu, faktycznie zasugerowałem, że jednak wiem, jednak prawda jest taka, że jedyne co ja kiedykolwiek wiedziałem, gdy chodzi o Katastrofę Smoleńską, to to, że nawet jeśli to była zwykła katastrofa, gdzie leci sobie samolot i nagle, czy to przez tragiczną awarię, czy pogodę, czy też błąd pilotów, spada, i ludzie giną, to na jej początku stała czyjaś bardzo paskudna intencja, by nie powiedzieć modlitwa. I proszę mi nie mówić, że to wciąż jest tylko opinia, bo to akurat jest fakt. Nie moja opinia, ale obiektywny, bardzo łatwy do zweryfikowania, fakt. O śmierć Lecha Kaczyńskiego modliło się przez cały okres jego prezydentury, a kto wie, czy i nie wcześniej, wystarczająco dużo osób, by owe modlitwy dotarły tam gdzie dotrzeć miały i tam właśnie, na miejscu, zostały wysłuchane.
      Napisałem tu kiedyś tekst pod tytułem „Psikus w kolorze krwi”, w którym pokazałem, w jaki sposób zwykłe życzenie, nawet jeśli wyrażone w formie zwykłej szczeniackiej psoty, może się zamienić w coś przeraźliwie realnego, a dziś, kiedy prof. Czachor publikuje swoją kolejną analizę, powtarzając niezmiennie, że wie tylko tyle, co mu wiedzieć jest dane, ja również powtarzam też tylko to, co wiem na pewno. Otóż gdyby nie ta nienawiść i tamto życzenie śmierci, tamtej katastrofy by nie było. Inaczej mówiąc – i tu pozwolę sobie odnieść się do przykładu, który nam tak pięknie przedstawił Czachor – wystarczyło nie zostawiać na schodach tej skórki od banana. A ktoś ją zostawił, i ja już mam tylko nadzieję, że za to zostanie ukarany. Obojętne – tu, lub dopiero tam.

Zapraszam wszystkich do ksiegarni pod adresem www.basnjakniedzwiedz.pl, gdzie są do kupienia moje książki. Bardzo zachęcam.

      

sobota, 13 stycznia 2018

http://www.mif.pg.gda.pl/kft/Akron1/Po2lat_v4.pdf

      Przed nami cały weekend, a wraz z nim tekst absolutnie wyjątkowy, i to nawet nie dlatego, że nie mój, bo z tym już tu mieliśmy do czynienia nie raz, ani też z powodu nazwiska jego autora, bo jestem pewien, że on sam by sobie nie życzył, by go tu jakoś szczególnie wyróżniać, ale ze względu na samą rangę przekazanej informacji. Chodzi mianowicie o coś, co – przynajmniej wedle moich jak najbardziej szczerych podejrzeń – stanowi prawdę o stanie badań nad przyczynami i przebiegiem Katastrofy Smoleńskiej, a więc czegoś, z czym, w ten czy inny sposób, bardzo niedługo wchodzimy już w ósmy rok.
      Mimo tego jednak, co zostało powiedziane, nie obejdzie się bez odpowiedniej prezentacji. Otóż, z punktu widzenia tego bloga, Marek Czachor jest jego jednym z najstarszych i najwierniejszych czytelników i przyjaciół, jednym z tych, których miałem szczęście poznać osobiście, na którym się nigdy nie zawiodłem i którego traktuje jak dobrego i wypróbowanego przyjaciela. Oprócz tego, jest dla mnie Marek Czechor mężem Magdy, o której mogę powiedzieć dokładnie to samo, co o nim. Magda jest jednym z najstarszych i najbardziej wiernych przyjaciół tego blogą i moją serdeczną koleżanką.
       Dziś jednak mówimy o Czachorze. Ja wiem, że czasy takie, że to akurat może już nic nie znaczyć, ale kiedyś był Czachor wielokrotnie prześladowanym i więzionym działaczem Solidarności Walczącej, a dziś profesorem nauk fizycznych w Katedrze Fizyki Teoretycznej i Informatyki Kwantowej na Wydziale Fizyki Technicznej i Matematyki Stosowanej Politechniki Gdańskiej, ale także – co dla nas ma znaczenie szczególne – swego czasu, bardzo ważnym członkiem tak zwanego Komitetu Naukowego I Konferencji Smoleńskiej, w pracach którego, po roku beznadziejnych prób podjęcia merytorycznej dyskusji, ostatecznie musiał zrezygnować i dziś, już wyłącznie na własny rachunek, próbuje dociekać prawdy o Smoleńsku. I mówi nam rzeczy, moim zdaniem, porażające.
      Oto wczoraj przysłał mi prof. Czachor link do swojego najnowszego opracowania, ze względu na powszechny bojkot środowiskowy, zamieszczonego na prywatnej stronie i kolportowanego przez zaprzyjaźnione środowiska, w którym oczywiście prezentuje swoje spostrzeżenia dotyczące stanu badań nad Katastrofą Smoleńską w wersji dostarczanej przez podkomisję Antoniego Macierewicza, ale może przede wszystkim ostrzega nas przed kompromitacją, która, jego zdaniem, nas wszystkich czeka, kiedy owa wersja zostanie nam ostatecznie i oficjalnie przedstawiona.
      W pierwszej chwili, planowałem pracę – bo to w rzeczy samej nie jest jakiś głupi felieton, lecz naukowa praca – Czachora tu w całości wkleić, jednak ze względów ściśle technicznych zmuszony jestem ograniczyć się do odpowiedniego linku. Ja wiem, że dla wielu z nas klikanie w linki to zadanie ponad ludzkie możliwości, tym razem jednak zachęcam jak nigdy wcześniej. I bardzo proszę, trzymajmy się foteli, bo kto wie, czy nie mamy do czynienia z prawdziwą rewolucją.


środa, 2 kwietnia 2014

Czy Paweł Kukiz zastąpi Kevina Spacey w reklamie BZWBK?

Proszę sobie wyobrazić, że kupiłem, lub dokładniej mówiąc, na moje wyraźnie sformułowane zamówienie, kupiła moja żona, najnowszy numer tygodnika „Do Rzeczy”. I tu od razu muszę wyjaśnić, skąd nam się to nagle wzięło, żeby wydawać całe 5 złotych 90 groszy na kupowanie tygodnika „Do Rzeczy”. Oczywiście, nie poszło o to, że postanowiliśmy zamienić „W Sieci” na „Do Rzeczy”, bo to by było jak wchodzić z deszczu pod rynnę; nie chodziło też o to, że nagle zatęskniłem za publicystyką Rafała Ziemkiewicza, Waldemara Łysiaka, czy Tomasza Terlikowskiego; powodem tego nawet nie była okładkowa zapowiedź przeprowadzonej przez Lisickiego z kolegami ankiety pod tytułem „Czy jesteśmy gotowi umrzeć za Polskę”, gdzie na ów fascynujący temat wypowiadają się takie gwiazdy jak ks. Isakowicz-Zaleski, Jan Pietrzak, Jan Pospieszalski, Paweł Kukiz lub Robert Radwański. Powód był znacznie mniej dramatyczny. Otóż, jak wiedzą niektórzy, wśród wielu szczerych kumpli tego bloga, a przez to i moich kumpli osobistych, są profesorowie Czachor i Cieszewski, którzy ostatnio, jak wiemy, rozprawiają sobie na temat pewnej ruskiej brzozy i stanu, w jakim ona się znajduje cztery lata po pewnej sobocie, która na zawsze zmieniła nasze życie. Kiedy więc dowiedziałem się, że mój kumpel Marek Czachor udzielił wywiadu tygodnikowi „Do Rzeczy”, uznałem, że muszę sobie to coś kupić, choćby po to, by zobaczyć, jak wygląda Czachor na zdjęciu, które będzie choćby minimalnie większe i wyraźniejsze od tych, które można sobie obejrzeć gdzieniegdzie w Internecie.
Zdjęcie obejrzałem, szczerze przyznaję, że bardzo mi się podobało, natomiast to co zrobiło na mnie wrażenie największe, jeszcze zanim doszedłem do Czachora, to fakt, że Lisicki, wydając swój fantastyczny tygodnik Lisickiego, niepostrzeżenie przeszedł na papier gazetowy. A to by świadczyło o tym, że dochodzące do mnie plotki jakoby z tym towarzystwem od samego początku było coś nie tak, a sesja zdjęciowa, przy okazji której magazyn Press obwiązał Lisickiego sznurkiem, nie była w żaden sposób przypadków wybrykiem, okazują się prawdziwe.
Wygląda więc dziś tygodnik „Do Rzeczy” jak peerelowska, utrzymywana przez SB solidarnościowa bibuła, i wiele wskazuje na to, że te podobieństwa na tym się nie wyczerpują. Przedzieram się przez ten papier i z każdą kolejną chwilą nabieram pewności, że jeśli to się da jeszcze trzymać w ręku, to pewnie tylko po to, by Lisicki z kolegami mogli przepisaną im rolę wypełnić do końca, no i żeby można było odczytać reklamy, jakie tam zamieszczają poszczególni sponsorzy, czyli w tym akurat wydaniu Bank BZWBK (dwukrotnie) i znany nam skądinąd Mazgaj ze swoim Krakowskim Kredensem.
I te reklamy, powiem uczciwie, to jest coś zupełnie niewyobrażalnego. I pies już ganiał tego Mazgaja. Jego pewnie sam ksiądz Sowa poprosił osobiście, żeby pomógł Lisickiemu i Terlikowskiemu, a on znowu nie ma powodu, by się aż tak upierać, natomiast na mnie robi wrażenie ten bank. Mamy owe całostronicowe zielone reklamy z Kevinem Spacey w roli głównej, te ciężkie, jak się domyślam, dziesiątki, czy może setki tysięcy złotych, tak naprawdę – gdybyśmy tylko na chwilę zapomnieli o tym, że niekiedy idea jest ważniejsza, niż pieniądz – wyrzucone w błoto, a między jedną a drugą mamy tę ankietę, w której znani ze swojego patriotyzmu celebryci opowiadają, jak by się oni zachowali, gdyby napadli na nas Ruscy.
To też zresztą jest interesujące. Proszę sobie wyobrazić, że wśród tych niemal dwudziestu wypowiedzi, tylko Kukiz chwali się, że ma w domu kilka sztuk broni, do której sobie nawet ostatnio dokupił tysiąc naboi, i którą trzyma na wypadek, gdyby z powodu wojny zabrakło mięsa w sklepach i trzeba by było samemu iść do lasu polować, albo po to, by zastrzelić sołdata, który będzie próbował zgwałcić jego córkę, lub żonę, natomiast reszta albo coś pieprzy o tym, że jeśli będzie wojna, to wojna atomowa, więc i tak nie będzie okazji poświęcać życia, albo (słuchajcie, słuchajcie) tak naprawdę prawdziwą wojnę mamy nie ze strony Ruskich, ale banków. Czy również banku BZWBK, tego się już nie dowiadujemy.
I tak to się plecie historia tych naszych prawicowych mediów, które, co już tu parokrotnie wieszczyłem, po wyborczym tryumfie Prawa i Sprawiedliwości staną się mediami reżimowymi, i dopiero wtedy pokażą nam, gdzie raki zimują. A ja już tylko się zastanawiam nad jednym. Oto mamy tego Lisiewicza, zaraz po Lisiewiczu idą Czachor z Cieszewskim, po tych dwóch lezą Kukiz z Pospieszalskim i profesor Nowak z Krakowa, a skoro już jesteśmy w Krakowie – i ja wcale nie żartuję – mamy oczywiście Macieja Stuhra, który opowiada, jak to dla niego Ojczyzna stanowi „jedną z największych wartości”, po Stuhrze przychodzi Marcin Prokop w tym samym nastroju, a potem mamy ten Krakowski Kredens i bank BZWBK z Kevinem Spaceym, no a dalej już Terlikowski, Ziemkiewicz, Gociek i, gdyby ktoś sobie wyobrażał nie wiadomo co, również jak najbardziej Sławomir Cenckiewicz. I chciałbym wiedzieć, co z tego jest naprawdę, a co na niby. Czy naprawdę jest Cenckiewicz, a Krakowski Kredens na niby? Czy może na niby jest Ziemkiewicz, a naprawdę mamy tylko Lisickiego i Kevina Spacey? A może jest tak, że to wszystko jest naprawdę, tak jak przed czterema laty ten samolot naprawdę walnął w błoto i rozbił się na 60 tysięcy kawałków, i jak dziś naprawdę mój kumpel Marek Czachor toczy swoje spory z innym moim kumplem prof. Cieszewskim z Ameryki, tyle że to mnie się coś w głowie poprzestawiało i przestałem rozróżniać prawdę od fikcji?
Dziś jednak tego nie rozstrzygniemy. Musimy z tym poczekać przynajmniej do czasu, gdy z Czachorem, albo z Cieszewskim rozmowę dla swojego tygodnika przeprowadzą bracia Karnowscy. Tam przynajmniej nie będzie ani Kukiza, Terlikowskiego, ani Stuhra, ani Krakowskiego Kredensu z Kevinem Spaceym, lecz zaledwie Artur Żmijewski z obietnicą niższego oprocentowania pożyczek w SKOK-ach. Przynajmniej tyle.

Jak zwykle, proszę wszystkich, którym spodobał się ten tekst i którym w ogóle miło jest spędzać czas na tym blogu o wspieranie go pod podanym obok numerem konta. Bez Waszej pomocy, jak już wielokrotnie podkreślałem, jest po nas. Dziękuję. Przy okazji chciałem poinformować, że w najbliższą sobotę i niedzielę w Warszawie na Targach Wydawców Katolickich będziemy z Gabrielem podpisywali nasze książki, w tym tę najnowszą o angielskim listonoszu.

czwartek, 5 grudnia 2013

Jak żyć w prawdzie i nie oszaleć

W paru miejscach w Sieci znalazłem informację, niestety w żaden sposób nie potwierdzoną, że wyniki badań Chrisa Cieszewskiego zostały zakwestionowane, jako „ewidentnie błędne” przez nie byle kogo, jak tylko samego Marka Czachora. Wiadomość ta, powtarzana głównie przez obłąkańców w rodzaju znanego nam wszystkim Wywczasa, przenosi nas do jakichś linków, rzekomo zawierających rewelacje prof. Czachora, jednak ponieważ żaden z nich nie jest aktywny, nie jestem w stanie ani ich zweryfikować u źródła, ani tym bardziej zapoznać się z szczegółami. Ponieważ jednak wiele wskazuje na to, że Czachor faktycznie badania Cieszewskiego podważył, a także z tego względu, że – z tego co czytam – Cieszewski myli się w sposób na tyle „oczywisty”, że on sam zapewne dobrze wie, że to co wyprodukował, to humbug, chodzą mi po głowie pewne myśli, którymi chciałem się tu podzielić.
Jest jednak jeszcze jeden powód, dla którego zajmuję się dziś tą sprawą. Otóż tak się składa, że Marek Czachor jest wieloletnim przyjacielem tego bloga i mogę powiedzieć, że się nieco znamy. Wiem przy tym, że jest on wybitnym fizykiem i człowiekiem porządnym, i jest tak, że jeśli przyjąć, że informacje podawane na blogach są prawdziwe, to mamy kłopot, i to zupełnie niezależnie od tego, że to Cieszewski, a nie Czachor jest specjalistą od drzew i opisywania ich na podstawie zdjęć satelitarnych. W końcu, jak słyszę, Czachor twierdzi, że sprawa jest trywialnie prosta.
Ponieważ zawsze uważałem, że przy badaniu spraw wszelakich, najlepiej jest zakładać rozwiązania z naszego punktu widzenia najgorsze, gotów jestem przyjąć, że Cieszewski kłamie i wszyscy, poza nami – niepoprawnymi optymistami – to wiedzą. A w tej sytuacji, nie pozostaje mi nic innego, jak stwierdzić, że znaleźliśmy się wszyscy w tak zwanej „czarnej dupie”. I to wszyscy w sensie dosłownym, włącznie z Wywczasem i całą tą zgrają. Bo jeśli Polska doszła do tego stanu, to znaczy, że ci, którzy się z tego cieszą, cieszą się wyłącznie dlatego, że są tak zaczadzeni, że nie wiedzą już nic.
Już tłumaczę, o co mi chodzi. Jak słyszałem wielokrotnie z ust najróżniejszych przedstawicieli Zespołu Antoniego Macierewicza, oni są w każdej chwili gotowi na debatę ze stroną reprezentującą reżim. Słyszałem też z ust samego Chrisa Cieszewskiego, że on też bardzo chętnie weźmie udział w dyskusji na temat swoich wyliczeń. Więcej: on wręcz apelował o to, by zjawił się ktoś, kto mu wskaże błąd w jego rozumowaniu, bo dla niego, jako dla naukowca, sprawa własnej wiarygodności jest rzeczą szczególnie istotną. Jak wiemy, nie zgłosił się nikt. No i jeszcze to: ktoś taki jak Czachor ogłasza, że Cieszewski to oszust, i ta wiadomość nie wydostaje się poza blogową niszę? Czyżby komuś ona przeszkadzała?
I oto słyszę od osoby, którą szanuję i której ufam, że Cieszewski się myli, i że się myli w sposób najprostszy na świecie. Ktoś mi powie, że najlepiej bym zrobił, gdybym obejrzał wszystkie te zdjęcia, poczytał wszystkie dostępne analizy, ocenił każdy z dostępnych argumentów i jakoś to wszystko sobie sam uporządkował. Przyznaję ze wstydem, że to jest niemożliwe. Jest to dokładnie tak samo niemożliwe – że pozwolę sobie na pewną trywialność – jak nauczenie się przeze mnie obsługi Facebooka. Rzecz bowiem w tym, że ja intelektualnie nie jestem w stanie się skupić na niczym, czego już kiedyś nie zdołałem poznać, a, jak idzie o wiek, jest jeszcze gorzej. Ja oglądam te wszystkie zdjęcia, czytam te opracowania, wysłuchuje argumentów, z których każdy brzmi dla mnie równie przekonywająco, i widzę wyłącznie jakieś plamy, oraz zdania, które brzmią dla mnie równie obco, jak większość rzeczy, która mnie zupełnie nie dotyczy. Natomiast, przyznaję, że wciąż potrafię korzystać ze zdrowego rozsądku i wiem, że ponieważ tu wszyscy z wszystkimi są wciąż gotów iść na noże, sprawa wcale nie jest taka prosta.
No ale, przekaz jest jasny. Cieszewski kłamie, Zespół Macierewicza owo kłamstwo ukrywa, natomiast reżim to wszystko doskonale wie, znakomicie jest w stanie to całe oszustwo wywrócić na drugą stronę… tyle że z jakiegoś powodu zrobić tego nie ma ochoty. I to jest właśnie problem, o którym wspomniałem wcześniej. Bo, jeśli jest tak jak piszę, to znaczy, że im podgrzewanie tej atmosfery jest bardzo na rękę. Jeśli oni rzeczywiście wiedzą, że w Smoleńsku doszło do zwykłej katastrofy, spowodowanej tym, że we mgle skrzydło samolotu zahaczyło o drzewo, urwało się, a reszta już była zwykłą, naturalną konsekwencją tego nieszczęścia, tyle że z jakiegoś powodu im bardzo pasuje, żebyśmy wszyscy wciąż gadali o tym zamachu, to znaczy, że powinniśmy się mocno zacząć zastanawiać, co to się dzieje.
No więc ja się zastanawiam, i, przepraszam bardzo, ale mi się to wszystko w żaden sposób dodaje. Próbuję szukać absolutnie najbardziej niekorzystnych z mojego punktu widzenia rozwiązań, i w pewnym momencie, choćbym nie wiem, jak się starał, dochodzę do ściany. I to zupełnie niezależnie od tego, że dla mnie w sposób jak najbardziej oczywisty, ani to skrzydło nie mogło się na tej brzozie złamać, ani też w całej organizacji tego lotu nie było jednego punktu, gdzie mógłbym powiedzieć, że wszystko gra, jak należy. Biorę pod uwagę, że się fatalnie mylę, tyle że w tej sytuacji nic więcej się już nie zgadza. No i nagle mam uznać, że stan, w jakim się znalazłem jest dla władzy bardzo korzystny, i że owa władza bardzo dba o to, by on się jeszcze bardziej pogłębiał? Mam może dojść do przekonania, że tak naprawdę ten Cieszewski to ich człowiek, działający zgodnie z jakąś nieznaną mi instrukcją?
Otóż, przepraszam bardzo, ale nie jestem w żaden sposób gotowy, by uznać, że zwariowałem. Nawet jeśli stanąłem wobec prawdy, tyle że robiącej pod każdym względem wrażenie obłędu, wolę żyć złudzeniami. Wolę wierzyć w to, że Cieszewski ma sprawę znakomicie przeanalizowaną, i że, kiedy zwraca się do nich o debatę, ma naprawdę nadzieję, że oni tę rękawicę podejmą. Wolę też wierzyć, że mój przyjaciel Marek Czachor w dobrej wierze czegoś nie dopatrzył, i że przyjdzie taki czas, że on, podobnie jak jakiś czas temu sam Cieszewski, przyzna, że te wszystkie wątpliwości, jakie on miał na początku, okazały się złudzeniem. Bo to naprawdę jest klasyka – człowiek się budzi któregoś dnia, i zdaje sobie sprawę z tego, że zgubił coś bardzo ważnego, coś absolutnie rozstrzygającego, i od tego momentu już jest zupełnie spokojny.
Bo, powtórzę raz jeszcze, jeśli tu się mylę, to równie dobrze możemy się zapić na śmierć.

Serdecznie proszę o wspieranie tego bloga pod podanym obok numerem konta. Na moje oko, mamy przed sobą jeszcze tylko rok. Dziękuję.

piątek, 15 czerwca 2012

O kapusiach, bohaterach i szmacianych pacynkach

Pomijając, opisywany tu już parokrotnie, niefortunny przypadek notki o Górnikach z Wujka, jak idzie o „Twój pierwszy elementarz” – moją nową, ledwo co wydaną, książkę – prześladuje mnie tylko jeden wyrzut sumienia. I jeśli ktoś sądzi, że mam tu na myśli fakt, że posłance Senyszyn dałem na imię Jolanta, jest w dużym błędzie. Ona akurat nie spędzałaby mi snu z powiek, nawet gdybym wymyślił, że jej jest Iwona, czy Józefina. Chodzi mi mianowicie o Niesiołowskiego, a dokładnie o to, że coś mnie podkusiło, by go w tym Elementarzu w ogóle umieścić.
Już śpieszę wyjaśniać w czym rzecz. Otóż może niektórzy z nas pamiętają człowieka nazwiskiem Łopuszański. Jeśli nie, pozwolę sobie przypomnieć. Otóż Łopuszański w pierwszej połowie lat 90-tych był jednym z ważniejszych posłów do Sejmu, ważniejszych w tym sensie, że on – obok Marka Jurka i właśnie Stefana Niesiołowskiego – ile razy System chciał pokazać, jaka to dzicz z tych katolików, wyciągany był przez media, jak królik z kapelusza i straszył szerokie rzesze społeczeństwa. Oczywiście, polski parlament w tamtych czasach był znacznie bardziej żywiołowy, a więc przez to też znacznie bardziej interesujący, niż to z czym mamy do czynienia dziś, a zatem różnych dziwadeł było tam co niemiara. Jednak Łopuszański, Jurek i Niesiołowski – przy czym kolejność nie miała żadnego znaczenia – to było naprawdę coś.
Dziś z tej trójki w powszechnej świadomości funkcjonują dalej Jurek i Niesiołowski – o Łopuszańskim słuch zaginął. Czy to świadczy o tym, że ci dwaj okazali się od niego zręczniejsi jako politycy, bardziej inteligentni, sprytniejsi? Nie sądzę. Łopuszański był dokładnie tak samo wyszczekany i merytorycznie przygotowany, by już do końca świata pełnić wszelkie możliwe funkcje państwowe, jak ci dwaj. Kiedy się słuchało Łopuszańskiego, jak walczy o polską wiarę i śmierć dla jej wrogów, ani on, ani jego koledzy z Klubu nie mieli żadnego powodu do wstydu, czy zazdrości. To była autentyczna silna grupa pod wezwaniem. A więc, jak to się stało, że oni wciąż się tu kręcą, a po Łopuszańskim ani widu ani słychu? Otóż stało się to, że zarówno Jurek jak i Niesiołowski w odpowiednim momencie zorientowali się, że jeśli postanowią działać samodzielnie, mogą równie dobrze przestać działać w ogóle. Że ktoś o takich jak oni politycznych talentach, może istnieć wyłącznie jako asystent asystenta, i na tym koniec. Łopuszański był głupio ambitny. I dlatego, większość z tych, którzy czytają w tej chwili ten tekst, nie ma pojęcia, o kim ja w ogóle mówię.
I oto jest przyczyna moich wyrzutów sumienia. W moim Elementarzu, o Jurku i Łopuszańskim nie ma ani słowa, natomiast o Niesiołowskim – jak najbardziej. Dlaczego? Czyżby – skoro już wiemy, że jak idzie o polityczne zasługi, oni są wszyscy mniej więcej równie wybitni – Niesiołowski ma w sobie coś, co go wyróżnia na tyle, by można było skorzystać z niego jako choćby źródła inspiracji? Otóż nie. Zero. Tam nie ma nic. Zresztą, jeśli rzucić okiem na samą notkę, widać to wyraźnie. Bo co ja tam o nim piszę? Że Niesiołowski to plwacz i że prawdopodobnie ta jego przypadłość wiąże się z jakimiś kompromitującymi zaszłościami. Przepraszam bardzo, ale to już faktycznie może lepiej było napisać o Łopuszańskim. On przynajmniej w 2000 roku kandydował przeciwko Kwaśniewskiemu na prezydenta. Co z tego? Nic. No ale co z tego, że Niesiołowski dziś pluje, podczas gdy czterdzieści lat temu prawdopodobnie sypał?
No właśnie. Czterdzieści lat temu. To jest coś, co wielu z nas zdecydowanie umyka. I to umykanie jest wciąż bardzo umiejętnie podkręcane przez odpowiednie służby. Jak się bowiem zastanowić nad karierą Niesiołowskiego i pozycją publiczną, jaką on zajmuje w dzisiejszej Polsce, to wszystko tak naprawdę zaczęło się i skończyło ponad czterdzieści lat temu. W latach sześćdziesiątych młody Niesiołowski działał w jakiejś dziwnej organizacji antykomunistycznej, wspólnie z kolegami planował jakąś akcję, zostali oni zdemaskowani, poszli siedzieć i na tym koniec. I naprawdę nie ma znaczenia, czy Niesiołowski kapował, czy nie. Bo to co się dla nas liczy, to fakt, że od tamtego czasu, jeśli Niesiołowski jest jakąś figurą, to wyłącznie wśród pionków.
Zaglądam do czegoś co się nazywa „Encyklopedią Solidarności”, a więc do źródła, które zgromadziło wiedzę na temat wszystkich, mniej czy bardziej znaczących, osób kiedyś tam zaangażowanych w walkę z komuną. Są tam całe tłumy kompletnie nieznanych nazwisk, no a wśród nich oczywiście jest i Niesiołowski. Popatrzmy na ten wpis. W całości:

„Stefan Niesiołowski (ps. Kostek, Paweł Caliński, Weronika Mandylion, Zbigniew Orszański, Ewa Ostrołęcka, Marek Radomski, Świerszcz, Marek Widawski, Janusz Zbaraski, Ewa Zdanowicz), ur. 4 II 1944 w Kałęczewie k. Łodzi. Absolwent Uniwersytetu Łódzkiego w Łodzi, Wydz. Biologii i Nauki o Ziemi (1966), w 1979 doktorat, w 1990 habilitacja, od 1995 prof. w Katedrze Zoologii Bezkręgowców i Hydrobiologii UŁ.
Od 1966 pracownik naukowy UŁ. Podczas studiów uczestnik Duszpasterstwa Akademickiego prowadzonego przez o. Huberta Czumę. W 1965 współzałożyciel (z Andrzejem i Benedyktem Czumami, Marianem Gołębiewskim i Emilem Morgiewiczem) konspiracyjnej organizacji Ruch; 1966-1970 uczestnik akcji wynoszenia z instytucji państwowych sprzętu poligraficznego na potrzeby wydawania podziemnego „Biuletynu”, autor tekstów o wojnie polsko-bolszewickiej tamże; uczestnik zjazdów Ruchu, współautor deklaracji programowej Mijają lata...; w 1970 pomysłodawca podpalenia Muzeum Lenina w Poroninie, 20 VI 1970 aresztowany wraz bratem Markiem i innymi działaczami Ruchu, oskarżony o przygotowania do obalenia przemocą ustroju PRL, 20 IX 1971 skazany przez Sąd Wojewódzki w Warszawie na 7 lat więzienia, 24 IX 1974 zwolniony na mocy amnestii. W 1975 sygnatariusz listu do Sejmu przeciwko zmianom w Konstytucji PRL; od 1977 uczestnik ROPCiO, autor do niezależnego pisma „Opinia”
.
We IX 1980 współzałożyciel „S” na UŁ, w V/VI 1981 delegat na I WZD Ziemi Łódzkiej, członek ZR; redaktor niezależnego pisma „Solidarność Ziemi Łódzkiej”, autor artykułów o tematyce historycznej. 13 XII 1981 internowany w Ośr. Odosobnienia w Jaworzu, nast. Darłówku, 1 XII 1982 zwolniony. Od 1983 szef TKZ, kolporter wydawnictw podziemnych na UŁ; prowadził wykłady i prelekcje w kościołach; autor tekstów do pism podziemnych „Antyk”, „Kurs”, „Biuletyn Uniwersytetu Łódzkiego”, „Prześwit”.
W 1989 uczestnik kampanii wyborczej KO „S”. 1989-1991 poseł RP z listy KO „S”. 1989-2001 współzałożyciel, działacz ZChN, od 2005 w PO. 1991-1993 poseł RP z listy ZChN, 1997-2001 z listy AWS; 2005-2007 senator RP z listy PO; od 2007 poseł RP z listy PO, wicemarszałek Sejmu. Autor wielu prac naukowych z dziedziny entomologii, monografii „Ruch” przeciw totalizmowi pod ps. Ewa Ostrołęcka (NOWa, 1985).
14 IX 1970-5 VI 1973 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO w Łodzi w ramach SOR krypt. Omega; od 12 III 1975 rozpracowywany przez Wydz. III KM MO w ramach SOS krypt. Sekstet/SOR krypt. Niepoprawni, zdjęto z ewidencji 16 I 1986; 11 II 1986-5 II 1987 rozpracowywany przez Wydz. III-1 WUSW w Łodzi w ramach SOR krypt. Tercet”.
Ja oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, że wielu z czytelników nie ma ochoty czytać biografii Niesiołowskiego, i informacje, jakie zamieściłem wyżej zwyczajnie opuścili. Jednak bardzo proszę rzucić na to okiem, a następnie spróbować odpowiedzieć na pytanie: „Co dla Polski zrobił Niesiołowski” poza tym, że w roku 1970 wymyślił, by spalić muzeum Lenina, ale zanim mu się to udało, został posadzony? Ktoś mi powie, żeby się od Niesiołowskiego odpieprzyć, bo to profesor, i to nie jakiś lewy, jak śp. Lech Kaczyński, ale jak najbardziej autentyczny. Popatrzmy więc na jego dorobek naukowy: „Autor wielu prac naukowych z dziedziny entomologii”. Jakie to prace? Sięgam do Wikipedii i oto co tam mamy: „Meszki (Simuliidae, Diptera) rzek Widawki i Grabi, Wyd. UŁ, Łódź 2001”. I jeszcze coś: „Muchówki (Diptera), wujkowate (Empididae: Hemerodromiinae, Clinocerinae), Wyd. UŁ, Łódź 2005”. O to chodzi? To jest ten dorobek? Nieudany plan wysadzenia muzeum Lenina 40 lat temu i dwie publikacje o meszkach i muchówkach? To ma być gwiazda naszej wspólnej historii? Człowiek, którego nie wolno tknąć? Bo to bohater?
Dalej nie wiadomo, o co chodzi? Proszę więc słuchać dalej. Czy ktoś z nas zna nazwisko Marka Czachora? No dobra, niektórzy znają. Zwłaszcza ci, którzy też wiedzą kto to Toyah. O nim też możemy przeczytać w „Encyklopedii Solidarności”:

„Marek Czachor, ur. 30 III 1960 w Słupsku. Absolwent Uniwersytetu Gdańskiego, Wydz. Matematyki, Fizyki i Chemii (1986), w 1994 doktorat, w 2000 habilitacja.
We IX 1980 współzałożyciel Niezależnego Zrzeszenia Studentów Polskich na UG, od jesieni 1980 współpracownik NZS, drukarz niezależnego pisma NZS UG „Reduta”, kolporter wydawnictw niezależnych.
14-15 XII 1981 uczestnik strajku na UG, po strajku uczestnik ukrycia powielacza NZS, udostępnił mieszkanie na drukarnię, 20 XII 1981 zatrzymany na 48 godz., 15 I 1982 aresztowany, sądzony z grupą działaczy NZS i „S”, m.in. swoją matką Ewą Kubasiewicz, 3 II 1982 skazany w trybie doraźnym wyrokiem Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni na 3 lata więzienia i 2 lata pozbawienia praw publicznych, osadzony w ZK w Koronowie i Potulicach; od 21 XII 1982 przerwa w odbywaniu kary na kontynuowanie studiów, 28 VII 1983 zwolniony na mocy amnestii. Od 1984 współpracownik Solidarności Walczącej Oddział Trójmiasto, łącznik między E. Kubasiewicz a Andrzejem Kołodziejem, kolporter wydawnictw podziemnych, gł. prasy SW. 1986-1988 zatrudniony przy pracach wysokościowych w Spółdzielni Pracy Absolwent w Gdańsku, w XI 1987 pracownik naukowy Wydz. Mechanicznego Politechniki Gdańskiej, aresztowany za odmowę podjęcia służby wojskowej, przetrzymywany 42 dni, zwolniony po pierwszej rozprawie; od V 1988 w ukryciu, inicjator powstania Wydawnictwa Petit (z pomysłem zwrócił się do zwolnionego z więzienia w X 1988 Romana Zwiercana, który przystąpił do organizowania sprzętu drukarskiego oraz papieru); w I 1989 aresztowany, skazany wyrokiem Sądu Marynarki Wojennej w Gdyni na 1 rok więzienia w zawieszeniu. I 1987 – XII 1989 z żoną Magdą Czachor redaktor pisma „Solidarność Walcząca. Oddział Trójmiasto”, I-XI 1988 po aresztowaniu A. Kołodzieja szef SW Oddz. Trójmiasto (ps. Michał Kaniowski).
1989-1990 redaktor pisma SW i LDPN „Żołnierz Solidarny”, koordynator akcji logistycznej związanej z przesyłaniem pisma oficerom WP, od wiosny 1989 zaprzysiężony członek SW, jawny przedstawiciel SW na Wybrzeżu; przeciwnik obrad Okrągłego Stołu, zwolennik bojkotu wyborów 4 VI 1989. Od 1990 przywrócony do pracy na PG, 1991-1994 doktorant w Instytucie Fizyki PAN w Warszawie, 1994-1995 stypendysta Programu Fulbrighta w Massachusetts Institute of Technology w USA, 1999-2002 stypendysta Fundacji im. Aleksandra von Humboldta w Technische Universitat Clausthal w Niemczech.
Autor publikacji z zakresu fizyki teoretycznej. Taternik.
Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2007).
23 VI 1983 – 14 VII 1989 rozpracowywany przez Wydz. III KW MO (od VII 1983 WUSW) w Gdańsku w ramach SOR krypt. Cela; 18 VII 1989 – 29 I 1990 przez Inspektorat 2 WUSW w Gdańsku w ramach SOR krypt. Ośmiornica”.
Wczoraj nasz kolega Coryllus wydal swoją kolejną książkę i w związku z tym na jego i moim blogu w Salonie24 zrobiła się maleńka dyskusja. W pewnym momencie, na któryś z moich komentarzy zareagował Coryllus właśnie, i ze smutną ironią przypomniał jeden z najgorszych, najbardziej obrzydliwych mitów funkcjonujących w przestrzeni publicznej, a sugerujących, że „to co wartościowe, samo się obroni”. A ja już tylko do tego mogę dodać, że owszem, może i się obroni. Samo. Niestety, wyłącznie samo. Bo poza tym, nikt nawet w jego obronie palcem nie kiwnie. Bo wszystkie palce będą zajęte czymś zupełnie innym.

Jakoś się trzymamy, prawda? Damy radę. Proszę tylko zostać ze mną. Kupować ksiązki i wspierać ten blog w każdy możliwy sposób. A ja obiecuję, że będę na miejscu. Dziękuję.

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...