sobota, 13 czerwca 2020

Gdy piekło nie zna gniewu wzgardzonego wyborcy


      Nie wiem, czy czytelnicy tego bloga w jakiejkolwiek części lubią słuchać Beatlesów, a tym bardziej – jeśli tak rzeczywiście jest – czy znają piosenkę pod tytułem „Penny Lane”, jeśli jednak tu akurat przestrzeliłem, to zachęcam. To jest arcydzieło.


       
      O czym jest ta piosenka? Otóż o niczym szczególnym. To jest zaledwie opis pewnego miejsca w Liverpoolu, właśnie o nazwie Penny Lane, które Paul McCartney ukochał i postanowił je uwiecznić w swojej piosence tak jak je zapamiętał. Bez żadnych zbędnych aluzji, czy ukrytych znaczeń. Przede wszystkim więc piękna piosenka.
      Czemu zatem o niej dziś wspominam? Powodów jest parę, pierwszym z nich jednak jest to, że, jak się dowiaduję z mediów, na fali znanych nam wydarzeń, ktoś zdecydował się zajść tam w to miejsce w Liverpoolu i tablicę z nazwą Penny Lane czarną farbą zamazać. Kiedy pierwszy raz o tym usłyszałem, bardzo się zdziwiłem, ale natychmiast też zacząłem się zastanawiać, cóż tam w tekście wspomnianej piosenki było takiego, co mogłoby aż tak rozjuszyć żałobników po śmierci George’a Floyda, a kiedy nie znalazłem dosłownie nic, zrobiłem coś, co – tak na marginesie – polecam wszystkim, a więc wpisałem w Google’a hasło „Penny Lane controversy” i znalazłem jak najbardziej poważne objaśnienie, że problem leży w tym, że owa nazwa Penny Lane pochodzi od nazwiska niejakiego Jamesa Penny, handlarza niewolnikami i zapiekłego antyabolicjonisty i według wielu powinna była już dawno zniknąć z mapy świata, a dziś owa konieczność jest szczególnie paląca.
       Pisałem tu parę dni temu o tym, jak Brytyjczycy ni stąd ni zowąd zdecydowali się wymazać ze swojej osobistej, ale również historycznej pamięci wszelkie ślady swojej niewyobrażalnej podłości, natomiast widok tego kogoś, kto ciemną zapewne nocą zakrada się na Penny Lane by zniszczyć tablicę z ową nazwą w mojej wyobraźni stanowi nie komedię, ale realną bardzo katastrofę. W czym rzecz? Otóż nie mogę nie zauważyć, że wspomniany idiota, czy idiotka, nie jest w żadnym wypadku wyjątkiem, ale sam konkretny kontekst owego zdarzenia nie jest też czymś nadzwyczaj wyjątkowym. Nie trzeba bowiem być szczególnie bacznym obserwatorem, by zauważyć, że przykładów co najmniej równie ciężkiego zgłupienia poznajemy każdego wręcz dnia dziesiątki, również tu na naszym podwórku. I to wcale nie koniecznie związanego z zabójstwem George’a Floyda. Oto, również wczoraj, na Facebooku zamieścił ktoś zdjęcie strony z magazynu „Wysokie Obcasy”, a tam artykuł zatytułowany: „Koniec spontanicznego seksu z nieznajomym poznanym w internecie? Jak zmieni się nasze życie seksualne po pandemii”.
       Kilka dni, na tym samym Facebooku pokazał się komentarz grupy o nazwie „Dziewuchy dziewuchom”, zachęcający do aborcji i ozdobiony obrazkiem prężącej się z dumą kobiety w t-shircie z napisem „Miałam 25 aborcji”.
      Ta sama grupa nieco wcześniej w tym samym miejscu zamieściła obrazek, na którym widzimy napis „Dzień Matki”, a poniżej kobietę z klasycznym dziecięcym wózkiem, w którym siedzi sobie słodki piesek.
      Ktoś powie, że to co ja tu opowiadam, to patologia, natomiast realny świat tak naprawdę wygląda zupełnie inaczej. Na to ja mam oczywiście gotową odpowiedź, że moim zdaniem, jeśli patologię rozumiemy jako margines, to w żadnym wypadku z patologią nie mamy do czynienia, no a poza tym, tym razem mnie wcale nie chodzi o nich, lecz jak najbardziej o nas. Otóż ja nigdy nie potrafiłem zrozumieć, jak to się dzieje, że ludzie w znacznym stopniu dokładnie tacy sami jak my, dokonując swoich politycznych wyborów nie są w stanie dostrzec, że tak naprawdę postępują w tym momencie kompletnie wbrew sobie. Pewien mój znajomy, człowiek starszy, bardzo religijny, grzeczny i nadzwyczaj uprzejmy, w żadnym wypadku niezrównoważony, tego całego LGBT fizycznie nie znosi. Dlaczego? Bo on ma przekonania do tego stopnia konserwatywne, że nie toleruje jakichkolwiek nowinek. Powiem więcej. On nie może patrzeć na Jerzego Owsiaka i na cały ów harmider związany z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy, a jakby tego było mało, wciąż mi mówi, że dorosły człowiek, który chodzi w czerwonych spodniach i kolorowych okularach, jest zwyczajnym pajacem, a nie poważnym człowiekiem. O George’u Floydzie mówi, że to podobno jakiś narkoman i przestępca, więc on nie widzi powodu, by się nim przejmować. Jednocześnie, mój znajomy nienawidzi PiSu i wszystkiego co mu się z nim kojarzy, do tego stopnia, że nie jest w stanie w swojej głowie uporządkować tych wszystkich relacji i zrozumieć, że tak naprawdę on występuje przeciw sobie. Ktoś powie, że w pojęciu niektórych, PiS to jest taka sama zaraza jak ta cała hołota, która dziś pali amerykańskie miasta i drze mordę próbując zagłuszyć szelst banknotów, tyle że jeszcze się nie do końca ujawnili. Może i tak, to co mnie jednak wciąż bardzo zajmuje, to zaangażowanie zarówno mojego znajomego, jak i wielu, naprawdę wielu jemu podobnych w to, by popierać kogoś takiego jak Rafał Trzaskowski, a więc reprezentanta tego wszystkiego, czym oni z całego serca gardzą.
       Czemu więc oni życzą szybkiej i możliwie bolesnej śmierci temu komuś, kto wszystkim tym, czym oni gardzą, gardzi solidarnie wraz z nimi, a jednocześnie ludzi, którzy przedmiot owej pogardy pielegnują z najwyższym zaangażowaniem i pilnują, by mu się broń Boże nie stała jakakolwiek krzywda, postanowili uznać za gwaranta tego, że w końcu ich podły nastrój się poprawi? Zagadka ta stanowi dziś dla mnie prawdziwą zagadkę i mimo wielu starań, nie potrafię jej rozwiązać.
        Widzę tu jednak światło w tunelu. Otóż wczoraj też chyba Konfederacja ustami jednego ze swoich ważnych przedstawiciela, ogłosiła, że oni w ewentualnej drugiej turze wyborów swoich wyborców będą wzywać do głosowania na Rafała Trzaskowskiego. Podobnie dziś, kiedy pisze ten tekst, była szefowa kampanii Andrzeja Dudy, Turczynowicz-Kieryłło udzieliła wywiadu stacji TVN24, gdzie zadeklarowała, że ona również woli Trzaskowskiego. A ja najpierw sobie pomyślałem, że ona idealnie wręcz ilustruje słynny bon mot Williama Congrave’a, że „piekło nie zna gniewu kobiety wzgardzonej”, a następnie przyszło mi do głowy, że może ta prawda nie dotyczy tylko kobiet. Może tak naprawdę zarówno mój znajomy, jak i wiele innych osób – zarówno zwykłych ludzi, jak i polityków – z taką zawziętością pragnie ostatecznego zniszczenia Jarosława Kaczyńskiego i wszystkiego tego, co się z nim kojarzy właśnie przez to, że oni uznali, że on właśnie w pewnym momencie ich życia nimi wzgardził. Jak, gdzie, kiedy – tego nie wiemy i niewykluczone, że nawet oni sami już tego przypomnieć sobie nie potrafią, ale to poczucie odrzucenia w nich tkwi i nie spoczną dopóki nie otrzymają tej jedynej satysfakcji na którą tyle juz lat czekają. Ktoś się zapyta: No dobrze, ale co potem? Jak oni sobie poradzą z tymi gruzami, nad którymi będzie się już tylko unosił ów wielki tęczowy transparent z owym pieskiem w dziecięcym wózeczku? Otóż tu też mam swoje podejrzenia. Moim zdaniem, oni są głęboko przekonani, że potem wszystko już pójdzie z górki. Powstanie jakiś nowy prawicowy projekt, z jakimś pobożnym, przystojnym i kulturalnym przywódcą, który obieca tę całą tęczową zarazę, razem z Owsiakiem i całą tą antycywilizacyjna hałastrą rozgonić, i nigdy nie da im po sobie poznać, że nimi tak naprawdę głęboko gardzi. A oni go całym sercem poprą i będzie jak w niebie. 



   

piątek, 12 czerwca 2020

Za co starsze panie z towarzystwa kochają Rafała Trzaskowskiego?


Jak w każdy piątek, również i dziś do kiosków trafia kolejny numer „Warszawskiej Gazety”, a w nim oczywiście i mój felieton. Ponieważ nie wszyscy czytają ów tygodnik, a ci co czytają, też nie zawsze mają okazję na niego trafić, przedstawiam ów tekst i tutaj. Powinno byc dobrze.


     Wśród niezliczonych kpin kierowanych pod adresem Jarosława Kaczyńskiego, oraz ludzi, którzy pokładają w nim nadzieję na to, że Polsce nie stanie się krzywda nie do naprawienia, jest i ta, że zarówno on, jak i jego zwolennicy, stworzyli wokół hasła „Jarosław” swoisty kult jednostki. Stąd też on sam jest powszechnie porównywany do kolejnych przywódców Korei Północnej, Stalina, czy wreszcie Hitlera, a ci, którzy wymyślają coraz to nowsze sposoby wyrażenia poparcia, jak choćby słynne „Ja-ro-sław Polskę zbaw”, są wyszydzani, jako osoby tragicznie zaczadzone miłością do Wodza.
      Osobiście owe szyderstwa mam w dużej pogardzie z dwóch względów. Przede wszystkim, choć oczywiście nie mogę zaprzeczyć, że dla wielu z nas Jarosław Kaczyński rzeczywiście jest przedmiotem swoistego kultu, pragnę zwrócić uwagę, że nie jest to – i nigdy nie był – w żaden sposób kult osoby, lecz jedynie bardzo patriotycznej idei, w jaką wierzymy, a on jest zaledwie ilustracją owej wiary. Nigdy nie spotkałem się z tym, by którakolwiek z owych rzekomo zakochanych w Prezesie osób swoją miłość wyrażała głosząc publicznie, że Jarosław Kaczyński jest nadzwyczaj przystojny, że melodia jego głosu zniewala, czy wreszcie, że kiedy przemawia, to w brzmieniu wypowiadanych przez niego słów, można wyczuć „jazzującą frazę”. Choćby nie wiadomo jak bardzo tłumy jego zwolenników dawały się ponieść, to i tak na początku i końcu owych uniesień będzie wyłącznie Polska. Nie on.
      I to jest jeden powód, dla którego wspomniane szyderstwa z pełnym zdecydowaniem odrzucam. Drugi z nich, to wspomniana „jazzująca fraza” i niedawna wypowiedź pisarki Manueli Gretkowskiej poświęconej Rafałowi Trzaskowskiemu. Proszę posłuchać:  
„Od 1989 nie mieliśmy tak fotogenicznego prezydenta Warszawy, ani uwodzicielskiego kandydata na prezydenta Polski. Trzaskowski to zwycięzca sondaży typujących ideał Polaków w kategorii rządzący: mężczyzna w średnim wieku, odpowiedzialny, żonaty, dzieciaty. Na Tinderze też to mu by nie przeszkadzało, gdyby kandydował do kadencji trwałego związku. Polska chce wreszcie miłości, a nie tylko pierdolenia.
Przeglądając prezydencką ofertę ostatniego 30-lecia widać, że zaletą Trzaskowskiego jest: brak okularów, wykształcenie, trzeźwość, również polityczna, brak brata bliźniaka, wąsów i nie bycie kretynem. Jak na ten kraj to wyjątek i sukces. W dodatku Trzaskowski nie strzela z propagandowych armat, nie wije się do disco polo i suwerena tylko jazzuje. Może po ojcu muzyku ma tę jazzującą frazę. Przemawiając czasem improwizuje ale precyzyjnie”.
      Ktoś powie, że to co ja tu sugeruję nie ma najmniejszego sensu, choćby dlatego, że Jarosław Kaczyński nie jest ani fotogeniczny, ani uwodzicielski, ani wreszcie w jego głosie nie słychać jakiejkolwiek, a tym bardziej jazzującej, frazy. No ale skoro ludzie idą za Kaczyńskim mimo tego, że jemu brakuje tego wszystkiego, to znaczy, że oni tak naprawdę nie idą za nim, ale za czymś znacznie ważniejszym, czego ani Trzaskowski, ani tym bardziej starsze panie z towarzystwa z ciężką nimfomanią, nigdy nie zrozumieją.


       

czwartek, 11 czerwca 2020

Czy pod pokładem SS Mantola przewożono ludzinę


      Na fali antytrumpowego obłędu, który w pewnym momencie doprowadził do kolejnej po wydarzeniach roku 1992 próby podpalenia Ameryki, a dziś odbija się żałosną czkawką również w w Europie, chciałbym zwrócić uwagę na news, który wprawdzie znalazł swoje miejsce we wczorajszych doniesieniach, niemniej w moim pojęciu, został dramatycznie niedoceniony. Otóż jak się dowiadujemy, w Wielkiej Brytanii podjęto, póki co dość skuteczną, próbę niszczenia pomników upamiętniających dawnych brytyjskich kolonizatorów. Czemu owa wiadomość aż tak mnie zainteresowała? Otóż rzecz w tym, że z tego co zdążyłem przez lata zaobserwować, Wielka Brytania jest wręcz zbudowana na pamiątkach po swoich bohaterach, i to niezależnie od tego, czy mamy na myśli pamiątkowe tablice, pomniki, czy wręcz muzea, czy pałace. A ciekawostka z tym związana jest taka, że niemal każda z owych pamiątek dotyczy osób, które w ten czy inny sposób organizując i realizując rzeź, o jakiej ani stary Adolf, ani jeszcze starszy Józef nawet nie mogli marzyć, zapisali się też w historii Imperium, jako jego budowniczy. Słucham więc dochodzących do nas z Wysp informacji, że kolejny pomnik któregoś z owych brytyjskich bohaterów został utopiony w Tamizie i myślę sobie, że jeśli to tak dalej pójdzie, to oni z całą pewnością w końcu zostaną pozbawieni swojej historii na zawsze.
       W tej sytuacji, by może nieco przybliżyć ów problem, pozwolę sobie zaprezentować fragment rozdziału z mojej ostatniej – i chyba faktycznie już ostatniej – książki o Brytyjskim Imperium właśnie, zachęcając oczywiście do jej kupowania. Do tego jeszcze wrócę pod koniec tej notki, na razie jednak, proszę o uwagę:
      Rozmawiamy więc dziś o czymś, co jest powszechnie znane pod nazwą workhouse, która oczywiście w języku polskim nie występuje, a którą by można chyba najbardziej sensownie przetłumaczyć, jako dom pracy. Otóż początki owych workhouses sięgają jeszcze roku 1388 , kiedy to na Wyspach wprowadzono ustawę pod nazwą Statute of Cambridge, a której oryginalnym celem było zapewnienie Koronie rąk do pracy, tak bardzo potrzebnych od czasu, gdy wielka zaraza znana powszechnie jako „Czarna Śmierć” wybiła niemal połowę mieszkańców kraju. Myśl była taka, by tych którzy wyrwali się z rąk śmierci i z różnych przyczyn, zamiast siedzieć na miejscu, porzucali swój dom, swoją wieś, czy w ogóle swoją okolicę i snuli się po świecie, zatrzymać na miejscu i zmusić do pracy. Niektórzy Brytyjczycy dziś nawet jeszcze uważają, że to właśnie tamta ustawa pomogła zdefiniować coś, co mimo że w owych latach mogło jeszcze takiego akurat wrażenia nie robić, setki lat później przybrało kształt państwa opiekuńczego, a więc państwa, któremu, jak to się powszechnie określa, los człowieka nie jest obojętny.
      Pierwsze jednak workhouses pojawiły się dopiero za czasów Elżbiety I. W średniowieczu brytyjska biedota otrzymywała naturalną pomoc ze strony Kościoła, który ową pomoc traktował jako część swojego naturalnego chrześcijańskiego obowiązku. Jednak po tym, jak w latach 30-tych XVI wieku Henryk VIII kazał zburzyć i spalić wszystkie klasztory, a mnichów wymordować, biedni i bezradni zostali wydani na łaskę losu. W odpowiedzi na nową i nie do końca dla rządzących wygodną sytuację, królowa Elżbieta, przy pomocy ustawy o pełnej nazwie Act for the Relief of the Poor, a w skrócie znanej jako Poor Law Act, w roku 1601 zleciła, by każda parafia otworzyła na swoim terenie dom, w którym ludzie starzy i chorzy będą mogli znaleźć schronienie i opiekę. Czemu tak postąpiła? Nie wiadomo. Niektórzy twierdzą, że to wyłącznie z dobrego serca.
        Dopiero jednak gwałtowny wzrost ludności Wysp, jaki nastąpił w XIX wieku, kiedy to liczba mieszkańców Anglii, Walii i Szkocji podskoczyła z 10 do 45 milionów, przy jednoczesnym rozwoju nowych technologii, które przede wszystkim zaczęły zastępować tradycyjne rolnictwo, ale może w głównej mierze dzięki serii tragicznych lat nieurodzaju, doszło do sytuacji, że już w latach 30-tych okazało się, że dotychczasowe formy pomocy ludziom biednym stają się zwyczajnie nieefektywne.
      W odpowiedzi na nowe potrzeby, w roku 1834 wprowadzono nową ustawę, a raczej poprawkę do ustawy wcześniejszej, która zafunkcjonowała pod nazwą New Poor Law, a której podstawowy pomysł sprowadzał się do tego, by każdego, kto nie zgodzi się zamieszkać w workhousie, pozbawić wszelkiej publicznej pomocy.  Pojawił się też pomysł, by owe, jak je tu nazwaliśmy, „domy pracy”, a więc z praktycznego punktu widzenia, jak najbardziej klasyczne obozy koncentracyjne, były prowadzone z bardziej biznesową perspektywą, co oczywiście musiało się sprowadzać do tego, by – użyjmy tego słowa – osadzeni świadczyli pracę jedynie za jedną miskę chudego mleka z minimalną ilością płatków owsianych. Większość z osadzonych zresztą była zatrudniona przy pracach nie wymagających żadnych umiejętności, poza odpornością na śmierć z wyczerpania, a więc takich jak rozbijanie kamieni, ekstrakcja pakułów, czy wreszcie kruszenie kości do produkcji nawozu. Ta ostatnia praca została zresztą ostatecznie mieszkańcom workhousów odebrana, kiedy władze dowiedziały się, że podczas kruszenia gnijących kości dochodzi między robotnikami do ciężkich walk o zdobycie choćby szczypty szpiku. Jednak, teoretycznie przynajmniej, założenie było takie, że XIX-wieczny workhouse miał stworzyć ludziom takie warunki pracy, by stała się ona najcięższą z możliwych, a to z kolei po to, by wszyscy ci, którzy są wprawdzie biedni, ale wciąż jeszcze na tyle sprawni, by wykonywać bardziej wymagające prace, jednak się nie zgłaszali, ponieważ jednak w brytyjskich miastach bieda była wówczas tak dojmująca, że ludzie najzwyczajniej w świecie umierali na ulicach, dla części z nich ów workhouse stanowił być może już ostatnią szansę, by żyć.
        Wraz z nadejściem XX wieku workhouses gromadziły już niemal wyłącznie  ludzi starych, słabych i chorych, natomiast ludzie biedni, ale jakoś tam jednak jeszcze sprawni, wciąż przysłowiowymi zębami i pazurami czepiali się zwykłego życia poza jego murami, co w roku 1929 doprowadziło do uchwalenia kolejnej ustawy, umożliwiającej miastu przejąć lokalny workhouse i uczynić go częścią państwowego systemu opieki zdrowotnej. 
       Mimo tego jednak, znaczna ich część wciąż funkcjonowała jako osobne jednostki. Dopiero ustawa z roku 1948, wprowadzona pod nazwą National Assistance Act, zastąpiła wcześniejsze Poor Law, i owe przedziwne obozy pracy zostały ostatecznie pozamykane.
       Wciąż pojawia się tu i ówdzie opinia, że faktycznie na klasyczny workhouse należy patrzeć jak na swego rodzaju przytułek, gdzie wszyscy ci, którzy inaczej niechybnie by zmarli z głodu, mogli znaleźć schronienie, a zatem wypada nam je też traktować, jako jednak bardziej wybawienie, niż przekleństwo. Są jednak co najmniej dwa powody, by tę opinie odrzucić, jak najgorszą zarazę. Przede wszystkim, jeśli przyjrzymy się całej historii Brytyjczyków, ostatnią rzeczą, jakiej się po nich można spodziewać, będzie współczucie dla ludzi biednych i bezradnych. Wręcz przeciwnie, oni akurat dali wielokrotnie dowody na to, że dla nich człowiek biedny i bezradny nadaje się wyłącznie do tego, by go wykorzystać do końca, a następnie pozwolić mu zdechnąć pod byle płotem.
      I to jest pierwszy powód, dla którego sugestię, że projekt pod nazwą workhouse powinniśmy traktować, jako sposób na walkę z biedą, zdecydowanie odrzucić. Drugi powód wydaje się być jeszcze bardziej przekonujący, a stoi za nim czysta praktyka w postaci samej metody, zgodnie z którą przeciętny workhouse był zorganizowany. W relacjach historyków powtarza się wielokrotnie uwaga, że życie jakie oferował workhouse było tak ciężkie, aby ci, co żyli jeszcze na ulicy, doskonale wiedzieli, co ich czeka, jeśli się za siebie nie wezmą. Z drugiej jednak strony istnieją wciąż spisane wspomnienia ludzi, żyjących w tamtych czasach i z tego co oni opowiadają, wynika, że było wielu, którzy woleli umrzeć, niż trafić w to straszne miejsce, a jednak trafiali, wyciągani z domów, zbierani z ulic, często w ramach klasycznych łapanek.
       I wcale nie trzeba było być biednym, by się tam znaleźć. Niekiedy wystarczyło, że ktoś stracił pracę, czy się rozchorował i przez to trafił na tę czarną listę. W ten sposób dochodzimy do punktu, w którym wypada nam się zastanowić, w jakim celu – nawet zakładając, że intencje samej Elżbiety były czyste, w co należy oczywiście wątpić – Imperium uznało za stosowne wprowadzić ów system i to w takiej, a nie innej formie. Do tego jednak potrzebujemy przyjrzeć się bliżej, jak on wyglądał. Otóż o tym, co się tam działo można opowiadać bardzo długo, jednak dziś dla nas najważniejsze są dwie rzeczy. Pierwsza to taka, że w tych czystych i zadbanych celach, czy to z głodu czy z przepracowania, czy wreszcie od ran zadanych przez „opiekunów”, umierało się niemal równie często, jak w kupie ludzkich odchodów na ulicy. Po drugie, każdy workhouse zaprojektowany był w taki sposób, by od samego początku zwożone tam rodziny były rozdzielane i to rozdzielane tak, że mężczyźni, kobiety i dzieci, choćby i niemowlęta, mieszkali w osobnych częściach kompleksu, i nierzadko owo rozdzielnie było tak skuteczne, że wiele z tych rodzin już do śmierci nie miało okazji się spotkać ponownie. No i może przede wszystkim – i to jest również fakt potwierdzony wielokrotnie – należy pamiętać, że wiele z dzieci tam umieszczanych, było następnie wysyłanych za granicę do kolonii, by tam już na służbie Imperium budować jego potęgę, choćby przez pracę na rzecz zwiększenia brytyjskiego eksportu. Choćby tylko dwie instytucje, działające pod nazwami Home Children i Philanthropic Farm School, w latach 1850-1871 wysłały do kolonii ponad 1000 chłopców. Natomiast w roku 1869 dwie bardzo ambitne panny, Maria Rye i Annie Macpherson, podjęły działalność sprowadzającą się do wyciągania z obozów całych grup, czy to zgarniętych z ulic sierot, czy też odebranych rodzicom dzieci, i wysyłania ich do Kanady.  Kanadyjskie władze za każde dostarczone dziecko płaciły owym dobrym kobietom drobne honorarium, jednak większość kosztów była pokrywana z funduszów dobroczynnych lub z puli wyznaczanej regularnie przez Poor Law. Ile w sumie było tych dzieci, nie wiadomo, natomiast biorąc pod uwagę fakt, że wedle danych jak najbardziej oficjalnych przez owe obozy przewinęło się w sumie 60 milionów (tak, tak – mówimy o milionach!) ludzi, ich liczba musiałaby z pewnością robić wrażenie.
       I wydaje się, że nie trzeba specjalnej inteligencji, by w tym momencie połączyć trzy zupełnie osobne, lecz znajdujące wspólny punkt, świadectwa, których sami Brytyjczycy wcale nie ukrywają. Pierwsze z nich to szeroko dostępne informacje na temat przyjętego przez Imperium systemu edukacji, który zawsze i przede wszystkim miał służyć Imperium, a to przez zbudowanie bezwzględnego, bezlitosnego i pozbawionego jakichkolwiek skrupułów brytyjskiego pana. Drugie, to choćby intelektualne dzieło wielkiego brytyjskiego myśliciela i twórcy, George’a Bernarda Shaw, którego niezliczone wypowiedzi na temat teoretycznych podstaw owej wielkiej idei, jaką jest Imperium, mogłyby śmiało konkurować z niesławnym „Mein Kampf” Adolfa Hitlera. No i wreszcie owe częściowo już zapomniane, ale wciąż istniejące świadectwa ludzi, którzy widzieli, w jaki to sposób Imperium zbierało z ulic owe śmieci, z których na i tak przeludnionych Wyspach nie było najmniejszego pożytku, a mogli się jak najbardziej przydać na Karaibach, w Indiach, w Afryce, czy gdziekolwiek indziej na świecie. Wszak, jak to wyraźnie swego czasu napisał znany nam skądinąd królewski czarownik John Dee, Imperium nie ma granic. I to nawet jeśli część tego świata nazwę England będzie wymawiać jako  [i:nklant], a czasownik remove [ri:mu:f], co tak pięknie nam zaprezentował jak najbardziej brytyjski autor Roald Dahl, w swojej wspaniałej powieści o Diable pod tytułem „The Witches”.
       A zatem to jest ów tekst, ze wspomnianej przeze mnie książki. Jeszcze raz zachęcam wszystkich do jej nabywania, tyle że może już bezpośrednio ode mnie, ponieważ moja współpraca z Kliniką Języka się ostatecznie zakończyła i ja już tam nie mam nic do szukania. Kontakt wszyscy znają. Na wszelki wypadek przypominam: k.osiejuk@gmail.com




środa, 10 czerwca 2020

Czy bohaterką kolejnego odcinka filmu Tomasza Sekielskiego o pedofilii w Kościele zostanie Justyna Klimasara?


      Zanim przejdę do rzeczy, chciałbym prosić szczególnie wrażliwych czytelników, by wstrzymali się z pretensjami, bo tak jak pozory niekiedy mylą, to w tym akurat wypadku mylą bezwzględnie. I nie zmienia tego fakt, że bohaterem dzisiejszej notki będzie niejaka Justyna Klimasara, a więc tak naprawdę kompletny nikt. Mało tego. Owa Klimasara to jest coś jeszcze więcej niż nikt, z tego względu, że bycie nikim tak naprawdę nie jest niczym szczególnie wstydliwym. W sensie w jakim pojawia ona się tu dziś pojawia, większość z nas jest w rzeczy samej nikim, tyle że my jesteśmy w tej dobrej sytuacji, że owo bycie nikim jest w gruncie rzeczy naszą tarczą. Z Klimasarą problem jest inaczej. Ona bowiem, będąc nikim, dała się poznać szerszej publiczności dzięki dwóm rzeczom: Twitterowi i swojej pupie. A skoro tak, to wspomniana publiczność mogła się jeszcze dowiedzieć, że właścicielką zaprezentowanej na Twitterze pupy jest członkini młodzieżówki SLD, która kocha poezję i powieści kryminalne.
       Czy poszło tylko o pupę? Właściwie tak, bo uważam, że gdyby nie ta pupa, to prezentujący ją tweet z prośbą o modlitwę w święto Bożego Ciała, przeszedłby z całą pewnością kompletnie niezauważony. No ale była pupa, był też tweet, no i od kilku dni hasło #klimasara zarówno w Internecie jak i w ogólnopolskich mediach święci trumfy, a stacja TVP Info nie jest w stanie przeżyć dnia, by o Klimasarze nie wspomnieć i z niej nie poszydzić.
       Czy Justyna Klimasara, poza pupą i wspomnianą prośbą o modlitwę, znana jest jeszcze z czegoś? Wydaje się, że o ile dotychczas była tylko ta pupa i ów tweet, to dziś jeszcze do tego dochodzą inne jej tweety. Ja sam, pragnąc się dowiedzieć, z kim mam do czynienia, zajrzałem na jej profil, a tam są następujące przemyślenia:
„Przeraża mnie, że dziś normalizuje się pogląd, że kobiety zarabiają po prostu mniej od mężczyzn. To kolejna próba zniewolenia kobiet, bo utrwala się przekonanie, że kobiety są słabsze. To wygodne dla zakompleksionych, patriarchalnych mizoginów. Chcą podbudować swoje ego”;
„Platforma na kolanach przed księżmi. Wspominają jeszcze papieża, który bronił pedofilów. Chadecja, zatem nie dziwi”;
„Jadłam sobie obiad w restauracji. Starszy pan zapytał, dlaczego sama płacę, bo to mężczyzna powinien płacić i zaprosić. Niby drobnostka, ale mówiąc, że ktoś musi płacić zakłada się, że kobieta ma mniej pieniędzy. W ten sposób traktuje się jako normę mniejsze wypłaty dla kobiet”;
„Dzisiaj warto także przypomnieć, że nie każdy z nas chce mieć dzieci. Nie ma też czegoś takiego jak instynkt macierzyński. Osobiście o dzieciach pomyślę za 4 lata, będę miała 28, nie za wcześnie i nie za późno. Nie czuję presji posiadania męża i rozmnażania jak królik”;
„Dziś mam dzień obalania mitów! Nie ma czegoś takiego jak dzieci nienarodzone, a samo sformułowanie doprowadza mnie do szewskiej pasji. Nienarodzone, zatem jeszcze nie są to dzieci! Biologia!”;
„Bardzo lubię Amerykę Południową. Ciekawi mnie zarówno ich historia, jak i kultura. Kwestie polityczne, tańce no i moja słabość, czyli telenowele brazylijskie i kolumbijskie. Tak nawiasem w tych telenowelach bardzo widać nierówności społeczne”...
i tak dalej, i tak dalej.
       No i teraz już z całą pewnością nie uniknę tego, że ktoś zażąda ode mnie, bym się wytłumaczył, po jaką cholerę, zdecydowałem się dzisiejszy felieton poświęcić komuś tak nieistotnemu jak autorka powyższych słów, skoro nie chodzi mi o pupę. Już pędzę. Otóż proszę sobie wyobrazić, że kiedy szukałem informacji, które mogłyby mnie uświadomić co do ewentualnych tajemnic związanych z Justyną Klimasarą, trafiłem na portal onet.pl, a tam znalazłem coś takiego, jeszcze z wiosny zeszłego roku (dowolne dwie minuty wystarczą):


       
      O co chodzi? O to mianowicie, że z jednej strony mamy być może najbardziej dziś wpływowy portal internetowy nadający w języku polskim, medium informacyjne, mające obok „Gazety Wyborczej” i telewizji TVN24 największy prawdopodobnie wpływ na kształtowanie społecznej świadomości liberalnej części sceny publicznej, jeden z jej sztandarowych projektów propagandowych, w postaci tak zwanych „samochodowych rozmów” z największymi autorytetami wspomnianej sceny, a tam dziś również jej zdecydowanie najbardziej wpływowego dziennikarza, Tomasza Sekielskiego, autora kultowej wręcz serii produkcji uderzającej bezpośrednio w Kościół Powszechny i Jego duszpasterzy, który do swojego studia na kółkach zaprasza kogoś takiego jak Justyna Klimasara. A ja – proszę zwrócić uwagę – nie mówię o dzisiejszej Klimasarze, właścicielce wypiętej pupy w stringach, autorki głupkowatych komentarzy na Twitterze, oraz gwiazdy telewizji TVP Info. Ja mówię o nikomu jeszcze wówczas nieznanej cizi, wyrwanej z jakiegoś prowincjonalnego klubu dla prowincjonalnych gangsterów poszukujących towaru, którym będą się mogli pochwalić swoim koleżkom.
       Ale i to nie wszystko. Oni nie dość, że uznali za stosowne posadzić ją przed tą kamerą i mikrofonem, to jeszcze zachęcają ja nie do tego, by się podzieliła z widzami swoją opinią nie na temat choćby szans współczesnej młodzieży z dużych miast na rozwój osobisty, ale proszą o opinie na temat strajku nauczycieli, perspektyw przed jakimi stoi polska szkoła, oraz zagrożeń dla Polski i Europy jakie stwarzają rządy Prawa i Sprawiedliwości.
        Przepraszam bardzo, ale co tu się do jasnego koronawirusa wyprawia? Niedawno redaktor Renata Kim z „Newsweeka” – ale też i wspomnianego Onetu –  sfotografowała się na tle wyborczego billboardu Andrzeja Dudy, gdzie ktoś jego nazwisko przerobił na „Dupa”, a jemu samemu dorysował hitlerowski wąs i tupecik, i owo zdjęcie wrzuciła do Internetu. W odpowiedzi na tę demonstrację, któryś z komentatorów napisał, że od tego momentu nikt już nie ma prawa zgłaszać jakichkolwiek pretensji pod adresem publicznej telewizji. Gdy bowiem chodzi o dziennikarstwo, granica została właśnie przekroczona. Otóż nie zgadzam się. I nie chodzi mi o to, że owa granica była wcześniej przekraczana wielokrotnie, natomiast z całą pewnością gdy rozmawiamy o tym, co Anglicy określają mianem „petty journalism”, sprawę ostatecznie załatwił Onet i jego pierwsza gwiazda, czyli Tomasz Sekielski. Gdy chodzi natomiast o mnie, to w momencie gdy on nakręci kolejny odcinek swojej serii o pedofilii w Kościele, ja będę miał do niego tylko jedną uwagę: efekt byłby znacznie mocniejszy, gdyby on tam wstawił Justynę Klimasarę w stringach w jacuzzi na tle Pałacu Kultury i poprosił ją o wypowiedź na temat jej szkolnych przygód, choćby z klerykami.





poniedziałek, 8 czerwca 2020

Czy Renata Kim lubi czytać książki?


         Parę dni temu na Twitterze chyba albo na Facebooku – przepraszam, ale bywam i tu i tam, i nie bardzo się już potrafię połapać co jest skąd – trafiłem na komentarz reżysera filmowego Andrzeja Saramonowicza, który postanowił odnieść się do faktu, że w czasach pandemii, wielu komentujących bieżące wydarzenia, pokazuje się na tle półek z książkami i to wśród licznych komentatorów wywołuje szydercze komentarze. Otóż zdaniem reżysera filmowego Saramonowicza, owo szyderstwo wynika bezpośrednio z faktu, że owe komentujące osoby nie są w stanie uwierzyć, że są na świecie ludzie, którzy nie dość, że czytają książki, to jeszcze ich po przeczytaniu nie wyrzucają, ale odstawiają na półki. Od tej refleksji filmowy reżyser Saramonowicz doszedł do z jego punktu oczywistej konkluzji, że wszyscy, którzy szydzą z tej wystawy, to elektorat Prawa i Sprawiedliwości, czyli ludzie dla których książka pozostaje towarem absolutnie ostatniej potrzeby.
         Powiem szczerze, i przyznawałem to już tu parokrotnie, że sam książek od wielu lat nie czytam. Czemu tak jest, uczciwie powiedzieć nie potrafię, ale podejrzewam, że poza zwykłym starczym otępieniem, które sprawia, że nawet dziś jeszcze nie zacząłem oglądać na Netfliksie „Irlandczyka” Scorsesego, nie bardzo wiem, czemu miałbym na starość po raz siedemdziesiąty trzeci czytać „Pod Wulkanem” Lowry’ego, „Człowieka bez właściwości” Musila, „Auto da fe” Canettiego, że już nie wspomnę o moich ulubionych „Niewiarygodnych przygodach Marka Piegusa”, czy „Głowie na tranzystorach” Ożogowskiej. W związku z tym, nie bardzo też rozumiem, dlaczego, kwestia tak zwanego czytelnictwa wciąż od czasu do czasu funkcjonuje jako argument przy oddzielaniu ludzi mądrych od głupich. Nie rozumiem też, czemu tu akurat największą estymą cieszy się wspomniane czytelnictwo, a nie na przykład rozeznanie w liczbach. Czemu w powszechnej ocenie idiotą jest ktoś, kto nie czyta książek, natomiast nie jest owym idiotą, ktoś kto – tak jak to zdarzyło się w przypadku pewnego dziennikarza stacji TVP Info – pokazał, że dla niego nie ma różnicy, czy w kościołach może się gromadzić jedna osoba na 10 metrów kwadratowych, czy może 10 osób na ten sam metr. Czemu nie jest idiotką posłanka Platformy Obywatelskiej Joanna Mucha, która ledwo co wczoraj ogłosiła na swoim Twitterze, że ktoś zebrał już 5 tysięcy podpisów na Rafała Trzaskowskiego i wystarczy jeszcze tylko pięciu takich jak ten, i osiągniemy „z górą 100 tysięcy”? Podkreślam: „z górą”. Czemu wreszcie idiotką nie jest dziennikarka "Newsweeka" Renata Kim, która wczoraj wrzuciła do Internetu zdjęcie na którym prezentuje się dumnie przed billboardem Andrzeja Dudy, na którym ktoś mu dorysował hitlerowski wąs i "ząbek", a literę "d" przerobił na "p", i  następnie, próbując ów wygłup usprawiedliwić, wyjaśniła, że ona tam była prywatnie, a nie jako poważna dziennikarka? Wygląda na to, że do tego, by zostać członkiem bandy, wystarczy że się zaprezentuje odpowiednio bogatą bibliotekę, a cała reszta nie ma znaczenia.
        Nie będę się tu upierał, że mam rację, ale faktem jest, że niemal od zawsze w moim pojęciu  nie mógł być traktowany jako osoba inteligentna i wrażliwa ktoś, u kogo w domu nie ma muzyki. Ile razy przychodziłem do kogokolwiek na wizytę, pierwsze co mnie interesowało to nie półka z książkami, ale półka z płytami. Jeśli tam podczas wspomnianej wizyty nic nie grało, miałem wrażenie, że mam do czynienia z ludźmi pozbawionymi podstawowej wrażliwości, ale też prostej inteligencji. Nie chcę oczywiście przez to powiedzieć, że u mnie w domu od rana do wieczora gra muzyka, a w miejscu półek na książki stoją rowery, lub wiszą rodzinne zdjęcia. Tu akurat tych książek jest aż tak dużo, że, szczerze powiedziawszy, z powodu owego bezsensu jest mi niekiedy zwyczajnie wstyd. No, ale się nie rzucam ani też nie mam zamiaru się jakoś szczególnie popisywać.
        Mam natomiast pewne bardzo konkretne przemyślenia, którymi chciałem się tu dziś podzielić. Otóż, jak pewnie wie część z zaprzyjaźnionych użytkowników wspomnianego Twittera, w dniu w którym Rafał Trzaskowski zaczął zbierać podpisy na rzecz swojej kandydatury w wyborach prezydenckich i niemal natychmiast jego tak zwany sztab zaczął się chwalić sukcesami w zbieraniu podpisów, syn mój zamieścił szyderczy wpis, ozdobiony zdjęciem jeszcze z roku 2015 ogromnej, ustawionej przed katowickim Spodkiem, wielokrotnie zakręconej olbrzymiej kolejki miłośników gier komputerowych, czekających na to by wziąć udział w corocznej imprezie pod nazwą „Extreme Masters”, oraz komentarzem: „Taka kolejka do złożenia podpisu dla Rafała Trzaskowskiego dzisiaj pod katowickim Spodkiem. Jest moc”.
      Powiem otwarcie, że z mojego punktu widzenia owe szyderstwo było nadzwyczaj zabawne, i fakt że ono nie zostało jakoś sczególnie docenione mnie zmartwił. Chwilę potem zresztą, w komentarzu do wpisu mojego syna, któś wrzucił zdjęcie zatłoczonej po brzegi plaży w Sopocie z podobnym komentarzem, i to akurat spodobało się znacznie bardziej, do tego stopnia, że to akurat zdjęcie do dziś u wiele osób wywołuje na Twitterze szczere rozbawienie. I oto, proszę sobie wyobrazić, nagle zdjęcie zamieszczone przez mojego syna zupełnie na poważnie zamieścił profil pod nazwą „Dosyć rządów PiS”, a ten z kolei wpis podała dalej aktorka Krystyna Janda, w głębokim przekonaniu, że te setki osób pod katowickim Spodkiem stoją po to właśnie, by złożyć podpis pod kandydaturą Trzaskowskiego. Chwilę potem, na profil Krystyny Jandy zajrzeli ludzie ze znanego nam aż nazbyt dobrze „Soku z buraka” i podali dalej owo zdjęcie, z tym samym przekazem, że Trzaskowskiego popierają tysiące, a kto wie, czy nie miliony nawet.
      I w tym momencie stało się coś z mojego punktu widzenia wręcz niewyobrażalnego, bo mianowicie na te wrzutki zareagowały niemal wszystkie prawicowe media i ogłosiły, że wspomniany „Sok z buraka” manipuluje, bo wrzucone przez mojego syna zdjęcie – o którym zresztą dziś już mało kto wspomina – to fejk.
       Mało tego. Proszę sobie wyobrazić, że ci którzy mimo wszystko zdecydowali się dotrzeć do oryginału, uznali że syn mój to jeszcze jeden internetowy troll, opłacany przez sztab Rafała Trzaskowskiego. Doszło wręcz do tego, że wśród tych idiotów pojawił się we własnej osobie sam Romuald Szeremietiew i on też nie zechciał zadać sobie trudu, choćby zaglądając na profil mojego syna, by sprawdzić, czy nie doszło do zwykłego żartu. On również, podobnie jak Janda i osoby prowadzące wspomniany „Sok z buraka”, uznał, że to zdjęcie – podkreślam, że oczywisty żart – to antypolska manipulacja.
        O co mi chodzi? Otóż tak jak zawsze, problemem nie jest ani pojedyncze zdarzenie, ani pojedyncze osoby. Tu bowiem, nie ma najmniejszego znaczenia jakim durniem jest aktorka Janda, administratorzy „Soku z buraka”, czy nawet Romuald Szeremietiew. Nikt, dosłownie nikt, nie pomyślał o tym, że prawdopodobnie Janda, autorzy strony „Dosyć rządów PiS”, że już nie wspomnę o administratorach „Soku z buraka”, to głupcy, którzy nie zauważyli w tym zdjęciu ironii. Mało tego, nikt nie zarzuci dziennikarzom prawicowych mediów, że oni też są tępi, skoro nie widzą, w Jandzie et consortes bandy bałwanów, ale że wyłącznie politycznych oszustów. Dlaczego? Jak rozumiem, dlatego, że oni należą do owej inteligentnej mniejszości, która jak reżyser Saramonowicz czyta książki.
      To co mnie dziś szczególnie dręczy, to myśl że naprawdę by nie zaszkodziło, gdyby oni wszyscy wszystkie te książki, które trzymają w domu, wyrzucili na śmietnik – a z własnego doświadczenia wiem, że antykwariat ich zwyczajnie nie przyjmie – natomiast zaczęli słuchać muzyki. Gdy chodzi akurat o nich i prezentowaną przez nich wrażliwość, wystarczy że zaczną od zespołu Boys. 



niedziela, 7 czerwca 2020

Rush Limbaugh: Aborcja, czyli o odmowie współpracy


Wczoraj trafiłem na informację, że w Krakowie znaleziono ledwie żywego zalanego krwią kibica Cracovii, czy może Wisły, który wcześniej został zmasakrowany przez grupę uzbrojonych w maczety kibiców Wisły czy może Cracovii. Po rannego przyjechało pogotowie, karetka odwiozła go do szpitala, tam lekarze się nim zaopiekowali, no i kibic dochodzi do siebie. Rzecz natomiast w tym, że kiedy on tylko odzyskał przytomność, oświadczył policji, że nic nie wie, nic nie widział, nic nie pamięta i żeby się od niego odczepić. W pierwszej chwili pomyślałem sobie, że w tej sytuacji najlepiej by było, gdyby oni go natychmiast uwolnili z tych bandaży, odłączyli go od tego, do czego go wcześniej podłączyli i odwieźli go tam, skąd go w pierwszym rzędzie zabrali, i że może napiszę coś na ten temat. Jednak już po chwili uznałem, że zamiast tego przetłumaczę fragment tekstu znanego nam tu Rusha Limbaugh na temat aborcji i to nam naświetli problem może nawet jeszcze lepiej. Warto.    


       Staram się nie angażować w dyskusje na temat aborcji. Rzadko bardzo zdarza się, by one powodowały zmianę jakichkolwiek poglądów. Pojawiłem się jednak ostatnio na pewnym urodzinowym przyjęciu, gdzie posadzono mnie obok pewnej nadzwyczaj inteligentnej, dobrze wykształconej pani, która od razu dała mi do zrozumienia, że ma ze mną do omówienia parę kwestii. Chodziło o aborcję. Od samego początku naszej rozmowy ustawiła mnie kobieta ta w pozycji stereotypowego broniącego życia szaleńca, co naturalnie dla niej oznaczało nietolerancyjną, pozbawioną podstawowej wrażliwości męską szowinistyczną świnię, która swoją wolę pragnie narzucić zarówno jej, jak i wszystkim innym kobietom. Gdy owa pani zarzuciła mi, że jedyny powód dla którego jestem za życiem, to ten, że ograniczenie prawa do aborcji uczyni łatwiejszym pozbawienie kobiet dominującej roli w społeczeństwie, poczułem się zmuszony do tego by się bronić. Odpowiedziałem jej więc, że moje poglądy nie mają z tym nic wspólnego, co zresztą jest absolutną prawdą. Jest wręcz tak, że ona przedstawiła swoją ocenę kompletnie fałszywie. Prawda bowiem wygląda zupełnie odwrotnie. To właśnie walczące feministki występują przeciwko życiu, bo to im otwiera drogę do uzyskania dominacji nad mężczyznami. I wierzcie mi, dla nich to jest niczym innym jak walką o władzę właśnie. One w gruncie rzeczy próbują  narzucić swoją wolę reszcie społeczeństwa, a zwłaszcza mężczyznom. Nie muszę tu wspominać, że moje argumenty nie zrobiły na mojej rozmówczyni szczególnego wrażenia. Na kwestię aborcji nadal patrzyła tak jak większość feministek.
      Nie wiem oczywiście, czy kobieta z którą rozmawiałem tego wieczoru podczas kolacji, kiedykolwiek w swoim życiu przerwała ciążę, czy nie. To w żaden sposób nie jest moja sprawa. Jednak jeśli rzeczywiście tak było, jestem pewien, że ona ani przez moment nie pomyślała, że swoim gestem wyrządza krzywdę społeczeństwu jako całości. A prawda jest taka, że jeśli pomnożymy jedną aborcję przez 1,5 miliona, a następnie uzyskaną liczbę pomnożymy przez 20 lat, czyli okres gdy aborcja w Stanach Zjednoczonych jest legalna, otrzymamy zapierającą dech w piersi liczbę 30 milionów. To właśnie stale rosnąca rok po roku liczba zamordowanych dzieci sprawiła, że pod koniec lat 70. George Bush zdecydował się zmienić swoje stanowisko w tej kwestii. Powiedział on wówczas, że jest przekonany iż tak ogromna liczba zabiegów przerywania ciąży przyczynia się do powszechnego upadku moralnych standardów w amerykańskim społeczeństwie.
      Nie kwestionując w żadnym wypadku wszelkich praw oraz przywilejów, jakimi cieszą się Amerykanie, powstaje pytanie, jak można było doprowadzić do tego, by pozwolić ludziom na arbitralnie podjętą rezygnację z tej części obywatelskiej odpowiedzialności, jaką stanowi obowiązek ochrony życia? A nie możemy nie przyznać, że niektóre z naszych ludzkich zachowań społeczeństwo jako całość odczuwa i owe zachowania akurat powinny podlegać pewnym regulacjom. W przeciwnym wypadku, wszystko co uczynimy, wielokrotnie pomnożone, może doprowadzić do zniszczenia tego co tworzy państwo i naród.
       Spójrzmy na problem handlu narkotykami. Są ludzie którzy twierdzą, że powinniśmy zalegalizować  kokainę oraz heroinę. W ten sposób ów proceder przestałby być traktowany jak przestępstwo, a tym samym skończyłaby się związana z tym przemoc. Poza tym przecież, ludzie szukający przyjemności w narkotykach będą dalej robić to co robią, niezależnie od tego, czy ich zachowanie zostanie określone jako przestępcze, czy nie. Prawda jest jednak taka, że to iż ludzie zawsze będą łamać prawo, w żaden sposób nie stanowi argumentu za jego likwidacją. Gdyby się na to zgodzić, państwo musiałoby usankcjonować, a wręcz zacząć promować zachowania, które ze społecznego punktu widzenia są w sposób oczywisty szkodliwe. Ten sposób myślenia przypomina nadzwyczaj ostatnio modną politykę polegającą na darmowej dystrybucji prezerwatyw w szkołach i więzieniach. W ten bowiem sposób wysyłamy do społeczeństwa wiadomość, że zachowanie, które do tego w pierwszej kolejności doprowadziło jest okay, a ów pogląd oparty  jest na fałszywym przekonaniu, że ludzie tak czy inaczej będą bez opamiętania kopulować. Skoro tak więc jest, to możemy ów sposób rozumowania doprowadzić do jak najbardziej logicznej konkluzji: jedynym powodem dla którego prawo jest łamane, jest owego prawa istnienie. Ludzie będą łamać prawo tak czy inaczej.  Będą kraść, rabować i zabijać. Jedynym więc rozwiązaniem jest likwidacja pojęcia prawa, a przy okazji pozbycie się policji. Tym sposobem doprowadzimy do likwidacji przestępczości.
     Rzecz jednak polega na tym, że pojęcie dobra i zła, oraz tak zwanej podstawowej przyzwoitości musi być zachowane i stale pielęgnowane. A osiągnąć to możemy jedynie przez objęcie naszych zachowań pewnymi konkretnymi ograniczeniami, określane przez nasze prawo, które wyrasta z odwiecznych zasad moralnych, bez których żadne społeczeństwo nie jest w stanie funkcjonować.
        Łatwo jest powiedzieć, że jeśli ktoś zdecyduje się wstrzyknąć sobie heroinę, jedyną osobą, jakiej on szkodzi jest on sam.  To jednak jest oczywistą nieprawdą. W momencie gdy ktoś przystaje być odpowiedzialnym człowiekiem, i staje się bezwartościowym obywatelem, tym samym, pośrednio, czy bezpośrednio, sprawia kłopot każdemu, kto w pewnym momencie uznał, że jest odpowiedzialną częścią społeczeństwa. Narkomani niszczą swoje rodziny, a finansowane przez państwo ośrodki, w sytuacji gdy oni sami znajdą się w sytuacji bez pomocy, muszą się troszczyć o ich kondycję. Dodatkowo, wielu z nich, już jako osoby niepełnosprawne, będzie będzie musiało liczyć na finansową pomoc państwa.
      Jeśli zatem zalegalizujemy to zło, nasz społeczny sprzeciw wobec takich przestępstw jak morderstwo, również ulegnie erozji. Niszczenie moralnej tkanki społecznej stanowi bowiem proces stopniowy i wyjątkowo podstępny. Przychodzi on do nas niemal niezauważalnie. Kiedyś dzieci na podwórkach bawiły się plastikowymi rewolwerami i nożami. Dziś wychodząc do szkoły nastolatkowie pakują do plecaka prawdziwy pistolet i prawdziwy nóż. Dziś dziecko zabija inne dziecko, tylko dlatego, że tamto szturchnęło je w przejściu. Ludzkie życie przestało się liczyć. A legalna aborcja odegrała tu swoją rolę i to jest bardzo dobry powód, byśmy ją potraktowali jako niebezpiecznego intruza.



sobota, 6 czerwca 2020

Gdy wstyd zszedł na koronawirusa


       Po opublikowaniu mojego wczorajszego tekstu na Facebooku zgłosił się do mnie pewien Piotrek, mój dawny uczeń. Zanim przejdę do rzeczy, muszę poinformować, że wśród grubych setek osób którym miałem okazję w życiu pomagać językowo, ten akurat należał do najwybitniejszych pod każdym względem. Mam z nim zresztą taki sobie kontakt do dziś. On już ma swoje lata, a z owymi latami wspaniałą i szczęśliwą rodzinę, jednak wciąż, kiedy się od czasu do czasu spotykamy, rozmawiamy sobie bardzo uprzejmie i, jak sądzę, rozstajemy się pełni ciepłych myśli. Problem w tym, że mój były uczeń uważa, że rządy Prawa i Sprawiedliwości to dla Polski totalne nieszczęście. Oczywiście, mogę się tu mylić, bo przez to, że mój były uczeń jest człowiekiem nadzwyczaj uprzejmym, jeśli wspomina coś na temat polityki, robi to z odpowiednią dyskrecją i tak, by nie prowokować choćby najmniejszych awantur, ale to, że on należy do twardego antypisu, mam mocne podejrzenia.
      A zatem w jednym z komentarzy pod informacją na temat mojej nowej notki odezwał się ów Piotr i krótko mówiąc, obok innych interesujących spostrzeżeń umieścił to, które mnie zainteresowało szczególnie, a to mianowicie, że Donald Trump to „idiota”. Odpisałem mu zatem, że moje wieloletnie doświadczenie informuje mnie o tym, że wśród tak zwanych elit, szczególnie elit europejskich, każdy amerykański prezydent od zawsze był uważany za idiotę i to niezależnie od tego, czy był Republikaninem, czy Demokratą. Dopiero lata 90, wraz ze ideologiczną agresją, która opanowała serca i dusze wszystkich, sprawiły, że idiotami byli już tylko Republikanie. Tacy prezydenci jak Clinton, czy Obama, idiotami nie byli w żadnym wypadku, co zresztą sam Piotr potwierdził. Przekazałem zatem mojemu byłemu uczniowi ową naukę, zachęciłem go do refleksji i uznałem, że to tyle. Niestety na to odezwał Piotr ponownie i poinformował mnie – jakbym tego nie wiedział – że taki ani Clinton, ani Obama, ani oczywiście Joe Biden idiotami w żaden sposób nie są. W tym momencie, skoro pojawił się Biden, znów się odezwałem i zauważyłem, że gdy chodzi o tego półprzytomnego pedofila, naprawdę nie wypada dawać go jako przykładu, no i w tym momencie Piotr oświadczył, że o tym by Biden był pedofilem, on w życiu nie słyszał, a nawet jeśli słyszał, to te wszystkie sugestie, to plotki i manipulacja.
        I w tym momencie pozwolę sobie przejść do spraw międzynarodowych. Otóż, jak wiemy, w Stanach Zjednoczonych – niemal tak samo jak u nas – zbliżają się wybory prezydenckie  i wiadomo już, że na przeciwko siebie staną Donald Trump i wspomniany Joe Biden. Pisałem już tu na tym blogu, że nie jestem w stanie uwierzyć, jak mogło dojść do tego, że taki kraj jak Stany Zjednoczone, a przynajmniej jego Stanów Zjednoczonych elita, przez cztery lata nie były w stanie znaleźć poważnego przeciwnika dla uważanego powszechnie za wroga publicznego numer 1 Donalda Trumpa. Dziś patrzę na to rozlewające się już na cały świat czarno-białe zdziczenie, którego jedynym celem jest uniemożliwienie zwycięstwa Donaldowi Trumpowi, a jednocześnie słucham owego Piotra – przypominam, że osoby naprawdę najwyższej klasy – który mówi, że to co się mówi o Bidenie, to przede wszystkim nieprawda, a poza tym nawet jeśli prawda, to z tą krytyką nie przesadzajmy i myślę sobie, że przekroczyliśmy pewną granicę, gdzie nic już nie jest takie jak było kiedyś. Dzięki polityce, która w pewnym momencie stała się źródłem konfliktów wręcz cywilizacyjnych, doszło i do tego, że kandydatem na prezydenta Stanów Zjednoczonych jest w sposób ewidentny zboczony staruszek, człowiek który w normalnej sytuacji zostałby z polityki dożywotnio wyeliminowany, a kto wie, czy jeszcze odpowiednie służby nie zajrzałyby do jego domu, by zobaczyć, co on tam ukrywa, i nie ma ludzkiej siły by ten wstyd powstrzymać. Co ja mówię „powstrzymać”? Choćby ów wstyd wstydem nazwać. Gdy liczy się tylko to, by powstrzymać Donalda Trumpa przed triumfalnym marszem ku kolejnej kadencji, w sytuacji gdy nawet pandemia nie była w stanie tego zrobić, niech już będzie Biden. Byle tylko nie poruszać niewygodnych tematów.
        W czym rzecz? Otóż kiedy żyliśmy troszkę sprawą cygar Billa Clintona, znany amerykański dziennikarz William J. Bennett wydał książkę pod tytułem „The Death of Outrage”, w której wyraził pogląd, że wspomniany wstyd zdechł ostatecznie, a wraz z nim tak zwane moralne oburzenie. Dziś tę prawdę możemy zaobserwować na przykładzie Bidena. Media głównego nurtu oczywiście o tym solidarnie milczą, i już tylkot Internet kipi od oskarżeń, ale też prostych dowodów, które są oczywiście natychmiast odrzucane, jako manipulacja,  że Joe Biden do tego stopnia jest uzależniony od uporczywego dotykania młodych dziewcząt, że kiedy tylko znajdzie się w ich towarzystwie, nie jest go w stanie od tego powstrzymać nawet obecność kamer. To co on bez śladu wstydu, a jednocześnie, jak sądzę, bez szczególnej świadomości, wyprawia, zostało wielokrotnie zarejestrowane i opublikowane w mediach, nie zmienia nic w kwestii podstawowej: Donald Trump musi odejść. Mało tego. Jak się okazuje, w momencie gdy uznamy, że Trump, w odróżnieniu od Obamy i Clintona, jest idiotą, nawet osoby tak inteligentne i niewątpliwie uczciwe jak mój były uczeń, taki Biden – czy ktokolwiek inny – musiałby być broniony nawet gdyby on nie tylko te dzieci macał, ale je gwałcił, czy zwyczajnie zabijał.
       U nas w Polsce, ci którzy go szczerze nienawidzą i żyją w przekonaniu, że przyniesie on dla nas wszystkich ostateczną katastrofę, przeciwko Andrzejowi Dudzie wystawili... sami widzimy kogo. My oczywiście mamy uszy, oczy, no i wreszcie serca otwarte, i wiemy z kim i z czym mamy do czynienia. Słuchamy więc, patrzymy i nagle z tego wszystkiego zaczynamy się zastanawiać, co powiemy, jeśli ostatecznie, najpierw tu, a potem w Stanach Zjednoczonych, zwycięstwo odniesie bezczelne kłamstwo, a oni powiedzą, że owszem, było jak było, ale nic nie szkodzi, bo teraz jest wprawdzie brzydko i i to co nas oblepia jakoś nie chce się zmyć, no ale przynajmniej nikt nas już do niczego nie zmusza.


     
     

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...