piątek, 22 maja 2020

Dlaczego hipopotam nie trafił na pierwsze miejsce Listy Przebojów Trójki?


      Tekst ten miał się tu pojawić jeszcze wczoraj, jednak przez to do czego doprowadziła połączona akcja Seweryna Latkowskiego oraz TVP, musiałem swoje priorytety przearanżować, no i dopiero dziś zabieram głos w sprawie tak zwanej „Trójki”. Wspomniałem też wczoraj, że choć tematem notki jest afera pedofilska w Trójmieście, kwestia „trójkowej” awantury wciąż jest tu w pewien sposób obecna, i potwierdzam, że to jest fakt. To, tak naprawdę jest jedno i to samo, i to niezależnie od tego, czy chodzi o głupią listę przebojów, czy o jakieś nic nie znaczące dodatki. Wszystko to, o czym pisałem wczoraj przy okazji refleksji na temat trójmiejskiego zepsucia, doskonale odzwierciedla znacznie szerszy problem, dotyczący zepsucia powszechnego, oraz powszechnej bezkarności.
        Proszę mi tu pozwolić odnieść się do kwestii wyjątkowo osobistych, a jednocześnie takich, o których nawet jeśli nie wspominałem tu na blogu, to z całą pewnością znają je czytelnicy moich książek. Otóż miałem swego czasu okazję kolegować się ze znanym powszechnie świętej pamięci Tomkiem Beksińskim, co spowodowało też, że pewnego lata w roku 1984 spędziłem z nim upojną noc w jego mieszkaniu w Służewie nad Dolinką. Gadaliśmy o wszystkim i o niczym, słuchaliśmy muzyki, piliśmy co tam było do picia, a przez te wszystkie godziny Tomek – człowiek, wbrew temu co się dziś o nim mówi, nadzwyczaj miły, bezpośredni i szczery – pokazał mi całe swoje życie. W pewnym momencie wyjął z szafki cały stos albumów gdzie przechowywał zdjęcia dziewcząt, które jako popularny dziennikarz wspomnianej wcześniej „Trójki” przepuścił przez swoje warszawskie mieszkanie. Wszystkie one, z tego co pamiętam, to były bardzo młode dziewczęta, wszystkie ciemnowłose i ubrane na czarno, no i on ich zdjęcia trzymał w tych albumach i mówił mi, że to są dziewczyny, w których „się zakochał”. Dlaczego wszystkie wyglądały tak podobnie? Otóż dlatego, że on lubi ten typ: czarne, wychudzone satanistki. Jak on je poznawał? Przez „Trójkę” oczywiście. One tam dzwoniły, a jeśli któraś z nich go zainteresowała, to on jej wysyłał kontakt, no i się z nimi już prywatnie umawiał.
       Czemu o tym dziś wspominam? Otóż chodzi mi o to, że w czasie gdy wszyscy zastanawiamy się, czy to jest w ogóle możliwe, że Marek Niedźwiedzki i ludzie z nim współpracujący przez całe lata ustawiali kolejność piosenek na prowadzonej przez siebie liście przebojów, po to tylko, by zarówno oni, jak i ich zleceniodawcy mogli na tym zarobić, ja mam odpowiedź wciąż tę samą: a, przepraszam bardzo, czemu nie? Jeśli Tomek Beksiński – człowiek naprawdę nadzwyczaj sympatyczny i pełen dobrych chęci – wykorzystywał swoją pozycję jako radiowy gwiazdor do tego, by całkowicie bezkarnie i poza wszelką kontrolą przepuszczać przez swoje łóżko dziesiątki bardzo młodych dziewcząt, jak się domyślam, często dzieci, to jaki problem miał Marek Niedźwiecki, czy ktokolwiek inny w tym towarzystwie, by traktować listę przebojów jako swój prywatny interes i sprzedawać miejsca na owej liście przebojów wedle uznania kogokolwiek, byleby tylko z pieniędzmi?
       Dziś, wobec afery związanej z tym żałosnym wyprodukowanym przez Kazika gównem, wszyscy się zastanawiamy, czy to możliwe, że tam mogło dochodzić do jakichkolwiek przekrętów. A ja w tej sytuacji mam do opowiedzenia pewną historię. Otóż swego czasu magazyn „National Geographic” ogłosił konkurs na zabawne zdjęcie z wakacji. Dziś już nie pamiętam, jaką oni zaoferowali nagrodę dla zwycięzcy, ale ona była na tyle interesująca, że myśmy wysłali zdjęcie z ZOO, na którym  moja córka przygląda się hipopotamowi, a ten ją ni stąd ni zowąd... obsikuje. Widzimy na zdjęciu hipopotama, przed nim moje dziecko, jak przestraszone ucieka przed tymi sikami, a ja myślę, że to jest ujęcie jedno na milion. Wysłałem więc to zdjęcie do „National Geographic” – zauważę tylko, że to było zdjęcie bardzo ładnie naświetlone i zupełnie dobrze skadrowane –  i nie otrzymałem żadnej odpowiedzi. Pierwsze miejsce wraz z główną nagrodą wygrała fotografia jakiejś kobiety, która wbiega z plaży do morza i rozchlapuje wodę. Drugie nagrodzone zdjęcie i trzecie były już akurat znacznie ciekawsze, ale ja zapamiętałem oczywiście tylko zwycięzcę. To było naprawdę bardzo dawno temu, ale do dziś pamiętam to o czym sobie wówczas pomyślałem: większość tych konkursów to zwykły przekręt i nikt z nas nie ma żadnego sposobu, by go kontrolować.
       I kiedy dziś wracam do owej dyskusji, czy piosenka Kazika uzyskała najwięcej głosów, czy może zwycięzcą okazał się zespół Deep Purple, ale w międzyczasie pojawiły się jakieś koperty, myślę sobie, że tu w ogóle nie ma się nad czym zastanawiać. Tak bowiem jak mój niezapomniany kumpel Tomek Beksiński odstawiał swoje wolne numery przy okazji The Cure, Marillion, czy Camel, wyłącznie po to, by wykorzystywać jakieś biedne dzieci nie wiadomo skąd, tym bardziej nie widzę powodu, by Marek Niedźwiecki, a więc ktoś od Beksińskiego znacznie poważniejszy, bo przede wszystkim z papierami z dawnego SB, miał w głębokim poważaniu te biedne dupy, a skupiał się już tylko i wyłącznie na pieniądzach.
      Myślę zresztą, że kiedy wreszcie się za niego wezmą odpowiednie służby, dowiemy się, ile tego tak naprawdę było.





czwartek, 21 maja 2020

O robieniu w dupę, pojedynczo i grupowo


       Miałem dziś plan by pisać o Trójce, czyli o 3 programie Polskiego Radia, i o aferze z ową Trójką związanej, jednak niemal rzutem na taśmę Sylwester Latkowski za pośrednictwem TVP przedstawił swoją zapowiadaną od lat drugą cześć dokumentu sprzed lat o pedofilach, i wygląda na to, że – choć wcale nie znajdziemy się aż tak daleko od tematu – Trójka będzie jednak musiała poczekać do jutra. Obejrzałem ów film i gdy chodzi o całość, mam dwie refleksje. Przede wszystkim, tym razem Latkowski miał do dyspozycji nieco lepszy sprzęt, w związku z czym dźwięk tym razem był na tyle dobry, że można usłyszeć coś ponad ówczesny bulgot, no i w międzyczasie pojawiły się też drony, a więc i sam film nabrał dodatkowej atrakcyjności. Poza tym, wszystko wypadło jeszcze gorzej, bo o ile przed laty pojawiło się przynajmniej nazwisko Krzysztofa Zanussiego w charakterze podejrzanego, to dziś w najlepszym wypadku zaledwie artysty estradowego Nergala, oraz aktora Szyza i to zaledwie jako ewentualnych mimowolnych świadków.
       Gdybym powiedział, że do Sylwestra Latkowskiego mam stosunek pełen ponurego dystansu,  byłbym tu wybitnie wstrzemięźliwy. Faktem jest bowiem, że dla mnie Latkowski to ktoś, do kogo nie zdecydowałbym się zbliżyć choćby na pół metra, a to z tej obawy, że przede wszystkim tego doświadczenia bym nie przeżył, a jeśli nawet, to bym po tym kontakcie nie odkaził się nawet przy pomocy płynu, który nam dostarczył Orlen. Nie zmienia to oczywiście faktu, że bez względu na to, jakie intencje dziś Latkowskim kierują, ja nie wykluczam, że wszystko co on w swoim filmie pokazuje, to najprawdziwsza prawda. Powiem więcej – a to też jest powód, dla którego uważam jego film za kompletnie bez znaczenia – to o czym on tam opowiada, wiem i bez jego łaskawego udziału, a nawet gdybym nie wiedział, to bym realność opisanych sytuacji obstawiał w ciemno. Czemu? Odpowiedź na tego typu pytanie, mam od dawna przygotowaną: bo czemu nie?
        Jest dla mnie bowiem od czasów, gdy byłem jeszcze bardzo młodym człowiekiem, zupełnie oczywiste, że są na świecie ludzie z pieniędzmi i z seksualnymi obsesjami, które za te pieniądze mogą i zaspokajać i jednocześnie owe obsesje skutecznie ukrywać przed wzrokiem ciekawskich. Od czasu gdy zacząłem samodzielnie myśleć wiedziałem, że na pewnym poziomie władzy finansowej, a przez to  politycznej i towarzyskiej, dzieją się rzeczy – szczególnie w tak zwanej sferze obyczajowej – o których ludziom takim jak my nawet się nie śniło. Jedynym problemem więc jest już tylko to, czy ich wszystkich uda się kiedyś jakimś cudem normalnie albo powystrzelać, albo przynajmniej posadzić.
      A zatem, nie mam najmniejszych wątpliwości, że faktycznie od roku 2007 do 2015 – w sumie ciekawa jest owa koincydencja, prawda? – pewien cwaniak z Trójmiasta, działający na zlecenie innego cwaniaka, zbierał z ulic młodziutkie śliczne dziewczynki i rozdawał je za pieniądze wspomnianym ludziom z pieniędzmi. Nie dziwi mnie też więc, że skoro w ów proceder były zaangażowane i pieniądze i ludzie z tymi pieniędzmi, a w dodatku mówimy o latach 2007-2015 oraz o Trójmieście, to i jego uczestnicy do dziś pozostają praktycznie bezkarni. I powtarzam raz jeszcze: ani Latkowski ani TVP do tego bym to wiedział nie są mi do niczego potrzebni, zwłaszcza gdy oni wręcz stają na głowie, by robić wrażenie jakby się o tym wszystkim przed chwilą dowiedzieli.
        I pewnie bym dziś nad tym wszystkim się nawet nie zatrzymał, gdyby nie pewien szczegół. Otóż w rozmowie zorganizowanej przez telewizję już po emisji filmu, Latkowski nagle opowiedział o tym, jak to pewien telewizyjny gwiazdor ma od lat taki zwyczaj, że każe sobie organizować castingi, w których młodzi chłopcy się przed nim prężą i próbują go uwieść swoimi wdziękami, a on niezmiennie z tych trzech wybiera najmłodszego, no i następnie go wykorzystuje podczas swoich pedofilsko-homoseksualnych ekscesów. W tym momencie zebrani w studio doznali ciężkiego szoku, a prowadzący spotkanie redaktor poprosił nieśmiało, by Latkowski ujawnił nazwisko gwiazdora. Kiedy ten stanowczo poinformował, że tego zrobić nie może, redaktor zapytał, czy można przynajmniej dowiedzieć się w jakiej stacji telewizyjnej ów zboczony pedofil jest zatrudniony i wówczas, po dłuższym, przeciągającym się nieznośnie zastanowieniu, zdradził Latkowski, że chodzi oczywiście o TVN.
       A ja w tym momencie muszę ten tekst czym prędzej kończyć, zanim dostanę takiej cholery, że zacznę brzydko mówić, i pragnę tylko przypomnieć, że jeszcze w roku 2016 ten sam Sylwester Latkowski, o którym dziś tu rozmawiamy, w rozmowie na Twitterze z nikim innym jak z Karoliną Korwin Piotrowską napisał zupełnie otwartym tekstem, że on się zwrócił do dyrektora Miszczaka, by poprosił może swojego pracownika Kubę Wojewódzkiego, by ten, kiedy zaciąga do korporacyjnego kibla młodych chłopców, prosił ich najpierw o dowód tożsamości.
        O co chodzi? Otóż jak widzimy, nazwisko Kuby Wojewódzkiego w interesującym nas kontekście  znane jest powszechnie już co najmniej od czterech lat, a więc jak by nie było od czasu gdy Prawo i Sprawiedliwość zdążyło wygodnie zająć swoje pozycje – i nie stało się dokładnie nic. Mało tego. Okazuje się, że niemal jak jakieś ciężkie szyderstwo wraca do nas ten sam Latkowski, z tą samą informacją, tyle że dziś w formie zagadki, której zadanie w dodatku umożliwia mu zarządzana przez jak najbardziej polski rząd polska telewizja publiczna. A my wszyscy zrywamy się na równe nogi, krzyczymy „O Boże!”, by w międzyczasie dowiedzieć się, że takich jak my widzów tego wieczora przed ekranami telewizorów pojawiło się aż 3,5 mln i oni na tę wiadomość zareagowali dokładnie tak samo: "O Boże! Ciekawe, który to?"
        W kresie pandemii telewizja nieustannie wprowadza kolejne formaty, zarówno rozrywkowe, jak i edukacyjne. Rozrywka już była, a zatem czas na to, by pojawił się jakiś program o tym, jak można robić ludzi w dupę. Jeśli ktoś nie wie, o co chodzi, to jestem pewien, że Kuba Wojewódzki chętnie wyjaśni.



środa, 20 maja 2020

Rush Limbaugh: Aborcja


Wczoraj na lekcji czytaliśmy kolejny fragment z książki Rusha Limbaugh „The Way Things Ought To Be”, tym razem jego refleksje antyaborcyjne, i to co się nam trafiło zrobiło na nas takie wrażenie, że przetłumaczyłem kilka z tych zdań i zdecydowałem się je dziś tu zamieścić. Polecam. Całkowicie w oderwaniu od bieżących kontekstów i bez szczególnych intencji. Tylko przez to, że uważam ten tekst zwyczajnie za bardzo mocny. I tyle.

      Czemu radykałom walczącym o prawo wyboru tak bardzo zależy na tym, by kobiecie, która decyduje się nie przerywać ciąży, jej prawo wyboru wybić z głowy? Wyobraźmy sobie jedną z nich, jak udaje się do kliniki prowadzonej przez organizację Planned Parenthood po to by dokonać aborcji. Tuż przed wejściem zostaje zatrzymana przez aktywistów Operation Rescue, którzy informują ją, że mają przygotowane dla niej schronienie, gdzie może zamieszkać i otrzymać wszelką potrzebną opiekę. Może urodzić swoje dziecko i nawet jeśli zdecyduje się je oddać do adopcji, ono przynajmniej będzie żyło. A zatem czemu w tego typu sytuacji radykalne feministki wpadają w aż taką wściekłość? Jakie interesy są zagrożone? Po co dostawać aż takiej cholery, gdy kobieta chcąca przerwać ciążę zmienia zdanie, a rzekomą wartością jest prawo wyboru?
      Otóż pierwszym powodem owej irytacji jest to, że aborcja to paliwo napędzające ich polityczne interesy. To ona  stanowi sakrament feministycznej religii. W tym zatem tkwi definicja i faktyczny interes feminazistów, czyli radykalnych feministek, których celem jest dopilnowanie, by przeprowadzano tak dużo aborcji, jak to tylko jest możliwe. Oto główny sposób na  zachowanie władzy. Drugim z powodów, dlaczego one się aż tak denerwują, są pieniądze. Ile razy wzbudzane są jakiekolwiek publiczne kontrowersje, powinniśmy zawsze w tle szukać ewentualnych pieniędzy. Wspomniałem kiedyś, że pogoń za pieniądzem stanowi bardzo często wytłumaczenie, czemu ludzie mają takie a nie inne poglądy. Aborcja to w naszym kraju naprawdę wielki biznes. Pomyślcie tylko: 1,5 milionów aborcji rocznie, powiedzmy że każda po 300 dolarów, a to w sumie rok rocznie daje 450 milionów dolarów. Mówimy o naprawdę wielkich pieniądzach, które zarabia się na przerywaniu ciąży.
      Kiedy na początku lat 80.  Francuzi wymyślili tabletkę RU-486, przeciwko niej protestowali nie tylko przedstawiciele ruchów pro-life. Również swoje wątpliwości wyrażało wielu proaborcyjnych działaczy, często nawet występując bezpośrednio przeciwko wprowadzaniu jej do sprzedaży. Czemu? A temu mianowicie, że owa tabletka wyprowadziła aborcję, a przy tym też ogromne pieniądze, z aborcyjnych klinik i zamknęła ją w prywatnej przestrzeni ubikacji. I to wtedy dopiero, gdy działacze zorientowali się, że walka z ową francuską tabletką szkodzi ich publicznemu wizerunkowi, zdecydowali się zmienić front.



wtorek, 19 maja 2020

Pierwszy lump Senatu, czyli cztery krótkie kawałki na koniec epidemii


Właśnie wysłałem kolejną serię krótkich, tym razem tylko czterech, kawałków dla „Polski Niepodległej”, no i tradycyjnie, żebyśmy tu nie musieli tego czytać, gdy już będziemy żyli w zupełnie nowych emocjach, przedstawiam ten tekst tu u nas. Jeden temat jest powtórzony, ale myslę, ze nie szkodzi.

Gdy piszę ten tekst, mamy wszyscy za sobą dzień tak zwanej Wielkiej Wymiany Kandydata, a przy tym całą serię kompromitacji tak niezwykłych, że ja osobiście nawet nie mam możliwości, by je tutaj komentować. I to nie tylko dlatego, że ich jest zwyczajnie zbyt wiele jak na ilość miejsca, ale przede wszystkim przez to, że one wszystkie zostały już wielokrotnie wyszydzone i wyśmiane przez większość naszych mediów. Jeśli jednak o tym co się stało wspominam i mimo wszystko pozwolę sobie na parę uwag w temacie, to wyłącznie w odniesieniu to paru kwestii, które dziwnym trafem niemal kompletnie umknęły nawet internetowym komentatorom. Oto, proszę sobie wyobrazić, że już po tym, jak zażądano od Małgorzaty Kidawy-Błońskiej by stanęła przed Narodem i publicznie przyznała się do upadku, została wreszcie otoczona przez sam kwiat Koalicji Obywatelskiej, na scenę, w marynarce od garniaka, krawacie, w spranych jeansach i brudnych, rozczłapanych butach, wszedł sam marszałek Tomasz Grodzki i wypowiedział następujące słowa:
Prezydent Najjaśniejszej Rzeczpospolitej ma za sobą potężny głos naszych wieszczów i bohaterów narodowych, tych znanych i mniej znanych. Ale słyszy też krzyk, cierpienie pomordowanych, cierpiących i niesie tę odpowiedzialność na swych barkach i ma za zadanie zapewnić Rzeczpospolitej dalszy, harmonijny rozwój. Zadaniem Senatu, tak jak od początku mówiliśmy, będzie sprawienie, żeby wybory prezydenta, pierwszej osoby w Rzeczpospolitej, miały charakter demokratyczny, zgodny z Konstytucją, bezpieczny i aby oddawały rzeczywiście wolę narodu, a nie tej czy innej formacji. I żeby sprawiły że prezydent Rzeczpospolitej będzie mógł z otwartą przyłbicą i z dumą nieść imię Rzeczpospolitej do wszystkich zakątków świata. Jestem przekonany, że Rafał Trzaskowski będzie tym, który umówi Polki i Polaków na rendez-vous z przyszłością i będzie tym, który nas poprowadzi, naszą ojczyznę, do świetlanej przyszłości.
Dziś, jeśli ktokolwiek zwraca uwagę na to wystąpienie, to wyłącznie ze względu na owo idiotyczne rendez-vous, na mnie jednak największe wrażenie zrobiły te buty i jeansy od pasa w dół z częścią oficjalną od pasa w górę i owa gadka o „krzyku i cierpieniu pomordowanych i cierpiących”. Patrzę na to coś, słucham tego czegoś i zastanawiam się już tylko, czemu on przed wejściem na scenę założył te jeansy. Czyżby w ostatniej chwili, na skutek nadmiernego stresu, doszło do nieprzyjemnego katastrofy?

***

No ale bez względu na to, jakie były przyczyny tego, że marszałek Grodzki zmuszony był pójść na tę uroczystość w tym zabawnym szyku, należy zauważyć, że zgromadzone towarzystwo postanowiło bardzo sprawiedliwie podzielić czas między wychwalanie kandydata Trzaskowskiego, a słodzenie ex-kandydatce Błońskiej. Tu zresztą palmę pierwszeństwa musimy przyznać samemu Trzaskowskiemu, który wygłosił następującą laudację:
„Przede wszystkim chciałem podziękować pani marszałek Małgorzacie Kidawie-Błońskiej. Kiedy 11 lat temu, będąc młodym, nieznanym naukowcem, przystępowałem do PO, starając się o to by zostać wybranym w Warszawie w wyborach do Parlamentu Europejskieg,  poszedłem porozmawiać z ówczesną poseł Kidawą-Błońską właśnie o tym, czy będę mógł kandydować z Platformy Obywatelskiej. I wtedy sobie pomyślałem:  szczęśliwy kraj, w którym są tak silne i mądre kobiety. Bo bez tych silnych, mądrych kobiet mężczyźni nie radziliby sobie ani w życiu, ani w polityce, bo my po prostu potrzebujemy opoki. Pomyślałem też wtedy, że dobrze, że takich ludzi, takie kobiety mamy w polityce. Potrzebujemy tej niebywałej klasy, którą pani marszałek sobą reprezentuje. Natomiast w tych ostatnich tygodniach, w tych ostatnich dniach mój szacunek dla pani marszałek rósł z dnia na dzień. Bo gdyby nie Małgorzata Kidawa-Błońska, to dzisiaj Andrzej Duda byłby prezydentem wybranym w niedemokratycznych wyborach”.
Bredził więc Trzaskowski o owej potrzebie opoki, a biedna Kidawa stała tam najwyraźniej nic z tego co się działo nie rozumiejąc, kompletnie skołowana i w pewnym momencie miałem wrażenie, że ona sobie bardzo mocno usiłuje przypomnieć te scenę sprzed jedenastu lat, jak przyszedł do niej jakiś młody, nieznany naukowiec i zapytał, czy mógłby startować z list Platformy do Parlamentu Europejskiego. I w pewnym momencie uznała, że pewnie tak było, no bo gdyby było inaczej, to oni by jej z pewnością powiedzieli. I w tym momencie zrobiło mi się jej strasznie żal i pomyślałem sobie, że tyle przynajmniej dobrego, że on nie miała ze sobą tej swojej torebki, bo tego obrazu byśmy już chyba nie wytrzymali.

***

Zresztą, kiedy słucham komentarzy na temat sposobu w jaki Kidawa została przez swoich partyjnych kumpli potraktowana, zdecydowanie wyczuwam tę samą nutę współczucia i im bardziej ona jest wyraźna, tym bardziej jednak myślę sobie, że może jednak nie powinniśmy aż tak się nad nią użalać, bo jak ona się nagle odwinie, to może się okazać, że będziemy musieli ją nieoczekiwanie przepraszać. Czemu tak? Otóż przypominam sobie, jak jeszcze w roku 2008, z okazji debaty na temat emerytur pomostowych premier Tusk postanowił wystawić na pierwszą linię frontu ówczesną wiceminister pracy, panią Agnieszką Chłoń-Domińczak, która w bardzo zaawansowanej ciąży, stojąc na sejmowej mównicy, przez długie godziny musiała odpowiadać na pytania posłów. W pewnym momencie, reprezentujący wówczas prezydenta Kaczyńskiego, Andrzej Duda wszedł na mównicę i powiedział co następuje:
„W imieniu pana prezydenta RP oświadczam, że jestem zdumiony, że żaden z panów ministrów w pierwszych rzędach nie ustąpił miejsca pani minister. To jest właśnie cynizm, że mężczyźni nie mają odwagi i sumienia występować z tej trybuny do merytorycznej dyskusji”
I wówczas głos zabrała sama Domińczak:
„Ciąża nie choroba, to jest moje trzecie dziecko. Od roku 1997 roku pracuję niemal nieustannie nad systemem emerytalnym, dlatego też chciałam być w Sejmie podczas ważnych głosowań. Jeżeli jedynym pana argumentem w dyskusji, która tu się toczy, jest mój stan, to jest mi przykro. Bo ja nie używam mojego stanu jako argumentu w tym co robię, staram się po prostu dobrze wykonywać moją pracę”
Po jej wystąpieniu rozpętało się piekło, gdzie  minister Duda został nazwany przez posłów Platformy  „chamem i prostakiem”, marszałek Komorowski w imieniu Izby wręczył minister Domińczak wielki bukiet kwiatów, a Andrzej Duda został zmuszony do złożenia oficjalnych przeprosin. A zatem, jeszcze raz apeluję, może dajmy już spokój Kidawie, bo jak oni sobie przypomną wydarzenia sprzed 12 lat, to się może dla nas skończyć jakimś szaleństwem.

***

Póki co jednak, jak wszyscy widzimy, powoli dobiega końca inne, tym razem bardzo prawdziwe szaleństwo, dziś już powszechnie występujące pod wesołą nazwą Pana Demii. I nagle się okazuje, że nasi celebryci, dla których od samego początku istnienia tej rubryki, zawsze znajdowało się tu miejsce, postanowili, że swój protest przeciwko władzy Prawa i Sprawiedliwości i wrogi stosunek do reprezentowanego przez nią państwa zademonstrują przechodząc na stronę, którą dotychczas określali nazwą „polskiego ciemnego zaścianka”. Doszło wręcz do tego, że piosenkarka Edyta Górniak wystąpiła w telewizji znanego powszechnie „faszysty” Roli i ogłosiła, że woli umrzeć niż nosić te głupie maseczki Szumowskiego. Po niej wystąpiła słynna diva polskiej kuchni Magda Gessler i powiedziała, że najlepszym lekarstwem na koronawirusa jest cebula, która odpowiednio rozłożona w kluczowych punktach kraju będzie ściągała na siebie zarazę, a nas uwolni od wszelkich niebezpieczeństw. Natomiast pierwszym guru owej antypisowskiej kontrrewolucji okazała się tak zwana „życiowa partnerka” aktora Tomasza Karolaka, niejaka Viola Kołakowska, i wygłosiła program dla całego ruchu:
„Panie ministrze, pan przestanie pić. Pan zadba o zdrowie psychiczne i się od nas odczepi. Czy pan uważa, że my nie mamy rozumu? My doskonale wiemy o tym, że nie ma żadnej pandemii! Pokazują nam to prawdziwe liczby, nie wasze zmanipulowane. Nie chcemy tego, nie chcemy Was, chcemy, żebyście oddali nam nasze życie! Ono należy do nas, nie do was! Zajmijcie się swoim zdrowiem psychicznym i odwalcie się od nas. Pan sobie może szczyty zachorowań kreować, ale w swoim ogródku, a nie w naszym życiu i naszym państwie. Nie chcemy waszej kłamliwej polityki, nie chcemy uczestniczyć w waszej grze. Zostaliśmy sprzedani. Szumowski i Morawiecki oraz cała elita będzie chodzić na smyczy i robić to, co chce Gates. Każą nam chodzić w maskach, ponieważ one spowodują raka płuc i inne choroby łącznie z grzybicą płuc. Wtedy oni powiedzą, że jest kolejna odmiana COVID, czyli że są kolejne wirusy na jesień. Zamkną wszystko, nakręcą spiralę strachu tak, że ludzie sami staną w kolejce, by wziąć szczepionkę, zaszczepią się i umrą. Tylko 10% ludzi powie, że nie i tylko oni przeżyją. Tym samym ten fiut Gates w ten sposób będzie sobie depopulował ludzi”.
A ja już się całkiem na poważnie zastanawiać, czy nie jest tak, że kiedy już Koalicja Obywatelska zostanie z tym Trzaskowskim jak z ręką w nocniku, cały ten straszny projekt runie, a na scenie pozostanie już tylko Prawo i Sprawiedliwość, nie zacznie się tworzyć nowa siła polityczna złożona z prawdziwej patriotycznej prawicy, z przylepionymi do niej niedobitkami po owym smutnym projekcie pod nazwą Tęczowa Europa. Z Violą Kołakowską, jako kandydatką na Prezydenta IV RP.








poniedziałek, 18 maja 2020

O wrażliwych mężczyznach i silnych kobietach


      Najpierw mój tekst jeszcze z roku 2009 zatytułowany „I tak się kończy...”, a potem przejdziemy do rzeczy.

      Znajomi donieśli mi, że – jak podaje „Dziennik” – Agnieszka Chłoń-Domińczak, wiceminister w Ministerstwie Pracy urodziła dziecko i kiedy wróciła do pracy w Ministerstwie, dowiedziała się, że minister Fedak odebrała jej „prowadzenie spraw dotyczących otwartych funduszy emerytalnych, żłobków, domów dziecka i rodzin zastępczych. 2 kwietnia wyszło zarządzenie ministra pracy określające nowy podział ról i obowiązków wiceministrów. Większą część jej obowiązków przejął wiceminister Marek Bucior. Chłoń-Domińczak pozostało koordynowanie działań dotyczących dyskryminacji zawodowej i społecznej, aktywizacja zawodowa ludzi po pięćdziesiątce, a także nadzór nad biblioteką”.
      Jeśli ktoś sądzi, że z tej informacji najciekawsze jest nazwisko wiceministra Buciora, myli się głęboko. Sprawa jest bowiem interesująca w sposób dość wyjątkowy. A na fali ostatnich ruchów w okolicach starej agentury spod znaku Andrzeja Olechowskiego i pewnej nerwowości na poziomie medialnego zaplecza Platformy Obywatelskiej, może się okazać, że owa wyjątkowość jeszcze troszeczkę się wzmocni.
      A więc nie chodzi o Buciora. Sprawa dotyczy w pierwszym rzędzie owej Agnieszki Chłoń- Domińczak. Jeśli ktoś nie pamięta, o kogo chodzi, chętnie przypomnę. Otóż w listopadzie zeszłego roku, kiedy pani Domińczak była jeszcze w zaawansowanej ciąży, jej partia wydelegowała ją, żeby przez wiele godzin odpowiadała posłom na pytania dotyczące emerytur pomostowych. W pewnym momencie minister z Kancelarii Prezydenta, Andrzej Duda, zwrócił uwagę Premierowi, że zmuszanie kobiety z brzuchem do wielogodzinnego wysiłku, tylko po to, żeby uzyskać trochę punktów w sondażach, jest zdecydowanie podłe. I wtedy – jak niektórzy może już sobie przypominają – rozpętało się piekło. Pierwsza zaprotestowała sama pani minister, informując wszystkich, że ona się czuje bardzo dobrze, że już wcześniej dwukrotnie była w ciąży, że dla niej ciąża to pikuś, a Duda to cham i ona nie życzy sobie z jego strony żadnych uwag. Za Domińczak poszedł najpierw atak polityczny, a potem medialny i w efekcie zrobił się taki rejwach, że Duda musiał kobietę przeprosić, a i tak jeszcze przez całe tygodnie Platforma Obywatelska i reżimowe media znęcały się nad Dudą za jego zbydlęcenie, a nad Prezydentem, że trzyma u siebie taką hołotę.
      Oczywiście, pojawiały się – jak zwykłe w podobnych przypadkach – głosy rozsądku, gdzie całą aferę próbowano odpowiednio nazwać i przynajmniej w ten sposób potwierdzić pewne, znane jeszcze sprzed setek lat, standardy, zgodnie z którymi kobieta w ciąży jest w sposób naturalny traktowana z większym szacunkiem, niż przeciętny człowiek. Generalnie jednak, atak szedł równy, nieprzerwany i ostatecznie Duda – podobnie jak przed nim Irasiad, wieśmaki, Włoszczowa, Borubar i dziesiątki innych nazw i zdarzeń – dołączył do całej popkulturowej grupy pojęć wyznaczających zbiór, powszechnie określany, jako obciach.
      Przypomniałem sobie o ministrze Dudzie stosunkowo niedawno, przy okazji pojawienia się na moment w publicznej świadomości, niejakiego Węgrzyna – człowieka, który publicznie zasugerował posłance PiS-u Marzenie Wróbel, żeby udała się do porno-klubu i „poćwiczyła na rurce”. Sytuacja, w której jeden polityk zostaje przez skorumpowane media wdeptany w ziemię tylko za to, że zwrócił uwagę na szczególną potrzebę szacunku wobec kobiety w ciąży, a taki sam polityk – tyle że ze wspieranej przez media partii – nie ponosi praktycznie jakichkolwiek konsekwencji swojego chamstwa, a wręcz przeciwnie, w sposób bardzo dyskretny, przez wielu komentatorów traktowany jest z sympatią, była dla mnie tak kuriozalna, że nawet szczególna natura projektu, który aktualnie rządzi naszym krajem, nie pozwoliła mi na spokojne obserwowanie tego, co się dzieje. A więc napisałem dwa kolejne teksty, które w jakiś tam sposób zahaczały o sprawy związane z rolą mediów i poziomem debaty.
      I oto dziś dowiaduję się, że ta sama kobieta, która jeszcze kilka miesięcy temu, dała się w tak głupi sposób wykorzystać do walki z najbardziej łagodną i piękną tradycją i wraz ze swoimi politycznymi przyjaciółmi tak fatalnie się zapisała w politycznej pamięci, zostaje bez jakiejkolwiek dyskusji przez tych swoich kumpli skreślona. A jej szefowa, minister Fedak, o której naprawdę nie trzeba wiedzieć już dokładnie nic, jeśli tylko mamy w pamięci to jedno ujęcie jeszcze z okresu, gdy Donald Tusk wygłaszał swoje expose, a ona siedziała w rządowym boksie i zachowywała się, jakby się czegoś najadła, informuje świat, że niech się Domińczak tak nie unosi, bo jak już narodziła te dzieci, to powinna się nimi zajmować, anie bawić się w ministra. Więc dziś też ja, oczywiście, bez najmniejszego kłopotu mógłbym się wdrapać na zwykły dla mnie poziom złośliwości i powiedzieć pani minister Domińczak, że skoro kiedyś sama tak sprytnie zauważyła, że ciąża to nie choroba, niech nie oczekuje teraz, że ktoś ją będzie traktował specjalnie tylko dlatego, że urodziła kolejne dziecko. Mógłbym też powiedzieć – już może bardziej politycznie – że nikt nie kazał pani minister wchodzić w biznesy z bandą ruskich buców, użyczając na ich potrzeby swoje macierzyństwo, i wierzyć jednocześnie, że oni będą na tyle lojalni, żeby to jej poświęcenie kiedykolwiek docenić. Mógłbym w końcu zapytać – również bardzo złośliwie – czy, kiedy dziś pani minister Domińczak widzi siebie na opublikowanym w dzisiejszym „Dzienniku” zdjęciu, gdzie – tak niezwykle ważna i przebojowa – stoi w Sejmie, a obok niej Tusk, Schetyna i Pawlak robią jej wodę z mózgu, czuje dumę czy wstyd. Ale nic z tego. Bo tu nie o nią chodzi. Gdy idzie o panią Domińczak, to ja mam jedno życzenie. Żeby jej dzieci były zdrowe i wyrosły na mądrych i dobrych Polaków. Tu bowiem sprawa rozgrywa się wokół czegoś znacznie ważniejszego. Jak zwykle chodzi o Polskę.
Po raz nie wiadomo już który, okazuje się, że Platforma Obywatelska to projekt i zbiór osób całkowicie przypadkowy. Przypadkowy w tym sensie, w jakim przypadkowe jest to, że ktoś na przykład szedł sobie ulicą, znalazł pięć złotych, za te pięć złotych kupił sobie ciastko, tym ciastkiem się zadławił i – jeszcze zanim się skończył cieszyć, jakiego to ma farta – umarł. Dlaczego ta myśl o przypadkowości tego czegoś, naszła mnie akurat przy okazji pani Domińczak? Oczywiście, w dużym stopniu dlatego, że zawsze jest ta kropla, która przelewa czarę. I w tym wypadku, tą kroplą okazała się być ta właśnie historia. Ale chodzi też o coś innego. Otóż nie ulega dla mnie najmniejszej wątpliwości, że gdyby to premier Kaczyński został skonfrontowany z opisaną sytuacją, on by po prostu minister Fedak wywalił na zbity pysk, jeszcze zanim zdążyłaby powiedzieć te słowa o tym, czym się mają zajmować młode matki. Dlaczego by tak postąpił? Przede wszystkim wcale nie dlatego, że nie jest – w odróżnieniu od premiera Tuska – dupkiem, który nie umie podjąć decyzji o ile Boni mu nie powie, że komputer i sondaże wyraziły zgodę. On by zareagował jak człowiek, właśnie dlatego, że jest człowiekiem i reprezentuje projekt, który jest oparty na najbardziej ludzkich zasadach, a prowadzony jest przez ludzi – owszem – ambitnych, czasem wyrachowanych, niekiedy bezwzględnych, ale ludzi, którzy chcą mieć władzę, po to żeby prowadzić politykę, a nie „robić”w polityce po to, żeby mieć władzę.
       Kiedy patrzę na naszą polityczną scenę na przestrzeni minionych dwudziestu lat, widzę oczywiście wielu bardzo zdolnych ludzi, z którymi w wielu wypadkach się nie zgadzałem, których w wielu wypadkach wręcz nie znosiłem, ale którzy – byłem o tym przekonany – robili dokładnie to, do czego zostali stworzeni. Ale też przez te wszystkie lata, musiałem się męczyć obecnością tych, którzy wprawdzie już szczęśliwie dawno zniknęli z publicznej świadomości, ale przez pewien czas naprawdę tu byli i naprawdę zachowywali się, jakby mieli tu już pozostać na zawsze. A w rzeczywistości byli niczym innym, jak tylko bandą zupełnie właśnie przypadkowych pasażerów na gapę. Ludzi bez jakichkolwiek talentów, jakichkolwiek pasji, jakiegokolwiek choćby osobistego, czy zbiorowego uroku. I dlatego przegrali. I dlatego właśnie już nigdy nie będziemy musieli oglądać tych ich strasznie mądrych min i wysłuchiwać ich niezwykle interesujących analiz i pouczeń. Bo – dokładnie tak jak to się dzieje w każdej innej dziedzinie życia – w ostatecznym rozrachunku liczy się tylko to, co w sposób autentyczny było wielkie.
       Niedawno, w swoim salonowym wpisie Marek Migalski napisał, że oto jesteśmy świadkiem powolnego, ale ostatecznego upadku Platformy Obywatelskiej. Jako dowód na prawdziwość swoich prognoz, podał kilka najświeższych przypadków, kiedy to Platforma zsunęła się jeszcze niżej, niż była dzień wcześniej. Wskazał też na fakt, że sam Andrzej Olechowski uznał, że z tego już nic nie będzie i się na Tuska wypiął. Gdy chodzi o mnie, to owszem, każdy nowy dowód na nieuchronny koniec tego nieszczęścia jest mi bardzo miły. Jednak jestem pewien, że w gruncie rzeczy żadne dowody nie są nam potrzebne. Na poziomie idei, wystarczy zauważyć, że jest pewien stopień szaleństwa, którego natura nie zniesie. Natomiast, jeśli idzie o fakty, wystarczy jeszcze raz zapoznać się z przypadkiem – czy ktoś go jeszcze pamięta? – Antoniego Mężydły, któremu jeszcze tak niedawno Jan Maria Rokita gotów był budować łuk tryumfalny, czy tej dzisiejszej pani, która tak nieroztropnie zaszła w ciążę.

     Tekst ten, jak już wspomniałem powstał już ponad dziesięć lat temu i nie muszę zapewniać, że wtedy nawet do głowy mi nie przyszło, że pojawi się kiedyś okazja, by o nim wspomnieć. I oto właśnie, jak zapewne wszyscy wiedzą, Małgorzata Kidawa-Błońska, kandydatka Platformy tak naprawdę, a nie jakiejś niewydarzonej Koalicji Obywatelskiej w wyborach na Prezydenta RP, Przez swoich promotorów najpierw wykorzystana, a następnie wystawiona na pośmiewisko. A zatem tu mamy swego rodzaju z jednej strony powtórkę zdarzenia sprzed dekady, a z drugiej, kolejną prezentację tego, z kim tak naprawdę mamy do czynienia; z jakim kulturowym i cywilizacyjnym zjawiskiem.
       Ale tak naprawdę wcale mi dziś nie chodzi o to, by się użalać nad losem Kidawy-Błońskiej i rzucać gromy na tych, którzy ją wycisnęli jak cytrynę. To, w moim odczuciu jest kwestia zamknięta. Natomiast, wręcz przeciwnie, chciałbym zauważyć, że trochę się niepokoję sposobem, w jaki opinia publiczna próbuje bronić Małgorzaty-Błońskiej przed chamstwem jej partyjnych kolegów. Przede wszystkim bowiem chodzi o to, że ona w najmniejszym stopniu nie zasługuje na nasze współczucie. Któś bowiem, kto działając w tego rodzaju politycznej mafii uzyskał tego typu polityczną pozycję, nie może powiedzieć, że on się tam znalazł przypadkiem, czy choćby ze zwykłego dobrego serca. Ona, podobnie jak 12 lat temu wspomniana Domińczak, z całą pewnością na swoją polityczną pozycję musiała sobie odpowiednio zasłużyć.
         No ale tu pojawia się pewna perspektywa, która powinna wzbudzić w nas przynajmniej niepokój. Otóż może się niedługo okazać, że jeśli będziemy w dalszym ciągu z takim natężeniem demonstrować nasze współczucie dla Kidawy-Błońskiej, jako słabej kobiety, wystawionej do wiatru przez bezwzględnych samców, ona nagle zareaguje i nas zdecydowanie poprosi, byśmy się od niej odpieprzyli. Bo ona jest kobietą silną, samodzielną i odpowiedzialną za swoje czyny, a jeśli ktoś uważa inaczej, to jest gburem, chamem i na dodatek zwykłym idiotą. I ostatecznie dojdzie do sytuacji, że my wszyscy, tak nieroztropnie poruszeni widokiem Kidawy w tej pustej sali, będziemy musieli ją przepraszać za nasze samcze zdziczenie. A nie mam wątpliwości, że odpowiednie służby medialne mają dziesiątki sposobów, by odpowiednio tupnąć nogą i stworzyć międzynarodowy skandal.
        Dajmy więc spokój Kidawie, a jeśli kogoś wciąż rozpierają emocje, niech powie, że to jest taka sama idiotka jak jej wychowanek Rafał Trzaskowski, kiedyś młody nieznany naukowiec, a dziś kandydat na stanowisko Prezydenta RP.




niedziela, 17 maja 2020

O nieskończonym Bożym miłosierdziu, sprawiedliwości i cierpieniu


     Wczoraj mieliśmy rocznicę śmierci świętego Andrzeja Boboli. Gdyby ktoś z nas nie wiedział, w związku z czym owa świętość, to wyjaśniam, że ona jest związana oczywiście z Wiarą, ale też przede wszystkim z Wiarą zachowaną w okolicznościach, które nam przedstawia niezastąpiona Wikipedia:
      „W zamęcie konfliktów roznieconych przez powstanie Chmielnickiego dostał się we wsi Mohilno w ręce Kozaków, którzy 16 maja 1657 wpadli do Janowa Poleskiego z zamiarem mordowania Polaków. Kozacy traktowali go jako wroga politycznego z powodu nawracania ruskiej ludności prawosławnej na katolicyzm. Z pojmanego kapłana zdarto suknię kapłańską, na pół obnażonego zaprowadzono pod płot, przywiązano do słupa i zaczęto bić nahajami, z zamiarem, by wyrzekł się wiary. Następnie oprawcy ucięli świeże gałęzie wierzbowe, upletli z nich koronę na wzór Chrystusowej i włożyli ją na jego głowę oraz zaczęli go policzkować, aż wybili mu zęby. Potem wyrywali paznokcie i zdarli skórę z górnej części jego ręki. Odwiązali go i okręcili sznurem, a dwa jego końce przymocowali do siodeł. Bobola musiał biec za końmi, popędzany kłuciem lanc, a oprawcy dodatkowo torturowali go szablami, raniąc mu palce, nogę oraz przekłuwając oko.
Na koniec zawleczono go do rzeźni miejskiej, rozłożono na stole i zaczęto przypalać ogniem. Na miejscu tonsury wycięto mu ciało na głowie do kości, na plecach wycięto mu skórę w formie ornatu, rany posypano sieczką oraz odcięto mu nos, uszy i wargi. Kiedy z bólu i jęku wzywał imiona Jezusa i Maryi, w karku zrobiono otwór i wyrwano mu język oraz grubym szydłem rzeźniczym podziurawiono mu lewy bok. Potem jego ciało szarpane konwulsjami powieszono twarzą do dołu. Katusze i straszne tortury trwały około dwóch godzin, po których uderzeniem szabli w szyję dowódca oddziału zakończył około godziny 15 jego nieludzkie męczarnie, powodując śmierć”.
     Rozmawiałem kiedyś z księdzem Krakowiakiem i zapytałem go jakie ja osobiście mogę mieć pretensje do tego by zostać zbawionym obok kogoś takiego jak ksiądz Andrzej Bobola, na co ksiądz Krakowiak odpowiedział mi, tak jak to oni mają w zwyczaju, że każdemu z nas Pan Bóg wrzucił nam na ramiona dokładnie tyle byśmy byli w stanie to znieść i naszym zadaniem jest ów ciężar nieść. Oczywiście owo wyjaśnienie dało mi dokładnie tyle ile dać mi mogło, a na domiar złego ledwie co wczoraj pojawiła się moja córka i powiedziała, że jej zdaniem najwyższy czas, by świat się skończył i opowiedziała mi historię pewnej zbrodni, jaka miała miejsce jak najbardziej w Stanach Zjednoczonych. Posłuchajmy znów Wikipedii:
„Swoją ostatnią ofiarę, 16-letnią Lynette Ledford, Bittaker i Norris uprowadzili w wieczór Halloween, 31 października 1979 roku. Ledford została przez nich porwana, gdy stała przed stacją benzynową i próbowała złapać okazję, aby dostać się do domu z pracy w dzielnicy Sunland-Tujunga w Los Angeles. Po zaakceptowaniu oferty podwiezienia do domu i wejściu do vana, Norris zaproponował Ledford skręta, którego ona jednak odmówiła. Bittaker pojechał furgonetką do zacisznej ulicy, gdzie Norris wyciągnął nóż, a następnie związał i zakneblował Ledford taśmą budowlaną.
Bittaker następnie zamienił się miejscami z Norrisem, który jeździł bez celu po mieście przez ponad godzinę, podczas gdy Bittaker przebywał w tym czasie razem z Ledford w tylnej części furgonetki. Po usunięciu taśmy budowlanej z ust i nóg dziewczyny, Bittaker zaczął dręczyć Ledford: początkowo uderzając ją i przedrzeźniając, a potem bijąc ją wielokrotnie i krzycząc na nią, aby ‘coś powiedziała’, a gdy w końcu Ledford zaczęła krzyczeć, wrzeszczał na nią, aby ‘krzyczała głośniej’. Gdy Ledford nadal krzyczała, Bittaker pytał ją nadal bijąc: ‘Co się stało. Nie lubisz krzyczeć?’
Kiedy Lynette Ledford zaczęła płakać, błagała również Bittakera, mówiąc: ‘Nie, nie dotykaj mnie’. W odpowiedzi Bittaker znowu kazał jej krzyczeć tak głośno jak to możliwe, a później zaczął na przemian uderzać ją młotkiem, bijąc pięściami w piersi i torturując obcęgami, a przy tym gwałcąc ją waginalnie i analnie. Wielokrotnie Ledford błagała go, żeby przestał i ciągle powtarzała: ‘O nie, nie!’ Wszystkie tortury i gwałty, których się na niej dopuścili nagrali na taśmę magnetofonową. Norris powiedział później podczas przesłuchania, że podczas jazdy słyszał ciągłe krzyki dobiegające z tylnej części furgonetki. Bittaker na koniec włożył dziewczynie obcęgi do pochwy i odbytu i rozerwał jej narządy wewnętrzne.
Kiedy Norris zamienił się w końcu miejscami z Bittakerem, zmusił najpierw Lynette Ledford do seksu oralnego, a następnie ponownie włączył magnetofon, który był włączony wcześniej przez większość czasu, który Bittaker spędził sam na sam z szesnastolatką. Norris wrzasnął wtedy do Ledford: ‘Śmiało krzycz, albo zaraz sprawię, że będziesz darła się w niebogłosy’. W odpowiedzi Ledford mówi: ‘Będę krzyczeć, jeśli przestaniesz mnie bić’. Potem słychać kilka piskliwych wrzasków wydobywających się z gardła zmaltretowanej dziewczyny, a potem znów daje się słyszeć głos Norrisa: ‘Krzycz mała, krzycz, dopóki nie powiem stop’.
Norris następnie sięgnął po młot, a widząc to Lynette Ledford krzyknęła: ‘O, nie!’ Potem Roy uderzył raz dziewczynę w lewy łokieć. Dziewczyna płacząc poinformowała wtedy mężczyznę, że złamał jej łokieć i zaczęła błagać: ‘Nie bij mnie ponownie’. W odpowiedzi Norris podniósł młot do góry, a Ledford zaczęła wielokrotnie krzyczeć: ‘Nie!’ Później Roy uderzył ją w to samo miejsce 25 razy z rzędu, mówiąc jej: ‘Co ty tak ciągle szlochasz?!’, podczas gdy Lynette przez cały ten czas płakała i krzyczała.
Po około dwóch godzinach trzymania w niewoli, Norris zabił Lynette Ledford przy użyciu wieszaka z drutu, którego oba końce zacisnął obcęgami. Ledford nie broniła się zbyt długo podczas duszenia i zmarła z otwartymi oczami”.
        Pyta mnie więc moje dziecko, czy nie jest przypadkiem tak, że Jezus umierając na krzyżu mógł nie mieć o wiele gorzej od tej dziewczynki. Ja jej oczywiście odpowiadam, że, jak słyszałem śmierć na krzyżu była torturą szczególnie wymyślną, więc pewnie owo cierpienie miało jednak swoją moc. Dodaję przy tym jednak – choć tym razem jednak juz z mniejszym przekonaniem – że Pan Jezus, nasz Bóg, sam się wydał na ową straszną śmierć i to w dodatku nie przez jakieś swoje niefortunne decyzje, ale oddając siebie za nas, za cały świat. I kiedy my tak sobie oczywiście gadamy i każde z nas wie, że czas przede wszystkim to wyłącznie nasze nędzne złudzenie, a cierpienie Jezusa na krzyżu staje się coraz bardziej nie do wytrzymania z każdym naszym grzechem, jednak przy tym wciąż zadajamy sobie pytanie, w którym miejscu tej całej historii jesteśmy my? Rozmawiamy o cierpieniu Jezusa, cierpieniu księdza Boboli, i cierpieniu owej Ledford i zastanawiamy się nad granicą między świętością a zwykłym przypadkiem, ale też wciąż nad ową niezbadaną tajemnicą, o której wspomniałem na samym początku tych refleksji: jakie ma szanse każdy z nas, by sobie zasłużyć na zbawienie. A nie ukrywajmy, takich męczenników jak Lynette Ledford, czy ksiądz Bobola, było od czasów Jezusa znacznie więcej ich dwoje.
      I w tym momencie pojawiają się nie tylko owi niegdysiejsi Kozacy, ale osoby jak najbardziej żywe, wręcz jedni z nas, tacy jak wspomniani Norris i Bittaker, a ja się zastanawiam, czy nie jest przypadkiem tak, że oni jak najbardziej oczywiście zostaną potępieni na wieczność – to jest zresztą ten jedyny moment kiedy nie wierzę w nieskończone Boże miłosierdzie – co do nas jednak, czyli, całej reszty, sprawa pozostaje nierozstrzygnięta. No dobra, ksiądz Bobola musi zostać zbawiony i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości, no ale co z tą dziewczynką? Czy ona umierając miała, tak jak św. Andrzej, Jezusa i Maryję na ustach, a jej cierpienie było zarazem jej jedyna zasługą? No i znów, gdzie w tym wszystkim znajdujemy się my, tak zwany „decent folk”, bez jakichkolwiek zasług i bez jakiejkolwiek szczególnej historii? Jakie miejsce dla nas przyszykował Dobry Bóg? Mówię o miejscu, gdzie nie poczujemy się, czy t w jedną, czy drugą stronę, szczególnie niesprawiedliwie potraktowani.
      Powiem szczerze, że tu nie mam odpowiedzi i równie szczerze podejrzewam, że gdy idzie o mnie, to w tym strasznym, a jednocześnie pięknym świecie to ja osobiście zasługuję wyłącznie na to, by zniknąć w niebycie.
      No ale o tym z drugiej strony nie było w Piśmie ani słowa, prawda proszę Księdza?
      I takie to ogarnęły mnie refleksje o poranku. Na koniec przepraszam wszystkich, którym zepsułem tę piękną niedzielę, pierwszą po wielu tygodniach, kiedy to, jak donosi część mediów, w kościołach będzie mogło się zbierać już 10 osób na metr kwadratowy, a za tydzień może nawet  i więcej.



sobota, 16 maja 2020

Fabryka zabójców spod znaku uśmiechniętej Polski


Dziś, kiedy ten miejscami dość nerwowy tydzień dobiega szczęśliwego końca, a dzień taki piękny, nie będzie źle przedstawić Państwu mój najnowszy felieton dla „Warszawskiej Gazety”. Zapraszam.


      Od minionego weekendu myślę dużo o pewnym obywatelu z miasta Przemyśla, nazwiskiem Kamil Kurosz, który w ramach internetowej aktywności, zamieścił szereg komentarzy, w których albo namawiał do zamordowania Jarosława Kaczyńskiego, albo osobiście deklarował chęć przeprowadzenia owego aktu. Dziś Kurosz jest, jak słyszę, aresztowany i grożą mu zarzuty karne, a ponadto został właśnie wyrzucony z pracy, a ja przyznam szczerze, że mu bardzo współczuję. Oczywiście biorę pod uwagę, że już jutro może się okazać, że redaktor Czuchnowski z „Gazety Wyborczej” zainicjuje zbiórkę pieniędzy na kaucję dla Kurosza, europosłowie Koalicji Europejskiej zwrócą się do Brukseli o interwencję, Kurosz zostanie natychmiast wypuszczony na wolność, prezydent Trzaskowski zapewni mu w Stolicy wikt i opierunek i zatrudni na godnych warunkach w warszawskim Ratuszu, on będzie nadal sobie na Twitterze używał jak dotychczas, a moje współczucie cholera weźmie. Myślę sobie jednak, że to jest strasznie niesprawiedliwe, kiedy jak zwykle z kłopotów trzeba wyciągać pionki, podczas gdy grubsze ryby pozostają całkowicie bezpieczne.
        Wrzucił ten bałwan swoje zabójcze wersety, wiedząc prawdopodobnie, że on nie robi nic innego jak tylko realizuje politykę tych, którym zaufał. Mało tego. Obserwując przez lata, jak swobodnie korzystają z wolności słowa jego idole – posłowie, dziennikarze, profesorowie prawa, byli prezydenci, czy liczni przedstawiciele zawodów artystycznych, że już nie wspomnę o zwykłym internetowym planktonie, gdzie tego rodzaju ogólność, jaką on zdecydował się zaprezentować, jest traktowana pogardliwym wzruszeniem ramion – miał wszelkie prawo, by uznać, że on nie robi nic absolutnie nagannego, a już z całą pewnością nie z punktu widzenia prawa. Dlatego też, kiedy pomyślę o tym, jak on się musiał czuć, kiedy zrozumiał, że trafiło na niego i on się z tego trafienia może już nie podnieść, jest mi z jego powodu naprawdę przykro. Mam przynajmniej nadzieję, że do poniedziałkowego ranka on jeszcze niczego nie podejrzewał i przynajmniej kiedy po niego przyszli, to nie był po nieprzespanej nocy.
       Myślę więc o tych, którzy go do owej brudnej roboty wysłali i którzy dziś udają, że nie wiedzą kto to taki. Ale myślę też o tych, których my nie znamy, a którzy obsiedli różnego rodzaju media społecznościowe i swoimi komentarzami doprowadzili Kurosza do takiego stanu drżenia, że on już nie potrafił kontrolować, od którego momentu przestał być wykonawcą, a stał się animatorem owej kampanii przemocy.
       Bo też i na niego można ostatecznie patrzeć jak na kogoś, kto wcale nie planował nikogo zabijać, tyle że bardzo liczył na to, że ktoś to zrobi za niego. A skoro tak, to należy przyjąć, że ów projekt, dla którego nawet nie mam już nazwy, na tym właśnie polega: na produkcji pewnego szczególnego rodzaju zabójców, i to bez względu na to, czy się pojawią w Gdańsku, w Łodzi, w Przemyślu, czy choćby na Placu Defilad w Warszawie.


     

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...