piątek, 17 września 2021

Liberalizm napada, trzymajmy się za kieszenie

 

      Dowiedziałem się właśnie, że w Nowym Jorku, rok w rok od roku 1948, organizowane jest wydarzenie pod nazwą Gala Met. Z powodów, o których później, pozwolę sobie przedstawić ów projekt bardziej szczegółowo. Otóż owa gala, formalnie określana jako Costume Institute Gala ewentualnie Costume Institute Benefit, ale znana również jako Met Ball, to doroczna impreza związana ze zbieraniem funduszy na rzecz czegoś co funkcjonuje jako Costume Institute przy Metropolitan Museum of Arts w Nowym Jorku o genralnie chodzi o to, by tam się pojawić i zaprezentować jakiś nadzwyczaj interesujący strój. Jak już wspomniałem, gala powstała w roku 1948, jej pomysł, poza zbieraniem pieniędzy sprowadzał się do bogatej bardzo kolacji o północy, a bilety sprzedawane były po $50 od głowy. Jednak już w roku 1973 roku Met Gala zyskała pozycję luksusowego wydarzenia, określanego niekiedy jako „klejnot w koronie nowojorskiej elity”, a dziś Met Gala uważana jest za jedno z najważniejszych i najbardziej ekskluzywnych towarzyskich wydarzeń, gdzie za wstęp trzeba zapłacić już nie głupie 50, lecz 35 tys. dolarów, za stolik natomiast owych dolaró 200 tys. Nastąpiła jednak jeszcze jedna zmiana. Otóż dziś fundusze nie są tak ostentacyjnie zbierane na owe abstrakcyjne kostiumy, ale wszystko wtopiło się w powszechną dobroczynność i gdy chodzi o ten najświeższy cel, ten był znacznie bardziej konkretny, czyli tak zwana „pomoc”. Pomoc komu? A diabli wiedzą, obojętne.

      Skąd się dowiedziałem o owej gali? Z Internetu oczywiście, a konkretnie od amerykańskich internautów, którzy zauważyli, że w tym roku na gali, oprócz zwyczajowych piosenkarzy aktorów i wszelkich innych celebrytów, pojawiła się Alexandria Ocasio-Cortez, członek Izby Reprezentantów z ramienia Partii Demokratycznej, a konkretnie jej najbardziej lewackiego skrzydła, i wystąpiła w sukni – jak rozumiemy za kolejne 200 tys. dolarów – z napisem „Opodatkować bogatych”. Ów wybryk okazał się tak głośny, że w Stanach Zjednoczonych wywołał powszechny szok, dotarł również tu do nas i wywołał taką reakcję, że magazyn „Wysokie Obcasy” zdecydował się błyskawicznie wziąć tę bezczelną idiotkę w obronę, cytując jej odpowiedź na wszelkie zarzuty, gdzie stwierdziła że „zanim ktoś zacznie szaleć, wybrani urzędnicy NYC są regularnie zapraszani na galę i uczestniczą w niej ze względu na obowiązek nadzorowania instytucji kulturalnych naszego miasta, które służą społeczeństwu. Byłam jedną z kilku obecnych” i dodała „Nadszedł czas na opiekę nad dziećmi, opiekę zdrowotną i działania klimatyczne dla wszystkich. Opodatkować bogatych”.

       „Wysokie Obcasy”, jako oczywiście adwokaci owego strasznego zakłamania piszą, że powyższymi słowami Ocasio-Cortez „zamknęła usta hejterom”, my tu jednak po raz kolejny stajemy oko w oko z problemem, który niestety będzie już tylko pęczniał, a mianowicie kłamstwa którego dotchczasowy świat nie widział, a które w tak dojmujący sposób przedstawił George Orwell w swojej ponurej wizji roku 1984.

       Swoją drogą, to jest bardzo ciekawe, że owo znane nam przecież od lat hasło „opodatkować bogatych” nigdy tak naprawdę nie wyszło z ust ludzi ciężkiej pracy, którzy świetnie znają ewangeliczną przypowieść o talentach i wiedzą, że nic nie jest za darmo, lecz od zawsze głoszone jest przez tych, którzy wręcz odwrotnie, są głęboko przekonani, że za darmo to tylko się wożą idioci. I to oni, z sobie tylko znanego powodu, szczują tych biednych przeciwko sobie, wiedząc jednocześnie że sami są zwyczajnie nie do ruszenia. W pewnym sensie, przypominana to walenie kijem po klatce z tygrysem, tyle że tu różnica jest taka, że tygrys ma zarówno ich, jak i ich kij głęboko w nosie.

      Czytam ostatnio książkę dziennikarza telewizji Fox News, Tuckera Carlsona, zatytułowną „Ship of Fools”, gdzie ten w części poświęconej Facebookowi pisze tak: „Pełen zachwytów artykuł w magazynie ‘Time’ z roku 2014 zamieszcza zdjęcie Zuckerberga otoczonego przez grupę biednych indyjskich dzieci, z podpisem: ‘Naszą misją jest połączyć wszystkich na świecie’.

Autor artykułu zauważa w pewnym momencie, że Facebook ma biznesowy interes w uzależnieniu każdego człowieka od mediów społecznościowych. Jednak już po chwili pojawia się sugestia, że prawdopodobnie ‘prawdziwym motywem Zuckerberga jest pomnażanie powszechnej zamożności i ratowanie ludzkiego życia’”.

        A więc tak wygląda scena po której się próbujemy poruszać. Ona jest potraktowana czymś bardzo podstępnym. Uważajmy, byśmy się nie poślizgnęli.



wtorek, 14 września 2021

Kto im przyniósł ten kij, kto im podkuł te buty

 

Cudem zupełnym odnalazły się dwa jeszcze egzemplarze mojej książki „Palimy licho, czyli o TymKtóryNiePrzepuszczaŻadnejOkazji”, z nadzwyczajnym wstępem naszego księdza Rafała Krakowiaka, i dziś już praktycznie nie do zdobycia. Jeśli ktoś jest gotów za nią zapłacić 200 zł, bardzo proszę o kontakt pod adresem k.osiejuk@gmail.com. Dla przypomnienia, o czym mowa, powracam do tekstu jeszcze sprzed ośmiu lat, jak najbardziej w temacie i niestety wciąż na czasie.

 

 

      Żona moja wprawdzie, ile razy zaczynam coś pomrukiwać na temat tego, że kiedyś było lepiej, na mnie krzyczy, a co gorsza robi to dokładnie w taki sam sposób, jak to ma w zwyczaju w chwilach, kiedy ją informuję, że mnie bolą nogi, albo, że w ogóle jestem zmęczony. Dlaczego „co gorsza”? Dlatego mianowicie, że to wskazuje wyraźnie, iż nie mamy do czynienia ze sporem intelektualnym, ani nawet historycznym, ale ze zwykłym stwierdzeniem faktu, że moje opinie nie mają tu żadnego znaczenia, bo jestem starym, wiecznie marudzącym dziadem. A zatem, to, co mnie spotyka, to jeszcze jeden wariant tej samej, jakże irytującej, choć klasycznej wręcz, insynuacji ograniczającej się do słów: „Jesteś pijany i zdenerwowany”.

      A mimo to, są sytuacje, kiedy ja jestem absolutnie przekonany, i nie ma siły, która by mnie tu przesunęła choćby o milimetr, że było lepiej. No, weźmy na przykład ostatnie wydarzenia: O ile czegoś nie przegapiłem, nie wydaje mi się, żeby kiedyś matki i ich partnerzy tłukli na śmierć swoje małe dzieci. Nie przypominam sobie, bym za Gierka, czy nawet za Jaruzelskiego, ale też i nawet za Wachowskiego, czytał tyle na temat tego, że gdzieś jakaś para – najczęściej dziewczyna i jej chłopak, lub kolega chłopaka – najpierw, połamali swojemu paromiesięcznemu dziecku sześć żeber, a następnie je, zapewne w humanitarnym odruchu skrócenia cierpień, zabili. Może czegoś nie pamiętam, ale też nie przypominam sobie, bym gdzieś czytał, że jacyś młodzi wsadzili swoje paromiesięczne dziecko do piekarnika i je upiekli, bo doszli do przekonania, że ono jest Golumem.

      A więc, musimy jednak przyjąć, że coś się dzieje. Że ów natłok wydarzeń tego typu nie może być wynikiem jakiegoś szczególnego przypadku. To nie jest tak, że, czy to z powodu globalnego ocieplenia, czy może jakichś plam na słońcu, czy może wejścia Polski do europejskiej wspólnoty, nagle matki i ojcowie w Polsce zaczęli po kolei i masowo zabijać własne dzieci. Nie wierzę również w to, że owa fala zabójstw jest spowodowana tym, iż rodzice sobie popili i stracili rozum, albo że przyszli goście, w telewizji był ciekawy program, dziecko się darło, no i ktoś tam nie wytrzymał. Nie sądzę wreszcie, że to wszystko jest z tej biedy, tej beznadziei i tego powszechnego lęku o przyszłość; że ci młodzi są tak zestresowani, że czasem zwyczajnie im nie wytrzymują nerwy, no i się odgrywają na tych najsłabszych.

      To wszystko, moim zdaniem, możemy bardzo łatwo wykluczyć, choćby z tego względu, że za komuny ludzie chlali wcale nie mniej, niż dziś, telewizja – ze względu na ubogość oferty – potrafiła wciągać znacznie bardziej, niż dzisiaj, no i wreszcie ludzie też mieli swoje zmartwienia, prawda? A może się mylę? Może nie mieli?

       Poza tym, ja mam bardzo mocne przekonanie, że gdyby tu szło o wódkę, nawet tę sprzedawaną gdzieś po trzy złotę za flaszkę, czy zwykłe zbydlęcenie, to byśmy coś na ten temat słyszeli. Uważam, że gdyby to o to chodziło, do nas by natychmiast przyszedł jakiś psycholog i wytłumaczył, jak to do tego typu nieszczęść dochodzi. Tymczasem tu mamy kompletną ciszę. Dowiadujemy się, że gdzieś znów, skutkiem ciężkiego pobicia, zmarło jakieś niemowlę, i poza tym, o tych, którzy je zamordowali nie wiemy nic. Można by uznać, że, zwyczajnie, coś jednemu czy drugiemu strzeliło do łba, i stało się. Jaka więc tu jest tajemnica?

      Otóż, moim zdaniem, tu musi chodzić o narkotyki. I nie jakieś szczególnie wyrafinowane, bo te jednak kosztują, ale albo o zwykłą trawę, albo jakieś dopalacze. A więc to, co jest przez część jak najbardziej oficjalnego establishmentu wręcz reklamowane, jako całkowicie naturalne i bezpieczne.

      Gdyby stało się wiedzą powszechną, że któraś z tych mam, z którymś z jej tak zwanych partnerów, czy kolegów partnera, czy z byłym partnerem, się zwyczajnie tak najarali, iż od tego dymu by się im poprzewracało we łbach, należałoby się zainteresować tak zwanym kontekstem. A to mogłoby się już okazać bardzo niewygodne. I nie można by sprawy zamknąć jakąś pozorowaną dyskusją w telewizji, czy na łamach prasy, z której wniosek byłby tylko taki, że może lepiej zalegalizować, bo to, co dziś jest na rynku, to jakieś świństwo. Trzeba by było uczciwie i do końca odpowiedzieć na parę pytań i podjęć kilka poważnych kroków. A jednym z pierwszych byłoby wyciągnięcie z tej knajpy, gdzie całkiem niedawno ucinał sobie z Robertem Mazurkiem pogawędkę, Kamila Sipowicza i postawienie przed prokuratorem. A to nie leży w niczyim interesie. Przykro mi to mówić, ale obawiam się, że faktycznie w niczyim.

      Przychodzi kolejny dzień i znów czytamy, że gdzieś w Polsce, jak to śpiewał kiedyś Wojciech Młynarski, „Łódź Kaliska albo Kutno”, zostało zatłuczone na śmierć kolejne małe dziecko, a potem oglądamy tę wychudzoną, czarnowłosą wampirzycę, i jakiegoś durnia w czapce, lub w kapturze, jak ich wloką do radiowozu, lub po schodach do budynku któregoś z komisariatów. I znów ani słowa o tym, co się tak naprawdę stało. I obawiam się, że się tego nie dowiemy tak długo, aż to wszystko, Bóg da, wreszcie trzaśnie. No i wtedy się dopiero przerazimy.



 

piątek, 10 września 2021

O Kusym i jego dzieciach

 

Dziś przedstawiam Państwu swój najnowszy felieton z "Warszawskiej Gazety". Powinno być mocno. 


      Stało się że postanowiłem sprawdzić co słychać na niesławnym Onecie i stamtąd właśnie dowiedziałem się, że w Wielkiej Brytanii powstał telewizyjny program zbudowany na następującym pomyśle. Otóż na scenie ustawionych jest pięć kabin, w których znajduje się pięć raz to kobiet, raz mężczyzn, kompletnie nagich, których genitalia są kolejno oceniane pod kątem atrakcyjnosci przez biorących udział w zabawie kobietę lub mężczyznę. Genitalia są eksponowane w pełnym przybliżeniu i w równie pełnym przybliżeniu omawiane na oczach zgromadzonej przed telewizorami publiczności tak długo aż z pięciu bohaterów programu zostanie tylko jeden i wówczas osoba dokonująca wyboru sama się obnaża, a następnie oboje udają się za kulisy by tam, póki co, jeszcze z dala od kamer, odbyć ze sobą stosunek seksualny.

      Tekst w Onecie ideę owego programu zasadniczo pochwala, jego główna myśl związana jest natomiast z faktem, że jedna z polskich stacji telewizyjnych ów projekt zakupiła, wyprodukowała jego polską wersję, nadaje ją na ogólnodostępnych platformach, i wszystko byłoby pięknie gdyby nie fakt, że w polskiej wersji nie ma ani Murzynów, ani przedstawicieli ruchu LGBT, ani nawet osób niepełnosprawnych, a to, zdaniem Onetu, jest demonstracją nazistowskiej polityki wykluczania.

      Wbrew temu jednak co by się mogło wydawać, powodem dla którego powstaje dzisiejszy felieton, nie jest chęć polemiki z obsesjami redaktorów Onetu, lecz przede wszystkim sam ów fakt, że oto doszliśmy do momentu gdzie tego typu perwersja stała się częścią publicznego przekazu, a jednocześnie – co gorsza – współczesnej cywilizacji. Ale jest jeszcze coś. Otóż jak wiemy, tak zwana polityczna poprawność stawia przed nami tak wiele wymagań, że niekiedy nawet najbardziej uważni z nas nie są w stanie nadążyć za kolejnymi zmianami. Ostatnio doszło wręcz do tego, że nie wolno nam powiedzieć komplementu kobiecie, aby nie zostać posądzonym o próbę gwałtu, czy może nawet i faktyczny gwałt. I oto okazuje się, że dokładnie ten sam świat, który terroryzuje Bogu ducha winnych ludzi groźbą społecznego, towarzyskiego oraz zawodowego wykluczenia z tak trywialnych powodów, urządza publiczne widowisko, podczas którego kobiety nie dość że są traktowane gorzej niż małpy w cyrku, to jeszcze apeluje o to, by wśród wspomnianych małp były też na przykład małpy zdeformowane, bo w ten sposób będzie uczciwiej, a kto wie czy też nie ciekawiej.

        Jednak ów paradoks nie jest pierwszym powodem mojego zainteresowania sprawą. Otóż nie ulega dla mnie wątpliwości, że moment w którym doszło do tego rodzaju cywilizacyjnego upadku, to też jest pewnego rodzaju demonstracja prawdziwych intencji, jakie stoją za coraz to nowszymi projektami w przestrzeni wyznaczanej przez polityczną poprawność. Im tak naprawdę wcale nie chodzi o szacunek dla różnorodności i walkę z wykluczeniem. Cel jest jeden: z historii świata wykreślić jego sam początek, czyli grzech Adama i Ewy, i zapowiedź ostatecznego upadku Szatana. Tego nam oni nie darują.



czwartek, 9 września 2021

O lewych prawych i prawych lewych

 

      Nie pamiętam dziś oczywiście, kiedy to było dokładnie, bo wiele lat już minęło, natomiast bardzo dobrze pamiętam jak w którymś z wywiadów Jarosław Kaczyński stwierdził, że kiedyś, owszem, on marzył o tym by stworzyć typową partię kadrową – o ile dobrze pamiętam, on tego właśnie słowa użył – ale dziś widzi, że to jest nie do wykonania. A ja od razu zrozumiałem, o co mu chodzi. Gdyby on był osobą mniej opanowaną, a przede wszystkim gdyby polityczna sytuacja pozwalała na tego typu dezynwolturę, on by powiedział po prostu, że w warunkach jakie mu zostały udostępnione, on musi się genralnie otaczać bandą durniów i starać się by oni jakimś cudem by;i mu posłuszni. Tu jednak było jak było, więc on tylko jak najbardziej delikatnie przedstawił sytuację i zaapelował do nas o wyrozumiałość.

      Gdy chodzi o mnie, to ja praktycznie od pierwszego momentu gdy dowiedziałem się o istnieniu Jarosława Kaczyńskiego, pozostaję w przekonaniu, że gdyby nie on, to nam – podobnie jak wielu przed nami – nie pozostaje nam nic innego jak machnąć na całą tę politykę ręką i zająć się sobą i swoimi sprawami. Gdy chodzi natomiast o to, co poza Kaczyńskim, to ja oczywiście mam swoje typy, ale nie wierzę by ktorykolwiek z nich zdołał to unieść. Wprawdzie dziś, kiedy piszę ten tekst, odnoszę wrażenie że przy tym co prezentuje tak zwana totalna opozycja, nawet ja z moim sąsiadem Józkiem bylibyśmy w stanie wygrać wybory, niemniej jednak wciąż dobrze pamiętam tamto zdanie: O stworzeniu partii kadrowej nie ma co marzyć. I dopowiadam naturalnie już tylko sobie: ... bo poza nim mamy do czynienia wyłącznie albo z bandą idiotów, albo bezczelnych cwaniaków.  

     Skąd przyszło mi dziś do głowy, by wchodzić w ten akurat temat? Otóź głównie ze względu na tych drugich. Otóż ja już od dłuzszego czasu zbierałem się do tego, by w jakiś sposób skomentować nieustanną obecność w tak zwanych „naszych” mediach któregoś z braci Karnowskich na zmianę z Tomaszem Sakiewiczem. Co ja mam do nich? To mianowicie, że – pomijając oczywiście wszystkie inne wcześniejsze doświadczenia, które mi akurat w pełni wystarczą –  ile razy widzę któregoś z nich w telewizji TVP Info, a przy okazji nie mogę nie zauważyć, że Sakiewicz niezmiennie w tle swojej wypowiedzi eksponuje wielki napis „Gazeta Polska”, a Karnowski, zanim włączone zostaną kamery, starannie dekoruje się przy pomocy całej kupy świetych obrazków, tak by nikt ani przez chwilę nie pomyślał, że z niego katolik jak z koziej dupy trąba, to, przepraszam bardzo ale mam ochotę się wyrzygać.

       No i tu wracamy do problemu kadr. Jak wiemy, zarówno tygodnik „Sieci” – swoją drogą, co nadzwyczaj znaczące, ta nazwa ma tyle samo sensu, co niesławny tytuł „Wyborcza” – jak i „Gazeta Polska” zostały oficjalnie – poza oczywiście TVPInfo – uznane za główne media, które są w stanie skutecznie transmitować propagandę aktualnej władzy. I proszę mnie dobrze zroumieć: Ja nie mam nic przeciwko obecnie rządzącym i przeciwko propagandzie, zwłaszcza w czasie wojny; stwierdzam jedynie fakty.

       A fakty są takie, że kiedy obserwujemy występy czy to jednego – daje słowo, że ja ich nie odróżniam – z Karnowskich, czy Sakiewicza, to ja jedno wiem na pewno: Kiedy Jarosław Kaczyński mówił, że stan rzeczy jest taki, że na cuda nie można liczyć, to on też miał na myśli Karnowskich i Sakiewicza. I to stąd ten rok w rok Człowiek Roku, i te fałszywe jak jasna cholera podziękowania i laudacje ze strony czy to Prezesa, czy Premiera, czy Prezydenta. W końcu, jakie oni mają wyjście?

      Ktoś mnie zapyta, skąd mi dziś akurat przyszło do głowy, by się zajmować takim Karnowskim na przykład, skoro ja już wystarczająco dużo razy widziałem ten jego świętojebliwy wystrój mieszkania podczas telewizyjnych występów, a ja przyznaję, że owszem, można było zareagować wcześniej. Wczoraj jednak, jak wiemy, Polska reprezentacja piłkarska rozegrała mecz z Anglią i go szczęśliwie zremisowała. Jak się domyślamy, zarówno Premier, jak i Prezydent natychmiast opublikowali zwyczajowe gratulacje i gdy wydawało się, że reszta już zostanie złożona na barki zwykłych internautów odezwał się Jacek Karnowski z czymś takim:

„To był piękny dzień! Wielkie brawa dla naszej reprezentacji! Mecz, o którym będziemy opowiadali naszym dzieciom!”

       W czym rzecz? Otóż chodzi oto, że moim zdaniem Jacek Karnowski nawet nie oglądał tego meczu. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że kiedy polska reprezentacja walczyła z Anglią, on był zajęty czymś kompletnie innym? Czemu tak myślę? Ano temu, że wczorajszy mecz nie miał w sobie nic z historyczności. To był jeszcze jeden piłkarski mecz, o którym każdy z nas, jeśli w ogóle o nim słyszał, zapomni w ciągu kilku miesięcy. Są oczywiście mecze polskiej reprezentacji, o których opowiadać będziemy swoim dzieciom, czy, jak to się ma w moim przypadku, wnukom, no ale nie przesadzajmy. Czemu więc Jacek Karnowski postanowił wyskoczyć z tym tweetem? Moim zdaniem, odpowiedź jest jedna: On postanowił dołączyć do Prezydenta i Premiera, by zarówno jeden jak i drugi broń Boże nie zapomnieli o nim, zwłaszcza gdy ten grubas Sakiewicz się w porę nie zorientował.

         I znów, pojawia się pytanie, czemu ja robię sprawę z czegoś tak w gruncie rzeczy małego? A ja oczywiście chętnie odpowiadam. Sprawa jest, bo po raz kolejny – tym razem, moim zdaniem, w sposób najbardziej widoczny – okazuje się, że kiedy z taką determinacją Polska walczy z agresją kierowaną wobec niej z każdej możliwej strony i znikąd ratunku, ogólnopolskie media – a więc wszystko co jest – są w rękach albo obcej agentury, albo bandy cwaniaków, którzy nie są nawet w stanie udawać, że są szczerzy.

    Nie jest dobrze, za to z całą pewnością mamy Jarosława Kaczyńskiego, no i – tu mamy temat na osobny felieton – TVP, w tym oczywiście TVP Info po dtwardym zarządem Jacka Kurskiego.

     Tak czy inaczej, gdy chodzi o propagandę, nie ma najmniejszej wątpliwości, że po tamtej stronie, mamy pełną mobilizację. I chroń nas Panie Boże od tego, byśmy mieli zainwestować w projekty podsuwane nam przez tych o których tu było i tak zbyt dużo. Bo diabli wiedzą, kiedy nastąpi moment, że im się nagle wszystko odmieni.



wtorek, 7 września 2021

Gdy nienawiść zżera mózg

 

         Wczorajszy dzień minął nam na komentowaniu sejmowej debaty, zorganizowanej w sprawie stanu wyjątkowego wprowadzonego przez prezydenta Dudę na granicy z Białorusią. Ponieważ dla każdego zdrowo myślącego człowieka zarówno sama decyzja Prezydenta, jak i naturalnie sytuacja, jaka ma miejsce na granicy, nie podlegają jakiejkolwiek dyskusji, szaleństwo jakie od pewnego czasu możemy zaobserwować po opozycyjnej stronie politycznej sceny, z kumulacją w postaci sejmowej debaty, podczas której ludzie, wydawałoby się pozostający przy zmysłach, zachowywali się jakby nagle zwyczajnie zwariowali, musiało wywołać przynajmniej zdziwienie. Ja osobiście, przyznam zupełnie szczerze, stoję całkowicie bezradny wobec tego co widzę i słyszę. Oczywiście wcześniej wielokrotnie zdarzało się nam trafiać na takie czy inne objawy szaleństwa, niemniej jednak dziś, gdzie z jednej strony Polska staje wobec naprawdę szczególnej agresji ze strony sasiedniego państwa, a z drugiej ludzie, jak mówię, wydawałoby się, że w pełni władz umysłowych, robią wrażenie kompletnie obłąkanych, stwierdzam że jestem zwyczajnie bezradny.

         Siedzę tu sobie i zastanawiam się, czy to naprawdę jest możliwe, że oni aż tak zgłupieli w tej swojej nieszczęsnej opozycji, czy może ich postępowanie skrywa jakiś bardzo przebiegły plan i nagle wpadam na coś, co – przynajmniej mam taką nadzieję – wskazuje, że o żadnym planie mowy być nie może.

         Oto prezydent Andrzej Duda zamieścił na Twitterze następujący tekst:

„19 sierpnia1944 roku w Warszawie Niemcy zamordowali osiem Sióstr Szarytek w odwecie za to, że dały schronienie chorym Żydom. Siostry zostały oblane benzyną i żywcem spalone. Nie ma narodu, który by tyle wycierpiał za niesienie pomocy Żydom... Nie prosimy o wiele, jedynie o prawdę…”.  

         Oryginalny tweet Prezydenta, jako że adresowany przede wszystkim nie do nas, lecz do nich, napisany był w języku angielskim, a zatem ja tu zamieszczam jedynie tłumaczenie, zapewniając jednak, że odpowiednie służby stanęły na wysokości zadania i to co Prezydent chciał zakomunikować, zakomunikowane zostało w sposób perfekcyjny. I oto w momencie, gdy wydawałoby się, że stoimy wobec czegoś, przy czym atak na polską granicę ze strony prezydenta Łukaszenki robi wrażenie jakiegoś żartu, i jedyną możliwą reakcją jest albo płacz, albo milczenie, okazuje się że ze strony delegatury totalnej opozycji w Internecie spada skierowany pod adresem Prezydenta, ale co ciekawe też Polski, tak nieprawdopodobny hejt, że powiedzieć, że brak mi słów, to jest zdecydowanie za mało. Proszę posłuchać:

„Zapomniał Anżej wspomnieć o szmalcownikach, bo to też ważny, lecz kompromitujący element historii i antysemityzmu polskiego”;

„A może by tak kilka słów o Jedwabnem, szmalcownikach itp”;

„Polacy nie byli święci, dzisiaj zakłamuje się historię. Warto uderzyć się w pierś tam, gdzie ludzie zawinili”;

„Oni tylko wykonywali rozkazy wtedy, no wiesz tak jak nasza straż graniczna”;

„I napisałeś po angielsku, żeby wyglądało mądrzej i poważniej? Andrzej tobie już nic nie pomoże”;

„Byku, czytałeś co napisałeś”;

„Weź się Pan w końcu do roboty, bo zaraz zima i znowu urlop”;

„Po serii sportowej, teraz przyszła kolej na serię historyczną. Polityką już się Pan nie zajmuje nawet na pokaz. Tylko objechać dożynki, najeść się kiełbasy, chleba ze smalcem i spać”;

„Proszę skończyć kompromitować urząd prezydenta”;

„Widać podbudowany zwycięstwem z San Marino i 15 miejscem Kubicy”;

„Opowiedz teraz jak ratowaliśmy Żydów w Jedwabnem”;

„Niech pan już idzie spać”;

„English yes my its very”;

„Nawet holokaust jest pretekstem do kłamstw”;

„Ukrywani żydzi nie ucierpieli?”;

„Endrju ar ju krejzi?”;

„Anzej, grubo dziś jedziesz”;

„Tato nie pij choć już spać”;

„Silny ośrodek myśli nazistowskiej powstał w Pałacu Prezydenckim”;

„Duda, ty ciulu! Gdybyś popełnił samobójstwo to Polsce byłoby lepiej! Idź ty pan kraba dmuchać, zamiast znów ośmieszać siebie i nas :( Idź, debilu, kraby dmuchać!”.

      Mógłbym tak oczywiście długo, bo naprawdę jest co pokazywać, ale uważam, że to jest idealny moment, by przypomnieć wszystkim tym, którzy się zasłuchali w ów syk, że komentujemy śmierć ośmiu sióstr zakonnych spalonych żywcem przez niemieckich oprawców. Wrócę jednak do tych krabów, bo uważam, że one najlepiej też odpowiadaja na pytanie, czemu opozycja w Polsce zachowuje się tak a nie inaczej wobec rosyjskiej agresji. To owe kraby właśnie objaśniają nam ostatnie wystąpienia ludzi, którzy, co by o nich nie mówić, nie są, wydawałoby się, jakimiś półprzytomnymi wariatami, śleczącymi przed swoimi laptopami i piszącymi komentarze na Twitterze. To są osoby publiczne o pewnej pozycji, no i było nie było takie co do których państwo uznało, że warto je utrzymywać. I też wygląda na to, że jedni i drudzy to jest to samo towarzystwo. Tymczasem wiele wskazuje na to, że poziom histerii jaki ogarnął tych z nich, którzy zostali zmuszeni do tego by  w demokratycznych wyborach oddać władzę, osiągnął rozmiary wręcz kosmiczne. A, jak wiemy, gdy chodzi o kosmos, mimo że specjaliści z NASA nas informują o nowych odkryciach na bieżąco, są rejony do których nawet oni nie mają dostępu.




 

niedziela, 5 września 2021

Czy podstępni homoseksualiści uratują ruch LGBT?

 

Jestem pewien, że niektórzy z nas zauważyli, że coś się tu zmieniło. I owszem. A stało się tak, że mój wybitny kolega, znany starszym czytelnikom jako Kamiuszek, w pewnym momencie zauważył, że utrzymywany tu przez tyle lat wciąż ten sam layout musi zacząć nużyć, a ja, mając wciąż wobec tego bloga jeszcze jakieś plany, uznałem że Kamiuszka rad należy słuchać i owych zmian dokonałem. Odwrotu już nie ma i miejmy nadzieję teraz tylko, że jeszcze trochę pociągnę. A teraz nowy tekst.      

 

 

      Gdyby ktoś z nas człowieka nie kojarzył, Bart Staszewski to pewien cwany bardzo homoseksualista, który zorientowawszy się odpowiednio wcześnie co do kierunku wiatru, postanowił zrobić na swojej tak zwanej „orientacji” finansową karierę i cel swój jak najbardziej osiągnął. Jak ów sukces wygląda w liczbach, tego oczywiście wiedzieć nie możemy, faktem jest natomiast że ów Staszewski, nie będąc nikim więcej jak jeszcze jednym homoseksualistą, uzyskał na tyle mocną pozycję na rynku, że w pewnym sensie wyparł z niego nawet posła Biedronia z tym drugim. Czym się konkretnie zajmuje Staszewski, skoro, jak już wiemy, poza swoim homoseksualizmem nie ma nic? Otóż jeździ on po Polsce, przed wjazdem do wybranej wioski nakleja na drogowskazie włąsnoręcznie przez siebie wykonaną tablicę z napisem „Strefa wolna od LGBT”, robi tablicy zdjęcie i owo zdjęcie wysyła w świat z informacją, że w Polsce prześladuje się homoseksualistów. Taki to geszeft. I jak się okazuje tyle wystarczy.

       I oto właśnie, gdy wydawało się, że zabrakło czy to tablic, czy wiosek, Bart Staszewski zaistniał ponownie, komentując publicznie fakt zatrudnienia w Ministerstwie Spraw Zagranicznych człowieka, który rzekomo, podobnie jak Staszewski, jest osobą homoseksualną, a ów fakt komentując, wezwał do zorganizowania publicznej akcji gnojenia człowieka, który rzekomo zdradził swoje środowisko i dał się zatrudnić w nazistowskim rządzie Prawa i Sprawiedliwości.

      Postępek Staszewskiego został oczywiscie natychmiast wykorzystany przez rządową propagandę jako bezprzykładny atak skierowany przez osoby homoseksualne na osoby homoseksualne, powodowany wyłącznie faktem, że w rzeczy samej mamy do czynienia z osobą homoseksualną, a podnoszone przy tym żądanie sprowadza sie do tego, by światowe instytucje zajmujące się promocją ideologii LGBT – w tym oczywiście Facebook i Twitter – Staszewskiego, jako klasycznego homofoba, natychmiast pozbawiły wszelkich honorów.

      A teraz dygresja. Gdy chodzi o homoseksualistów – o innych zboczeniach nie wspominam, bo nie mam tu jakichkolwiek doświadczeń – choć sam osobiście nie miałem okazji, moje dzieci akurat mają w tym temacie nieco do powiedzenia. Otóż każde z nich ma w swoim środowisku tego typu osoby i proszę sobie wyobrazić, że z tego co mi opowiadają wynika, że większość z nich nie chce mieć nic wspólnego z ideologią LGBT. Czemu tak? A otóż rzecz w tym, że dla nich to jest wyłącznie ideologia, która swoim zasięgiem nie obejmuje żadnego z nich, natomiast jak najbardziej jest skierowana pod adresem osób heteroseksualnych, którym głoszone tam hasła bardzo odpowiadają wyłącznie ze względów ideologicznych. I tu ja, jak najbardziej, mam pewne doświadczenie. Otóż, tak jak osobiście nie znam żadnego homoseksualisty, znam, czy to z opowiadań, czy osobistego doświadczenia właśnie, dziesiątki, czy wręcz setki osób, które nie dość że wspierają ruch LGBT sercem, to jeszcze bardzo chętnie nogami. A co ciekawe, żadna z tych osób z homoseksualizmem nie ma nic wspólnego poza tym, że w swoim opisie na Facebooku czy Tweeterze umieszcza znak sześciobarwnej tęczy.

      I tu dochodzimy do sedna rzeczy. Otóż wedle mojej wiedzy, ruch LGBT to w żaden sposób nie jest organizacja gromadzaca osoby homoseksualne, czy identyfikujace się z którąkolwiek z pozostałych 57 seksualnych orientacji, ale polityczny projekt, którego celem jest doprowadzenie do takiej rewolucji społecznej, która tradycyjną cywilizację przekształci w kompletnie nowy twór, którego kształtu nawet autorzy owych zmian nie są w stanie przewidzieć.

       I oto mamy Barta Staszewskiego, jego wypowiedź, oraz oburzenie które ona wywołała. Otóż moim zdaniem Staszewski zachował się w ten sam dokładnie sposób, który mu przyniósł dotychczasowe sukcesy. On, wzywajac do wdeptania w ziemię osoby jak by nie było homoseksualnej, doskonale wiedział, że nie ma do czynienia z bratem w zboczeniu, ale z wrogiem, który jest w stanie w jednej chwili pokazać, że cały ów ruch LGBT, a więc kotwica do której zarówno on jak i jego polityczni towarzysze są przyczepieni, to jeszcze jedno oszustwo, w niczym nie lepsze od tak zwanego numeru na babcię, czy policjanta.

       A to jest dla nich zagrożenie śmiertelne. W momencie gdy zacznie wypływać na wierzch ów fakt, że LGBT to nie ludzie, tylko ideologiczny projekt, oni mogą rownie dobrze się powiesić. Tu wprawdzie chodzi o jedną zaledwie osobę, ale ile takich jeszcze, które gotowe są publicznie oświadczyć, że dla nich całe to LGBT to gest, który w publicznej opinii ich wyłącznie kompromituje, zrównując ich z bandą jakichś psychopatów przebranych za świnie i dających się prowadzić na smyczy? W momencie gdy po tej stronie nastąpi choćby minimalny ruch i wszyscy ci spokojni homoseksualiści zechcą zabrać głos i poproszą, by się od nich łaskawie odpieprzyć, cały ów przekręt runie i nie zostanie po nim nic jak tylko złe wspomnienie. A tu, trzeba nam wiedzieć, jest wszystko, zaczynając od pieniedzy jak zawsze, a kończąc na władzy.

       Dlatego też nie traktujmy Barta Staszewskiego jak jakiegoś głupka, który ni stąd ni z owąd wyskoczył z przysłowiowych konopii. To jest człowiek z bardzo poważnymi papierami i w aktualnej sytuacji ani on ani żaden z jego sponsorów nie odpuści. I, obawiam się, że tu nawet na nic się nie zda informacja, że ów Staszewski jest normalnie łysy, jakby w życiu nie był porządnym, zadającym szyku na równie porządnych rajdach, pedałem.



      

 

piątek, 3 września 2021

Gdy Sławomir Nitras zaplątał się w drut ostrzowy

 

Dziś, jak wiadomo coraz większej liczbie osób, ukazuje się kolejny numer „Warszawskiej Gazety”, a w niej i mój najświeższy felieton. Zwykle bym parę dni z nim poczekał, ale poniewaz i tak obawiam się, że temat się mocno postarzał, to niemal rzutem na taśmę, zapraszam do śledzenia najnowszych przygód Sławomira Nitrasa i jego kompanii.

 

      Pomijając Donalda Tuska i Lecha Wałęsę, gdy mam okazję kometować wydarzenia, staram się prowokować refleksje znacznie głębsze, niż takie, które wymagają wymieniania pojedynczych nazwisk. No a już nie mam najmniejszej wątpliwości, że przez te z górą osiem lat, jak redaktor Bachurski mnie tu toleruje, nie zdarzyło mi się słowem wspomnieć o kimś takim jak Sławomir Nitras. Tym razem jednak, pozwalam sobie na poświęcenie tego jednego felietonu, może nie tyle jemu samemu, ale temu co przyszło mu ni stąd ni z owąd wygłosić i reperkusjom, jakie owo wystąpienie musi, moim zdaniem, wywołać.

      Otóż, jak pewnie część z czytelników „Warszawskiej” wie, wspomniany Nitras – co warto zuważyć, nie jakiś przygodny łapeć z ciężkiej prowincji, ale jeden z najważniejszych polityków Platformy Obywatelskiej – występując na zorganizowanym przez Rafała Trzaskowskiego evencie pod nazwą „Campus Polska”, poinformował o planie jaki jest rzekomo przygotowywany przez reprezentowany przez niego projekt polityczny. Posłuchajmy:

       „Nie wiem, czy przyjazny rozdział Kościoła od państwa jest dzisiaj możliwy. Bo coś się stało. Mam takie poczucie, że w ostatnich sześciu, siedmiu latach Kościół wypowiedział trochę posłuszeństwo temu państwu, złamał pewien standard, który w państwie obowiązuje. Dlatego nie wiem, czy nam jest potrzebny przyjazny rozdział Kościoła od państwa? A może potrzebna jest jakaś kara za to zachowanie? Uważam że za naszego życia katolicy w Polsce staną się mniejszością. Dobrze, żeby to się stało w sposób niegwałtowny, racjonalny, a nie zasadzie pewnej zemsty. Na zasadzie: to jest uczciwa kara, za to, co się stało. Musimy was opiłować z pewnych przywilejów, dlatego, że jeżeli nie, to znowu podniesiecie głowę, jeżeli się cokolwiek zdarzy”.

      Wystąpienie Sławomira Nitrasa wywołało dwojaką rekację. Część komentatorów – zaznajomiona z popularnym przekazem, że chodzi o osobę ciężko uzależnioną od kokainy – uznała, że ów dziwny człowiek najwidoczniej popadł w finasowe kłopoty i przerzucił się na tańszy towar, i wyraziła przekonanie, że oto mamy do czynienia z pojedynczym wybrykiem. Inni z kolei, doszli do przekonania, że nie chodzi o żaden wybryk, ale o zwykłe ujawnienie – nawet jeśli pod wpływem ciężkiego odurzenia narkotykami – planu jaki Platforma Obywatelska ma wobec Polski i Polaków. A ja na to mam sugestię całkowicie odmienną. Otóż przede wszystkim, moim zdaniem, Sławomir Nitras nie ujawnił żadnych planów, a zaledwie swoje osobiste obsesje, co do których sam oczywiście nie ma pojęcia, że nie zostaną nigdy zrealizowane. Jednocześnie jednak, osobiście wcale nie przypuszczam, by Sławomir Nitras był narkomanem. Moim zdaniem on jest zaledwie głupi, w sensie rozumianym powszechnie. To natomiast, co mnie w tej jego wypowiedzi zaciekawia, a jednoczesnie cieszy, to fakt że on się z tą wypowiedzią faktycznie wyrwał, co świadczy o tym, że po powrocie Donalda Tuska tam u nich zapanowalo całkowite bezhołowie. Czemu cieszy? Bo to nam stwarza perspektywę, o której Jarosław Kaczyński nie mógł nawet śnić.




Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...