czwartek, 9 września 2021

O lewych prawych i prawych lewych

 

      Nie pamiętam dziś oczywiście, kiedy to było dokładnie, bo wiele lat już minęło, natomiast bardzo dobrze pamiętam jak w którymś z wywiadów Jarosław Kaczyński stwierdził, że kiedyś, owszem, on marzył o tym by stworzyć typową partię kadrową – o ile dobrze pamiętam, on tego właśnie słowa użył – ale dziś widzi, że to jest nie do wykonania. A ja od razu zrozumiałem, o co mu chodzi. Gdyby on był osobą mniej opanowaną, a przede wszystkim gdyby polityczna sytuacja pozwalała na tego typu dezynwolturę, on by powiedział po prostu, że w warunkach jakie mu zostały udostępnione, on musi się genralnie otaczać bandą durniów i starać się by oni jakimś cudem by;i mu posłuszni. Tu jednak było jak było, więc on tylko jak najbardziej delikatnie przedstawił sytuację i zaapelował do nas o wyrozumiałość.

      Gdy chodzi o mnie, to ja praktycznie od pierwszego momentu gdy dowiedziałem się o istnieniu Jarosława Kaczyńskiego, pozostaję w przekonaniu, że gdyby nie on, to nam – podobnie jak wielu przed nami – nie pozostaje nam nic innego jak machnąć na całą tę politykę ręką i zająć się sobą i swoimi sprawami. Gdy chodzi natomiast o to, co poza Kaczyńskim, to ja oczywiście mam swoje typy, ale nie wierzę by ktorykolwiek z nich zdołał to unieść. Wprawdzie dziś, kiedy piszę ten tekst, odnoszę wrażenie że przy tym co prezentuje tak zwana totalna opozycja, nawet ja z moim sąsiadem Józkiem bylibyśmy w stanie wygrać wybory, niemniej jednak wciąż dobrze pamiętam tamto zdanie: O stworzeniu partii kadrowej nie ma co marzyć. I dopowiadam naturalnie już tylko sobie: ... bo poza nim mamy do czynienia wyłącznie albo z bandą idiotów, albo bezczelnych cwaniaków.  

     Skąd przyszło mi dziś do głowy, by wchodzić w ten akurat temat? Otóź głównie ze względu na tych drugich. Otóż ja już od dłuzszego czasu zbierałem się do tego, by w jakiś sposób skomentować nieustanną obecność w tak zwanych „naszych” mediach któregoś z braci Karnowskich na zmianę z Tomaszem Sakiewiczem. Co ja mam do nich? To mianowicie, że – pomijając oczywiście wszystkie inne wcześniejsze doświadczenia, które mi akurat w pełni wystarczą –  ile razy widzę któregoś z nich w telewizji TVP Info, a przy okazji nie mogę nie zauważyć, że Sakiewicz niezmiennie w tle swojej wypowiedzi eksponuje wielki napis „Gazeta Polska”, a Karnowski, zanim włączone zostaną kamery, starannie dekoruje się przy pomocy całej kupy świetych obrazków, tak by nikt ani przez chwilę nie pomyślał, że z niego katolik jak z koziej dupy trąba, to, przepraszam bardzo ale mam ochotę się wyrzygać.

       No i tu wracamy do problemu kadr. Jak wiemy, zarówno tygodnik „Sieci” – swoją drogą, co nadzwyczaj znaczące, ta nazwa ma tyle samo sensu, co niesławny tytuł „Wyborcza” – jak i „Gazeta Polska” zostały oficjalnie – poza oczywiście TVPInfo – uznane za główne media, które są w stanie skutecznie transmitować propagandę aktualnej władzy. I proszę mnie dobrze zroumieć: Ja nie mam nic przeciwko obecnie rządzącym i przeciwko propagandzie, zwłaszcza w czasie wojny; stwierdzam jedynie fakty.

       A fakty są takie, że kiedy obserwujemy występy czy to jednego – daje słowo, że ja ich nie odróżniam – z Karnowskich, czy Sakiewicza, to ja jedno wiem na pewno: Kiedy Jarosław Kaczyński mówił, że stan rzeczy jest taki, że na cuda nie można liczyć, to on też miał na myśli Karnowskich i Sakiewicza. I to stąd ten rok w rok Człowiek Roku, i te fałszywe jak jasna cholera podziękowania i laudacje ze strony czy to Prezesa, czy Premiera, czy Prezydenta. W końcu, jakie oni mają wyjście?

      Ktoś mnie zapyta, skąd mi dziś akurat przyszło do głowy, by się zajmować takim Karnowskim na przykład, skoro ja już wystarczająco dużo razy widziałem ten jego świętojebliwy wystrój mieszkania podczas telewizyjnych występów, a ja przyznaję, że owszem, można było zareagować wcześniej. Wczoraj jednak, jak wiemy, Polska reprezentacja piłkarska rozegrała mecz z Anglią i go szczęśliwie zremisowała. Jak się domyślamy, zarówno Premier, jak i Prezydent natychmiast opublikowali zwyczajowe gratulacje i gdy wydawało się, że reszta już zostanie złożona na barki zwykłych internautów odezwał się Jacek Karnowski z czymś takim:

„To był piękny dzień! Wielkie brawa dla naszej reprezentacji! Mecz, o którym będziemy opowiadali naszym dzieciom!”

       W czym rzecz? Otóż chodzi oto, że moim zdaniem Jacek Karnowski nawet nie oglądał tego meczu. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że kiedy polska reprezentacja walczyła z Anglią, on był zajęty czymś kompletnie innym? Czemu tak myślę? Ano temu, że wczorajszy mecz nie miał w sobie nic z historyczności. To był jeszcze jeden piłkarski mecz, o którym każdy z nas, jeśli w ogóle o nim słyszał, zapomni w ciągu kilku miesięcy. Są oczywiście mecze polskiej reprezentacji, o których opowiadać będziemy swoim dzieciom, czy, jak to się ma w moim przypadku, wnukom, no ale nie przesadzajmy. Czemu więc Jacek Karnowski postanowił wyskoczyć z tym tweetem? Moim zdaniem, odpowiedź jest jedna: On postanowił dołączyć do Prezydenta i Premiera, by zarówno jeden jak i drugi broń Boże nie zapomnieli o nim, zwłaszcza gdy ten grubas Sakiewicz się w porę nie zorientował.

         I znów, pojawia się pytanie, czemu ja robię sprawę z czegoś tak w gruncie rzeczy małego? A ja oczywiście chętnie odpowiadam. Sprawa jest, bo po raz kolejny – tym razem, moim zdaniem, w sposób najbardziej widoczny – okazuje się, że kiedy z taką determinacją Polska walczy z agresją kierowaną wobec niej z każdej możliwej strony i znikąd ratunku, ogólnopolskie media – a więc wszystko co jest – są w rękach albo obcej agentury, albo bandy cwaniaków, którzy nie są nawet w stanie udawać, że są szczerzy.

    Nie jest dobrze, za to z całą pewnością mamy Jarosława Kaczyńskiego, no i – tu mamy temat na osobny felieton – TVP, w tym oczywiście TVP Info po dtwardym zarządem Jacka Kurskiego.

     Tak czy inaczej, gdy chodzi o propagandę, nie ma najmniejszej wątpliwości, że po tamtej stronie, mamy pełną mobilizację. I chroń nas Panie Boże od tego, byśmy mieli zainwestować w projekty podsuwane nam przez tych o których tu było i tak zbyt dużo. Bo diabli wiedzą, kiedy nastąpi moment, że im się nagle wszystko odmieni.



wtorek, 7 września 2021

Gdy nienawiść zżera mózg

 

         Wczorajszy dzień minął nam na komentowaniu sejmowej debaty, zorganizowanej w sprawie stanu wyjątkowego wprowadzonego przez prezydenta Dudę na granicy z Białorusią. Ponieważ dla każdego zdrowo myślącego człowieka zarówno sama decyzja Prezydenta, jak i naturalnie sytuacja, jaka ma miejsce na granicy, nie podlegają jakiejkolwiek dyskusji, szaleństwo jakie od pewnego czasu możemy zaobserwować po opozycyjnej stronie politycznej sceny, z kumulacją w postaci sejmowej debaty, podczas której ludzie, wydawałoby się pozostający przy zmysłach, zachowywali się jakby nagle zwyczajnie zwariowali, musiało wywołać przynajmniej zdziwienie. Ja osobiście, przyznam zupełnie szczerze, stoję całkowicie bezradny wobec tego co widzę i słyszę. Oczywiście wcześniej wielokrotnie zdarzało się nam trafiać na takie czy inne objawy szaleństwa, niemniej jednak dziś, gdzie z jednej strony Polska staje wobec naprawdę szczególnej agresji ze strony sasiedniego państwa, a z drugiej ludzie, jak mówię, wydawałoby się, że w pełni władz umysłowych, robią wrażenie kompletnie obłąkanych, stwierdzam że jestem zwyczajnie bezradny.

         Siedzę tu sobie i zastanawiam się, czy to naprawdę jest możliwe, że oni aż tak zgłupieli w tej swojej nieszczęsnej opozycji, czy może ich postępowanie skrywa jakiś bardzo przebiegły plan i nagle wpadam na coś, co – przynajmniej mam taką nadzieję – wskazuje, że o żadnym planie mowy być nie może.

         Oto prezydent Andrzej Duda zamieścił na Twitterze następujący tekst:

„19 sierpnia1944 roku w Warszawie Niemcy zamordowali osiem Sióstr Szarytek w odwecie za to, że dały schronienie chorym Żydom. Siostry zostały oblane benzyną i żywcem spalone. Nie ma narodu, który by tyle wycierpiał za niesienie pomocy Żydom... Nie prosimy o wiele, jedynie o prawdę…”.  

         Oryginalny tweet Prezydenta, jako że adresowany przede wszystkim nie do nas, lecz do nich, napisany był w języku angielskim, a zatem ja tu zamieszczam jedynie tłumaczenie, zapewniając jednak, że odpowiednie służby stanęły na wysokości zadania i to co Prezydent chciał zakomunikować, zakomunikowane zostało w sposób perfekcyjny. I oto w momencie, gdy wydawałoby się, że stoimy wobec czegoś, przy czym atak na polską granicę ze strony prezydenta Łukaszenki robi wrażenie jakiegoś żartu, i jedyną możliwą reakcją jest albo płacz, albo milczenie, okazuje się że ze strony delegatury totalnej opozycji w Internecie spada skierowany pod adresem Prezydenta, ale co ciekawe też Polski, tak nieprawdopodobny hejt, że powiedzieć, że brak mi słów, to jest zdecydowanie za mało. Proszę posłuchać:

„Zapomniał Anżej wspomnieć o szmalcownikach, bo to też ważny, lecz kompromitujący element historii i antysemityzmu polskiego”;

„A może by tak kilka słów o Jedwabnem, szmalcownikach itp”;

„Polacy nie byli święci, dzisiaj zakłamuje się historię. Warto uderzyć się w pierś tam, gdzie ludzie zawinili”;

„Oni tylko wykonywali rozkazy wtedy, no wiesz tak jak nasza straż graniczna”;

„I napisałeś po angielsku, żeby wyglądało mądrzej i poważniej? Andrzej tobie już nic nie pomoże”;

„Byku, czytałeś co napisałeś”;

„Weź się Pan w końcu do roboty, bo zaraz zima i znowu urlop”;

„Po serii sportowej, teraz przyszła kolej na serię historyczną. Polityką już się Pan nie zajmuje nawet na pokaz. Tylko objechać dożynki, najeść się kiełbasy, chleba ze smalcem i spać”;

„Proszę skończyć kompromitować urząd prezydenta”;

„Widać podbudowany zwycięstwem z San Marino i 15 miejscem Kubicy”;

„Opowiedz teraz jak ratowaliśmy Żydów w Jedwabnem”;

„Niech pan już idzie spać”;

„English yes my its very”;

„Nawet holokaust jest pretekstem do kłamstw”;

„Ukrywani żydzi nie ucierpieli?”;

„Endrju ar ju krejzi?”;

„Anzej, grubo dziś jedziesz”;

„Tato nie pij choć już spać”;

„Silny ośrodek myśli nazistowskiej powstał w Pałacu Prezydenckim”;

„Duda, ty ciulu! Gdybyś popełnił samobójstwo to Polsce byłoby lepiej! Idź ty pan kraba dmuchać, zamiast znów ośmieszać siebie i nas :( Idź, debilu, kraby dmuchać!”.

      Mógłbym tak oczywiście długo, bo naprawdę jest co pokazywać, ale uważam, że to jest idealny moment, by przypomnieć wszystkim tym, którzy się zasłuchali w ów syk, że komentujemy śmierć ośmiu sióstr zakonnych spalonych żywcem przez niemieckich oprawców. Wrócę jednak do tych krabów, bo uważam, że one najlepiej też odpowiadaja na pytanie, czemu opozycja w Polsce zachowuje się tak a nie inaczej wobec rosyjskiej agresji. To owe kraby właśnie objaśniają nam ostatnie wystąpienia ludzi, którzy, co by o nich nie mówić, nie są, wydawałoby się, jakimiś półprzytomnymi wariatami, śleczącymi przed swoimi laptopami i piszącymi komentarze na Twitterze. To są osoby publiczne o pewnej pozycji, no i było nie było takie co do których państwo uznało, że warto je utrzymywać. I też wygląda na to, że jedni i drudzy to jest to samo towarzystwo. Tymczasem wiele wskazuje na to, że poziom histerii jaki ogarnął tych z nich, którzy zostali zmuszeni do tego by  w demokratycznych wyborach oddać władzę, osiągnął rozmiary wręcz kosmiczne. A, jak wiemy, gdy chodzi o kosmos, mimo że specjaliści z NASA nas informują o nowych odkryciach na bieżąco, są rejony do których nawet oni nie mają dostępu.




 

niedziela, 5 września 2021

Czy podstępni homoseksualiści uratują ruch LGBT?

 

Jestem pewien, że niektórzy z nas zauważyli, że coś się tu zmieniło. I owszem. A stało się tak, że mój wybitny kolega, znany starszym czytelnikom jako Kamiuszek, w pewnym momencie zauważył, że utrzymywany tu przez tyle lat wciąż ten sam layout musi zacząć nużyć, a ja, mając wciąż wobec tego bloga jeszcze jakieś plany, uznałem że Kamiuszka rad należy słuchać i owych zmian dokonałem. Odwrotu już nie ma i miejmy nadzieję teraz tylko, że jeszcze trochę pociągnę. A teraz nowy tekst.      

 

 

      Gdyby ktoś z nas człowieka nie kojarzył, Bart Staszewski to pewien cwany bardzo homoseksualista, który zorientowawszy się odpowiednio wcześnie co do kierunku wiatru, postanowił zrobić na swojej tak zwanej „orientacji” finansową karierę i cel swój jak najbardziej osiągnął. Jak ów sukces wygląda w liczbach, tego oczywiście wiedzieć nie możemy, faktem jest natomiast że ów Staszewski, nie będąc nikim więcej jak jeszcze jednym homoseksualistą, uzyskał na tyle mocną pozycję na rynku, że w pewnym sensie wyparł z niego nawet posła Biedronia z tym drugim. Czym się konkretnie zajmuje Staszewski, skoro, jak już wiemy, poza swoim homoseksualizmem nie ma nic? Otóż jeździ on po Polsce, przed wjazdem do wybranej wioski nakleja na drogowskazie włąsnoręcznie przez siebie wykonaną tablicę z napisem „Strefa wolna od LGBT”, robi tablicy zdjęcie i owo zdjęcie wysyła w świat z informacją, że w Polsce prześladuje się homoseksualistów. Taki to geszeft. I jak się okazuje tyle wystarczy.

       I oto właśnie, gdy wydawało się, że zabrakło czy to tablic, czy wiosek, Bart Staszewski zaistniał ponownie, komentując publicznie fakt zatrudnienia w Ministerstwie Spraw Zagranicznych człowieka, który rzekomo, podobnie jak Staszewski, jest osobą homoseksualną, a ów fakt komentując, wezwał do zorganizowania publicznej akcji gnojenia człowieka, który rzekomo zdradził swoje środowisko i dał się zatrudnić w nazistowskim rządzie Prawa i Sprawiedliwości.

      Postępek Staszewskiego został oczywiscie natychmiast wykorzystany przez rządową propagandę jako bezprzykładny atak skierowany przez osoby homoseksualne na osoby homoseksualne, powodowany wyłącznie faktem, że w rzeczy samej mamy do czynienia z osobą homoseksualną, a podnoszone przy tym żądanie sprowadza sie do tego, by światowe instytucje zajmujące się promocją ideologii LGBT – w tym oczywiście Facebook i Twitter – Staszewskiego, jako klasycznego homofoba, natychmiast pozbawiły wszelkich honorów.

      A teraz dygresja. Gdy chodzi o homoseksualistów – o innych zboczeniach nie wspominam, bo nie mam tu jakichkolwiek doświadczeń – choć sam osobiście nie miałem okazji, moje dzieci akurat mają w tym temacie nieco do powiedzenia. Otóż każde z nich ma w swoim środowisku tego typu osoby i proszę sobie wyobrazić, że z tego co mi opowiadają wynika, że większość z nich nie chce mieć nic wspólnego z ideologią LGBT. Czemu tak? A otóż rzecz w tym, że dla nich to jest wyłącznie ideologia, która swoim zasięgiem nie obejmuje żadnego z nich, natomiast jak najbardziej jest skierowana pod adresem osób heteroseksualnych, którym głoszone tam hasła bardzo odpowiadają wyłącznie ze względów ideologicznych. I tu ja, jak najbardziej, mam pewne doświadczenie. Otóż, tak jak osobiście nie znam żadnego homoseksualisty, znam, czy to z opowiadań, czy osobistego doświadczenia właśnie, dziesiątki, czy wręcz setki osób, które nie dość że wspierają ruch LGBT sercem, to jeszcze bardzo chętnie nogami. A co ciekawe, żadna z tych osób z homoseksualizmem nie ma nic wspólnego poza tym, że w swoim opisie na Facebooku czy Tweeterze umieszcza znak sześciobarwnej tęczy.

      I tu dochodzimy do sedna rzeczy. Otóż wedle mojej wiedzy, ruch LGBT to w żaden sposób nie jest organizacja gromadzaca osoby homoseksualne, czy identyfikujace się z którąkolwiek z pozostałych 57 seksualnych orientacji, ale polityczny projekt, którego celem jest doprowadzenie do takiej rewolucji społecznej, która tradycyjną cywilizację przekształci w kompletnie nowy twór, którego kształtu nawet autorzy owych zmian nie są w stanie przewidzieć.

       I oto mamy Barta Staszewskiego, jego wypowiedź, oraz oburzenie które ona wywołała. Otóż moim zdaniem Staszewski zachował się w ten sam dokładnie sposób, który mu przyniósł dotychczasowe sukcesy. On, wzywajac do wdeptania w ziemię osoby jak by nie było homoseksualnej, doskonale wiedział, że nie ma do czynienia z bratem w zboczeniu, ale z wrogiem, który jest w stanie w jednej chwili pokazać, że cały ów ruch LGBT, a więc kotwica do której zarówno on jak i jego polityczni towarzysze są przyczepieni, to jeszcze jedno oszustwo, w niczym nie lepsze od tak zwanego numeru na babcię, czy policjanta.

       A to jest dla nich zagrożenie śmiertelne. W momencie gdy zacznie wypływać na wierzch ów fakt, że LGBT to nie ludzie, tylko ideologiczny projekt, oni mogą rownie dobrze się powiesić. Tu wprawdzie chodzi o jedną zaledwie osobę, ale ile takich jeszcze, które gotowe są publicznie oświadczyć, że dla nich całe to LGBT to gest, który w publicznej opinii ich wyłącznie kompromituje, zrównując ich z bandą jakichś psychopatów przebranych za świnie i dających się prowadzić na smyczy? W momencie gdy po tej stronie nastąpi choćby minimalny ruch i wszyscy ci spokojni homoseksualiści zechcą zabrać głos i poproszą, by się od nich łaskawie odpieprzyć, cały ów przekręt runie i nie zostanie po nim nic jak tylko złe wspomnienie. A tu, trzeba nam wiedzieć, jest wszystko, zaczynając od pieniedzy jak zawsze, a kończąc na władzy.

       Dlatego też nie traktujmy Barta Staszewskiego jak jakiegoś głupka, który ni stąd ni z owąd wyskoczył z przysłowiowych konopii. To jest człowiek z bardzo poważnymi papierami i w aktualnej sytuacji ani on ani żaden z jego sponsorów nie odpuści. I, obawiam się, że tu nawet na nic się nie zda informacja, że ów Staszewski jest normalnie łysy, jakby w życiu nie był porządnym, zadającym szyku na równie porządnych rajdach, pedałem.



      

 

piątek, 3 września 2021

Gdy Sławomir Nitras zaplątał się w drut ostrzowy

 

Dziś, jak wiadomo coraz większej liczbie osób, ukazuje się kolejny numer „Warszawskiej Gazety”, a w niej i mój najświeższy felieton. Zwykle bym parę dni z nim poczekał, ale poniewaz i tak obawiam się, że temat się mocno postarzał, to niemal rzutem na taśmę, zapraszam do śledzenia najnowszych przygód Sławomira Nitrasa i jego kompanii.

 

      Pomijając Donalda Tuska i Lecha Wałęsę, gdy mam okazję kometować wydarzenia, staram się prowokować refleksje znacznie głębsze, niż takie, które wymagają wymieniania pojedynczych nazwisk. No a już nie mam najmniejszej wątpliwości, że przez te z górą osiem lat, jak redaktor Bachurski mnie tu toleruje, nie zdarzyło mi się słowem wspomnieć o kimś takim jak Sławomir Nitras. Tym razem jednak, pozwalam sobie na poświęcenie tego jednego felietonu, może nie tyle jemu samemu, ale temu co przyszło mu ni stąd ni z owąd wygłosić i reperkusjom, jakie owo wystąpienie musi, moim zdaniem, wywołać.

      Otóż, jak pewnie część z czytelników „Warszawskiej” wie, wspomniany Nitras – co warto zuważyć, nie jakiś przygodny łapeć z ciężkiej prowincji, ale jeden z najważniejszych polityków Platformy Obywatelskiej – występując na zorganizowanym przez Rafała Trzaskowskiego evencie pod nazwą „Campus Polska”, poinformował o planie jaki jest rzekomo przygotowywany przez reprezentowany przez niego projekt polityczny. Posłuchajmy:

       „Nie wiem, czy przyjazny rozdział Kościoła od państwa jest dzisiaj możliwy. Bo coś się stało. Mam takie poczucie, że w ostatnich sześciu, siedmiu latach Kościół wypowiedział trochę posłuszeństwo temu państwu, złamał pewien standard, który w państwie obowiązuje. Dlatego nie wiem, czy nam jest potrzebny przyjazny rozdział Kościoła od państwa? A może potrzebna jest jakaś kara za to zachowanie? Uważam że za naszego życia katolicy w Polsce staną się mniejszością. Dobrze, żeby to się stało w sposób niegwałtowny, racjonalny, a nie zasadzie pewnej zemsty. Na zasadzie: to jest uczciwa kara, za to, co się stało. Musimy was opiłować z pewnych przywilejów, dlatego, że jeżeli nie, to znowu podniesiecie głowę, jeżeli się cokolwiek zdarzy”.

      Wystąpienie Sławomira Nitrasa wywołało dwojaką rekację. Część komentatorów – zaznajomiona z popularnym przekazem, że chodzi o osobę ciężko uzależnioną od kokainy – uznała, że ów dziwny człowiek najwidoczniej popadł w finasowe kłopoty i przerzucił się na tańszy towar, i wyraziła przekonanie, że oto mamy do czynienia z pojedynczym wybrykiem. Inni z kolei, doszli do przekonania, że nie chodzi o żaden wybryk, ale o zwykłe ujawnienie – nawet jeśli pod wpływem ciężkiego odurzenia narkotykami – planu jaki Platforma Obywatelska ma wobec Polski i Polaków. A ja na to mam sugestię całkowicie odmienną. Otóż przede wszystkim, moim zdaniem, Sławomir Nitras nie ujawnił żadnych planów, a zaledwie swoje osobiste obsesje, co do których sam oczywiście nie ma pojęcia, że nie zostaną nigdy zrealizowane. Jednocześnie jednak, osobiście wcale nie przypuszczam, by Sławomir Nitras był narkomanem. Moim zdaniem on jest zaledwie głupi, w sensie rozumianym powszechnie. To natomiast, co mnie w tej jego wypowiedzi zaciekawia, a jednoczesnie cieszy, to fakt że on się z tą wypowiedzią faktycznie wyrwał, co świadczy o tym, że po powrocie Donalda Tuska tam u nich zapanowalo całkowite bezhołowie. Czemu cieszy? Bo to nam stwarza perspektywę, o której Jarosław Kaczyński nie mógł nawet śnić.




środa, 1 września 2021

Pop

 

       Kilka miesięcy temu nasz ksiądz Rafał Krakowiak zachęcił mnie by podczas uroczystości organizowanych przez jego parafię z okazji nadchodzącej beatyfikacji prymasa Wyszyńskiego pojawić się na miejscu i wygłosić wykład pod tytułem... uwaga, uwaga – prymas Wyszyński i kultura pop. Oczywiście nie miałem bladego pojęcia, o co Księdzu chodzi, niemniej oczywiście w jednej chwili propozycję przyjąłem, zjawiłem się na miejscu i podczas rekolekcji Pomocników Matki Kościoła wykład wygłosiłem. Co ciekawe, przez swoje z jednej strony przyrodzone lenistwo, a z drugiej przez głębokie przekonanie, że jakoś sobie i tak radę dam, któregoś wieczoru z klasycznego marszu zacząłem mówic i, co nawet dla mnie niespodziewane, dyskusja stała się tak żywa, że trzeba ją było przenieść na kolejny dzień.

        O czym tam się rozmawiało, pisać dziś nie będę, bo i miejsca i chęci mi nie starcza, natomiast chciałbym wspomnieć o jednej tylko kwestii, a mianowicie o tym, jak bardzo nasz Kościół znalazł się w dramatycznym odwrocie z jednego tylko względu, tego mianowicie, że – podczas gdy faktycznie zauważył, że dziś pop to jedyne miejsce gdzie można cokolwiek osiągnąć –  uznał jednocześnie, że wystarczy że wystarczy wysłać na misję paru księży, który zaczną rapować i swoje popisy wrzucą do Internetu, byśmy wszyscy tu eksplodowali Wiarą jakiej świat nie widział. To prawda. Nie ulega oczywiście wątpliwości, że dziś jedynym powszechnie dostępnym medium jest kultura popularna, natomiast przypuszczenie, że sprawę załatwi ów ksiądz z gitarą jest dramatycznym więc złudzeniem. Nie zmienia to jednak faktu że w tym całym nieszczęściu Kościół ma swoich Świętych oraz swoje Cuda, czyli coś, czego nie ma nawet Kanye West, który podobno wydał właśnie nową płytę. Rzecz bowiem w tym, że Cuda oraz Święci to jest taka historia, że gdyby ktoś wpadł na pomysł by z tego uczynić tak zwany mem, zdobyłby nie tylko lokalne media, ale konsekwentnie serca, oraz świat.

     Byłem ostanio w ośrodku rekolekcyjnym w Bąblinie, gdzie poza tym wszystkim co się wiąże z rekolekcjami, spotykałem się z ludźmi i wymieniałem się z nimi jakimiś tak refleksjami. To co mnie zaskoczyło, to to, że wśród napotkanych osób nie znalazła się choćby jedna, która by wiedziała co mam na myśli, gdy mówię o Matce Boskiej Kodeńskiej, czy Matce Boskiej Hanneńskiej.  No dobra, zdarza się: człowiek nie jest w stanie ogarnąć wszystkiego. To jednak co zrobiło na mnie wrażenie to fakt, że nie mówimy o pierwszym lepszym człowieku, ale o ludziach szczególnego wyboru. I oni też na imię matki Boskiej Kodeńskiej zaledwie unieśli w zdziwieniu brwi.

         O co chodzi? Wbrew pozorom nie o to, że nie znamy historii naszego Kościoła, bo w końcu skąd ją znać? Problem polega na tym, że ci którzy ową historię znają i mają wszelkie możliwości, by uczynić z niej wcześniej wspomnainy mem, i dzięki nie mu zawojować świat, uważają że nie mają nic więcej do dyspozycji jak piosenkę turystyczną, ewentualnie hip-hop. Tymczasem, ubogaceni z jednej strony w żywoty świętych, a z drugiej niezliczone cuda, oni są w stanie, a z nimi my wszyscy, wypełnić 24 godziny przekazu dostarczanego nam dziś przez taki, pierwszy z brzegu, Netflix. Jedyny problem to wynająć kilka osób, które będą wiedziały, jak to profesjonalnie zrobić.

       Byłem też w te wakacje w wiosce Hanna – zachęcam do zwiększonego minimalnie wysiłku – gdzie znajduje się niezwykły kościół, a w nim jeszcze bardziej niezwykły, prawdziwie cudowny, obraz. Chodziłem sobie tam więc po owym kościele, gdy przyszedł miejscowy proboszcz i opowiedział nam pewną historię. Gdy tylko się zorientowałem, co się dzieje, postanowiłem włączyć nagrywanie i oto mamy to co przed nami.

       Zanim jednak zachęcę do aktywności, zwrócę tylko uwagę na fakt, że tu właśnie moim zdaniem mamy do czynienia z czymś, co osobiście nazywam popem w wydaniu turbo, a jednocześnie popem, który nie idzie na marne, ale może służyć światu – choćby tak małemu jak nasz –  z pożytkiem dla każdego kto zapragnie się dołączyć. Słuchamy.



      

wtorek, 31 sierpnia 2021

Czy katolicka inteligencja wierzy w Krew Jezusa Zmartwychwstałego?

 

      Zakładam że większość z nas zwróciła uwagę na wypowiedź prominentnego polityka Platformy Obywatelskiej, Sławomira Nitrasa, który zechciał zapowiedzieć ostateczny upadek katolickiej wiary w Polsce, a uczynił to w formie proroctwa radosnego. Nie bardzo lubię cytować słów kogoś takiego jak Nitras akurat, ale ponieważ może się zdarzyć, że ktoś nie wie w czym rzecz, a poza tym i tak, jak się za chwilę przekonamy, może być jeszcze gorzej, bardzo proszę:

„Nie wiem, czy przyjazny rozdział Kościoła od państwa jest dzisiaj możliwy. Bo coś się stało. Mam takie poczucie, że w ostatnich sześciu, siedmiu latach Kościół wypowiedział trochę posłuszeństwo temu państwu, złamał pewien standard, który w państwie obowiązuje. Dlatego nie wiem, czy nam jest potrzebny przyjazny rozdział Kościoła od państwa? A może potrzebna jest jakaś kara za to zachowanie? Uważam że za naszego życia katolicy w Polsce staną się mniejszością. Dobrze, żeby to się stało w sposób niegwałtowny, racjonalny, a nie zasadzie pewnej zemsty. Na zasadzie: to jest uczciwa kara, za to, co się stało. Musimy was opiłować z pewnych przywilejów, dlatego, że jeżeli nie, to znowu podniesiecie głowę, jeżeli się cokolwiek zdarzy”.

      Gdyby w tym momencie ktoś podejrzewał, że zamierzam poświęcić ten tekst Nitrasowi, to muszę go wyprowadzić z błędu i poinformować raz jeszcze, że będzie znacznie gorzej, bo oto przed nami guru katolickiej publicystyki, sam Tomasz Terlikowski. Proszę sobie bowiem wyobrazić, że wśród naprawdę wielu głosów potępiających postępek Nitrasa, znalazło się też parę, które wzięły zacytowaną wyżej wypowiedź w obronę, w tym jak najbardziej głos Terlikowskiego. Proszę posłuchać, co ów – jak się sam wszędzie przedstawia – „mąż jednej żony i ojciec piątki dzieci” miał do powiedzenia w omawianej dziś kwesti:

„Męczy mnie nieustająca histeria. Powiedzenie, że w Polsce katolicy nie będą większością, nie jest ani atakiem, ani niszczeniem, jest nieaktualną już w dużej mierze diagnozą. Nieaktualną, bo w Polsce katolicy większością już nie są. Realnie wierzących i praktykujących jest mniej niż połowę, a wśród młodzieży jest kilka, może kilkanaście procent. Inni są już poza Kościołem. I dotyczy to zarówno prawicy, jak i lewicy. Nieustanna histeria, zamykanie oczu na fakty, budowanie wizerunku nieustannie skrzywdzonych nie pomaga w przyciąganiu tych, którzy odeszli. Jeśli rzeczywiście wierzymy, że Kościół ma im coś do zaoferowania, że Jezus jest jedyną drogą do zbawienia, to może warto zacząć Jego głosić, a nie dzielić się swoimi frustracjami, których jedynym celem realnym jest wzmacnianie jednej ze stron plemiennego sporu!”

       Ktoś powie, że dyskutowanie z Terlikowskim na temat Wiary, a już tym bardziej na temat kondycji Kościoła w Polsce, nie ma najmniejszego sensu, tak jak nie ma sensu prowadzenie dysput tego typu z kimś, dla kogo wiara w Jezusa Zmartwychwstałego wiąże się bezpośrednio z kwestią – proszę mi wybaczyć, ale nic bardziej adekwatnego nie przychodzi mi do głowy – dupcenia i tego co z niego wynika. Dla mnie bowiem Tomasz Terlikowski, a przy okazji jego szanowna małżonka, to są ludzie, którzy swego czasu – jeszcze zanim się pobrali – uznali, że jeśli natychmiast nie zaczną chodzić regularnie do kościoła i wypełniać Boże przykazania, to skończą jak zwykłe ladacznice. Z tego też względu, oni w pewnym momencie tak się na wspomnianym poziomie nakręcili – a Tomasz Terlikowski jest tu naturalnym zwiastunem ostatecznej Prawdy – że w ich rozumieniu, każdy kto nie dzieli ich poglądów na świat i świata tego pułapki, jest skazany na potępienie.

       I stąd też dzisiejsze oświadczenie Tomasza Terlikowskiego w sprawie wyskoku posła Nitrasa. Moim zdaniem było tak, że kiedy ten się odezwał jak odezwał, a większość słuchaczy zaczerwieniła się ze wstydu, względnie oburzenia, Terlikowski odnalazł w owej wypowiedzi prawdę, która go dręczy od dziesięcioleci, a która głosi, że dzisiejszy świat, w tym oczywiście Polska, to przede wszystkim niekontrolowana ruja i poróbstwo. Właśnie taka: niekontrolowana, a więc odmienna od tej, którą kontrolują on i jego żona.

        Ktoś się mnie w tym momencie spyta – i nie twierdzę, że się temu dziwię – o co mi chodzi z tym seksem. Otoż chętnie odpowiem. Gdy na przestrzeni dziesięcioleci obserwuję publicystyczną działalność Tomasza Terlikowskiego – przypomnę, że jednego z czołowych publicystów katolickich – nie jestem w stanie dostrzeć jednego choćby przypadku, by zainteresował się on jakąkolwiek kwestią zwiazaną z religijnością inną niż seks, wierność małżeńska, aborcja, homoseksualizm, czy pedofilia księży. Nie pamiętam, by ubolewając, czy to nad kondycją naszej Wiary, czy wręcz nad zdradą papieża Franciszka, Terlikowski był przejęty tym, że Kościół nasz zatracił perspektywę wyznaczaną przez Mękę i Zmartwychwstanie naszego Pana Jezusa Chrystusa. Gdy on oburza się kolejnymi słowami papieża Franciszka, nigdy nie ma na myśli kwestii Wiary, lecz wyłącznie poboczne tematy, takie jak rozwody, homoseksualizm, czy miłosierdzie dla rozwodników, ewentualnie oczywiście wspomnienie starych dobrych czasów, gdy Kościół to był ogień wypalający wszystko zło.

       Tak samo dziś, gdy on patrzy z jednej strony na dzisiejszą Polskę, a z drugiej wsłuchuje się w słowa Sławomira Nitrasa, gdy ten zapowiada koniec Królestwa, nie pozostaje mu nic innego jak pokiwać mądrze głową i ogłosić, że w sumie Nitras ma rację, no bo gdzie jest ten Kosciół, jeśli zapomnieć na chwilę o Terlikowskim, jego żonie, ich dzieciach, no i ich paru znajomych ?

      Jak już informowałem, miniony tydzień spędziłem w Domu Rekolekcyjnym w wiosce Bąblin niedaleko Obornik Wielkopolskich, gdzie wraz z tłumem pięknych, rozmodlonych w Bogu ludzi, wielbiłem Pana. Nie ulega dla mnie najmniejszej wątpiwości, że gdyby tam jakimś cudem pojawił się Tomasz Terlikowski z rodziną, to już po chwili wszyscy zaczęliby prosić Boga, by im zamienił Terlikowskich choćby na Nitrasów, jeśli tylko w ogóle coś takiego istnieje.




 

niedziela, 29 sierpnia 2021

Gdy zatęskniliśmy za Andrzejem Lepperem

 

Rekolekcje z księdzem Krakowiakiem za nami, a ja, zanim coś na ten temat tu napiszę, muszę podzielić się swoim najnowszym felietonem napisanym dla „Warszawskiej Gazety”. Wspominamy świętej pamięci Andrzeja Leppera. Bardzo proszę, pomódlmy się za jego duszę.   

 

 

      Nie pamiętam dziś który to był rok, a sprawdzać nie będę, ale do dziś pamiętam bardzo wyraźnie, jak zbliżały się wybory na Prezydenta RP i jednym z chętnych do tej funkcji był niegdysiejszy śp. Andrzej Lepper. Pamiętam tego biedaka z tego względu, że w tamtych oto dniach, spotkałem go – wówczas niemal kompletnie jeszcze nieznanego polityka – tu w mieście, jak tam stał i zbierał podpisy, które miały mu umożliwić kandydowanie. Stał więc Andrzej Lepper na przystanku tramwajowym na katowickim rynku w długim czarnym płaszczu i ku obojętności przechodniów próbował zachęcać Polskę do poparcia go na samym początku jego politycznej drogi. Prezydentem Andrzej Lepper wprawdzie nie został, ale, owszem, uzyskał pewną pozycję, w pewnym momencie nawet wicepremiera w koalicyjnym rządzie Prawa i Sprawiedliwości, by następnie do tego stopnia dać się uwieść marzeniom o potędze, że owe ambicje kosztowały go życie.

       Pamiętamy wszyscy Andrzeja Leppera – niech Mu ziemia lekką będzie – i pamiętamy też, że prawdopodobnie nikt tak bardzo jak on w najnowszej polskiej historii nie zafunkcjonował jako symbol tępej bezczelności i chamstwa. Przede wszystkim chamstwa. W czym rzecz? To też pamiętamy i nie ma powodu by wszystkie te ekscesy, których był Andrzej Lepper bohaterem, dziś przypominać. Powodem jednak dla którego dziś wspominam tego człowieka, nie tyle jest on sam, co świat polityki, który obserwujemy dziś, a którego on nawet nie zdążył doświadczyć. Otóż kiedy obserwuje to co się nie dość że dzieje w publicznej przestrzeni, ale jest wręcz akceptowane, by nie powiedzieć afirmowane, to myślę sobie, że wspomniana „tępa bezczelność” czy „chamstwo” Andrzeja Leppera, to przy naszych dzisiejszych doświadczeniach wzór dyplomacji i czystej ludzkiej elegancji. Kiedy Andrzej Lepper wraz ze swoimi kolegami blokował sejmową mównicę, cała Polska była zszokowana, wrecz nieprzytomna z oburzenia. Kiedy po kilku latach znacznie większa grupa, znacznie poważniej traktowanych posłów, zablokowała nie tylko mównicę, ale salę sejmową, i to nie na parę minut, ale na całe tygodnie, publiczny komentarz był taki, że właściwie mamy do czynienia tylko ze zwykłą polityką. Ale co tu mówić o zdarzeniach z roku 2016? Przepraszam bardzo, ale czy ktokolwiek kiedykolwiek słyszał z ust czy to Andrzeja Leppera, czy któregokolwiek z posłów Samoobrony, słowa choćby delikatnie zbliżone do słynnego „jebać”, czy równie słynnego „wypierdalać”?

         Ale nie chodzi tylko przecież o słownictwo, które na tym poziomie, czego jestem pewien, Andrzej Lepper musiał mieć opanowane do perfekcji, tyle że się z tym nie obnosił, tak jak wielu dzisiejszych intelektualistów. Gdy piszę ten tekst, słyszę, że niesławny Władysław Frasyniuk publicznie, w stacji TVN24, nazwał polskich żołnierzy „psami” i „śmieciem”. Uważam, że to jest wręcz idealny moment, by przypomnieć postać Andrzeja Leppera, człowieka mądrego, wrażliwego, wielkiego patrioty, a przede wszystkim dżentelmena. Jestem pewien że on, znosząc naprawdę wiele, tego by akurat nie zniósł.



Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...