piątek, 5 czerwca 2020

Czy w Poznaniu będzie ulica George'a Floyda?


Ponieważ nadszedł piątek i w kioskach powinno się pokazać najnowsze wydanie „Warszawskiej Gazety”, to ze względu na tych, którzy mogli by ją ewentualnie kupować wyłącznie ze względu na mój felieton, przedstawiam to, co przygotowałem na ten tydzień, pod nieco bardziej konkretnym tytułem. Nadzwyczaj ważna rzecz.

      Kiedy piszę niniejszy tekst, większość z nas w jakiś tam sposób obchodzi Dzień Dziecka, no i pomyślałem sobie, że przy tej okazji wspomnę o mojej córce, która wprawdzie już dawno dzieckiem być przestała, natomiast zgodnie z naukami wielkiego polskiego aktora Zdzisława Maklakiewicza, będzie dzieckiem do czasu aż oboje rodzice żyją. Przyszło więc dziś do mnie moje dziecko i zapytało, czy ja wiem, o co chodzi z owym piekłem w jakim się w tych dniach pogrążają amerykańskie tak zwane „inner cities”. Odpowiedziałem uczciwie, że policjant brutalnie udusił jakiegoś Floyda, który najpierw próbował zapłacić w sklepie fałszywym banknotem, a następnie stawiał opór przy zatrzymaniu. Opowiedziałem jej też krótko sprawę sprzed lat, dotyczącą pobicia przez policję Los Angeles niejakiego Rodneya Kinga, co w efekcie  doprowadziło do ciężkich wielodniowych zamieszek, w których zginęło ponad 60 osób, a koszt zniszczeń dokonanych w mieście przez rozszalały tłum został oszacowany na ponad miliard dolarów. Swój wykład zakończyłem uspokajającą informacją, że tego typu wydarzenia od czasu do czasu wstrząsają tak zwanym cywilizowanym światem i prawdę powiedziawszy nie ma się czym przejmować.
      Córka moja wysłuchała mnie uprzejmie, a następnie wyjaśniła, że ona to wszystko wie, tyle że jej pytanie dotyczyło prawdziwych powodów owych zamieszek, a nie powodów deklarowanych. A ja w tym momencie pomyślałem sobie, że przecież to jest zupełnie oczywiste, że dla tych wszystkich ludzi, którzy dziś podpalają amerykańskie miasta, rabują sklepy i niszczą wszystko, co im wpadnie w oko, śmierć jakiegoś obcego im człowieka nie ma żadnego znaczenia. We wspomnianych wcześniej "inner cities”, każdego dnia w różnego rodzaju potyczkach, i to w sposób jeszcze bardziej brutalny, giną dziesiątki ludzi takich jak wspomniany Floyd, i podobnie jak on Czarni, i pies z kulawą nogą tym co tam się stało nie zainteresuje. Mało tego, z całą pewnością zdarza się, że wśród nich są też ofiary brutalności policji, a mimo to tylko w niektórych przypadkach dochodzi do głosu gniew ludu.
       I na to właśnie chciałbym zwrócić uwagę. Otóż wspomniane zamieszki w Los Angeles miały miejsce w roku 1992, a więc w czasie gdy do swojej drugiej kadencji przymierzał się znienawidzony przez elity prezydent George Bush senior, a na przeciwko siebie miał wielbionego przez te same elity Billa Clintona. Podobnie jest i dziś. Jak wiemy, jesienią w Stanach Zjednoczonych mają się odbyć wybory, gdzie przeciwko całemu niemal światu będzie próbował zwyciężyć Donald Trump, a nie oszukujmy się – waga tych wyborów ma się nijak do tego, co się tam działo w roku 1992.
      Kończąc ten felieton, pragnę zauważyć, że również to z czym mamy do czynienia dziś tu w Polsce, w żaden sposób nie przykłada się do pamiętnych wydarzeń tu u nas w tym samym roku. Tym razem bowiem walczymy o życie. I oni to wiedzą.



czwartek, 4 czerwca 2020

O tych co stawiają oczy jak złodziej


       W ostatnich dniach po Facebooku, czy może Twitterze, zaczęło krążyć najnowsze zdjęcie Donalda Tuska, na którym wygląda jak nie przymierzając ów pamiętny menel, lansowany swego czasu przez ogólnopolskie media jako Hubert H. – prześladowany przez Lecha Kaczyńskiego i jego służby prosty człowiek. Ja nie mam bladego pojęcia, czemu Donald Tusk, człowiek, co by jednak o nim nie mówić, dość gładki, by nie powiedzieć obślizgły, postanowił się aż tak zapuścić, i szczerze powiedziawszy mało mnie to interesuje, jeśli jednak dziś o tym wspominam, to po to, by zwrócić uwagę na fakt, że od pewnego czasu ów lans na menela robi niespodziewaną i dla mnie kompletnie niezrozumiałą karierę. Ja to zauważyłem już jakiś czas temu, gdy pierwszą gwiazdą publicystyki w publicznej telewizji został Witold Gadowski, a zaraz po nim na scenie zaczęły się pojawiać takie gwiazdy jak Wojciech Wybranowski, Piotr Lisiewicz, Stanisław Janecki, Krzysztof Feusette, Jerzy Targalski, Otoka-Frąckiewicz, Andrzej Potocki, czy Samuel Pereira, natomiast przyznaję, że kiedy ten ostatni ni stąd nie zowąd ostrzygł się, ogolił, uczesał, a przez to zaczął wyglądać, jakby się też przy okazji wreszcie umył, wydawało mi się, że za nim pójdą inni. Niestety, nic podobnego. Pereirze oddaję należny mu szacunek, co do reszty jednak, sprawa przedstawia się coraz bardziej dramatyczniej.
          W tej sytuacji, zdjęcie Donalda Tuska w nowym anturażu oczywiście wywołało we mnie miły dreszcz satysfakcji, z drugiej strony jednak pomyślałem sobie z lękiem, że co jeśli to faktycznie jest jakiś nowy trend i on w ten sposób szykuje się do spektakularnego powrotu na naszą polską scenę polityczną? Ktoś mnie zapyta, czemu ja się tak tym przejmuję. Co mnie obchodzi, jak się prezentują ludzie, którzy nie są nawet moimi znajomymi, a których obecność w przestrzeni publicznej najwyraźniej w żaden sposób nie wpływa na mój osobisty los? Otóż, mimo że rzeczywiście, jak dotychczas, nie zauważyłem, by oni w jakikolwiek sposób byli mnie w stanie dotknąć, to jednak mam poważne obawy, że owego menelstwa, jako stylu, a podejrzewam, że również charakteru, powinniśmy się wystrzegać zgodnie z zasadą, jaką swego czasu sformułowała moja świętej pamięci ciocia, kiedy to oglądając Donalda Tuska w telewizji, powiedziała – cytuję – „On stawia oczy jak ten złodziej”.
         A ja sobie to wszystko przypomniałem ledwie co wczoraj, gdy najpierw obejrzałem nieogolonego i najwyraźniej od paru dni nie myjącego się i nie zmieniającego ubrań Donalda Tuska, a chwilę później trafiłem na pewien tekst na portalu wpolityce.pl, który pozwolę sobie tu wkleić:

      To co mnie w nim zainteresowało to dwie rzeczy. Pierwsza to informacja, że pracownik tygodnika „Sieci” oraz portalu wpolityce.pl red. Andrzej Potocki, jako pierwszy na świecie, zwrócił uwagę na fakt, że wobec ewidentnych fałszerstw dokonywanych przez Rafała Trzaskowskiego i jego ludzi, Państwowa Komisja Wyborcza może wprowadzić nowy kształt odpowiednich formularzy i w ten sposób tamte podpisy będzie można wyrzucić do kosza, a druga, że on to zrobił już 27 maja. Rzecz w tym, że ja na tym blogu zaproponowałem tę możliwość dokładnie dzień wcześniej, co można jak najbardziej sprawdzić TU, i w związku z tym nie mam najmniejszych wątpliwości, że Potocki swój tekst napisał, jako jeden ze wspomnianych wcześniej meneli, którzy zwyczajnie pasożytując na tych, którzy mają to czego oni albo nigdy nie mieli, albo z różnych przyczyn stracili, uznali, że skoro nie dają, to można im zabrać.
       I niech broń Boże nikt nie myśli, że ja Potockiemu skąpię. Niech bierze stąd co chce. Wystarczy na niego spojrzeć – a każdy kto ogląda stację TVP Info widzi wyraźnie, że jemu się zdecydowanie nie przelewa – by mu tę kradzież odpuścić. Rzecz jednak w czymś innym. Otóż to co zrobił właśnie Potocki, nie jest wcale aż tak oryginalne. Ja do dziś pamiętam jak jeszcze wiele lat temu na tym blogu opisałem, jak to postanowiłem policzyć wszystkie banki, jakie ze wszystkich stron oblepiły okolicę w której mieszkam, i wyszło mi ich jakieś 10, czy 15. Nie minęło kilka dni, a dokładnie czas przygotowania kolejnego numeru tygodnika „Do Rzeczy” – czy gdzie to wówczas pisał jeden z naszych dzisiejszych bohaterów Rafał Ziemkiewicz – jak on się podzielił dokładnie tą samą refleksją, z tą różnicą, że policzył banki w Warszawie.
        Skoro niespodziewanie po latach zgadało się nam na temat Ziemkiewicza, chciałbym mu przy tej okazji oddać honor i przyznać, że dzięki czerwonym spodniom, które go mocno upodabniają do Jurka Owsiaka, on już tylko od góry wygląda na menela. I zupełnie niespodziewanie stanowi autentyczną nadzieję Dobrej Zmiany. Co możemy uznać, jako bardzo pozytywne zakończenie dzisiejszego felietonu.




       
     
         

środa, 3 czerwca 2020

Gdy dla nas to igraszka, a im chodzi o życie


      Pewną karierę na Twitterze zrobił wczoraj filmik przedstawiający fragment wieczornego programu telewizji TVP Info zatytułowanego „Minęła 20”, w którym red. Adrian Klarenbach, łącząc się przez Skype’a, rozmawiał z kilkoma politykami, w tym z posłanką Platformy Obywatelskiej, Gabrielą Lenartowicz. Powodem owego zainteresowania był moment, kiedy to nagle do pokoju z którego łączyła się pani poseł wszedł jak gdyby nigdy nic jej mąż, ona go natychmiast zrugała, na co on padł na ziemię i próbując udawać, że go tam w ogóle nie ma, nadzwyczaj w swoim przekonaniu dyskretnie, wyczołgał się z pokoju. Tak się złożyło, że oglądałem ów program, byłem świadkiem tej zabawnej sceny i przyznaję, że to też ja wrzuciłem na Twittera ów film z – wymyślonym zresztą przez moje dziecko – wesołym komentarzem: „Gdzie dałaś masło?” „Jest w lodówce” „Nie ma”, no i to właśnie tak opisana całość spowodowała wspomniane poruszenie.
       Wbrew ewentualnym podejrzeniom, to iż podczas tego typu transmisji w tle pojawia się ktoś z rodziny, mnie nie śmieszy, a tym bardziej nie oburza. W końcu jeśli czy to z powodu pandemii, czy z jakiegokolwiek innego, ludzie włażą człowiekowi do domu, to nie wypada im się śmiać z tego, co tam zobaczyli. Natomiast, owszem, uważam za rzecz zabawną to, że mąż posłanki Lenatrowicz próbował z miejsca zbrodni uciekać na czworaka, ale przy okazji też wyjątkowo głupią, że kiedy on tam już nieopatrznie wszedł, zamiast poprosić go by pomachał redaktorowi Klarenbachowi, i w ten sposób przedstawić się jako polityk z właściwym luzem i poczuciem humoru, ona go stamtąd przepędziła, a potem robiła miny jakby chciała sobie i nam wmówić, że nikt niczego nie zauważył.
       To jednak co mnie jeszcze bardziej tu interesuje, to fakt, że w podobny do posłanki Lenartowicz sposób zachowuje się większość osób publicznych. Szczególnie w tych dniach, kiedy z powodu zarazy mamy znacznie ograniczone ruchy, przykłady tego typu paniki możemy zaobserwować całkiem często i to nie tylko tu u nas w Polsce. Internet jeszcze nawet zabawniejszych scen jest pełen. Całkiem niedawno w trakcie rozmowy z Robertem Mazurkiem, do pokoju z którego nadawała posłanka również Platformy, Agnieszka Pomaska, weszła jej mała córeczka i się do niej przytuliła, a ja mogę tylko za nieodżałowanym Janem Ciszewskim powtórzyć: „Szkoda że Państwo nie widzieli” twarzy Pomaski i tej zimnej wściekłości, z jaką zareagowała na wybryk swojego dziecka. I tu też się zastanawiam, czemu posłanka Pomaska zachowała się tak głupio. Ja wiem, że ona swój publiczny wizerunek ma już tak zszargany, że tam wiele się zrobić nie da, no ale po co go jeszcze bardziej niszczyć. Przecież gdyby ona – niechby nawet i fałszywie, ale za to z politycznym sprytem – przytuliła to dziecko, powiedziała „Pomachaj, kochanie, wujkowi Robertowi i idź się teraz pobaw, bo mamusia tu musi trochę popolitykować”, a dopiero po zejściu z wizji wymierzyłaby swojej córeczce surową karę, z całą pewnością wielu z nas by sobie ciepło pomyślało, że może ona nie jest aż taką zimną suką na jaką wygląda. Tymczasem stało się to co się stało i już się tego odwrócić nie da.
        A my zostajemy z pytaniem, czemu? Czy oni są naprawdę aż tak głupi, czy może z powodu trudnej sytuacji politycznej tak bardzo roztrzęsieni, że się zwyczajnie nie kontrolują? Rozmawialiśmy tu trochę dłużej na ten temat i padła w pewnym momencie propozycja, że tu może chodzić o obronę terytorium w tym sensie, że zarówno Pomaska, jak i przedwczoraj Lenartowicz, mają w głowie wyłącznie tę swoją nędzną pozycję, jaką udało im się uzyskać wśród tego stada wilków i dobrze wiedzą, że z każdej możliwej strony czai się cała kupa tych, którzy tylko czekają na ich najmniejsze potknięcie, by je rozszarpać. A dla nich każdy pretekst jest dobry, nawet w postaci tego dziecka, że już nie wspomnę o mężu, który być może tylko nie umiał znaleźć masła. Może to dlatego oni wszyscy są tak strasznie zawzięci w tym co robią, bo dla nich najgorsza rzecz jaka ich może spotkać, to najpierw koniec owych telewizyjnych występów, a potem w ogóle koniec wszystkiego, włącznie z kolejną kadencją. A wszystko przez tego idiotę, który nie umiał znaleźć masła.
       Ktoś się spyta, czy nie jest podobnie po naszej stronie, a więc wśród polityków Zjednoczonej Prawicy. Otóż uważam, że jednak nie. Przede wszystkim, ile razy ich widzę, to oni robią wrażenie, jakby byli w szampańskich nastrojach. Porównajmy sobie zresztą taką Monikę Olejnik z naszym Klarenbachem. Ja do Klarenbacha mam stosunek ambiwalentny od czasu, gdy on wyraził zdziwienie, że w Republice Południowej Afryki są jacyś Biali, skoro każdy wie, że Afryka to tak zwany Czarny Ląd, to natomiast co go na tym tle moim zdaniem wyróżnia, to fakt, że on jest naprawdę cały czas wesoły i uroczo sympatyczny. Nawet kiedy się ze swoimi gośćmi kłóci, to jest przy tym nadzwyczaj grzeczny, no a wręcz bezwstydnie szczęśliwy. No i ja jestem pewien, że nawet gdyby w pewnym momencie jego programu do studia wpadł jego ukochany pies i mu wskoczył na kolana, to on by się tylko roześmiał i powiedział coś zabawnego. Ani Olejnik, ani żadnej z ich koleżanek czy kolegów w tego rodzaju zachowania sobie zwyczajnie nie wyobrażam.
      No i znów wraca pytanie, czy to jest spowodowane tym, że tak zwani „nasi” generalnie są weselsi i mniej zażarci, czy może Klarenbach– podobnie jak zresztą Sasin, Brudziński, czy któryś z posłów, których nazwisk nawet nie pamiętam – czuje się o wiele bezpieczniej niż Olejnik i Kierwiński z kumplami. A może jest tak, że oni, przez całe lata – swoją drogą znacznie dłuższe niż te głupie osiem – męczenia się w opozycji, czy to formalnej, czy faktycznej, wiedzą, że nawet jeśli to co mają, stracą, to i tak sobie dadzą radę w inny sposób? Tego nie wiem. Faktem jest jednak, że podczas gdy tu jest naprawdę wesoło, tamci się zachowują jakby już za chwilę mieli śladem tych małp brać się za podpalanie samochodów i plądrowanie sklepów.
      A ja na to mam tylko jedną odpowiedź: władza i pieniądze. No i nieustanna walka o to, by nie spaść z tej sceny na zbity pysk.
       Nie wiem, czy to faktycznie jest dobry prognostyk przed nadchodzącymi wyborami, ale zakładam, że tak. Zwłaszcza że, jak słyszę, Trzaskowski będzie miał zaledwie 10 dni na zebranie podpisów. Jeśli oczywiście PKW się nie ulituje i pozostawi wzór kart w dotychczasowym kształcie.


      
      

wtorek, 2 czerwca 2020

Na odejście Jerzego Pilcha, czyli o nędzy życia


Zmarł pisarz Jerzy Pilch i powiem szczerze, że z tego zdarzenia zainteresowała mnie najbardziej reakcja tych wszystkich grup medialnych, które najpierw z niego uczyniły pierwszej wielkości gwiazdę współczesnej polskiej literatury, a później, przez długie lata, karmiły go pieniędzmi i wszelkiego rodzaju zaszczytami. A mam na myśli to, że kiedy chciałem poczytać, jak go wspominają takie tytuły jak „Wyborcza”, Onet, czy TVN24, nie znalazłem nic. Ja nie mówię, że oni o śmierci Pilcha się nie zająknęli; to jest zwyczajnie niemożliwe. Rzecz w tym, że kiedy już na drugi dzień po usłyszeniu owej wiadomości, ja tam nie znalazłem na ten temat jednego słowa.
I to jest moim zdaniem coś niezwykle ciekawego, bo pokazuje, jak oni traktują te swoje kukiełki, kiedy one staną się najpierw zwyczajnie niepotrzebne, a potem w ogóle odejdą. Mógłbym w tej sytuacji zapytać Pilcha, który gdzieś tam w tej chwili krąży poza czasem i przestrzenią, po cholerę było mu się aż tak starać? Dla tych paru groszy za które mógł sobie codziennie kupić flaszkę? Okropne jest to milczenie. W tej sytuacji, ja się zbiorę w sobie i przypomnę swój dawny, bo sprzed ponad 10 lat tekst o Pilchu, i zachęcam wszystkich, by go potraktowali jako materiał wspomnieniowy o zmarłym pisarzu.   



Zanim przejdę do sprawy, która mnie dziś zainspirowała do napisania niniejszego tekstu, muszę się przyznać do pewnej, dość wstydliwej, sprawy. Otóż mój problem polega na tym, że ja od wielu lat, niezwykle mało czytam. To znaczy, nie do końca jest to prawda, bo na przykład czytam gazety, ale – na ile mogę przypuszczać – to by mnie właściwie dodatkowo pogrążało i jeszcze bardziej kompromitowało. Więc może tyle, jeśli idzie o wyznania.
      Nie zawsze tak było. Ponieważ nauczyłem się czytać, kiedy miałem jakieś cztery latka, to moje dzieciństwo i lata młodzieńcze były z czytaniem związane bardzo ściśle. Będąc małym dzieckiem, czytałem tak dużo, że jedyną nagrodę szkolną, jaka kiedykolwiek w życiu otrzymałem, była książka zatytułowana Łosie w Kampinosie, którą otrzymałem w pierwszej klasie podstawówki własnie za to, że potrafiłem najlepiej ze wszystkich czytać. Przez kolejne lata, pasja czytania mnie nie opuszczała i mniej więcej do czasu, jak stałem się dorosły, a później założyłem rodzinę, a jeszcze później zacząłem tę rodzinę wzmacniać i pielęgnować, czytałem jak opętany. Wszystko. Wiersze, prozę, literaturę faktu. Wszystko. I nagle, jakoś się powoli to skończyło i dziś już praktycznie nie czytam nic, poza – jak mówię – gazetami. Spróbowałem kiedyś przeczytać pewną powieść, ale tak się wzruszyłem, że przez kilka dni nie byłem w stanie spokojnie funkcjonować, więc na tym skończyłem.
      Więc książek jakoś już nie czytam tyle co kiedyś. Pamiętam jednak, że kilka lat temu spróbowałem rzucić okiem na powieść pisarza Jerzego Pilcha, która na moment stała się w Polsce wielkim przebojem, otrzymała nagrodę o nazwie Nike i umieściła Pilcha na firmamencie współczesnej polskiej literatury. Książka nosiła tytuł „Pod mocnym aniołem” i traktowała o chlaniu. Przeczytałem z niej następujący fragment:
„Zanim pojawili się w moim mieszkaniu mafiosi w towarzystwie śniadolicej poetki Alberty Lulaj, zanim wyrwali mnie z pijackiego snu i zanim jęli się domagać - wpierw obłudnymi prośbami, potem bezpardonowymi pogróżkami - bym ułatwił druk wierszy Alberty Lulaj na łamach "Tygodnika Powszechnego", zanim nastąpiły burzliwe wydarzenia, o których pragnę opowiedzieć, była wigilia wydarzeń, był zaranek i był wieczór dnia poprzedzającego, i ja od zaranka do wieczora dnia poprzedzającego popijałem brzoskwiniówkę.”
     Powiem szczerze, że nie bardzo wiem, czy zacytowany fragment zrobił wrażenie na osobach, które łaskawie czytają ten mój dzisiejszy tekst, a tym bardziej nie mam pojęcia, czy zrobił na kimkolwiek takie wrażenie, jakie zrobił przed laty na mnie. Kiedy bowiem po raz pierwszy miałem okazję zapoznać się z pisarskim talentem Jerzego Pilcha i tym wszystkim, co ten warsztat pozwala mu dodatkowo wyrazić, przypomniał mi się dzień, kiedy jeszcze dawno dawno temu, z zupełnie dla mnie już dziś egzotycznych powodów, sięgnąłem po którąś ze schyłkowych już książek Romana Bartnego i przyszło mi do głowy jedno słowo: „gówno”. Po prostu „gówno”. Jak mówię, książek już od lat nie czytam, ale ponieważ kiedyś czytałem bardzo dużo, i przez te wszystkie lata zdążyłem się dość porządnie zapoznać z tym wszystkim, co mi do szczęścia było potrzebne, myślę, że wciąż mniej więcej wiem, na czym polega tak zwana wielka literatura. A zatem wiem, że to co robi Pilch nie jest ani literaturą wielką, ani literaturą w ogóle. To co robi Pilch, to całkowity upadek tego, co tradycyjnie się nazwało pisarstwem. To również całkowity koniec tego, co się nazywa wstydem. Nie ma dla mnie najmniejszej wątpliwości, że fragment, który przytoczyłem wyżej pokazuje to w sposób modelowy i wręcz akademicki.
       Skąd mi przyszło do głowy, żeby w ogóle się zajmować Jerzym Pilchem? Z dwóch powodów. Raz, że ja doskonale zdaję sobie sprawę z tego, jakie miejsce zagwarantowały Pilchowi w przestrzeni społecznej tak zwane czasy. Pilch stał się w ostatnich latach symbolem, znakiem i głosem. Właśnie tych czasów. A więc nie ma żartów. Druga sprawa to ta mianowicie, że w sobotnim wydaniu „Dziennika”, inne nieszczęście naszej polskiej współczesności, czyli Cezary Michalski, przedstawił niesłychanie długą rozmowę ze wspomnianym Pilchem właśnie i przyznaje bez zbędnej dyskusji, że obaj zrobili na mnie wrażenie. Rozmowa Michalskiego, zaznaczmy, że zatytułowana „Ewangelicki stan ducha”, to niemal trzy strony gazetowego druku na dwa tematy. Najpierw o tym, że Pilch i jego babcia są luteranami i to sprawia, że oni jest lepsi od innych, a już na pewno od katolików, a później już tylko wyłącznie o tak zwanych kaczorach, czyli o Prezydencie i jego bracie, prezesie Prawa i Sprawiedliwości.
      Ja nie bez powodu przywołuję ów pop-kulturowy epitet „kaczory”. Bez względu na to, czy Michalski zadaje pytania, czy na te pytania odpowiedzi udziela Pilch, o Lechu i Jarosławie Kaczyńskich w rozmowie mówi się wyłącznie w ten sposób. No ale magazyn „Dziennika”, w którym zamieszczono rozmowę, nazywa się „Europa”, a więc wszystko jest zrozumiałe. Co oni mówią na temat tego, że Pilch jest ewangelikiem i że Kaczyńscy sa idiotami? Nic szczególnego. W całym wywiadzie, który ma niemal 30000 słów, nie ma jednego zdania, które w jakikolwiek sposób wskazywało na to, że do jego wypowiedzenia trzeba było wynająć aż Pilcha i aż Michalskiego. Rozmawia ze sobą dwóch klasycznych, bardzo standardowych polskich wykształciuchów i popisują się wzajemnie przed sobą takim najprostszym, najbardziej nieciekawym intelektualnym lansem. Po co? Jeśli idzie o Michalskiego, to ja odpowiedź mam już gotową od dawna. On już inaczej nie potrafi. Pisałem tu kiedyś o nim w tym kontekście. On jest zwyczajnie chory na coś, czego nazwy nie znam, ale myślę, że to swego rodzaju opętanie. I tyle na jego temat. Ciekawsza sprawa jest jeśli idzie o Pilcha. O Pilchu można napisać dużo więcej, a ja mogę to zrobić z trzech perspektyw. Jedna to ta, wedle której on już tu się miał zaszczyt znaleźć jakiś czas temu. Swego czasu opublikował on tekst w tym samym „Dzienniku”, w którym skopał Lecha Kaczyńskiego za zdjęcie, które znalazł w książce zatytułowanej „O dwóch takich”, na którym to zdjęciu Kaczyński siedzi nad szachownicą i zastanawia się na kolejnym ruchem. Pilch – chwaląc się, że sam jest wybitnym szachistą – komentuje owo zdjęcie i twierdzi, że Kaczyński robi z siebie durnia z tymi szachami, bo na zdjęciu widać wyraźnie, że partia jest przegrana, a on nawet o tym nie wie. Kiedy Pilch się krztusi z satysfakcji, każdy średnio zorientowany szachowo obywatel wie, że na zdjęciu widzimy sam początek partii i nie ma nawet mowy o tym, czy partia jest wygrana, czy przegrana. A więc jedyny wniosek jest taki, że Pilch albo się na szachach nie zna zupełnie, albo jest tak zaślepiony histerią, że w momencie gdy pokazuje się któryś z Kaczyńskich to on zwyczajnie bałwanieje. Obstawiam wersję drugą.
       Druga perspektywa jest taka, że Pilch jest dumnym ewangelikiem. Ja bym się tym zupełnie nie zajmował, gdyby nie fakt, ze z jakiegoś powodu, on się postanowił tym w sposób zupełnie niezrozumiały chwalić. Dlaczego niezrozumiały? Otóż wydawałoby się, że bycie ewangelikiem, podobnie jak bycie katolikiem, czy buddystą, jest kwestia głównie religijną. Tymczasem Pilch, mówiąc o swojej religii, religię ma głęboko w nosie. On pierniczy coś na temat swojej babci, na temat pieniędzy, na temat pijaństwa, a nawet na temat pieprzenia się, a jeśli o Panu Bogu, to wyłącznie w tym właśnie, kompletnie pozareligijnym, kontekście.
      Wypadałoby jednak jakoś ten jego luteranizm skomentować. Nie bardzo wiem jednak jak. Jestem katolikiem, żadnych luteran, ani innych protestantów z wszystkich pozostałych 20000 denominacji, prawie nie znam, więc, co tu gadać? Opowiem więc o tym jednym jedynym ewangeliku, jakiego w życiu poznałem. Uczyłem kiedyś jedną dziewczynkę właśnie z rodziny luterańskiej. Jej ojciec wymyślił już na samym początku, że on będzie siedział na naszych lekcjach, bo on chce się przy okazji też czegoś nauczyć. Siedział więc, czytał gazetę o nazwie „Gazeta Wyborcza” i co chwila się wtrącał do lekcji, albo drąc mordę na dziecko, że jest głupie, albo na mnie, bo przeczytał właśnie coś w „Gazecie” i to go rozjuszyło w kwestii moich poglądów. Ponieważ najczęściej był mocno na gazie, nie panował ani nad sobą, ani nad tym co się wokół dzieje, więc te lekcje były jakie były. Skąd wiem, że był ewangelikiem? Stąd mianowicie, że sam mi to wciąż powtarzał, wyjaśniając mi jak to luteranie są bardzo pracowici, mądrzy, zaradni, konkretni i dzięki temu bogaci – „W odróżnieniu od was, katolików-polaczków”.
      Ja zdaję sobie sprawę z tego, że to co tu opowiadam o niczym nie świadczy. Jest to tylko jeden przykład, z pewnością wcale nie reprezentatywny dla wszystkich luteran, a tym bardziej dla wszystkich protestantów. Nawet jeśli do tego obrazu dodamy Jerzego Pilcha z jego kompletnie tandetnym pisarstwem, zwykłym brakiem inteligencji, chamstwem i zwykłą ludzką nędzą, a na dokładkę jeszcze tę dziwaczną babcię z jego chorych wspomnień, to i tak to jeszcze nie będzie pełny obraz. Ale co mam zrobić? Przecież to on, nagle zupełnie, postanowił bredzić o tej swojej niby-religii i to przez niemal pół wywiadu z Michalskim, więc chyba powinienem się móc jakoś do tego odnieść.
       No ale w końcu muszę spojrzeć na zjawisko o nazwie „Jerzy Pilch” z trzeciej, najbardziej istotnej, perspektywy. W jaki sposób kogoś takiego jak on, może interesować cokolwiek? Jaki powód może mieć ktoś tak nieprawdopodobnie płytki, pusty i bezkształtny, żeby gadać, a tym bardziej rozmyślać, o czymkolwiek, a tym bardziej o polityce? Ja bardzo przepraszam, ale ja zupełnie nie wierzę w to, żeby to wszystko, co on mówi w wywiadzie dla Michalskiego było wynikiem jakichkolwiek emocji, a co dopiero przemyśleń. I nawet nie dlatego, że, jak sam Pilch przyznaje, on się na polityce kompletnie nie zna. Kto się bowiem na niej tak naprawdę zna? Nie wierzę, żeby Pilch miał cokolwiek poza tym jęzorem, który pozwala mu wyrzucać z siebie słowa i tymi palcami, którymi raz na jakiś czas stuka w klawisze komputera, właśnie dlatego, że przeczytałem kawałek tej nieszczęsnej książki za którą dostał nagrodę od kumpli z „Wyborczej” i dlatego, że przeczytałem ten wywiad w „Dzienniku”. Za tym co tam się dzieje nie stoi nic, co by przypominało duszę. Mowy nie ma!
     Dla zjawiska o nazwie „Jerzy Pilch” ja mam jedno wytłumaczenie. On faktycznie musi mieć w sobie tę protestancką przebiegłość, która pozwala wykonać tych parę ruchów w życiu, dzięki którym stał się tym kim jest. Wymyślił sobie kiedyś, że zostanie pisarzem, nie posiadając ani talentu, ani umiejętności, ani serca do tego żeby tworzyć choćby tanią literaturę, ale również jakoś wpadł na ten plan, wiedząc, że nawet jeśli nie ma dla kogo pisać, to są w tym przedsięwzięciu pieniądze. Literatura bowiem, jako taka, skończyła się w Polsce jakiś czas temu. Nie wiem dlaczego. Czy przez to, że ten niby-kapitalizm tak ogłupił ludzi, że przy okazji wszelkie talenty się autentycznie wypaliły, czy może dlatego, że potencjalni czytelnicy tak zdurnieli, że w sposób naturalny wymarła też potencjalna publiczność. W Polsce ludzie przestali czytać. Ale nie tylko czytać. Przestali się interesować filmem, sztuką, muzyką, a nawet zwykłą rozmową. Gdyby nagle zdecydowano, że dość już tej tak zwanej sztuki i że teraz już tylko będzie telewizja, kolorowe gazety i sklep, myślę, że prawie nikt by się tym specjalnie nie przejął. Dla kogo więc są powieści Pilcha, wiersze Szymborskiej, czy filmy Koneckiego i Saramowicza? Dla tych mianowicie, którym się wmówi, ze ten telewizor, kolorowy magazyn i sklep muszą mieć jakieś alibi. Najlepiej właśnie w postaci czegoś, co się będzie nazywało kultura.
      Mówi się więc ludziom, albo w telewizorze, lub w gazetach, że jeśli chcą być na poziomie, to powinni słuchać piosenek Katarzyny Nosowskiej, czytać prozę Pilcha albo Kuszczoka, czy jak mu tam, chodzić do kina na nowe polskie komedie i jeździć na wakacje do Toskanii. Oczywiście, z tego wszystkiego i tak zostają tylko to włoskie wino, natomiast płyta Nosowskiej się kurzy na półkach obok Queenów z „Gazety Wyborczej”, do kina się czasem zajdzie, ale już wygodniej i tak jest obejrzeć ten „Testosteron” w odcinkach na youtubie, a o książkach w ogóle nie ma co mówić. Oczywiście w każdym „inteligenckim” domu ten Pilch leży, ale przecież nikt nie będzie się aż tak wygłupiał, żeby go czytać. Jerzy Pilch doskonale zdaje sobie z tego sprawę, z tym że jego to w najmniejszym stopniu nie obchodzi. On wie, że, kiedy już wreszcie znajdzie w sobie tę wolę i siłę do napisania kolejnej powieści, to przede wszystkim dostanie poważną zaliczkę od zaprzyjaźnionego wydawnictwa, a później tantiemy z tego, co okoliczni idioci kupią, żeby się wyróżnić na tle innych idiotów. I w swojej protestanckiej przebiegłości („W Wiśle – jak przystało luterskiej miejscowości – akceptacja twórczości jest ściśle związana z kwestią wysokości honorariów autora. Kogo Pan Bóg kocha, temu błogosławi…”, mówi w swojej rozmowie z Michalskim Pilch, bo mówić potrafi.), Jerzy Pilch dba tylko o jedno. Żeby, broń Boże, jego ustosunkowani koledzy, którzy znają wszystkie drogi do sukcesu i do pieniędzy, nie zapomnieli o nim, i ani przez chwilę nie pomyśleli, że on nie zdążył.
      W tym momencie, Pilch postępuje jak klasyczny, staro-komunistyczny literat typu Żukrowskiego, czy Putramenta. Oczywiście, oni obaj mieli od Pilcha bez porównania więcej i umiejętności zawodowych i czystego talentu. Między nimi a Pilchem, różnica jest mniej więcej taka jak między Anną Jantar, a Kasią Cerekwicką. Jednak jedno ich niewątpliwie ściśle łączy. On, podobnie jak tamci dwaj, mają w nosie to całe pisanie, te całą sztukę, tę całą kulturę. Chodzi wyłącznie o to, żeby dostać swoją paczuszkę i mieć z tego na flaszkę o dowolnej porze.
      Czemu sobie tak nieładnie myślę o Jerzym Pilchu? Pierwsza – i najważniejsza – odpowiedź leży w tym cytacie wyżej. Poziom pisarstwa zaprezentowany tam przez Pilcha jest tak niewyobrażalnie denny, że od tego lepsi są wszyscy. I Chwin i Masłowska i pewnie nawet ten grafoman Kuszczok. Wszyscy są lepsi od Pilcha. Ja jestem lepszy od Pilcha. Wprawdzie nie piszę powieści, ale jak by mi się chciało, to jestem pewien, że napisałabym powieść o wiele zgrabniejszą, o wiele inteligentniejszą i o wiele ciekawszą od tego co robi Pilch. Ona i tak by była do niczego, ale od Pilcha byłaby lepsza. Z tej prostej przyczyny, że nie istnieje poziom literacki niższy niż poziom, który wyznaczył Jerzy Pilch. Proszę jeszcze raz rzucić okiem na ten kawałek jego nagrodzonej powieści. Przecież to jest bardziej amatorskie niż Jola Rutowicz.
       Więc to jest powód pierwszy, dla którego tak się znęcam nad tym, w gruncie rzeczy, nieszczęśliwym człowiekiem. Jest jednak powód drugi, bardziej bezpośredni. Chodzi o ten wywiad. Jaki interes ma Pilch, żeby przez niemal trzy strony gazetowego tekstu gadać wyłącznie o swojej babci i o Jarosławie i Lechu Kaczyńskich? Jaki jest sens, żeby – przynajmniej teoretycznie wybitny – pisarz przychodził do gazety i ględził o dwóch politykach, i to nie na poziomie politycznej analizy, ale wyłącznie w sensie zwykłego plucia i popisywania się tym, jak te plucie jest wykwintne? Przecież to jest kompletne szaleństwo.
      Wspomniałem Putramenta. Oczywiście, nie mogę gwarantować, że wszystko dobrze pamiętam, ale ja sobie nie wyobrażam, żeby Putrament udzielał wywiadów, w których w całości pierniczył coś na temat Radia Wolna Europa, albo na temat KOR-u. On, oczywiście, mógł godzinami chwalić reżim, ale na ogół jednak trzymał się swojej branży. Tyle tylko że Putrament był właśnie człowiekiem z branży. On – jak by nie patrzeć – był jednak literatem. Jerzy Pilch nie reprezentuje żadnej branży. On jest człowiekiem z towarzystwa, któremu towarzystwo płaci za pewne usługi. Jakie to są usługi? Tego do końca nie wiem. Może chodzi tylko o to, że on wypełnia swoim zbydlęceniem jakąś przestrzeń, która wypełniona musi zostać. Po co? Dla kogo? Na jak długo? Proszę mi wybaczyć, ale wszystkiego wiedzieć nie muszę.






poniedziałek, 1 czerwca 2020

Dlaczego Jarosław Gowin wysłał swoje dziecko do salonu tatuażu?


       Pisałem już o tym, ale sytuacja jest taka, że trzeba mi to dziś przypomnieć. Otóż od pierwszego dnia gdy zacząłem prowadzić ten blog i od momentu gdy on gwałtownie zaczął zdobywać swoją popularność, obok głosów życzliwych, czy niekiedy wręcz entuzjastycznych, zaczęły się pojawiać ataki, i to ataki wręcz systemowe. Mówiąc „systemowe” chcę powiedzieć, że nie mam na myśli zwykłej polemiki, czy nawet ciężkiego oburzenia, ale zdecydowanie zorganizowaną nienawiść, która przejawiała się w tym, że moje teksty były atakowane wciąż przez te same osoby i z każdym dniem coraz mniej merytorycznie, a coraz to bardziej osobiście.
       W naiwności swojej przez dłuższy czas sądziłem, że za owymi atakami stoją jacyś byli wojskowi, czy milicjanci, ewentualnie ich dzieci i wnuki, kiedy to nagle zacząłem podejrzewać, że jest wręcz przeciwnie. Dawni esbecy czy peerelowskie trepy z rodzinami, to co ja wypisuję mają głęboko w nosie, natomiast zdecydowana większość owej agresji przychodzi ze strony środowisk ultraprawicowych i niepodległościowych. I wtedy też mniej więcej trafiłem na blog, którego motto stanowił cytat z niejakiej Ayn Rand, a teksty tam zamieszczane stanowiły przykład obłędu, jakiego w owej internetowej przestrzeni nie można było spotkać nigdzie indziej. Sprawdziłem oczywiście tę Rand i od tego momentu wiedziałem, że ze swoją wiarą i przekonaniami nigdzie nie znajdę tylu wrogów, jak wśród tak zwanej „ultraradykalnej prawicy”, a więc wychowanków Janusza Korwina Mikke, którzy się mu zerwali ze smyczy.
        Dziś oczywiście siłą rzeczy muszę obserwować zachowania polityków skupionych wokół kandydatury Krzysztofa Bosaka w nadchodzących wyborach prezydenckich, przyznaję jednak, że nawet jeśli na pierwszym planie pojawi się Grzegorz Braun ze swoimi refleksjami na temat Centralnego Portu Komunikacyjnego, czy lepkie oczy posła Winnickiego, to ich słowa spływaja po mnie jak po przysłowiowej kaczce. Zachowuję przy tym jednak świadomość, że mam przed sobą wroga w pewnym sensie – a mam tu szczęśliwie na myśli sytuację czysto oczywiście teoretyczną – pierwszego.
        Czemu zatem postanowiłem dziś w swojej notce wyróżnić to właśnie środowisko? Otóż proszę sobie wyobrazić, że w ramach opisywanej tu jak najbardziej przeze mnie zabawy pod nazwą Hot16Challenge2, którą szanuję i chętnie obserwuję, pojawił się człowiek nazwiskiem Ziemowit Gowin, jak się okazuje syn znanego nam wszystkim posła Gowina i zarapował nam następujący tekst (dla zaoszczędzenia miejsca, zrezygnuję ze zwyczajowej edycji):
Prosili krzyczeli pomóż Ziemowicie. Wyrymuję wam ten przekaz całkiem nieskrycie. Idea to słuszna, sprawa szlachetna. W czasach, gdy Polska jest totalnie szpetna, Państwo z dykty? Chyba z totalnego gówna. Obywatele rząd - sprawa nierówna. Wirus za oknem, w domu na ulicy. A politycy coraz bardziej dzicy. Ustawami zabijają nasze życie. Przecież nie chodzi o zwykłe przeżycie! Wykurzycie tych pajaców na górze. Czas już nadszedł na społeczną burzę. Rządzi nami Zjednoczona Prawica. Mnie już od tego strzela kurwica. Jak tak dalej pójdzie, totalna kaplica. Wypierdolę stąd szybciej niż Kubica. Szybciej niż Kubica. Nie możesz nawet na kawie wychillować, bo zaraz będą psy cię pałować. Lepiej się już schować, nie wychylać głowy, wysłuchać kolejnej Andrzejka mowy. COVID-19?  Całkiem niebezpiecznie. Nie wmówisz mi jednak, że tak będzie wiecznie. Ogarnij się zatem, nie słuchaj ich bajerów, pogońmy razem pisowskich frajerów. TVPiS? Jak w Korei propaganda. Pogrywa sobie z nami Kaczyńskiego banda. Stroszą pióra udając piękne pawie, a w Polsce od dawna mamy bezprawie. Opozycja słaba, wszyscy o tym wiemy. Nie oznacza to wcale, że się ugniemy. Połączmy się tedy, zbudujmy wielką siłę, postawmy PiSowcom polityczną mogiłę. Polityczną mogiłę!
      Ktoś zapyta po ciężką cholerę ja się nagle postanowiłem angażować w promocję syna Jarosława Gowina, a ja chętnie odpowiadam, że tak jak zawsze tu się działo, osoby i zdarzenia występujące na tym blogu służą wyłącznie do refleksji w swojej istocie znacznie przekraczającej sam pretekst. I tak też jest i tym razem. Dla mnie Ziemowit Gowin zwyczajnie nie istnieje, zarówno jako człowiek, ale przede wszystkim jako artysta. Ów wykonawczy popis, jaki on wysłał do wspomnianego konkursu, to jest tak straszna nędza, że ja, przepraszam bardzo, ale jako rapera, zdecydowanie już wolę Marcina Matczaka, a kto wie, czy też nie prof. Sadurskiego. To natomiast co mnie zainteresowało, to reakcja na ów występ tak zwanych „mediów głównego nurtu”. Otóż tam Ziemowit Gowin został potraktowany niemal jak pierwszy sojusznik najbardziej twardej antypisowskiej opozycji. Wszystkie główne ośrodki medialnej propagandy w jednej chwili uczepiły się tego idioty i przedstawiły go jako nie tyle nawet argument w wewnętrznej wojnie w obozie Zjednoczonej Prawicy, ale niemal zbawcę, który jako pierwszy tak dźwięcznie przedstawił program wspomnianego antypisu, kto wie, czy nawet nie spod znaku Zielonych czy Krytyki Politycznej.
      Tymczasem wystarczy zajrzeć do opisu klipu z jego występem na Youtubie, by się zorientować, że jest to projekt autoryzowany przez środowisko występujące w przestrzeni publicznej pod nazwą obiektywizm.pl, a reklamujące się oczywiście w następujący sposób: „Centrum obiektywizmu w Polsce – rewolucyjnego, spójnego systemu idei sformułowanego przez Ayn Rand w drugiej połowie XX wieku”. I w tym momencie my już oczywiście wiemy, że choć kilku członkom sekty zorganizowanej przed laty przez Janusza Korwina Mikke udało się z jej brudnych łap wyrwać i oni wszyscy rozbiegli się w różnych kierunkach, to Ziemowit Gowin pozostał tam, gdzie – a tego jestem dziś pewien niemal w stu procentach – pozostawił go jego ojciec, chwilę zanim polityka zmusiła go do powszechnie znanych kompromisów.
         A zatem słucham dziś tej nędzy, czytam głosy zachwytu nad polityczną przenikliwością  syna Jarosława Gowina i myślę sobie, że oni wszyscy są jeszcze głupsi, niż – a szczególnie w ostatnich dniach – myślałem. Ale jest jeszcze coś. Otóż, moim zdaniem, wykonany przez Ziemowita Gowina coming-out przede wszystkim pokazuje dwie rzeczy: pierwsza z nich to ta, że tak zwany „konserwatyzm” jego taty to fakt niepodważalny, a druga, że wspomniany tato spieprzył sprawę w momencie gdy nie potrafił wybić z głowy swojemu dziecku pomysłu zrobienia sobie tatuaży i jebania policji.
         Jaka tu więc dla nas z tego płynie nauka? Otóż zbliżają się te od dawna wyczekiwane wybory i choć wszyscy mamy nadzieję, że tu niespodzianki nie będzie, zdajemy sobie sprawę jednocześnie z tego, że w gruncie rzeczy diabeł jeden wie, co nam nagle strzeli do głowy. A skoro tak, to bierzemy też pod uwagę, że prezyednt Duda nie utrzyma kadencji i na kolejne pięć lat zastąpi go czy to Trzaskowski, czy Hołownia, czy Kosiniak. Będzie to oczywiście tragedia, którą przeżyć nam będzie nadzwyczaj trudno, to jednak czym się możemy skutecznie pocieszać, to to, że Krzysztof Bosak jednak się nie przeciśnie, bo Ziemowit Gowin jako przyszły Minister Kultury, to jeszcze większe nieszczęście niż Piotr Gliński,    



     


niedziela, 31 maja 2020

Czy Sylwester Latkowski zostanie wiceprezydentem Sopotu?


      Wczoraj opublikowałem tu notkę, zatytułowaną, jak mi się wydawało, nadzwyczaj jednoznacznie „Gdy Zatoka Sztuki trafia na wykop.pl”, w jednym jedynym celu. Chodziło mi mianowicie o to, by pokazać jak od dawna zapowiadany film Sylwestra Latkowskiego o pedofilii w tak zwanym „celebryckim” środowisku, w ostatecznym rozrachunku pozostaje wyłącznie jeszcze jednym oszustwem, mającym na celu, z jednej strony, podtrzymanie odpowiednich politycznych emocji na poziomie bieżącej polityki, z drugiej natomiast, zabezpieczenie samemu Latkowskiemu pozycji pierwszego tropiciela wszelkiego zepsucia po wszystkich możliwych stronach sceny. 
       Nie chcę oczywiście przez to sugerować, że środowisko, które Latkowski robił wrażenie, że opisuje, w ogóle nie istnieje, a przynajmniej prowadzi się znacznie bardziej po bożemu niż by się nam wydawało. Wręcz przeciwnie, w moim przekonaniu, wszystko to, co Latkowski nakręcił a TVP zaprezentowała, to zaledwie bardzo drobny ułamek owego zepsucia, które mam nadzieję w ostateczności całe to straszne towarzystwo doprowadzi do samego centrum piekła.
       Opublikowałem zatem wspomnianą notkę i z paru stron otrzymałem bardzo uprzejme i pełne troski napomnienia, że film, który zalinkowałem to prowokacja, którego celem było pokazanie, jak bardzo łatwo jest stworzyć przekaz, który pozornie pokazując prawdę, tak naprawdę ma na calu rzucić oszczerstwo na ludzi Bogu ducha winnych, w tym wypadku Kubę Wojewódzkiego. Wydawało mi się, że choćby sam tytuł owego tekstu wystarczająco jasno pokazał, że ja to wszystko bardzo dobrze wiem, no ale wygląda na to, że on był wciąż zbyt enigmatyczny. A zatem chciałbym dziś przede wszystkim powtórzyć, że ja się tego od samego początku domyślałem, a zwróciłem na ów film uwagę w tym jedynie celu, by na jego tle pokazać nędzę produkcji Latkowskiego. Ale nie tylko na to. Problem moim zdaniem znacznie większy polega na tym, że z jakiegoś kompletnie nieznanego powodu jesteśmy robieni w przysłowiowego konia. I to robieni w sposób tak fantastycznie bezczelny, że ową bezczelność naprawdę wyraźnie widać dopiero wtedy, kiedy porównamy produkcję Latkowskiego z produkcji owej parodią.
       Mamy więc prowokację tego jakiegoś Tykwy, nakręconą prawdopodobnie na zlecenie jego kumpli z branży, i co widzimy? To przede wszystkim mianowicie, że oni byli w stanie zaledwie w parę dni stworzyć coś, co oczywiście pozostaje parodią, natomiast pod każdym innym względem, zarówno realizacyjnym jak i informacyjnym, przewyższa produkcję Latkowskiego o niebo. Co tam mianowicie mamy? Otóż, pomijając typowe dla tego typu gatunku zagrywki, mające widzowi poprawiać nastrój, które niemal w całości wypełniają film Latkowskiego, mamy tam wręcz na widelcu jednego bohatera, jego nazwisko, wizerunek, zeznania świadków oraz jednoznaczne oskarżenie, czyli wszystko to, czym tego typu film powinien mieć. I aby to w sposób przekonujący osiągnąć, nie trzeba było przez godzinę pokazywać robionych dronem zdjęć plaży w Sopocie i relacjonować wypowiedzi owego Sopotu prezydenta,  ale wystarczyło równe 6 minut plus cztery sekundy i kilka prostych i jednoznacznych słów. Nawet gdy celem jest jedynie zwykłe kłamstwo i obrona Kuby Wojewódzkiego. A że mamy do czynienia z kłamstwem, to widać na pierwszy rzut oka, choćby przez to, że Latkowski – co za ironia! – tak naprawdę w swoim filmie bezpośrednio nie oskarżył nikogo, a tym bardziej Wojewódzkiego. A więc owa obrona tak naprawdę jest wzięta z przysłowiowej dupy.
       Wszyscy pamiętamy słynne ujęcie sprzed lat, gdy oficerowie służb specjalnych próbują Latkowskiemu odebrać laptop, w którym, jak rozumiem, on miał zapisane zeznania Witolda Gadowskiego na temat powiązań rządu Platformy Obywatelskiej oraz PSL-u z kalabryjską mafią. Ja zawsze zastanawiałem się, jak to było możliwe, że państwo wysyła swoje służby by odebrały Latkowskiemu laptop, a on ów laptop przytula sprytnie do serca i w ten sposób służby muszą się ze wstydem wycofać, bo Latkowski ów laptop przytulił zbyt mocno.
       Ktoś powie, że my się tu rozdrabniamy bez sensu, podczas gdy są sprawy znacznie poważniejsze, a wśród nich na pierwsze miejsce wysuwa się kwestia reelekcji Andrzeja Dudy. Na to ja mam odpowiedź bardzo zdecydowaną: Otóż to nie są żarty i to tym bardziej, że faktycznie stoimy wobec wspomnianych wyborów. Nie może bowiem być tak, że do zadań związanych z budowaniem polskiego sukcesu wynajmowani są zwykli oszuści. Mało tego. Nie może być tak, że kandydaci do budowania polskiego sukcesu są werbowani przez bandę jeszcze większych oszustów, którzy ów sukces tak naprawdę mają w głębokim lekceważeniu.
        Przed nami przyszłość Polski. Jeśli ją przegramy, niech Bóg ma nad nami zmiłowanie. Ja wiem bardzo dobrze, że roboty jest masa, ludzi zwyczajnie nie ma, a nawet jeśli są, to ich jest zbyt mało by ich wyłapać, są jednak rzeczy, które można załatwić jednym ruchem. Choćby wyrzucić na zbity pysk tych wszystkich, którzy uważają, że przyszłość Polski należy powierzać ludziom takim jak Sylwester Latkowski.
         No i jeszcze coś. Trzeba koniecznie kupić prezesowi Kaczyńskiemu telewizor, ewentualnie – jeśli go ma i używa – zachęcić go, by choć na chwilę przestał oglądać rodeo i przełączył się na TVP.



sobota, 30 maja 2020

Gdy Zatoka Sztuki trafia na wykop.pl



       Jak pewnie wciąż pamiętają stali czytelnicy tego bloga, w czasach dziś już dawno zamierzchłych, w przestrzeni internetowej funkcjonowało – i to z pewnymi sukcesami – trio Coryllus, Toyah, Kamiuszek. Dziś z owego projektu tak naprawdę został już tylko Coryllus ze swoim wydawnictwem oraz z parunastoma komentatorami na portalu „Szkoła Nawigatorów”. Gdy chodzi natomiast o mnie i Kamiuszka, to coś tam oczywiście skrobiemy, natomiast trzeba przyznać, że utrzymujemy pewien, niestety dość rzadki, kontakt, podczas którego wymieniamy się różnymi refleksjami i tak nam mija nasze wspólne, jak i jak najbardziej również osobne życie.
      Proszę więc sobie wyobrazić, że mój drogi kumpel Kamiuszek przysłał mi wczoraj wiadomość o następującej treści: „Wisi to od trzech dni i cisza”, a do owej wiadomości dołączył link do pewnego zamieszczonego na Youtubie filmu. Ja oczywiście ów film tu za chwilę umieszczę, zanim jednak to nastąpi, wrócę do swojego najnowszego felietonu dla „Warszawskiej Gazety” – bardzo źle swoją drogą przyjętego przez red. Bachurskiego – w którym zasugerowałem, że całe owo zamieszanie, którego w ostatnich dniach byliśmy świadkami, a którego przyczyną był kolejny film Sylwestra Latkowskiego na temat pedofilii, to zwykły humbug, którego zarówno cel jak i autorstwo – bo przecież wiemy, że Latkowski to jest zaledwie figurant – stanowią całkowitą tajemnicę, a emocje, które ono w nas biednych obserwatorach wywołało, to coś co już za chwilę przeminie z przysłowiowym wiatrem.
       Zdenerwował się na mnie red. Bachurski w przekonaniu, że przede wszystkim gdy chodzi o Sylwestra Latkowskiego, niezależnie od tego, co on ma za paznokciami, to prawdziwy bohater, który ryzykując życiem postanowił stanąć na przeciw pedofilskiej mafii, i z tego choćby względu powinien być przeze mnie oszczędzony. Drugą ofiarą mojego felietonu miał rzekomo paść prezydent Sopotu Karnowski, który zdaniem Bachurskiego, mimo swoich ściśle określonych politycznych koligacji, znalazł w sobie tę uczciwość, by stanąć wobec wspomnianej mafii okoniem.
       W swojej mailowej wymianie postawiłem się swojemu było nie było Naczelnemu postawić okoniem, tłumacząc mu możliwie jak najdelikatniej, że w tym co mu się zdaje, jest zwyczajnie naiwny i jakoś się nam w sumie ostatecznie nam dogadało. I proszę sobie wyobrazić, że w tym własnie momencie dostaję od mojego kolegi Kamiuszka wiadomość z linkiem, który mnie prowadzi do czegoś, co moim zdaniem świadczy o tym, że red. Bachurski moich najnowszych refleksji w pierwszym momencie zwyczajnie nie docenił.
       Czy to znaczy, że od dziś powinniśmy sądzić, że wszystko to, co zobaczyliśmy w filmie Latkowskiego, to bezczelne kłamstwo? Otóż nic podobnego, a tak naprawdę jest wręcz odwrotnie. To co tam oglądamy, to dramatyczne niedopowiedzenie. Z nieznanego mi powodu, to co postanowił zrobić, Latkowski zaledwie zaczął, a ledwie co zaczął, to zakończył. Zupełnie jakby z jednej strony chciał się nam zaprezentować jako nieustraszony rycerz ukrytej prawdy, a z drugiej panicznie się bał, że w każdej chwili może tak dostać w łeb, że z tego rycerstwa nie pozostanie nawet wspomnienie i trzeba będzie już tylko się tłumaczyć z jakichś zaszłości.
      A zatem, tak zresztą jak wspomniałem we wspomnianym felietonie, to co pokazuje nam Latkowski to skoro już nie cała prawda, to przynajmniej droga do niej. I kiedy to piszę, muszę wspomnieć o wiadomości, którą otrzymałem od Kamiuszka oraz przesłanego linku, który nas prowadzi do czegoś, co zarówno pod względem realizacyjnym jak i czysto informacyjnym przewyższa produkcję TVP o głowę, jeśli nie o dwie, czy trzy. Film, o którym Kamiuszek mi pisze, że wisi na Youtubie od trzech dni i pies z kulawą nogą się na jego temat nie zająknie, to jest coś, co z jednej strony zarówno Latkowskiego jak i jego sponsorów odstawia na bocznicę, a z drugiej pokazuje w sposób absolutnie bezlitosny to, czego mieliśmy tak naprawdę nie wiedzieć, pomijając jakieś niewinne tak naprawdę plotki.
        Popatrzmy więc na to co póki co można oglądać na Youtubie i zobaczmy jak bardzo to jest ważniejsze od tego całego zamieszania z filmem Latkowskiego i tych wszystkich w gruncie rzeczy tanich grepsów wałkowanych w koło tu i tam. No i powtórzmy słowa Kamiuszka: „Wisi to od trzech dni i cisza”. A jeśli komuś przy tej okazji zrobi się smutno, to obiecuję, że osobiście pozostaję w pełni solidarny.





Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...