piątek, 15 maja 2020

A ludzie w ogrodzie patrzyli to na Matkę Kurkę to na Ojca Rydzyka i nikt już nie potrafił się połapać, kto jest kim...


Jeszcze w roku 2015 napisałem, a następnie tu zamieściłem tekst zatytułowany „O prowokatorach i wariatach po raz ostatni”, a jeśli dziś go przypominam, to w pierwszej kolejności po to, by przyznać się do oszustwa. To wcale nie był ostatni raz, a jeśli nawet tak mi się wówczas wydawało, to tym bardziej jest mi wstyd. Szczerze powiem, że z dzisiejszej perspektywy nie jestem w stanie pojąć, jak ja wówczas mogłem dojść do przekonania, że problem wariatów i prowokatorów to temat zanikający. W sumie zatem więc wstyd.
Pozostaje mi więc wyjaśnić, dlaczego jeszcze wracam do tamtego tematu i tu pojawia się znany nam wszystkim chyba bloger, a przy okazji od pewnego czasu bohater polskiej prawicowej publicystyki – Matka Kurka. Jeśli ktoś jednak nie wie, kto zacz, nie mam tu możliwości tego dziś tłumaczyć i proszę nie mieć o to pretensji. To jest projekt, którego początków należy szukać na tyle głęboko, że ja nie mam do dyspozycji aż tyle sprzętu, by to spenetrować. Powiem tylko, że Matka Kurka – proszę zwrócić uwagę, że mamy do czynienia z oczywistym szyderstwem z Ojca Rydzyka – to do niedawna idol polskiej zaangażowanej prawicy, autoryzowany jak najbardziej jako felietonista tygodnika „Do Rzeczy”, a od paru tygodni... no właśnie. Nie bardzo wiadomo co, i to dla wspomnianej prawicy stanowi ogromny problem, bo naprawdę ciężko jest przyznać się, cośmy mieli w głowie podczas ataku „na wnuczka”, „na policjanta”, czy wreszcie „na naszego”. Zwłaszcza gdy czujemy już tylko, cholera ciężka, zwykły wstyd.
Nie zajmowałbym się jednak Matką Kurką, gdyby nie fakt że mimo iż od owego przykrego pierdnięcia upłynęło nieco czasu, problem Matki Kurki i jego obecnego statusu wciąż żyje w przestrzeni określanej jako Media Społecznościowe. Cokolwiek byśmy sobie bowiem nie myśleli, to faktem jest, że Matka Kurka wciąż dla wielu z nas jest autentycznym mentorem i nauczycielem, a jego aktualne ścieżki traktujemy jako ewentualnie dla nas maluczkich i naszych umysłów tak niezbadane, że i niedostępne. Zaglądam do wspomnianych Mediów Społecznościowych i nie mogę nie zauważyć, że tam wciąż się toczy debata na temat tego, co się stało z Matką Kurką, naszym przewodnikiem i naszym guru. 
W tej więc oto sytuacji przedstawiam swój tekst jeszcze z roku 2015 z nadzieją, że on choćby jednego z nas postawi na nogi. Bardzo bym chciał.


      Zrobiłem wczoraj ów żart primaaprilisowy trochę dlatego, że nie bardzo potrafiłem znaleźć temat, który mógłby z czystym sumieniem przedstawić, ale też trochę przez to, że ja autentycznie przeżywam karierę, jaką po prawej stronie sceny politycznej robi ostatnio Piotr Wielgucki, znany gdzieniegdzie, jako bloger Matka Kurka. Tak czy inaczej, kiedy pisałem swoją primaaprilisową notkę (https://toyah1.blogspot.com/2015/04/z-ostatniej-chwili-toyah-i-matka-kurka.html), nawet do głowy mi nie przyszło, że kiedy już minie ów pierwszy dzień kwietnia, ja nadal będę zajmował się nieszczęsnym Kurką. Stało się jednak tak, że, trochę ze zwykłej ciekawości, a trochę z potrzeby znalezienia potwierdzenia dla paru swoich przemyśleń, zajrzałem do archiwum prowadzonego przez Wielguckiego portalu kontrowersje.net i przyznaję, że to co odkryłem, zmienia moje dotychczasowe zdanie na jego temat o 180 stopni.
      Ale skoro przy inspiracjach już jesteśmy, muszę tu też podziękować mojemu kumplowi Tomkowi Gajkowi, za to jedno jedyne zdanie, które zamieścił on w komentarzu pod wczorajszą notką, a mianowicie: „Co do MK, to ma tylko jedną osobowość i jeden charakter, MK jest hejterem, w sensie zaburzenia osobowości”. Ja to zdanie przeczytałem, odniosłem je do tekstu „Matka Kurka palcem wytyka przeciętnego Osiejuka”, który swego czasu ów Matka Kurka mi poświęcił, i nagle zrozumiałem, że to, co się nam zdawało dotychczas, a więc że Piotr Wielgucki to człowiek służb, jest kompletnym nieporozumieniem. Tu nie ma żadnego spisku. To z czym mamy tu do czynienia, to zwykłe zaburzenie charakteru. A zatem, wygląda na to, że moja oryginalna teza, na którą z taką złością swoim tekstem zareagował Wielgucki, a więc że on jest psychopatycznym kłamcą, choć bardzo nieprecyzyjna, była, owszem, krokiem we właściwym kierunku. Problemem bowiem – powtórzmy to raz jeszcze za Gajkiem – jest charakter.
      Jak mówię, znaczną część wolnego czasu spędziłem wczoraj na przeglądaniu tekstów Matki Kurki z lat 2008-2010 i przyznaję, że nie żałuję ani jednej minuty poświęconej temu zajęciu. Ja oczywiście biorę pod uwagę, że on mnie tu oszukał, jednak na tyle, na ile jestem w stanie oceniać rzeczywistość, tam każde słowo jest absolutnie i do końca szczere. Ja czytałem wiele tekstów, które stanowiły mniej lub bardziej udaną prowokację i wydaje mi się, że nie mam większego problemu z rozróżnianiem pomiędzy tym co szczere, a co już nie tak bardzo. Kiedy się jednak prześledzi drogę, jaką Piotr Wielgucki przeszedł od nieprzytomnego wręcz atakowania Kaczyńskich, PiS-u, Polski, polskiego antysemityzmu, polskiego zdziczenia, czy wreszcie prostego katolicyzmu, do tego, co mamy dziś, widzimy, że on był szczery zawsze. A nie łudźmy się. Ta droga wcale nie była tak prosta, że wyznacza ją, jak on sam dziś twierdzi, wyłącznie data 10 kwietnia.
      Co Wielgucki miał w sercu w roku 2008 wiemy już z tekstu opublikowanego tu wczoraj. Popatrzmy więc teraz, co temu człowiekowi przydarzyło się w grudniu 2009 roku, tuż przed Świętami Bożego Narodzenia:
„Wyobraźcie sobie faceta, który mógł mieć każdą kobietę w swoim otoczeniu, bez najmniejszego wysiłku, mógł korzystać i przebierać do woli, ale taki miał twardy charakter, że zapanował nad tym, nad czym żadnemu facetowi panować niepodobna. Za ten jeden wyczyn bije Chrystusowi pokłony i nie czuję się godnym sznurować sandałów u jego wstrzemięźliwych sandałów. Brzmi jak żart, jednak wcale żartem nie jest, poświęcić się tak swojej misji, aby uwolnić się od kaprysów penisa, od podświadomości, od skonsumowanych erekcji, to jest wielkość, to jest geniusz i męskość o jakiej każdy pantoflarz może tylko pomarzyć. Chrystus ujarzmił pożądanie, coś co pochłania 96% nędznej egzystencji męskiej, prosty męski organizm jest tak właśnie skonstruowany, 96% myślenia o dupie, 4% o III zasadzie termodynamiki i II prędkości kosmicznej. 96% czasu spędzonego na podniecaniu się kawałkiem cycka, 96% czasu zmarnowanego na obracaniu głowy wokół każdego falującego tyłeczka i 4% na myśli, czyny i pożyteczny wysiłek, 4% na ‘Makbeta’.
Dlaczego Chrystus zaszedł tak wysoko, tak daleko i trwać będzie wiecznie? Dlaczego jego dzieło jest nieśmiertelne, a on sam nazywany Bogiem? Dlatego, że to pierwszy i jak na razie ostatni facet, który potrafił co najmniej odwrócić proporcje, 96% czasu, myślenia i wysiłku poświęcał na to, aby ścigać się z Bogiem nie własnym penisem. Chrystus jest moim mistrzem, jest moim Bogiem, wierzę w Chrystusa i nigdy nie przestanę, postać Chrystusa powinna być archetypem każdego macho, tak właśnie należy pojmować męskość.
Mężczyzna jako dostarczyciel wielokrotnego orgazmu jest ziemskim, żałosnym niebytem, ściąganie się na wielkości i sprawności organu służącego do odcedzania toksyn z organizmu, jest sportem dla gówniarzy. Chrystus zapanował na męskością i uczynił to w stylu, który zawstydza Boga. Tylko za ten wyczyn Chrystus jest nieśmiertelny, a przecież dokonał wielu rzeczy, których nie da się wytłumaczyć inaczej niż Bogiem. Przeprowadzenie bezkrwawej rewolucji społecznej, przewartościowanie skostniałego starotestamentowego zamordyzmu, braku tolerancji i zacofania. Chrystus był pierwszym Żydem, który dotykał kobiety pozbawioną seksualności czułością i nie pytał, czy białogłowa miesiączkuje, co dla ciemnego, konserwatywnego Żyda było grzechem. Zacofany starotestamentowy Żyd wierzył, że dotykając kobiety, która ma okres nie pójdzie do nieba, a jeśli już dotknął musiał uczynić wiele pogańskich obrzędów, by zmyć z siebie nieczystość. Z takim zacofaniem zmierzył się Chrystus i poszły za nim miliony. Chrystus skupił wokół siebie wszelkie pogardzane mniejszości, ladacznica była dla niego materiałem na świętą, złodziej i przestępca na kapłana, biedak na przyjaciela Boga, celnik na uczciwego, bezinteresownego filantropa. Chrystus wyprzedzał swoją epokę o więcej niż 2000 lat, zburzył stare i zbudował nowe, trwałe i nieśmiertelne. Sprzeciwił się własnemu narodowi, własnej kulturze, własnej tradycji, został znienawidzonym banitą, ale wygrał. Jego rodacy, jego bracia i siostry sprzedali go rzymskiemu okupantowi, wydali na tortury i na okrutną śmierć, bo nie rozumieli w swojej głupocie, że mają do czynienia z Bogiem”.
      A zatem, mamy tekst o tym, by braci Kaczyńskich, gdy już zdechną, grzebać jak najdalej od miejsca, gdzie żeruje Wielgucki, rok później to niezwykłe wyznanie wiary, a niespełna cztery miesiące później przychodzi owa straszna sobota i Wielgucki pisze tak:
„Na Lecha Kaczyńskiego miałem głosować, nie była to żadna prowokacja, nie był to zabieg pod klikalność, to była moja głęboko przemyślana decyzja. Nie zagłosuję i wiem za co ta kara. Ta kara jest za wieloletnie patrzenie tylko i wyłącznie na ludzkie wady. Mam taką cechę, Lechowi Kaczyńskiemu zebrało się najbardziej, może tylko jego brat dostał więcej. Nie jestem wierzący, nie jestem przesądny, ale do czasu do czasu do mojej cynicznej, racjonalnej głowy docierają znaki, które nie mówią, ale krzyczą.
Dzisiejsza tragedia wykrzyczała mi, że człowiek nie brzmi prosto, że życie ludzkie zostało opisane na milion sposobów, ale samo życie ciągle dodaje nowe wersy, na które nie wpadłby żaden śmiertelnik. Marnie wygląda wszystko, tysiące tekstów, setki interpretacji, tony emocji, spory żałosne, noty nędzne i wybitne.
Zapala się prawy silnik, albo przejeżdża TiR, rośnie guz na nerce, za rogiem nóż w plecy, albo spektakularnie na grobami 20 tysięcy ginie 88. Za kilka dni góra tygodni będą padać takie zdania: ‘No i co z tego, trzeba żyć dalej, a Kaczyński był taki jaki był, nie obchodzi mnie, że zginął, żadnego PiS, żadnych Kaczyńskich’. Nie wiemy jaki był, pisałem o Kaczyńskim wiele lat i nie wiem jaki był, trzeba żyć dalej, ale dla mnie życie ma znów inny smak, znów mi się przestawiły tory, choć jeszcze wczoraj byłem pewien dokąd jadę i jakie kolejne odwiedzę stacje. Jest mi nie tak, jest mi bardzo nie tak, nie muszę robić niczego na siłę, samo mi się z całego mnie wyrywa: ‘Moje kondolencje, moje współczucie, moje przygnębienie, moja bezsilność’".
      A więc mamy kolejny krok, tyle że gdyby ktoś myślał, że oto nastąpiło Nawrócenie, niech rzuci okiem na tekst kolejny, z tego samego miesiąca, zaledwie kilka dni po Tragedii:
„W jednym radzieckim samolocie nie pierwszy i pewnie nie ostatni raz poleciało 88 oficjeli, chociaż nie na miejscu lądowania, ale na miejscu startu komunikaty meteorologiczne pukały się w czoło. Polski prezydent według protokołu dyplomatycznego wrócił w trumnie, towarowym wojskowym samolotem, takim samym jaki się rozbił niedawna z 30 polskimi dowódcami. Następnie zapakowano trumnę do karawanu, trzeba wyjaśnić kwestię przetargu i przewieziono zwłoki w takim tempie i po tych samych dziurach, jakimi każdego dnia jeżdżą niemieckie samochody pozbawione TUV. Płaczemy 4 dzień, wiemy już ponad wszelką wątpliwość, że to Kaczyński kazał zabić wszystkich i nawet się nie zająknął, bo takie miał chore ambicje. Jeden ksiądz z Przemyśla powiedział, że Tusk też się mógł zabić i skład na tym samym radzieckim pokładzie miał wcale nie gorszy. Kto inny mówi o bandycie Kaczyńskim, kto inny chce zabić księdza z Przemyśla, to się u nas nazywa debata miedzy opcjami. I teraz jest najważniejsze, abyśmy zapomnieli o tych wszystkich drobnostkach, co tu dużo mówić, o tej demagogii, kto ile zarabia i na co jak długo czeka. Teraz najważniejsze są wnioski, a wnioski są takie. Jak nie pogonimy tego Niemca Tuska i nie wykończymy tego gnoma Kaczyńskiego, jak nie zajebiemy Niesiołowskiego z Bartoszewskim, jak nie dopierdolimy Kurskiemu z Bielanem, jak nie obesramy Wałęsy, jak nie zglanujemy bufetowej Gronkiewicz, jak nie wyrwiemy jaj agentowi Sikorskiemu, jak nie obetniemy cycków agentce Gilowskiej, jak nie zakopiemy żywcem Balcerowicza i nie pozwolimy na katolickim cmentarzu pochować Skrzypka, jak nie damy całej władzy rudym, jak w końcu nie pozwolimy rządzić Polakom, to się w tej jebanej Polsce z tymi skurwysynami Polakami nic i za chuja nie zmieni. Najpierw musimy się zajebać na śmierć kurwa nasza mać i dopiero, żeby Polska będzie Wolska 3 razy po 15 w IV popisowej rewolucji wypalanej żelazem miłości do polityki korupcji. Amen kurwa”.
      No i mam dzień dzisiejszy. Spójrzmy dokąd Piotr Wielgucki doszedł po latach tułaczki:
„Bronek chwali się na lewo i prawo, że jest człowiekiem WSI, z jednej strony to efekt paniki, z drugiej pewności siebie. Takie egzotyczne i na pozór nierealne połączenie występuje w fazie schyłkowej lalki. Nastąpiło zmęczenie materiału i za nim opór materii. Bronek nie chce się stawiać, on trzeszczy i sztywnieje sam z siebie, przez zmusza sterujących do wychylania się za kurtyny. Coś mu tam poprawią, coś naoliwią i dalej próbują grać […]
W największym skrócie hasło wyborcze Bronka brzmi: ‘Możecie mi skoczyć, za mną stoi WSI’. Za ostro, nieefektywnie, bezsensownie i przede wszystkim z narażaniem poważnych interesów działa marionetka z Budy Ruskiej. Z tej przyczyny mistrzowie z WSI zamiast realizować cele i zadania, tłumaczą się widowni. Cała akcja ze Skokami i próba wciągnięcia śp. Lecha Kaczyńskiego do afery, jest niczym innym jak odwracaniem uwagi od kolejnych nieudanych fikołków laleczki”.
      Ja nie mam ochoty komentować tego co wyżej zdanie po zdaniu. Chciałem jedynie jeszcze raz zwrócić uwagę na to, o czym w swoim komentarzu napisał Tomek Gajek: w każdym z wyżej przedstawionych przykładów mamy do czynienia z czystym, niczym nieskażonym hejtem, który w dodatku na tym poziomie emocji – zwróćmy uwagę na to, że poziomie wyjątkowo stałym i niewzruszonym – musi świadczyć o tym, że nie mamy do czynienia z prowokacją, ale wyłącznie z tak zwanym „przypadkiem”. I uważam, że to wszystko, co należy powiedzieć w tym temacie.




czwartek, 14 maja 2020

Dlaczego prezydent Duda nie potrafi rapować tak jak Wojciech Mann?


    Gdy mowa o muzyce tak zwanej hip-hopowej, to powiem szczerze, że jestem fanem od pierwszego dnia, jak ona powstała, a ja te wersety usłyszałem. Jeśli mam być jeszcze bardziej szczery, to dodam, że jeśli idzie o muzykę, to ja lubię każdy jej rodzaj, pod warunkiem, że znajdę tam coś co mnie wzruszy. I z tej sceny nie wykluczam niczego, poczynając od disco polo, przemykając przez tak zwanego Mozarta, a kończąc na czarnym metalu. Liczy się tylko to, co daje mi poczucie, że warto żyć. Dlatego też bardzo źle znoszę ludzi, którzy chcąc ze mną porozmawiać o muzyce, tłumaczą mi, że hip-hop to w ogóle nie jest muzyka, z punk rocka jedyne co wartościowe to „Anarchy for the UK” oraz „Californiia Uber Alles”, a taki Ringo Starr nie jest w stanie się równać z perkusistą z zespołu Megadeath. Dlaczego? Bo uważam, że ci, którzy tak mówią, zainteresowali się muzyką przez przypadek i najlepiej by zrobili, oddając się ogrodnictwu, ewentualnie pisaniu wierszy.
Z tego też względu, kiedy dowiedziałem się, że ruszyła akcja pod tytułem #Hot16Challenge2, gdzie ktokolwiek ma ochotę, może zarapować swoje 16 linijek na rzecz walki z pandemią, przede wszystkim wzruszyłem ramionami, a następnie pomyślałem sobie, że i tak całe szczęście, że tu nie padło na piosenkę turystyczną, aktorską, czy wspomniane wcześniej wiersze. Hip-hop bowiem, to jest moim zdaniem jedyny rodzaj sztuki muzycznej, gdzie nic nie ma jakiegokolwiek znaczenia poza czystym talentem. Cokolwiek bowiem weźmiemy na tak zwaną tapetę, tam zawsze jest albo najlepszy perkusista na świecie, albo najszybszy na świecie gitarzysta, ewentualnie najbardziej wzruszająca ballada; w hip-hopie jest tylko czysta ekspresja, a jeśli cokolwiek ponad to, to tylko szczerość.
      Dlatego spodobała mi się internetowa akcja #Hot16Challenge, zwłaszcza gdy posłuchałem, jak tam ludzie tacy jak ja i Ty, starają się wyrazić swoje emocje w jedyny sposób jaki jest im dostępny. To co mi się spodobało w drugiej kolejności to wciąż w żadnym wypadku nie sama stojąca za tym projektem idea, tak samo jak każda inna, oszukana, ale ów demokratyczny charakter całego przedsięwzięcia, gdzie – przepraszam, że puszczę wodze fantazji – taki Dawid Podsiadło nagle wymyśli sobie, że on nominuje do kolejnego występu moją córkę, a ona nie będzie miała wyjścia jak albo to wyzwanie przyjąć, albo je z godnością odrzucić, bo tam może wpaść na Zbigniewa Stonogę.
      Na tle pandemii, z której my aktualnie szczęśliwie wychodzimy, owa akcja nie ma najmniejszego praktycznego znaczenia, a więc o tym nie ma co debatować, natomiast ja wciąż myślę sobie o owym absolutnie demokratycznym jej charakterze. Jak już wspomniałem, wystarczy że Dawid Podsiadło wyznaczy do kolejnego występu moją córkę, a ona mnie, albo nagle, wyłącznie po to by mnie skompromitować, całkiem bezpośrednio wskaże na mnie Wojciech Wybranowski, tym samym okaże się już wkrótce, że i ja stanę się gwiazdą hip-hopu. Bo tak, trzeba nam wiedzieć, działa ów łańcuszek.
     I oto, jak wiemy, w pewnym momencie na tej ścieżce znalazł się prezydent Andrzej Duda i on – podobnie jak w owej szalonej perspektywie ja – musiał owo wyzwanie albo przyjąć albo odrzucić. Dla mnie to nie byłby problem. Ja mógłbym na to wzruszyć ramionami i wrócić do codziennych zajęć. Gdy chodzi jednak o prezydenta Dudę, sprawa nie była już taka prosta. On otrzymał wyzwanie, z którego nie miał jakiegokolwiek wyjścia, które można by było określić jako dobre. Zdecydował się na – w moim szczerym przekonaniu – rozwiązanie optymalne: przyjął tę nominację i zarapował zgodnie z planem. Mógł oczywiście nie zareagować, ale jestem pewien, że w tej sytuacji dziś już cały Internet by się awanturował, że Duda to sztywny tchórz, który nie pojawił się tam, gdzie pojawiła się Polska.
      W tym momencie mamy moim zdaniem dwie możliwości. On mógł się ustawić w pozycji klasycznego rappera, założyć na łeb bejsbolówkę i czarną bluzę z kapturem i udawać że jest gangsta. Szczęśliwie on wybrał drugą opcję: wystąpił jako Prezydent III RP i coś tam maksymalnie skromnie, bez żadnych wygłupów, wyrecytował, kłaniając się na końcu służbie zdrowia i dziękując za wysiłek. Gdy chodzi o moją opinię, to powiem, że występ Prezydenta w owym projekcie – pomijając naturalnie prezentacje zawodowych rapperów, jak choćby O.S.T.R. – uważam za najlepszy. Jestem przekonany, że Andrzej Duda wypadł lepiej niż takie tuzy polskiej rozrywki jak Kasia Nosowska, Kayah, czy Michał Wiśniewski, że już nie wspomnę o ludziach spoza branży, takich jak rzecznik Bodnar. Ani ona, ani ta druga, ani ten trzeci, wystawiając na co dzień jakiś nędzny pop, nie mają nic wspólnego z hip-hopem, ale przy tej okazji nie mają najmniejszych szans, by się sensownie zaprezentować. Podobnie nie mają najmniejszych szans osoby nie związane z branżą, niemniej jakoś tak rozpoznawalne, jak wspomniany rzecznik  Bodnar, internauta Matczak, dziennikarz Mann, prezydent Wrocławia Sutryk, czy wreszcie ktoś o imieniu Duda MC. Różnica między tymi wymienionymi na końcu jest taka, że podczas gdy oni wszyscy stawali na głowie, by pokazać jacy są „cool”, jedynie Andrzej Duda odstawił gadkę, którą jak się okazuje zrozumiał tylko ten satanista Jan Hartman, a poza tym ani nie założył sobie na łeb śmiesznej czapki, ani nie powiedział „kurwa”, ani wreszcie nie udał, że jest częścią tego stanu umysłu, który możemy obserwować w tych dniach. Mówiąc krótko, on zrobił to co miał zrobić i zrobił to na poziomie, jaki utrzymuje jako prezydent od pięciu już niemal lat.
      Tymczasem, co my widzimy? Kiedy czytam w mediach głównego nurtu, że występ Wojciecha Manna został przyjęty przez jego sympatyków z prawdziwym entuzjazmem, wychodzi na to, że Duda okazał się kompletną porażką. I co ciekawsze, to nie jest opinia jego odwiecznych wrogów, ale tych, co na niego głosowali. Dlaczego? Bo on się rzekomo skompromitował, nie dość że przez wzięcie udziału w tym cyrku, to jeszcze nie potrafiąc poprawnie zarapować. Nie skompromitował się nikt: ani rzecznik Bodnar, ani dziennikarz Mann, ani prezydent Sutryk, ani aktor Seweryn, ani celebryta Kamel, ani komik Andrus, ani polityk Korwin Mike, ani wreszcie wariat Stonoga. Jedyny skompromitowany to jest Andrzej Duda. Dlaczego? Bo my byśmy strasznie chcieli, by on był ponad to.
     Powiem w tej sytuacji coś, co się pewnie niektórym z nas nie spodoba, ale moim zdaniem jest żywą prawdą. Andrzej Duda piastuje stanowisko Prezydenta RP, już za chwilę ma nadzieję przedłużyć ów termin o kolejne pięć lat i jego ostatnim zmartwieniem jest uważać na to, by broń Boże nie wejść w ścieżki, którymi chadza Dawid Podsiadło, czy Adam Bodnar. I ja się tego będę trzymał, czekając aż nam zarapuje Zbigniew Hołdys, nominowany przez innego rappera, Marcina Matczaka i wszyscy powiedzą, że no owszem, to straszne gówno, ale trudno zapomnieć ową porażkę prezydenta Dudy.






      

wtorek, 12 maja 2020

Czy Andrzej Duda to wciąż zwykły pajac, czy może zabawka w rękach Jana Hartmana?


      Stało się i do akcji #Hot16Challenge2, o której tu niedawno wspominałem dołączył sam prezydent Duda i, podobnie jak wcześniej Marcin Matczak, Janusz Korwin Mikke, czy sam Zbigniew Stonoga, zarapował nam na cześć lekarzy i pielęgniarek walczących z epidemią koronawirusa. Kto wie, o co w niej chodzi i jak się owa akcja realizuje, ten wie, a kto nie wie, powiem szczerze, że nawet nie szczególnie wiedzieć musi. Ważne jest to, że prawdopodobnie tak jak żadne państwo nie było w stanie postawić się okoniem wobec owej, przede wszystkim propagandowej, pandemii, dziś choćby i – a kto wie, czy nie szczególnie – ktoś taki jak Prezydent RP, czy, jak słyszę, już stojący w kolejce premier Morawiecki, nie mogli na to zaproszenie wzruszyć ramionami.
       Powiem szczerze, że pisząc ten tekst, nie wiem, jak powszechnie jest oceniany występ Prezydenta, jednak sądząc po reakcji Twittera, domyślam się, że dominującą reakcją jest ciężkie i bezlitosne szyderstwo. Nawet moja młodsza córka i drogi kumpel Kozik uznali, że nasz prezydent się zwyczajnie skompromitował, nawet nie przez to, że wziął udział w tej zabawie, ale samym poziomem występu. W tej sytuacji nie pozostaje mi nic innego jak na te głosy zareagować i stanąć w jego obronie. Przede wszystkim, moim zdaniem – choć przyznaję, że obawy miałem poważne – uważam, że wcale nie jest tak źle. Uważam, że on się z tego wywinął całkiem zgrabnie, bez niepotrzebnych min, głupich uśmiechów i niezręcznych żartów. W sumie zrobił co miał zrobić i tyle wszystkiego.
      Ale jest jeszcze coś, co tak naprawdę jest pierwszym powodem, dla którego ten tekst powstaje. Otóż, o ile się orientuję, główny celem wspomnianych szyderstw jest w sumie podstawowy, by nie powiedzieć, że jedyny motyw owych wersów:
      „Nie pytają Cię o imię, walcząc z ostrym cieniem mgły”.
      Ogólnie rzecz biorąc, jak rozumiem, chodzi o to, że ten fragment jest jeszcze głupszy od pamiętnego: „A kiedy przyjdzie także po mnie zegarmistrz światła purpurowy”. Przyznaję, że kiedy po raz pierwszy wysłuchałem tego czegoś, to również poczułem niepokój i nie osłabiło go nawet to, że tu może chodzić o mgłę Smoleńską i w tym mógłby być jakiś ukryty sens. Jednak oto, proszę sobie wyobrazić, w tym momencie wyjaśnienie przyszło ze strony najbardziej dziś dla nas niespodziewanej, a przy tym, jak sądzę, kompetentnej, czyli samego Jana Hartmana –  wprawdzie Żyda, ale tym bardziej kogoś dobrze poinformowanego. Otóż ów Hartman, uznając widocznie, że są wartości ważniejsze od potrzeby zniszczenia „tego faszysty Dudy”, przedstawił na swoim Twitterze następującą informację:
      „Uprzejmie informuję (choć każdy powinien to wiedzieć), że słowa prezydenta ‘Nie pytają Cię o imię, kiedy walczysz z ostrym cieniem mgły’, to cytat z Talmudu (Miszny). To nie jest najlepsze tłumaczenie, ale chodzi tam o to, że Szatan nie chce znać Pana (nie pyta o imię)”.
       Oczywiście nie mogło w tym momencie zabraknąć tak zwanych patrioidiotów, którzy natychmiast to objaśnienie wykorzystali albo do ataku na Hartmana, by się Żyd zamknął i wypieprzał z Polski, albo już bezpośrednio na prezydenta Dudę, że ten, cytując Talmud, po raz kolejny przyznaje, że jest sterowany przez światowe żydostwo. Jest więc szansa, że już niedługo okaże się, ze może faktycznie tekst tych strof nie był aż tak głupi, ale to tym bardziej wskazuje na to, że nikt jak tylko Krzysztof Bosak zasługuje na to, by zostać Prezydentem RP.
       Nie wiem, co tam aktualnie u nich słychać, ale uważam, że jeśli mam rację, to muszę tu Hartmanowi oddać swego rodzaju szacunek. On jest już chyba jedynym z tej całej bandy, po obu stronach sceny zresztą, który uważa, że doprowadzenie do śmierci Prezydenta nie jest wcale rzeczą najważniejszą.



poniedziałek, 11 maja 2020

Kukiz vs. Kazik - nokaut w piątej


      Nie mam najmniejszego pojęcia, ilu z czytelników tego bloga interesuje się polską piosenką popularną, a tym samym, ilu z nich zainteresuje się też tym, co mam zamiar tu dzisiaj przedstawić, na tyle mocno by znieść tę notkę od początku do końca, no ale bywa i tak, że trzeba sobie stawiać pewne wyzwania. Podobnie zresztą było ponad już dziesięć lat temu, kiedy napisałem zatytułowany po prostu „Kukiz” i który jako jeden z pierwszych tu umieszczonych obciął liczbę  tego bloga sympatyków o połowę. O co poszło? Otóż wówczas jeszcze nie polityk, ale  zaledwie wyjątkowo nieudany artysta estradowy Paweł Kukiz, uznawszy, że patriotyzm zaczyna być w cenie, nagrał piosenkę o dwóch ruskich żołnierzach, chlejących nad zwłokami polskich oficerów, których osobiście chwilę temu zastrzelili. Piosenka ta, ponieważ przede wszystkim na poziomie czysto muzycznym przypominała wcześniejszy przebój tego samego Pawła Kukiza, w którym on wyszydzał jedną z najpiękniejszych pieśni eucharystycznych, a przy tym nawet nie ukrywała tego, że jej autor jest głęboko przekonany, że cokolwiek by przedstawiał, to przed sobą i tak ma bandę idiotów, którzy kupią wszystko, co im się przedstawi, zrobił na mnie takie wrażenie, że napisałem tamten tekst, w którym Kukiza zmieszałem z błotem. Pozwolę sobie tu przypomnieć owego tekstu najbardziej istotny fragment:       
      „Piszę dziś o nim bez najmniejszego wstydu i poczucia tracenia czasu, ponieważ właśnie w dniu rocznicy sowieckiej zbrojnej agresji na Polskę, Kukiz powtórzył swój manewr sprzed lat. Nie po raz pierwszy zresztą. Kiedy komunistyczna agentura zaczynała tracić grunt pod nogami i nawet ktoś kompletnie niezorientowany w polityce wiedział, że Miller, Kołodko, Oleksy, Kwaśniewski i cała reszta tej bandy powoli zaczyna odchodzić w niebyt, i kiedy Lech Kaczyński swoją popularnością zaczął dystansować nawet Aleksandra Kwaśniewskiego, Paweł Kukiz odnowił swoją publiczną pozycję piosenką, w której obrzucał komunistów najbardziej obelżywymi epitetami. I wtedy również, wystąpił kilka razy w mediach, wyjaśniając jak to on po prostu nie mógł się powstrzymać od tego gestu serca. Zarówno jednak ów stary greps z parodią dziecięcej piosenki eucharystycznej, ani późniejsze plucie na naszą rodzimą bolszewię, nie mogą się równać z tym, co Kukiz wykroił nam obecnie. Wykorzystując, z jednej strony, społeczny sukces historycznej polityki, niestrudzenie i wbrew bardzo ciężkiej agresji z różnych stron, prowadzonej przez Lecha Kaczyńskiego, a wcześniej również przez rząd PiS-u, a z drugiej, 70. rocznicę sowieckiej napaści na Polskę, napisał i zaprezentował nową piosenkę, tym razem o dwóch pijanych sowieckich żołnierzach strzelających w lesie katyńskim do polskich oficerów.
      Podobieństwo między wczesnym przebojem Kukiza, a tym, co on odstawił dziś, jest uderzające. Przede wszystkim identyczny jest sam pomysł muzyczny. zarówno piosenka sprzed lat, jak i ta dzisiejsza, to jarmarczne parodie. Śpiewając przed laty o zapijaczonym księdzu wyłudzającym pieniądze od głupich i bezmyślnych religijnych wieśniaków, Kukiz przygrywał sobie tanimi kościelnymi organami, w taki sposób by ta stara kościelna pieśń brzmiała maksymalnie śmiesznie i szyderczo. Dzisiejszy szlagier Kukiza korzysta z identycznych środków . Wprawdzie tym razem, zamiast organów, słyszymy akordeon, ale też używany w taki sposób, żeby opinia publiczna błyskawicznie skojarzyła, że mamy do czynienia z ruskim dziadostwem i jarmarkiem.
       Ja oczywiście rozumiem, że sposób, w jaki Kukiz komponuje swoje dzieła, jest w pewnym stopniu na nim wymuszony. On nie ma wystarczająco dużo talentu, żeby stworzyć coś autentycznie oryginalnego, więc siłą rzeczy musi się odwoływać do najbardziej prymitywnej, sztubackiej estetyki. To mu gwarantuje, że i będzie miał łatwo, a i jednocześnie, najbardziej bezmyślna i niewrażliwa część jego publiczności szybciej to wszystko przyjmie.
       No ale i to nie jest najważniejsze. Najgorsze, co się tu wydarzyło, a przy okazji najbardziej oburzające, jest to, że on do promowania swojej nędznej osoby, wykorzystał akurat ten dzień. Mało tego. Niechby i robił on sobie, co mu przyjdzie do tej jego brudnej głowy, gdyby tylko nikt na to nie zwrócił uwagi. Tu jednak nastąpiło coś zupełnie porażającego. Telewizja TVN24, najpierw w ciszy i w całości puściła klip z tą piosenką, a później pojawił się Rymanowski z Kukizem i z po chwili śmiertelnej, pełnej wzruszenia ciszy, obaj, ze ściśniętymi gardłami zaczęli swoją pełną patriotycznych uniesień rozmowę. Oczywiście, ani razy nie padło słowo ‘piosenka’. To już była ‘pieśń’, a Kukiz już oczywiście nie był zwykłym, walczącym o przetrwanie, upadłym popowym artystą do wynajęcia, lecz tym Pawłem Kukizem. Głosem polskiego, narodowego sumienia. Oto choroba w postaci najczystszej”.
      To było już dziesięć lat temu z górą i sprawa dotyczyła artysty wyjątkowo miernego. Każdy kto choć trochę interesował się polską muzyką rozrywkową, wiedział że na tle tego, z czym mieliśmy do czynienia przynajmniej przez minione 40 lat Kukiz akurat to było kompletne zero. Mało tego, on był  zerem nawet na tle wykonawców, którzy okupowaliby ową zerową pozycję, gdyby nie Kukiz właśnie. A zatem, jeśli ja się w ogóle zajmowałem wówczas Kukizem, to nie przez to, że on mnie interesował jako artysta estradowy, ale wyłącznie przez tego Rymanowskiego i TVN. Sam Kukiz jako artysta już wówczas był dla mnie dokładnie nikim.
        Czemu więc dziś po latach, w czasie gdy on nie to nawet że nie jest popularnym piosenkarzem, ale nawet jako polityk, pomaga już tylko Kosiniakowi-Kamyszowi w utrzymaniu się na politycznej scenie, postanowiłem o nim wspomnieć? Otóż on mi tu dziś służy wyłącznie jako ów dawny punkt zero. A stało się tak, że pokazał się nam w tych dniach nie kto inny, jak artysta Kazimierz „Kazik” Staszewski, i zamiast zaimponować nam swoim kolejnym artystycznym gestem, postanowił machnąć na tę całą sztukę ręką i się zwyczajnie, pardon me french, zesrać.
       Muszę przyznać, że gdy chodzi o polskich artystów estradowych, to ja mam zaledwie kilku, których toleruję, by nie powiedzieć – podziwiam. Są to przede wszystkim Wojciech Młynarski, Marek Grechuta, Polanie, Chochoły, wczesna Siekiera, Skaldowie, Dezerter ze swoją piosenką „Jestem głupi mam pierdolca”, Ewa Demarczyk, Republika, no i wreszcie ostatnio ów Kazik, czy to indywidualnie, czy ze swoim projektem o nazwie Kult. Dla mnie Kazik, choć jako jeden z nas, po prostu przeciętny bałwan, jednak jako artysta znaczył od zawsze naprawdę coś. A zatem, jeśli dziś wspominam Kukiza, a jednocześnie Kazika, to wyłącznie po to, by pokazać, że kiedy Kukiz spadał z poziomu zespołu Piersi, czy nawet Aya RL, który swoją drogą nie był nawet jego projektem tylko pewnego zdolnego Rosjanina, to tak naprawdę ów upadek był taki sobie. Jeśli jednak idzie o Kazika, to tu każda możliwa kompromitacja ma znaczenie potrójne. I nie chodzi nawet o to – choć tu, owszem, jego fani mają powody, by się zamartwiać – że on od pewnego czasu zdecydowanie traci dotychczasową energię. To samo akurat spotkało nawet kogoś tak wielkiego jak zespół Led Zeppelin. Rzecz natomiast w tym, że Kazik, co mieliśmy okazję niedawno zaobserwować, stoczył się nawet poniżej poziomu dotychczas zajmowanego przez Pawła Kukiza z jego zaangażowanymi społecznie kawałkami. Mało tego. On się stoczył poniżej Kukiza również na poziomie czysto muzycznym. Mało i tego – on od Kukiza zwyczajnie zgapił, a tym sposobem udowodnił, że stał się zwykłym tanim plagiatorem i dziś szoruje po dnie.
        Proszę mnie dobrze zrozumieć. Ja nie mam pretensji do obywatela Kazimierza Staszewskiego, że on nie lubi Prawa i Sprawiedliwości. To mnie akurat obchodzi najmniej, a poza tym, nie wykluczam, że już jutro mu się odwidzi i uzna, że ten Kaczor to jednak prawdziwy mistrz. Polityczne poglądy Kazika obchodzą mnie w stopniu żadnym. To co mnie natomiast martwi, to fakt, że jeden z moich absolutnie topowych polskich artystów, artystycznie właśnie, stoczył się poniżej Pawła Kukiza. A to jest naprawdę wydarzenie.
       Kazik, jako artysta, miał mnóstwo możliwości, by wyrazić swój stosunek do ogólnie rzecz biorąc polityki. I robił to wielokrotnie w sposób absolutnie mistrzowski, by wspomnieć choćby takie piosenki jak z jednej strony „Lewy Czerwcowy”, czy z drugiej „Wałęsa dawaj moje 100 milionów”, czy wreszcie „12 groszy”. I oto nagle dziś, kiedy wychodzimy z tej dziwnej pandemii, on nagrywa piosenkę o tym, że Jarosław Kaczyński poszedł na cmentarz. No ale niech będzie i to. Niech będzie, że to jest coś choć w części tak  potężnego, jak choćby ów „Lewy czerwcowy”. Tymczasem co my tu mamy? Parodię Kukiza we własnej osobie, z jego osobistymi talentami, jego gnuśnością i jego rzekomym cwaniactwem.
       Wspomniałem już na początku tej notki, że Kukiz nawet nie miał za bardzo z czego spadać, a jeśli mu poświęciłem swój dawny tekst, to tylko dlatego, że czułem wtedy jakiś poważniejszy smród, który nam zresztą towarzyszy do dziś. Gdy chodzi o Kazika, śmierdzi już tylko upadek kogoś, kto dawał nadzieję na to, że co by się nie działo, to pozostaje sztuka. Dziś okazuje się, że sztuki nie ma. Jest już tylko cień Kukiza.
       Jest jednak coś, co osobiście odbieram jak znak bardzo pozytywny. Otóż to, że oni postanowili walczyć na takim poziomie, to znaczy, że innego albo nie znają, albo nie mają do niego dostępu. A skoro tak, to należy podejrzewać, że po raz pierwszy od nie wiem jak dawna oni stracili to, co się nazywa „pop”. I teraz już nawet Zenek w Zakopanem ich nie uratuje.





niedziela, 10 maja 2020

Czy Bronisław Komorowski zastąpi nieudaną kandydaturę Małgorzaty Kidawy Błońskiej?


       W dwóch ostatnich tekstach – pomijając naturalnie ów wczorajszy wybryk z Marcinem Matczakiem – przyznałem się do tego, że po raz pierwszy chyba od czasu, gdy samodzielnie zacząłem oceniać wydarzenia polityczne, znalazłem się w miejscu, skąd nie jestem w stanie dojrzeć kompletnie nic, poza osobą prezesa Kaczyńskiego, który, w co nieustannie wierzę, trzyma nad wszystkim kontrolę. No ale, powtarzam, gdy chodzi o moje osobiste talenty, czuję się rzucony na liny. Od wczoraj jednak nastrój mi się znacznie pogorszył, bo nie dość że nie wiem, co się aktualnie dzieje i dokąd to co się dzieje zmierza, to jeszcze zaczynam sobie wyobrażać scenariusze naprawdę niewesołe. Zaczynam sobie bowiem wyobrażać Polskę pogrążoną w politycznym, a przez to każdym innym, chaosie, z którego nie będziemy mieli jakiegokolwiek sensownego wyjścia. A wszystko w imię jednego i tylko jednego celu: pozbawienia Prawa i Sprawiedliwości władzy.
         Obserwuję wykresy związane z tak zwaną „pandemią”, widzę, że – pomijając te nieszczęsne kopalnie w Murckach i okolicach – wszystko się stopniowo uspokaja, a jak donoszą media, już od kolejnego tygodnia wreszcie będziemy mogli pójść do fryzjera, i myślę sobie, że tak naprawdę z tego wszystkiego zostało nam tylko jedno zmartwienie, a mianowicie obawa, że do 5 sierpnia nie uda nam się wybrać prezydenta i znajdziemy się jako Państwo w czarnej dziurze.
         Ja wiem, że może trochę histeryzuję, jednak chciałbym zwrócić uwagę na coś – i wcale nie mam tu na myśli wystąpień kolejnych polityków opozycji, czy szaleństw starych sędziów Sądu Najwyższego,ale wypowiedź jakiej dla portalu onet.pl udzielił niegdysiejszy oraz niesławny prezydent RP, Bronisław Komorowski. Otóż komentując ostatnie polityczne rozstrzygnięcia – niewykluczone, że całkiem chwilowe – ów dziwny człowiek podzielił się z nami następującą refleksją dotyczącą akurat Jarosława Gowina:
„Nikt nie zapomina w polityce takich zachowań. Każdy chce ukarać za nielojalność. Czasami mądrość etapu podpowiada, aby z tym poczekać albo jakoś odłożyć w czasie, ale ja na miejscu Jarosława Gowina bym się po prostu w ciemnych zaułkach zawsze za siebie oglądał, czy mu coś nie grozi, jakieś niebezpieczeństwo. I on o tym doskonale wie”.
       Wypowiedź Komorowskiego przeszła albo niezauważona, albo została potraktowana jako jeszcze jeden wesoły wybryk tego kogoś, ja jednak mam w stosunku do niej dokładnie trzy uwagi. Po pierwsze, w moim pojęciu, ona wyjątkowo dobitnie potwierdza znany nam już od dawna fakt, że Komorowski to zwykły przygłup i w tym temacie nie chce mi się nawet więcej wypowiadać. Druga rzecz jest taka, że on, sugerując, że przeciwnicy rządu Prawa i Sprawiedliwości to zwyczajna miejska żulownia, której należy się wystrzegać w obawie o swoje zdrowie i życie, najwyraźniej już nie kontroluje kierunków.  Trzecia natomiast uwaga, jaką chciałem się tu podzielić, to ta że gdyby to mnie się zdarzyło coś takiego, że ktoś gdzieś poradziłby mi bym się miał na baczności, bo może mi się przydarzyć jakaś krzywda, to ja bym ową informację natychmiast zgłosił na policję, jako groźbę karalną. I jestem pewien, że policja by moje zgłoszenie potraktowała jak najbardziej poważnie. Mało tego. Gdyby choćby jakimś niezwykłym przypadkiem coś mi się faktycznie przydarzyło i zostałbym ciężko pobity, lub zwyczajnie zatłuczony na śmierć, to ów żartowniś – bo jak wiemy, my mamy do czynienia wyłącznie z żartownisiami, których marzenia realizują już poważniejsi specjaliści od mokrej roboty – miałby naprawdę ciężkie kłopoty. Podobnie tutaj. Gdyby któregoś dnia Jarosławowi Gowinowi przydarzyło się jakieś nieszczęście, to ja nie widzę powodu, by jednym z głównych podejrzanych został sam były prezydent Bronisław Komorowski. I tu widzimy może jeszcze wyraźniej ciężką tępotę tego człowieka.
       Nie o tym jednak chciałem pisać. To co mnie dziś martwi to znów stan, w jakim oni – a mam nadzieję, że wszyscy wiemy, kogo mam na myśli – zwyczajnie oszaleli. Mało tego. Rzecz bowiem w tym, że nie dość że oni oszaleli, to owo szaleństwo zostało potraktowane przez większość jako część krajobrazu, w jakim żyjemy od pięciu lat. Jak wiele na to wskazuje, społeczna atmosfera jest dziś taka, że cokolwiek się ewentualnie wydarzy, a mam tu na myśli również wydarzenia absolutnie kluczowe dla naszej państwowości, traktowane jest przez tych, którzy wydawałoby się powinni trzymać rękę na pulsie, jako jeszcze jedna z serii przygód na ich drodze towarzyskiej i ewentualnie zawodowej.
       Jak już parokrotnie tu podkreślałem, mam wielką nadzieję, że z tego całego nieszczęścia jakoś uda nam się ostatecznie wyrwać i wszystko wróci na normalne tory. Bo jeśli nie, to ja nawet nie umiem sobie wyobrazić odpowiedniego obrazka, który by to co nam grozi nam odpowiednio przedstawił.


      


sobota, 9 maja 2020

Marcin Matczak, czyli cienka czerwona linia


      Gdybym zapytał Czytelników, czy kojarzą nazwisko Marcina Matczaka, to, jak sądzę, zdecydowana większość odpowiedziałaby po prostu że nie,  pewna część przypomniałaby sobie, że to jest któryś ze związanych ze środowiskiem KOD-u aktywistów, pokazujących się od czasu do czasu najpierw podczas antyrządowych demonstracji, a następnie w telewizji TVN24, ktoś bardziej zanurzony w sprawy publiczne od razu rozpoznałby w nim tego Matczaka, który angażując się systematycznie w twitterowe awantury, wdał się swego czasu w psyskówkę ze znanym nam już chyba znacznie bardziej od niego Matką Kurką, a następnie odpowiednio przez niego zbluzgany, wywołał krótkotrwały skandal, zapowiadając, że korzystając ze swoich znajomości na Uniwersytecie Wrocławskim, zniszczy studiującą tam Kurki córkę. Bez jakichkolwiek zresztą, co warto zauważyć, konsekwencji.
       Gdy chodzi o mnie, to ja oczywiście, ze względu na swoje chore jak najbardziej zainteresowania, znam Marcina Matczaka z wszystkich tych wymienionych aktywności, plus z tego, że jest on radcą prawnym oraz uniwersyteckim profesorem, no a do tego jeszcze wiem, że Matczak to ojciec najwybitniejszego dziś polskiego rappera występującego pod imieniem Mata, człowieka szczególnie wrażliwego, a przede wszystkim nadzwyczaj uzdolnionego. Wiem też, że Marcin Matczak to ktoś, kto w tych dniach wziął udział w akcji zatytułowanej „Hot16 Chalenge”, gdzie każdy chętny miał zaprezentować 16-wersową hip-hopową zwrotkę, a wszystko, o ile się nie mylę, na rzecz walki z koronawirusem i opublikował w Sieci coś takiego:


      
      Nie wiem jak Państwo, ale wśród rzeczy, które mnie od wielu lat, a dokładnie chyba od dnia, kiedy odwoływano rząd Jana Olszewskiego, sam premier Olszewski wygłaszał swoje poruszające pożegnalne wystąpienie i żadna z zaangażowanych po obu stronach sporu osób nawet nie mrugnęła okiem, zadaję sobie wciąż to samo pytanie: czy oni jeszcze są ludźmi takimi jak my?
       O co chodzi? Otóż mam od tego mniej więcej czasu bardzo mocne przekonanie, że ludzie w ten czy inny sposób zaangażowani w politykę na dowolnym chyba szczeblu, wykształcili w sobie ów rodzaj odruchu, który sprawia, że kiedy ich zapytać: „Czy pan wie, że pan kłamie?”, są absolutnie przekonani, że albo to pytanie nie jest skierowane do nich, albo najczęściej w ogóle nie rozumieją, o co chodzi.
      Mało tego. Kiedy doszedłem już do tego miejsca, zacząłem się zastanawiać, jak oni wszyscy żyją poza tą polityką? Czy mają normalne rodziny, czy mają takie same problemy jak my, czy żyją podobnymi zmartwieniami i marzeniami, no a przede wszystkim – i to pytanie wracał do mnie szczególnie uporczywie – czy oni może już znaleźli się po drugiej stronie tego, co się popularnie określa nazwą „Cienka Czerwona Linia”?
       Oglądałem wczoraj prowadzoną przez Adriana Klarenbacha w TVP Info rozmowę z politykami i chyba nigdy tak intensywnie jak właśnie w ciągu tej godziny nie poczułem, jak oni są w stanie znosić wszelkie moralne upokorzenia, nie tracąc nawet czasu na jedno maleńkie zmarszczenie brwi. Jestem głęboko przekonany, że gdyby na ich miejscu posadzić samego Leonardo DiCaprio z zadaniem odegrania tego rodzaju fałszywej szczerości, on by zwyczajnie poległ. Przypomniała mi się też wówczas dość niedawna sytuacja, kiedy to poseł Platformy Obywatelskiej Robert Kropiwnicki stał na mównicy sejmowej, darł jak zwykle mordę i nagle zwyczajnie... zemdlał. Przepraszam bardzo, ale gdyby mnie się coś takiego przydarzyło, ani moje dzieci, ani tym bardziej moja żona, w życiu by mi nie pozwolili, bym kiedykolwiek jeszcze angażował się w tę zabawę, a tymczasem nie minął dzień, jak ten sam Kropiwnicki w tej samej co wcześniej formie zadawał szyku. I tu pojawia się pytanie: do jakiego to stanu oni się doprowadzili, że potrafili się aż tak pięknie odczłowieczyć, no i tym samym pojawiła się potrzeba powrotu do osoby Marcina Matczaka i wspomnianego wcześniej pytania: Czy on naprawdę jeszcze żyje?
      Mamy bowiem prawnika z, jak sądzę, bagażem różnego rodzaju zawodowych sukcesów, który zamiast zarabiać na życie i dbać o rodzinę, spędza czas albo na uczestnictwie w jakichś obłąkanych antyrządowych demonstracjach, udzielaniu półprzytomnych wywiadów dla antyrządowych mediów, a jak by tego było mało, nagrywaniu hip-hopowych rymów o tym, że Zbigniew Ziobro w końcu zostanie postawiony przed Trybunałem Stanu. Czy przy zachowaniu powszechnie akceptowalnej definicji, to jest wciąż jeszcze człowiek? I proszę sobie wyobrazić, że kiedy męczyłem się z tą zagadką, córka moja zwróciła mi uwagę na to, że oto na Facebooku nadzwyczaj aktywna jest też żona Matczaka, Arletta. Kim jest pani Arletta, czym ona się zajmuje zawodowo, jak wygląda jej życie, pojęcia nie mam, natomiast mam bardzo mocne podejrzenie, że ona siedzi głównie w domu i od rana do wieczora wrzuca na Facebooka zdjęcia, które robi albo w domu Matczaków, albo w Matczaków ogrodzie, ewentualnie w lesie w pobliżu którego Matczakowie mieszkają. Co to są za zdjęcia? Przede wszystkim, co należy podkreślić, ich jest tak dużo, i są wrzucane tak gęsto, że one faktycznie robią wrażenie jedynego zajęcia pani Arletty. Nie mniej jednak ważne jest to, że one są niemal wciąż takie same: ogród, kwiaty, Matczak, kwiaty, ogród, obiad na stole, Matczak, kwiaty na stole, białe wino w kieliszkach, kwiaty, kwiaty, kwiaty, ogród... a wszystko z jednym jedynym przesłaniem: Moje życie to Niebo.
       Ja nie umiem opisać tego, co tam się na tym jej profilu wyprawia, – kto chce wiedzieć, niech sobie sprawdzi, ona wszystko udostępnia – natomiast nagle czuję, że ja już wiem, że oni wszyscy – nie tylko Matczak, ale również Budka, Błońscy, Sikorscy, Giertychowie, wspomniany Kropiwnicki z rodziną i cała owa ferajna – zwyczajnie znaleźli się po drugiej stronie. Matczak nagrywa te idiotyczne rymy, a jego żona siedzi samotna w tym wypasionym domu w środku owego wypasionego ogrodu i wrzuca na Facebooka dowody na to, jaka w tym wszystkim ona jest szczęśliwa.
        Ktoś powie, że ja się nie powinienem wtrącać w prywatne życie obcych sobie ludzi, na co ja od razu odpowiadam, że życie Matczaków jest jeszcze mniej prywatne niż moje, choćby ze względu na publiczną działalność Matczaka i ową Facebookową aktywność Matczakowej. Ale tak naprawdę ja mam głęboko w nosie to jak spędza swój czas Arletta Matczak i na ile jej stan psychiczny przypomina stan psychiczny jej męża, a oni oboje interesują mnie tylko o tyle, o ile mam przekonanie, że kupując płytę nagraną przez ich dziecko nie żałuję ani jednego grosza. To co mnie natomiast tu ciekawi, to podejrzenie, że to co się dzieje w tych rodzinach, na skutek owego dręczącego ich od pięciu już lat odbijania się raz od wściekłości, a raz od delirycznego szczęścia, doprowadziło ich do tego, że podczas gdy jedni pogrążają się w rozpaczy, to ci drudzy w poczuciu bezgranicznego szczęścia robią zdjęcia tulipanom w pięknym wazonie, w pięknym salonie, w pięknym domu.
       I myślę sobie, że jeśli mam tu rację, to nie ma się absolutnie co dziwić, że oni dziś tak strasznie się denerwują, że nie będą mogli jutro zagłosować na... no właśnie, na kogo? Jeśli ktoś mi powie, że na Tanajnę, to daję słowo, że się nie zdziwię.

  

piątek, 8 maja 2020

Jak zwariować od ciszy?


Poniższy felieton, na zamówienie „Warszawskiej Gazety”, pisałem jeszcze w miniony poniedziałek i choć, podobnie jak wówczas nie wiedziałem co się wydarzy, tak i dziś w gruncie rzeczy nie mam bladego pojęcia, co się stało, mogę mieć tę satysfakcję, że jedno przewidziałem w stu procentach. Otóż jak się właśnie okazało, oni faktycznie zwariowali, a stało się to jak najbardziej za sprawą tego, który to wszystko od dłuższego czasu wiedział. Jak bowiem inaczej jak tylko obłędem można nazwać to, że dziś oni wszyscy wzywają do postawienia przed nowym Trybunałem Norymberskim wszystkich tych, którzy przełożyli wybory z 10 maja na bliżej nieokreślony termin, a tym samym ostatecznie zniszczyli polską demokrację. Ja to zresztą widziałem już wczoraj przedpołudniem na twarzach Borysa Budki, Małgorzaty Kidawy Blońskiej oraz Roberta Kropiwnickiego, gdy na sali sejmowej czekali na ogłoszenie wyników sejmowego rozstrzygnięcia, nerwowo bawiąc się swoimi wypasionymi komórkami. Już wtedy można było zaobserwować owo tąpnięcie. A zatem, życząc wszystkim radosnego wychodzenia z pandemii, przedstawiam ów tekst.



       Gdy piszę ten tekst, do dnia gdy on trafi do kiosków, a tym bardziej do zapowiedzianych na dziesiątego wyborów prezydenckich, pozostało jeszcze trochę czasu, a ja kompletnie nie mam pojęcia, czy te wybory w planowanym terminie się odbędą, czy zostaną przesunięte na kolejną niedzielę, czy może jeszcze na kolejną, czy może zdarzy się coś, czego dziś nie jesteśmy w stanie przewidzieć. I pewnie z tą swoją bezradnością czułbym się  bardzo nieswojo, gdyby nie fakt, że tak samo zdezorientowani wydają się być dziś wszyscy, z wyjątkiem jak sądzę Prezesa, oraz jego najbliższego otoczenia, które podobnie jak on milczy jak grób.
      Ale to też, moim zdaniem, stanowi sytuację dotychczas wręcz niespotykaną w tym sensie, że zawsze, bez względu na to, jak bardzo polityczna sytuacja była skomplikowana i ukryta przed wzrokiem ciekawskich, zawsze można było sobie pozwalać na jakieś spekulacje. Co ja mówię „spekulacje”? Zawsze, czy to z jednej, czy drugiej strony pojawiały się jakieś plotki, poufne przecieki, czy wręcz niemal urzędowo potwierdzone informacje, podczas gdy tym razem wokół panuje powszechna, niczym nie zakłócona cisza. No może faktycznie portal onet.pl dał się podpuścić jakimś, jak rozumiem pisowskim, śmieszkom i opublikował szereg rzekomo sprawdzonych w wielu niezależnych źródłach informacji, że już za chwilę prezydent Andrzej Duda zamierza zrzec się stanowiska, po to by zgodnie z Konstytucją, marszałek Witek mogła przejąć po nim ów urząd, w ciągu dwóch tygodni rozpisać wybory, wyznaczając je na którąś  z lipcowych niedziel, i w ten sposób zażegnać kryzys. Ów żart okazał się na tyle skuteczny, że oni nawet zapowiedzieli, że zapowiedziana na nastepny dzień przez Prezydenta konferencja prasowa, będzie poświęcona temu własnie oświadczeniu. Oczywiście nic z tego nie wyszło, ale za to mogliśmy tym bardziej zobaczyć jak starannie skrywana jest owa tajemnica odnośnie planowanego rozwoju wydarzeń.
      Bo nie trzeba być szczególnie zainteresowanym polityką, by zobaczyć, że faktycznie nikt z nas nie wie absolutnie nic. Będą te wybory, czy nie? Jeśli nie teraz, to kiedy? Jeśli będą, to w jakim trybie? No i wreszcie, co się stanie jeśli Senat odrzuci sejmową ustawę, a Prawica nie zablokuje tej dywersji? A może Senat nie zdoła jej odrzucić? No ale wtedy, co dalej? I tak dalej, i tak dalej. Nikt nie wie nic, a na horyzoncie choćby najmniejszej plotki.
      Ja jednak – poza wspomnianą blokadą informacyjną – widzę coś, co pozwala mi patrzeć w przyszłość z optymizmem. Otóż nie potrafię nie zauważyć owego szaleństwa jakie powoli, ale bez cienia litości ogarnia polityków Koalicji Obywatelskiej, oraz tak zwanej Koalicji Polskiej. Otóż wygląda na to, że to iż również oni nie wiedzą co się kroi, wiedzą natomiast że jest ktoś kto to wiedzieć musi, sprawi, że przed końcem tygodnia oni zwyczajnie z tego strachu zwariują.
     A kto wie, czy nie wcześniej.

Nie mogę się powstrzymać, by powtórzyć dziś zdjęcie, które zamieściłem wczoraj. Rzadko kiedy mam tę satysfakcję.




       

Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...