czwartek, 7 maja 2020

Być jak Jarosław Kaczyński


      Gdyby ktoś dziś chciał mi zwrócić uwagę, że moje wcześniejsze prognozy dotyczące przyszłego rozwoju zdarzeń poszły na marne, to ja oczywiście przyjmuję owe pretensje z wypiętą piersią, niemniej pragnę tym samym oświadczyć, że tym co się stało jestem w pełni usatysfakcjonowany, a jak by tego było mało, twierdzę, że moje prognozy zawarte we wczorajszej notce się doskonale sprawdziły: Jarosław Kaczyński mianowicie okazał się po raz nie wiem który zwycięzcą. Gdy bowiem w pewnym momencie złe głosy zaczęły wieszczyć koniec rządu Prawa i Sprawiedliwości, a Jarosław Gowin został ogłoszony niemal już przyszłym Marszałkiem Sejmu, by nie powiedzieć Premierem, okazało się, że do akcji przystąpił sam Prezes i wszystko niemal w jednej chwili zostało sprowadzone do zwykłej, znanej nam dotychczas, polityki.
       Ja oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, co się musiało stać w szeregach tak zwanej „totalnej opozycji”, w momencie gdy oni wszyscy zostali ściągnięci w trybie awaryjnym do Warszawy, by obalić rząd Prawa i Sprawiedliwości i niemal natychmiast jak zajęli tam swoje miejsca, dowiedzieli się, że to jeszcze nie tym razem. To jednak dziś nie ich stan wzburzenia jest naszym problemem. To bowiem co nas dziś zajmuje, to osoba Jarosława Kaczyńskiego, który – bo nie oszukujmy się, Gowin w tej rozgrywce był zaledwie, nie wiedzieć czemu nagle aż tak agresywnym, pionkiem – jednym szybkim ruchem doprowadził do tego, że wszelkie marzenia o przejęciu władzy poszły się, jak to mówi młodzież, jebać.
        A zatem w ciągu zaledwie kilku sekund, i to jak na ironię w czasie telewizyjnej przedwyborczej debaty kandydatów do urzędu prezydenckiego, okazało się, że wszystko to co wydawało się rzeczywistością, zostało wywrócone do góry nogami. I nie dajmy się oszukać komentarzom jakichś wynajętych nie wiadomo gdzie ekspertów, którzy ogłaszają polityczny i moralny sukces Jarosława Gowina. Sytuacja jest bowiem jednoznaczna: wbrew temu czego oczekiwał Gowin i zgodnie z tym, na co liczyło Prawo i Sprawiedliwość, wybory się jednak odbędą, a co ważniejsze, wszelkie informacje o tym, jak to już za chwilę PiS straci w Sejmie większość, okazały się marzeniami ściętej głowy. Właśnie tak: głowy która właśnie została ścięta.
       A zatem patrząc na ów obcięty łeb, zechcijmy wznieść okrzyk radości z tego powodu, że prezes Jarosław Kaczyński ma się dobrze i owo dobre samopoczucie wykorzystuje również dla naszego wspólnego dobra.




środa, 6 maja 2020

Czy w czasie politycznej pandemii Adam Lipiński czyta Przygody Koziołka Matołka?


     Przyznam szczerze, że chyba po raz pierwszy w życiu poczułem się bezradny wobec politycznych zdarzeń, a to w tym sensie, że nie potrafię w żaden sposób ani określić tego, co się kroi, ani nawet przedstawić jakichś bardziej sensownych spekulacji. I wcale nie chodzi mi o to, że to co się dzieje, w jakiś sposób mnie zaskakuje i nie potrafię powiedzieć, czemu jest tak, a nie inaczej i co trzeba by zrobić, żeby było lepiej. Rzecz w tym, że ja w ogóle nie czuję się niczym zaskoczony, tyle że mam wrażenie, że cokolwiek by się stało, ja bym musiał tak czy inaczej być na to przygotowany, bo sytuacja robi wrażenie maksymalnie otwartej. To natomiast co mnie męczy, to to, że ja z jednej strony widzę spokój z jakim do tego wszystkiego podchodzą politycy Prawa i Sprawiedliwości, z drugiej oglądam rozradowane twarze przedstawicieli opozycji, a jednocześnie widzę wyraźnie, że o ile ów spokój robi wrażenie autentycznego, to wspomniana radość już niekoniecznie. I to, powiem szczerze, też mnie nie dziwi. W końcu oni są równie jak ja doświadczeni trzydziestoma latami politycznej działalności Jarosława Kaczyńskiego, i to działalności w ostatecznym rozrachunku nadzwyczaj udanej, i muszą wiedzieć, że podobnie jak ja, nie wiedzą wciąż nic i że każdy nowy dzień może im się zwalić na te roztrzęsione łby z potrójną mocą.
        A więc, jak mówię, nie jestem kompletnie w stanie ocenić ani tego co przed nami, ani nawet tego, jakie są zamiary tych, którzy praktycznie mają wszystkie karty w ręku, a w rękawach dodatkowe asy, i to mnie bardzo dręczy. Mimo to jednak chodzą mi po głowie pewne myśli i sądzę, że nie zaszkodzi się tu nimi podzielić, choćby dlatego, że jak podejrzewam, nie ja jeden czuję dziś tę pustkę.
      Otóż jak wiemy, wczoraj Senat odrzucił sejmową ustawę w sprawie wyborów korespondencyjnych i zrobił to z takim przytupem, że chyba nikt z nas się tego nie spodziewał. Ja już jakiś czas temu zastanawiałem się, jak to jest możliwe, że ów Senat, z najmniejszą przewagą z możliwych, nie dość że wszystko wygrywa, to jeszcze stworzył wokół siebie atmosferę wręcz alternatywnego ośrodka władzy, której nikt ani nie kwestionuje, ani nawet zakwestionować nie próbuje. Marszałek Grodzki ze swoimi 50 senatorami jest traktowany niemal ja zło konieczne, które musi być tolerowane, bo innego wyjścia nie ma. Podobnie sytuacja wyglądała w ciągu minionego miesiąca, kiedy to chyba nikt po którejkolwiek ze stron nawet nie pisnął, że przecież wystarczy, by tak zwany antypis stracił jednego senatora, i wspomniana ustawa jedzie prosto do Prezydenta. Zupełnie jakby każdy wiedział, że coś takiego jest zwyczajnie wykluczone. Bardzo to dziwne.
       Myślałem o tym, trochę na ten temat pisałem i patrzcie państwo co się stało wczoraj. Oni w rzeczy samej stracili jednego senatora, a tym samym, teoretycznie rzecz biorąc, możliwości odrzucenia poselskiej ustawy, i aż się prosiło, by przedstawiciele Prawa i Sprawiedliwości stawili się tam solidarnie i cały ten zgiełk by natychmiast umilkł. A jednak się nie stawili, i to wręcz nie stawili się w bardzo znacznej sile, zupełnie jakby chcieli pokazać, że im na tym zwycięstwie zwyczajnie już nie zależy. Dziś marszałek Karczewski tłumaczy się, że oni się nie spodziewali, że Grodzki z Kamińskim zorganizują to głosowanie jeszcze we wtorek i stąd to wszystko, ale w tego typu tłumaczenia to ja zwyczajnie nie wierzę. Na tym poziomie polityki, i to jeszcze w tak dramatycznych okolicznościach, taka nonszalancja się nie zdarza. A to prowadzi mnie do podejrzenia, że może tak naprawdę owe okoliczności wcale nie były aż tak dramatyczne jakby się mogło wydawać. Może oni już od dłuższego czasu wiedzieli, że z terminu 10 maja nic nie będzie, a skoro tak, to też nie ma sensu ciągnąć owego pomysłu z wyborami korespondencyjnymi, zwłaszcza gdy faktycznie one robią wrażenie niezbyt solidnych i chyba też nie cieszą się szczególnym społecznym poparciem. Może jest tak, że im już od dawna zwyczajnie przestało zależeć na owym senackim zwycięstwie, z tego choćby względu, że ono tak naprawdę mogłoby się stać wyłącznie obciążeniem. Niech więc teraz nawet i 10 posłów od Gowina zagłosuje za przyjęciem senackiego „weta”; niech ich będzie nawet i 18 – nic to nie zaszkodzi. Trybunał Konstytucyjny zaklepie termin 23 maja, Sejm go już oficjalnie ogłosi i w tę, mam nadzieję, słoneczną i ciepłą sobotę frekwencja wystrzeli.
       Ktoś powie, że to wcale nie jest taki optymistyczny scenariusz, bo jeśli faktycznie Prawo i Sprawiedliwość straci większość w tej sprawie, to może równie łatwo stracić większość w ogóle jako partia rządząca i dojdzie do sytuacji podobnej do tej, jaka miała miejsce w czerwcu 1992, tyle że dziś Waldemara Pawlaka zastąpi Jarosław Gowin. I ja oczywiście tę ewentualność, podobnie jak każdą inną, biorę pod uwagę, tyle że tu znów nie wierzę, by Jarosław Kaczyński był już aż tak spierniczały, żeby się dać w tak kiepski sposób wystawić, no a poza tym, nie sądzę, by tego typu akcję dało się skutecznie przeprowadzić bez pomocy służb, no i jeszcze w tak krótkim czasie. A więc nawet jeśli oni coś będą kombinować, to do 23 maja się nie zorganizują na tyle mocno, by owe wybory zatrzymać. A więc już bardziej wydaje mi się prawdopodobne, że Kaczyński powiedział Gowinowi, że skoro chce, niech sobie głosuje przeciw, tworzy własny klub i dalej wspiera rząd, a wszystko mu zostanie wybaczone, no i on to oczywiście połknął jak głupi.
       No ale powtórzę to raz jeszcze: tak naprawdę jeszcze nigdy w życiu nie czułem się aż tak bezradny wobec czegoś tak przewidywalnego i rozpoznawalnego jak polityka. A w tej też sytuacji, nie mam zupełnie pojęcia, czy ta moja analiza jest słuszna choćby i w małej części. Natomiast rzeczywiście mam wielkie zaufanie do politycznych talentów Jarosława Kaczyńskiego, zwłaszcza z tymi ludźmi, których ma dziś w swoim najbliższym otoczeniu.
       Na zakończenie, i chyba bardzo dobre podsumowanie tych myśli, opowiem anegdotę o jednym z nich. Otóż wczoraj Onet, relacjonując spotkanie Jarosława Gowina z Jarosławem Kaczyńskim, napisał co następuje:
       „Co ciekawe, o przebiegu rozmów nie ma pojęcia wiceprezes PiS Adam Lipiński. – Nic o tym nie wiem, w tym czasie czytałem książkę – powiedział”.
        Przypominam, że Lipiński to człowiek, który kiedyś powiedział, że PiS bez Gowina sobie poradzi, natomiast Gowin bez PiS-u już w żaden sposób. Wprawdzie to nie jest coś tak wybitnego jak zalecenie mojej świętej pamięci cioci, która kiedyś mi poradziła, bym, kiedy mnie będą namawiać do współpracy, powiedział, że mnie boli głowa, ale i tak bardzo mi się podoba obraz Lipińskiego, jak on nie jest w stanie się skupić na rozmowie obu panów, bo jest zajęty czytaniem książki. Mam tylko nadzieję, że jest to coś naprawdę fajnego. Powiedzmy „Przygody Koziołka Matołka”.


  
      

wtorek, 5 maja 2020

Jeszcze o nieopanowanym czytelnictwie


        We wrześniu 2018 roku opublikowałem na blogu – wówczas również prowadzonym w Coryllusowej „Szkole nawigatorów” – tekst zatytułowany „Co bracia Karnowscy sądzą o polityce propagandowej prowadzonej przez Josepha Goebelsa”, w którym zaatakowałem środowisko tygodnika „W Sieci” oraz portalu wpolityce.pl za to, że atakując reżysera Smarzowskiego za jego film pod tytułem „Kler” równocześnie prowadzi akcję zohydzania nam papieża Franciszka, a w tym celu posługuje się metodami dokładnie zaczerpniętymi z filmu Smarzowskiego. Tak jak się spodziewałem, większość komentarzy w „Szkole Nawigatorów” nie dotyczyła wykazanej przeze mnie obłudy Karnowskich, lecz krytyki Franciszka i tego, czym ich zdaniem jest pozostający pod jego opieką Kościół. Wśród wspomnianych głosów znalazł się też i taki, w którym autor, poproszony przeze mnie by się trzymał tematu i napisał coś może o zachowaniu Karnowskich, przedstawił elaborat na niemal tysiąc słów, w którym powołując się na swoje kontakty w sferach dziennikarskich poinformował mnie, że wszyscy dziennikarze są po jednych pieniądzach. Zezłoszczony tą eksplozją trollingu napisałem krótką odpowiedź o następującej treści:
„Rozumiem, że w tak zwanym towarzystwie poruszasz się lepiej ode mnie. Czemu wreszcie nie uruchomisz własnego bloga? Zwłaszcza tu, na ziemi której poskąpiono kropli deszczu”.
        I oto na drugi dzień na swoim blogu Coryllus zamieścił tekst zatytułowany „Czy możecie wreszcie wykupić książki Toyaha?”, o którym przez te dwa lata starałem się nie dyskutować ani z samym Coryllusem, ani z nikim innym, traktując go przede wszystkim – mimo próby Coryllusa wyjścia z nią do szerokiej publiczności –  jako sprawę prywatną, a poza tym trzymając w sercu przekonanie, że mój kolega Gabriel jest w pewnym sensie... no powiedzmy, dziwny i choćby przez to zasługuje na pobłażanie. 
        Ponieważ od dwóch dni na jego blogu toczy się nade mną rozprawa, na której pojawili się sami sędziowie, prokuratorzy, oraz świadkowie oskarżenia, a ja jestem oskarżony o to, że zdradziłem swojego największego dobrodzieja i to demonstrując najwyższej klasy chamstwo, przeklejam krótki fragment tamtego tekstu i dołączam krótką refleksję.  A jeśli ktoś z nich mnie jeszcze raz zapyta, czy ksiądz Krakowiak upoważnił mnie do cytowania mojej z nim prywatnej rozmowy, to mu napluję prosto do oka.


      Jak my się rozliczamy za te książki? Ano tak, że toyah pisze do mnie co miesiąc – Gabriel, czy możesz sprawdzić, co się tam mojego sprzedało...Mnie to pytanie doprowadza do białej gorączki, albowiem od wielu miesięcy nie sprzedaje się nic lub prawie nic. Jedyną książką, która się sprzedaje jest Listonosz i ja go co jakiś czas dodrukowuję. Zamawiam druk w cyfrze, który jest cholernie drogi, bo nie mogę zawalić sobie magazynu pół tysiącem egzemplarzy Listonosza, który będzie się sprzedawał przez dwa lata. Teoretycznie powinienem odliczać ten nowy druk od honorarium naszego kolegi. No, ale tego nie czynię, bo wtedy on by nic nie dostał i byłby to stan chroniczny. Tak więc wysyłam mu co jakiś czas niewielką część moich własnych pieniędzy. Rzekomo przez niego zarobionych w mojej księgarni. Ponieważ książki zalegają mi magazyn wysyłam mu również książki, żeby je sobie mógł sprzedać z tak zwanej ręki i miał z tego jakiś grosz. Ten stan trwa już długo i ja go cierpliwie znoszę. To się jednak nie bardzo podoba mojej żonie. Wiedziemy więc co jakiś czas o tę kwestię gwałtowny spór. Ja uważam, że lojalność wobec toyaha jest ważniejsza niż te parę groszy, a jego obecność w SN i w ogóle w ofercie, to jakość sama w sobie. Mimo tego, że książki leżą. Moja żona zaś uważa, że jest na odwrót, że im szybciej się tych książek pozbędziemy tym lepiej. Najlepiej zaś byłoby gdybyśmy się pozbyli samego toyaha. Każdy mniej więcej może sobie wyobrazić jak wyglądają rodzinne kłótnie o takie kwestie.
      

      Na koniec krótka refleksja. Wtedy on, ale również kibicujący mu fani, wyszydzili, a następnie wdeptali mnie w ziemię tylko za to, co napisałem do jednego z trollujących moją notkę komentatorów. Dziś dzieje się dokładnie to samo w związku z tym, że swojej wnuczce puszczam jej ulubioną kreskówkę. W tej sytuacji pragnę przede wszystkim przypomnieć pewien zapis umowy, którą wspólnie podpisaliśmy na początku naszej współpracy, gdzie jak byk stało, że po trzech latach on jako wydawca przekazuje wszystkie prawa dotyczące pojedynczego tytułu autorowi – tym akurat, jak to on się tu różni od innych wydawców, zresztą chwalił się wielokrotnie – a książki, które się w tym czasie nie sprzedadzą ulegają zniszczeniu. Ponieważ one mimo to wszystko się jakoś sprzedawały i wydawnictwo na mnie jakoś tam zarabiało, Gabriel książek nie niszczył, choć nieustannie narzekał, jaki to ona ma z nimi kłopot. W efekcie zaproponowałem i swoją propozycję powtarzałem wielokrotnie, by on mi te wszystkie książki, które mu zalegają magazyn wysłał i niech leżą u mnie. Tego jednak on zrobić nie chciał. W związku z tym, za każdym razem gdy wyjeżdżałem z targów proponowałem, że mogę po kilka egzemplarzy każdego tytułu zabrać do siebie, no i tachałem tę walizkę do Katowic, wrzucając co tam było na szafę, czy do garderoby i patrząc, jak to głównie tam sobie do dziś zresztą  leży. Teraz nagle okazuje się, że wszystkie te, których nie zdążyłem wywieźć, to są w tej chwili wyłącznie jego książki, a jeśli on mi za nie cokolwiek płaci, to tylko ze swoich ciężko zarobionych pieniędzy. Powiem szczerze, że dziś mam to w dupie i nie pozostaje mi nic innego, jak powtórzyć to co napisałem wczoraj: Nieopanowane czytelnictwo grozi ciężką chorobą psychiczną.

Na koniec uwaga techniczna. Otóż wczoraj nasz kolega Kozik zwrócił uwagę, również i moją, że każdy z tak zwanych uczestników bloga może tu swobodnie publikować swoje notki. Wystarczy kliknąć w swoją  nazwę  Zapraszam więc.

poniedziałek, 4 maja 2020

Wpływ nieopanowanego czytelnictwa na rozwój chorób psychicznych


Jest oczywiście możliwe, że znajdzie się tu jakiś psycholog i wytłumaczy mi skąd mi nagle przyszedł do głowy pomysł, by dziś ni z gruszki ni z pietruszki przypomnieć swój bardzo stary, bo jeszcze ze stycznia 2009 roku tekst, w dodatku tekst, który w pewnym sensie przedstawia moje odwieczne credo. Ja sam, mimo że mam swoje podejrzenia, tego nie wiem, ale za to tym bardziej kusi mnie, by go tu przedstawić w całej swej okazałości. Kiedy się ukazał po raz pierwszy, nosił tytuł „O ogniu, łkaniu w kominie i dwóch kibolach” i choć myślę, że to jest bardzo dobry tytuł, zdecydowałem się na zupełnie nowy. Zapraszam teraz do wspólnych refleksji.


      Pewnego razu, jechałem z najmłodszą Toyahówną pociągiem z Katowic do Warszawy. Było to kilka lat temu, więc i ja i ona byliśmy odrobinę młodsi, co akurat w jej wypadku ma tu pewne znaczenie. W przedziale z nami siedziało dwóch Belgów, z których jeden patrzył przez okno, a drugi oglądał film na laptopie, jakiś pan, który czytał „Najwyższy Czas”, inny pan, który sobie spał i dwóch absolutnie modelowych, łysych kiboli. I to nie kiboli na miarę rządu pana premiera Donalda Tuska. To byli kibole jak najbardziej klasyczni, takich których można zobaczyć na policyjnych zdjęciach podczas tłumienia boiskowych ekscesów. Ja kompletnie do dziś nie mam pojęcia, co oni robili w pociągu typu IC – w końcu nie takim znów tanim. Podejrzewam, że jechali bez biletów. Wyglądali zresztą na takich, którzy nie kupują biletów nigdzie i pod żadnym pozorem.
      Jechali więc sobie kibole z nami w przedziale i zachowywali się jak najbardziej sportowo. Czyli pili piwo z puszek, omawiali ostatnie pojedynki z policją i jak najbardziej przeklinali. Przeklinali na poziomie absolutnie najwyższym, bez jakichkolwiek ograniczeń i bez jakiegokolwiek poczucia, że może nie są sami. Jeden z nich machał przy tym ręką, nieustannie zasłaniając panu z UPR-u poszczególne strony NC. Siedzieliśmy sobie z nimi w tym eleganckim przedziale, a ja miałem nadzieję podwójną. Przede wszystkim liczyłem na to, że oni pewnie wysiądą w Zawierciu, a – na wypadek gdyby jednak wybierali się do stolicy – że nie dojdzie do aktów przemocy. Przyznaję, cholera, że się normalnie bałem. Kiedy minęliśmy to Zawiercie, a im ani w głowie było wysiadać, zebrałem się w sobie, nachyliłem się grzecznie do tego łysego naprzeciwko mnie i grzecznie powiedziałem: „Bardzo przepraszam… ale widzi pan… małe dziecko… nie wypada tak przy niej…” Kibola jakby poraził prąd. Opluł się piwem, zaczął gwałtownie przepraszać, drapać się nerwowo po łysej pale i w końcu wydusił jedno prawie pełne zdanie: „Znowu nie takie małe, to prawie pannica”. Tak powiedział. Pamiętam to do dziś. Następnie przez chyba pięć minut obaj w ciszy żłopali te piwa, a później z tego napięcia wstali i się przenieśli do innej części pociągu.
      Dziś, kiedy to wspominam, pragnę przede wszystkim przeprosić moją córkę za to, że jej narobiłem publicznie wstydu (czego mi natychmiast nie omieszkała wypomnieć - „Mnie to, jeśli chcesz wiedzieć w ogóle nie przeszkadzało”), ale jednocześnie muszę jej powiedzieć, żeby znowu się tak nie nadymała, bo i tak się bardzo ograniczyłem. Początkowo bardzo chciałem kibolowi powiedzieć, że to co on robi to grzech. I że Pan Jezus jest bardzo zawiedziony. To by jej dopiero było wstyd.
      I proszę się ze mnie nie śmiać. Ja ten tekst mam bardzo skutecznie przećwiczony. Kiedyś, jeszcze dawniej, w pewien Wielki Piątek szedłem sobie pod moim domem i napotkałem na mej drodze człowieka bardzo, bardzo pijanego. Takiego klasycznego „dziada”, jakby to określił Pan Prezydent. Szedł sobie więc ten dziad, pijaniusieńki jak nie wiem co i wrzeszczał z wściekłością na cały świat, klął, pluł, bluzgał. A ja zatrzymałem się i powiedziałem: „Panie, przecież to Wielki Piątek! Jak pan może? Jakiż to straszny grzech. Chrystus umiera na krzyżu, a pan w takim stanie. I jeszcze te słowa”. Efekt był dokładnie ten sam, co kilka lat później, w Intercity z Katowic do Warszawy. Powiem tylko, że do dziś mam wyrzuty sumienia, ze może powinienem był być bardziej delikatny. Powtarzałem jednak ten numer jeszcze parę razy, zawsze z identycznym skutkiem.
      Ale do czego zmierzam? Do tego mianowicie, że dobrzy ludzie grzechu się boją. Dobrzy ludzie nie chcą być źli. Dobrzy ludzie czują ten wiatr nawet w czasie największego upadku. I myślę sobie, ze można by było właściwie tu skończyć, bo jest wystarczająco mocno. Więc jeśli komuś już wystarczy, to się nie obrażę. Róbcie to co macie i tak zaplanowane. Ale ja jednak troszkę jeszcze poopowiadam, bo w sumie piszę to w bardzo mocno zdefiniowanym celu.
      Napisałem już dziś w którymś z komentarzy, że bardzo mi się podoba tekst pewnej piosenki Skaldów (był kiedyś taki popularny zespól – bardzo dobry). Początek leci tak: „Oj dana, dana, nie ma szatana, a świat realny jest poznawalny. Oj dana!” Ale najlepsze jest później: „Życie jest formą istnienia białka, ale w kominie coś czasem załka.” Chodzi mi właśnie o ten komin. Otóż ja jestem absolutnie przekonany, że coś takiego jak lęk i podziw dla Najwyższego jest zupełnie autentycznym i wręcz przyrodzonym stanem każdego ludzkiego bytu. Jestem pewien, że każdy człowiek, choćby niewiadomo jak był przekonany o tym, że nie ma nic, w najgłębszych pokładach swojego serca wie, że to nieprawda. Wie że są sytuacje, kiedy żartów nie ma. Sytuacje wobec których nawet on zaczyna drżeć.
      To jest moim zdaniem reguła. Oczywiście, od reguły – jak mówią ludzie uczeni – są wyjątki, więc zakładam, że i od tej reguły są wyjątki. Zakładam więc też, że może i kilka dzisiejszych komentarzy, jakie pojawiły się pod moim poprzednim wpisem były wklepane przez owe wyjątkowe zupełnie umysły i serca. Przez ludzi, którzy, gdyby ich spotkał taki atak, jaki z mojej strony spotkał tych dwóch młodocianych bandytów i tego biednego pijaczka, po prostu najpierw by opluli mnie, a następnie najbliższy mijany kościół. Inna sprawa, że ja nie od dziś mam głębokie przekonanie, że jeśli już na kogoś mogę liczyć, to bardziej na tego dziada i tego łysola, niż na wykształconego absolwenta wydziału prawa na którejś z renomowanych polskich uczelni. Dlaczego? Dlatego, proszę sobie wyobrazić, że ich umysły może i są zatrute, ale przynajmniej zatrute ekologicznym i czystym gnojem, niż wysoko oczyszczoną kokainą, albo czymś podobnym (jak ktoś chce się obrazić, to uprzedzam – to tutaj to była czysta figura retoryczna).
      Jestem pewien bowiem, że ludzie potrafią być bardzo mężni, bardzo silni i bardzo szlachetni. Potrafią też jednak upadać, a kiedy już upadną, to potrafią jeszcze się potoczyć, czasem bardzo daleko, w bardzo nieprzyjemną ciemność. A kiedy upadną, niektórzy z nich potrafią się podnieść, czasem bardzo wczesne, ale czasem dopiero na samym, samiusieńkim końcu. A jak już się podniosą, to często o wiele wyżej niż ktokolwiek z nas. Dlaczego tak się dzieje? Dlatego że przez całe ich życie, tli się w nich to poczucie, że jednak świat realny nie jest do końca poznawalny. A ten ogień potrafi i palić i oświetlać drogę, jak nic innego.
       I powtarzam raz jeszcze. Wolę tych meneli i tych bandytów o wiele bardziej, niż wielu z tych, którzy, przynajmniej we własnym mniemaniu, złapali prawdziwą tajemnicę za największy palec u nogi. Wolę te dzieci, rozkołysane wewnętrznym przekonaniem że Boga nie ma, a już że na pewno nie ma Szatana, od tych wszystkich którzy mówią to samo i zachowują się dokładnie tak samo, jak te dzieci, tyle że jeszcze na przykład z prawdziwą pasją zaczytują się w horoskopach i wierzą autentycznie i głęboko, że jeśli puścić porządną rakietę w sylwestrową noc, to następny rok będzie lepszy.
       Wolę tych którzy w życiu nie zajdą do kościoła, bo ksiądz to pijak, a pani z plebanii to jego kochanka, ale jak zagrzmi, to robią znak krzyża, niż tamtych, którzy uważają, że to całe gadanie o dzieciach z Fatimy, to idiotyzm, oszustwo i że jeśli nawet coś tam się działo, to można to bardzo ładnie i naukowo wyjaśnić, natomiast wieczorem, jak wrócą z pracy, to pieczołowicie wycinają z gazet wszystkie możliwe informacje na temat tych wszystkich niewyjaśnionych przypadków lądowania na Ziemi pojazdów kosmicznych.
       Ale nie tylko ich mam na myśli. Wracając do opisanej przeze mnie na początku sceny w pociągu, chciałbym wyrazić przekonanie, że gdyby na miejscu owych dwóch stadionowych bandytów siedziało dwóch krakowskich profesorów, związanych z miejscowym Klubem Inteligencji Katolickiej, czy nawet z Bractwem św. Piusa X, i któryś z nich by ni stąd ni zowąd rzucił tradycyjną przecież nawet i w najlepszym towarzystwie „kurwą”, a ja bym mu zwrócił uwagę, z nimi z całą pewnością nie poszłoby mi tak łatwo, jak z tą kibolską hołotą. Tu akurat mogłoby dojść do poważnej kontrowersji i wcale nie jestem pewien, czy ja i moje dziecko wyszlibyśmy z niej z tarczą. Dlaczego? Bo inteligencja, czy to katolicka, czy jakakolwiek inna, nie zna granic. I moim zdaniem, kto o tym zapomni, ma grzech.




niedziela, 3 maja 2020

O dekonstrukcji bajek, cyrklu i ekierce


         Jak może część z nas pamięta, latem zeszłego roku udałem się do wioski Ludomy w Wielkopolsce na uroczyste poświęcenie ponownie oddanego wiernym kościoła. Uroczystość była na tyle znacząca, że swoją obecnością zaszczycił ją sam arcybiskup poznański Stanisław Gądecki, który podobnie jak wiele innych osób zaangażowanych w owo wydarzenie otrzymał od nowego proboszcza, znanego nam księdza Krakowiaka, pamiątkowe wydawnictwo dokumentujące cały ów projekt, który doprowadził do tego, że ów kościół faktycznie powstał z ruin. Ponieważ tak się stało, że autorzy owego projektu uznali, że i ja mam w tym pewien udział, we wspomnianej książce zamieścili trzy teksty, które znalazły się na tym blogu, a które w pewien sposób dokumentowały to co się tam przez kilka kolejnych lat działo.
        Miałem okazję przez chwilę porozmawiać z Arcybiskupem i powiedziałem mu mniej więcej tak: „Ja wiem, że Ksiądz Biskup pewnie nawet nie będzie miał głowy aby po tę książkę kiedykolwiek sięgnąć, ale tym bardziej właśnie chciałbym opowiedzieć Księdzu, jak to miejsce wyglądało, kiedy tu pierwszy raz przyjechałem”, no i opowiedziałem mu o tych czterech czy pięciu okolicznych chłopakach, którzy, mimo pierwszego dnia szkolnych ferii, oraz cudownego wręcz przedwiosennego poranka, na kolanach skrobali posadzkę tego kościoła, nie wiedząc wówczas jeszcze nawet, czy ten ich wysiłek ma w ogóle jakikolwiek sens.
      Ksiądz Arcybiskup pokiwał w zamyśleniu głową, rzucił parę bardzo typowo arcybiskupich słów, pozwolił mi zrobić ze sobą parę zdjęć i tyle wszystkiego. Kiedy po pewnym czasie rozmawiałem o tym z księdzem Krakowiakiem, ten się zamyślił i powiedział tak: „To że on tego nie przeczyta to prawie pewne, natomiast uważam, że to bardzo dobrze, że pan już nie pisze na Szkole Nawigatorów, bo gdyby jednak jakimś cudem on tam jednak zajrzał, jakimś dodatkowym cudem zainteresował się pańskim blogiem i trafił do Szkoły Nawigatorów, to nie tylko pan, ale i ja bylibyśmy do końca skompromitowani”.
       Nie pisałem o tym wcześniej, bo nie widziałem najmniejszego powodu ani by drażnić Coryllusa, ani tym bardziej poświęcać czas towarzystwu, które go tam obsiadło ze wszystkich stron, które on zmuszony jest już dziś tolerować, a które to ksiądz Krakowiak miał przede wszystkim na myśli, mówiąc o podłym charakterze tego miejsca. I niech nikt nie myśli, że ja tu ujawniam jakieś swoje tajemnice. Sam o tym mówiłem Coryllusowi podczas naszego ostatniego spotkania, wyjaśniając powody, dla których przestałem publikować na jego portalu. Po prostu nie byłem w stanie znieść towarzystwa, które w moim głębokim przekonaniu sprawia, że każdy kto się tam pojawi, albo zostaje natychmiast wciągnięty w to szaleństwo, albo naraża się na ciężką publiczną kompromitację właśnie.
        Nie jest mi łatwo opisać przy tych wszystkich ograniczeniach, jakie daje forma takiego bloga jak ten, głębi problemu, mimo to spróbuję. Otóż wszystko się zaczęło od tego, że Coryllus postanowił stworzyć miejsce, gdzie, jak to on sam  swego czasu wyraził, będzie „zarządzał przez konflikt”, co doskonale widać na przykładzie momentu, kiedy on ogłosił, że Shakespeare to nędza, jak rozumiem niewiele różniące się od innej nędzy, czyli Szczepana Twardocha. Jeśli uważam to podejście za błąd – bo generalnie nie mam nic przeciwko zachowaniom ekscentrycznym, zwłaszcza w handlu – to tylko z tego względu, że nie ulega dla mnie wątpliwości, że od tego momentu każdy w miarę przytomny czytelnik zmuszony jest potraktować autora tej oceny co najmniej z przymrużeniem oka. Co najmniej. Co zatem z innymi? Oni jak najbardziej będą lgnąć do miejsca gdzie tego typu oceny się pojawiają, bo im strasznie musi imponować ktoś, kto potrafi elokwentnie i z inteligencją wielokrotnie przewyższająca ich inteligencję, uzasadnić to wszystko co ich osobiście dręczy, czyli przekonanie, że – krótko mówiąc – wszystko co widzą to gówno, albo w najlepszym wypadku pułapka. I tu Coryllus okazał się dla nich kimś w rodzaju guru.
       Stąd też – i tu przechodzę do swojego osobistego doświadczenia – ile razy napisałem tekst, w którym przedstawiłem swój podziw dla różnego rodzaju talentów, czy to Roalda Dahla,  Stanleya Kubricka, czy zespołu Led Zeppelin, najpierw odzywał się Coryllus, który każdego z nich natychmiast określał jako oszustwo, a za nim wyskakiwali jego fani – sami najczęściej bez cienia możliwości, by wymyślić cokolwiek samodzielnie – i określając Kubricka szyderczym imieniem „Stefan”, pisali albo o „dewastowaniu emocji”, albo „przewalaniu budżetów”, albo po prostu wołali „W punkt, panie Gabrielu”, by ostatecznie atakować już tylko mnie, jako tego głupiego, który dał się oszukać imperialnej propagandzie.
        I tego nie byłem w stanie znieść. I to też sprawiło – nie Coryllus, ale to – że postanowiłem się z tym zidioceniem więcej nie dać kojarzyć.
        Czemu zatem piszę o tym dziś? Otóż, jak jeszcze pewnie pamiętamy, niedawno postanowiłem napisać swego rodzaju recenzję rysunkowej bajki, uwielbianej wręcz przez moją wnuczkę, pod tytułem „Bing”. Ponieważ zarówno sama bajka, jak i metoda, jaką w jej produkcji zastosowano, mnie z różnych powodów frapują, podzieliłem się na blogu swoimi refleksjami, na co Coryllus napisał tekst, w którym przede wszystkim zarzucił mi, że „aby ocalić złudzenia gotów jestem do wielu kompromisów”, które „mają zasłonić moją bezradność wobec pewnych zjawisk i tym mocniej i pilniej będę strugał owe deski ratunku im więcej wątpliwości będzie drążyć mój umysł”. I to przez to, zdaniem Coryllusa, ja w ogóle pozwalam swojej wnuczce oglądać ową bajkę, która, co oczywiste, jest niczym więcej jak współczesnym odpowiednikiem radzieckiej propagandowej produkcji zatytułowanej „Zapamiętaj imię swoje”, i ma na celu oczywiście, jak wszyscy już wiemy, wyłącznie zdewastować jej emocje.
       Ja znam metodę Coryllusa, która stanowi jego sprawdzony sposób na życie, i jak już wspomniałem nie mam nic przeciwko niej. A zatem, proszę bardzo, kupuję ów żart z ruskim filmem w całości. Gorzej że w tym momencie do akcji wkracza towarzystwo, które tak naprawdę podtrzymuje wciąż przy życiu „Szkołę Nawigatorów”, i tu się już pojawia naprawdę poważna dekonstrukcja. Oto jeden z komentatorów natychmiast znajduje w sieci odcinek, gdzie Bing oraz Coco, oczywiście pod opieką Flopa, bawią się w przebieranie i niemal w jednej chwili okazuje się, że Flop jest garderobianym, tiara jaką pragnie sobie założyć na głowę Coco to kopia birmańskiej rubinowej tiary Elżbiety II, na ścianie wisi obrazek na którym biały królik przebrany w czerwoną pelerynę ma na piersi masońskie symbole, natomiast wszystko idealnie podsumowuje końcowy okrzyk Flopa, że przebieranie się to wielka rzecz.
         W tym momencie Coryllus, jako człowiek technicznie rzecz biorąc historycznie niewykształcony, natomiast potrafiący kojarzyć dane oraz wyciągać z nich wnioski, od razu sobie przypomina, że garderobianym królowej Katarzyny był Henryk Tudor, no i w tym momencie wszystko staje się jasne. I teraz ja oczywiście mogę im wszystkich wyjaśnić, że nic z tego, bo przede wszystkim w oryginalnej wersji Flop nie jest garderobianym, ale kimś kto się przedstawia żartobliwą i całkowicie wymyśloną na rzecz zabawy nazwą „dresser-upper”, tiara o którą walczą Bing i Coco, tiarę Elżbiety przypomina tylko w tym, że jest tiarą, a w rzeczywistości wygląda jak te wszystkie produkowane w Chinach plastikowe tiary, którymi się pragną bawić te wszystkie dziewczynki, którym nowy wspaniały świat nie wytłumaczył jeszcze, że bardzo prawdopodobnie wcale dziewczynkami nie są, no i że w oryginale każdy odcinek kończy się hasłem, że przebieranie, dzielenie się, pomaganie sobie, huśtanie się, sprzątanie, czytanie, czy cokolwiek innego z tych ponad stu tematów to nie jest „wielka rzecz”, ale coś o śmiesznej nazwie „Bing Thing”, a więc coś dla Binga. No i jeszcze coś: to że Flop jest mrówką to tylko moje sformułowane ad hoc podejrzenie, a nie sugestia, że oto tu się odtwarza zabójcza korporacja.
      Ale i to nie jest to, co chciałem dziś powiedzieć. W końcu ja nie mam żadnego interesu, by wyjaśniać zakompleksionym durniom, że powinni się zabrać do jakiejś uczciwej roboty zamiast siedzieć na obcych blogach i tropić tych, którzy się rzekomo na nich zaczaili za rogiem. Ja piszę ten dzisiejszy tekst, by skorzystać z tej okazji i jeszcze raz zakomunikować, że moja przygoda z Coryllusem i ową publicznością, który on częściowo sam sobie wybrał, a częściowo najpierw stworzył, a następnie do siebie przyciągnął i dziś nie widzi żadnego sposobu, by się od niej zdystansować, się nieodwołalnie skończyła. Za wszystko co dzięki niemu i tylko niemu, udało mi się osiągnąć, jestem mu bezwzględnie wdzięczny, nie mam o nic pretensji, a wręcz pozostaję dłużny – z czego on swoją drogą zresztą, jak widzę, ostatnio skwapliwie korzysta – natomiast nie widzę sposobu, by się w jego biznesowe projekty w jakikolwiek sposób więcej angażować.
        Na koniec przedstawiam pewne bardzo dla mnie wzruszające zdjęcie i zachęcam wszystkich chętnych do tego, by spróbowali zdekonstruować to co to dziecko ma na koszulce, bo a nuż się okaże, że tam jest ukryty cyrkiel i ekierka. No bo, jak rozumiem, jeśli chodzi o tiarę, to sytuacja została już wyjaśniona.



        

     

sobota, 2 maja 2020

Za co Onet tak bardzo lubi Polskę?


Mam tu pewne dość interesujące plany dotyczące tego bloga, ale to może jutro. Dziś natomiast zachęcam do poczytania sobie mojego najnowszego tekstu opublikowanego w „Warszawskiej Gazecie”. Powinno być dobrze.     


       Mam nadzieję, że większość czytelników „Warszawskiej Gazety” zdążyła ostatnio zauważyć, że antypolska propaganda puściła w tak zwany eter wiadomość, że podczas gdy cały świat radzi sobie z pandemią koronowirusa wręcz wzorowo, Polska wlecze się na samym końcu, i nie będąc w stanie zapanować nad dramatycznym wzrostem zachorowań oraz będących ich konsekwencją zgonów, upiera się przy organizacji wyborów, którę skalę kryzysu muszą jedynie powiększyć. Każdy w miarę przytomny obywatel, śledzący rozwój epidemii na świecie wie, jak się sprawy mają i zachowuje bezwzględny spokój, co jednak nie zmienia faktu, że wspomniane media nie ustają w wysiłkach, by mu wyjaśnić, jak głęboko jest nieroztropny i jak powinien się natychmiast pakować i wiać do Niemiec, czy do Szwecji.
       Oto w niemieckim Onecie ukazały się ostatnio dwa teksty poświęcone sukcesom, jakie w walce z koronawirusem osiągają takie kraje jak Islandia i Szwecja. O Islandii nie ma co wspominać, biorąc choćby pod uwagę fakt, że w kraju który ma zaledwie 364 tys. mieszkańców zachorowało relatywnie 17 razy więcej osób niż w Polsce, a zmarło dwukrotnie więcej. To co nas dziś jednak interesuje najbardziej, to Szwecja i tekst, jaki właśnie opublikował ten sam Onet. Już sam tytuł „Bez nakazów udało się zmniejszyć krzywą zachorowań. Dlaczego inne kraje nie robią tego co Szwecja?” robi wrażenie, a dalej jest jeszcze lepiej. Posłuchajmy:
      „Szwecja konsekwentnie realizuje swoją taktykę walki z epidemią koronawirusa – obywatele nie dostali zakazów, a jedynie zalecenia, co do tego, jak się zachowywać. W dalszym ciągu otwarte są m.in. restauracje.
        Na tle pozostałych krajów, w których zastosowano powszechny ‘lockdown’, Szwecja wciąż wzbudza sensację. W mającym największy wskaźnik ludności kraju skandynawskim (10,3 mln), w czasie epidemii mieszkańcy dalej mogą korzystać z barów, a do nadbrzeżnych budek z lodami ustawiają się długie kolejki. Jednym słowem: wszystko działa, ale przede wszystkim system ochrony zdrowia. Szwedzi mają dostęp do jednego z najlepiej funkcjonujących systemów opieki zdrowotnej na świecie”.
         Skoro mowa o wzbudzaniu sensacji, to ja jestem pod wrażeniem. Oto wedle danych jakie przekazano w dniu gdy piszę ten tekst, w Szwecji statystycznie na jeden milion mieszkańców zachorowało 1846 osób z czego zmarło 217. Dla porównania u nas w Polsce, a więc w kraju któremu Onet każe brać ze Szwecji przykład, w relacji do miliona mieszkańców zachorowało 307 osób, a zmarło 14. Tych którzy mają kłopot z rachunkami, spieszę poinformować, że w Szwecji, z jej 10 milionami mieszkańców, w liczbach bezwzględnych zmarły 2194 osoby, podczas gdy w Polsce, z jej 38 milionami, owa tragiczna liczba wynosi zaledwie 535.
        W tej sytuacji ja mam tylko jedno pytanie. Czy bezczelność jaką oni osiągnęli w szczuciu przeciwko Polsce sięgnęła sufitu, czy może już go przebiła i przed nami kolejne przypadki. Niezależnie od uzyskanej odpowiedzi, patrzmy im przede wszystkim w oczy.   



piątek, 1 maja 2020

Czy Zbigniew Hołdys przeżyje swój benefis na tegorocznym Sylwestrze Marzeń?


        Gdyby nie ciężkie znudzenie kolejnymi informacjami dotyczącymi zmagań z koronawirusem z jednej strony, a majowymi wyborami, które Prezes jeden wie, czy się odbędą, czy nie, prawdopodobnie nigdy w życiu bym nie usłyszał, że wybitny muzyk, kompozytor, oraz pieśniarz estradowy Zbigniew Hołdys walczy dziś o to, by się utrzymać  przy życiu z prowadzenia w Warszawie gastronomicznego przybytku o nazwie „Miejsce Chwila”. Tego co on tam oferuje, mimo pewnych starań, nie udało mi się dowiedzieć, natomiast, właśnie dzięki wspomnianemu wcześniej znudzeniu, dowiedziałem się, że owo „Miejsce Chwila” znalazło sie na skraju bankructwa, z tego to mianowicie powodu, że prezes Kaczyński, a więc ktoś kogo swego czasu Hołdys we własnej osobie nazwał „chujem”, nie uznał za stosowne umieścić go w grupie beneficjentów programu pod nazwą „Tarcza Antykryzysowa”. Czemu tak? Bo, jak się okazuje, wprawdzie gastronomiczny biznes Hołdysa własnie przestał zipać, niemniej jednak on sam wyciągnął jakieś sumy z innej –  jak śmiem przypuszczać politycznej – działalności i przychód mu się w ten sposób zrównoważył.
      Zajrzyjmy jednak do Onetu, a stamtąd do tak zwanego „parówkowego” portalu natemat.pl, który uznał za stosowne poinformować świat cały o nieszczęściu jakie spotkało owego wybitnego artystę w związku z bezdusznością tego „chuja” Kaczyńskiego:
      „Sięgam do swoich oszczędności, by nie stracić dorobku 10 lat życia. Każda skarbonka ma jednak dno. Jeśli nic się nie poprawi, zanim do niego dotrzemy, wszystko obróci się w pył. Ale walczymy. Robimy wszystko, by te 7 osób, które z nami pracują, nie zostały na lodzie. Są z nami od lat, na umowach o pracę, i nie wyobrażam sobie, by było inaczej. Mam im powiedzieć, by szukały innej roboty?”
       To jednak nie koniec. Pobawmy się w tych dziwnych czasach dalszą częścią tej kuriozalnej opowieści:
      „Miejsce Chwila jest zbudowana na atmosferze. Personel dobieraliśmy bardzo starannie, tak by wszystko grało. Nie ścigamy się z nikim na szybkość obsługi. Ważny jest klimat, przyjaźni ludzie. Tu jest rodzinna atmosfera. Nie chcę tego stracić.
      Złożyliśmy wszystkie możliwe wnioski, również na udzielenie kredytu w kwocie 5 tys. zł. Na razie niestety nie dostaliśmy ani grosza. Okazało się, że nie łapiemy się na tarczę. Lokal jest częścią mojej firmy, ale ja sam, zupełnie niezależnie, jako artysta, na początku marca wystawiłem fakturę za coś zupełnie innego. I w ten sposób wyszło na to, że firma, w tym knajpa, która była zamknięta od początku miesiąca, miała za duży przychód, by przysługiwała jej tarcza. Choć nie zarobiła ani centa. Swoją drogą kryterium przychodowe samo w sobie jest skandaliczne”.
      [...]
      „Na temat Mateusza Morawieckiego mam bardzo wiele myśli, ale żadna nie jest pozytywna. To mistrz kitu i marketingu, który swego czasu wciskał ludziom kredyty we frankach szwajcarskich 
, które potem pociągnęły wielu ludzi na dno. Całe szczęście, że nie dałem się w to wtedy wkręcić.
      Teraz sprowadza nieatestowane maseczki, które mogą doprowadzić do tragedii i zakażeń koronawirusem, ale za to robi to największym samolotem , by mieć kolejny telewizyjny obrazek do swojej propagandy. Na temat tarczy mówi, że uratowała 1,5 mln miejsc pracy, a przecież to nieprawda. To tylko liczba błagań o ratunek, a nie dostępnych kół ratunkowych. Małe i średnie firmy toną, a kryteria pomocy są tak zawężone, by tych kół nie rzucać”.
       I teraz coś co z pewnego punktu widzenia robi wrażenie najciekawsze:
       „Żyję na tym świecie już prawie 70 lat i państwo jakoś nigdy dotąd nie przychyliło się do mojego punktu widzenia. Gdy miałem kilkanaście lat, milicjanci gonili mnie na długie włosy . Potem już tylko zmieniały się kwestie sporne”.
       Co do przychylania się przez Polskie Państwo do punktu widzenia Zbigniewa Hołdysa, zamilknę. Gdy chodzi jednak o owe „kwestie sporne”, to powiem, że moim zdaniem pan Zbyszek chciał powiedzieć coś takiego bardziej inteligentnego, tyle że mu nie wyszło i zostajemy z poczuciem pewnego niedosytu. Co do długich włosów natomiast, to każdy z nas, kto pamięta tamte czasy i nosił jak najbardziej długie włosy – bo innych wtedy zwyczajnie nie było –  wie, że bardziej już tropiono obciętych krótko na jeża, a dziś po latach efekt tego jest taki, że  Hołdys to jest bezczelny idiota, tym większy, że za idiotów uważa on wszystkich poza sobą.
       Jest jednak jeszcze coś, bez czego ów tekst by pewnie nie powstał. Otóż skarżąc się na to, że ów „chuj” prezes Kaczyński nie chce go wspomóc finansowo, Zbigniew Hołdys deklaruje co następuje:
      „Zdaję sobie sprawę, że nie jestem w najgorszej sytuacji. Jeśli okaże się, że nie mamy za co żyć, wrócę do koncertowania, o ile mi będzie wolno”.
      Zapewniając że my PiS Hołdysowi artystycznie udzielać się pozwolimy, to jednocześnie, skoro, jak sądzę, mi też wolno, również pozwolę sobie wrócić, tyle że do rozmowy sprzed wielu, wielu lat, kiedy to ten sam Zbigniew Hołdys, komentując sukces przeboju Phila Collinsa „In The Air Tonight”, oświadczył – a ja to słyszałem na własne uszy – że gdyby on miał dostęp do tego typu studia, co ma Collins, to on by takie kawałki robił dzień w dzień. To był PRL, więc sam rozumiem, że nie było łatwo. Dziś nasi artyści – a taki Hołdys z pewnością nie jest tu wyjątkiem – mają dostęp do technicznych możliwości, o jakich Phil Collins w roku 1981 nawet nie śmiał marzyć.
       Zapraszam więc całym sercem. kiedy już wreszcie okaże się, że serce tego „chuja” Kaczyńskiego pozostało zimne jak głaz i gastronomiczny biznes Zbigniewa Hołdysa upadnie, niech on rzeczywiście wróci do muzyki i stworzy coś choćby pozornie na miarę tego czegoś. Już się nie mogę doczekać. Jako pierwszy kupię sobie jego płytę i dam mu się nieco finansowo odkuć.






Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...