poniedziałek, 28 czerwca 2021

Czy Polskie Państwo powinno się zatroszczyć o ludzi-świnie?

 

Tak się składa, że za chwilę z żoną wyjeżdżamy do Kuźnicy na Helu, by zaczerpnąć oddechu. W związku z tym, jest taka szansa - choć nie pewność - że przez najbliższy tydzień nie będę nic pisał. Dziś natomiast pragnę przedstawić swój najnowszy felieton napisany na zamówienie "Warszawskiej Gazety". O ludziach na literkę "Q".      


       Czas, jak wiemy, zwłaszcza ostatnio, dla wielu z nas pędzi dużo za szybko, i to jest niestety coś do czego się zdążyliśmy już przyzwyczaić i się z tym pogodzić, jako z czymś naturalnym. To jednak na co wpadłem dziś, gdy piszę ten felieton, w żaden sposób nie jest naturalne, i to wcale nie dlatego, że tu czas minął niemal między jednym a drugim oddechem, ale przez to, że najwidoczniej przy tym czymś ktoś musiał majstrować sam Szatan. O co chodzi? Otóż pamiętam jak parę lat temu, przy okazji jednej z organizowanych tu u nas w Polsce tak zwanych „tęczowych parad”, w formie swego rodzaju memento, media pokazały nam obrazki z podobnych wydarzeń w Niemczech, czy Holandii, gdzie mogliśmy zobaczyć, jak dwójka półnagich mężczyzn w skórzanych stringach i biustonoszach prowadzą na łańcuchu trzeciego, różniącego się od nich tym, że ma zamiast twarzy... pysk psa.

        Patrzyliśmy na te dziwadła i pocieszaliśmy się, że co by nie mówić o tych tęczowych parasolkach, torebkach, ale nawet i dziewczynach poprzebieranych za chłopców, a chłopców za dziewczyny, czy – jeszcze gorzej – o owych tłustych, podstarzałych już mocno, transwestytach z ogromnymi doczepionymi biustami, to na szczęście oni jeszcze nie prowadzają się jak psy czy świnie na łańcuchach – bo wszystko poniżej ich nie podnieca. I nagle, proszę sobie wyobrazić, Internet obiegło zdjęcie wręcz niezwykłe i, moim zdaniem, znacznie wykraczające poza to czego się mogliśmy obawiać, ale zachowywaliśmy ten nasz boży spokój. Oto widzimy warszawską ulicę, a na niej człowieka właściwie nawet jeśli prezentującego się ekscentrycznie, to nie bardziej niż to jest tu i ówdzie przyjęte, który jedną ręka trzyma za rękę może 10 letnią dziewczynkę, a w drugiej dzierży smycz do której jest przywiązana kobieta. Kobieta ma na głowie zrobiony z kartonu świński łeb i idzie za mężczyzną na czworaka.

       Oczywiście nie mam bladego pojęcia, kim jest ten człowiek i towarzysząca mu kobieta. Możliwe, że to jest których z dziennikarzy „Gazety Wyborczej” ze swoją partnerką i ich dzieckiem, którzy pojawili się tam w tym anturażu po to by zademonstrować swoje poparcie dla tak zwanej „różnorodności”, ale też biorę pod uwagę i to, że to są autentyczni przedstawiciele ruchu sygnowanego przez nich samych literką „Q”, a to dziecko to wcale niekoniecznie ich dziecko, tylko coś, co oni sobie sprawili gdy trafili na okazję.

      Jak mówię, tego ani ja, ani póki co nikt z nas nie wie, ale uważam że bez względu na to, jakie jest wyjaśnienie tej zagadki, jest czymś skandalicznym, że tymi ludźmi jeszcze nie zainteresowały się odpowiednie służby. Rzecz w tym, że tak czy inaczej, chodzi przede wszystkim o to dziecko. I Polskie Państwo jest za nie odpowiedzialne. Nawet gdyby miało się okazać, że ono jest w tym układzie najszczęśliwsze na świecie.



     

sobota, 26 czerwca 2021

O fascynującym życiu wśród kamer i aparatów fotograficznych

 

      Kolega zapytał mnie niedawno, co to takiego się stało, że w ostatnich miesiącach niemal całkowicie z publicznej przestrzeni zniknął Lech Wałęsa. A ja w tym momencie uświadomiłem sobie, że komuś kto informacje czerpie czy to z telewizji czy nawet z Internetu, z wyłączeniem Facebooka, faktycznie może się wydać, że Lech Wałęsa zupełnie niepostrzeżenie stał się melodią przeszłości. Wyjaśniłem więc mojemu kumplowi, że gdyby on miał konto na Facebooku i korzystał z niego jak pan Zuckerberg przykazał, to by wiedział, że jest wręcz odwrotnie: Lech Wałęsa jest dziś w wyjątkowej formie i nie ma dnia, by on nie dał o sobie znać na Facebooku właśnie. Każdy kto tam bywa i, podobnie jak ja, zdecydował się śledzić codzienne losy pana Bolesława, wie że on dziś swój czas dzieli pomiędzy siedzenie na Youtubie i oglądanie co raz to nowszych i co raz bardziej sensacyjnych filmów o kosmitach, oraz przyjmowanie u siebie w Gdańsku osób chętnych do tego, by – jak rozumiem, za jakąś tam opłatą – zapozować do zdjęcia z Bohaterem Naszej Wolności, a on wówczas każde z nich wrzuci na swój profil na Facebooku i pokaże, jak to on spędza jesień swojego życia wśród ludzi, dla których już na zawsze postanie nikim innyym jak „tym” Lechem.

        A zatem, co osobiście mogę potwierdzić przez własne doświadczenie, Lech Wałęsa pokazuje się publicznie wręcz wielokrotnie w ciągu dnia i to zawsze w pełnej glorii i chwale. W tych demonstracjach jest jednak coś, co mnie bardzo mocno zastanawia. Ale zanim przejdę do rzeczy, pozwolę sobie na małą dygresję. Otóż na wspomnianym Facebooku bardzo często pojawiają się niezwykle interesujące filmiki, na których jesteśmy świadkami absolutnie wyjątkowych i zaskakujących sytuacji, których bohaterowie z jednej strony rzekomo w ogóle nie mają pojęcia, że są nagrywani, a z drugiej kamera znajduje się tuż przed ich oczami i nie ma najmniejszej wątpliwości, że oni doskonale muszą wiedzieć, że biorą udział w zwykłej inscenizacji. Mimo to, wielu z nas z zachwytem ogląda te nadzwyczajne wręcz przypadki i ani przez chwilę nie przejdzie nam przez myśl, że tam, oprócz tego co widzimy, musi być jeszcze ktoś z kamerą. A z mojego punktu widzenia odpowiedź jest dość prosta i w pewnym sensie bardzo smutna: otóż wielu z nas dziś nawet nie bierze pod uwagę takiej możliwości, że to co widzi na ekranie komputera, czy telewizora, a niekiedy wrecz na żywo, to inscenizacja właśnie i nic ponad to. W końcu, skoro widać jak na dłoni, to znaczy że to prawda.

        I teraz pozwolę sobie wrócić do Lecha Wałęsy i tych wszystkich fotek, które on wrzuca do Internetu, by pokazać nam, jak go ludzie kochają. Otóż mim zdaniem – niech mnie ktoś poprawi, jeśli się mylę – gdybym ja spotkał gdzieś na świecie Lecha Wałęsę i zapragnął mieć z nim zdjęcie, to bym go bardzo grzecznie poprosił, by zechciał mmnie przytulić, strzeliłbym sobie to selfie i  zaprezentował je na Facebooku, czy Twitterze, by moi znajomi spalili się z zazdrości. Nie widzę natomiast takiej możliwosci, by owo zdjęcie pojawiło się na profilu Wałesy na Facebooku. No bo jak? Tymczasem dziś – wspominałem już że ja aktywność Lecha Wałęsy na Facebooku śledzę od rana do wieczora każdego dnia – widzę praktycznie co godzinę, jak przebywajacy aktualnie na wypasionym wypoczynku w Arłamowie, były nasz prezydent wrzuca tam zdjęcia z osobami, które zdarzyło mu się tam spotkać. Zdjęć tych jest całe mnóstwo, nie zdziwiłbym się gdyby się okazało, że dziś już grubo ponad sto, a ja się zastanawiam już tylko, kto komu zaproponował jedno czy drugie ujęcie. Gdyby to oni byli inicjatorami owych sesji i z ich aparatu owe zdjęcia pochodziły, to nie wyobrażam sobie, by każde z nich w jednej chwili lądowało na wałęsowym profilu na Facebooku. Jedyne co mi przychodzi do głowy, to to, że on – a niewykluczone że przy okazji i jego asystent z telefonem, który tam z nim na stałe siedzi w tym basenie – zaczepia ludzi i prosi by oni zechcieli  zapozować z PRAWDZIWYM Lechem Wałęsą. Oni naturalnie nie mają pojęcia, co to za dziwadło, ale się oczywiście zgadzają, bo co to im szkodzi, a on to wszystko natychmiast umieszcza na swoim profilu, z sugestią, że tak go właśnie, gdziekolwiek się pojawi, otaczają fani.

        Ja oczywiście wiem, że to co się dzieje aktualnie z Lechem Wałęsą nie jest kwestią szczególnie pociągającą, podobnie jak nie jest w ogóle ciekawy poziom szalenstwa, jaki go jakiś już czas temu opanował. Ja jednak dziś tak naprawdę nie o tym, lecz o nas. Myślę sobie mianowicie, że to jest wręcz nieprawdopodobne jak wielu z nas, patrząc na to co nam się pokazuje, nie chce sobie zadać trudu, by zapytać o tę kamerę. Kto ją tam ustawił, kto ją trzyma w ręku i po co ona nam pokazuje to co nam pokazuje.

       Zachęcam do refleksji.




piątek, 25 czerwca 2021

O edukowaniu dyrektorów w wersji turbo

       Powiem szczerze, że mimo iż choćby ze względow zawodowych sytuacja polskiej szkoły leży mi bardzo na sercu, to o szykowanej przez ministra Czarnka rewolucji dowiedziałem się niejako na marginesie różnych bardziej mnie zajmujących wydarzeń. Wystarczyła jednak tylko ta jedna informacja, że mianowicie on postanowił wreszcie wziąć szkolnych dyrektorów za twarz, bym uznał, że oto wreszcie po raz pierwszy w historii mamy właściwego człowieka na właściwym miejscu, a co więcej człowieka traktującego to miejsce z najwyższą powagą. Ale nie tylko to. Otóż wystarczyło mi tylko usłyszeć ten zgiełk wściekłości ze strony obrońców status quo, bym w swojej ekscytacji uznał, że jeśli Czarnek wytrwa w swoim postanowieniu i znajdzie do jego realizacji wsparcie ze strony przede wszystkim Jarosława Kaczyńskiego i premiera Morawieckiego, to zmianę jaka już wkrótce może nastąpić w funkcjonowaniu polskiej szkoły, można będzie porównać do tego co swego czasu w Wielkiej Brytanii uczyniła Margaret Thatcher, rozpędzając na cztery wiatry terroryzujące kraj związki.

      Jak mówię, o tym na co się zanosi, dowiedziałem się z dochodzących do mnie plotek, głównie koncentrujących się na tym, że rząd będzie wsadzał do więzienia dyrektorów szkół, więc aby poznać sprawy dokładniej, zajrzałem do najlepszego jak sądzę źródła, czyli do portalu OKO Press i tam przeczytałem co następuje:

„Ubezwłasnowolnienie szkół, dyrektor/ka w potrójnych sidłach

Bezpośrednim celem proponowanej przez rząd Morawieckiego nowelizacji prawa oświatowego jest zyskanie kontroli nad wyborem dyrektorki czy dyrektora szkoły (wg raportu ORE z 2011 roku kobiety stanowiły 76 proc. dyrektorów placówek oświatowych, od 100 proc. w przedszkolach do 48 proc. w liceach). Władze dobrze wiedzą, że pozycja dyrektorki/ra w polskiej szkole jest bardzo silna. Zgodnie z ustawą oświatową:

  • kieruje on/ona działalnością szkoły i reprezentuje ją na zewnątrz;
  • sprawuje nadzór pedagogiczny;
  • sprawuje opiekę nad uczniami (może też skreślić ucznia z listy);
  • decyduje o zatrudnianiu i zwalnianiu nauczycieli oraz innych pracowników szkoły;
  • przyznaje im nagrody oraz wymierza kary porządkowe.

Projekt przewiduje aż potrójne zabezpieczenie, by to rząd – poprzez powoływanego przez ministra edukacji kuratora – miał kontrolę nad tym, kto będzie rządził w szkole.

  1. Dyrektor wyłaniany jest w konkursie, w którym dziś przedstawiciele samorządu i kuratorium oświaty mają po trzy głosy, rady pedagogicznej – dwa głosy, rady rodziców – dwa głosy i związki zawodowe – jeden . Rząd chce, by głos kuratorium oświaty, niezależnie od liczby obecnych przedstawicieli, zawsze liczył się jako pięć;
  2. Jeśli kandydata nie uda się wyłonić w konkursie, samorząd nie będzie już mógł go powołać bez konkursu, niezbędna będzie pozytywna opinia kuratora;
  3. Punkty 1 i 2 zapewniają kontrolę nad wyborem nowej dyrektorki czy dyrektora, ale nie dają władzy nad ponad 40 tysiącami obecnych (razem z przedszkolami). Temu służy zapis nr 3. Kurator może złożyć wniosek do organu prowadzącego placówkę o odwołanie dyrektora w czasie roku szkolnego i to bez wypowiedzenia, jeśli ‘nie zrealizuje on w ostatecznym terminie wskazanym przez kuratora zaleceń wynikających z przeprowadzonych czynności z zakresu nadzoru pedagogicznego’. A jeśliby organ prowadzący (gmina czy powiat) nie chciał odwołać? Nie szkodzi. Wtedy ‘wygaśnięcia powierzenia stanowiska dyrektora szkoły dokona organ sprawujący nadzór pedagogiczny’.

Zapis nr 3 jest perfidny i w praktyce oznacza odwołanie dyrektora/ki na życzenie władz w sześciu prostych krokach:

  • kurator przeprowadza kontrolę,
  • stwierdza ‘uchybienia w nadzorze pedagogicznym’ (pojęcie bardzo szerokie, nieprecyzyjne),
  • wydaje zalecenia pokontrolne,
  • ocenia, że nie zostały zrealizowane,
  • wnioskuje o odwołanie,
  • a jak samorząd nie posłucha, to odwołuje sam”.

      Tak jak z zasady uważam, że media w rodzaju cytowanego tu OKO Press potrafią łżeć bez mrugnięcia okiem i czynią to zawsze z niewzruszoną radością, tym razem skłonny jestem wierzyć im na słowo. Jestem szczerze przekonany, że tak to właśnie sprawy się mają, jak nam zostało przedstawione. Dokładnie tak jak piszę OKO Press, dziś „pozycja dyrektorki/ra w polskiej szkole jest bardzo silna”, i już niedługo, a mam nadzieję, że od nowego roku szkolnego, będziemy mieli sytuację, że po całych długich dekadach owej bezkarności, dyrektorzy szkół wreszcie poczują, że jest ktoś przed kim oni realnie odpowiadają. Dziś bowiem jest tak, że aby, nie mówię, że spowodować, by dany dyrektor został zwolniony z pracy, ale choćby doprowadzić go do tego by poczuł choćby cień niepokoju odnośnie swojej pozycji, trzeba by było przeciwko niemu wysunąć niezbite dowody, że on handluje na terenie szkoły narkotykami, lub gwałci uczennice lub inne nauczycielki. A i to, nie jestem wcale pewien, by wystarczyło. Dyrektor szkoły – to prawda, że najczęściej jest to kobieta, choć moje osoboiste doświadczenie związane jest z mężczyzną z krwi i kości – ma pełne prawo traktować szkołę jak swój prywatny interes, gdzie on jest panem i władcą, a wokół niego gromadzą się kręgi nauczycieli – tu też, mamy głównie kobiety – mniej lub bardziej związane z nim towarzysko. I to ów najbliższy krąg tak zwanych „przydupasów” dyrekcji ze swojej strony udziela jej stałego wsparcia, zapewnia ochronę i gwarantyje wybór na kolejną kadencję, a w zamian za to może liczyć ze strony dyrektora na wszelkie możliwe uprzejmości, poczynając na premiach, płatnych zastępstwach, wychowawstwach, nagrodach dyrektora szkoły, nagrodach prezydenta, czy nagrodach ministra, o które to on przecież w pierwszej kolejnosci wnioskuje – proszę pamietać, że to potrafią naprawdę bardzo duże, dochodzące do 10 tys. zł. pieniądze – a kończąc na tym, że nawet najbardziej leniwy, głupi i niekometentny nauczyciel może być pewien, że nigdy żadna krzywda mu się nie stanie. I to, proszę sobie wyobrazić, stanowi moim zdaniem pierwszą przyczynę dla których zdecydowana większość dzisiejszych nauczycieli to pierwszej klasy miernoty i że większość dzisiejszych szkół stwarza właściwie tylko pozory uczenia, że już nie wspomnę o wychowywaniu.

        Uczę zarówno w szkole, jak i prywatnie podczas korepetycji, odponad czterdziestu już lat i proszę mi uwierzyć, że zarówno z bezpośrednich obserwacji, jak i z relacji uczniów – wspomnę ze uczniów z całej Polski – wiem, że dzisiejsza szkoła, gdy chodzi o ogólne kształcenie oraz nauczanie, to w znacznym stopniu kompletna fikcja. Lekcje się notorycznie nie odbywają, zastępstwa są fikcyjne, a jeśli nauczyciel faktycznie zada sobie trud by przyjść do sali, to bardzo często zajmuje się wyłącznie sobą, dbając tylko o to, by uczniowie nie hałasowali. Ja wiem, że w to bardzo trudno uwierzyć, ale daję słowo, że znam klasy, gdzie przez cały semestr było zaledwie kilka lekcji języka angielskiego. Znam uczniów, których późną jesienią pytałem, jakie mają stopnie, a oni i odpowiadali, że jeszcze zadnego, bo „pani najczęściej nie ma”, albo że mieli zastępstwo. Znam uczniów, których całymi miesiącami pytam, co nowego robili na angielskim, a oni mi niezmiennie odpowiadają, że „nic”. A trzeba Panstwu wiedzieć, że ja raczej nie mówię o jakiś egzotycznych bardzo patologiach, ale o często tak zwanych „dobrych” szkołach.

        Ktoś pewnie zapyta, czemu tak się dzieje, a ja już odpowiadam: dzieje się tak dlatego że nie ma żadnego systemu kontroli dyrektorów szkół gdy chodzi o choćby ten jeden przytoczony przez OKO Press punkt: „decyduje o zatrudnianiu i zwalnianiu nauczycieli oraz innych pracowników szkoły”. Przepraszam bardzo, ale czy ktoś z nas słyszał o tym, że dyrektor zwolnił jakiegoś nauczyciela? Ja nie. Natomiast, owszem, słyszałem – sam zresztą jestem tu dobrym przykładem – o nauczycielach, którzy sami odeszli w obawie, że przez nieustanne rozpamiętywanie kolejnych skandali, z którymi się muszą na co dzień mierzyć, zaczęli się poważnie obawiać o swoje zdrowie psychiczne.

        No i wreszcie, czy ktoś z Państwa kiedykolwiek słyszał o tym, by doszło do zwolnienia ze szkoły dyrektora z jakichkolwiek innych powodów niż czysto kryminalnych, a więc choćby za to, że wspomniany w tekście OKO Press „nadzór pedagogiczny” okazał się kompletną fikcją. Oczywiście że nie, bo kto to ma zrobić, jeśli nie policja i prokuratura? Kuratorium? Prezydent Miasta? Nie żartujmy.

        Cieszmy się więc my, którym zależy na tym, by nasze dzieci, czy wnuki, miały poczucie sensu korzystania z dobrodziejstw powszechnej edukacji, że pojawiła sie wrszcie szansa na to, że szkoła będzie szkołą, a nie przechowalnią dla wszelkiego autoramentu nieudaczników, pod kierownictwem największego z nich. No i niech się cieszą też sami uczniowie, którzy dziś w swojej ogromnej większości, pytani o szkołę, wydymają pogardliwie usta, wzruszają ramionami i idą w swoją stronę. Reszta oczywiście niech protestuje, a my módlmy się o to, by nieskutecznie.



czwartek, 24 czerwca 2021

Czy Marcin Patrzałek dostanie order od prezydenta Dudy?

 

        Teraz, gdy nasze Orły zgotowały sobie swój los, przyznać muszę, że przez cały ten czas narodowej histerii pozostawałem w stanie nieustannego rozdarcia. Z jednej strony mianowicie bardzo chciałem by polska drużyna jakimś niezbadanym cudem przyrody pokazała, jeśli już nie piłkarski poziom, to przynajmniej prawdziwą wolę walki, i przeszła przez te mistrzostwa jak burza, zdobywając dla nas wszystkich ten tytuł, a z drugiej wręcz marzyłem o tym, by oni z tych mistrzostw odpadli i żebyśmy nie musieli brać udziału w cyrku przygotowywanym dla nas dzień w dzień przez, głównie państwowe, media. Momentem decydującym ostatecznie okazał się mecz z Hiszpanią, kiedy to chyba żaden uczciwie go obserwujacy kibic nie był w stanie stwierdzić, kto w tym pojedynku był bardziej beznadziejny – nasi czy Hiszpanie, a tymczasem ogólna atmosfera wokół tego spotkania była taka, że ów remis to niemal przepustka dla polskiej piłki nożnej do przyszłych międzynarodowych sukcesów. A kiedy usłyszałem gdzieś zdanie, że aby wygrać ze Szwedami, wystarczy że rozegramy równie „kapitalne”  spotkanie jak z Hiszpanią, to, mogę to teraz na spokojnie przyznać, do ogladania wczorajszego spotkania, w którym Polacy zagrali znacznie lepiej niż z Hiszpanią, a mimo to dostali w skórę od Szwedów, zasiadłem w nastroju wakacyjnym i dziś, kiedy piszę ten tekst, o wiele większym dla mnie zmartwieniem jest to, że do kolejnej rundy nie awansowali Węgrzy.

       Co zatem z „naszymi”? Otóż przede wszystkim nie mam najmniejszych wątpliwości, że gdy chodzi o piłkarskie umiejętności, polscy piłkarze należą do najlepszych na świecie. I nie mam tu oczywiście na myśli tylko Roberta Lewandowskiego – bo on nie należy, ale zwyczajnie jest – ale choćby Piotra Zielińskiego, o którym wielki Bruno Fernandes powiedział, że technicznie jest od niego lepszy. Nie mam też najmniejszych wątpliwości, że jeśli wczoraj po przegranym przez siebie meczu Węgrzy płakali – podobnie jak wcześniej choćby Słowacy – a nasi piłkarze nawet nie robili wrażenia szczególnie poruszonych, to ów fakt nie wynika z tego, że tamci są bardziej emocjonalni, ale zwyczajnie z tej jak dobrze znanej nam prawdy, że dla nas Polaków filozofia, wedle której nawet jeśli na helikopter nigdy nie będziemy mogli sobie pozwolić, to bez problemu wystarczy by starczyło na flaszkę, stanowi podstawę wszelkich planów na przyszłość.

       Zawsze bardzo mocno sprzeciwiałem się – a przy okazji sam trzymałem się od nich bardzo z daleka – próbom klasyfikowania nas Polaków w sposób, gdzie głównym argumentem staje się zdanie „bo my Polacy”. Mimo to wciąż, jak zły sen wraca do mnie wspomnienie pewnego mojego szkolnego kolegi, którego spotkawszy po latach spytałem, co porabia by żyć, on mi odpowiedział, że prowadzi usługi fotograficzne, ja go zapytałem, czy jest dobry, a on mi odpowiedział (tu cytat): „A niby czemu mam być dobry?”

       Jak wiemy, ja aby żyć, robie dwie rzeczy: uczę i piszę. Ja wiem, że w tym momencie – nie pierwszy zresztą raz w życiu – ktoś mi wspomni moje przerosnięte ego, ale daję słowo, że gdyby nie moje przekonanie, że jestem zarówno najlepszym nauczycielem języka angielskiego, jak i najlepszym pisarzem, to na jedno i drugie machnąłbym ręką i poszedł pracować do „Żabki”. Na szczęście, tu akrat nie mam sobie nic do zarzucenia i jakoś ciągnę. To czego się obawiam, to to, że gdy chodzi o piłkę nożną, ale przecież nie tylko, bo tu może jeszcze bardziej wymownym przykładem jest to co się dzieje w polskiej literaturze, muzyce, czy filmie, to mamy do czynienia z tym co wspomniany znajomy przyznał przede mną swego czasu bez cienia wstydu: „A niby czemu mam być najlepszy?”

       Otóż, włączając się w dzisiejszą piłkarską dyskusję, chciałbym powiedzieć, że moim zdaniem piłkarze tacy jak wspomniany Zieliński, Glik, Klich, Moder, czy Bednarek to są piłkarze naprawdę znakomici, ale żaden z nich, choćby niewiadomo jak dobry, ani przez chwilę nie przeżywa ambicji typu: „Chcę byc najlepszy na świecie”. A już z całą pewnoscią żaden z nich nie ma w sobie tego pragnienia, by najlepsza na świecie była Polska. Jedynym tu prawdopodobnie wyjątkiem jest Robert Lewandowski, ale tu ja mam z kolei do opowiedzenia pewną moim zdaniem bardzo ciekawą historię. Otóż niedawno bardzo czytałem rozmowę z którymś z polskich piłkarzy, który wspomniał, jak to kilka lat temu polska reprezentacja piłkarska odbywała gdzieś jakieś przedmeczowe przygotowania i któregoś wieczoru trener powiedział piłkarzom, że następnego dnia będą mogli spać do 10. Piłkarz ów – nie pamietam akurat, który to z nich – opowiadał jak to jemu akurat się zdarzyło wstać o 8.30, wyszedł więc na zewnątrz, by trochę poćwiczyć na boisku, i kiedy zastanawiał się, czy będzie pierwszy, spotkał Lewandowskiego, który właśnie wrócił z siłowni.

        A zatem, skoro powiedzielismy sobie już tyle, niech nikt mi nie zaprzecza, że tak naprawdę liczą się dwie kwestie: chodzi o to bym to ja był tym pierwszym na świecie, albo by tym najlepszym na świecie był mój kraj. A najlepiej jedno i drugie. Niestety, gdy chodzi o nas Polaków, to jest wyjatkowo słabo. Czemu? Diabli wiedzą. Nawet nie chcę o tym myśleć. Może to faktycznie nasz narodowy charakter?

       Całe szczęście, że mamy Marcina Patrzałka. Swoją drogą, ciekawe czemu akurat on nie znalazł w zasięgu wzroku prezydenta Dudy, czy premiera Morawieckiego.

     


       

środa, 23 czerwca 2021

Czarną deską po łbie Jana Hartmana

 

Dziś chciałbym tu przedstawić kolejną serię swoich krótkich kawałków, zamieszczanych od dłuższego już czasu w miesięczniku „Polska Niepodległa” pod tytułem "Wezwani do tablicy". Tym razem mamy zestaw dość monotematyczny.

 

 

 

Uczciwie powiem, że nie umiem sobie przypomnieć, czy kiedykolwiek pojawiła się tu postać krakowskiego profesora Jana Hartmana, podejrzewam jednak że nie, i tym samym jest mi z tego powodu bardzo wstyd, bo widzę tu z mojej strony bardzo duże zaniedbanie. Postaram się dziś jednak ten brak nadrobić z naddatkiem, a jest po temu świetna okazja, bo wspomniany Hartman postanowił na swoim blogu zaatakować abp. Jędraszewskiego, a zrobił to w sposób tak beznadziejnie głupi, że na miejscu prezydenta Dudy, ja bym mu ową profesurę, choćby tylko symbolicznie, odebrał. Oto, proszę sobie wyobrazić, we wzmiankowanym tekście Hartman napisał coś takiego:

„Po ośmiu latach od swojej pierwszej nazistowskiej wypowiedzi arcybiskup metropolita krakowski Marek Jędraszewski dopuścił się w czasie uroczystości Bożego Ciała drugiej wypowiedzi w jednoznacznie hitlerowsko-goebbelsowskim stylu. Uważam za pewnego rodzaju publiczną zmowę dziennikarzy i komentatorów skupianie się przez nich wyłącznie na rutynowych faszystowskich wypowiedziach tego watykańskiego dygnitarza i agenta, to jest wypowiedziach wyrażających pogardę i nienawiść wobec LGBT. Zło jest zawsze stopniowalne – nie wolno lekceważyć homofobii i faszystowskiej nienawiści, niemniej czysty rasizm, segregujący ludzi wedle ich biologicznego uposażenia i łączących wartości kulturowe z tożsamością biologiczną, jest czymś jeszcze bardziej haniebnym i niebezpiecznym. Jest również przestępstwem w świetle polskiego prawa, które zakazuje nawoływania do nienawiści na tle rasowym”.

Pomijając już to czym abp Jędraszewski tak rozsierdził tego dziwnego człowieka, jest czymś moim zdaniem niewyobrażalnym, by było nie było człowiek o jakimś tam wykształceniu oraz intelektualnej pozycji, w publicznej debacie sięgał do argumentów jeszcze w latach 50-tych poprzedniego stulecia bardzo precyzyjnie i skutecznie wyszydzonych, jako „reductio ad hitlerum”. Wydawaoby się, że porównywanie do Hitlera osób, których z jakiegokolwiek względu się nie lubi, to poziom z jakich mamy do czynienia wyłącznie na politycznych demonstracjach organizowanych przez głupszą część socjalizującej młodzieży, a tymczasem proszę! Oto człowiek w wieku ponad średnim, z wykształceniem ponad wyższym, w dodatku – last but not least – żyd, co jakby w sposób oczywisty zobowiązuje w sposób szczególny. A tu taki wstyd.

 

***

 

Ktoś być może zapyta, cóż takiego krakowski arcybiskup takiego powiedział, że prof. Hartman stracił dla niego głowę? Otóż, szczerze powiem że ani ja tego do końca nie wiem, ani też sam Profesor nam tego nie tłumaczy. To znaczy, coś tam nam mówi, ale nie do końca. Posłuchajmy raz jeszcze mądrości tego człeka:

„Nie pojmuję, jak to się dzieje, że wypowiedzi o ‘tęczowej zarazie’ – haniebne, głupie i świadczące o osobistym łajdactwie Jędraszewskiego – cytuje się i potępia z nieporównanie większą częstością i siłą niż brutalnie rasistowską uwagę o rezerwatach rzuconą w Pabianicach w 2013 r., gdy Jędraszewski był jeszcze biskupem w Łodzi. Czy kolejny nazistowski tekst Jędraszewskiego przejdzie bez echa? Mam nadzieję, że prasa oraz ludzie dobrej woli, w tym katolicy, wreszcie się opamiętają i Jędraszewskiego spotka zasłużony ostracyzm. Nie ma w Krakowie i Polsce miejsca dla nazistów, a już zwłaszcza nazistów reprezentujących organizację religijną, która brała udział w nazistowskiej napaści na Polskę we wrześniu 1939 r. i z histeryczną konsekwencją broniła Hitlera do samego końca, nie bacząc nawet na to, że tenże Hitler hurtowo mordował katolickich księży”.

Niby wiadomo. Jędraszewski użył – swoją drogą, jakże celnego – określenia w postaci „tęczowej zarazy”, jeszcze osiem lat temu, jako biskup Łodzi powiedział coś o „rezerwatach”, czego osobiście nie pamietam, ale brzmi mi to doś sympatycznie, tym razem jednak, jak rozumiem, chodzi o coś znacznie poważniejszego. Tylko o co? I znów, myślę że tak naprawdę, to co tak ubodło Hartmana nie ma większego znaczenia, natomiast ciekawe jest to, że ów mędrzec z jednej strony pisze coś o tym, że Hitler „hurtowo” mordował kapłanów Kościoła Powszechnego, a z drugiej sugeruje że oni niemal z automatu, z samej zasady, byli nazistami, którzy w 1939 roku dokonali napaści na Polskę, a potem „z hiteryczną konsekwencją” bronili Hitlera, który, jak już wspomjieliśmy, „hurtowo ich mordował”. A ja już w tym momencie nic z tego nie rozumiem? Kto tu był głupszy? „Hurtowo” mordowani księża, czy ten który ich „hurtowo” mordował? No a przy okazji, ja bym był tu bardzo ciekawy opinii Hartmana na temat hurtowo mordowanych żydów i ich odpowiedzialności za owe hurtowe morderstwa. No ale jestem pewien, że się sensownej odpowiedzi nie doczekamy. W końcu, jak wiemy, na histerię rady nie ma.

 

***

 

No ale mamy wciąż tego naszego profesora i kolejne szczegóły, niestety jednak nie na temat „hurtowo” mordowanych ksieży, ale, jak rozumiem, równie hurtowej współpracy owych księży na rzecz swojej eksterminacji:

„Negowanie zbrodniczej działalności Kościoła, umniejszanie roli papieskiego totalitaryzmu, gett żydowskich w państwie kościelnym i innych prześladowań w przygotowaniu Holokaustu, a w końcu relatywizowanie współpracy papiestwa z nazistami przed wojną, w czasie jej trwania i po jej zakończeniu – to część haniebnego, antysemickiego negacjonizmu. Obawiam się, że przemilczanie nazistowskiej retoryki pogrobowca Goebbelsa, którym jest Jędraszewski, ma te same podstawy i powody, dla których nie mówi się o napaści Kościoła na Polskę we wrześniu 1939 r. czy ewakuowaniu zbrodniarzy hitlerowskich przez Watykan do krajów, gdzie mogli bezpiecznie żyć pod zmienionymi nazwiskami”.

I tu, gdy chodzi o to, jak ludzki umysł może się zdegenrować, dochodzimy do punktu gdzie Jan Hartman – przypomnijmy że profesor uniwersytetu, i to aż Jagielońskiego –  ma pretensje, że się „nie mówi” o „napaści Kościoła na Polskę we wrześniu 1939 r. czy ewakuowaniu zbrodniarzy hitlerowskich przez Watykan do krajów, gdzie mogli bezpiecznie żyć pod zmienionymi nazwiskami”. A ja w tym momencie myślę sobie, że to jest bardzo ciekawe, dlaczego o tym się „nie mówi” i jedyny odważny w temacie okazuje się być prof. Jan Hartman. No i w tej samej chwili przychodzi mi do głowy pytanie, czemu się nie mówi też o tym, że to Kościół Katolicki najpierw wybudował obóz w Auschwitz, i to Kościół Katolicki zorganizował w powojennej Polsce system eksterminacji ludzi takich jak rotmistrz Pilecki i że to w koncu Kosciół Katolicki, a kto wie czy nie sam abp Jędraszewski, zamordował księdza Jerzego Popiełuszkę. To jest bowiem pytanie, na które odpowiedzi czeka cała Polska i jeśli go jej nie udzieli Jan Hartman, to gdzie szukać ratunku?

 

***

 

Tymczasem okazuje się, że wprawdzie na tę akurat diagnozę będziemy musieli poczekać, ale szczęśliwie sama koncówka Hartmanowskich refleksji prowadzi nas do wyjaśnienia, o co chodzi z tym Jędraszewskim. Jednak wszystko w swoim czasie. Zaczyna się bowiem tak:

Nikt nie może dziś zaprzeczać, że Kościół katolicki jest organizacją przestępczą, uprawiającą rozmaitego rodzaju kryminalne procedery na skalę masową i systemowo chroniącą sprawców przed odpowiedzialnością karną. Nie ma prób zaprzeczania tym faktom, czemu akurat dziwić się nie należy. A jednak władza i potęga Kościoła oraz zabobonność mas sprawiają, że zwycięża brutalna anomia moralna – żadne wiadomości o zbrodniach Kościoła nie są w stanie poruszyć sumień zdegradowanych i w gruncie rzeczy pozbawionych sumienia mas, którym wmówiono, że są ludźmi wyjątkowymi i czeka na nich pośmiertnie miejsce w niebie.

Czekający na niebo nie muszą się przejmować masowym mordowaniem i gwałceniem dzieci przez swoich przewodników, którzy do tego nieba mają ich zaprowadzić. Wszak wysłannikom samego Boga wolno wszystko. Taka jest z grubsza psychologia stojąca za masowym tolerowaniem nazistowskich księży, których w czasach hitlerowskich były tabuny, a dziś ostał się Jędraszewski”.

I po tym wzruszającym przygotowaniu do ujawnienia najgłębszych podstaw myśli nazisty Jędraszewskiego dochodzimy do sedna:

„Duchowa jedność, ciągłość i trwałość narodu polskiego ma swój konkretny i naukowo wymierny fundament. Jest nim jego biologiczna ciągłość i siła”.

[...]

„Mam nadzieję, że ja już tego nie dożyję, ale mogę sobie to wyobrazić, że, powiedzmy, w roku 2050 nieliczni biali będą pokazywani innym rasom ludzkim tu na terenie Europy jak Indianie w USA w rezerwatach. Byli sobie kiedyś tacy ludzie, którzy tu zamieszkiwali, ale przestali istnieć na własne życzenie, ponieważ nie potrafili uznać, kim są od strony biologicznej”.

 ***

W porządku jest ten nasz arcybiskup Jędraszewski. Czy ktoś z nas potrafiłby lepiej wyrazić to co wszystkim nam leży na sercu? Dbajmy zatem o naszych kapłanów jak o zdrowie. Niech będzie nawet, że o zdrowie narodu.

 


 

wtorek, 22 czerwca 2021

O butach, guzikach i sznurowadłach Prezesa

 

      Po naszej polityczno-medialnej scenie poruszam się od lat, więc nie muszę nikogo zapewniać, że tu akurat czuję się jak ryba w wodzie. Dlatego też nieszczególne wrażenie zrobiła na mnie wiadomość, że oto Jarosław Kaczyński pojawił się gdzieś w butach nie do pary. Ja oczywiście rozumiem, że w tym wypadku chodzi o przestrzeń jak najbardziej publiczną, więc sprawa jest poważniejsza. Przy okazji też nie daje mi spokoju fakt, iż mnie również przynajmniej raz w życiu zdarzyło się wyjść z domu w różnych butach. To jednak tutaj nie ma większego znaczenia, natomiast to co mnie tu interesuje w sposób absolutnie wyjatkowy, to fakt, że Jarosław Kaczyński pokazał się publicznie w butach nie do pary i to zdarzenie ni stąd ni z owąd wywołało całą falę niewyobrażalnych wręcz szyderstw, włącznie z sugestiami, że mamy do czynienia z klasycznym Alzheimerem, a fakt ten  ostatecznie wyłącza Kaczyńskiego, jako osobę psychicznie się nie kontrolującą, z gry.

         Od wielu już lat, a więc mniej więcej od upadku PRL-u, czyli też od dnia kiedy to wszyscy ni stąd nie z owąd zainteresowaliśmy się czymś wiecej niż faktem, że „komuniści to ruskie chuje”, ja słyszę, że Jarosław Kaczyński miał niezasznurowane buty, lub odpadł mu guzik, ewentualnie miał krzywo zapiętą marynarkę, a ostatnio że założył buty nie od pary. Z tego co słyszę, to czego on się dopuścił stanowi taki skandal, że on – i co ciekawe, tylko on – powinien zostać w jednej chwili zakuty w dyby i tym sposobem odsunięty od spraw publicznych raz na zawsze. Tak to dziś się sprawy mają.

       Gdy chodzi o mnie, to ja patrzę na kolportowane w Sieci zdjęcie i daję słowo, że nie wiem, czy te buty są faktycznie nie od pary, natomiast mam wrażenie że tak to właśnie jest. Jeśli bowiem Jarosław Kaczynski, idąc na zjazd owej Partii Republikańskiej, czy jak im tam akurat jest, założył na nogi to co mu akurat wpadło w oko, to znaczy, że ja go nie opuszczę do końca życia. Jeśli faktycznie tak jest, że Jarosław Kaczyński jest jedynym politykiem w Polsce, dla którego dbałość o wizerunek sprowadza się do tego że on założy sobie na nogi dwa buty nie do pary, to znaczy że, gdy chodzi o powszechnie rozumianą politykę, to ja nie widzę nikogo poza nim, komu bym mógł zaufać. Jeśli bowiem wśród tej bandy oszustów – nie będę ich wymieniał z nazwiska, bo to nie ma najmniejszego sensu – z którymi mamy do czynienia na co dzień i którzy jedyne co potrafią to się odpowiednio wystroić, trafiamy na kogoś dla kogo coś takiego jak but ma znaczenie mikroskopijne, to ja wiem, że mam do czynienia z tym jednym jedynym. A jeśli ktoś uważa inaczej, niech zdycha w nieświadomości.



poniedziałek, 21 czerwca 2021

Na co ateistom absolut?

 

Właśnie wysłałem do „Warszawskiej Gazety” kolejny felieton i nie mogę uwierzyć, że to już osiem lat, jak Piotr Bachurski ciepliwie mnie znosi i pozwala mi się tam kompletnie bezkarnie udzielać, dając mi nadzieję, że uda mi się trafić przynajmniej do części Czytelników z czymś, o czym oni na ogół nie mają nawet szansy usłyszeć. Przed nami kolejny z tych felietonów. O piłce nożnej oczywiście.

 

Nie wiem, kto tu interesuje się futbolem, ale nawet jeśli jestem tu jedyny, mam przekonanie, że wielu słyszało, jak to podczas meczu między Danią a Finalndią, odbywającego się w ramach trwających akurat mistrzostw Europy, w pewnym momencie dostał zawału serca duński piłkarz Eriksen i przez około piętnaście minut walki o jego życie, cały piłkarski świat zastygł w trwodze. I oto w studio Telewizji Polskiej, gdy praktycznie wszyscy byliśmy już przekonani, że piłkarza nie da się uratować, jeden z komentatorów rzucił jedyne w tym momencie adekwatne słowa: „W imię Ojca i Syna”... i w paru znanych nam dobrze, a jednocześnie bardzo szczególnych rejonach rozpętało się piekło pod hasłem: „Co to za bezczelność, by się publicznie obnosić ze swoimi prywatnymi obsesjami?”

       W tym momencie temat piłki nożnej, który tak naprawdę ani przez chwilę nie był tu istotny, przestaje w ogóle istnieć, bo mamy do czynienia z problemem znacznie poważniejszym i znacznie bardziej uniwersalnym. Oto, ile razy dowiadujemy się, że zmarł jeden z jednoznacznie zdeklarowanych, a często też walczących, ateistów, widzimy jak niemal wszyscy ich znajomi oraz przyjaciele, wygłaszając na pogrzebie swoje pożegnalne mowy, nie mogą się powstrzymać, by nie pleść coś o tym, że ona lub on patrzą teraz na nas z góry, a my już tylko czekamy aż się kiedyś będziemy mogli z nimi spotkać. Tak jest najczęściej, ale bywa też o tyle ciekawiej, że kiedy ten ktoś znajdzie się w cieżkim stanie w szpitalu, to ci co już za chwilę będą się gapić w chmury, niemal z automatu wzywają innych do tego by się za ich kumpla modlić. Zarówno jedni jak i drudzy nie dość że na co dzień o żadnych modlitwach nie chcą słyszeć, to jeszcze tych co się modlą wyszydzają i każą im się zamknąć, to gdy przyjdzie co do czego, nie znają żadnego innego sposobu reagowania, jak tylko przy pomocy westchnień do Absolutu. I to jest coś co mnie osobiście najpierw zadziwia, a potem doprowadza do ciężkiej cholery, szczególenie w takich przypadkach jak opisany.

        Pamiętam transmitowany przez wszystkie telewizje pogrzeb Wisławy Szymborskiej – zgodnie z życzeniem najbardziej zainteresowanej, uroczystość całkowicie świecką, bez księdza i bez choćby pozorów modlitwy – kiedy to któryś z jej bliskich przyjaciół nagle wyskoczył z przemówieniem, w którym padły mniej więcej takie słowa:

        „Jestem pewien że dziś, gdy Wisława jest już na tamtym, drugim, lepszym świecie, spędza tam czas z Ellą Fitzgerald, której śpiewu tak bardzo lubiła słuchać tutaj, a dziś słucha jej piosenek tam”.

        Czy któremuś z zebranych to przeszkadzało? Ależ skąd! Wręcz przeciwnie, na ich twarzach widać było jedynie czyste wzruszenie. Dziś słucham tych głosów oburzenia na owo „W imię Ojca i Syna...”, staram się wyobrazić sobie te twarze i szczerze powiedziawszy przychodzi mi to nadzwyczaj łatwo.



Wobec Zamętu

  Nasz e ciało składa się z około 30 bilionów komóre k, k tóre współżyją z 38 bilion ami bakterii . Każda komórka ma własne życie i swoje ...